Ποιός τελικά...νίκησε;

Πάντως όχι η Αμερική του Τράμπ και το Ισραήλ του Νετανιάχου

Η πιο χιουμοριστική σκηνή από μια ιστορία του Αστερίξ (Αστερίξ ο Γαλάτης) όπου οι Ρωμαίοι εκδιώχνουν μεν τους Γότθους αλλά...όχι για πολύ! Ποιός νίκησε τελικά;

Δεν ξέρω κατά πόσο θα προβληθούν σωστά από τα ελληνικά μέσα ενημέρωσης οι όροι της εκεχειρίας που αποδέχθηκε ο Τραμπ, αλλά αν ισχύουν όσα βλέπουμε μέχρι στιγμής, διαγράφεται μια ΙΣΤΟΡΙΚΩΝ ΔΙΑΣΤΑΣΕΩΝ ήττα των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής.

Γράφει ο Γεώργιος Μάτσος

Τα 10 σημεία του Ιράν (βλ. πρώτο σχόλιο) που αποδέχθηκε ο Τραμπ ως "workable basis on which to negotiate" (βλ. δεύτερο σχόλιο) παρατίθενται παρακάτω από την πιο συγκροτημένη και σχετικώς αξιόπιστη διαθέσιμη πηγή, την ώρα που γραφόταν η ανάρτηση, τον Λιβανέζο δημοσιογράφο του Al Jazeera Ali Hashem. Η ανάρτηση του Hashem του πρώτου σχολίου) παρατίθεται παρακάτω σε αυτόματη μετάφραση με λίγες δικές μου παρεμβάσεις. Σε κάθε περίπτωση, το περιεχόμενο των 10 σημείων επιβεβαιώνεται και από πλήθος δυτικών πηγών, με πιο αξιόπιστη την Times of Israel:

1. Ρύθμιση της κυκλοφορίας μέσω του Πορθμού του Ορμούζ σε συντονισμό με τις ιρανικές ένοπλες δυνάμεις.

2. Τερματισμός του πολέμου εναντίον όλων των συνιστωσών του «Άξονα της Αντίστασης» (σημ.: Χούθι, Χεζμπολά, ιρακινές πολιτοφυλακές).

3. Απόσυρση των αμερικανικών ενόπλων δυνάμεων από όλες τις βάσεις και τα σημεία στρατιωτικής ανάπτυξης στην περιοχή.

4. Καθιέρωση ενός επίσημου πρωτοκόλλου ασφαλείας για τη ναυσιπλοΐα στο Πορθμό του Ορμούζ που εγγυάται στο Ιράν έναν εποπτικό ρόλο σύμφωνα με έναν συμφωνημένο μηχανισμό.

5. Πληρωμένη πλήρης αποζημίωση στο Ιράν για τις πολεμικές ζημιές με βάση συνολική αξιολόγηση των απωλειών που υπέστη.

6. Πλήρης άρση όλων των πρωτογενών και δευτερογενών κυρώσεων που επιβλήθηκαν στο Ιράν.

7. Ακύρωση των ψηφισμάτων που εκδόθηκαν κατά του Ιράν από το Διοικητικό Συμβούλιο του Διεθνούς Οργανισμού Ατομικής Ενέργειας και το Συμβούλιο Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών.

8. Απελευθέρωση όλων των παγωμένων ιρανικών περιουσιακών στοιχείων και κεφαλαίων στο εξωτερικό.

9. Επικύρωση αυτών των ρυθμίσεων σε δεσμευτικό ψήφισμα που εκδίδεται από το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ.

10. Μετατροπή της συμφωνίας σε δεσμευτικό διεθνές δίκαιο που εγγυάται την εφαρμογή της.

Η αποδοχή των εξαρχής τεθέντων ιρανικών όρων, από τους οποίους δεν υποχώρησε το Ιράν ούτε στιγμή, ως βάσης για διαπραγματεύσεις, αποτελεί ιστορικό διπλωματικό και στρατιωτικό εξευτελισμό των ΗΠΑ, τον οποίο προσωπικά δεν ανέμενα, παρ' ότι εξαρχής ήμουν απαισιόδοξος για την έκβαση της αμερικανικής στρατιωτικής προσπάθειας.

Προσωπικά δυσκολεύομαι να πιστέψω ότι ο Τραμπ θα υπογράψει τελικά κάτι τόσο δυσμενες για τις ΗΠΑ, που ούτε λίγο ούτε πολύ ακυρώνει επισήμως τον ρόλο της χώρας του ως υπερδύναμης με δυνατότητα πλανητικής προβολής ισχύος. Από την άλλη, θα ήταν υπερβολικά δύσκολο ακόμη και για τον Τραμπ να προσποιηθεί ότι φεύγει από το Ιράν "νικητής" χωρίς συμφωνία. Ενώ τώρα μπορεί τουλάχιστον να εμφανίσει την εκεχειρία ως δήθεν επιτυχία του στη μερίδα εκείνη των οπαδών του που θα καταπιούν αμάσητο οτιδήποτε τους πει.

Τα πράγματα φυσικά δεν είναι καλά για το Ισραήλ, που από εκεί που θεωρούσε ότι ο πόλεμος θα το οριστικοποιήσει τον ρόλο του ως τοπικής περιφερειακής υπερδύναμης, βλέπει τον ρόλο αυτό να αναλαμβάνει αντιθέτως το Ιράν, που εκτός από τον αποδεκτό από τις ΗΠΑ έλεγχο του Ορμούζ, υποχρεώνει τις ΗΠΑ να αποχωρήσουν και επισήμως από τις βάσεις τους στην περιοχή (κάτι που στην ουσία έχει ήδη συμβεί στη διάρκεια του πολέμου).

Το ίδιο το Ισραήλ καθίσταται έτσι πολύ πιο ανασφαλές, επιστρέφοντας σε μια κατάσταση που διπλωματικά (όχι εδαφικά ή στρατιωτικά) θα μοιάζει πιο πολύ με την προ του 1967 κατάσταση, παρά με την μετά το 1973. Δυσκολεύομαι να πιστέψω ότι θα υποχρεωθεί εντέλει να ανεχθεί μια Χεζμπολά ως νικήτρια στα βόρεια σύνορά του, όμως οι δέκα όροι του Ιράν που ο Τραμπ αποδέχθηκε, ΑΥΤΟ λένε!

Τα αραβικά κράτη του Κόλπου αργά ή γρήγορα (με πιθανότερο το "γρήγορα") θα δορυφοροποιηθούν έναντι του Ιράν, με πρώτο υποψήφιο το Μπαχρέιν, που στην ουσία είναι μια σουνιτική μοναρχία σε σιιτικό (και άρα φιλοϊρανικό) πληθυσμό. Το κύρος του Ιράν στον μουσουλμανικό (και στον σουνιτικό και αφήστε να λένε το αντίθετο όσοι δεν γνωρίζουν το Ισλάμ) κόσμο θα εκτοξευθεί.

Η Κίνα θα υποκαταστήσει σε πολύ μεγάλο βαθμό την ανασφάλεια που θα αισθάνονται οι σουνιτικές μοναρχίες του Κόλπου έναντι του Ιράν, αλλά αυτό θα σημάνει τελικά την δορυφοροποίησή τους σε ΕΚΕΙΝΟ το στρατόπεδο και όχι στο δυτικό.

Μένει να δούμε κατά πόσο ο Τραμπ εννοεί την αποδοχή των ιρανικών δέκα σημείων στα σοβαρά και κατά πόσο θα υπογράψει αυτά που του ζητούν οι Ιρανοί.

Δυσκολεύομαι να το πιστέψω και αυτό.

Ήδη πάντως η αποδοχή τους ως βάση για διαπραγμάτευση συνιστά ιστορικό αμερικανικό εξευτελισμό, πολύ βαρύτερο από εκείνον του Βιετνάμ. Να θυμίσουμε ότι στο Βιετνάμ οι ΗΠΑ το 1973 αποχώρησαν ως δήθεν νικήτριες, αλλά όσοι έβλεπαν την κατάσταση γνώριζαν ότι το Βόρειο Βιετνάμ διατηρούσε στρατιωτικά το πάνω χέρι και τελικά το 1975 κατέλαβε το Νότιο Βιετνάμ και έληξε έτσι ο βιετναμικός εμφύλιος με πλήρη νίκη του Βορρά.

Ο Τραμπ προσπάθησε να κάνει το ίδιο και τώρα, αλλά δεν του βγήκε και τελικά αποδέχθηκε τους όρους του εχθρού, έστω και ως βάση για διαπραγμάτευση.

Η άποψή μου ότι θα έχουμε και άλλα επεισόδια σε αυτόν τον πόλεμο και ότι οι ΗΠΑ δεν θα φθάσουν στο σημείο ούτε να υπογράψουν, αλλά ούτε και να επικυρώσουν όσα τους ζητάει το Ιράν. Διότι οι δεσμευτικές νομικά συμφωνίες που ζητά το Ιράν πρέπει να περάσουν και από το Κογκρέσο. Και εκεί θα είναι δύσκολο να βρει ο Τραμπ πλειοψηφία, έστω και πριν τις αμερικανικές ενδιάμεσες εκλογές για Βουλή και Γερουσία.

Ο Θεός βοηθός και πρώτα από όλους για εμάς στην Ελλάδα, που είναι φανερό πια ότι δεν μπορούμε να βασιζόμαστε στο παραμικρό στις ΗΠΑ για τίποτε. Το Ιράν αναδεικνύεται νικητής και έναντι της ανταγωνίστριάς του Τουρκίας. Αλλά η Τουρκία που ως τώρα είχε τις ΗΠΑ να κρατούν κάποιο αντίβαρο έναντι ημών, θα αποθρασυνθεί τώρα που είδε ότι η ιρανική τακτική πέτυχε.