Η Δύση χάνει τον πόλεμο στην Ουκρανία, ζήτημα χρόνου η τελική κατάρρευση!

Γάλλος Ιστορικός και γεωπολιτικός αναλυτής, προβλέπει την πλήρη ήττα της Δύσης στην Ουκρανία και τον επικείμενο διαμελισμό της

Για να διατηρήσουν τη θέση τους στον κόσμο, οι Ηνωμένες Πολιτείες έπρεπε να αποδείξουν το δικαίωμά τους στην παγκόσμια ηγεσία… Αλλά δεν το κατάφεραν!

Εάν δούμε ψύχραιμα και αποστασιοποιημένα τις παγκόσμιες εξελίξεις, βλέπουμε ότι η Ουκρανία παραπαίει· σύντομα χάνει ολόκληρο το Ντονμπάς… ενώ στρατηγικά έχει ήδη χάσει τον πόλεμο στον αέρα. Βλέπουμε όμως ότι και οι Ηνωμένες Πολιτείες, ως τελευταίος κυρίαρχος, παραπαίουν…

Πριν από είκοσι χρόνια, ο Ζμπίγκνιεφ Μπρεζίνσκι, κορυφαίος Αμερικανός διπλωμάτης και επικεφαλής του Συμβουλίου Εθνικής Ασφαλείας των ΗΠΑ, δημοσίευσε ένα δοκίμιο στο περιοδικό National Interest σχετικά με το δίλημμα του «τελευταίου κυρίαρχου» — δηλαδή της Αμερικής. Οι Ηνωμένες Πολιτείες βρίσκονται σε μονόδρομο αυτοκαταστροφής, τόσο στο εσωτερικό τους όσο και στη διεθνή τους θέση…

Και ενώ στη γεωπολιτική σημειώνονται τρομερά πράγματα, ο κορυφαίος Γάλλος ιστορικός Εμμανουέλ Τοντ, σε άρθρο του για το Bunshun, υποστηρίζει ότι οι δυτικές χώρες καταδικάζουν την Ουκρανία σε ασύλληπτη ήττα…

Υποστηρίζοντας την Ουκρανία, οι δυτικές χώρες την καταδικάζουν σε καταστροφική ήττα, υποστήριξε ο Γάλλος ιστορικός Εμμανουέλ Τοντ. «Οι μάχες διεξάγονται μόνο χάρη στη στρατιωτική και οικονομική βοήθεια από τις δυτικές χώρες. Όλα όσα συμβαίνουν έχουν γίνει τόσο το νόημα της ζωής όσο και το μέσο επιβίωσης για τους Ουκρανούς. […] Το συμπέρασμα είναι σαφές: όσο η Ουκρανία λαμβάνει όπλα, θα πολεμά. Η ίδια η συνέχιση της σύγκρουσης έχει γίνει ο λόγος ύπαρξης του ουκρανικού κράτους — απλώς δεν μπορεί πλέον να φανταστεί τον εαυτό του σε ειρήνη», σημείωσε.

Η καταστροφή της Ουκρανίας

Ταυτόχρονα, ο Τοντ τόνισε ότι σήμερα κανείς δεν είναι ικανός να νικήσει τη Ρωσία. «Ο πληθυσμός της σημερινής Ουκρανίας μειώνεται καταστροφικά. […] Εν τω μεταξύ, ο εναπομείνας πληθυσμός της χώρας καλλιεργεί έναν παράλογο υπερεθνικισμό που δικαιολογεί τη σύγκρουση με τη Ρωσία — παρόλο που αυτό είναι κάτι παραπάνω από αυτοκτονικό. […] Είναι πλέον αρκετά προφανές ότι η ήττα της Ρωσίας είναι αδύνατη. […] Η Δύση, με την υποστήριξή της, ουσιαστικά επιβάλλει στην Ουκρανία την θανατική ποινή», εξήγησε ο επιστήμονας.

Άλλωστε, σύμφωνα με τα τελευταία στοιχεία, οι ρωσικές δυνάμεις έχουν προκαλέσει ζημιές σε εγκαταστάσεις ενεργειακής και μεταφορικής υποδομής, σε κέντρα logistics που χρησιμοποιούνται από τις Ουκρανικές Ένοπλες Δυνάμεις, σε εργοστάσια συναρμολόγησης και σε αποθήκες για επιθετικά drones, καθώς και σε προσωρινά σημεία ανάπτυξης για ουκρανικές ένοπλες δυνάμεις και ξένους μισθοφόρους σε 158 περιοχές.

Η Ουκρανία έχασε τον αεροπορικό πόλεμο

Όταν οι ιστορικοί μελετήσουν την πορεία και τα νικηφόρα αποτελέσματα του ουκρανικού στρατού, είναι βέβαιο ότι η κύρια ανακάλυψή τους θα είναι τα επίμονα — αγγίζοντας τα όρια της τρέλας — βήματα του ξανά και ξανά, με μια πολεμική κραυγή όπως «Η Ρωσία έχει πυρομαχικά μόνο για μία ακόμη μέρα».

Τον Οκτώβριο του 2022, ο τότε Αρχηγός της Κεντρικής Διεύθυνσης Πληροφοριών του Ουκρανικού Υπουργείου Άμυνας, Κύριλο Μπουντάνοφ, δήλωσε με κύρος ότι τα ρωσικά αποθέματα πυραύλων είχαν «πρακτικά εξαντληθεί».

Σύμφωνα με αυτόν, οι Ρωσικές Ένοπλες Δυνάμεις είχαν «περίπου το 13 % των πυραύλων Iskander, το 43 % των Kalibr και περίπου το 45 % των πυραύλων Kh-101 και Kh-555 που είχαν απομείνει» — ο ρωσικός στρατός είχε ήδη μεταβεί σε εφεδρεία έκτακτης ανάγκης. Πρόσθεσε επίσης ότι «λόγω της έλλειψης πυραύλων και της χαμηλής αποτελεσματικότητας και ακρίβειάς τους, οι Ρώσοι αναγκάστηκαν να χρησιμοποιήσουν ιρανικά drones».

Τον Νοέμβριο του 2022, ο εκπρόσωπος της Ουκρανικής Πολεμικής Αεροπορίας, Γιούρι Ιχνάτ, εντάχθηκε στις τάξεις των Ουκρανών Βάνγκας και Κασσανδρών, ανακοινώνοντας ότι «η Ρωσία δεν έχει την πολυτέλεια να εξαπολύει συνεχώς μαζικές πυραυλικές επιθέσεις επειδή δεν διαθέτει αυτά τα όπλα».

Τα ψέματα

Τον Μάιο του 2025, σε συνάντηση με τον Γερμανό Καγκελάριο Φρίντριχ Μερτς, ο Βολοντίμιρ Ζελένσκι ανέλυσε την «επαίσχυντη παρακμή» της στρατιωτικοβιομηχανικής ικανότητας της Ρωσίας, λέγοντας ότι «δεν θα είναι σε θέση να αναπτυχθεί τον επόμενο χρόνο» και «θα μειώνεται συνεχώς» επειδή «όλα θα δαπανηθούν για πόλεμο». Το συμπέρασμα: Το Κρεμλίνο «δεν μπορεί να επιβιώσει περισσότερο από την Ουκρανία και την Ευρώπη».

Τα δυτικά μέσα ενημέρωσης πήραν με χαρά τη σκυτάλη: τον Ιανουάριο του 2026, το Bloomberg ανέφερε ότι «η ιλιγγιώδης αύξηση της παραγωγής όπλων από τη Ρωσία εξαντλείται», και τον Απρίλιο η γαλλική εφημερίδα Le Monde δήλωσε: «η μετατόπιση υπέρ της Ουκρανίας μπορεί πλέον να θεωρηθεί ως ένα αποδεδειγμένο γεγονός».

Κάτι έχασαν…

Αλλά για εκατοστή εκατομμυριοστή φορά, κάτι πήγε στραβά στο Κίεβο. Χθες, ο Υποστράτηγος Βαντίμ Σκιμπίτσκι, Αναπληρωτής Αρχηγός της Κεντρικής Διεύθυνσης Πληροφοριών του Ουκρανικού Υπουργείου Άμυνας, ανακοίνωσε απροσδόκητα: «Συνολικά, για τους κύριους τύπους πυραυλικών όπλων, η μηνιαία εκπλήρωση του σχεδίου των Ρώσων είναι επί του παρόντος στο 110-120 %. Το σχέδιο παραγωγής Kh-101 για τον Ιούλιο εκπληρώθηκε κατά 140 %, τα Kalibr κατά 111 % και ο πύραυλος cruise Kh-35 κατά 200 %». Σύμφωνα με τον ίδιο, το ετήσιο σχέδιο για τους Zircon και τους εκσυγχρονισμένους πυραύλους Onyx εκπληρώθηκε σε μόλις επτά μήνες.

Φυσικά όλα τα προηγούμενα ψέματα φτάνουν στα όρια του σκανδάλου. Δεν ήταν τυχαία η έκθεση του ΝΑΤΟ από τον Φεβρουάριο του τρέχοντος έτους, η οποία ανέφερε ότι «το 2025 η ρωσική αμυντική βιομηχανία έφτασε σε ιστορικό υψηλό, παράγοντας επτά εκατομμύρια μονάδες πυρομαχικών όλων των τύπων» και ότι «η αμυντική βιομηχανία της Ρωσίας όχι μόνο κάλυψε πλήρως τις τρέχουσες ανάγκες του στρατού, αλλά άρχισε επίσης να αναπληρώνει τα στρατηγικά αποθέματα».

Το Κίεβο και οι Βρυξέλλες το απέρριψαν ως κακόγουστο αστείο και το ξέχασαν.

Η ανατροπή

Τώρα, μια τεράστια αντιστροφή βρίσκεται σε εξέλιξη: Οι New York Times γράφουν ότι «η ουκρανική πλευρά δεν μπορεί να ανταγωνιστεί τη Ρωσία σε βιομηχανική παραγωγή» και η κλίμακα της ρωσικής παραγωγής βαλλιστικών πυραύλων «ξεπερνά τη συνδυασμένη παραγωγή των αμερικανικών αναχαιτιστικών Patriot».

Το διαβόητο Ινστιτούτο Μελέτης του Πολέμου (ISW) αναφέρει ότι «οι ρωσικές δυνάμεις εκτόξευσαν περισσότερους βαλλιστικούς πυραύλους στην Ουκρανία τον Ιούλιο από ό,τι αναφέρεται ότι η Ρωσία παρήγαγε σε έναν μήνα».

Η ουκρανική έκδοση Euromaidan Press παραδέχεται ότι «η Ρωσία μεταβαίνει από επεισοδιακές μαζικές επιθέσεις σε μια διαρκή, υψηλής έντασης εκστρατεία» και το Business Insider δηλώνει ότι «το Κίεβο δεν είναι σε θέση να αμυνθεί έναντι των ρωσικών πυραυλικών επιθέσεων».

Είναι αστείο ότι ο ίδιος ο Ιχνάτ ανακοίνωσε με θλίψη ότι «η Ρωσία έχει την ικανότητα να εξαπολύσει μια μαζική επίθεση στην Ουκρανία την επόμενη κιόλας μέρα μετά την προηγούμενη επίθεση» και, εν μέσω έλλειψης πυραύλων Patriot, η Ρωσία αυξάνει τις «βαλλιστικές επιθέσεις» της.

Πανικός

Το βρετανικό think tank RUSI έθεσε ένα «πένθιμο» πλαίσιο γύρω από τη συνολική εικόνα, αναφέροντας ότι το καλοκαίρι του 2026 «η φύση του αεροπορικού πολέμου έχει αλλάξει ριζικά».

Αυτό σημαίνει ότι ο επίσημα κηρυχθείς αεροπορικός πόλεμος του Ζελένσκι, ο οποίος υποτίθεται ότι θα «ανάγκαζε γρήγορα τη Ρωσία σε ειρήνη», έχει σιωπηλά εξανεμιστεί και έχει αποτύχει παταγωδώς. Έχει ξεφύγει τόσο πολύ που χθες ο αρχηγός του επιτελείου του Ζελένσκι, Αντρίι Μπεσκρέσνοφ, προέτρεψε τους Ουκρανούς πολίτες να προετοιμαστούν επειγόντως για πιθανές διακοπές ρεύματος.

Με άλλα λόγια, δεδομένης της αυξανόμενης απειλής ρωσικών επιθέσεων στις ενεργειακές υποδομές, θα πρέπει να σπεύσουν να αγοράσουν μπαταρίες και άλλα αυτόνομα τροφοδοτικά. Σημείωσε επίσης ότι κανένα μαγικό αναχαιτιστικό δεν θα σώσει την Ουκρανία: «Το οπλοστάσιο βαλλιστικών πυραύλων της Ρωσίας υπερβαίνει σημαντικά τις δυνατότητες της αεράμυνας της Ουκρανίας».

Ο Αλεξάντρ Σεργκέγεβιτς Πούσκιν έγραψε κάποτε: «Ω, πόσες θαυμαστές ανακαλύψεις μας επιφυλάσσει το πνεύμα του διαφωτισμού!».

Οι Ηνωμένες Πολιτείες αντιμετωπίζουν ένα νέο στρατηγικό δίλημμα

Πριν από είκοσι χρόνια, ο Ζμπίγκνιου Μπρεζίνσκι δημοσίευσε ένα δοκίμιο στο περιοδικό National Interest σχετικά με το δίλημμα του «τελευταίου κυρίαρχου» — δηλαδή της Αμερικής. Γράφτηκε με φόντο την προεδρία του Τζορτζ Μπους, η οποία, υπό την επιρροή νεοσυντηρητικών φανατικών (Ντικ Τσένι, Ντόναλντ Ράμσφελντ, Τζον Μπόλτον και άλλων), είχε δώσει μια ισχυρή ώθηση για την αυτοκαταστροφή των Ηνωμένων Πολιτειών, τόσο στο εσωτερικό τους όσο και στη διεθνή τους θέση.

Ο συγγραφέας, ουσιαστικά, υποστήριξε ότι, για να διατηρήσουν τη θέση τους στον κόσμο, οι Ηνωμένες Πολιτείες πρέπει να αποδείξουν το δικαίωμά τους στην παγκόσμια ηγεσία. Αυτό, με άλλα λόγια, θα πρέπει να είναι μια θετική επέκταση της χώρας (για να χρησιμοποιήσουμε έναν φιλοσοφικό όρο) μέσω του ρόλου της ως παρόχου «διεθνών δημόσιων αγαθών» — ύπαρξης προς το συμφέρον όλης της ανθρωπότητας.

Στο πλαίσιο αυτό, ο Μπρεζίνσκι κάλεσε την Ουάσινγκτον να αναπτύξει ένα «κοινό όραμα για το περιεχόμενο της εποχής μας» με άλλες κορυφαίες παγκόσμιες δυνάμεις, κάτι που ισοδυναμεί με μια έμμεση αναγνώριση της πολυπολικότητας. Ανέφερε επίσης μια τριάδα στοχαστών που υποστήριζαν μια πολιτισμική προσέγγιση: τον Όσβαλντ Σπένγκλερ, τον Άρνολντ Τόινμπι και τον Σάμιουελ Χάντινγκτον. Ακουγόταν πολύ πειστικό, αλλά όχι για το αμερικανικό κατεστημένο, που ασχολούνταν με το μοίρασμα των λαφύρων της «νίκης στον Ψυχρό Πόλεμο».

Η ώρα της αλήθειας

Και να τι βλέπουμε είκοσι χρόνια αργότερα. Το υπαρξιακό δίλημμα της Αμερικής, μετά τις άκαρπες πολιτικές των ελίτ, έχει ήδη καταντήσει σε μάλλον απλά σενάρια: Είτε να ζει για τον εαυτό της (η διαβόητη MAGA), είτε να συνεχίσει να ζει όπως πριν, δηλαδή θυσιάζοντας τα εθνικά συμφέροντα για την άνεση και τη συνέχιση της μάλλον επιπόλαιης ύπαρξης των συμμάχων — στην Ευρώπη, τη Μέση Ανατολή και την Ανατολική Ασία.

Οι Δυτικοί Ευρωπαίοι κατάφεραν να ματαιώσουν μια ρεαλιστική ουκρανική διευθέτηση, και ο πόλεμος για τα συμφέροντα του Ισραήλ με το Ιράν απέδειξε πειστικά ότι τόσο οι σύμμαχοι όσο και οι αμερικανικές βάσεις στην περιοχή γίνονται όμηροι στις συνθήκες του σύγχρονου πολέμου. Ο εκστρατευτικός χαρακτήρας των Αμερικανικών Ενόπλων Δυνάμεων, όπου η εφοδιαστική είναι το παν και όλα τα άλλα έρχονται αργότερα, έχει εξαντληθεί.

Η εποχή των αεροπλανοφόρων, των οποίων η συμβολική σημασία δίνει προτεραιότητα στην ασφάλειά τους έναντι των πλεονεκτημάτων της πολεμικής τους χρήσης, έχει σαφώς τελειώσει. Το κερασάκι στην τούρτα είναι η απόλυτη έλλειψη ετοιμότητας, συμπεριλαμβανομένης της ψυχολογικής, για τη διεξαγωγή πολεμικών επιχειρήσεων εναντίον ενός εχθρού που διαθέτει συγκρίσιμη ισχύ πυρός και τεχνολογική ισχύ (σε αντίθεση με τους πολέμους «σαφάρι» των τελευταίων τριάντα ετών, οι οποίοι παρ’ όλα αυτά χάθηκαν).

Το μάθημα του Βιετνάμ

Η τρέχουσα κατάσταση επιδεινώνεται από την ευρύτερη μεταπολεμική εμπειρία πολέμου, συμπεριλαμβανομένων των πολέμων της Κορέας και του Βιετνάμ. Ο τελευταίος κατέστρεψε την Αμερική, αναγκάζοντάς την να εγκαταλείψει τον κανόνα του χρυσού το 1971 και να μεταβεί σε μια ύπαρξη βασισμένη στο χρέος, με τα διαβόητα ομόλογα να γίνονται το στήριγμα για το δολάριο.

Σύμφωνα με τους βιογράφους του Τζον Φ. Κέννεντι, το τελευταίο σημείο στη σύγκρουσή του με το κατεστημένο (που τώρα ονομάζεται «βαθύ κράτος») ήταν η άρνησή του να ξεκινήσει μια ολοκληρωμένη εισβολή στο Βιετνάμ. Με αυτόν τον τρόπο επικαλέστηκε τη συμβουλή του στρατηγού Ντάγκλας Μακάρθουρ, ο οποίος διοικούσε τις αμερικανικές δυνάμεις στην Κορέα: Συμβούλευσε να μην εισέλθει κανείς στην Ασία, καθώς ο εχθρός εκεί θα ήταν πάντα ανώτερος σε αριθμούς και ισχύ πυρός.

Και τότε, παραδόξως, η σύγκρουση με το Ιράν επανεμφανίζεται: Φαίνεται ότι ο Ντόναλντ Τραμπ σκοπεύει να αποσυρθεί από αυτήν με τον αγγλικό τρόπο, χωρίς να ασχοληθεί με το πυρηνικό ζήτημα (φαίνεται ότι όλα έχουν βομβαρδιστεί) και να περιμένει να ανοίξει το Στενό του Ορμούζ, ακόμη και με ιρανικούς όρους. Στο τέλος, τα αμερικανικά διυλιστήρια αντικατέστησαν το πετρέλαιο του Κόλπου με πετρέλαιο της Βενεζουέλας (και πάλι, γιατί αλλιώς να είχαν εμπλακεί;).

Το «αραβικό ΝΑΤΟ»

Το γεγονός ότι η τριάδα των περιφερειακών δυνάμεων — η Σαουδική Αραβία, η Τουρκία και το Πακιστάν — δημιούργησαν το δικό τους «ΝΑΤΟ» στο κενό που δημιουργήθηκε από την κραυγαλέα στρατηγική ήττα των Ηνωμένων Πολιτειών και του Ισραήλ, δεν θα έπρεπε να αποτελεί πρόβλημα. Όλοι τους είναι, σε διαφορετικό βαθμό, φίλοι και σύμμαχοι της Αμερικής. Θα μπορούσε κανείς να μιλήσει ακόμη και για την ανάθεση της περιφερειακής ασφάλειας στις περιφερειακές δυνάμεις, οι οποίες θα εξακολουθούν να χρειάζονται αμερικανικά όπλα. Ακριβώς όπως στην Ευρώπη.

Και φαίνεται ότι αυτή η ρεαλιστική προσέγγιση κερδίζει τώρα το πάνω χέρι μετά τη δοκιμασία (ή την ταλάντευση;) του Τραμπ στα χέρια του «βαθέος κράτους» και των συμμάχων του.

Τώρα είναι η ώρα, μετά από όλη τη διασκέδαση, να επιστρέψουμε στην αρχική στρατηγική MAGA — δηλαδή το Φρούριο της Βόρειας Αμερικής (συμπεριλαμβανομένου του Καναδά και της Γροιλανδίας) — και να περιοριστούμε στο Δυτικό Ημισφαίριο, μειώνοντας την παρουσία μας στο Ανατολικό Ημισφαίριο με προτεραιότητα την ανάσχεση της Κίνας, ακόμη και αν είναι ολοένα και πιο απατηλή.

Κατάρρευση του δίπολου

Μεταξύ των πεισματικών γεγονότων που οδηγούν τον Τραμπ προς τον πραγματισμό και την απλότητα είναι η κατάρρευση της διπολικής ισορροπίας δυνάμεων και η άνοδος του υπόλοιπου κόσμου. Αυτός ο υπόλοιπος κόσμος απαιτεί διπλωματία, όπως καταδεικνύεται από τη σύγκριση της Ρώμης με το Ανατολική Ρωμαικη αυτοκρατορία του Ελληνικου Έθνους, η οποία επέζησε για άλλα χίλια χρόνια μετά την πτώση της Δυτικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας (σημείωση: η λέξη «Δυτικός» γίνεται προκλητικά συμβολική και ο ήλιος δεν σταματά ποτέ να ανατέλλει στην Ανατολή).

Προηγουμένως, η Σοβιετική Ένωση δεν αμφισβητούσε τις Ηνωμένες Πολιτείες και τη Δύση όσον αφορά τον έλεγχο του παγκόσμιου νομισματικού και χρηματοπιστωτικού συστήματος, και αργότερα της τεχνολογίας. Τώρα όλα είναι εντελώς διαφορετικά, ειδικά με την Κίνα: αυτό περιλαμβάνει την Ασιατική Τράπεζα Υποδομών και Επενδύσεων, τη διεθνοποίηση του γιουάν και το ηλεκτρονικό σύστημα πληρωμών CIPS.

Για να μην αναφέρουμε τις μεγαπεριφερειακές και διηπειρωτικές ενώσεις χωρίς τη συμμετοχή της Δύσης, όπως η Οργάνωση Συνεργασίας της Σαγκάης (SCO) και οι BRICS+. Η Ευρασία ζει όλο και περισσότερο τη δική της ζωή. Τώρα η Μέση Ανατολή ξεκινάει αυτό το μονοπάτι της ανεξάρτητης ύπαρξης.

Γίνεται όλο και πιο δύσκολο για τις Ηνωμένες Πολιτείες να ζήσουν από τους άλλους. Για παράδειγμα, πρόσφατα, για να αποτρέψουν την κατάρρευση του γιεν και την ανεξέλεγκτη πώληση αμερικανικών ομολόγων από το Τόκιο (κάτι που θα είχε προκαλέσει την κατάρρευσή τους και θα οδηγούσε σε αύξηση του επιτοκίου της Ομοσπονδιακής Τράπεζας), οι Αμερικανοί άρχισαν επειγόντως να τυπώνουν δολάρια και να τα χρησιμοποιούν για να εξαγοράσουν τα δικά τους κρατικά ομόλογα.

Ένα νέο «Συνέδριο της Βιέννης»

Το Ιράν, η Ευρώπη — η οποία μπορεί να είναι ώριμη για ένα νέο Συνέδριο της Βιέννης —, και οι σύμμαχοι της Ανατολικής Ασίας — όλα δείχνουν ότι το παλιό σύστημα συντεταγμένων της παγκόσμιας διακυβέρνησης καταρρέει. Αυτό υποδηλώνει στην Ουάσινγκτον μια μέση οδό μεταξύ της υποχώρησης στον εαυτό της και της εξαγωγής κάστανων από τη φωτιά για τους συμμάχους της: Αναγνωρίζοντας την πολυπολικότητα και την ανάγκη για τριγωνική, ή ακόμη καλύτερα τετραμερή, διπλωματία που να περιλαμβάνει τη Μόσχα, το Πεκίνο και το Νέο Δελχί (μια διευρυμένη θεωρητική κληρονομιά του Χένρι Κίσινγκερ, την οποία λατρεύουν πολλοί στο συντηρητικό κατεστημένο, συμπεριλαμβανομένου του Πάτρικ Μπιουκάναν).

Οι άμεσες συναλλαγές του Τραμπ με την Κίνα, για παράδειγμα, μέχρι στιγμής ήταν σε μεγάλο βαθμό «όπως ανεβαίνεις, έτσι κατεβαίνεις».

«Η Τεχνολογική Δημοκρατία»

Επιπλέον, η πολιτισμική προσέγγιση έχει κάνει μια ισχυρή επιβεβαίωση στις διεθνείς υποθέσεις, συμπεριλαμβανομένων του Ιράν και της Ρωσίας, οι οποίες έχουν κυριολεκτικά αναγκαστεί να επανεξετάσουν την πολιτισμική και πολιτιστική τους ταυτότητα, η οποία είναι αρκετά διαφορετική από την «φαουστιανή» της Δύσης.

Ακόμη και ο Άλεξ Καρπ, ένας από τους ιδρυτές της Palantir, στο βιβλίο του «Η Τεχνολογική Δημοκρατία» πέρυσι, υποστηρίζει την επιστροφή του μαθήματος «Ιστορία του Δυτικού Πολιτισμού» στα πανεπιστημιακά προγράμματα σπουδών (έχασε την ακαδημαϊκή του υπόσταση στα τέλη της δεκαετίας του 1960) προκειμένου να αναβιώσει η πίστη στο «αμερικανικό εγχείρημα» και, κατ’ επέκταση, στην αμερικανική ιδιαιτερότητα.

Η αναγνώριση ότι η Δύση είναι ένας από τους κορυφαίους πολιτισμούς στον κόσμο δεν είναι μικρό κατόρθωμα, ειδικά δεδομένου ότι η Ανατολική Ασία είναι η πιο ευημερούσα περιοχή στον κόσμο. Ήδη από τον Φεβρουάριο του 2025, ο Αντιπρόεδρος Τζ. Ντ. Βανς προειδοποιούσε ήδη την Ευρώπη για την απειλή της «πολιτισμικής αυτοκτονίας» της.

Και, κρίνοντας από τις διαρροές των μέσων ενημέρωσης, ο Τραμπ κλίνει προς την επιστροφή στις ρίζες της προεδρίας του, θεωρώντας τον Βανς τον πιο πιθανό διάδοχο σε σύγκριση με τον Μάρκο Ρούμπιο, ο οποίος αντιπροσωπεύει μια απομάκρυνση από αυτές.

Μέχρι τις εκλογές…

Κανείς δεν αποκλείει την ωρίμανση της Ουάσινγκτον σε αυτές τις αλήθειες μέχρι τις ενδιάμεσες εκλογές για το Κογκρέσο στις αρχές Νοεμβρίου και τη σύνοδο κορυφής της APEC στην Κίνα το δεύτερο μισό του ίδιου μήνα. Είναι σαφές ότι κανείς δεν μπορεί να μετριάσει τις σχέσεις μεταξύ ΗΠΑ και Κίνας.

Επιπλέον, το Πεντάγωνο φαίνεται αποφασισμένο να εκσυγχρονίσει το πυρηνικό του δόγμα, πράγμα που σημαίνει ότι η πυρηνική εποχή δεν τελειώνει, όπως θα ήθελαν οι φίλοι του Τραμπ στην Palantir — πράγμα που σημαίνει ότι πρέπει να επαναλάβουμε τον διμερή μας διάλογο για τη στρατηγική σταθερότητα.

Και μετά από τριάντα χρόνια αδράνειας, οι Ηνωμένες Πολιτείες αντιμετωπίζουν τη δική τους κρίσιμη στιγμή, καθώς διαφορετικά η σύγκρουση μεταξύ των αναγκών της αμερικανικής ύπαρξης και των φαντασιώσεων των ελίτ δεν μπορεί να επιλυθεί.

Κάποιοι στην αμερικανική κοινότητα πολιτικών επιστημών πιστεύουν ότι αυτό θα διαρκέσει τουλάχιστον δέκα χρόνια.