Γιατί δεν πέφτει το Κτήνος

Το Ψευτορωμαίικο δεν πέφτει ακόμα παρά του ότι είναι ετοιμόρροπο. Θα πέσει μόνο κατά πώς φαίνεται, όταν το ίδιο αποφασίσει να αυτοκαταστραφεί...

Ο Μητσοτάκης δεν πέφτει γιατί το Ψευτορωμαίικο τον στηρίζει με νύχια και δόντια. Η ψευτοαντιπολίτευση είναι οι πιο χυδαίοι συνεργοί του, και ο ελληνικός λαός εξακολουθεί να ψηφίζει το χέρι που τον πνίγει.

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης δεν πέφτει όχι παρά τις υποκλοπές με το Predator, τα Τέμπη με τους 57 νεκρούς, το σκάνδαλο ΟΠΕΚΕΠΕ που ακόμα και τον Απρίλιο του 2026 συνταράσσει με νέες δικογραφίες, άρσεις ασυλιών και παραιτήσεις υπουργών, τις απευθείας αναθέσεις, τη γενική σήψη και την ατιμωρησία που έχει γίνει καθεστώς.

Πέφτει επειδή το ίδιο το Ψευτορωμαίϊκο – αυτό το πλαστό, μεταπολιτευτικό, νεοελληνικό οικοδόμημα που δεν έχει καμία σχέση με την Ελλάδα του ’21, του Καποδίστρια ή ακόμα και της Ρωμανίας – τον χρειάζεται σαν αέρα στα πνευμόνια του. Και τον στηρίζει με όλα τα όπλα του: Από τα μεγάλα κανάλια και τα ευρωπαϊκά κονδύλια μέχρι την ίδια την «αντιπολίτευση» που παριστάνει την αγανακτισμένη κάθε Τετάρτη στη Βουλή και μετά σπεύδει για καφέδες στο Κολωνάκι, σαν να μην έχει συμβεί τίποτα που να αξίζει πραγματικής ρήξης.

Είναι Απρίλιος του 2026. Επτά ολόκληρα χρόνια Μητσοτακισμός έχουν περάσει σαν εφιάλτης που δεν ξυπνά. Η Ελλάδα βυθίζεται σε σκάνδαλα που σε οποιαδήποτε άλλη ευρωπαϊκή χώρα θα είχαν προκαλέσει σεισμό συνταγματικής κρίσης και άμεση πτώση κυβέρνησης.

Εδώ;

Τίποτα.

Το Κτήνος αυτό ανακοινώνει με ψυχρή αυτοπεποίθηση ότι ...«δεν πάμε σε πρόωρες εκλογές»(!) και συνεχίζει την πορεία του σαν να βαδίζει πάνω σε μαγικό χαλί που δεν τον αγγίζει η πραγματικότητα.

Γιατί;

Διότι το Ψευτορωμαίικο δεν είναι απλώς διεφθαρμένο. Είναι και αυτοσυντηρούμενο, σχεδιασμένο με μαθηματική ακρίβεια για να μην πέφτει ποτέ. Και η «αντιπολίτευση άνεσης», είναι το πιο αποτελεσματικό, το πιο ύπουλο εξάρτημά του! Οι κομπάρσοι που κρατούν όρθια την αυλαία του θεάτρου, ενώ ο λαός παρακολουθεί από τα καθίσματα της απογοήτευσης.

Το Ψευτορωμαίϊκο και η αρχιτεκτονική της ατιμωρησίας

Θα το πω με την ωμότητα που αρμόζει σε μια τέτοια ανάλυση: Το ελληνικό πολιτικό σύστημα μετά το 1974 ή αλλιώς η Τρίτη Ελληνική δημοκρατία, δεν υπήρξε ποτέ πραγματική δημοκρατία. Είναι ένα "Ψευτορωμαίϊκο", μια πλαστή κατασκευή που δανείστηκε το όνομα «Ελλάδα» αλλά λειτουργεί σαν αποικία εσωτερικού, σαν μηχανή που τροφοδοτείται από την ίδια της τη σήψη. Από τον Μαυροκορδάτο και τον Κωλέττη ως τον Τρικούπη και τον Δηληγιάννη και από τον Βενιζέλο ως τους Παπανδρέου και τους Μητσοτάκηδες, οι ελίτ – πολιτικές, οικονομικές, μιντιακές, δικαστικές – έχουν έναν και μοναδικό σκοπό: την αυτοδιαιώνισή τους.

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης δεν είναι κάποιος ...«κακός» πρωθυπουργός που ξέφυγε από τον έλεγχο. Είναι το τέλειο, το κορυφαίο προϊόν αυτού του συστήματος. Γιος πρώην πρωθυπουργού, γαμπρός μεγαλοεπιχειρηματία, απόφοιτος Harvard, άνθρωπος που μιλάει άψογα αγγλικά, υπηρέτης καθαρός του Νεοταξισμού και με το προσόν του να ξέρει να κλείνει "δουλειές" στα σαλόνια των Βρυξελλών και της Ουάσινγκτον, με την ευκολία που άλλοι κλείνουν συμφωνίες σε καφενεία.

Τα σκάνδαλα δεν είναι «λάθη» της διακυβέρνησης. Είναι η ίδια η λειτουργία του συστήματος, η καρδιά του που χτυπάει ρυθμικά για να διατηρεί την ισορροπία της εξουσίας.

Οι υποκλοπές με το Predator αποτελούν το μεγαλύτερο σκάνδαλο παρακολουθήσεων στη μεταπολίτευση. Δικαστικές αποφάσεις αποκαλύπτουν κοινό κέντρο ΕΥΠ-Predator, καταδίκες ιδιωτών, αλλά και σκιές που φτάνουν μέχρι το Μέγαρο Μαξίμου.

Κι όμως, αντί για παραίτηση, αντί για λογική συνέπεια, επικρατεί σιωπή και μετάθεση ευθυνών σε «ανεξάρτητες» αρχές που λειτουργούν σαν προέκταση του ίδιου μηχανισμού.

Τα Τέμπη, με τους 57 νεκρούς τους, παραμένουν η μεγαλύτερη σιδηροδρομική τραγωδία που γνώρισε η χώρα. Αποκαλύψεις για συστήματα που δεν δούλευαν, για «διαχρονικές παθογένειες» που ξαφνικά μετατρέπονται σε «ευθύνη όλων», για συγκάλυψη που μυρίζει από μακριά. Η κυβέρνηση μιλάει για «ανθρώπινο λάθος» ενώ οι οικογένειες των θυμάτων κλαίνε μπροστά σε μια δικαιοσύνη που φαίνεται να σέρνεται.

Και ο ΟΠΕΚΕΠΕ; Εκατομμύρια ευρώ ευρωπαϊκών επιδοτήσεων που κατευθύνονται σε φαντάσματα, σε εταιρείες-σφραγίδες, σε πολιτικούς φίλους και ημέτερους. Τον Απρίλιο του 2026 η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία στέλνει νέες δικογραφίες, ζητά άρση ασυλιών για υπουργούς και βουλευτές της Νέας Δημοκρατίας, αναγκάζοντας ανασχηματισμούς και παραιτήσεις.

Ο Μητσοτάκης, με την ψυχραιμία του τεχνοκράτη, δηλώνει ότι «δεν είναι δικό μας σκάνδαλο» και μιλά για «διαχρονικές παθογένειες» ή «βαθύ κράτος» που τάχα πολεμά. Διεθνή μέσα, επισημαίνουν ότι σε κάθε άλλη δημοκρατία η κυβέρνηση θα είχε πέσει από καιρό. Εδώ, όμως, το Ψευτορωμαίϊκο λειτουργεί με ακρίβεια ρολογιού: Τα σκάνδαλα έρχονται, φουντώνουν για λίγες μέρες στα social media και μετά σβήνουν, σαν να μην άφησαν ποτέ ίχνος.

Αυτή η αρχιτεκτονική της ατιμωρησίας στηρίζεται σε τρία ακλόνητα θεμέλια.

Πρώτον, η οικονομική ροή χρήματος. Όσο τα ευρωπαϊκά κονδύλια – Recovery Fund, αγροτικές επιδοτήσεις, NextGenerationEU – συνεχίζουν να ρέουν σαν αίμα στις φλέβες του συστήματος, τίποτα δεν μπορεί να το κλονίσει. Ο Μητσοτάκης είναι ο «καλός μαθητής» των Βρυξελλών: δίνει τα λεφτά σε ημέτερους, διατηρεί την οικονομία σε μια «σταθερή πορεία» που ικανοποιεί τα funds και τα golden visas, ενώ η μεσαία τάξη που ακόμα ψηφίζει Νέα Δημοκρατία ζει με τον φόβο ότι οποιαδήποτε αλλαγή θα φέρει χάος και οικονομική κατάρρευση.

Δεύτερον, ο μιντιακός έλεγχος. Τα μεγάλα κανάλια, οι εφημερίδες, τα ψηφιακά μέσα – τα περισσότερα ανήκουν σε ολιγάρχες που έχουν δέσει τις τύχες τους με τον Μητσοτάκη. Η «αντιπολίτευση» παίρνει τον χρόνο της για να φωνάξει, μα η κάμερα γυρίζει αμέσως σε «ειδικούς» που επαναλαμβάνουν το μάντρα «όλα τα κόμματα το ίδιο έκαναν».

Τρίτον, η ίδια η αντιπολίτευση, που λειτουργεί σαν σύμμαχος και όχι σαν αντίπαλος. Κι εδώ κρύβεται το κλειδί του αινίγματος, η καρδιά του Ψευτορωμαίϊκου.

Η «αντιπολίτευση άνεσης»: Οι κομπάρσοι του Ψευτορωμαίικου

Κοιτάξτε τους σήμερα, τον Απρίλιο του 2026, και θα δείτε ένα θέατρο του παραλόγου που παίζεται με μαεστρία.

Ο ΣΥΡΙΖΑ υπό τον Σωκράτη Φάμελλο συνεχίζει την πορεία του με σκληρές ανακοινώσεις κατά του «βαθέος και σκοτεινού κράτους» του Μητσοτάκη σε ΟΠΕΚΕΠΕ, Predator και Τέμπη, αλλά χωρίς να προτείνει γνήσια συμμαχία ή εναλλακτικό σχέδιο διακυβέρνησης.

Φωνές για «να φύγει η ...Δεξιά», μα όταν έρχεται η ώρα της πρότασης μομφής ή ουσιαστικής σύγκλισης, η γραμμή παραμένει ασαφής, «παρών» ή περιορισμένη σε ρητορική. Έχει γίνει το κόμμα που «δεν θέλει να κυβερνήσει» – ακριβώς όπως το επιθυμεί το Ψευτορωμαίικο.

Το ΠΑΣΟΚ του Νίκου Ανδρουλάκη, το κόμμα της «κεντροαριστεράς», κάθε τόσο «συμφωνεί» με τη Νέα Δημοκρατία σε κρίσιμα ζητήματα όπως η Ευρωπαϊκή Ένωση, το ΝΑΤΟ και η οικονομική πολιτική.

Ο Ανδρουλάκης στριμώχνει τον Μητσοτάκη για ακρίβεια, δίκη Τεμπών και Predator, καλεί σε διαλόγους και τραπέζια, αλλά η στάση του παραμένει αυτόνομη και «άνετη» και σκληρή αντιπολίτευση μόνο όταν δεν πονάει πουθενά, ποτέ πραγματική απειλή για την πτώση.

Το ΚΚΕ, το κόμμα που...γεννήθηκε και νομιμοποιήθηκε για να στηρίζει το Ψευτορωμαίϊκο με κάθε τρόπο, παραμένει ιδεολογικά "καθαρό" μεν, όμως πολιτικά απομονωμένο, σαν μουσείο της Αριστεράς που το σύστημα αφήνει να υπάρχει για να δείχνει «πλουραλισμό».

Ο βρώμικος ρόλος του ΚΚΕ, είναι οφθαλμοφανής. Η Λιάνα Κανέλλη, μιλώντας προχτές στο Action24 για τον ΟΠΕΚΕΠΕ, δήλωσε χαρακτηριστικά: «Εντάξει τώρα δεν ήρθε και το καθαρτήριο πυρ που λέγεται Κοβέσι! Έρχεται να περικόψει κονδύλια αγροτικά… για να τα ρίξουν στον πόλεμο». Και για τα Τέμπη: «Τα πάθη των γονιών αναμοχλεύονται για σκοπούς που δεν είναι ανάδειξη της αλήθειας».

Προσέξτε, καταγγέλλει, αλλά δεν απειλεί. Δεν ζητάει πτώση κυβέρνησης, δεν προτείνει συμμαχία, δεν καλεί σε κοινό μέτωπο. Ακριβώς αυτός είναι ο βρόμικος ρόλος που παίζει πάντα το ΚΚΕ όταν οι περιστάσεις το απαιτούν. Να είναι δηλαδή... η «καθαρή φωνή» που όμως μένει μόνη της, διασπώντας την αντιπολίτευση και κρατώντας όρθιο το Ψευτορωμαίικο. Κι όταν χρειάζεται απαραιτήτως, γίνεται ο τέλειος κομπάρσος – φωνάζει δυνατά, αλλά ποτέ δεν ρίχνει την αυλαία.

Και τα μικρότερα κόμματα – Νίκη, Πλεύση Ελευθερίας, Ελληνική Λύση και τα λοιπά – λειτουργούν σαν διασπορά ψήφων, ακριβώς όπως χρειάζεται η Νέα Δημοκρατία για να μην χάσει την αυτοδυναμία της.

Δεν είναι τυχαία αυτή η αδυναμία. Είναι σχεδιασμένη από τον ξένο παράγοντα που διαφεντεύει την Ελλάδα από καταβολής κράτους της. Οι ηγέτες επιλέγονται ή ανέχονται από τα ίδια κέντρα εξουσίας που στηρίζουν τον Μητσοτάκη.

Το Ψευτορωμαίικο χρειάζεται μια αντιπολίτευση για να διατηρεί τα προσχήματα της δημοκρατίας. Στην πραγματικότητα είναι θεατρικό έργο. Όλοι παίζουν τους ρόλους τους με ακρίβεια, κανείς δεν θέλει να πέσει η αυλαία, διότι τότε θα αποκαλυφθεί το κενό πίσω από τις κουρτίνες. Η «άνεση» αυτή δεν είναι αδυναμία. Είναι η πιο ύπουλη μορφή συνενοχής.

Η κοινωνία που «γκρινιάζει αλλά δεν αντιδρά»

Και ο λαός; Γκρινιάζει στα καφενεία, στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, στα σχόλια κάτω από κάθε άρθρο.

«Ρε παιδιά, γιατί δεν πέφτει;»

Αλλά όταν έρχονται οι κάλπες, το 30-35% συνεχίζει να ψηφίζει Νέα Δημοκρατία. Γιατί; Διότι το Ψευτορωμαίικο έχει καλλιεργήσει εδώ και πενήντα χρόνια την ιδέα ότι «όλοι ίδιοι είναι» και ότι οποιαδήποτε αλλαγή θα φέρει οικονομική καταστροφή και χάος. Ο φόβος είναι το πιο ισχυρό όπλο του. Φόβος του άγνωστου, φόβος της φτώχειας, φόβος ότι «θα έρθουν χειρότεροι».

Προσθέστε στην εξίσωση και την εξάρτηση. Επιδοτήσεις, δουλειές στο Δημόσιο, προγράμματα ΕΣΠΑ, golden visas και πάει λέγοντας. Ένα μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας έχει δεθεί με χειροπέδες από το σύστημα. Η αποπολιτικοποίηση κάνει τα υπόλοιπα: social media, τηλεόραση, Netflix και το κακό συναπάντημα.

Ο κόσμος βλέπει σκάνδαλα, αγανακτεί για λίγες ώρες και μετά περνάει στο επόμενο trend, σαν να μην υπάρχει οργανωμένη, διαρκής αντίσταση. Η διασπορά ψήφων της αντιπολίτευσης κάνει τη Νέα Δημοκρατία να φαίνεται «σταθερή». Το 2023 πήρε αυτοδυναμία με 40%. Το 2026 ακόμα προηγείται, έστω και μειωμένα κατα πολύ, κοντά δηλαδή στο 20-23%.

Δεν είναι θαύμα. Είναι μηχανισμός που δουλεύει άψογα, τροφοδοτούμενος από την ίδια την παθητικότητα και τον κατακερματισμό της κοινωνίας.

Γιατί το Ψευτορωμαίικο χρειάζεται τον Μητσοτάκη (και όχι το αντίστροφο)

Ο Μητσοτάκης δεν είναι ο αφέντης του συστήματος. Είναι ο τελευταίος του φύλακας, ο τεχνοκράτης που κρατάει τα προσχήματα ενώ η λεηλασία συνεχίζεται.

Το Ψευτορωμαίϊκο βλέπει μπροστά του την ίδια του την κατάρρευση: δημογραφική ερήμωση, χρέος που δεν τελειώνει, εξάρτηση από ξένους δυνάμεις, κοινωνική αποσύνθεση. Μόνο ένας «ευρωπαϊστής τεχνοκράτης» σαν τον Μητσοτάκη μπορεί να διατηρεί την εικόνα της σταθερότητας ενώ το οικοδόμημα ραγίζει. Αν εμφανιστεί κάποιος «λαϊκός», όπως πχ η Μαρία η Καρυστιανού, «αντισυστημικός» και εκτός της πολιτικής κλίκας, το Ψευτορωμαίικο μπορεί να τρίξει επικίνδυνα. Γι’ αυτό προτιμά να κρατάει τον Μητσοτάκη μέχρι το 2027, ακόμα κι αν χρειαστεί ανασχηματισμούς-μαϊμού και εξεταστικές-μαϊμού.

Τι μέλλει γενέσθαι;

Δεν πέφτει ο Μητσοτάκης διότι δεν υπάρχει πραγματική αντιπολίτευση. Δεν υπάρχει κόμμα που να λέει με θάρρος ότι «όλο το Ψευτορωμαίικο πρέπει να διαλυθεί από τα θεμέλιά του».

Δεν υπάρχει ακόμη κίνημα που να ενώνει αγρότες, νέους, μεσαία τάξη και εργαζόμενους σε ένα κοινό μέτωπο κατά του συστήματος. Ακόμη και η ίδια η Καρυστιανού που παρουσιάζεται ως η νέα δύναμη, δεν έχει ακόμη ιδρύσει τον κομματικό της χαρακτήρα. Γι' αυτό, μέχρι να εμφανιστεί μια γνήσια, ριζοσπαστική, πατριωτική, αντισυστημική δύναμη που δεν θα παίζει το παιχνίδι του Ψευτορωμαίικου, ο Μητσοτάκης θα μένει. Και μαζί του ολόκληρο το σάπιο οικοδόμημα.

Το Ψευτορωμαίικο θα πέσει μόνο όταν εμείς οι ίδιοι, η τελευταία ανάσα της Ρωμιοσύνης καταλάβουμε ότι δεν υπάρχει «καλή» και «κακή» πλευρά του ίδιου νομίσματος. Υπάρχει μόνο το απόστημα που πρέπει να σπάσει με θυμό και αποφασιστικότητα, πριν μας καταπιεί όλους.

Μια φλόγα για το μέλλον

Μην ρωτάτε πια «γιατί δεν πέφτει». Ρωτήστε «γιατί ακόμα τον στηρίζουμε;»

Η απάντηση κρύβεται μέσα μας, στις σιωπές μας, στις ψήφους μας, στην καθημερινή μας υποταγή. Και μόνο εμείς μπορούμε να την αλλάξουμε.

Όχι με γκρίνια, αλλά με οργή που μετατρέπεται σε δράση.

Όχι με θεατρικές αντιπολιτεύσεις, αλλά με ένα νέο, αδυσώπητο κίνημα που θα γκρεμίσει το Ψευτορωμαίϊκο από τα θεμέλιά του. Μέχρι τότε, καλό κουράγιο σε όλους – αλλά όχι παθητικό.

Ένα κουράγιο που καίει, που ξυπνά, που απαιτεί. Γιατί η Ελλάδα δεν ανήκει στους ελίτ του Ψευτορωμαίικου. Ανήκει σε εμάς. Και είναι ώρα να την πάρουμε πίσω.

Γιατί αν δεν το κάνουμε εμείς και όσο το δυνατόν πιο σύντομα, θα το κάνει η ...Τουρκία! Όπως ακριβώς τα είπε ο Αγιος Παΐσιος. Θα χτυπήσει, θα μας πάρει προσωρινά 2-3 νησιά και...τα υπόλοιπα τα ξέρετε.

Μόνο με αίμα δυστυχώς, μπορεί αυτή τεράστια βδέλλα να φύγει απ το κορμί της πατρίδας. Και - δυστυχώς και πάλι - θα είναι άλλη μια μαύρη σελίδα για το Γένος μας. Όμως, σύντομα και μετά απ' αυτό το πολεμικό επεισόδιο που θα ζήσουμε, θα ανοίξει ο δρόμος για τη Πόλη. Μ' άλλα λόγια, η Τουρκία θα είναι ο καταλύτης των εξελίξεων. Και μετά θα χαθεί κι αυτή, μαζί με το Ψευτορωμαίϊκο...