Η προδοσία συνεχίζεται: Η κυβέρνηση Μητσοτάκη και η συλλογική αδράνεια της Βουλής οδηγούν την πατρίδα σε ακρωτηριασμό και στην πιο επικίνδυνη καμπή της μεταπολεμικής ιστορίας της Μπροστά στην ιστορική αυτή στιγμή, κάθε Έλληνας που ακόμη διατηρεί ζώσα την εθνική του συνείδηση αισθάνεται βαθιά ντροπή και οργή! Η κυβέρνηση του Κτήνους, κάνει ό,τι μπορεί για να ερεθίσει τους Τούρκους και να ξεπουλήσει το μισό Αιγαίο μαζί με τη νησιά για να μη...γινει πόλεμος και πέσει από την εξουσία! Μπροστά στο έγκλημα που συντελείται αυτή τη στιγμή εις βάρος της πατρίδας, κάθε Έλληνας με στοιχειώδη εθνική συνείδηση αισθάνεται να τον πλημμυρίζει μια βαθιά, καυτή οργή και μια αβάσταχτη ντροπή. Δεν πρόκειται πλέον για λάθη, για παραλείψεις ή για «διπλωματικές ευαισθησίες». Πρόκειται για συνειδητή, συστηματική και αναίσχυντη εθνική προδοσία. Η κυβέρνηση του Βδελύγματος και του Κτήνους, με την απόφασή της - διότι πρόκειται περί πολιτικής αποφάσεως και όχι στρατηγικής, δεν ρωτήθηκε κανένας επιτελικός αξιωματικός - να αποσύρει άρον-άρον τις συστοιχίες Patriot από την Κάρπαθο και το Διδυμότειχο, μόλις λίγες ημέρες μετά την έναρξη της εκεχειρίας μεταξύ ΗΠΑ και Ιράν υπακούοντας στο ΝΑΤΟ και υπό την πίεση της Τουρκίας, δεν έκανε απλώς ένα λάθος. Εκτέλεσε μια πολιτική εντολή υποταγής. Μια εντολή που ξεγυμνώνει την Ελλάδα από τα αμυντικά της μέσα την ώρα που ο εχθρός προετοιμάζει νομικά και στρατιωτικά το έδαφος για την ολοκληρωτική αρπαγή του μισού και πλέον Αιγαίου!Και το κάνει με τον πιο κυνικό, τον πιο ταπεινωτικό τρόπο: υποκύπτοντας σε τουρκικές διαμαρτυρίες και σε ξένες «συμβουλές»!!! Αυτό που είναι όμως ακόμα πιο εξοργιστικό, ακόμα πιο απαράδεκτο, είναι η στάση ολόκληρης της Βουλής των Ελλήνων. Οι βουλευτές της κυβέρνησης, με σκυμμένο κεφάλι και ανύπαρκτη εθνική υπερηφάνεια, βάζουν πλάτη σε αυτή την πολιτική του κατευνασμού και της υποχωρητικότητας. Βάζουν πλάτη στον Μητσοτακισμό που έχει μετατρέψει την εξωτερική πολιτική της χώρας σε ένα αέναο «yes sir» προς κάθε ξένο παράγοντα που του χτυπάει το δάχτυλο. Από την άλλη, η αντιπολίτευση, με τον χλιαρό, ανώδυνο και εντελώς ανεπαρκή λόγο της, λειτουργεί ως σιωπηλός συνεργός. Δεν καταγγέλλει με τη σκληρότητα που αρμόζει. Δεν υψώνει ανάστημα. Δεν υπερασπίζεται την πατρίδα. Απλώς κριτικάρει «ήπια», λες και πρόκειται για μια απλή κομματική διαφορά και όχι για ζήτημα εθνικής επιβίωσης. Ενώ η Τουρκία νομοθετεί τη «Γαλάζια Πατρίδα» και ετοιμάζεται να νομιμοποιήσει την αρπαγή του Αιγαίου, εμείς απογυμνώνουμε τα νησιά μας από τη στοιχειώδη αεράμυνα. Ενώ ο Ερντογάν προετοιμάζει το νομικό και στρατιωτικό έδαφος για την τελική σύγκρουση, εμείς στέλνουμε μήνυμα αδυναμίας και φόβου. Ενώ η Ιστορία μας κοιτάζει κατάματα και μας ρωτάει «τι κάνατε για την πατρίδα;», οι πολιτικοί μας, δηλαδή το βδελυρό Ψευτορωμαίϊκο, και από τις δύο πλευρές του βήματος, σιωπούν ή ψελλίζουν ανώδυνες κοινοτοπίες. Δεν υπάρχει πια περιθώριο για ωραιοποιήσεις. Αυτό που ζούμε είναι η συστηματική, συνειδητή και εγκληματική αποδυνάμωση της χώρας. Είναι η μετατροπή της Ελλάδας σε ένα εύκολο θύμα, σε έναν παρία που όλοι τον αγνοούν όταν διαμαρτύρεται και όλοι τον πιέζουν όταν πρέπει να υποχωρήσει. Και οι υπεύθυνοι γι’ αυτή την κατάσταση δεν κρύβονται πίσω από καμία «γεωπολιτική αναγκαιότητα». Κρύβονται πίσω από τα έδρανα της Βουλής, πίσω από υπουργικά γραφεία και πίσω από την πολιτική του κατευνασμού που οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια σε εθνική καταστροφή! Η απόσυρση των Patriot Η απόφαση της κυβέρνησης του Κτήνους να αποσύρει άρον-άρον τις συστοιχίες Patriot από την Κάρπαθο και το Διδυμότειχο αποτελεί μία από τις πιο ταπεινωτικές, ανόητες και επικίνδυνες ενέργειες που έχει πάρει ελληνική κυβέρνηση μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Δεν είναι «επιχειρησιακή αναδιάταξη», ούτε «τεχνική προσαρμογή». Είναι καθαρή, συνειδητή και αναίσχυντη εθνική υποχώρηση μπροστά στις τουρκικές απειλές και τις πιέσεις του ΝΑΤΟ. Μόλις η Τουρκία διαμαρτυρήθηκε εντόνως στο ΝΑΤΟ και θα διευκρινίσω το γιατί, η κυβέρνηση των νεοταξικών προδοτών έτρεξε να υπακούσει σαν υπάκουος υπηρέτης. Το μήνυμα που στάλθηκε στον Ερντογάν και σε όλο τον κόσμο είναι ξεκάθαρο, ταπεινωτικό και καταστροφικό: η Ελλάδα είναι διατεθειμένη να απογυμνώνει τα νησιά και τα σύνορά της από κρίσιμα αμυντικά συστήματα, μόλις ο Σουλτάνος διαμαρτυρηθεί και θυμώσει! Οι δικαιολογίες που επιστρατεύθηκαν είναι εξευτελιστικές και προσβλητικές για τη νοημοσύνη του ελληνικού λαού. Ισχυρίστηκαν ότι τα Patriot ήταν «ευάλωτα» στην Κάρπαθο λόγω του διαδρόμου προσγείωσης! Αν είναι δυνατόν! Όμως την ίδια στιγμή τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, που βρίσκονται σε ανάλογη απόσταση από το Ιράν όσο η Κάρπαθος από τις τουρκικές ακτές, δέχθηκαν χιλιάδες ιρανικούς πυραύλους χωρίς να αποσύρουν ούτε ένα αμυντικό σύστημα. Η διαφορά είναι προφανής: Άλλοι έχουν ηγέτες με ...σπονδυλική στήλη για να μη πω τίποτε άλλο, ενώ εμείς έχουμε κυβέρνηση που προτιμά να γονατίζει παρά να υπερασπίζεται την κυριαρχία της, επιβεβαιώνοντας στο ακέραιο τον Εθνικό μας Άγιο, τον Γέροντα Παΐσιο, που είχε πεί πριν 40 χρόνια, ότι στις έσχατες μέρες "θα έχετε κυβέρνηση και θα είναι ...σαν να μην έχετε"! Το πιο σοβαρό όμως, το πραγματικά εγκληματικό, είναι αυτό που κανείς δεν τόλμησε να πει ανοιχτά: Η περιοχή της Καρπάθου αποτελεί το μοναδικό πέρασμα από το οποίο η Τουρκία μπορεί να περάσει με την άνεσή της και να βρεθεί απ' ευθείας πάνω από την Αθήνα! Οι Patriot εκεί ακριβώς κάλυπταν αυτό το κρίσιμο πέρασμα, λειτουργώντας ως ασπίδα early warning που έφτανε μέχρι τις ακτές της Μικράς Ασίας! Κι ο ανεκδιήγητος Μητσοτάκης τους απέσυρε άρον-άρον, για να μην… θυμώσει ο Σουλτάνος! Με αυτή την κίνηση, η κυβέρνηση των Ψευτορωμιών κατάφερε να κάνει το αδιανόητο: Να στείλει ταυτόχρονα μήνυμα αδυναμίας και φόβου στην Τουρκία και μήνυμα απογοήτευσης και ταπείνωσης στις ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις! Απογύμνωσε την πρώτη γραμμή άμυνας του Αιγαίου την ώρα που η Τουρκία προετοιμάζει νομικά και στρατιωτικά την αρπαγή του! Και το έκανε χωρίς καμία στρατιωτική, επιχειρησιακή ή εθνική δικαιολογία. Μόνο και μόνο για να μην ενοχλήσει τον Ερντογάν και να μην διαταραχθούν οι «καλές σχέσεις» με τον ξένο παράγοντα!!! Αυτή η απόσυρση δεν είναι λάθος. Είναι εθνική ντροπή. Είναι η επίσημη παραδοχή ότι η Ελλάδα δέχεται να γίνει ευάλωτη, γυμνή και εκτεθειμένη, προκειμένου να μην ενοχλήσει τον τουρκικό επεκτατισμό. Και η Βουλή, αυτή η ψευτο-Βουλή όπου οι κατοικούντες εν αυτή πλουτίζουν κάθε μέρα και τα πόθεν έσχες ,τους αυγαντίζουν χρόνο με τον χρόνο, αντί να σηκώσει το ανάστημά της έστω για τα μάτια του κόσμου και να καταγγείλει αυτή την ενέργεια, σιώπησε ή ψέλλισε χλιαρές αντιδράσεις, αποδεικνύοντας για άλλη μια φορά την πλήρη κατάρρευση του πολιτικού συστήματος της χώρας, δηλαδή του Ψευτορωμαίϊκου. Ο τουρκικός νόμος για τη Γαλάζια Πατρίδα και για ποιον λόγο δημιουργήθηκε Την ίδια στιγμή που η κυβέρνηση του Κτήνους απογύμνωνε την Κάρπαθο και το Διδυμότειχο από τα Patriot, η Τουρκία έκανε το επόμενο, αποφασιστικό βήμα προς την ολοκληρωτική αρπαγή του Αιγαίου. Ετοιμάζεται να ψηφίσει – τον περιβόητο νόμο για τη «Γαλάζια Πατρίδα» (Mavi Vatan), ένα νομοσχέδιο-τορπίλη που νομιμοποιεί νομικά τη διχοτόμηση του Αιγαίου και μετατρέπει τις τουρκικές διεκδικήσεις από απειλές σε «εθνικό δίκαιο» της Άγκυρας. Αυτός ο νόμος δεν είναι απλώς μια ακόμα τουρκική πρόκληση. Είναι ένας στρατηγικός σχεδιασμός πολέμου με νομικά ερείσματα. Με αυτόν τον νόμο η Τουρκία: Διεκδικεί θαλάσσιες ζώνες που φτάνουν μέχρι και 12 ναυτικά μίλια από τις ακτές της Μικράς Ασίας, κόβοντας το Αιγαίο στα δύο. Αρνείται στην Ελλάδα το δικαίωμα επέκτασης στα 12 ναυτικά μίλια. Δημιουργεί τετελεσμένα που καθιστούν αδύνατη την προσφυγή σε διεθνή δικαστήρια όπως η Χάγη ή το Αμβούργο, εφ' όσον οποιοδήποτε συνυποσχετικό θα έπρεπε να σέβεται τον τουρκικό νόμο! Μετατρέπει το Αιγαίο σε «τουρκική λίμνη» στα χαρτιά, προετοιμάζοντας το έδαφος για μελλοντική στρατιωτική επιβολή αυτών των διεκδικήσεων. Διεκδικεί επίσης και τα 152 νησιά που θεωρεί ότι της ανήκουν, κόντρα βεβαίως στη Συνθήκη της Λωζάννης, την οποία επιθυμεί να καταργήσει ή να αναθεωρήσει. Και για ποιον λόγο δημιουργήθηκε αυτός ο νόμος τώρα; Η απάντηση είναι απλή, ωμή και τρομακτική: Διότι η Τουρκία έχει καταλάβει ότι η σημερινή ελληνική πολιτική ηγεσία είναι η πιο αδύναμη, η πιο υποχωρητική και η πιο πρόθυμη να υποταχθεί που έχει υπάρξει ποτέ μετά το 1974! Ο Ερντογάν δεν χρειάζεται πλέον να απειλεί μόνο με όπλα. Έχει πλέον στα χέρια του ένα νομικό εργαλείο που του επιτρέπει να παρουσιάζει την αρπαγή του Αιγαίου ως «εσωτερική τουρκική νομιμότητα». Και ενώ εμείς αποσύρουμε αμυντικά συστήματα για να μην τον «ενοχλήσουμε», εκείνος θωρακίζει νομικά και πολιτικά την επεκτατική του ατζέντα. Αυτός ο νόμος είναι η κορύφωση της τουρκικής στρατηγικής του «δίκαιου του τσαμπουκά», πατώντας πάνω στο δρόμο που χάραξε ο Τράμπ για τις ΗΠΑ, γράφοντας στα παλαιότερα των υποδημάτων του διεθνείς νόμους και δίκαια. Δημιουργήθηκε ακριβώς για να κλείσει κάθε δίοδο ειρηνικής επίλυσης μέσω διεθνών δικαστηρίων και να αφήσει μόνο δύο επιλογές στην Ελλάδα: Είτε να δεχθεί τη διχοτόμηση του Αιγαίου, είτε να έρθει σε πολεμική σύγκρουση υπό εξαιρετικά δυσμενείς συνθήκες. Και η κυβέρνηση του Κτήνους, αντί να προλάβει αυτή την εξέλιξη με μονομερή κήρυξη ΑΟΖ και επέκταση στα 12 μίλια, αντί να κινητοποιήσει την Ευρωπαϊκή Ένωση και το ΝΑΤΟ, αντί να ενισχύσει την άμυνα των νησιών, επέλεξε να αποσύρει τα Patriot και να στείλει μήνυμα παράδοσης! Διότι, όπως έχουν επισημάνει όλοι οι έγκριτοι αναλυτές, μετά τη δημοσιοποίηση της τουρκικής ατζέντας περί του Mavi Vatan, η Ελλάδα την επόμενη μέρα θα έπρεπε να νομοθετήσει για επέκταση των θαλασσών της στα 12 μίλια, μονομερώς, όπως της επιτρέπει ο διεθνής νόμος UNCLOS και που η ίδια άγεται και φέρεται λέγοντας πως μόνο αυτόν τον νόμο σέβεται. Εφ' όσον λοιπόν τον σέβεται και τον ψηφίζει, γιατί δε το κάνει; Και βάζω στοίχημα το κεφάλι μου πως δεν θα κουνιώταν ούτε ίντσα! Γιατί; Μα διότι αμέσως θα μετατρέπονταν ως νέο Ιράν για τη Δύση και οι σύμμαχοι θα την αποτέλειωναν, αν όχι εμείς οι ίδιοι! Η δημιουργία λοιπόν αυτού του νόμου δεν είναι τυχαία. Είναι η λογική κατάληξη μιας πολιτικής που βλέπει την Ελλάδα ως αδύναμο κρίκο. Είναι η επιβράβευση της ελληνικής υποχωρητικότητας. Και είναι η απόδειξη ότι η Τουρκία δεν διαπραγματεύεται πλέον. Προετοιμάζεται. Νομικά, πολιτικά και στρατιωτικά. Και εμείς; Εμείς συνεχίζουμε να παριστάνουμε ότι «δεν υπάρχει πρόβλημα», ότι «όλα είναι υπό έλεγχο», ότι «η διπλωματία θα λύσει τα πάντα». Ενώ η Τουρκία νομοθετεί την αρπαγή του Αιγαίου, εμείς απογυμνώνουμε την Κάρπαθο. Ενώ ο Ερντογάν χτίζει νομικό τείχος, εμείς γκρεμίζουμε τις δικές μας άμυνες. Αυτό δεν είναι πολιτική. Είναι εθνική αυτοκτονία με προγραμματισμό. Γιατί η Τουρκία δεν θέλει να πάει στο Διεθνές Δικαστήριο Η Τουρκία δεν θέλει να πάει στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης, ούτε στο Αμβούργο, ούτε σε κανένα άλλο διεθνές δικαιοδοτικό όργανο για το Αιγαίο. Και δεν το θέλει για έναν και μόνο λόγο: Διότι ξέρει πολύ καλά ότι αν πάει, θα χάσει. Θα χάσει με βάση το Δίκαιο της Θάλασσας, θα χάσει με βάση την πραγματική γεωγραφία, θα χάσει με βάση το διεθνές δίκαιο που η ίδια αρνείται να υπογράψει εδώ και δεκαετίες, ενώ το εφαρμόζει απόλυτα στη Μαύρη Θάλασσα. Και δεν είναι μόνο αυτό. Κλέβει ασύστολα και την ΑΟΖ της Κύπρου, δήθεν για να προστατέψει τα δικαιώματα των Τουρκοκυπρίων! Γι’ αυτό ακριβώς έφτιαξε τον νόμο για τη «Γαλάζια Πατρίδα». Δεν τον έφτιαξε για να «προστατεύσει» δήθεν δικαιώματα. Τον έφτιαξε για να κλείσει οριστικά και αμετάκλητα κάθε δίοδο ειρηνικής επίλυσης. Με αυτόν τον νόμο η Τουρκία έχει δεσμεύσει νομικά και πολιτικά κάθε μελλοντική της κυβέρνηση. Κανένας Τούρκος ηγέτης δεν μπορεί πλέον να υπογράψει συνυποσχετικό που να αμφισβητεί έστω και ελάχιστα τη «Γαλάζια Πατρίδα», γιατί θα θεωρηθεί προδότης του έθνους του. Θα φυλακιστεί πολιτικά ή θα εκτελεστεί. Με άλλα λόγια, η Άγκυρα έχει δημιουργήσει ένα νομικό τείχος που καθιστά πρακτικά αδύνατη την προσφυγή σε διεθνές δικαστήριο. Αν η Ελλάδα ζητήσει να πάμε στη Χάγη, η Τουρκία θα απαντήσει: «Δεν μπορούμε. Έχουμε νόμο». Και έτσι η μόνη εναπομείνασα λύση είναι το ad hoc διαιτητικό δικαστήριο, όπου η Τουρκία θα απαιτεί εκ των προτέρων αποδοχή της διχοτόμησης του Αιγαίου. Δηλαδή, η Τουρκία δεν θέλει δίκαιο. Θέλει παράδοση άνευ όρων! Αυτός είναι ο πραγματικός λόγος που η Τουρκία αποφεύγει σαν τον διάολο κάθε διεθνές δικαστήριο: διότι ξέρει ότι το δίκαιο είναι με το μέρος της Ελλάδας. Γι’ αυτό προτιμά το «δίκαιο της ισχύος», το «δίκαιο του τσαμπουκά», το δίκαιο του εκβιασμού και της ωμής απειλής. Και ενώ η Τουρκία χτίζει αυτό το νομικό και στρατιωτικό τείχος, η κυβέρνηση Μητσοτάκη αντί να προλάβει την παγίδα αποσύρει τα Patriot και στέλνει μήνυμα παράδοσης! Μιλάμε συνειδητή, προγραμματισμένη εθνική αυτοκτονία! Είναι ιστορικό έγκλημα και κάτι περισσότερο. Αγγίζει ή και ξεπερνά το Έγκλημα Καθοσιώσεως δηλαδή μ' άλλα λόγια, πρόκειται για Εσχάτη Προδοσία! Και η Βουλή των Ελλήνων, η αντιπολίτευση δηλαδή, αντί να ουρλιάξει από αγανάκτηση, αντί να καταγγείλει με θυμό αυτή την πολιτική της υποταγής και της ταπείνωσης, αντί να απαιτήσει άμεσες και δραστικές ενέργειες, συνεχίζει να παριστάνει το αδιάφορο θέατρο, να σιωπά ή να ψελλίζει χλιαρές, ανώδυνες κοινοτοπίες, αποδεικνύοντας για άλλη μια φορά την πλήρη ηθική, πολιτική και εθνική της χρεοκοπία. Οι συνέπειες για την Ελλάδα αν παραμείνει έτσι η κατάσταση Αν η Ελλάδα συνεχίσει να πορεύεται με αυτή την πολιτική της υποχωρητικότητας, του κατευνασμού και της ταπεινωτικής υποταγής, τότε οι συνέπειες δεν θα είναι απλώς βαριές. Θα είναι καταστροφικές και ιστορικά μη αναστρέψιμες. Πρώτα και κύρια, η απογύμνωση των νησιών μας από κρίσιμα αμυντικά συστήματα, όπως έγινε με την άρον-άρον απόσυρση των Patriot από την Κάρπαθο και το Διδυμότειχο, αφήνει ουσιαστικά ανοιχτό το μοναδικό πέρασμα από το οποίο η Τουρκία μπορεί να εισβάλει αέρα και θάλασσα προς την Αθήνα. Χωρίς early warning και χωρίς αξιόπιστη αεράμυνα σε αυτό το κρίσιμο σημείο, η Ελλάδα γίνεται στρατηγικά γυμνή. Η Τουρκία το γνωρίζει. Και το γνωρίζει πολύ καλά. Αυτό σημαίνει ότι κάθε μελλοντική κρίση θα ξεκινάει με την Ελλάδα ήδη σε θέση αδυναμίας, με τα νησιά εκτεθειμένα και την πρωτεύουσα ευάλωτη. Δεύτερον, ο τουρκικός νόμος για τη «Γαλάζια Πατρίδα» δημιουργεί μια νομική παγίδα από την οποία η Ελλάδα δεν μπορεί εύκολα να βγει. Η Τουρκία έχει κλείσει νομικά τον δρόμο προς τη Χάγη και κάθε άλλο διεθνές δικαστήριο. Αν η κατάσταση παραμείνει ως έχει, η Ελλάδα θα βρεθεί αντιμέτωπη με δύο μόνο επιλογές: Είτε να δεχθεί de facto τη διχοτόμηση του Αιγαίου, είτε να οδηγηθεί σε πολεμική σύγκρουση υπό εξαιρετικά δυσμενείς πολιτικές, στρατιωτικές και διπλωματικές συνθήκες. Η Τουρκία θα έχει πλέον το νομικό άλλοθι να ισχυρίζεται ότι «υπερασπίζεται τον δικό της νόμο». Τρίτον, η συνεχιζόμενη πολιτική του «yes sir» και του κατευνασμού διαλύει το ηθικό των ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων. Όταν οι στρατιωτικοί βλέπουν την πολιτική ηγεσία να αποσύρει αμυντικά συστήματα από τα νησιά μόνο και μόνο για να μην ενοχληθεί ο Ερντογάν, χάνουν την εμπιστοσύνη τους στην πολιτεία. Η απογοήτευση μετατρέπεται σε οργή και η οργή σε απελπισία. Και μια απογοητευμένη, ταπεινωμένη στρατιωτική ηγεσία δεν μπορεί να εγγυηθεί την αποτρεπτική ισχύ που χρειάζεται η χώρα. Τέταρτον, η οικονομική και γεωπολιτική θέση της Ελλάδας θα καταρρεύσει. Αν η Τουρκία εδραιώσει νομικά και στρατιωτικά τη «Γαλάζια Πατρίδα», τότε η ελληνική ΑΟΖ, τα ενεργειακά μας δικαιώματα, η αλιεία, η ναυσιπλοΐα και ο τουρισμός στα νησιά θα βρεθούν υπό διαρκή απειλή. Η Ελλάδα θα μετατραπεί σε μια χώρα υπό διαρκή εκβιασμό, με οικονομία εγκλωβισμένη και εθνική κυριαρχία διαρκώς διαπραγματεύσιμη. Και το χειρότερο από όλα; Η συνεχιζόμενη αυτή πολιτική οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια σε πόλεμο. Όχι επειδή η Ελλάδα θα θελήσει να πολεμήσει, αλλά επειδή η Τουρκία, βλέποντας συνεχή υποχώρηση και αδυναμία, θα πειστεί ότι μπορεί να πάρει αυτό που θέλει με τη βία ή με την απειλή της βίας. Ο κατευνασμός δεν φέρνει ειρήνη. Φέρνει πόλεμο υπό τους χειρότερους δυνατούς όρους. Αν παραμείνει έτσι η κατάσταση, η Ελλάδα κινδυνεύει να χάσει όχι μόνο εδάφη ή κυριαρχικά δικαιώματα, αλλά την ίδια της την ιστορική υπόσταση ως ελεύθερο και κυρίαρχο κράτος. Θα μετατραπεί σε προτεκτοράτο της Τουρκίας κι αυτό δεν είναι καθόλου ανέκδοτο. Θα μετατραπεί ακόμη και σε χώρα δεύτερης κατηγορίας, σε ένα έθνος που θα κοιτάζει αδύναμο το Αιγαίο να χάνεται σιγά-σιγά από τα χέρια του. Αυτό είναι το μέλλον που μας ετοιμάζουν οι Ψευτορωμιοί προδότες και η σιωπηλή συνενοχή της Βουλής. Δεν είναι υπερβολή. Είναι η σκληρή, ωμή πραγματικότητα. Εν κατακλείδι Φτάσαμε στο τέλος αυτής της αλήθειας που καίει. Και η αλήθεια είναι σκληρή, ωμή και αδιαπραγμάτευτη: Η Ελλάδα, υπό την ηγεσία αυτού του πολιτικού Κτήνους, αυτού του διεφθαρμένου εγκληματία (ναι, είναι λόγια της Κοβέσι, όχι δικά μου) και με την ανοχή ή τη σιωπηλή συνενοχή ολόκληρου του Ψευτορωμαίϊκου, βαδίζει συνειδητά προς την εθνική ταπείνωση και την ιστορική καταστροφή. Δεν υπάρχουν πια περιθώρια για ευγενικά λόγια, για διπλωματικές περιστροφές και για ψεύτικες πατριωτικές κορώνες. Αυτό που συντελείται είναι η συστηματική αποδυνάμωση της χώρας, η γύμνωση των νησιών μας, η νομιμοποίηση της τουρκικής αρπαγής στο Αιγαίο και η μετατροπή της Ελλάδας σε ένα εύκολο, ανυπεράσπιστο θύμα. Και οι υπεύθυνοι δεν κρύβονται πίσω από καμία «γεωπολιτική αναγκαιότητα». Κρύβονται πίσω από τα έδρανα της Βουλής, πίσω από υπουργικά γραφεία και πίσω από την πολιτική του κατευνασμού που οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια σε εθνική τραγωδία. Αρκετά! Αρκετά με την υποταγή, αρκετά με το «yes sir», αρκετά με την ταπεινωτική σιωπή μπροστά στον τουρκικό επεκτατισμό. Ο ελληνικός λαός δεν γεννήθηκε για να γονατίζει. Δεν χτίσαμε αυτοκρατορίες, δεν υπερασπιστήκαμε το Αιγαίο επί χιλιετίες, δεν δώσαμε αίμα για την λευτεριά μας, για να παραδώσουμε τώρα τα νησιά μας και την κυριαρχία μας σε έναν νεο-σουλτάνο επειδή οι φυτευτοί διαχειριστές που παριστάνουν τους ηγέτες φοβούνται να υψώσουν το ανάστημα της πατρίδας μας. Ήρθε η ώρα να απαιτήσουμε από όλους – κυβέρνηση, αντιπολίτευση και κάθε πολίτη – να σταθούν επιτέλους όρθιοι. Να κηρύξουμε μονομερώς ΑΟΖ και επέκταση στα 12 ναυτικά μίλια. Να θωρακίσουμε τα νησιά μας. Να σταματήσουμε να ζητάμε άδεια από ξένους για να υπερασπιστούμε την πατρίδα μας. Να θυμηθούμε ότι η Ρωμιοσύνη δεν είναι ανάμνηση, αλλά είναι ζώσα δύναμη που περιμένει να ξαναγεννηθεί. Η Ελλάδα δεν χρειάζεται άλλους «έξυπνους» διπλωμάτες που υποκλίνονται. Χρειάζεται ηγέτες με ψυχή, με σπονδυλική στήλη και με την τόλμη να πούνε «όχι». Και ο ελληνικός λαός, όταν αποφασίσει να πάρει την τύχη του στα χέρια του, είναι ικανός να κάνει θαύματα. Μέχρι τότε, πρέπει να κρατήσουμε άσβεστη τη φλόγα της οργής και της αντίστασης. Γιατί η Ρωμιοσύνη δεν πεθαίνει. Απλώς περιμένει τους Έλληνες που θα τολμήσουν να την ξανασηκώσουν όρθια. Οι Άγιοι Προφήτες μας τα είπαν και μας τα ξαναείπαν. Και τα λόγια τους είναι γραμμένα παντού. Ναί, θα τη πάρουμε τη Πόλη, αλλά επειδή η μετάνοια μας δεν είναι αρκετή, θα τη πάρουμε με αίμα και δάκρυα. Γιατί όσο εμείς επιλέγουμε ηγέτες που είναι γεννήματα του Ψευτορωμαίϊκου, δεν έχουμε σωτηρία. Ο Θεός θα μας κάνει το χατήρι να ξαναναστήσουμε τη Ρωμιοσύνη. Αλλά έχουμε δυό επιλογές: Ή πέφτουμε στα γόνατα και μετανοούμε με μαύρο δάκρυ ή θα χάσουμε προσωρινά έδαφος και θα γίνουμε, έστω και για λίγο, και πάλι σκλάβοι. Ο Θεός δε παιρνει πίσω την υπογραφή Του. Την έβαλε στο ομόλογο "Ελευθερία της Ελλάδας" και δε τη παίρνει πίσω. Ναί, δε τη παίρνει μεν, αλλά θελει κι από μας κάτι να κάνουμε. Να μετανοήσουμε που γίναμε...ευρωπαίοι και προσκυνήσαμε τον Μαμωνά, έστω και χωρίς να το καταλάβουμε. Κλείνοντας, θα αναφερθώ σε ένα περιστατικό που διηγήθηκε ο Άγιος Παΐσιος σε προσκυνητές: "Ήρθε μια μέρα ένας πιστός να με δεί. Ήταν άρρωστη η γυναίκα του η καημένη, είχε τη κακιά αρρώστια. Έπεσε στα πόδια μου, μου φιλούσε τα χέρια να κάνω προσευχή να τη λυπηθεί ο Θεός. Γυρίζω και του λέω: "Ξέρεις γιατί ο Θεός σου έστειλε αυτή τη δοκιμασία;" Δεν μου απάντησε. Του λέω: "Γιατί έχεις πολλά πάθη. Αυτά εμποδίζουν την θεραπεία της". Μου λέει: "Καταλαβαίνω Γέροντα, το ξέρω, είμαι αμαρτωλός..." και εκλαιγε. Τον σηκώνω πάνω και του λεω: "Λοιπόν, κοίταξε να δεις. Εγώ θα κάνω προσευχή, θα παρακαλέσω. Αλλά πρέπει κι εσύ να κάνεις κάτι" "Τι να κάνω εγώ Γέροντα μου; Δε ξέρω!" "Ας πούμε...να κόψεις το τσιγάρο!" Με κοιταξε καλά - καλά και στο τέλος μου είπε "Ναί Γέροντα, θα το κόψω! Νά, έχω ένα πακέτο εδώ, θα το πετάξω μόλις φύγω από δω." Πράγματι πρέπει να το πεταξε, γιατί μου ήρθε μετά από δυό μηνες να με ευχαριστήσει. Η γυναίκα του έγινε καλά. Ο Θεός το εκτίμησε και δε χρειάστηκε προσευχή από μένα. Κάνετε λοιπόν κι εσείς ό,τι πρέπει κι ο Θεός θα το εκτιμήσει πιο πολύ απ' ότι νομίζετε" Όποιος κατάλαβε εξ υμών, κατάλαβε. Ή τώρα, ή ποτέ. Πύρινος Λόγιος sergioschrys@outlook.com

O Άγιος και Μέγας Κων/νος και η μητέρα του, Αγία Ελένη, έδωσαν την απαιτούμενη ώθηση στον Χριστιανισμό και γι' αυτό συκοφαντήθηκαν τόσο πολύ, όσο κανείς στην Ελληνική Ιστορία! Στις καρδιές όσων φέρουν τα ιερά αυτά ονόματα «Κωνσταντίνος» και «Ελένη», αναβρύει από τα βάθη των αιώνων ένας ύμνος ακατάλυτος, ένα αίσθημα περηφάνειας που δεν σβήνει με το πέρασμα του χρόνου... Είναι ονόματα που δεν είναι απλά ηχώ παλαιών βαπτισμάτων, αλλά σύμβολα μιας χιλιετηρίδας που έλαμψε με την ακτινοβολία της αληθινής πίστης και της αυτοκρατορικής μεγαλοσύνης. Όσοι τα φέρουν σήμερα, είτε στις μακρινές ακτές της Αυστραλίας είτε στα χώματα της μητέρας Ελλάδος, ας σηκώσουν ψηλά το κεφάλι τους: Είναι κληρονόμοι μιας κληρονομιάς που δεν την σκιάζει κανένα ψέμα των παγανιστών ούτε καμία δυτική συκοφαντία. Αυτό το κείμενο, είναι το δεύτερο που γράφω για τον Μέγα Κωνσταντίνο, τον ιδρυτή της Ρωμανίας, τον Αυτοκράτορα, τον Άγιο και Ισαπόστολο, που μίσησαν οι Δυτικοί με το πάθος του φθόνου και της προκατάληψης, γιατί είδε στον Χριστιανισμό την αληθινή δύναμη που θα ανανέωνε τον κόσμο. Ας ξεδιπλώσουμε μαζί την κρυφή πραγματικότητα πίσω από την επίσημη αφήγηση, με τη φλόγα της αλήθειας να φωτίζει κάθε γραμμή. Το ιστορικό του βίου του Μεγάλου Κωνσταντίνου Ο Φλάβιος Βαλέριος Κωνσταντίνος (Imperator Caesar Flavius Valerius Constantinus Augustus) γεννήθηκε γύρω στο 280 μ.Χ. στη Ναϊσσό της Άνω Μοισίας, στη σημερινή Νις της Σερβίας, γιος του Κωνσταντίου του Χλωρού και της Ελένης Ελένης. Τα νεανικά του χρόνια πέρασαν ως όμηρος στην αυλή του Διοκλητιανού και του Γαλερίου, όπου έμαθε από πρώτο χέρι τις μηχανορραφίες της τετραρχίας και τη σκληρότητα των διωγμών εναντίον των χριστιανών. Εκεί, μέσα στην πολυτέλεια και την καχυποψία των ειδωλολατρών αυτοκρατόρων, άρχισε να διαμορφώνεται η ψυχή ενός ηγέτη που θα άλλαζε τον ρούν της Ιστορίας. Ο πατέρας του, ως Καίσαρ της Δύσεως, του μετέδωσε την αγάπη για την πειθαρχία και τον στρατό, ενώ η μητέρα του, η Ελένη, η σεμνή και βαθιά πιστή στον Χριστό γυναίκα από το Δρέπανο της Βιθυνίας, του έδωσε τα πρώτα σπέρματα της χριστιανικής ευσέβειας. Η παρουσία της δεν ήταν απλώς μητρική. Ήταν η ζώσα μαρτυρία μιας πίστης που δεν λύγισε ούτε μπροστά στις μεγαλύτερες δυσκολίες. Το 306 μ.Χ., μετά τον θάνατο του πατέρα του στην Υόρκη της Βρετανίας, ο στρατός ανεκήρυξε τον Κωνσταντίνο Αύγουστο του Δύτικού κομματιού της Αυτοκρατορίας. Δεν ήταν κληρονομικό δικαίωμα – η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία δεν γνώριζε τέτοιους θεσμούς – αλλά αναγνώριση της αξίας του από τους στρατιώτες και τη Σύγκλητο. Άρχιζε έτσι ένας αγώνας επιβίωσης και ενότητας σε έναν κόσμο που σπαρασσόταν από τους ανταγωνισμούς των τεσσάρων ηγεμόνων της τετραρχίας. Ο Κωνσταντίνος, γενναίος πολεμιστής με ηρωικό φρόνημα, αναγκάστηκε να αντιμετωπίσει τους αντιπάλους του έναν προς έναν, πάντα με σύνεση και στρατηγική μεγαλοφυΐα. Παντρεύτηκε πρώτα την Μινερβίνα και απέκτησε τον Κρίσπο, ενώ αργότερα, για πολιτικούς λόγους, νυμφεύθηκε τη Φαύστα, κόρη του συναυτοκράτορα Βαλέριου Μαξιμιανού Ηράκλειου ή πιό απλά Μαξιμιανού. Οι γάμοι αυτοί δεν ήταν απλώς συμμαχίες. Ήταν και βήματα προς την ενότητα της Αυτοκρατορίας. Η μεγάλη καμπή ήρθε το 312 μ.Χ. στη Μιλβία Γέφυρα, έξω από τη Ρώμη. Απέναντί του στεκόταν ο Μαξέντιος, ο κουνιάδος του, που είχε αυτοανακηρυχθεί Αύγουστος και είχε μετατρέψει την Ιταλία σε πεδίο εμφυλίου συκοφαντώντας τον Κων/νο λέγοντας στη Σύγκλητο ότι εκείνος είχε σκοτώσει τον πατέρα του. Εκεί, κατά το απομεσήμερο της 28ης Οκτωβρίου του 313 μ.Χ., ο Κωνσταντίνος είδε στον ουρανό το σημείο του Σταυρού με τα λόγια «Τούτω νίκα». Ο Ευσεβίος, ο σύγχρονός του και φίλος του, περιγράφει τη θεοσημία αυτή με την αυθεντικότητα του μάρτυρα (εκτός αυτών των δύο, τον σταυρό τον είδε όλο σχεδόν το στράτευμα του Κων/νου), ενώ ο Λακτάντιος (Λεύκιος Καικίλιος Φιρμιανός Λακτάντιος), άλλος σύγχρονος ιστορικός, επιβεβαιώνει την παρουσία του Σταυρού στα όπλα και στις ασπίδες του στρατού λόγω του θαύματος εκείνου. Η νίκη ήταν συντριπτική. Ο Μαξέντιος πνίγηκε στον Τίβερη μαζί με το μεγαλύτερο μέρος του στρατού του, ενώ ο Κωνσταντίνος δεν εκδικήθηκε τους ηττημένους. Όχι μόνο τους συγχώρησε, αλλά και τους ενέταξε και στις τάξεις του. Αυτή η μεγαλοψυχία δεν ήταν τυχαία. Ήταν η πρώτη ένδειξη ότι ένας νέος ηγέτης είχε έρθει να αλλάξει τον κόσμο. Αμέσως μετά τη νίκη, το 313 μ.Χ., μαζί με τον συναυτοκράτορα Λικίνιο (Βαλέριος Λικινιανός Λικίνιος, αυτοκράτορας του ανατολικού κομματιού της Αυτοκρατορίας) εξέδωσε τις Αποφάσεις των Μεδιολάνων (Συνθήκη του Μιλάνου), που έθεταν τέλος στους διωγμούς και κατοχύρωναν τη θρησκευτική ελευθερία σε όλη την Αυτοκρατορία. Ο Κωνσταντίνος δεν περιορίστηκε στα λόγια. Έχτισε χριστιανικούς ναούς μεγαλειώδεις, απάλλαξε τον χριστιανικό κλήρο από δημόσια βάρη, ενίσχυσε οικονομικά τις εκκλησίες και έδωσε στον λαό την ελευθερία να ζει την πίστη του χωρίς φόβο. Όμως, αυτή η συμμαχία μεταξύ Κων/νου και Λικίνιου δεν κράτησε πολύ. Ξεκίνησε από τη φυσική σύγκρουση δύο φιλόδοξων ηγετών σε ένα πολιτικό σύστημα (την Τετραρχία του Διοκλητιανού) που δεν μπορούσε πλέον να χωρέσει δύο ισχυρούς άνδρες. Μετά την εξόντωση των άλλων διεκδικητών της εξουσίας (Μαξέντιος, Μαξιμίνος Δάιας), ο Κωνσταντίνος (στη Δύση με πρωτεύουσα τη Ρώμη) και ο Λικίνιος (στην Ανατολή με πρωτεύουσα τη Νικομήδεια) έμειναν οι μοναδικοί κυρίαρχοι της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Η τελική ρήξη ήρθε μέσα από μια σειρά συγκεκριμένων γεγονότων: 1) Η Συνωμοσία του Βασσιανού (314-315 μ.Χ.): Η πρώτη σοβαρή αφορμή δόθηκε όταν ο Κωνσταντίνος πρότεινε να γίνει Καίσαρας ο γαμπρός του, ο Βασσιανός, διοικώντας τα σύνορα μεταξύ των δύο επικρατειών. Ο Λικίνιος, μέσω του αδελφού του Βασσιανού, Σενεκίωνα, έπεισε τον Βασσιανό να συνωμοτήσει για να δολοφονήσει τον Κωνσταντίνο. Η συνωμοσία αποκαλύφθηκε κι ο Βασσιανός δικάστηκε και εκτελέστηκε για προδοσία με εντολή του ίδιου του Μεγάλου Κωνσταντίνου το 316 μ.Χ. 2) Η Άρνηση Παράδοσης του Σενεκίωνα: Όταν ο Κωνσταντίνος ζήτησε την παράδοση του Σενεκίωνα, ο Λικίνιος αρνήθηκε και κατέστρεψε τα αγάλματα του Κωνσταντίνου στα σύνορα (στο Σίρμιο), πράξη που ισοδυναμούσε με κήρυξη πολέμου. 3) Οι Θρησκευτικές Διαφορές: Ενώ υπέγραψαν μαζί το Διάταγμα των Μεδιολάνων, ο Λικίνιος άρχισε αργότερα να υποψιάζεται ότι οι Χριστιανοί της δικής του επικράτειας (στην Ανατολή) ήταν πιστοί στον Κωνσταντίνο. Έτσι, ξεκίνησε εκ νέου περιορισμένους διωγμούς εναντίον τους, δίνοντας στον Κωνσταντίνο το τέλειο ηθικό πρόσχημα να παρουσιαστεί ως «προστάτης των Χριστιανών». Τις διαφορές τους τις έλυσαν με τη μάχη της Χρυσούπολης στην ασιατική πλευρά του Βοσπόρου στις 18 Σεπτεμβρίου του 324 ενώ προηγουμένως ο Λικίνιος είχε ήδη υποστεί βαριές ήττες στην Αδριανούπολη αλλά και στη ναυμαχία του Ελλησπόντου (από τον γιο του Κωνσταντίνου, τον Κρίσπο). Υποχώρησε στη Χαλκηδόνα και συγκέντρωσε τις τελευταίες του δυνάμεις, περίπου 50.000–60.000 άνδρες και περίμενε τον Κων/νο στη Χρυσούπολη για την τελική ανάμετρηση. Εδώ, αξίζει να αναφέρω και τον ρόλο που έπαιξε η αδελφή του Κων/νου, η Φλαβία Ιουλία Κωνσταντία, η οποία ήταν σύζυγος του Λικίνιου (ο Κων/νος ήθελε τον Λικίνιο μαζί του και γι' αυτό τον πάντρεψε με την αδελφή του, αλλά ο Λικίνιος ήθελε μόνος του την αυτοκρατορία). Ο Λικίνιος μετά τη καταστροφή που υπέστη στη Μάχη της Χρυσούπολης (αναφέρω ότι το στράτευμα του Κων/νου εξακολουθούσε να φέρει τα χριστιανικά λάβαρα και τον Σταυρό και οι ασπίδες των ανδρών του είχαν το μονόγραμμα του Χριστού, ενώ αντίστοιχα το στράτευμα του Λικίνιου είχε τα παλιά, παγανιστικά λάβαρα) βρέθηκε αποκλεισμένος στη Νικομήδεια χωρίς καμία ελπίδα στρατιωτικής σωτηρίας. Σε αυτό το σημείο παρενέβη η σύζυγός του, Φλαβία Ιουλία Κωνσταντία, η οποία λειτούργησε ως ο μοναδικός δίαυλος επικοινωνίας μεταξύ των δύο αντιπάλων. Επισκέφθηκε το στρατόπεδο του αδελφού της του Κωνσταντίνου, για να διαπραγματευτεί τους όρους παράδοσης. Χρησιμοποιώντας τη συγγένειά τους, ικέτευσε τον Κωνσταντίνο να χαρίσει τη ζωή στον σύζυγό της και στον μικρό τους γιο (τον Λικινιανό). Ο Κωνσταντίνος, πιεζόμενος από τις παρακλήσεις της αδελφής του, ορκίστηκε επίσημα ότι θα άφηνε τον Λικίνιο να ζήσει, με αντάλλαγμα την πλήρη παραίτησή του από τον θρόνο. Η Κωνσταντία επέστρεψε στον Λικίνιο και τον έπεισε να παραδοθεί. Πράγματι, λίγες μέρες αργότερα, ο Λικίνιος εμφανίστηκε ενώπιον του Κωνσταντίνου, έβγαλε την πορφύρα και τον προσκύνησε ως μονοκράτορα. Αρχικά, ο Λικίνιος στάλθηκε να ζήσει ως απλός πολίτης στη Θεσσαλονίκη, υπό αυστηρή όμως επιτήρηση. Όμως, δεν μπορούσε να χωνέψει ότι νικήθηκε και άρχισε να έχει δοσοληψίες με τους Γότθους, με σκοπό να τους στρατολογήσει τάζοντας τους εδάφη της αυτοκρατορίας και να επιτεθεί ξανά στον Κων/νο. Το νέο το μετέφερε ο γιός του Κων/νου, ο Κρίσπος και παρά την πίκρα που ένιωσε όταν το έμαθε, πήρε την απόφαση να τελειώνει μια για πάντα με τον Λικίνιο και τις φιλοδοξίες του. Κι έτσι, έδωσε εντολή να εκτελεστεί ο Λικίνιος με στραγγαλισμό, βάζοντας οριστικό τέλος στη μακρόσυρτη αυτή διαμάχη. Τις λεπτομέρειες αυτές τις αντλούμε από τα γραπτά κείμενα του Ευσέβιου (Βίος Κωνσταντίνου) και του Λακτάντιου (Περί των Θανάτων των Διωκτών - De Mortibus Persecutorum), ενώ ο Ζώσιμος ως παγανιστής, τα περιγράφει εντελώς διαφορετικά, χωρίς να κατονομάζει τις πηγές του. Μόνο και μόνο από καθαρό εκδικητικό σκοπό προς το πρόσωπο του Κων/νου. Η επικράτηση του Κωνσταντίνου επί του Λικίνιου ήταν ο καταλύτης για τη σύγκληση της Συνόδου της Νίκαιας. Χωρίς αυτή τη νίκη, η Σύνοδος όπως τη γνωρίζουμε δεν θα είχε πραγματοποιηθεί ποτέ. Έτσι λοιπόν, το 325 μ.Χ. συγκάλεσε την Α΄ Οικουμενική Σύνοδο στη Νίκαια, για να λυθούν επιτέλους όλα τα ζητήματα που αφορούσαν την νέα θρησκεία. Οι λόγοι που τον ανάγκασαν να προβεί σε μια τέτοια ενέργεια, ήταν τρείς και μάλιστα πάρα πολύ σημαντικοί για την μετέπειτα πορεία του Χριστιανισμού και της Ορθοδοξίας: Πολιτική σταθερότητα και συνάμα θρησκευτική: Ο Κωνσταντίνος είχε μόλις ενώσει την αυτοκρατορία πολιτικά και στρατιωτικά. Όταν όμως ανέλαβε τον έλεγχο της Ανατολής, διαπίστωσε ότι η Εκκλησία εκεί ήταν βαθιά διχασμένη λόγω της Αρειανής έριδας (της θεολογικής διαμάχης για τη φύση του Χριστού) και για τον αυτοκράτορα αλλά και για τους υπηκόους, ο θρησκευτικός διχασμός αποτελούσε απειλή για την πολιτική σταθερότητα του κράτους του. Δυνατή Εξουσία: Ως ο απόλυτος κυρίαρχος πλέον Ανατολής και Δύσης, ο Κωνσταντίνος είχε τη δύναμη και τους πόρους να συγκαλέσει μια παγκόσμια (οικουμενική) σύναξη. Αν ο Λικίνιος κυβερνούσε ακόμα την Ανατολή (όπου βρισκόταν ο πυρήνας της διαμάχης), ο Κωνσταντίνος δεν θα μπορούσε να παρέμβει. Η Επιλογή της Νίκαιας: Η Σύνοδος ορίστηκε να γίνει στη Νίκαια της Βιθυνίας (πολύ κοντά στη Νικομήδεια, την πρώην πρωτεύουσα του Λικίνιου). Η τοποθεσία επιλέχθηκε επειδή ήταν εύκολα προσβάσιμη για τους επισκόπους της Ανατολής, αλλά και επειδή ο Κωνσταντίνος μπορούσε να μεταβεί εύκολα εκεί από τη νέα του έδρα για να προεδρεύσει ο ίδιος, επιδεικνύοντας την ισχύ του. Η Νέα Ρώμη που έχτιζε παράλληλα πάνω στα ερείπια της πόλης Βυζάντιο, της παλιάς αποικίας των Μεγαρέων, δεν ήταν ακόμη σε θέση να φιλοξενήσει τέτοιου είδους συγκεντρώσεις οπότε η επιλογή της Νίκαιας και ο Ναός της Αγίας Σοφίας ήταν οι κατάλληλοι τόποι. Τέλος, ο θάνατός του το 337 μ.Χ. στο Δρέπανο της Βιθυνίας, βαπτισμένος πλέον Χριστιανός από τον Ευσεβίο Νικομηδείας, σφράγισε μια ζωή που δεν ήταν απλώς αυτοκρατορική. Ήταν αποστολική. Ο ίδιος ο Θεός χάραζε τη πορεία του και Εκείνος τον φώτιζε στο τι έπρεπε να κάνει για να εδραιωθεί πλέον και να διαδοθεί ο Λόγος Του σε όλη την τότε γνωστή Οικουμένη. Οι μάχες που έδωσε και τις κέρδισε όλες, είχαν την απόλυτη ευλογία του Κυρίου κι αυτό το βλέπουμε καθ' όλη τη διάρκεια των αγώνων του. Αν δεν υπήρχε ο Κων/νος, δεν θα υπήρχε σήμερα Χριστιανισμός. Οι διωγμοί των Χριστιανών θα εξακολουθούσαν να υπάρχουν, οι έριδες μεταξύ των επίδοξων αυτοκρατόρων θα συνεχιζόταν και σε λίγο καιρό, η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία θα είχε διαλυθεί. Οι γερμανικές φυλές θα ορμούσαν ακάθεκτες, ο ρωμαϊκός στρατός θα ήταν διαλυμένος και σε μερικά χρόνια το τεράστιο αυτό κράτος θα είχε εξαφανιστεί. Χάρη σ' εκείνον, όχι μόνο επέζησε αυτό το κράτος, όχι μόνο επέζησε το ελληνικό γένος μαζί του αλλά και μεγαλούργησε με τη πρωτεύουσα, την Κωνσταντίνου Πόλη, θαμπώνοντας την Οικουμένη με τον πλούτο της Ορθοδοξίας αλλά και της δύναμης που αυτή απέπνεε χάρη στην προστασία του ίδιου του Θεού. Δίκαια λοιπόν, απολύτως ΔΙΚΑΙΑ, ονομάστηκε Άγιος και Ισαπόστολος. Διότι αποτέλεσε το "Χερι του Θεού", το εργαλείο Του, όπως ο Απόστολος Παύλος. Το ελληνικό Γένος, χρωστάει την ύπαρξη του σε αυτόν και δίκαια τον τιμά κάθε 21η Μαΐου, αυτόν και την ευσεβή μητέρα του. Οι συκοφαντίες και τα ψέδη εναντίον του Μεγάλου Κωνσταντίνου – Ποιοι τα διέδωσαν και πώς διαστρεβλώθηκε η αλήθεια Δεν ήταν αρκετό για τους εχθρούς του Μ. Κωνσταντίνου να δουν την αυτοκρατορία του να μετατρέπεται σε φάρο χριστιανικής ελευθερίας και ενότητας. Έπρεπε να τον σπιλώσουν, να τον παρουσιάσουν ως δολοφόνο, καιροσκόπο και αίτιο της παρακμής, ώστε να σβήσουν από τη μνήμη των ανθρώπων το φως που άναψε. Και το όργανο αυτής της συκοφαντικής εκστρατείας δεν ήταν άλλο από τον Ζώσιμο, τον φανατικό ειδωλολάτρη ιστορικό του 5ου αιώνα, που έγραψε ενάμιση αιώνα μετά τον θάνατο του Κωνσταντίνου. Ο Ζώσιμος, με το έργο του «Ιστορία Νέα», δεν περιορίστηκε σε μια ψύχραιμη καταγραφή γεγονότων. Έγινε λιβελογράφος, ηθικολόγος και όργανο των παγανιστών που δεν μπορούσαν να δεχτούν ότι ένας αυτοκράτορας εγκατέλειψε τα πατροπαράδοτα είδωλα και αγκάλιασε τον Χριστιανισμό. Αποδίδει στον Κωνσταντίνο όλες τις συμφορές της αυτοκρατορίας, Εμφυλίους και αψιμαχίες και ψήγματα παρακμής, λες και η εποχή του δεν ήταν η περίοδος της μεγαλύτερης εδαφικής επέκτασης, της ενότητας και της αίγλης. Η επιστήμη της Ιστορίας σήμερα, με κριτική ματιά, χαρακτηρίζει τον Ζώσιμο ως ...μη αξιόπιστο. Συναισθηματικός, προκατειλημμένος και το κυριότερο, χωρίς διασταύρωση πηγών. Κι όμως, τα ψέδη του επαναλαμβάνονται μέχρι σήμερα από νεοπαγανιστές και νεοειδωλολάτρες που βρίσκουν σε αυτά μια εύκολη δικαίωση του μίσους τους. Δεν σταματά όμως εδώ η αλυσίδα της διαστρέβλωσης. Από τον 18ο αιώνα και μετά, οι διαφωτιστές της Δύσης, με προεξάρχοντες τον Βολταίρο και τον Γίββωνα, υιοθέτησαν και διεύρυναν αυτά τα ψέδη. Ο μεν Γίββων, στο κλασικό του έργο «Η παρακμή και η πτώση της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας», παρουσιάζει τον Κωνσταντίνο ως τον κύριο υπαίτιο της δήθεν «κατρακύλας» του ρωμαϊκού πολιτισμού, λες και ο Χριστιανισμός ήταν η αιτία της παρακμής και όχι η νέα πνοή που έδωσε ζωή σε έναν κόσμο που έσβηνε. Ο δε Βολταίρος, με το χαρακτηριστικό του σαρκασμό, απορρίπτει συλλήβδην την Ανατολική Ρωμαϊκη Αυτοκρατορία ονομάζοντας την "Βυζάντιο" και τον Κων/νο ως τον μοιραίο αυτοκρατόρα, θεωρώντας τον Χριστιανισμό «ασέβεια» και την παλιά ειδωλολατρία ως την «πάτρια θρησκεία». Αυτές οι ιδεολογικές ερμηνείες, που αγνοούν τις πρωτογενείς πηγές του Ευσεβίου και του Λακτάντιου, μετατράπηκαν σε δόγμα για πολλούς δυτικοευρωπαίους ιστορικούς. Και, δυστυχώς, κάποιοι από τους δικούς μας «διαφωτιστές» του 19ου αιώνα, ακόμα και ο Παπαρηγόπουλος σε ορισμένα σημεία, επηρεάστηκαν από αυτή την ατμόσφαιρα, παρότι ο ίδιος ο Παπαρηγόπουλος βασίστηκε κυρίως στις πηγές και όχι σε αυθαίρετους στοχασμούς. Οι κατηγορίες που επαναλαμβάνονται είναι γνωστές και ψεύτικες: Δολοφονία αντιπάλων, εξόντωση συγγενών, καιροσκοπισμός και άλλα τέτοια δραματικά. Ο Ζώσιμος και οι οπαδοί του μιλούν για τη δολοφονία του Μαξιμιανού, του Βασσιανού, του Κρίσπου και της Φαύστας. Όμως οι σύγχρονες πηγές, ο Ευσεβίος και ο Λακτάντιος, παρουσιάζουν μια τελείως διαφορετική εικόνα. Ο Μαξιμιανός οργάνωσε συνωμοσία εναντίον του Κωνσταντίνου ενώ είχε βρει καταφύγιο στην αυλή του, ο Κωνσταντίνος τον συγχώρησε μια φορά, αλλά όταν η συνωμοσία επαναλήφθηκε, η δικαιοσύνη της αυτοκρατορίας –όχι η προσωπική εκδίκηση– έδρασε. Ο Βασσιανός συνωμότησε εναντίον του ανώτατου άρχοντα ως όργανο του Λικίνιου και εκτελέστηκε σύμφωνα με τους νόμους του κράτους. Ακόμα και η τραγική υπόθεση του Κρίσπου και της Φαύστας, που ο Ζώσιμος παρουσιάζει ως ψυχρό φόνο, παραμένει θολή και χωρίς αδιάψευστες αποδείξεις. Ο Κωνσταντίνος, ως Pontifex Maximus και ανώτατος δικαστής, έπρεπε να εφαρμόσει το δίκαιο, όχι να το παραβεί. Οι παγανιστές, που δεν άντεχαν την επιτυχία του Χριστιανισμού, μετέτρεψαν αυτές τις τραγικές οικογενειακές στιγμές σε όπλο συκοφαντίας. Και οι Δυτικοί Φράγκοι; Αυτοί κι αν πήγαν την Ιστορία παραπέρα. Δεν αρκέστηκαν στη συκοφαντία, αλλά προσπάθησαν να δημιουργήσουν ένα κακέκτυπο της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, ονομάζοντας το κράτος τους ως «Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία» με ιδρυτή τον Καρλομάγνο, για να υποβαθμίσουν τη Ρωμανία και τον Κωνσταντίνο. Τον αποκαλούσαν «αποστάτη» και «δολοφόνο», ενώ αργότερα προσπάθησαν ακόμα και να αγιοποιήσουν τον Καρλομάγνο, ώστε να πικάρουν και να υπονομεύσουν την αίγλη του ιδρυτή της Νέας Ρώμης. Ήταν πάντα η κλασική μέθοδος της Δύσης. Όταν δεν μπορείς να νικήσεις την αλήθεια, δημιουργείς ένα ψεύτικο αντίγραφο για να την σκιάσεις. Η προσφορά της Αγίας Ελένης και τα μεγάλα έργα της Δεν μπορεί κανείς να μιλήσει για τον Μέγα Κωνσταντίνο χωρίς να σκύψει με ευλάβεια μπροστά στη μορφή της μητέρας του, της Αγίας Ελένης, αυτής της σεμνής γυναίκας από το Δρέπανο της Βιθυνίας που έγινε η ίδια φάρος πίστης και ηρωικής αφοσίωσης. Η Ελένη δεν ήταν απλώς η μητέρα ενός αυτοκράτορα.Ήταν η ζώσα μαρτυρία μιας πίστης που δεν λύγισε ποτέ. Ούτε στα χρόνια των διωγμών και της ταπεινότητας αλλά ούτε και στα χρόνια της μεγαλειότητας. Από τα πρώτα νεανικά χρόνια του γιου της, η παρουσία της στάθηκε σαν ήπιο αλλά ακατανίκητο φως που τον καθοδηγούσε προς την αλήθεια του Χριστού. Και όταν ο Κωνσταντίνος ανέβηκε στον θρόνο, η Ελένη δεν έμεινε στη σκιά της αυλής. Έγινε η ίδια η ενσάρκωση της νέας εποχής, ταξιδεύοντας με απαράμιλλη τόλμη και πίστη ως τα Ιεροσόλυμα, εκεί όπου η χριστιανική μνήμη είχε σχεδόν σβήσει κάτω από τα ερείπια των ειδωλολατρικών ναών. Η μεγάλη της προσφορά κορυφώθηκε με την ανακάλυψη του Τιμίου Σταυρού. Στα Ιεροσόλυμα, με την ευλογία και την οικονομική ενίσχυση του γιου της, η Αγία Ελένη διέταξε ανασκαφές στον λόφο του Γολγοθά. Εκεί, κάτω από τα ερείπια ενός ειδωλολατρικού ναού που είχε χτίσει ο Αδριανός, βρέθηκαν τα τρία ξύλα του Σταυρού. Με θαυματουργό τρόπο, όπως μαρτυρούν οι σύγχρονες πηγές, διακρίθηκε το αληθινό ξύλο του Σωτήρος. Το άγγιξε μια άρρωστη γυναίκα και θεραπεύτηκε αμέσως! Η Ελένη δεν κράτησε για τον εαυτό της αυτό το ιερό εύρημα. Διέταξε να χτιστούν μεγαλειώδεις ναοί για να στεγάσουν την ιερή μνήμη: Τον Ναό της Αναστάσεως στον Γολγοθά, τον Ναό της Γεννήσεως στη Βηθλεέμ, τον Ναό της Αναλήψεως στο Όρος των Ελαιών. Μέρος του Τιμίου Σταυρού το μετέφερε η ίδια στη σκήτη του Σταυροβουνίου στην Κύπρο, ενώ άλλα τμήματα σκορπίστηκαν ως ιερά λείψανα σε ναούς και μοναστήρια που ίδρυσε η ίδια ή ο γιος της. Τα έργα αυτά δεν ήταν απλώς οικοδομικά, ήταν η ζώσα διακήρυξη ότι η χριστιανική πίστη είχε πλέον εδραιωθεί στον τόπο της γέννησης και του Πάθους του Κυρίου. Πέρα όμως από τα μεγάλα αυτά οικοδομήματα, η Αγία Ελένη στάθηκε δίπλα στον Κωνσταντίνο με τρόπο βαθύ και ουσιαστικό. Όταν η Φαύστα και ο Μαξιμιανός οργάνωσαν τη δεύτερη συνωμοσία εναντίον του αυτοκράτορα, η Ελένη, που είχε επιστρέψει από τη Ρώμη, αποκάλυψε την αλήθεια στον γιο της και τον προστάτευσε με τη σοφία και την πίστη της. Αγάπησε τον Κρίσπο σαν δικό της παιδί, γιατί της θύμιζε τον Κωνσταντίνο στα νεανικά του χρόνια. Και όταν η τραγική υπόθεση της οικογενειακής δοκιμασίας έφτασε στο τέλος της, η Ελένη παρέμεινε στη στήριξη του γιου της, υπενθυμίζοντας σε όλους ότι η πίστη και η αφοσίωση στη δικαιοσύνη υπερβαίνουν ακόμα και τα δεσμά του αίματος. Το Δρέπανο της Βιθυνίας, ο τόπος καταγωγής της, ονομάστηκε από τον Κωνσταντίνο Ελενούπολη, ως φόρος τιμής στη μητέρα που του έδωσε όχι μόνο τη ζωή αλλά και την πνευματική πυξίδα. Η προσφορά της Αγίας Ελένης δεν περιορίζεται σε ναούς και λείψανα. Είναι η ίδια η εικόνα της χριστιανικής μητέρας που, μέσα από την ταπείνωση και την αδιάλειπτη προσευχή, διαμόρφωσε έναν αυτοκράτορα ισαπόστολο. Σήμερα, που γιορτάζουμε μαζί τη μνήμη τους, η Ελένη στέκεται δίπλα στον Κωνσταντίνο ως η αθόρυβη αλλά απαραίτητη συνδημιουργός της Ρωμανίας. Χωρίς την πίστη της, χωρίς το ταξίδι της στα Ιεροσόλυμα, χωρίς την τόλμη της να αναζητήσει τον Σταυρό ανάμεσα στα ερείπια, η χριστιανική Αυτοκρατορία θα είχε στερηθεί ένα από τα πιο λαμπρά της σύμβολα. Η Αγία Ελένη δεν ζήτησε δόξα. Ζήτησε μόνο να υπηρετήσει την αλήθεια. Και η υπηρεσία αυτή έγινε αιώνια κληρονομιά για όλο το ελληνικό έθνος και για κάθε χριστιανό που ψάχνει την κρυφή πραγματικότητα πίσω από την επίσημη αφήγηση. Η αντιμετώπιση από τον Κωνσταντίνο των αιρέσεων και δη του Αρείου Δεν ήταν αρκετό για τον Κωνσταντίνο να δώσει ελευθερία μέσω της ανεξιθρησκείας στην Εκκλησία με τα Διατάγματα των Μεδιολάνων και να χτίσει ναούς μεγαλειώδεις. Έπρεπε να προστατεύσει και την ίδια την αλήθεια της πίστης από τις αιρέσεις που, σαν δηλητηριώδη φίδια, απειλούσαν να διασπάσουν το σώμα του Χριστού. Ο Αυτοκράτορας, με την οξυδέρκεια του πολιτικού και την ευλάβεια του πιστού, κατάλαβε ότι η ενότητα της Αυτοκρατορίας περνούσε μέσα από την ενότητα της Εκκλησίας, όπως έγραψα παραπάνω. Και η μεγαλύτερη απειλή εκείνη την εποχή ήταν ο Αρειανισμός, η αίρεση που γεννήθηκε από τον Αρειο, έναν πρεσβύτερο της Αλεξάνδρειας, ο οποίος δίδασκε ότι ο Υιός δεν είναι ομοούσιος με τον Πατέρα αλλά κτίσμα, ένας «θεός κατώτερος» που δημιουργήθηκε από το τίποτα. Αυτή η διδασκαλία δεν ήταν απλώς θεολογικό λάθος. Ήταν η βαθιά απειλή για τη σωτηρία των ψυχών και για την ίδια την ουσία του Χριστιανισμού. Ο Κωνσταντίνος δεν έμεινε αμέτοχος. Όταν η έριδα ξέσπασε με σφοδρότητα στην Αλεξάνδρεια και εξαπλώθηκε σε όλη την Ανατολή, ο Αυτοκράτορας είδε τον κίνδυνο να διαλύει την Εκκλησία από μέσα. Δεν προσπάθησε να επιβάλει τη λύση με αυτοκρατορική διαταγή, όπως θα έκαναν οι προκάτοχοί του. Αντίθετα, με σοφία και ταπεινοφροσύνη, συγκάλεσε την Α΄ Οικουμενική Σύνοδο στη Νίκαια, προσκαλώντας όλους τους επισκόπους της Αυτοκρατορίας. Η Σύνοδος αυτή δεν ήταν τίποτε περισσότερο από τη φωνή της Εκκλησίας που, υπό την προστασία του Κωνσταντίνου, διατύπωσε με σαφήνεια το Σύμβολο της Πίστεως. Εκεί, μπροστά στον Αυτοκράτορα που παρευρίσκετο όχι ως δικτάτορας αλλά ως υπηρέτης της αλήθειας, οι Πατέρες καταδίκασαν τον Αρειανισμό και ομολόγησαν ότι ο Υιός είναι «ομοούσιος τω Πατρί», αιώνιος, άκτιστος, ίσος και ομοούσιος με τον Πατέρα. Το Σύμβολο της Νίκαιας έγινε ο ακρογωνιαίος λίθος της Ορθοδοξίας, και ο Κωνσταντίνος το σφράγισε με την αυτοκρατορική του σφραγίδα, όχι για να το επιβάλει, αλλά για να το προστατεύσει από τις μελλοντικές επιθέσεις. Η αντιμετώπιση του Αρείου από τον Κωνσταντίνο ήταν εξίσου αποφασιστική και ταυτόχρονα γεμάτη μεγαλοψυχία. Ο Αρειος, που είχε εξοριστεί αρχικά, κλήθηκε αργότερα να απολογηθεί ενώπιον του Αυτοκράτορα. Ο Κωνσταντίνος δεν τον τιμώρησε αλλά του έδωσε την ευκαιρία να μετανοήσει. Όταν όμως ο Αρειος επέμεινε στην αίρεσή του, ο Αυτοκράτορας δεν δίστασε να τον απομακρύνει από την Εκκλησία, διατηρώντας όμως την ενότητα του σώματος των πιστών. Παράλληλα, ο Κωνσταντίνος αντιμετώπισε και άλλες αιρέσεις της εποχής του – τον Μοντανισμό, τον Νοβατιανισμό, τον Δονατισμό – με την ίδια αρχή: Συνοδική επίλυση, όχι βία. Δεν επέβαλε δόγματα με σπαθί παρά προσκάλεσε τους επισκόπους να διατυπώσουν την αλήθεια μέσα από την κανονική συνείδηση της Εκκλησίας και στήριξε τις αποφάσεις τους με την αυτοκρατορική του εξουσία. Έτσι, η Εκκλησία, για πρώτη φορά μετά τους διωγμούς, μπόρεσε να αναπνεύσει ελεύθερα και να καθαρίσει τον εαυτό της από τις εσωτερικές απειλές. Η στάση του Κωνσταντίνου απέναντι στις αιρέσεις δεν ήταν απλώς διοικητική. Ήταν η πράξη ενός Ισαποστόλου που καταλάβαινε ότι η κρυφή πραγματικότητα της πίστης έπρεπε να μείνει αλώβητη. Δεν φοβήθηκε να παρέμβει, γιατί ήξερε ότι η Εκκλησία δεν είναι απλώς ανθρώπινος θεσμός, αλλά σώμα του Χριστού. Και με την Α΄ Οικουμενική Σύνοδο, με το Σύμβολο της Πίστεως, με την προστασία που παρείχε στους επισκόπους, ο Κωνσταντίνος έδωσε στην Εκκλησία το όπλο που θα την κρατούσε όρθια για αιώνες. Οι αιρετικοί μπορεί να συνέχισαν να δρουν στα σκοτάδια, αλλά η φλόγα της Ορθοδοξίας είχε ανάψει για πάντα, χάρη στην τόλμη και τη σοφία ενός Αυτοκράτορα που δεν δίστασε να θέσει την εξουσία του στην υπηρεσία της αλήθειας. Επίλογος: Η επικείμενη ανάσταση της Ρωμιοσύνης Και τώρα, μετά από αυτή την πορεία μέσα από τα φωτεινά και τα σκοτεινά μονοπάτια της Ιστορίας, στεκόμαστε μπροστά στο πρόσωπο του Μεγάλου Κωνσταντίνου και της Αγίας Ελένης σαν μπροστά σε δύο αιώνιους φάρους που δεν σβήνουν. Ο Αυτοκράτορας που μετέφερε την πρωτεύουσα από τη γηρασμένη και άκρως πλέον διεφθαρμένη Ρώμη, στη Νέα Ρώμη, που έδωσε στην Εκκλησία ελευθερία και ενότητα, που προστάτευσε την Ορθοδοξία από τις αιρέσεις και έστειλε το φως του Σταυρού σε όλη την οικουμένη, δεν ήταν απλώς ένας ηγεμόνας. Ήταν ο ιδρυτής της Ρωμανίας, ο Ισαπόστολος που ένωσε το ελληνικό πνεύμα με το χριστιανικό μήνυμα και έδωσε στο ελληνικό έθνος μια αυτοκρατορία που θα άντεχε χίλια χρόνια ως φάρος πολιτισμού, πίστης και ελευθερίας. Χάρη σε αυτόν και στη μητέρα του, η Ρωμιοσύνη γεννήθηκε όχι ως παρηκμασμένη συνέχεια της παλιάς Ρώμης, αλλά ως νέα, ζώσα πραγματικότητα, όπου το ελληνικό αίμα, η ελληνική γλώσσα και η ορθόδοξη πίστη έγιναν η ψυχή ενός κόσμου που δεν λύγισε ποτέ μπροστά στους βαρβάρους. Σήμερα που γιορτάζουμε τη μνήμη τους, η Ρωμιοσύνη δεν είναι παρελθόν. Είναι ζώσα υπόσχεση. Είναι το αίμα που ρέει στις φλέβες κάθε Έλληνα, κάθε Ρωμιού, είτε στη μητέρα Ελλάδα είτε στις μακρινές ακτές της Αυστραλίας όπου ζει ο γράφων. Είναι η φωνή που ψάλλει «Τούτω νίκα» μέσα στις καρδιές μας, είναι η πίστη που δεν λύγισε ποτέ, είναι η κληρονομιά που μας καλεί να ξυπνήσουμε. Η επικείμενη ανάσταση της Ρωμιοσύνης δεν είναι όνειρο. Είναι ιστορική αναποφευκτότητα. Όταν το ελληνικό έθνος, με την ίδια τόλμη που έδειξε ο Κωνσταντίνος, ξαναβρεί την ενότητά του, την πίστη του και την αυτοσυνειδησία του, τότε η Νέα Ρώμη θα λάμψει και πάλι, όχι ως ανάμνηση αλλά ως ζώσα πραγματικότητα. Τότε οι συκοφαντίες θα σωπάσουν για πάντα, οι ψεύτικες αυτοκρατορίες θα γίνουν σκόνη, και η Ρωμιοσύνη θα αναστηθεί, πιο δυνατή, πιο φωτεινή, πιο ελληνική από ποτέ. Όσοι από εσάς που διαβάζετε αυτό το κείμενο, φέρετε τα ονόματα Κωνσταντίνος και Ελένη, σηκώστε ψηλά το κεφάλι. Είστε οι κληρονόμοι αυτής της μεγαλοσύνης. Και εμείς, όλοι εμείς που ψάχνουμε την κρυφή πραγματικότητα πίσω από την επίσημη αφήγηση, ας κρατήσουμε άσβεστη τη φλόγα. Γιατί η Ρωμιοσύνη δεν πεθαίνει. Απλώς περιμένει την ώρα της ανάστασης... Πύρινος Λόγιος sergioschrys@outlook.com Βασικές Πηγές και Βιβλιογραφία Ευσέβιος Καισαρείας, Βίος Κωνσταντίνου (Vita Constantini) – η κύρια και πιο αξιόπιστη σύγχρονη μαρτυρία, γραμμένη από φίλο και σύγχρονο του Αυτοκράτορα. Ευσέβιος Καισαρείας, Εκκλησιαστική Ιστορία – περιγράφει τη θεοσημία, τη νίκη στη Μιλβία Γέφυρα και τις πρώτες ενέργειες υπέρ του Χριστιανισμού. Λακτάντιος, Περί του θανάτου των διωκτών (De mortibus persecutorum) – σύγχρονος ιστορικός, φίλος του Κρίσπου, δίνει ανεξάρτητη μαρτυρία για τη θεοσημία και το Διάταγμα των Μεδιολάνων. Σωκράτης ο Σχολαστικός και Σωζομενός, Εκκλησιαστικές Ιστορίες – 5ος αιώνας, συμπληρώνουν και επιβεβαιώνουν τις προηγούμενες πηγές για τη Σύνοδο της Νίκαιας και την αντιμετώπιση των αιρέσεων. 5. Βλάσιος Ιω. Φειδάς, Εκκλησιαστική Ιστορία Α΄, Δεύτερη Έκδοση, Αθήναι 1994 (κυρίως σελ. 314-329 για τη μεταστροφή και τη θρησκευτική πολιτική, σελ. 377-469 για την Α΄ Οικουμενική Σύνοδο και τον Αρειανισμό, και σελ. 319-356 για τις σχέσεις Εκκλησίας-Πολιτείας). 6. Ζώσιμος, Ιστορία Νέα (Nova Historia) – η κύρια πηγή των συκοφαντιών (5ος αιώνας, ειδωλολάτρης, μεταγενέστερος και προκατειλημμένος). 7. Κωνσταντίνος Παπαρηγόπουλος, Ιστορία του Ελληνικού Έθνους – ο κλασικός Έλληνας ιστορικός που βασίζεται κυρίως στις πρωτογενείς πηγές. Οι Πράξεις της Α΄ Οικουμενικής Συνόδου της Νίκαιας (325). Επιστολές του ίδιου του Μεγάλου Κωνσταντίνου (σώζονται σε Ευσέβιο και άλλους). Γρηγόριος ο Θεολόγος (έπη) – για τη θεώρηση της Νέας Ρώμης ως συνδέσμου Ανατολής-Δύσεως.

Στα πρόθυρα συμφωνίας Ιράν και ΗΠΑ μετά τις απειλές για... στρατιωτικό Χάος! Ιρανοί: "Δεν παραδιδόμαστε!" H Τεχεράνη εξετάζει επί του παρόντος τις αμερικανικές θέσεις σχετικά με την ειρηνευτική πρόταση! Τη στιγμή που οι Φρουροί της Επανάστασης απειλούν να … πλήξουν αμερικανικούς στόχους σε μέρη που κανείς δεν μπορεί να φανταστεί, υπονοώντας ότι οι βάσεις σε Κρήτη και Κύπρο είναι στην εμβέλεια των πυραύλων τους, πληροφορίες αναφέρουν πως Ιράν και ΗΠΑ όχι μόνο συνεχίζουν τις διπλωματικές τους επαφές στο παρασκήνιο… αλλά βρίσκονται και κοντά σε μια πρώτη συμφωνία… Οι Ιρανοί εξετάζουν τις τελευταίες προσαρμογές των Αμερικανών στην πρόταση των 14 σημείων που είχε διατυπώσει η Τεχεράνη… Απάντηση μέχρι στιγμής δεν έχει δοθεί ακόμα αλλά οι Πακιστανοί μεσολαβητές φέρονται να μετέφεραν στην ιρανική πλευρά μήνυμα από την Ουάσινγκτον... Αν και οι διαφορές μεταξύ των δύο πλευρών φαίνεται να είναι αγεφύρωτες σε μια σειρά από κρίσιμα ζητήματα, υπάρχουν ενδείξεις ότι αυτήν την φορά μπορεί να υπερισχύσει το αισιόδοξο σενάριο… Μια ξεκάθαρη ένδειξη είναι οι δηλώσεις του προέδρου των ΗΠΑ, Ντόναλντ Τραμπ ότι ο Νετανιάχου θα πειθαρχήσει και θα κάνει αυτό που θα του πει… ύστερα από δημοσιεύματα που ήθελαν τους δύο ηγέτες να διαφωνούν ανοιχτά επί μιας αναθεωρημένης ειρηνευτικής πρότασης για το Ιράν… Επίσης, Κίνα και Ρωσία έστειλαν μήνυμα ότι ο πόλεμος στο Ιράν πρέπει να τελειώσει τώρα και ότι θα είναι απαράδεκτη μια νέα στρατιωτική επιχείρηση, τη στιγμή που όλα τα κράτη του Κόλπου φέρονται να είναι υπέρ της αποκλιμάκωσης… Είναι σαφές όμως – όπως άλλωστε αποδεικνύεται εδώ και τρεις μήνες - ότι τα πάντα μπορούν να ανατραπούν μέσα σε μια στιγμή… και από τα σενάρια ειρήνης να περάσουμε… αστραπιαία σε νέα και πιο συντριπτικά στρατιωτικά πλήγματα… Άλλωστε, τόσο οι Αμερικανοί όσο και οι Ιρανοί παραμένουν με το δάκτυλο στη σκανδάλη… Μήνυμα ΗΠΑ μέσω Πακιστάν για οριστικοποίηση συμφωνίας Όπως μεταδίδει το Al Arabiya, μια ειρηνευτική συμφωνία μεταξύ των Ηνωμένων Πολιτειών και του Ιράν ενδέχεται να ανακοινωθεί μέσα στις επόμενες ώρες Σύμφωνα με το Al Arabiya, βρίσκονται σε εξέλιξη προσπάθειες για την οριστικοποίηση του κειμένου της ειρηνευτικής συμφωνίας. Όπως αναφέρεται, ο αρχηγός του στρατού του Πακιστάν, Άσιμ Μουνίρ ενδέχεται να ταξιδέψει στο Ιράν την Πέμπτη (21 Μαΐου) για να ανακοινώσει την τελική μορφή της συμφωνίας ενώ στο Ιράν βρέθηκε χθες Τετάρτη 20/5 και ο υπουργός Εσωτερικών του Πακιστάν. Το δημοσίευμα προσθέτει ότι νέος γύρος διαπραγματεύσεων αναμένεται να πραγματοποιηθεί στο Ισλαμαμπάντ του Πακιστάν στα τέλη Μαΐου. Μπαγκαΐ (ΥΠΕΞ Ιράν): Εξετάζουμε τις προτάσεις των ΗΠΑ Παράλληλα, το ιρανικό Υπουργείο Εξωτερικών ανακοίνωσε ότι η Τεχεράνη εξετάζει επί του παρόντος τις αμερικανικές θέσεις σχετικά με την ειρηνευτική πρόταση. Η Ισλαμική Δημοκρατία «επιδιώκει σοβαρά και καλή τη πίστει την πορεία προς την ειρήνη», ωστόσο διατηρεί «σοβαρές και εύλογες επιφυλάξεις» απέναντι στις Ηνωμένες Πολιτείες, δήλωσε o Εσμαΐλ Μπαγκαΐ, εκπρόσωπος του ιρανικού Υπουργείου Εξωτερικών. Σύμφωνα με το ιρανικό πρακτορείο Nour News, η Ουάσινγκτον και η Τεχεράνη ανταλλάσσουν μηνύματα μέσω του Πακιστάν σχετικά με τη διατύπωση ενός προτεινόμενου εγγράφου κατάπαυσης του πυρός. «Με βάση το αρχικό κείμενο των 14 σημείων του Ιράν, η ανταλλαγή μηνυμάτων πραγματοποιήθηκε σε αρκετές φάσεις», δήλωσε ο Μπαγκαΐ, σύμφωνα με το Nour. «Έχουμε λάβει τις απόψεις της αμερικανικής πλευράς και τις εξετάζουμε» επισήμανε χαρακτηριστικά ο Ιρανός αξιωματούχος. Πεζεσκάν (πρόεδρος Ιράν): Είμαστε ανοιχτοί σε διπλωματική λύση Ο πρόεδρος του Ιράν, Μασούντ Πεζεσκάν υποστήριξε ότι όλοι οι δρόμοι για μια διπλωματική λύση παραμένουν ανοιχτοί από την πλευρά του Ιράν. Ωστόσο, προειδοποίησε ότι η προσπάθεια εξαναγκασμού του Ιράν σε παράδοση μέσω πίεσης, δεν είναι τίποτα περισσότερο από μια ψευδαίσθηση. «Το Ιράν έχει τηρήσει με συνέπεια τις δεσμεύσεις του και έχει εξερευνήσει κάθε δρόμο για να αποτρέψει τον πόλεμο. Όλοι οι δρόμοι παραμένουν ανοιχτοί από τη δική μας πλευρά. Η προσπάθεια εξαναγκασμού του Ιράν σε συνθηκολόγηση μέσω πίεσης δεν είναι τίποτε περισσότερο από μια ψευδαίσθηση. Ο αμοιβαίος σεβασμός στη διπλωματία είναι πολύ πιο σοφός, ασφαλής και βιώσιμος από τον πόλεμο» υπογράμμισε ο Ιρανός πρόεδρος. Wall Street Journal: Στα πρόθυρα μεγάλης συμφωνίας Ο κορυφαίος ανταποκριτής της Γουόλ Στριτ Τζέρναλ, Λόρενς Νόρμαν, έγραψε: «Το Ιράν και οι Ηνωμένες Πολιτείες βρίσκονται στα πρόθυρα υπογραφής μεγάλης συμφωνίας» ενώ το Axios μετέδωσε ότι το Κατάρ έχει καταρτίσει νέα συμφωνία για τη μείωση της έντασης ανάμεσα στην Τεχεράνη και την Ουάσινγκτον. Σύμφωνα με πληροφορίες, οι συνομιλίες επικεντρώνονται σε: τερματισμό των εχθροπραξιών προσωρινή συμφωνία διάρκειας περίπου 30 ημερών επανέναρξη διαπραγματεύσεων για το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν σταδιακό άνοιγμα των Στενών του Χορμούζ. Axios: Ένταση στην επικοινωνία Τραμπ - Νετανιάχου Το Axios ανέφερε ότι η τηλεφωνική συνομιλία μεταξύ Ντόναλντ Τραμπ και Μπενιαμίν Νετανιάχου σχετικά με νέα προσπάθεια συμφωνίας με το Ιράν ήταν «δύσκολη και τεταμένη». Κατά τη διάρκεια της συνομιλίας, οι δύο πλευρές συζήτησαν νέα πρωτοβουλία για επίτευξη συμφωνίας με την Τεχεράνη, την οποία οι πηγές χαρακτήρισαν «σκληρή και απαιτητική». Μία πηγή ανέφερε ότι ο Νετανιάχου βρισκόταν σε κατάσταση οργής μετά το τέλος της συνομιλίας. Σύμφωνα με Αμερικανό αξιωματούχο, ο Τραμπ ενημέρωσε τον Νετανιάχου ότι οι μεσολαβητές συντάσσουν έγγραφο που θα υπογράψουν η Ουάσινγκτον και η Τεχεράνη για τον τερματισμό του πολέμου. Τραμπ: Είμαστε στο τελικό στάδιο Νωρίτερα, ο Ντόναλντ Τραμπ είχε αποκαλύψει ότι οι συνομιλίες με το Ιράν βρίσκονται στο τελικό στάδιο, προειδοποιώντας όμως για ενδεχόμενες επιθέσεις αν η Τεχεράνη δεν συμφωνήσει σε συμφωνία. «Βρισκόμαστε στα τελικά στάδια με το Ιράν. Θα δούμε τι θα συμβεί. Ή θα υπάρξει συμφωνία ή θα κάνουμε κάποια πράγματα που θα είναι κάπως δυσάρεστα, αλλά ελπίζω να μη συμβεί αυτό», δήλωσε ο Αμερικανός πρόεδρος σε δημοσιογράφους την Τετάρτη. Ο Τραμπ άφησε να εννοηθεί ότι οι ΗΠΑ είναι διατεθειμένες να περιμένουν λίγες ακόμα ημέρες προκειμένου να λάβει τις … σωστές απαντήσεις από την Τεχεράνη. Την ίδια στιγμή, οι τιμές του πετρελαίου υποχώρησαν έως και 5%, καθώς ενισχύθηκαν οι αναφορές περί πιθανής ειρηνευτικής συμφωνίας μεταξύ ΗΠΑ και Ιράν. Το ισραηλινό Channel 13, επικαλούμενο ανώτερο Ισραηλινό αξιωματούχο, υποστήριξε ότι στον κύκλο του Ντόναλντ Τραμπ ασκούνται πιέσεις υπέρ συμφωνίας με το Ιράν, αλλά το ενδεχόμενο επίθεσης εξακολουθεί να παραμένει ανοιχτό. Απειλές από Ιράν Την ίδια στιγμή πάντως οι Ιρανοί παραμένουν με το δάκτυλο στη σκανδάλη. Ιρανική στρατιωτική πηγή δήλωσε σε ρωσικά μέσα ενημέρωσης ότι η Τεχεράνη διαθέτει προηγμένα οπλικά συστήματα τα οποία δεν έχουν ακόμη χρησιμοποιηθεί. Αναφερόμενος στην ετοιμότητα του Ιράν απέναντι σε ενδεχόμενο νέο αμερικανικό πλήγμα, ο αξιωματούχος δήλωσε: «Έχουμε κατασκευάσει σύγχρονα όπλα εγχώριας παραγωγής, τα οποία δεν έχουν ακόμη χρησιμοποιηθεί στο πεδίο της μάχης και στην πραγματικότητα δεν έχουν δοκιμαστεί». Η ίδια πηγή υπογράμμισε ότι η Τεχεράνη είναι πλήρως προετοιμαμένη για ενδεχόμενη κλιμάκωση με τις Ηνωμένες Πολιτείες, προσθέτοντας: «Σε επίπεδο εξοπλισμού και αμυντικών δυνατοτήτων, δεν αντιμετωπίζουμε ελλείψεις που να μας εμποδίζουν να υπερασπιστούμε τη χώρα μας». «Αυτή τη φορά, δεν σκοπεύουμε να ενεργήσουμε με αυτοσυγκράτηση», πρόσθεσε. Οι δηλώσεις αυτές έρχονται ενώ ο Ντόναλντ Τραμπ έχει εντείνει τις προειδοποιήσεις περί πιθανών στρατιωτικών ενεργειών εάν δεν υπάρξει συμφωνία με το Ιράν, την ώρα που συνεχίζονται οι διπλωματικές προσπάθειες μέσω περιφερειακών μεσολαβητών. Προειδοποίηση σοκ από IRGC: Εάν οι ΗΠΑ χτυπήσουν ξανά… ο πόλεμος θα γενικευθεί, το χάος θα αφορά πολλές περιοχές Σε ανακοίνωσή του το Σώμα των Φρουρών της Ισλαμικής Επανάστασης του Ιράν (IRGC) σε μήνυμα προς τις Ηνωμένες Πολιτείες, τόνισε ότι ο «αμερικανο-σιωνιστής εχθρός» δεν έχει μάθει από τις επανειλημμένες μεγάλες στρατηγικές ήττες από το Ιράν και έχει καταφύγει για άλλη μια φορά σε απειλές. «Παρόλο που μας επιτέθηκαν με όλες τις δυνατότητες δύο στρατών – των πιο καλά εξοπλισμένων στρατών στον κόσμο – δεν αξιοποιήσαμε όλες τις δυνατότητες της Ισλαμικής Επανάστασης εναντίον τους», ανέφερε το IRGC. «Αλλά τώρα, αν η επιθετικότητα εναντίον του Ιράν επαναληφθεί, ο περιφερειακός πόλεμος θα επεκταθεί πέρα από την περιοχή και τα συντριπτικά μας χτυπήματα θα σας οδηγήσουν στην απόλυτη καταστροφή σε μέρη που δεν μπορείτε να φανταστείτε». «Είμαστε στρατιώτες του πολέμου και θα δείτε τη δύναμή μας στο πεδίο της μάχης, όχι σε κούφιες δηλώσεις ή σελίδες κοινωνικής δικτύωσης», δήλωσε το IRGC. Η προειδοποίηση έρχεται εν μέσω κλιμάκωσης της πολεμικής ρητορικής από τον πρόεδρο των ΗΠΑ Τραμπ, ο οποίος έχει απειλήσει τις τελευταίες ημέρες να εξαπολύσει νέα πλήγματα κατά του Ιράν εάν οι έμμεσες διπλωματικές συνομιλίες δεν καταλήξουν σε συμφωνία. Τι σημαίνει η προειδοποιητική δήλωση του IRGC; Θα προκαλέσουν χάος καταστροφής και σε Ελλάδα και Κύπρο Η δήλωση των Φρουρών της Επανάστασης IRGC είναι αξιοσημείωτη και σημαντική από πολλές απόψεις. Στην πρόσφατη ανακοίνωσή τους, η οποία εκδόθηκε ως απάντηση στην απειλή των ΗΠΑ, οι Φρουροί της Επανάστασης ανακοίνωσαν ότι εάν οι ΗΠΑ επιτεθούν ξανά στο Ιράν, αυτή τη φορά δεν θα είναι ένας περιφερειακός πόλεμος αλλά ένας διαπεριφερειακός. Αυτό το μήνυμα από το IRGC πρέπει να ληφθεί σοβαρά υπόψη. Κατά τον πόλεμο των 40 ημερών διάφορες περιοχές της περιοχής, όπως τα Εμιράτα, το Μπαχρέιν, το Κουβέιτ, η Σαουδική Αραβία, το Κατάρ κ.ά. δέχτηκαν επίθεση. Σημάδια προετοιμασίας για έναν μεγαλύτερο πόλεμο παρατηρήθηκαν στον πόλεμο των 40 ημερών. Σε αυτόν τον πόλεμο, πύραυλοι και μη επανδρωμένα αεροσκάφη στόχευσαν στην βάση Ντιέγκο Γκαρσία, στη Μεσόγειο, στην Κύπρο, στην Τουρκία κ.λπ. Αν και αυτές οι αποστολές συχνά δεν εγκρίνονταν από το Αρχηγείο και το IRGC, απέδειξαν ότι το Ιράν μπορούσε να χτυπήσει περιοχές εκτός της Μέσης Ανατολής και της Δυτικής Ασίας, εάν χρειαζόταν. Ποιες είναι όμως οι πιο σημαντικές περιοχές εκτός Μέσης Ανατολής που θα μπορούσαν να γίνουν στόχος ιρανικών πυραύλων; Ντιέγκο Γκαρσία Την 1η Απριλίου 14:05, δύο βαλλιστικοί πύραυλοι μεσαίου βεληνεκούς εκτοξεύτηκαν εναντίον της κοινής αμερικανο-βρετανικής στρατιωτικής βάσης στο Ντιέγκο Γκαρσία στον Ινδικό Ωκεανό. Το Reuters ανέφερε ότι ένα αμερικανικό πολεμικό πλοίο επιχείρησε να αναχαιτίσει τους πυραύλους, αν και δεν ήταν σαφές εάν η αναχαίτιση ήταν επιτυχής. Αυτή ήταν η πρώτη επίθεση εναντίον του Ντιέγκο Γκαρσία από τότε που άνοιξε η βάση, η οποία βρίσκεται 4.000 χιλιόμετρα από το Ιράν. Κύπρος, Ελλάδα και Τουρκία Τμήματα της Κύπρου, της Τουρκίας και της Ελλάδας βρίσκονται εντός της εμβέλειας του Ιράν. Αμερικανικές βάσεις βρίσκονται σε αυτές τις περιοχές και οι ΗΠΑ περιστασιακά εκτοξεύουν πυραύλους και αεροσκάφη από αυτές τις περιοχές. Επομένως, αυτές οι περιοχές θα μπορούσαν να βρίσκονται εντός της εμβέλειας του Ιράν και τα χτυπήματα θα είναι καταστροφικά. Καύκασος Ορισμένες κυβερνήσεις στην περιοχή του Καυκάσου είναι φιλικές προς το Ισραήλ και τις Ηνωμένες Πολιτείες. Το Αζερμπαϊτζάν είναι μια από τις χώρες που έχει επανειλημμένα δείξει ότι δεν φοβάται να συνεργαστεί με το Ισραήλ. Εάν η συνεργασία του Αζερμπαϊτζάν με το Ισραήλ και τις ΗΠΑ αυξηθεί, αυτή η περιοχή θα μπορούσε επίσης να βρεθεί εντός της εμβέλειας των ιρανικών πυραύλων. Ωστόσο, το Ιράν έχει δείξει ότι δεν έχει κανένα συμφέρον να παραβιάσει την καλή γειτονία και δεν είναι διατεθειμένο να πάει σε πόλεμο με τους γείτονές του, εκτός εάν αναγκαστεί. Μέρη της Ανατολικής Αφρικής Χώρες όπως η Σομαλία και το Τζιμπουτί έχουν εκτεταμένη συνεργασία με το Ισραήλ και τη Σαουδική Αραβία. Σε περίπτωση σοβαρής σύγκρουσης μεταξύ του Ιράν και της Σαουδικής Αραβίας και της παροχής υλικοτεχνικής βοήθειας από αυτές τις χώρες προς την Σαουδική Αραβία και το Ισραήλ, αυτές οι περιοχές θα μπορούσαν επίσης να δεχθούν επίθεση από το Ιράν. Ωστόσο, το Ιράν έχει δείξει ενδιαφέρον για συνεργασία με αφρικανικές χώρες και προτιμά να μην τις στοχεύει. Μέρη της Ευρώπης Τμήματα της Ανατολικής Ευρώπης θα μπορούσαν να γίνουν στόχος ιρανικών διηπειρωτικών, ακόμη και βαλλιστικών πυραύλων. Εάν οι ευρωπαϊκές χώρες αποφασίσουν να συνεχίσουν να παρέχουν υλικοτεχνική βοήθεια στις Ηνωμένες Πολιτείες, αυτές οι περιοχές θα μπορούσαν επίσης να γίνουν στόχος. Θάλασσες που θα μπορούσαν να αποτελέσουν στόχο του Ιράν Μέρος της σύγκρουσης Ιράν-ΗΠΑ είναι στο ναυτικό. Αμερικανικά πολεμικά πλοία μερικές φορές πλησιάζουν τον Περσικό Κόλπο και υποχωρούν στον Ινδικό Ωκεανό μετά από ιρανικές επιθέσεις. Στον προηγούμενο πόλεμο, το Ιράν επέλεξε να μην επιτεθεί σε αυτά τα πλοία, αλλά η στρατηγική του Ιράν μπορεί να αλλάξει και στον επόμενο πιθανό πόλεμο, μπορεί επίσης να επιτεθεί σε σημαντικά αμερικανικά πλοία στον Ινδικό Ωκεανό. Η ιρανική αρχή διαχείρισης των στενών του Χορμούζ ορίζει ζώνη εποπτείας που φθάνει έως την Φουτζέιρα Η Αρχή των Στενών του Περσικού Κόλπου (PGSA) σε ανακοίνωση της αναφέρει ότι η ζώνη διαχείρισης ως «τη γραμμή που συνδέει το Μουμπάρακ στο Ιράν και τη νότια Φουτζέιρα στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, στην ανατολική πλευρά του στενού, εκτεινόμενη μέχρι τη γραμμή που συνδέει το άκρο του νησιού Κεσμ στο Ιράν και το Ουμ Αλ Κουέιν στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, στη δυτική πλευρά του στενού. Η κίνηση εντός αυτής της περιοχής για διέλευση από το Στενό του Χορμούζ απαιτεί συντονισμό» με την PGSA «και λήψη άδειας από αυτόν τον φορέα». Το Ιράν έκλεισε τον στρατηγικό διάδρομο για τους εχθρούς και τους συμμάχους τους σε αντίποινα για την τελευταία απρόκλητη επιθετικότητα των Ηνωμένων Πολιτειών και του ισραηλινού καθεστώτος εναντίον της χώρας. Άρχισε να εφαρμόζει πολύ αυστηρότερους ελέγχους αφότου ο πρόεδρος των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ ανακοίνωσε τη συνέχιση του παράνομου ναυτικού αποκλεισμού ιρανικών πλοίων και λιμένων στις 13 Απριλίου, παραβιάζοντας τους όρους της εκεχειρίας που είχε ανακοινώσει μονομερώς νωρίτερα τον ίδιο μήνα. Εν μέσω των εξελίξεων, το Ιράν εισήγαγε την PGSA ως νέο θεσμικό μηχανισμό για τη ρύθμιση και την επίβλεψη της κυκλοφορίας πλοίων μέσω του Στενού του Χορμούζ.

ΤΑ ΒΙΒΛΙΑ ΜΟΥ Η Αυτοκρατορία της Νέας Ρώμης Σε μια περιληπτική σύμπτυξη, όλα όσα ΔΕΝ ξέρετε για την Βυζαντινή Αυτοκρατορία ή αλλιώς "ΡΩΜΑΝΙΑ" (Ανατολική Ελληνική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία), ποιά τα ονόματα των κατοίκων της, ο Χριστιανισμός και ο Μέγας Κων/νος. Ένα μνημειώδες έργο από αποσπάσματα κειμένων του π. Γεωργίου Μεταλληνού σε επιμέλεια Πύρινου Λόγιου που πρέπει να διαβαστεί από όλους. (ΚΑΤΕΒΑΣΤΕ ΤΟ κλικάροντας στη φωτό ) "Είναι η Ορθοδοξία παιδί μου, γι' αυτό και θα ΝΙΚΗΣΕΙ Υπό Έκδοση Η Ορθοδοξία σήμερα, βρίσκεται υπό ανελέητο διωγμό. Ιδίως, τα τελευταία 20 χρόνια, όπου οι ανώτεροι και ανώτατοι Ιεράρχες της, έχουν ασπαστεί σχεδόν πλήρως τα δόγματα και τις επιδιώξεις του Οικουμενισμού. Όποιος εξ ημών δηλώσει δημοσίως ότι είναι Χριστιανός Ορθόδοξος, γελοιοποιείται, υβρίζεται και τίθεται στο περιθώριο. Οι κυβερνήσεις της Ελλάδας, κάνουν ό,τι μπορούν για να την εκτοπίσουν, κατατάσσοντας την ως ...άλλο ένα δόγμα της Χριστιανικής θρησκείας και όχι ως την ορθή πίστη. Ο Θεός όμως δεν έχει πει ακόμη την τελευταία του λέξη... Το "Ψευτορωμαίϊκο" Υπό βελτιωμένη Επανέκδοση Όταν τον Νοέμβρη του 73 ξεκινούσε σιγά σιγά να μαζεύεται η ακαδημαϊκή νεολαία της Ελλάδας μέσα στο Πολυτεχνείο, ένα από τα πιο σημαντικά πανεπιστημιακά ιδρύματα εφηρμοσμένων επιστημών του κόσμου, ουδείς μπορούσε να προβλέψει όχι μόνο τις συνέπειες, αλλά και την καταλυτική του επίδραση στην ελληνική πολιτική σκηνή και κοινωνία... Το πολιτικό «Ψευτορωμαίϊκο» της Μεταπολίτευσης μόλις γεννιόταν, μέσα από τα συντρίμμια της γκρεμισμένης πύλης του Πολυτεχνείου και της Μερσεντές που ήταν πίσω από αυτήν, πλακωμένη και ισοπεδωμένη από τις ερπύστριες του τάνκ...

Το ιστολόγιο ΠΥΡΙΝΟΣ ΛΟΓΙΟΣ είναι μια πλατφόρμα αφιερωμένη στη δημοσίευση ειδήσεων, αναλύσεων και άρθρων σχετικά με τον ελληνικό πολιτισμό, την ιστορία και τα τρέχοντα γεγονότα. Μένουμε ενημερωμένοι για τις τελευταίες εξελίξεις και τα νέα θέματα που αφορούν τους Έλληνες και την Πατρίδα. Μπορείτε επίσης να συμμετέχετε στη συζήτηση μέσω του φόρουμ μας και να επικοινωνήσετε μαζί μας για επιπλέον πληροφορίες. ΠΥΡΙΝΟΣ ΛΟΓΙΟΣ ΝΕΑ ΚΑΙ ΑΡΘΡΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟ ΚΑΛΩΣ ΗΡΘΑΤΕ, Το ιστολόγιο ΠΥΡΙΝΟΣ ΛΟΓΙΟΣ είναι μια πλατφόρμα αφιερωμένη στη δημοσίευση ειδήσεων, αναλύσεων και άρθρων σχετικά με τον ελληνικό πολιτισμό, την ιστορία και τα τρέχοντα γεγονότα. Μένουμε ενημερωμένοι για τις τελευταίες εξελίξεις και τα νέα θέματα που αφορούν τους Έλληνες και την Πατρίδα. Μπορείτε επίσης να συμμετέχετε στη συζήτηση μέσω του φόρουμ μας και να επικοινωνήσετε μαζί μας για επιπλέον πληροφορίες. ΔΙΑΔΩΣΤΕ ΜΑΣ ΣΤΑ SOCIAL MEDIA Facebook X (Twitter) WhatsApp LinkedIn Pinterest Αντιγραφή συνδέσμου ΔΡ. ΜΑΡΚΟΣ ΚΕΨΗΣ Σύμβουλος "ΠΥΡΙΝΟΣ ΛΟΓΙΟΣ" ΘΕΛΕΤΕ ΝΑ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΗΣΕΤΕ; Στείλτε μας email στο: info@pirinoslogios.com

Ορθοδοξία Ο ξεχωριστός αυτός τομέας, δημιουργήθηκε για να φιλοξενεί ωφέλημα πνευματικώς άρθρα και Βίους Αγίων της Ορθοδόξου Πίστεως μας, πράγμα που εμπίπτει ως μέρος της εθνικής αποστολής που διατελεί αυτό το ιστολόγιο. Εδώ θα βρίσκετε άρθρα επιστημόνων Θεολόγων, αντιαιρετικών κειμένων, πνευματικές αλήθειες και ό,τι άλλο χρειάζεται για την προσωπική εξερεύνηση του Έλληνα προς τον πνευματικό του εμπλουτισμό. Η Ορθοδοξία ως ο πνευματικός Ηγέτης όλων των Χριστιανών, κατέχει δεσπόζουσα θέση στις καρδιές όλων των Ελλήνων που δεν έχουν ξεχάσει τις ρίζες τους. Απευθύνεται όμως κυρίως σε αυτούς που έχασαν τον δρόμο τους και προσπαθούν να τον ξαναβρούν. Αυτό ειδικά το τελευταίο, είναι Εθνική Ανάγκη. Την σελίδα αυτή, επιμελείται ο έγκριτος Θεολόγος Λάμπρος Σκόντζος, με ευγενική συμμετοχή και της Δρος Θεολογίας Ευαγγελία Παπανικολάου. Click Here ΩΦΕΛΙΜΑ ΚΕΙΜΕΝΑ Μόρφου Νεόφυτος: "Το δίλημμα των χριστιανών ενώπιον της παρακμής της Δύσης" Ο Άγιος που σήμερα ίσως να τον έλεγαν Βάνδαλο, "ακραίο" ή "σκοταδιστή"! O Θαυμαστός Βίος του Αγίου Νικολάου σε ταινία! ΒΙΟΙ ΑΓΙΩΝ Άγιος Μεγαλομάρτυς Λογγίνος ο Εκατόνταρχος, o εκτελεστής του Χριστού! Ο άνθρωπος του Θεού! Ο Βίος του Αγίου Παϊσίου (Μέρος Β')