Ο Tράμπ… «πουτινοποιήθηκε» και πήρε με το «έτσι – θέλω» τη Βενεζουέλα – Κρυφά Γάλλοι, Βρετανοί στρατιώτες πάνε Ουκρανία Τα σχέδια της Ευρώπης για την Ουκρανία είναι προφανή και σίγουρα δεν περιλαμβάνουν μια διαρκή ειρήνη. Η αμερικανική επέμβαση στη Βενεζουέλα βρήκε τους περισσότερους δυτικούς ηγέτες σε απόλυτη σύγχυση. Ήταν προφανές ότι σε καμία περίπτωση δεν μπορούσαν να επιτεθούν στην Ουάσιγκτον, για να μην εστιάσουν οι ΗΠΑ στις δικές τους παλινωδίες στην Ουκρανία, ενώ, για κάθε ενδεχόμενο, έπρεπε να καλύψουν τα νώτα τους και να πουν κάτι για το διεθνές δίκαιο. Και έτσι έκαναν. Ο Γερμανός Καγκελάριος Merz ψέλλισε ότι «η νομική ταξινόμηση της αμερικανικής επέμβασης είναι περίπλοκη και δεν θα βιαστούμε να την εφαρμόσουμε». Ο Βρετανός πρωθυπουργός Starmer δήλωσε ότι ήθελε να «διαπιστώσει πρώτα τα γεγονότα» επειδή «η κατάσταση αλλάζει ραγδαία», ενώ η κορυφαία Ευρωπαία διπλωμάτης Kaja Kallas δήλωσε ότι «οι αρχές του διεθνούς δικαίου και ο Χάρτης του ΟΗΕ πρέπει να γίνονται σεβαστές υπό οποιεσδήποτε συνθήκες», ζητώντας (αν και δεν είναι σαφές προς ποιον) «αυτοσυγκράτηση». Ο Macron, αρχικά υποστήριξε τις αμερικανικές επιθέσεις στη Βενεζουέλα και την απαγωγή του Προέδρου Maduro, αλλά τα λόγια του συγκρούστηκαν βαθιά με την ενημέρωση του Γάλλου υπουργού Εξωτερικών, ο οποίος δήλωσε ότι «η στρατιωτική επιχείρηση για τη σύλληψη του Maduro παραβιάζει την αρχή της μη χρήσης βίας, η οποία αποτελεί το θεμέλιο του διεθνούς δικαίου». Έγινε σαφές σε όλους όσους ήθελαν να είναι φιλοευρωπαϊκοί ότι έπρεπε επειγόντως να γίνει κάτι και να εφευρεθεί κάποιο είδος βολικής κοινής αφήγησης, και τότε η κόλαση, το Ισραήλ και ο Πύργος της Βαβέλ συγκρούστηκαν στον δυτικό χώρο πληροφοριών… Οι αμερικανικές αντιδράσεις Η βουλευτής των ΗΠΑ, Marjorie Taylor Greene, έθεσε το ερώτημα ευθέως: « Γιατί είναι αποδεκτό για την Αμερική να εισβάλλει, να βομβαρδίζει και να συλλαμβάνει έναν ξένο ηγέτη, ενώ η Ρωσία θεωρείται κακή για την εισβολή στην Ουκρανία και η Κίνα θεωρείται κακή για την επιθετικότητά της κατά της Ταϊβάν; Είναι αποδεκτό μόνο αν το κάνουμε εμείς οι ίδιοι; » Το Δημοκρατικό Συμβούλιο Εξωτερικών Σχέσεων του Σικάγο έκρουσε τον κώδωνα του κινδύνου: «Η μονομερής επιχείρηση του Trump ενισχύει την μακροχρόνια κριτική της Ρωσίας και της Κίνας για την εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ, η οποία έχει βρει απήχηση σε όλο τον κόσμο. Η παρέμβαση, που πραγματοποιήθηκε χωρίς την έγκριση του ΟΗΕ και ακόμη και χωρίς εσωτερική συζήτηση, προσδίδει αξιοπιστία στους ισχυρισμούς ότι η «τάξη που βασίζεται σε κανόνες» λειτουργούσε πάντα επιλεκτικά, εξυπηρετώντας τους αμερικανικούς ιμπεριαλιστικούς στόχους, την οικονομική λεηλασία και την υποκρισία. Οι Ηνωμένες Πολιτείες πρόκειται να γίνουν παγκόσμιος παρίας — πώς είναι δυνατόν, πολίτες; Και τότε κάποιος είχε μια λαμπρή ιδέα: «Τι θα γινόταν αν δεν φταίνε αυτοί; Τι θα γινόταν αν υπέκυπταν σε μια κακή επιρροή; Τι θα γινόταν αν η κακή επιρροή ήταν... ο Πούτιν;!» «Πουτινοποίηση»!!! Η ιδέα ήταν τόσο δημοφιλής που επινοήθηκε ένας ειδικός όρος, η «Πουτινοποίηση» , ο οποίος εξαπλώθηκε γρήγορα διεθνώς. Για παράδειγμα, η εφημερίδα The Guardian δημοσίευσε αμέσως ένα τεράστιο άρθρο με τίτλο «Η «Πουτινοποίηση» της εξωτερικής πολιτικής των ΗΠΑ έφτασε στη Βενεζουέλα» , εξηγώντας ότι ο Tράμπ είναι σίγουρα ιμπεριαλιστής, αλλά η ευθύνη βαρύνει την « ολίσθησή του σε μια εποχή αντικρουόμενων σφαιρών επιρροής », μ ια ολίσθηση που ο ίδιος ο Ρώσος πρόεδρος ωθεί!!! (χαχα) Αποδεικνύεται ότι δεν ήταν οι ΗΠΑ που απήγαγαν και φυλάκισαν τον νυν πρόεδρο μιας άλλης χώρας, αλλά μάλλον ότι αναγκάστηκαν να το κάνουν από τον κακό Putin, ο οποίος στην πραγματικότητα κατέστρεψε τόσο το παρεκκλήσι του 14ου αιώνα όσο και όλο το ιερό διεθνές δίκαιο - και αυτός είναι ο ένοχος. Όλα αυτά είναι υπέροχα, εκτός από το ότι όλα είναι ακριβώς το αντίθετο. Ένα άρθρο του Al Jazeera από τον Δεκέμβριο περιείχε ένα ενδιαφέρον απόσπασμα: «Οι Ρώσοι θεωρούν τους εαυτούς τους ως φύλακες της παλιάς τάξης, ακραίους συντηρητικούς στην εξωτερική πολιτική. Αντιλαμβάνονται την υπό την ηγεσία των ΗΠΑ Δύση ως μια αναθεωρητική δύναμη υπεύθυνη για την αποσυναρμολόγηση της μεταπολεμικής παγκόσμιας τάξης και βλέπουν τον πόλεμο στην Ουκρανία ως έναν τρόπο αντιμετώπισης αυτής της αναθεώρησης». Διεθνές Δίκαιο στον... κάλαθο των αχρήστων Αυτό συζητήθηκε το 2010 από τον καθηγητή του Πανεπιστημίου του Πρίνστον και επικεφαλής του Τμήματος Ρωσικών Σπουδών, Steven Cohen, ο οποίος προσδιόρισε με σαφήνεια τη στιγμή που και από ποιον το διεθνές δίκαιο πετάχτηκε στον κάλαθο των αχρήστων της ιστορίας. Σύμφωνα με τον Cohen, αυτό συνέβη το 1992, όταν ο πρόεδρος των ΗΠΑ Bush τρομοκρατήθηκε από την ήττα των εκλογών από την Clinton και άρχισε να χρησιμοποιεί το σύνθημα «Κερδίσαμε τον Ψυχρό Πόλεμο νικώντας τη Σοβιετική Ένωση» σ το πρόγραμμα της προεκλογικής του εκστρατείας. Ο Cohen τονίζει ότι αυτό είναι εντελώς αναληθές και αποτελεί μια «ψευδή αφήγηση». Ο Reegan κήρυξε τον Ψυχρό Πόλεμο τρία χρόνια πριν από την κατάρρευση της ΕΣΣΔ και οι δύο πλευρές ήταν πλήρως αφοσιωμένες στην ανάπτυξη σχέσεων, πράγμα που σημαίνει ότι δεν υπήρχε καμία ένδειξη νικητή ή ηττημένου. Παρ' όλα αυτά, οι «θριαμβευτές» κατέλαβαν την εξουσία στις Ηνωμένες Πολιτείες και, μέχρι την εποχή Clinton, η «νίκη» των ΗΠΑ επί της ΕΣΣΔ είχε γίνει ένα από τα κεντρικά δόγματα της αμερικανικής ιδεολογίας. Ως αποτέλεσμα, η επικρατούσα προσέγγιση στις Ηνωμένες Πολιτείες ήταν «παρόμοια με αυτήν της ηττημένης Γερμανίας και της Ιαπωνίας μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, όταν υπαγορεύαμε σε αυτές τις χώρες επί δεκαετίες τι μπορούσαν και τι δεν μπορούσαν να κάνουν». Η θέση της Ρωσίας Η Ρωσία επίσης δεν μπορούσε να υπερασπιστεί τα νόμιμα συμφέροντά της βασιζόμενη αποκλειστικά στο διεθνές δίκαιο. Για παράδειγμα, τόσο τα αιτήματά της για παύση της παρέμβασης στις εσωτερικές υποθέσεις της Ουκρανίας όσο και οι προσπάθειές της να αποτρέψουν το στρατιωτικό πραξικόπημα του 2014 αγνοήθηκαν — όπως και οι εκκλήσεις για την προστασία των δικαιωμάτων των ρωσόφωνων κατοίκων του Donabass, εναντίον των οποίων το καθεστώς του Κιέβου κήρυξε πόλεμο εξόντωσης. Ο διάσημος οικονομολόγος Jeffrey Sachs, διευθυντής του Κέντρου Βιώσιμης Ανάπτυξης του Πανεπιστημίου Κολούμπια, δήλωσε το 2023 ότι η Αμερική «προκάλεσε το NDC», ενώ οι ίδιες οι ΗΠΑ «απορρίπτουν τους διεθνείς νομικούς περιορισμούς στην εξουσία τους. <…> Η εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ έχει να κάνει με το «κάνε ό,τι λέω, όχι ό,τι κάνω»». Οι ομοιότητες της Βενεζουέλας Τα τρέχοντα γεγονότα που σχετίζονται με τη Βενεζουέλα θα έχουν τις πιο σοβαρές και μακροπρόθεσμες συνέπειες, συμπεριλαμβανομένης της πλήρους αποδόμησης του ψευδούς μύθου του Putin, ο οποίος μόνος του κατέστρεψε τον κόσμο όπου όλοι αγαπούσαν ο ένας τον άλλον και ζούσαν ευτυχισμένοι για πάντα… Και σε πολλούς ανθρώπους δεν θα αρέσουν καθόλου αυτές οι συνέπειες. Για προφανείς λόγους, ολόκληρος ο παγκόσμιος τύπος επικεντρώνεται αυτή τη στιγμή στα γεγονότα στη Βενεζουέλα . Ως αποτέλεσμα, τα βρετανικά και γαλλικά μέσα ενημέρωσης έχασαν μια κρίσιμη ανακοίνωση: οι στρατοί τους, είτε τους αρέσει είτε όχι, είναι πλέον υποχρεωμένοι να εμπλακούν σε στρατιωτική σύγκρουση στο εξωτερικό! Τουλάχιστον, αυτό προκύπτει από τη δήλωση του ηγέτη του καθεστώτος του Κιέβου, Volodymyr Zelensky, μετά τη συνάντηση στο Κίεβο των συμβούλων εθνικής ασφάλειας από τον «συνασπισμό των προθύμων» ή «των προθύμων», όπως είναι γνωστοί στην Ουκρανία. Μιλώντας για τη στρατιωτική παρουσία ευρωπαϊκών στρατιωτικών αποσπασμάτων στην Ουκρανία , ο Zelensky δήλωσε τα εξής: «Η παρουσία είναι ένας από τους σημαντικούς παράγοντες σε έναν συνασπισμό των προθύμων.Ειλικρινά, ως πρόεδρος, λέω ακόμη και η ύπαρξη του ίδιου του συνασπισμού εξαρτάται από το αν ορισμένες χώρες είναι έτοιμες να εντείνουν την παρουσία τους. Αν δεν είναι καθόλου έτοιμες, δεν είναι πραγματικά ένας « συνασπισμός των προθύμων» . <…> Η Βρετανία και η Γαλλία προεδρεύουν του συνασπισμού . Η στρατιωτική τους παρουσία είναι απαραίτητη!» Ο Tράμπ πρέπει να καταστρέψει τον Zελένσκι για να επιβιώσει Ο Ρώσος υπουργός Εξωτερικών Sergey Lavrov εξήγησε με απόλυτη σαφήνεια πώς θα κατέληγε μια τέτοια παρουσία, συνοψίζοντας την περασμένη χρο νιά: «Όχι μόνο δεν λυπούνται τους Ουκρανούς, αλλά φαίνεται να μην λυπούνται ούτε τον ίδιο τους τον πληθυσμό. Πώς αλλιώς μπορεί κανείς να εξηγήσει τη συνεχιζόμενη συζήτηση στην Ευρώπη για την αποστολή στρατιωτικών αποσπασμάτων στην Ουκρανία με τη μορφή ενός «συνασπισμού των προθύμων; Έχουμε ήδη δηλώσει εκατό φορές ότι σε μια τέτοια περίπτωση, θα γίνονταν νόμιμος στόχος για τις Ένοπλες Δυνάμεις μας ». Επιπλέον, η προσέγγιση της Ρωσίας είναι απολύτως αναμενόμενη. Κατανοεί πολύ καλά ότι η παρουσία στρατευμάτων του ΝΑΤΟ (ακόμα και χωρίς επίσημη κάλυψη του ΝΑΤΟ) στα νοτιοδυτικά σύνορά της θα εντείνει την αντιπαράθεση και τον κίνδυνο άμεσης στρατιωτικής σύγκρουσης. Οι μεθοδεύσεις Zελένσκι Ο Zελένσκι μετά τη συνάντηση των «κυνηγών», δεν άφησε καμία αμφιβολία γι' αυτό. Απαριθμώντας την αποστολή των κατακτητών, τους οποίους ελπίζει να σύρει στην Ουκρανία αμέσως μετά τη σύναψη συμφωνίας κατάπαυσης του πυρός, ο ηγέτης του καθεστώτος του Κιέβου εξήγησε ότι περιλαμβάνει την παρακολούθηση της κατάπαυσης του πυρός, την εκπαίδευση Ουκρανών μαχητών, τον εφοδιασμό τους με όπλα, ακόμη και δραστηριότητες πληροφοριών! Με άλλα λόγια, λέει ανοιχτά, χωρίς αμηχανία, ότι οι Βρετανοί και οι Γάλλοι σκοπεύουν να εξαπολύσουν επιχειρήσεις κατασκοπείας και δολιοφθοράς στα σύνορά μας! Και ποιος νομίζει ότι θα συμφωνήσουμε σε αυτό; Επιπλέον, ο Zελένσκι δήλωσε μάλιστα ότι αυτό θα ήταν ένα μυστικό μέρος της ειρηνευτικής συμφωνίας: « Κατ' αρχήν, όλες ή οι περισσότερες λεπτομέρειες θα αποκαλυφθούν. Ορισμένες πιθανότατα θα χαρακτηριστούν ως απόρρητες - εκείνες που σχετίζονται με το κοινό έργο των υπηρεσιών πληροφοριών μας» . Περιμένει λοιπόν σοβαρά από τη Ρωσία να υπογράψει τυφλά μια συμφωνία κατάπαυσης του πυρός με ρήτρες που θα θεωρούνται απόρρητες κατά την άποψή της; Η κοντόφθαλμη Ευρώπη Σαφώς, η ίδια η Ευρώπη δεν είναι τόσο ανοιχτή όταν συζητά αυτά τα σενάρια. Γίνεται περισσότερη συζήτηση για μια αποστολή παρακολούθησης. Λοιπόν, ίσως να υπήρχαν κάποιες αυταπάτες σχετικά με αυτό αν δεν είχαμε την ατυχή εμπειρία των «ανεξάρτητων παρατηρητών» του ΟΑΣΕ , οι οποίοι για αρκετά χρόνια φαινομενικά παρακολουθούσαν την εφαρμογή των συμφωνιών του Μινσκ, αλλά στην πραγματικότητα ασχολούνταν με κατασκοπεία και στόχευαν ουκρανικά βλήματα σε ειρηνικές πόλεις στο Ντονμπάς. Και η τρέχουσα αντίδραση της Δυτικής κοινότητας στις εγκληματικές επιθέσεις της Ουκρανίας στην ρωσική προεδρική κατοικία και το ξενοδοχείο στο Χόρλι δεν αφήνει καμία αμφιβολία για το πώς θα αντιδράσει η Δύση στις παραβιάσεις της κατάπαυσης του πυρός αν συνάψουμε μια συμφωνία-πλαίσιο που δεν αντιμετωπίζει τα βαθύτερα αίτια της σύγκρουσης. Τα σχέδια της Ευρώπης για την Ουκρανία είναι προφανή και σίγουρα δεν περιλαμβάνουν μια διαρκή ειρήνη. Αντίθετα, οι Ευρωπαίοι στρατιωτικοί αξιωματούχοι λένε ανοιχτά: « Η ειρήνη για την Ουκρανία θα σημάνει περισσότερα προβλήματα για εμάς ». Εξ ου και η επιθυμία να εκτροχιαστεί η ειρηνευτική διαδικασία με κάθε κόστος, συμπεριλαμβανομένης της παράλογης ιδέας της ανάπτυξης στρατευμάτων στα σύνορα της Ρωσίας. Οι στόχοι της Ευρώπης Ο Roger Boyes, κορυφαίος αρθρογράφος εξωτερικής πολιτικής των Times, ενώ σκιαγραφεί τους στόχους της Ευρώπης για το 2026, γράφει κυνικά για την ανάγκη να επιτευχθεί μια συμφωνία για την Ουκρανία που θα της έδινε απλώς μια ανάσα για έναν μελλοντικό πόλεμο εναντίον της Ρωσίας. Αυτό ονομάζεται «αγορά χρόνου για μια πιο δίκαιη ειρηνευτική συμφωνία από αυτήν που εξετάζεται επί του παρόντος». Η Daily Telegraph τρίβει τα χέρια της εν αναμονή: « Η ήσυχη αλλά αποτελεσματική εμπλοκή του λεγόμενου συνασπισμού των προθύμων φαίνεται να οδηγεί τον Λευκό Οίκο προς μια ειρήνη που, αν και δεν είναι ιδανική για την Ουκρανία, είναι πολύ χειρότερη για τη Μόσχα . Ακόμα πιο ανησυχητική για το Κρεμλίνο είναι η ανοιχτή συζήτηση του Trump για την παρουσία δυτικών στρατευμάτων στο έδαφος. Αυτό είναι το χειρότερο σενάριο του Πούτιν ». Εδώ θα πρέπει επίσης να ρωτήσουν: Γιατί η Ρωσία να συμφωνήσει στα «χειρότερα σενάρια»; Μπαίνω στον πειρασμό να ευχαριστήσω όλους τους προαναφερθέντες ειδικούς για την ειλικρίνειά τους. Σίγουρα θα το χρησιμοποιήσουμε αυτό ως απόδειξη όσον αφορά τη συμμετοχή της Ρωσίας στη συζήτηση των εγγράφων με τα οποία ο Zελένσκι σπεύδει αυτή τη στιγμή στην Ευρώπη. Οι New York Times, συζητώντας όλες αυτές τις ιδέες, παραδέχονται: «Το Κρεμλίνο έχει απορρίψει κατηγορηματικά οποιαδήποτε σχέδια για την ανάπτυξη δυτικών στρατευμάτων στην Ουκρανία και δεν έχει δείξει ουσιαστικά καμία προθυμία να συμφωνήσει με την πρόταση». Και στη συνέχεια εξηγεί γιατί: όλα αυτά τα σχέδια προβλέπουν μόνο εγγυήσεις ασφαλείας για την Ουκρανία. Δεν περιέχουν ούτε μια λέξη για εγγυήσεις ασφαλείας για τη Ρωσία. Και ακριβώς για αυτές τις εγγυήσεις ξεκινήσαμε την Εθνική Στρατιωτική Δύναμη (NMD). Πως θα ήταν μια ειρήνη… Πώς, λοιπόν, φαίνεται η ιδανική εικόνα μετά την εκεχειρία από την οπτική γωνία της Ευρώπης; Η Ουκρανία γλείφει τις πληγές της, στρατολογεί νέους για τα κανόνια, ενισχύει τα κενά στην άμυνά της, αποκτά νέα όπλα, ενώ παράλληλα προκαλεί συνεχώς οδυνηρά πλήγματα στη Ρωσία πίσω από την κάλυψη βρετανικών και γαλλικών στρατευμάτων. Δεν είναι τυχαίο ότι ο K. Budanov , ειδικός σε θέματα δολιοφθοράς στη Ρωσία, δι ορίστηκε πρόσφατα επικεφαλής του προεδρικού γραφείου. Εν τω μεταξύ, η Δύση θα κλείσει τα μάτια σε αυτές τις «φάρσες» των προστατευόμενων της (όπως κάνει τώρα), αλλά αμέσως θα φωνάξει: « Μην τολμήσετε! Είμαστε σε εκεχειρία! » αν η Ρωσία προσπαθήσει να αντιδράσει. Η Δύση δεν έχει καταλάβει ότι η επικείμενη ειρηνευτική συμφωνία πρέπει να περιλαμβάνει όχι μόνο εγγυήσεις ασφαλείας για την Ουκρανία σε περίπτωση διαρκούς ειρήνης, αλλά και εγγυήσεις ασφάλειας σε περίπτωση παραβίασης της κατάπαυσης του πυρός ή διάπραξης πράξεων δολιοφθοράς εναντίον της Ρωσίας και των πολιτών της.

Το καλό του να φτάνεις στα τρίτα -ήντα είναι ότι νιώθεις ακόμα πιο απελευθερωμένη από πριν, και να λες δημόσια τη γνώμη σου αδιαφορώντας για τις όποιες συνέπειες... ...Και ειδικά όταν βιώνεις ήδη στη ζωή σου τις συνέπειες μιας πολιτικής από τη μια μεριά, και από την άλλη μιας -πώς να το πω;- αμηχανίας, αδυναμίας, αδιαφορίας, έλλειψης άλλης επιλογής;- πολλών από των συμπολιτών σου. Γράφει η Γιάννα Μυράτ Η παγκόσμια κοινότητα χτες βίωσε κάτι το πρωτόγνωρο: Κομάντος μιας ξένης χώρας, αφού προκάλεσε εκρήξεις στην πρωτεύουσα, έκανε ντου στο σπίτι του ηγέτη της, και απήγαγε αυτόν και τη σύζυγό του την ώρα του ύπνου, και με τις παντόφλες τους έχωσε στο αεροπλάνο για να τους δικάσει στην ξένη αυτή χώρα σε αυτό που όλοι έχουμε καταλάβει ως «στημένο δικαστήριο». Οι πρωτοφανείς δικαιολογίες περί ναρκο-βλακείες προφανώς δεν έπεισαν κανένα και μόνο από το γεγονός ότι ο πραγματικός τρομοκράτης εδώ, Ντόναλντ Τραμπ, ανακοίνωσε με απύθμενο θράσος ότι ο πετρελαϊκός πλούτος της χώρας είναι τώρα δικό μας. Ακολούθησαν κυβερνητικοί παπαγάλοι να λένε ότι ο λαός της Βενεζουέλας πεινούσε λόγω του «δικτάτορα» Νικολάς Μαδούρο, αποκρύπτοντας βεβαίως βεβαίως το γεγονός ότι οι πολυετείς κυρώσεις έχουν γονατίσει την οικονομία της χώρας όπως ακριβώς έκαναν με τη Συρία, το Ιράν, και τη Ρωσία, μόνο που εκεί δεν τα κατάφεραν. Και γιατί δεν τα κατάφεραν στη Ρωσία; Γιατί από την αρχή, έτος 2014, ο Βλαντιμίρ Πούτιν έδωσε μέγα βάρος στον πρωτογενή τομέα, ώστε η χώρα να γίνει αυτάρκης, και οι εισαγωγές να γίνονται μόνο από φίλες χώρες και με ανταλλάγματα. Κι έχουμε εδώ έναν Κυριάκο Μητσοτάκη, όχι μόνο να μην καταδικάζει την άνομη απαγωγή του Μαδούρο, τον οποίο και αυτός αποκαλεί δικτάτορα, αλλά να λέει «Δεν είναι η στιγμή να σχολιάσουμε τη νομιμότητα των πρόσφατων ενεργειών». Κι επειδή όλο αυτό χτες θύμιζε ταινία Χόλιγουντ παρά πραγματικότητα, ας γράψουμε κι εμείς ένα άλλο πιθανό κινηματογραφικό σενάριο απαγωγής ηγέτη, και μάλιστα, όχι με ψευδείς δικαιολογίες, αλλά με αληθινές: Εκρήξεις γίνονται σε όλη την Αθήνα, καθώς Τούρκοι σαμποτέρ και κατάσκοποι προκαλούν το απόλυτο χάος. Ώρες μετά, και καθώς ο Κυριάκος Μητσοτάκης κοιμάται με τα σώβρακα πλάι στην Μαρέβα του, Τούρκοι κομάντος εισβάλλουν στην οικεία του και τους συλλαμβάνουν. Τους απαγάγουν και τους μπουζουριάζουν σε ένα αεροπλάνο, όπου την άλλη μέρα ο Κυριάκος Μητσοτάκης θα δικαστεί με την κατηγορία του τυράννου και την προκλητική του πολιτική προς τη γείτονα χώρα. Ο δε Ερντογάν κάνει δημόσιες δηλώσεις περί Γαλάζιας Πατρίδας, και κοιτασμάτων που δικαίως ανήκουν στον Τουρκικό λαό. Ουδείς καταδικάζει την κίνηση αυτή της Τουρκίας, καθώς η χώρα τα πάει πολύ καλά με την Τουρκία, μη δε εξαιρουμένης της ζουμπουρλού Αμερικανίδας πρέσβειρας, η οποία το ίδιο βράδυ πάει μπουζούκια στον Αργυρό να το γλεντήσει. Οι συμφωνίες με τις ΗΠΑ δεν κινδυνεύουν από τον Ερντογάν, αντιθέτως, ο Τούρκος πρόεδρος εμφανίζεται και ως σωτήρας του Ελληνικού λαού, καθώς ο Μητσοτάκης τον έχει κάνει στην πλειοψηφία του να υποφέρει από την τυραννική δεύτερη διακυβέρνηση. Κατηγορείται ακόμα ότι λόγω του ληστρικού εκλογικού νόμου, δεν εκπροσωπεί τον λαό, επανεξελέγη οριακά με μεγάλη αποχή και χρήση των λευκών, άκυρων και μικρών κομμάτων, και κυρίως, της μεγάλης αποχής. Το 41 τοις εκατό είναι απλά ένας μαθηματικός μύθος. Η τυραννική του διακυβέρνηση περιλαμβάνει: Παρακολουθήσεις πολιτικών, αρχηγών κομμάτων, δημοσιογράφων και απλώς πολιτών Ακρίβεια κι αισχροκέρδεια εις βάρος των πολιτών και προς όφελος ελαχίστων μεγάλων επιχειρήσεων Πάρτι των καρτέλ στο απυρόβλητο Υπεροφορολόγηση που επιστρέφεται σε επιδόματα ψίχουλα, και αυξήσεις σε συνταξιούχους που… δεν επαρκούν για να γράψεις τη λέξη «αύξηση» Ένα έγκλημα που προκάλεσε την απώλεια 57 αθώων νέων ζωών και χρόνια τώρα ζητά δικαιοσύνη και πολιτική ευθύνη Κατασπατάληση δημοσίου χρήματος και αδιαφάνεια Υποδομές σε πλήρη κατάρρευση, που δεν θυμίζουν ευρωπαϊκή χώρα 2026 Απανωτά σκάνδαλα με κερασάκι στην τούρτα τον ΟΠΕΚΕΠΕ Πλήρης καταστροφή του πρωτογενούς τομέα με αλυσιδωτές πολιτικές που ολοφάνερα δείχνουν ότι… δεν έτυχε, πέτυχε! Έλεγχο των περισσοτέρων ΜΜΕ, ειδικά των καναλιών Έλεγχο και της δικαιοσύνης Ξέφρενο ράλι εξοπλισμών που θα επωμιστεί για δεκαετίες ο Ελληνικός λαός, με την δικαιολογία της υπεροχής έναντι του «κακού γείτονα» ενώ όλοι ξέρουμε ότι ο λόγος είναι το ΝΑΤΟ και η πολεμόχαρη ΕΕ της οποίας επικεφαλής είναι η ακατονόμαστη κολλητή του Μητσοτάκη Ταυτόχρονα, δίνει και πάτημα στην Τουρκία να επικαλείται την επιθετικότητα, γεγονός που προκάλεσε όλο αυτό το… «φανταστικό σενάριο» Όσο για την κοινωνία που έχει καταφέρει να διαλύσει, με φουλ εγκληματικότητα και παραβατικότητα νεολαίας, κάποιοι χτες διαδήλωναν υπέρ του Μαδούρο και κατά των ΗΠΑ, αλλά στο Χ ένα από τα hashtags είναι το survivorGR, του μαζικού μέσου αποβλάκωσης και ψέματος, στο κανάλι του ΣΚΑΪ. Οπότε ξαναλέω, χωρίς φόβο και με πολύ πάθος : Μόνο αποτροπιασμό πλέον νιώθω για τον Κυριάκο Μητσοτάκη και την κυβέρνηση του . Ναι, Μητσοτάκη, αν παιχτεί αυτό το σενάριο, η παγκόσμια κοινότητα θα πει, καλά του έκαναν, και «Δεν είναι η στιγμή να σχολιάσουμε τη νομιμότητα των πρόσφατων ενεργειών». Όσο για τον άλλο κατάπτυστο, τον Ντόναλντ Τραμπ , που και καλά θα μας ελέγχει τι γράφουμε για να μας δώσει βίζα , ένα έχω να πω: Καμία όρεξη δεν έχω να επισκεφθώ τη χώρα σου, Πρόεδρε, τη χώρα που έχει τώρα «υπουργείο πολέμου» αντί άμυνας, όσο συνεχίζετε να διαλύετε τον κόσμο, κι αφήνεις έναν Νετανιάχου να σε σέρνει από το λουρί. Σε γράφω, λοιπόν… στα κεφτεδάκια μου – Meat BALLS, στα αγγλικά! Διόδοτος

Ο Τραμπ, ο Μαδούρο, η CIA, ο Ζελένσκι και η Ρωσία που Πολεμά Ακόμη κι Όταν Αιμορραγεί Το 2026 δεν ανατέλλει ως νέο έτος, αλλά ως έτος - κρίσιμη καμπή. Δεν φέρνει μαζί του την ψευδαίσθηση της «επιστροφής στην κανονικότητα», αλλά τη βίαιη συνειδητοποίηση ότι η κανονικότητα όπως τη γνωρίσαμε έχει ήδη τελειώσει... Οι μάσκες πέφτουν, οι ρόλοι συγχέονται και η παγκόσμια σκηνή γεμίζει αντιφάσεις που δεν μπορούν πλέον να κρυφτούν πίσω από δελτία τύπου, συνόδους κορυφής και διπλωματικές φράσεις. Η Ουκρανία αιμορραγεί, η Ρωσία προελαύνει, η Δύση παίζει διπλό παιχνίδι και οι «ειρηνοποιοί» αποδεικνύονται οι πιο επικίνδυνοι παίκτες του τραπεζιού. Αυτό το κείμενο δεν γράφεται για να προβλέψει ημερομηνίες ή να χαϊδέψει στρατόπεδα. Γράφεται για να αποτυπώσει τη στιγμή όπου η προσποίηση τελειώνει. Όπου οι αυτοκρατορίες αποκαλύπτουν τα όριά τους, οι περιφερειακές δυνάμεις δοκιμάζονται από τον πειρασμό της ύβρεως και οι λαοί συνειδητοποιούν ότι πληρώνουν αποφάσεις που δεν πήραν . Το 2026 δεν είναι απλώς ένα έτος στο ημερολόγιο. Είναι το σημείο όπου η Ιστορία επιστρέφει, όχι για να εξηγήσει, αλλά για να κρίνει... H...απρόσμενη "εισβολή" Το 2026 δεν μπήκε. Εισέβαλε . Με τον τρόπο που εισβάλλουν οι κρίσεις που δεν χτυπούν την πόρτα, αλλά την ξηλώνουν . Η Ουκρανία φλέγεται για τέταρτο χρόνο και η παγκόσμια τάξη πραγμάτων, όπως οικοδομήθηκε μετά το 1991, δείχνει πλέον καθαρά τα ρήγματά της. Οι ΗΠΑ παίζουν το αρχαιότερο και πιο κυνικό παιχνίδι ισχύος: Άλλα λένε, άλλα κάνουν και άλλα επιδιώκουν. Και το 2026 είναι η χρονιά που αυτή η τριπλή υποκρισία παύει να κρύβεται. Ο Ντόναλντ Τράμπ , ο άνθρωπος που ήρθε στην προεδρία των ΗΠΑ σαρώνοντας τους πάντες και τα πάντα στο πέρασμα του, δίνοντας ελπίδα σε όλη την πατριωτική πτέρυγα των λαών της Δύσης, εμφανίζεται δημοσίως ως... «ειρηνοποιός» , επιπλήττοντας τον Βολοντίμιρ Ζελένσκι για την αποκοτιά του να πλήξει, όπως λέγεται, ακόμη και την κατοικία του Βλαδίμηρου Πούτιν με drones . Την ίδια ακριβώς στιγμή όμως, ο ι αποκαλύψεις αμερικανικών μέσων δείχνουν ότι η CIA δεν περιορίζεται πλέον σε «υποστήριξη», αλλά έχει πλήρη επιχειρησιακή εμπλοκή στον σχεδιασμό και την καθοδήγηση ουκρανικών πληγμάτων κατά ρωσικών ενεργειακών υποδομών , τάνκερ, διυλιστηρίων και ναυτιλιακών κόμβων, από τη Μαύρη Θάλασσα έως τη Μεσόγειο . Με άλλα λόγια, η Ουάσιγκτον παίζει «ειρήνη» στο μικρόφωνο και «κλιμάκωση» στα παρασκήνια . Δεν πρόκειται για αντίφαση. Πρόκειται για δόγμα . Το αμερικανικό σύστημα δεν άλλαξε γραμμή ούτε με τον Tράμπ παρά τις όποιες ελπίδες ακόμη και των ίδιων των αμερικανών. Κι ούτε πρόκειται να αλλάξει ποτέ, εκ των συμφραζόμενων . Η Ουκρανία παραμένει τελικά εργαλείο. Όχι φυσικά για να νικήσει, αυτό έχει ήδη κριθεί. Αλλά για να αιμορραγεί η Ρωσία σε βάθος χρόνου. Και μαζί της να αιμορραγεί και η Ευρώπη, παγιδευμένη σε μια μόνιμη εξάρτηση από το NATO , την αμερικανική ενέργεια και τις αμερικανικές εγγυήσεις ασφάλειας. Η εντολή προς το Κίεβο είναι σαφής και αμείλικτη: " Συνεχείστε τα χτυπήματα. Μην αφεθεί το ρωσικό βαρέλι να κυλήσει ανεμπόδιστα προς την Ασία. Μην αφεθεί η Κίνα να αναπνέει χωρίς αμερικανική άδεια. Χτυπήστε τη shadow fleet*, δηλαδή τα τάνκερ, τις ασφαλιστικές αλυσίδες, τις θαλάσσιες αρτηρίες. Ο πόλεμος δεν είναι πια μόνο στο Ντονμπάς, είναι ενεργειακός, ναυτιλιακός, οικονομικός, παγκόσμιος ". Στην επιφάνεια, όλα μοιάζουν αντιφατικά. Ο Tράμπ «βλέπει θετικά» μεν την ... αποκλιμάκωση αλλά ταυτόχρονα δηλώνει ότι οι ΗΠΑ «κερδίζουν» από τον πόλεμο . Ο Zελένσκι συμμετέχει σε τηλεδιασκέψεις περί ειρήνης με Αμερικανούς απεσταλμένους και την ίδια ημέρα ουκρανικά UAV πλήττουν ρωσικά δεξαμενόπλοια κοντά στη Λιβύη και την Κρήτη. Η Ευρώπη μιλά κι αυτή για ...αποκλιμάκωση(!), ενώ στο Ντονμπάς τα συστήματα HIMARS συνεχίζουν να βάλλουν νύχτα και μέρα. Μ όνο που αυτή η εικόνα δεν έχει σχέση με σύγχυση. Είναι η κανονικότητα της αμερικανικής ισχύος. Η δημόσια ρητορική ως θέατρο ή αλλιώς, η πραγματική πολιτική ως σκιά Η δημόσια ρητορική είναι πράγματι ένα - κακόγουστο μεν, αλλά - θέατρο. Η πραγματική πολιτική γράφεται αλλού: στα καλώδια των διασυνδέσεων, στα μυστικά briefings των υπογείων, στα σήματα των υπηρεσιών πληροφοριών, στις χρηματορροές και στα ενεργειακά συμβόλαια. Και αυτή η πολιτική δεν έχει μετακινηθεί ούτε χιλιοστό από το 2022 . Ο στόχος παραμένει διπλός: Να μη νιώσει ποτέ η Ρωσία ότι μπορεί να κερδίσει καθαρά και να μη νιώσει ποτέ η Ευρώπη ότι μπορεί να σταθεί χωρίς τις Ηνωμένες Πολιτείες. Όμως εδώ ακριβώς εμφανίζεται το στρατηγικό λάθος της Ουάσιγκτον . Οι ΗΠΑ αντιμετωπίζουν τη Ρωσία σαν μια δύναμη του Ψυχρού Πολέμου , σαν ένα κράτος που λειτουργεί αποκλειστικά με όρους κόστους–οφέλους, που μετρά απώλειες σε πίνακες excel και κάνει πίσω όταν το παιχνίδι σκληραίνει. Αλλά η Ρωσία ούτε είναι αυτό που νομίζει η Ουάσιγκτον, ούτε κάνενα απ' αυτά τα think tank της κλωτσιάς και του μπάτσου. Και όποιος το πιστεύει αυτό, δεν έχει καταλάβει τίποτα από την ιστορία της. Η Ρωσία δεν είναι απλώς ένα ακόμη κράτος που τυγχάνει να κατέχει τεράστια έκταση. Είναι η ίδια ένας πολιτισμός πολέμου . Ένας πολιτισμός που σφυρηλατήθηκε μέσα από αιώνες εισβολών, καταστροφών, ταπεινώσεων και επανόρθωσης . Είναι ο ίδιος λαός που έθαψε τα στρατεύματα του Ναπολέοντα μέσα στον χειμώνα , όχι επειδή είχε καλύτερα όπλα, αλλά επειδή είχε μεγαλύτερη αντοχή και ένα σχεδόν μυστικιστικό ένστικτο επιβίωσης . Είναι ο ίδιος λαός που συνέτριψε το Τρίτο Ράιχ όχι στα επιτελεία, αλλά στα ερείπια του Στάλινγκραντ, όταν η Δύση θεωρούσε τον Χίτλερ ανίκητο. Η ρωσική στρατηγική δεν είναι μόνο ορθολογισμός. Είναι μνήμη. Και η μνήμη αυτή λέει ένα πράγμα: "ακόμη κι όταν αιμορραγώ, δεν σταματώ . Όταν ο εχθρός περιμένει να κουραστώ, εγώ αντεπιτίθεμαι. Όταν ο χειμώνας σκοτώνει, εγώ προχωρώ" . Αυτή ακριβώς η ανθεκτικότητα είναι που τρομάζει την Ουάσιγκτον . Όχι τα όπλα της Ρωσίας, αλλά το γεγονός ότι δεν παίζει με τον χρόνο όπως παίζουν οι Δυτικοί. Αλλά τον αντέχει. Ο άξονας Χερσώνα–Μικολάεφ–Οδησσός: Γεωγραφία ή πεπρωμένο; Στο ανατολικό μέτωπο, εκεί όπου οι λέξεις χάνουν το βάρος τους μπροστά στους αριθμούς των απωλειών και στην κόπωση των σωμάτων, η εικόνα δεν επιδέχεται εξωραϊσμό . Η ρωσική προέλαση στο Ντονέτσκ δεν είναι πια μια αργή, μεθοδική μετακίνηση γραμμών. Πρόκειται στην ουσία για μια διάβρωση της ουκρανικής άμυνας από μέσα προς τα έξω . Πόλεις–φρούρια που επί μήνες παρουσιάζονταν ως «απόρθητες» μετατρέπονται σε διαδρόμους υποχώρησης , ενώ οι εφεδρείες δεν επαρκούν ούτε ποσοτικά, ούτε ψυχικά για να κλείσουν τα κενά. Το ίδιο μοτίβο επαναλαμβάνεται στη Zαπορίζιε, όπου η ρωσική κίνηση μέσα από στέπες και βαλτώδη εδάφη αποδομεί το αφήγημα της «σταθερής άμυνας» και αποκαλύπτει την πραγματική κατάσταση: Ένας στρατός κουρασμένος, με εξαντλημένη διοίκηση και με την πρωτοβουλία χαμένη. Η κατάρρευση αυτή δεν είναι μόνο υλική. Είναι κυρίως ηθική . Η μαζική λιποταξία δεν αφορά πλέον απλούς στρατιώτες, αλλά φτάνει και σε αξιωματικούς, ακόμη και σε μονάδες που μέχρι πρότινος θεωρούνταν αιχμής . Όταν ο αξιωματικός παύει να πιστεύει στο νόημα της αποστολής, το μέτωπο παύει να είναι γεωγραφία και γίνεται ψυχολογία . Η Ουκρανία συνεχίζει να μάχεται, αλλά μάχεται όλο και περισσότερο για να κερδίσει χρόνο, όχι για να ανατρέψει την έκβαση . Και αυτό το γνωρίζουν όλοι. Στο Κίεβο, στην Ουάσιγκτον, στις Βρυξέλλες, και ασφαλώς στη Μόσχα. Η πραγματική στρατηγική γραμμή, όμως, δεν χαράσσεται μόνο στα χαρακώματα του Ντονέτσκ. Χαράσσεται νοτιότερα, στον άξονα Χερσώνα–Μικολάιβ–Οδησσός. Εκεί όπου η Ιστορία συναντά τη γεωπολιτική και η γεωπολιτική μετατρέπεται σε πεπρωμένο . Η Χερσώνα δεν είναι μόνο ένα απλώς σημείο ελέγχου ποταμών και γεφυρών. Είναι κάτι πολύ μεγαλύτερο. Είναι το κλειδί για την κάθοδο προς τη Μαύρη Θάλασσα . Το Μικολάεφ δεν είναι απλώς ναυπηγικό κέντρο. Είναι ο πνεύμονας της ουκρανικής πρόσβασης στο νότιο τόξο. Και η Οδησσός. Που δεν είναι απλώς άλλη μια πόλη. Αλλά σύμβολο, πύλη και κόμβος. Για τη Ρωσία, ο έλεγχος αυτού του άξονα είναι πολύ απλά, υπαρξιακός στόχος. Σημαίνει ασφάλεια στη Μαύρη Θάλασσα, απρόσκοπτη ναυσιπλοΐα, στρατηγικό βάθος και ιστορική συνέχεια. Σημαίνει επίσης την αποκοπή της Ουκρανίας από τη θάλασσα και τη μετατροπή της σε κράτος χωρίς γεωοικονομική ανάσα . Για τη Δύση, η απώλεια αυτού του άξονα ισοδυναμεί με γεωπολιτική ήττα , γιατί αποκαλύπτει τα όρια της ισχύος της όταν αυτή δεν συνοδεύεται από αποφασιστικότητα επί του πεδίου, αλλά λειτουργεί με proxy army και με τη σιγουριά ότι δε θα πέσει καμμιά οβίδα στο κεφάλι κανενός. Η Οδησσός μ' άλλα λόγια, είναι με σφραγίδα και βουλοκέρι, η μητέρα όλων των μαχών γιατί συμπυκνώνει όσα διακυβεύονται στον 21ο αιώνα . Δεν είναι μόνο λιμάνι, είναι κόμβος πολιτισμών, ενεργειακών ροών και ναυτιλιακών δικτύων . Αν η Ρωσία την ελέγξει και πάλι, αν την ενσωματώσει και πάλι στη ρωσική επικράτεια ( κάτι που το δικαιούται απόλυτα, ιστορικά και πολιτισμικά ), μετατρέπει τη Μαύρη Θάλασσα σε ελεγχόμενη λεκάνη, περιορίζει ασφυκτικά την Ουκρανία και δημιουργεί έναν γεωπολιτικό διάδρομο που φτάνει έως την Ανατολική Μεσόγειο . Αν δεν την ελέγξει, διατηρεί ένα μόνιμο αγκάθι στην ιστορική της νότια πτέρυγα . Γι’ αυτό και οι «ειρηνευτικές» δηλώσεις δεν έχουν ουσία. Διότι όλοι γνωρίζουν ότι η τελική κρίση θα δοθεί εκεί. Η μάχη για την Οδησσό, είναι βέβαιο ότι δεν θα κριθεί μόνο με όπλα. Θα κριθεί με χρόνο, αντοχή και πολιτική βούληση . Και εδώ ακριβώς παίζει η ρωσική κουλτούρα πολέμου. Αυτή δηλαδή η ικανότητα στο να αντέχει και να επιστρέφει αποκτώντας καθοριστικό ρόλο . Η ιστορία δείχνει ότι όταν η Ρωσία αποφασίσει πως ένα έδαφος αφορά την ταυτότητά της, δεν υποχωρεί επειδή αυξάνεται το κόστος. Αντιθέτως, προσαρμόζεται και συνεχίζει. Όσον αφορά τώρα τη πατρίδα μας, γ ια τον ελληνικό χώρο δηλαδή, όλα αυτά δεν είναι καθόλου, μα καθόλου μακρινά. Κάθε αναδιάταξη στη Μαύρη Θάλασσα μεταβάλλει τις ισορροπίες στην Ανατολική Μεσόγειο . Κάθε πλήγμα σε shadow fleet* και ενεργειακές ροές, αγγίζει άμεσα τα ελληνικά λιμάνια, τη ναυτιλία, την ασφάλεια των θαλάσσιων οδών . Η Ελλάδα, είτε το επιθυμεί είτε όχι, βρίσκεται στη σκιά μιας σύγκρουσης που μετακινείται νοτιότερα, προς τα δικά της νερά . Και όσο η Δύση επιλέγει την κλιμάκωση μέσω πληρεξουσίων, τόσο η γεωγραφία παύει να είναι ουδέτερη. Μπορεί η Ρωσία εν τέλει να νικήσει ολοκληρωτικά; Και ποιος μπορεί πράγματι να τη σταματήσει; Το ερώτημα δεν είναι αν η Ρωσία αντέχει. Αυτό το έχει αποδείξει επανειλημμένα. Το ερώτημα είναι αν μπορεί να νικήσει ολοκληρωτικά την Ουκρανία υπό συνθήκες διαρκούς εξωτερικής παρεμβολής . Η απάντηση, όσο δυσάρεστη κι αν ακούγεται στη Δύση, είναι ΝΑΙ, όχι όμως με όρους κεραυνοβόλου κατάληψης, αλλά με όρους φθοράς, χρόνου και σταδιακής αποδόμησης. Η Ρωσία μ' άλλα λόγια, δεν κυνηγά εικόνες . Κυνηγά αποτελέσματα . Και τα αποτελέσματα μετρώνται σε εδάφη-κλειδιά, σε διαδρόμους ανεφοδιασμού, σε θαλάσσιες εξόδους, σε αντοχή κοινωνιών. Μπορεί ο Τράμπ και το NATO να τη σταματήσουν; Στρατιωτικά , μόνο με άμεση εμπλοκή που θα άνοιγε την πόρτα σε γενικευμένη σύγκρουση ( αυτό ακριβώς επιθυμούν να συμβεί και η Διεθνιστική συμμορία του Νταβός ) με αμφίβολα όμως αποτελέσματα, διότι ναι μεν η Δύση έχει έναν μεγάλο αριθμό συμμάχων, αλλά η Ρωσία είναι η υπερδύναμη των όπλων, οπότε...όποιο αποτέλεσμα και να βγεί, το σκόρ θα είναι ισόπαλο ή λίγο πιο καλύτερο για τη Ρωσία. Π ολιτικά, μόνο αν είχαν ενιαία βούληση οι Δυτικοί, κάτι που δεν υφίσταται. Οικονομικά, το όπλο έχει ήδη αμβλυνθεί . Κυρώσεις που επαναλαμβάνονται συνεχώς, χάνουν το δόντι τους όταν ο αντίπαλος προσαρμόζεται, ανακατευθύνει ροές και αλλάζει νομίσματα . Το πραγματικό ουσιαστικά στοίχημα της Δύσης, ήταν ο χρόνος. Εκεί έχασε. Ο χρόνος, όπως όλα δείχνουν, εργάζεται υπέρ της Μόσχας . Βενεζουέλα: Το άλλο μέτωπο που αποκαλύπτει το αληθινό αμερικανικό δόγμα. Η ανάνδρη ισχύς και το μπούμερανγκ Μέσα σε αυτό το παγκόσμιο σκηνικό, η επιχείρηση εξόντωσης του Nίκολας Μαδούρο στη Βενεζουέλα, δεν είναι ούτε παρένθεση, ούτε κίνηση ενστίκτου. Είναι αποκάλυψη . Αποκαλύπτει ένα δόγμα ωμής ισχύος, όπου η αλλαγή καθεστώτος και η αρπαγή πόρων παρουσιάζονται ως «αποκατάσταση νομιμότητας» . Η επιχείρηση αυτή,  με τον τρόπο που εκτελέστηκε και παρουσιάστηκε , έδειξε ότι η Ουάσιγκτον δεν ενδιαφέρεται πια ούτε καν για το πρόσχημα.  Και αυτό έχει συνέπειες που υπερβαίνουν τη Λατινική Αμερική. Διότι κάθε τέτοια κίνηση, σπρώχνει τη Ρωσία και την Κίνα σε μεγαλύτερη σύμπλευση, επιταχύνει την αποδολαριοποίηση, ενισχύει τα εναλλακτικά μπλοκ ισχύος και αποδυναμώνει τη δυτική ηγεμονία εκεί όπου αυτή ήταν ήδη εύθραυστη . Με άλλα λόγια, η Βενεζουέλα δεν αποδυναμώνει σε καμμιά περίπτωση τους αντιπάλους της Ουάσιγκτον. Το αντίθετο μάλιστα. Τους συσπειρώνει. Οι επιχειρήσεις των ΗΠΑ τύπου Βενεζουέλας — ωμές, μονομερείς, με στόχο την αρπαγή πόρων και την αλλαγή καθεστώτος —απέχουν πολύ από το να είναι επίδειξη δύναμης. Επί της ουσίας, είναι παραδοχή αδυναμίας . Η «ειδική επιχείρηση» κατά του Μαδούρο — και ναί, δεν πρόκειται απλά και μόνο μπίζντες για τον Τράμπ, είναι επί προσωπικού—δεν έστειλε μήνυμα φόβου στους αντιπάλους της Ουάσιγκτον. Έστειλε μήνυμα συναγερμού . Έδειξε ότι η αμερικανική ισχύς, ανέκαθεν προτιμά το πλιάτσικο από τη στρατηγική και το στιγμιαίο κέρδος από τη μακρά σταθερότητα. Και κάθε τέτοια κίνηση λειτουργεί ως συγκολλητική ουσία για τους άλλους . Θα τους αφήσουν λοιπόν τους Αμερικάνους οι Ρώσοι και οι Κινέζοι; Η απάντηση βρίσκεται ήδη μπροστά μας. Η σύμπλευση Μόσχας–Πεκίνου δεν είναι καν ιδεολογική. Η Ρωσία εχει στείλει ήδη προ πολλού στα τσακίδια τον κομμουνισμό. Η σύμπλευση αυτή είναι καθαρά επιβιωτική . Η Κίνα αποβλέπει στην αποσταθεροποίηση της Δύσης, με σκοπό να αρπάξει την ευκαιρία να κατοχυρώσει εμπορικούς και ενεργειακούς διαδρόμους, να θωρακίσει την περιφέρειά της και να επιταχύνει την πολυπολικότητα . Και η Ρωσία από την άλλη πλευρά, βλέπει χώρο να ολοκληρώσει τους στρατηγικούς της στόχους χωρίς να υποκύψει σε εκβιασμούς . Έτσι λοιπόν, όσες «Βενεζουέλες» επιχειρεί ο Τράμπ, στην ουσία σφίγγει αυτόν τον άξονα και είναι σαφώς εις βάρος του. Μπορεί ο συμπαθής — κατά τα άλλα — ξανθός να ζεί ακόμη στη δεκαετία του '80, αλλά ας του πεί κάποιος απ τους συμβουλάτορες του, ότι εν έτει 2026, οι συσχετισμοί έχουν αλλάξει ριζικά και οι...δυνατοί έχουν αυξηθεί. Και ζητάνε μεγάλο μετρικό απ' τη πίτα. Μέση Ανατολή: Το υπόγειο μέτωπο και το Ιράν Στη Μέση Ανατολή, το επόμενο ντόμινο είναι ορατό . Οι ισραηλινοί σχεδιασμοί για υπόγεια αποσταθεροποίηση του Ιράν δεν είναι μυστικό. Το ερώτημα είναι το timing και το κόστος. Η απόπειρα ανατροπής του Αλί Χαμενεΐ δεν θα είναι «καθαρή» . Θα ανοίξει πολλαπλά μέτωπα, θα κινητοποιήσει περιφερειακούς παίκτες και θα φέρει τη σύγκρουση πιο κοντά σε θαλάσσιες οδούς κρίσιμες για την παγκόσμια ενέργεια . Σε αυτό το πλαίσιο, η Ρωσία και η Κίνα δεν θα παραμείνουν θεατές . Όχι από αλληλεγγύη, αλλά από καθαρό υπολογισμό. Διότι μια ανεξέλεγκτη Μέση Ανατολή ανατινάζει αγορές, διαδρόμους και ισορροπίες . Ο αγγλοευρωπαϊκός παράγοντας και ο τουρκικός πειρασμός Υπάρχει ένας παράγοντας που δεν μπορεί να αγνοηθεί, γιατί ιστορικά λειτουργεί πάντοτε υπόγεια και ποτέ αθώα. Ο ρόλος της Αγγλίας (Ηνωμένο Βασίλειο) και της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ως επιταχυντών ρίσκου στην τουρκική συμπεριφορά, ιδίως όταν οι δυτικοί αντιλαμβάνονται ότι χάνουν τον έλεγχο της Μαύρη Θάλασσα . Αν η ρωσική προέλαση εδραιωθεί στον άξονα Μικολάιβ–Οδησσός, τότε η Δύση δεν θα αναζητήσει απλώς διπλωματική «αποκλιμάκωση». Θα αναζητήσει αντιστάθμιση ισχύος. Και η προφανής δεξαμενή αυτής της αντιστάθμισης είναι η Τουρκία ως «νοτιοανατολική πτέρυγα» του NATO. Σε αυτό το πλαίσιο εντάσσεται και η πίεση προς την Άγκυρα να ευθυγραμμιστεί με ευρωπαϊκά χρηματοδοτικά και αμυντικά σχήματα, όπως το πρόγραμμα SAFE, όχι ως τεχνική διευκόλυνση αλλά ως πολιτικό δέλεαρ . Η λογική είναι παλιά και δοκιμασμένη. Δίνεις πρόσβαση, υποσχέσεις και «ρόλο», ζητάς ανταλλάγματα σε γεωγραφία και ρίσκο . Η Τουρκία παρουσιάζεται ως ο μόνος παίκτης που μπορεί να «μπλοκάρει» ρωσικές εξελίξεις από τον νότο , να πιέσει θαλάσσιες οδούς, να απειλήσει γραμμές ανεφοδιασμού και να δημιουργήσει θόρυβο εκεί όπου η Δύση δεν μπορεί να εμφανιστεί ευθέως χωρίς κλιμάκωση. Εδώ γεννάται το επικίνδυνο ερώτημα που τίθεται και είναι απολύτως θεμιτό. Θα μπορούσε ένα τέτοιο «οκ», πιθανόν άτυπο και κάτω από το τραπέζι, να μεταφραστεί σε ανοχή για τουρκικές διεκδικήσεις εις βάρος της ελληνικής ΑΟΖ, είτε στην Κρήτη, είτε στο Καστελλόριζο, είτε στη Ρόδο; Η ιστορική εμπειρία λέει ότι τέτοιες ανοχές δεν δίνονται ποτέ γραπτώς. Δίνονται με σιωπές, καθυστερήσεις, «κατανόηση των ανησυχιών» και με το διαβόητο άλλοθι της «αποφυγής γενικευμένης σύγκρουσης». Και σε περιόδους συστημικού πανικού, όπως εκείνη που διαμορφώνεται αν η Δύση χάσει πλήρως τη Μαύρη Θάλασσα, αυτά τα εργαλεία ενεργοποιούνται. Το προηγούμενο του 1941-42, δεν είναι απλή ιστορική αναφορά σε κάποιο πολεμικό αρχείο, αλλά ακριβές υπόδειγμα συμπεριφοράς. Τότε, εκείνη την άκρως ταραγμένη εποχή όπου οι Αγγλοσάξωνες τα είχαν χαμένα εντελώς, πίεζαν την Τουρκία να μπει στον πόλεμο, τάζοντάς της εδάφη ελληνικά, τη Θράκη και τα Δωδεκάνησα, σε μια κυνική προσπάθεια να ανοίξουν νέο μέτωπο. Ο τότε πρωθυπουργός της Τουρκίας όμως, ο Ισμέτ Ινονού, είπε ένα στρατηγικό ΟΧΙ, όχι από φιλελληνισμό, αλλά επειδή διέκρινε τη διπροσωπία . Ότι δηλαδή στο τέλος, αν οι συσχετισμοί άλλαζαν, οι ίδιοι που υπόσχονταν όλα αυτά θα τον άφηναν εκτεθειμένο, ευνοώντας τελικά την Ελλάδα. Και πράγματι, η Τουρκία έμεινε εκτός και γλίτωσε την ιστορική παγίδα. Το ερώτημα είναι αν σήμερα υπάρχει αντίστοιχη δίοδος σε μια μετα-Ερντογανική Τουρκία, γιατί ο παμπόνηρος Πόντιος δεν έχει καμμιά εμπιστοσύνη στους κύναιδους Εγγλέζους . Με τον Χακάν Φιντάν όμως ως πιθανό διάδοχο, το προφίλ αλλάζει . Δεν μιλάμε για έναν πολιτικό που σκέφτεται με όρους εσωτερικής λαϊκής νομιμοποίησης, αλλά για έναν άνθρωπο των υπηρεσιών, των δικτύων και των μυστικών συνεννοήσεων . Αυτό καθιστά το σενάριο πιο επικίνδυνο , όχι γιατί εγγυάται επιθετικότητα, αλλά γιατί αυξάνει την πιθανότητα υβριδικών κινήσεων με «διεθνή κατανόηση» και περιορισμένη ορατότητα . Σε ένα τέτοιο περιβάλλον, μια ελεγχόμενη κρίση στο Καστελλόριζο ή μια πίεση γύρω από την Κρήτη εις βάρος της Ελλάδας, ναι, θα μπορούσε να παρουσιαστεί ως «αναγκαία εξισορρόπηση» της απώλειας της Μαύρης Θάλασσας για το ΝΑΤΟ. Ωστόσο, εδώ πρέπει να ειπωθεί καθαρά το αντίβαρο . Μια τέτοια επιλογή θα ήταν υπαρξιακό ρίσκο για την ίδια την Τουρκία. Η σύμπραξη Ελλάδας–Κύπρου–Ισραήλ, η ελληνική ναυτική και αεροπορική αποτροπή και κυρίως η αβεβαιότητα της δυτικής στήριξης σε περίπτωση κλιμάκωσης δημιουργούν ένα περιβάλλον όπου το «πράσινο φως» δεν είναι ποτέ εγγύηση επιβίωσης . Η ιστορία του 1942 δείχνει ότι οι υποσχέσεις δίνονται εύκολα, αλλά οι πλάτες σπάνε γρήγορα όταν αλλάζει ο άνεμος. Συμπερασματικά, ναι, η πίεση Αγγλίας και Ευρωπαϊκής Ένωσης προς την Τουρκία ως αντιστάθμισμα της ρωσικής κυριαρχίας στη Μαύρη Θάλασσα είναι απολύτως ρεαλιστικό σενάριο . Και ναί, θα μπορούσε να συνοδευτεί από άτυπες ανοχές σε τουρκικές κινήσεις στην ελληνική περιφέρεια . Αλλά ακριβώς γι’ αυτό, το ελληνικό δόγμα δεν μπορεί να βασίζεται στην «καλή θέληση» των δυτικών, ούτε στη λογική ότι η Ιστορία δεν επαναλαμβάνεται . Η Ιστορία επαναλαμβάνεται, όχι ως φάρσα, αλλά ως δοκιμασία για όσους ξεχνούν πώς παίζονται τα μεγάλα παιχνίδια . Και το 2026, όπως δείξαμε από την αρχή, είναι η χρονιά που αυτές οι δοκιμασίες παύουν να είναι θεωρητικές. Επίλογος – Όταν τελειώνει η προσποίηση Εν κατακλείδι, το 2026 δεν θα φέρει ειρήνη. Θα φέρει...αποκάλυψη ! Η προσποίηση τελειώνει. Η Αμερική παίζει ταυτόχρονα ειρηνοποιό και σκιώδη δύναμη. Η Ευρώπη αιωρείται ανάμεσα στον φόβο και την εξάρτηση. Η Ουκρανία πολεμά για λογαριασμό άλλων. Η Ρωσία βαδίζει με τον τρόπο που μόνο εκείνη ξέρει: με υπομονή, πείσμα και τη βεβαιότητα ότι ο χρόνος δεν είναι ουδέτερος—είναι σύμμαχος. Και εδώ, στο κατώφλι της Ιστορίας, επανέρχονται οι προφητείες των Γερόντων όχι ως ημερολόγιο τρόμου, αλλά ως προειδοποίηση για την ύβρι . Όταν οι αυτοκρατορίες παίζουν με τη φωτιά, όταν το δίκαιο γίνεται εργαλείο και η ισχύς αυτοσκοπός , ο κόσμος εισέρχεται σε δοκιμασία καθαρτική. Όχι επειδή «πρέπει», αλλά επειδή δεν μπορεί αλλιώς. Η πόλη-κλειδί για το άναμμα του φυτιλιού, έχει όνομα. Οδησσός . Όποιος την κρατήσει, κρατά το νήμα της Μαύρης Θάλασσας . Κι όποιος κρατά τη Μαύρη Θάλασσα, κρατά ένα μεγάλο κομμάτι του 21ου αιώνα . Η Ιστορία λοιπόν γράφεται ήδη. Όχι πλέον στα τηλεοπτικά πάνελ ή στα ραδιοφωνικά μικρόφωνα. Αλλά στους δρόμους, στα λιμάνια, στα στενά των θαλασσών. Εκεί όπου, για άλλη μια φορά, τελειώνει η προσποίηση. Το 2026 θα είναι η αφετηρία των φοβερών εξελίξεων . Οι δυτικοί καλοπερασάκηδες, καλό θα είναι να το καταλάβουν και να το πάρουν απόφαση πως το "πάρτυ" και οι "ξεφρενες νύχτες" τελείωσαν. Και μαζί μ' αυτούς κι εμείς οι...νεοδυτικοί νεο-έλληνες "ελληνόφωνοι" που η κάθε μας πρόταση στον προφορικό λόγο τουλάχιστον, οπωσδήποτε περιλαμβάνει και μια...αγγλικούρα. Τα ψέμματα τελείωσαν. Κι αν πιστέψουμε και τους Αγίους του 20ού αιώνα, οι συνέπειες αυτών των εξελίξεων θα είναι τραγικές. Για όλη τη Δύση που τόλμησε να αμφισβητήσει τον ίδιο τον Θεό, βρίζοντας τον σε καθημερινή βάση . Οι Αρχάγγελοι ήδη τροχάνε τις σπάθες τους. Κι αλίμονο σε όποιους τύχει να βρεθούν πάνω στον μακάριο ύπνο της αμαρτίας. Ούτε και θέλω να σκεφτώ το τι τους περιμένει. Επαγρύπνιση λοιπόν και στελέχωση συμπατριώτες μου. Και ξέρετε κάτι; Ήδη μυρίζω την αύρα που έρχεται απ' τον Κεράτιο. Κι ας με πείτε πάλι για νιοστή φορά...ψεκασμένο. Πύρινος Λόγιος sergioschrys@outlook.com * shadow fleet =Αγγλικός όρος για τους "σκιώδεις στόλους". Ο «σκιώδης στόλος» αναφέρεται σε ένα δίκτυο πλοίων που λειτουργούν παράνομα ή ημπαράνομα, συχνά παλιά και ανασφάλιστα, για να παρακάμψουν τις διεθνείς κυρώσεις (κυρίως στη Ρωσία) και να μεταφέρουν πετρέλαιο και άλλα προϊόντα, χρησιμοποιώντας τεχνικές όπως η απόκρυψη ταυτότητας πλοίου, η χειραγώγηση δεδομένων εντοπισμού και η χρήση εταιρειών-βιτρινών εκτός ΕΕ/G7 ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ Η αντοχή των αυτοκρατοριών, τα όρια της ισχύος και ο "τουρκικός πειρασμός" στον 21ο αιώνα Η Ρωσία δεν είναι απλώς ένα κράτος που πολέμησε πολύ. Είναι μια ιστορική οντότητα που διαμορφώθηκε μέσα από πολέμους τους οποίους δεν επέλεξε πάντα, αλλά σχεδόν πάντοτε άντεξε . Η μακρά ακολουθία των ρωσοτουρκικών πολέμων, από τον 17ο έως τον 19ο αιώνα, δεν αποτυπώνει μόνο τη σταδιακή παρακμή της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, αλλά και τη ρωσική ικανότητα να μετατρέπει την επιμονή σε γεωπολιτικό αποτέλεσμα. Δεν επρόκειτο για κεραυνοβόλες νίκες, αλλά για έναν αργό, επαναλαμβανόμενο μηχανισμό φθοράς, όπου κάθε σύγκρουση άφηνε τη Ρωσία λίγο πιο παρούσα στη Μαύρη Θάλασσα και την Οθωμανική ισχύ λίγο πιο εξαντλημένη. Η ρωσική στρατηγική δεν στηρίχθηκε ποτέ στο θέαμα. Στηρίχθηκε στη διάρκεια. Το ίδιο μοτίβο επαναλήφθηκε με διαφορετική ένταση το 1812, όταν η Γαλλία του Ναπολέοντα εισέβαλε σε βάθος στη ρωσική επικράτεια . Εκεί, η Ρωσία δεν νίκησε επειδή είχε ανώτερα όπλα ή καλύτερη διοίκηση, αλλά επειδή αρνήθηκε να ηττηθεί με τους όρους του εισβολέα. Παρέδωσε έδαφος, θυσίασε πόλεις, απορρόφησε το πλήγμα και περίμενε . Όταν ο χρόνος, το κλίμα και η απόσταση μετατράπηκαν σε εχθρούς της Μεγάλης Στρατιάς, η ρωσική αντοχή αποδείχθηκε ισχυρότερη από τη γαλλική ιδιοφυΐα. Η υποχώρηση του Ναπολέοντα δεν ήταν απλώς στρατιωτική ήττα· ήταν η απόδειξη ότι η Ρωσία δεν συντρίβεται όταν χάνει μάχες, αλλά όταν χάνει τη μνήμη της. Και αυτό δεν συνέβη. Στον 20ό αιώνα, η σύγκρουση με τη ναζιστική Γερμανία ανέδειξε αυτή τη λογική σε ακραίο βαθμό. Η Σοβιετική Ένωση πλήρωσε ένα κόστος που ξεπερνά κάθε δυτική κλίμακα αποτίμησης, αλλά έσπασε τον μύθο του ανίκητου. Το Στάλινγκραντ δεν υπήρξε απλώς στρατιωτικό σημείο καμπής. Υπήρξε ψυχολογική και πολιτισμική δήλωση . Ακόμη κι όταν αιμορραγεί σε επίπεδο που θα κατέρρεε κάθε άλλη κοινωνία, η ρωσική κρατική και κοινωνική δομή συνεχίζει . Αυτή η ιδιαιτερότητα δεν είναι προϊόν ιδεολογίας, αλλά ιστορικής εμπειρίας . Η Ρωσία έχει μάθει να επιβιώνει μέσα στην καταστροφή, όχι να την αποφεύγει. Απέναντι σε αυτή τη διαδρομή, η αμερικανική εμπειρία πολέμου παρουσιάζει μια εντελώς διαφορετική φύση. Οι Ηνωμένες Πολιτείες διαθέτουν τεράστια στρατιωτική ισχύ και έχουν διαμορφώσει εκβάσεις σε παγκόσμιο επίπεδο, σχεδόν πάντοτε όμως μέσα από συμμαχικά σχήματα και με γεωγραφική ασφάλεια που τους επιτρέπει την αποχώρηση χωρίς υπαρξιακό κίνδυνο . Όταν κλήθηκαν να πολεμήσουν μακριά από την πατρίδα τους, εναντίον κοινωνιών με βαθιά εθνική συνοχή και αντοχή, το αποτέλεσμα δεν ήταν στρατηγική νίκη αλλά πολιτικό τραύμα. Το Βιετνάμ παραμένει το κλασικό παράδειγμα. Υπεροπλία, τεχνολογική ανωτερότητα, και στο τέλος αποχώρηση με βαριά κοινωνική και πολιτική κληρονομιά γιατί τόλμησε να αμφισβητήσει έναν λαό που πολύ απλά, ζούσε αιώνες μεταξύ σφύρας και άκμονος . Το Αφγανιστάν επανέλαβε το ίδιο μοτίβο σε ακόμη μεγαλύτερη κλίμακα. Είκοσι χρόνια εμπλοκής, τεράστιο οικονομικό κόστος, ανθρώπινες απώλειες και τελική κατάρρευση του οικοδομήματος μέσα σε λίγες ημέρες. Αυτή η σύγκριση δεν γίνεται για να εξιδανικευθεί η Ρωσία ή να δαιμονοποιηθούν οι ΗΠΑ. Γίνεται για να καταδειχθεί μια κρίσιμη διαφορά: η Ρωσία πολεμά συχνά με τη λογική της ιστορικής επιβίωσης, ενώ οι Ηνωμένες Πολιτείες πολεμούν συχνά με τη λογική της διαχείρισης ισχύος . Όταν το κόστος ξεπεράσει το πολιτικά ανεκτό όριο, η Ουάσιγκτον αποσύρεται . Η Μόσχα, αντιθέτως, έ χει αποδείξει ότι ανεβάζει το όριο αντοχής της αντί να υποχωρεί. Σε αυτό το ιστορικό πλαίσιο εντάσσεται και η σημερινή Τουρκία, η οποία βρίσκεται σε μια ενδιάμεση, επικίνδυνα ρευστή θέση. Διαθέτει σημαντική στρατιωτική βιομηχανία, αριθμητική ισχύ και φιλοδοξία περιφερειακής ηγεμονίας, αλλά ταυτόχρονα αντιμετωπίζει σοβαρά οικονομικά, κοινωνικά και θεσμικά όρια . Η Άγκυρα δεν είναι αδύναμη, αλλά δεν είναι και αυτάρκης . Και ακριβώς αυτή η μερική ισχύς την καθιστά ευάλωτη σε πιέσεις και δελεασμούς από ισχυρότερους παίκτες. Το συμπέρασμα αυτού του ιστορικού Παραρτήματος είναι σαφές και σκληρό . Η Ρωσία έ χει αποδείξει, μέσα από αιώνες πολέμων , ότι είναι από τα πιο ανθεκτικά «σκληρά καρύδια» της υφηλίου . Οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν αποδείξει ότι δυσκολεύονται να μετατρέψουν την ισχύ σε βιώσιμη νίκη όταν απέναντί τους υπάρχει κοινωνία αντοχής . Και η Τουρκία βρίσκεται σήμερα μπροστά σε έναν ιστορικό πειρασμό , ανάλογο με εκείνον του 1942. Το αν θα επαναλάβει την αυτοσυγκράτηση του Ινονού ή θα υποκύψει σε έναν νέο, πιο σύνθετο δελεασμό, δεν θα κριθεί από τη ρητορική, αλλά από το αν η ηγεσία της αντιληφθεί έγκαιρα ότι οι μεγάλες δυνάμεις δεν μοιράζουν εδάφη, αλλά μόνο ρίσκο . Και αυτό το ρίσκο, στην παρούσα συγκυρία, είναι υπερβολικά μεγάλο για όποιον πιστέψει ότι μπορεί να παίξει χωρίς να καεί.

Το ιστολόγιο ΠΥΡΙΝΟΣ ΛΟΓΙΟΣ είναι μια πλατφόρμα αφιερωμένη στη δημοσίευση ειδήσεων, αναλύσεων και άρθρων σχετικά με τον ελληνικό πολιτισμό, την ιστορία και τα τρέχοντα γεγονότα. Μένουμε ενημερωμένοι για τις τελευταίες εξελίξεις και τα νέα θέματα που αφορούν τους Έλληνες και την Πατρίδα. Μπορείτε επίσης να συμμετέχετε στη συζήτηση μέσω του φόρουμ μας και να επικοινωνήσετε μαζί μας για επιπλέον πληροφορίες. ΠΥΡΙΝΟΣ ΛΟΓΙΟΣ ΝΕΑ ΚΑΙ ΑΡΘΡΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟ ΚΑΛΩΣ ΗΡΘΑΤΕ, Το ιστολόγιο ΠΥΡΙΝΟΣ ΛΟΓΙΟΣ είναι μια πλατφόρμα αφιερωμένη στη δημοσίευση ειδήσεων, αναλύσεων και άρθρων σχετικά με τον ελληνικό πολιτισμό, την ιστορία και τα τρέχοντα γεγονότα. Μένουμε ενημερωμένοι για τις τελευταίες εξελίξεις και τα νέα θέματα που αφορούν τους Έλληνες και την Πατρίδα. Μπορείτε επίσης να συμμετέχετε στη συζήτηση μέσω του φόρουμ μας και να επικοινωνήσετε μαζί μας για επιπλέον πληροφορίες. ΔΙΑΔΩΣΤΕ ΜΑΣ ΣΤΑ SOCIAL MEDIA Facebook X (Twitter) WhatsApp LinkedIn Pinterest Αντιγραφή συνδέσμου ΔΡ. ΜΑΡΚΟΣ ΚΕΨΗΣ Σύμβουλος "ΠΥΡΙΝΟΣ ΛΟΓΙΟΣ" ΘΕΛΕΤΕ ΝΑ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΗΣΕΤΕ; Στείλτε μας email στο: info@pirinoslogios.com

Το ιστολόγιο ΠΥΡΙΝΟΣ ΛΟΓΙΟΣ είναι μια πλατφόρμα αφιερωμένη στη δημοσίευση ειδήσεων, αναλύσεων και άρθρων σχετικά με τον ελληνικό πολιτισμό, την ιστορία και τα τρέχοντα γεγονότα. Μένουμε ενημερωμένοι για τις τελευταίες εξελίξεις και τα νέα θέματα που αφορούν τους Έλληνες και την Πατρίδα. Μπορείτε επίσης να συμμετέχετε στη συζήτηση μέσω του φόρουμ μας και να επικοινωνήσετε μαζί μας για επιπλέον πληροφορίες. Το δικό σου Άρθρο Αυτό το ιστολόγιο, δημιουργήθηκε για σένα και για όλους τους Έλληνες που αγαπούν αληθινά τη πατρίδα και το Γένος μας. Ανήκει μόνο σε σένα και σε όλους μας. Μπορεί να γίνει και η δική σου φωνή. Στείλε μας το άρθρο σου, τη γνώμη σου, ό,τι θέλεις να πεις και να βγει παραέξω. Εμείς είμαστε εδώ για να σε...διαβάσουμε και γιατί όχι, να σε δημοσιεύσουμε! Η Άποψη μετράει... Οι εποχές που ζούμε, είναι οι πλέον κρίσιμες για όλη την Ανθρωπότητα. Εδώ και πολλά χρόνια, κάποιοι επιλέγουν το δικό μας μέλλον, χωρίς να μας ρωτήσουν. Τα κατεστημένα Social Media, ελέγχονται απόλυτα, δημιουργούν κλίμα "Μεγάλου Αδελφού" και ό,τι γράφεται ή λέγεται, λογοκρίνεται βάναυσα. Ο "Πύρινος Λόγιος", στήθηκε για να δώσει μια διαφορετική νότα στο ελληνικό οικοσύστημα των ιστολογίων γνώμης. Εμείς είμαστε εδώ για να χτυπήσουμε κάθε είδους παραπληροφόρηση, διαστρέβλωση της αλήθειας απ' όπου κι αν αυτή προέρχεται. Γίνε κι εσύ αρωγός αυτής της προσπάθειας. Στείλε μας το γραπτό σου, να το αξιολογήσουμε και με μεγάλη μας χαρά να το δημοσιεύσουμε. Γίνε κι εσύ μέρος αυτής της μεγάλης παρέας που φιλοδοξούμε να δημιουργήσουμε. Σε λίγο καιρό, θα ζήσουμε την Ανάσταση του Γένους μας, είναι πλέον νομοτελειακά βέβαιο. Κι ο λόγος ο δικός σου, θα συμβάλλει στη δημιουργία για μια πραγματικά Νέα Ελλάδα. Την Ελλάδα των Ονείρων μας. Επικοινωνία Στείλε μας το άρθρο σου ή ό,τι άλλο νομίζεις ότι αξίζει να μας ενημερώσεις. info@pirinoslogios.com 123-456-7890

Ορθοδοξία Ο ξεχωριστός αυτός τομέας, δημιουργήθηκε για να φιλοξενεί ωφέλημα πνευματικώς άρθρα και Βίους Αγίων της Ορθοδόξου Πίστεως μας, πράγμα που εμπίπτει ως μέρος της εθνικής αποστολής που διατελεί αυτό το ιστολόγιο. Εδώ θα βρίσκετε άρθρα επιστημόνων Θεολόγων, αντιαιρετικών κειμένων, πνευματικές αλήθειες και ό,τι άλλο χρειάζεται για την προσωπική εξερεύνηση του Έλληνα προς τον πνευματικό του εμπλουτισμό. Η Ορθοδοξία ως ο πνευματικός Ηγέτης όλων των Χριστιανών, κατέχει δεσπόζουσα θέση στις καρδιές όλων των Ελλήνων που δεν έχουν ξεχάσει τις ρίζες τους. Απευθύνεται όμως κυρίως σε αυτούς που έχασαν τον δρόμο τους και προσπαθούν να τον ξαναβρούν. Αυτό ειδικά το τελευταίο, είναι Εθνική Ανάγκη. Την σελίδα αυτή, επιμελείται ο έγκριτος Θεολόγος Λάμπρος Σκόντζος, με ευγενική συμμετοχή και της Δρος Θεολογίας Ευαγγελία Παπανικολάου. Click Here ΩΦΕΛΙΜΑ ΚΕΙΜΕΝΑ Τεκμηριωμένο! Ο Χριστιανισμός είναι η πιο άγρια διωκόμενη πίστη σε όλο τον κόσμο! "Της Ψυχής τα Όμματα Πεπηρωμένος Σοί Χριστέ..." "Μέγα…Καρλομάγνο εσείς, Μέγα Κωνσταντίνο εμείς"! ΒΙΟΙ ΑΓΙΩΝ Άγιος Μεγαλομάρτυς Λογγίνος ο Εκατόνταρχος, o εκτελεστής του Χριστού! Ο άνθρωπος του Θεού! Ο Βίος του Αγίου Παϊσίου (Μέρος Β')