Βρώμικο παιχνίδι Ευρωπαίων προκειμένου να σπάσει η σύνδεση Ρωσίας - ΗΠΑ

«Νέες ιδέες» αλλά...ο Πούτιν δε μασάει! Προσπαθεί η δυτικοευρωπαϊκή ελίτ των παραφρόνων να αποσπάσει εκεχειρία αλλά...ο Τράμπ έχει άλλα σχέδια! Η ευρωπαϊκή ελίτ μπροστά στο ναυάγιό της!

Πίσω από τις μεγαλόστομες διακηρύξεις, οι ευρωπαϊκές ηγεσίες αναζητούν τρόπο να διασώσουν το κύρος τους, ενώ η Ουκρανία πληρώνει το τίμημα και η Ουάσιγκτον ξαναμοιράζει τα χαρτιά με τη Μόσχα.

Η πιο επικίνδυνη στιγμή για μια πολιτική ηγεσία, έρχεται όταν η πραγματικότητα έχει διαψεύσει τους υπολογισμούς της, αλλά εκείνη εξακολουθεί να απαιτεί από τους άλλους να πληρώνουν για να μη χρειαστεί να το παραδεχθεί.

Σε αυτήν ακριβώς τη δοκιμασία βρίσκεται σήμερα η σάπια και βρώμικη ευρωπαϊκή «ηγετική τάξη» απέναντι στο Ουκρανικό. Εγκλωβισμένη στις διακηρύξεις της, δεμένη με τις προσδοκίες που καλλιέργησε και ανίκανη να παρουσιάσει πειστική διέξοδο - μιας και η Ρωσία δε λέει να...πεθάνει με τίποτα - κινδυνεύει να μετατρέψει την υπεράσπιση μιας χώρας, που την εκμεταλλεύτηκε μέχρι σταγόνας, σε υπεράσπιση της δικής της πολιτικής «υστεροφημίας».

Πόσο αίμα δικαιούνται ακόμη να κοστολογούν οι ευρωπαϊκές πρωτεύουσες στο όνομα μιας στρατηγικής, της οποίας το επιδιωκόμενο τέλος παραμένει θολό; Πόσες κατεστραμμένες υποδομές, πόσες διαλυμένες οικογένειες και πόσες χαμένες γενιές πρέπει να προστεθούν στον λογαριασμό, προτού κάποιος αναλάβει την ευθύνη να εξηγήσει τι ακριβώς μπορεί να επιτευχθεί και με ποια μέσα; Αλλά ποιός να βρεθεί, όταν οι απάνθρωποι αυτοί ζωντανοί κλόουν που είναι σαν να βγήκαν από ταινία τρόμου του Στέφεν Κίνγκ, και που εκτελούν εντολές από τα αφεντικά τους, οι οποίοι βρίσκονται κρυμμένοι πίσω από τις βαριές κουρτίνες μιας Λέσχης, δεν μπορούν να φέρουν εις πέρας αυτά τα οποία τους αναθέτουν;

Η επιμονή χωρίς εφαρμόσιμο σκοπό, μπορεί να γίνει η πιο ακριβοπληρωμένη μορφή πολιτικής ανευθυνότητας. Αυτό είναι το ζήτημα που οι ευρωπαϊκές «ηγεσίες» αποφεύγουν πίσω από τις επαναλαμβανόμενες διαβεβαιώσεις περί δήθεν ενότητας και αποφασιστικότητας. Διότι η αποφασιστικότητα κρίνεται από τη σχέση ανάμεσα στον σκοπό και στις δυνατότητες.

Όταν η απόσταση ανάμεσά τους μεγαλώνει, οι βαρύγδουπες δηλώσεις αρχίζουν να θυμίζουν προσπάθεια συγκάλυψης ενός αδιεξόδου.

Η προχτεσινή συζήτηση για το Ντονμπάς στη Στοκχόλμη φανερώνει αυτή την αντίφαση. Η εκτεταμένη ρωσική κατοχή εδαφών στην περιοχή και η στρατιωτική πίεση που περιγράφουν τα ρεπορτάζ του ξένου Τύπου (Wall Street Journal, Washington Post) περιορίζουν δραστικά τα περιθώρια διπλωματικών ακροβατισμών.

Όποιος παρουσιάζει ως εύκολη λύση μια ασαφή εκεχειρία, χωρίς να απαντά στα ζητήματα των γραμμών ελέγχου, των εγγυήσεων και της εφαρμογής, προσφέρει άλλη μία αναβολή της κρίσης, την οποία μόνο η Ρωσία τελικά μπορεί να διευθετήσει.

Πράγματι, μια παύση των πυρών έχει τεράστια αξία όταν σώζει ανθρώπους και ανοίγει δρόμο για βιώσιμη συμφωνία. Επειδή όμως σχεδιάζεται από τους ίδιους τους υπευθύνους της κρίσης, κυρίως για να κερδίσουν χρόνο κυβερνήσεις και επιτελεία, τότε νομοτελειακά θα καταλήξει διάλειμμα προετοιμασίας της επόμενης σύγκρουσης.

Οι λαοί όμως - και εν προκειμένω τόσο οι Ρώσοι, όσο και οι Ουκρανοί - έχουν κάθε δικαίωμα να ζητούν να σταματήσουν οι βομβαρδισμοί. Έχουν όμως και το δικαίωμα να γνωρίζουν, αν εκείνοι που υπόσχονται την αποκλιμάκωση, διαθέτουν σχέδιο πέρα από την επόμενη ρουτινιάρικη συνέντευξη Τύπου.

Στη Μόσχα άλλωστε, οι ευρωπαϊκές ανακοινώσεις δεν δημιουργούν από μόνες τους κίνητρο υποχώρησης για τους Ρώσους. Επί της ουσίας, δε τους καίγεται καρφί. Εφ' όσον ο Πούτιν εκτιμά ότι ο χρόνος και η στρατιωτική πίεση λειτουργούν υπέρ του, θα ζητεί σοβαρά ανταλλάγματα, ανάλογα με αυτή την εκτίμηση. Αυτό ασφαλώς και είναι πόνος για τους σατανόπληκτους των Λεσχών, αλλά η διπλωματία πρέπει να εργάζεται πάνω στις πραγματικές επιδιώξεις του αντιπάλου και στα διαθέσιμα μέσα επηρεασμού του.

Οι συσχετισμοί ισχύος δεν μεταβάλλονται επειδή μια σύνοδος κορυφής αρνείται να τους αναγνωρίσει.

Η αναγνώριση αυτής της πραγματικότητας όμως, δεν αποτελεί και επιδοκιμασία της εισβολής. Για την εισβολή, φταίνε οι Νεοταξίτες, όχι η Ρωσία. Αποτελεί όμως προϋπόθεση σοβαρής πολιτικής και όχι καραγκιοζισμού.

Η ηθική αυταρέσκεια των ανακοινώσεων, δεν μπορεί να υποκαθιστά αυτή την υποχρέωση.

Την ίδια στιγμή, η Ουάσιγκτον δείχνει να μετακινείται προς μια πολύ πιο συναλλακτική αντιμετώπιση της Μόσχας, η οποία έχει πολλές διακλαδώσεις. Οι αναφερόμενες εξαιρέσεις από κυρώσεις και η συμφωνία για ρωσικό πετρέλαιο ντίζελ αποτυπώνουν μια αλλαγή προτεραιοτήτων, συνδεδεμένη και με την επιδίωξη περιορισμού των τιμών πριν από τις αμερικανικές ενδιάμεσες εκλογές.

Εδώ βρίσκεται μια βαριά πολιτική έκθεση για την Ευρώπη. Την ώρα που ευρωπαϊκές ηγεσίες εξακολουθούν να επενδύουν το κύρος τους στην οικονομική απομόνωση της Ρωσίας, ο ισχυρότερος σύμμαχός τους αναζητεί εμπορικές διευθετήσεις μαζί της. Η αντίφαση απαιτεί απάντηση και η οποία έχει να κάνει με τον ίδιο τον Παγκοσμιοποιητισμό, του οποίου πλέον προπύργιο είναι η ΕΕ, και που αυτός - λόγω του πεισματάρη Τράμπ, καταρρέει και μάλιστα με πάταγο.

Οι αναφορές των ρεπορτάζ του ξένου Τύπου για καύσιμα και λιπάσματα, προσθέτουν μια ακόμη σοβαρότατη διάσταση. Η Ρωσία εμφανίζεται πρόθυμη να αξιοποιήσει τους πόρους της ως διπλωματικό πλεονέκτημα, ενώ ο Τραμπ προσεγγίζει την εξωτερική πολιτική μέσα και από το πρίσμα του άμεσου οικονομικού οφέλους.

Η πιθανή σύγκλιση αυτών των συμφερόντων μπορεί να ενισχύσει τη διαπραγματευτική θέση της Μόσχας, η οποία μπορεί και να φτάσει μέχρι και την οριστική διχοτόμηση της Ουκρανίας και που τελικά το ανατολικό τμήμα που θα προκύψει, να προσαρτηθεί πλέον στη μαμά Ρωσία. Κι αυτό θα γίνει όχι μόνο για πολιτικούς, αλλά και - κυρίως - θρησκευτικούς λόγους ή καλύτερα, δογματικούς. Οι δυτικοί Ουκρανοί είναι «Ελληνοκαθολικοί». δηλαδή Ουνίτες που ανήκουν στον Παπισμό, ενώ οι Ανατολικοί είναι Ορθόδοξοι και υπάγονται στο Πατριαρχείο Μόσχας.

Όλες αυτές οι πολύ πιθανές να συμβούν εξελίξεις, αποκαλύπτουν μια Δυτική Ευρώπη που ενώ μεν μιλά για στρατηγική αυτονομία και επιμονή στην ρωσοφοβία, κινδυνεύει να βρεθεί ...θεατής στις αποφάσεις που θα καθορίσουν την ασφάλεια της ηπείρου της.

Μια Ευρώπη μ' άλλα λόγια, που ανέλαβε δεσμεύσεις τεράστιου βάρους, χωρίς να εξασφαλίσει ότι μπορεί να στηρίξει αυτόνομα την πολιτική τους συνέχεια.

Και σε αυτή τη συνθήκη βρίσκεται ο Ζελένσκι: Επικεφαλής μιας χώρας που εξαρτάται από την εξωτερική υποστήριξη, ενώ οι υποστηρικτές της, που έχασαν το παιχνίδι του Παγκοσμιοποιητισμού, εμφανίζουν αποκλίνουσες προτεραιότητες. Περί αυτού πρόκειται. Η παρατεταμένη διακυβέρνηση απ' τον Ζελένσκι χωρίς νέα εκλογική αναμέτρηση, δημιουργεί εύλογα ερωτήματα για τον τρόπο με τον οποίο θα ανανεωθεί η λαϊκή εντολή όταν το επιτρέψουν οι συνθήκες.

Πολύ περισσότερο, όταν στο τραπέζι ενδέχεται να τεθούν δεσμεύσεις που θα καθορίσουν το μέλλον ολόκληρων γενεών.

Πλησιάζει το τέλος του πολέμου αλλά...πώς άραγε;

Το πολιτικό ερώτημα είναι βαρύ.

Με ποια κοινωνική συναίνεση θα στηριχθεί μια οδυνηρή συμφωνία και ποιος θα εγγυηθεί τη διάρκεια της εφαρμογής της; Η απάντηση απαιτεί δημοκρατική προοπτική, δημόσια λογοδοσία και σαφείς θεσμικές διαδικασίες. Οι προσωπικές διαβεβαιώσεις οποιουδήποτε ηγέτη δεν επαρκούν. Διότι ο Ζελένσκι είναι ένας πρόεδρος - μαριονέτα των Δυτικών και έχει χάσει προ πολλού, τόσο τη λαϊκή υποστήριξη, όσο και την ίδια τη νόμιμη παρουσία του στο Προεδρικό Μέγαρο.

Ανάλογη σοβαρότητα επίσης, απαιτεί και η συζήτηση για την Οδησσό. Οι βαθιές ρωσικές ιστορικές και πολιτισμικές αναφορές της πόλης, αποτελούν ουσιώδες μέρος της ταυτότητάς της. Το κρίσιμο γεωπολιτικό ζήτημα είναι ότι μια ενδεχόμενη επέκταση του πολέμου προς την Οδησσό θα μπορούσε να μεταβάλει ριζικά τη θέση της Ουκρανίας στη Μαύρη Θάλασσα, αν βεβαίως αυτή δεν έχει διχοτομηθεί.

Ουσιαστικά, η βρώμικη ελίτ των Βρυξελλών, πρέπει επίσης να λογοδοτήσει για τις δικές της επιλογές. Για τις προσδοκίες που καλλιέργησε, για τον χειρισμό της ευρωπαϊκής ασφάλειας, για την υποτίμηση των αντοχών της Ρωσίας όπου αυτή συνέβη και για την απόσταση ανάμεσα στις υποσχέσεις της και στα μέσα που ήταν διατεθειμένη να διαθέσει. Η ευθύνη που οδήγησε στη ρωσική απόφαση εισβολής, δεν σβήνει αυτές τις ευθύνες.

Συνελόντι ειπείν, το πιο σκοτεινό ενδεχόμενο είναι να συνεχίζεται η αιματοχυσία επειδή η αναγνώριση του αδιεξόδου θα είχε δυσβάστακτο πολιτικό κόστος για εκείνους που επένδυσαν σε διαφορετική έκβαση. Αν η διατήρηση του κύρους των ελίτ των καταγωγίων γίνεται κριτήριο παράτασης του πολέμου, τότε το έγκλημα παίρνει τρομακτικές ανθρώπινες διαστάσεις.

Κανένας λαός δεν οφείλει να εξαντληθεί για να αποφύγουν οι προστάτες του την ομολογία των λανθασμένων υπολογισμών τους. Κι αυτό το τελευταίο, πέφτει στις πλάτες των Ουκρανών στο να συμβάλλουν στην επιτάχυνση της πτώσης του Ζελένσκι.

Οι αμερικανικές ενδιάμεσες εκλογές μπορούν να επηρεάσουν τα περιθώρια κινήσεων του Τραμπ, τις ισορροπίες στο Κογκρέσο και την ένταση των πιέσεων προς το Κίεβο. Δεν αποτελούν όμως μαγικό διακόπτη που θα επιλύσει αυτομάτως τον πόλεμο. Μέχρι τότε, η αβεβαιότητα προσφέρει χώρο για αναμονή, ελιγμούς και δοκιμασίες αντοχής. Και κάθε παράταση αυτής της αναμονής έχει ανθρώπινο τίμημα.

Η Δυτική Ευρώπη χρειάζεται - το αυτονόητο - δηλαδή επιτέλους σοβαρές και πατριωτικές ηγεσίες που θα εξηγήσουν καθαρά τι μπορούν να πετύχουν, τι αδυνατούν να εγγυηθούν και πώς προτείνουν να σταματήσει η καταστροφή. Χρειάζεται δημόσιο απολογισμό, συγκεκριμένη διπλωματική πρόταση και την τόλμη αναθεώρησης επιλογών που δεν αποδίδουν.

Η πιο βαριά καταδίκη για μια ηγετική τάξη, κι αυτό αφορά αποκλειστικά τους ήδη αποτυχημένους παράφρονες και διεστραμμένους Νεοταξίτες, θα είναι να αποδειχθεί ότι, ενώ έβλεπε τα όρια της στρατηγικής της, συνέχιζε να μοιράζει υποσχέσεις που άλλοι θα πλήρωναν με τη ζωή τους.

Όλοι οι λαοί που κατοικούν σε αυτή την ήπειρο, συμπεριλαμβανομένης και της Ρωσίας βεβαίως, δικαιούνται ειρήνη με προοπτική ασφάλειας. Οι ηγεσίες, είδε δύτικά έιτε ανατολικά, τούς οφείλουν αλήθεια.

Και η ευρωπαϊκή σάπια ελίτ δεν έχει πλέον άλλο περιθώριο στο να εξοφλεί τις πολιτικές της αποτυχίες με ξένο αίμα. Και δε μιλάω βεβαίως μόνο για τους Ρώσους ή τους Ουκρανούς. Αλλά και τους υπόλοιπους, που βρίσκοται «εγκλωβισμένοι» μέσα σε μια γιγαντιαία πολιτική και ψηφιακή φυλακή που ονομάζουν «Ευρωπαϊκή Ένωση»...