Ο άνθρωπος που επιχείρησε να αναστήσει ένα ΕΘΝΟΣ και πέθανε με την Ελλάδα στα χείλη του! Aυτά που ΔΕΝ ειπώθηκαν στην ταινία του Σμαραγδή γιατί ο σκηνοθέτης εκβιάστηκε! Η δολοφονία του Ιωάννη Καποδίστρια δεν ήταν ένα μεμονωμένο έγκλημα, αλλά η ιδρυτική πράξη ενός κράτους εξάρτησης. Μια πολιτική εκτέλεση που σφράγισε τη μετάβαση από τη Ρωμιοσύνη στο πρώτο Ψευτορωμαίικο και καθόρισε την ελληνική μοίρα για δύο αιώνες... Το Α' Μέρος ΕΔΩ Ο Καποδίστριας δεν κυβέρνησε αρκετά για να αποτύχει. Κυβέρνησε αρκετά για να φοβίσει. Στο πρόσωπό του συμπυκνώθηκε η τελευταία σοβαρή απόπειρα συγκρότησης ελληνικού κράτους με αυτονομία, ήθος και ιστορική συνέχεια . Η δολοφονία του στο Ναύπλιο δεν έκλεισε απλώς έναν πολιτικό κύκλο. Άνοιξε μια μακρά εποχή εξάρτησης, διαπλοκής και παραχάραξης της ίδιας της ελληνικής ταυτότητας... 11. Η Διαμάχη με τους Φαναριώτες — Τα Εμπόδια, οι Τρικλοποδιές και η Διεθνής Απομόνωση Η σύγκρουση του Καποδίστρια με τους Φαναριώτες δεν υπήρξε μία συνηθισμένη πολιτική αντιπαράθεση, ούτε μία απλή διαμάχη εξουσίας ανάμεσα σε πρόσωπα. Υπήρξε σύγκρουση δύο κόσμων, δύο αντιλήψεων για το τι σημαίνει εξουσία, κράτος και πολιτική ευθύνη . Στην ιστορία των εθνών, υ πάρχουν στιγμές όπου το πρόβλημα δεν είναι ποιος κυβερνά, αλλά αν το ίδιο το σύστημα εξουσίας μπορεί να επιβιώσει όταν απειλείται η δομική του λογική. Τέτοια στιγμή υπήρξε η άφιξη του Καποδίστρια στην Ελλάδα . Από τη μία πλευρά στεκόταν ένας άνθρωπος που πίστευε βαθιά στην έννοια του κράτους ως θεσμικού οργανισμού, υπεράνω προσώπων και φατριών. Από την άλλη βρισκόταν μια τάξη ανθρώπων που δεν μπορούσε καν να συλλάβει ότι το κράτος θα μπορούσε να υπάρξει χωρίς τους ίδιους ως αναντικατάστατους διαχειριστές του. Για να κατανοηθεί το βάθος αυτής της σύγκρουσης , οφείλει κανείς να ανατρέξει στη φύση των ίδιων των Φαναριωτών . Δεν επρόκειτο απλώς για εύπορες οικογένειες ή για μορφωμένους Έλληνες της Κων/πολης, αλλά γ ια μια εδραιωμένη διοικητική κάστα που είχε μάθει να κυβερνά εξ ονόματος της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας . Ήταν άνθρωποι εκπαιδευμένοι στο παρασκήνιο, στη διπλωματία των διαδρόμων, στη διαχείριση ισορροπιών και προστασιών , προστάτες σουλτάνων ουσιαστικά, όχι στη λογοδοσία προς έναν λαό. Η ισχύς τους δεν αντλούνταν από κοινωνική νομιμοποίηση, αλλά από την εύνοια της Πύλης και την ικανότητά τους να λειτουργούν ως μεσάζοντες εξουσίας . Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, το νέο ελληνικό κράτος δεν αντιμετωπιζόταν ως συλλογικό εγχείρημα, αλλά ως νέο πεδίο άσκησης των παλαιών τους προνομίων. Όταν λοιπόν εμφανίστηκε ο Καποδίστριας , ένας Έλληνας που δεν χρωστούσε την πολιτική του ισχύ σε καμία ξένη αυλή, ένας άνθρωπος με διεθνές κύρος, προσωπική ακεραιότητα και σαφή αντίληψη περί δημόσιου συμφέροντος, ο ι Φαναριώτες δεν είδαν σε αυτόν έναν φυσικό ηγέτη ή έναν εν δυνάμει σύμμαχο. Είδαν έναν υπαρξιακό κίνδυνο . Ο Καποδίστριας δεν μπορούσε να ελεγχθεί, δεν μπορούσε να ενταχθεί σε δίκτυα εξαρτήσεων και, το κυριότερο, δεν διανοούνταν να κυβερνήσει μέσω φατριών . Η παρουσία του ανέτρεπε τον τρόπο με τον οποίο οι ίδιοι κατανοούσαν την πολιτική εξουσία, και αυτή η ανατροπή ήταν αδιανόητη για μια τάξη που είχε μάθει να επιβιώνει ακριβώς μέσα από τη στρέβλωση της έννοιας του κράτους. Κεντρικό πρόσωπο αυτής της σύγκρουσης υπήρξε ο Αλέξανδρος Μαυροκορδάτος , ο οποίος λειτούργησε ως ο βασικός αρχιτέκτονας της οργανωμένης αντιπολίτευσης . Ο Μαυροκορδάτος δεν ήταν τυχαίος παράγοντας της εποχής. Έφερε στο πολιτικό του DNA ολόκληρη τη φαναριώτικη σχολή διοίκησης . Γνώριζε άριστα τη γλώσσα των διπλωματικών σαλονιών, κατανοούσε τη σημασία των ξένων προστασιών και διέθετε την ικανότητα να οργανώνει φατρίες μεθοδικά και αθόρυβα. Ήξερε πώς να κερδίζει την εμπιστοσύνη των Άγγλων και πώς να μετατρέπει αυτή την εξωτερική εύνοια σε εσωτερική πολιτική ισχύ. Για τον Μαυροκορδάτο, η διακυβέρνηση Καποδίστρια δεν ήταν απλώς μια εναλλακτική πολιτική πρόταση. Ήταν απειλή . Όχι επειδή ο Κυβερνήτης έκανε επιμέρους λάθη , αλλά επειδή έκανε κάτι ασυγχώρητο για το φαναριώτικο σύστημα: Αφαίρεσε την εξουσία από τις φατρίες και την επανέφερε στο κράτος . Ο Μαυροκορδάτος αντιλήφθηκε από την πρώτη στιγμή ότι, αν ο Καποδίστριας προλάβαινε να θεμελιώσει θεσμούς, οι παλιές οικογένειες θα έχαναν οριστικά τον ρόλο τους ως αναντικατάστατοι μεσάζοντες εξουσίας . Έτσι, η αντιπολίτευση δεν οργανώθηκε ως πολιτικός διάλογος ή θεσμική αντιπαράθεση, αλλά ως πολιορκία διαρκείας, υπόγεια και αδιάκοπη, με όπλο όχι τα επιχειρήματα αλλά τη συστηματική υπονόμευση. Καθοριστικό ρόλο στη μετατροπή της πολιτικής σύγκρουσης σε υπαρξιακή έπαιξε το ζήτημα των δανείων της Επανάστασης. Τα δύο μεγάλα δάνεια των ετών 1824 και 1825, τα οποία συνήφθησαν με πρωτοβουλία κύκλων της Ύδρας και του Μαυροκορδάτου, ελήφθησαν χωρίς έγκριση εθνικού οργάνου, χωρίς κρατική εγγύηση και χωρίς στοιχειώδη λογιστική διαφάνεια. Μεγάλο μέρος των χρημάτων χάθηκε σε μίζες, μεσιτείες, κομματικούς μηχανισμούς, ανεξέλεγκτες πολεμικές δαπάνες και ιδιωτικά ταμεία. Όταν ο Καποδίστριας ανέλαβε τη διακυβέρνηση, το ελληνικό κράτος βρισκόταν σε κατάσταση οικονομικής εξάντλησης, ανίκανο ακόμη και να εξασφαλίσει τη στοιχειώδη σίτιση των στρατιωτών του. Παρά ταύτα, οι ίδιοι άνθρωποι που είχαν συμβάλει καθοριστικά σε αυτό το οικονομικό χάος απαίτησαν από τον Κυβερνήτη θέσεις, αξιώματα και πολιτική αναγνώριση, ακόμη και ευγνωμοσύνη . Η άρνηση του Καποδίστρια να νομιμοποιήσει αυτή την πρακτική αποτέλεσε σημείο καμπής. Από εκείνη τη στιγμή, η διαμάχη έπαψε να είναι απλώς πολιτική και μετατράπηκε σε σύγκρουση ζωής ή θανάτου για το παλαιό σύστημα εξουσίας. Στον πόλεμο αυτό, ο Τύπος χρησιμοποιήθηκε ως όπλο μεθοδικό και δηλητηριώδες . Για να πληγεί ένας ακέραιος άνθρωπος, δεν αρκεί η αντίρρηση· απαιτείται η σπίλωση. Και για να υπάρξει σπίλωση, απαιτείται μια πένα πρόθυμη να υπηρετήσει σκοπιμότητες. Σε αυτό το σημείο εμφανίζεται ο Αναστάσιος Πολυζωίδης , νομικός, μορφωμένος και ικανότατος, αλλά βαθιά κυνικός πολιτικά και φούλ φιλελεύθερος και φανατικός οπαδός του Διαφωτισμού . Ως στενός συνεργάτης του Μαυροκορδάτου , μετέτρεψε την ε φημερίδα του, τον «Απόλλωνα» , σε εργαλείο συστηματικής προπαγάνδας . Οι κατηγορίες του εναντίον του Καποδίστρια περί αυταρχισμού, μυστικής πολιτικής και οικονομικής αδιαφάνειας δεν στόχευαν στην αποκάλυψη αληθειών, αλλά στη διαμόρφωση μιας και μόνον εντύπωσης. Ότι ο Καποδίστριας δεν ήταν ο σωτήρας της Ελλάδας, αλλά ένας νέος δεσπότης. Η πιο σκοτεινή στιγμή αυτής της εκστρατείας υπήρξε η υπαινικτική αναφορά σε ένα ανύπαρκτο «μυστικό» περί "συνωμοσίας" που είχε ως στόχο τη ζωή του Κυβερνήτη , το οποίο υποτίθεται ότι μπορούσε να κλονίσει τη χώρα . Δεν υπήρξε ποτέ απόδειξη, ούτε καν σαφής κατηγορία . Διότι δεν επρόκειτο για αποκάλυψη, αλλά για μέθοδο ψυχολογικού πολέμου, για ένα δηλητήριο που στάζει αργά, δημιουργώντας καχυποψία και φόβο . Το αφήγημα αυτό συνδέθηκε σκόπιμα με την ψευδή συνωμοσία του Πετρόμπεη Μαυρομιχάλη , η οποία είχε ήδη καταρρεύσει, αλλά οι αντίπαλοι του Καποδίστρια επέμεναν να κρατούν ζωντανή τη δυσοσμία της, διότι προετοίμαζε το έδαφος για τα επόμενα, σκοτεινότερα βήματα. Παράλληλα με την εσωτερική υπονόμευση, εξελισσόταν με χειρουργική ακρίβεια η διεθνής απομόνωση του Κυβερνήτη . Ενώ οι Φαναριώτες εργάζονταν στο εσωτερικό, η Αγγλία ανέλαβε τον εξωτερικό κλοιό. Πρέσβεις, πρόξενοι και ανεπίσημοι απεσταλμένοι σε περιοχές όπως η Ύδρα και η Μάνη ενίσχυαν τοπικές δυσαρέσκειες , διόγκωναν παράπονα και μετέφεραν στο Λονδίνο την εικόνα ενός δήθεν αυταρχικού και επικίνδυνου ηγέτη . Η βρετανική διπλωματία πίεζε συστηματικά και τις άλλες Μεγάλες Δυνάμεις (Γαλλία, Ρωσία) να «επαναφέρουν την ισορροπία» στην Ελλάδα. Και αυτή η ισορροπία είχε σαφές περιεχόμενο: Την αποδυνάμωση του Καποδίστρια . Το σχέδιο δεν ήταν βιαστικό ούτε θορυβώδες. Ήταν αργό, συστηματικό και εξαιρετικά αποτελεσματικό , όπως κάθε καλά σχεδιασμένη επιχείρηση εξουδετέρωσης ενός ανθρώπου που τόλμησε να οραματιστεί κράτος ε κεί όπου άλλοι έβλεπαν μόνο προνόμια. 12. Η Μεγάλη Απομόνωση – Η χώρα που άλλαζε και οι άνθρωποι που δεν άντεχαν την αλλαγή Κατά τα έτη 1829 και 1830, ο Ιωάννης Καποδίστριας βρέθηκε να ζει μία από τις πιο παράδοξες και βαριές στιγμές της νεότερης ελληνικής ιστορίας . Ήταν η περίοδος κατά την οποία είχε κερδίσει σχεδόν τα πάντα για την πατρίδα του και ταυτόχρονα έχανε σχεδόν τα πάντα για τον εαυτό του . Είχε εξασφαλίσει σύνορα, είχε αποκαταστήσει στοιχειώδη επισιτισμό σε έναν λαό εξαντλημένο από τον πόλεμο, ε ίχε αρχίσει να επιβάλλει έννομη τάξη εκεί όπου βασίλευε η αυθαιρεσία , και όμως, στο αποκορύφωμα αυτής της εθνικής επιτυχίας, βυθιζόταν στο βαθύτερο ψυχικό σκοτάδι της πολιτικής του διαδρομής. Η Ιστορία σπάνια χαρίζεται σε όσους αλλάζουν πραγματικά την πορεία της. Η Ευρώπη τον αντιμετώπιζε πλέον εχθρικά , οι εγχώριες φατρίες τον διαπόμπευαν , οι Ρουμελιώτες τον απειλούσαν, οι νησιώτες τον κατηγορούσαν , και οι Φαναριώτες ύφαιναν γύρω του έναν αόρατο αλλά εξαιρετικά ανθεκτικό ιστό , με την υπομονή και τη μεθοδικότητα της αράχνης που γνωρίζει ότι το θήραμά της δεν χρειάζεται βιασύνη για να εξαντληθεί. Μέσα σε αυτή τη γενικευμένη επίθεση, ο Καποδίστριας δεν απάντησε ποτέ με βία, ούτε με οργή, ούτε με διάθεση εκδίκησης . Η στάση του υπήρξε σχεδόν αντιφατική προς τη σκληρότητα των καιρών . Απάντησε με υπομονή, με ψυχραιμία και με εκείνη τη βαθιά αίσθηση καθήκοντος που χαρακτηρίζει ανθρώπους οι οποίοι αντιλαμβάνονται την εξουσία ως χρέος και όχι ως δικαίωμα. Μετά τη Συνθήκη της Αδριανούπολης , οι Μεγάλες Δυνάμεις πλήν Ρωσίας, είχαν πλέον συνειδητοποιήσει ότι ο Καποδίστριας δεν ήταν απλός διαχειριστής ή μεταβατικός τοποτηρητής. Ήταν ηγέτης με σχέδιο και βούληση. Και ακριβώς γι’ αυτό κρίθηκε επικίνδυνος. Η Αγγλία, περισσότερο από κάθε άλλη δύναμη, άρχισε να αντιμετωπίζει την ελληνική του πολιτική ως απειλή για τη δική της στρατηγική ισορροπία στην Ανατολική Μεσόγειο . Η αντίληψη στο Λονδίνο ήταν σαφής. Η Ελλάδα όφειλε να παραμείνει μικρή, ελεγχόμενη και απολύτως πειθαρχημένη , όχι μια χώρα με περιθώρια αυτονόμησης , όχι μια δύναμη που θα μπορούσε να συνδεθεί στρατηγικά με τη Ρωσία, ούτε βεβαίως μια ναυτική παρουσία ικανή να αμφισβητήσει τον αγγλικό έλεγχο στο Αιγαίο . Ειδικά, όταν μαθεύτηκε από τους κύκλους των πρεσβειών πως ο Καποδίστριας σε συνεργασία με τους Κολοκοτρωναίους και τους Μανιάτες ετοίμαζαν την πολιτική διαδοχή από Κυβερνείο σε Μοναρχία , με τη στέψη ενός από τους απογόνους του τελευταίου αυτοκράτορα της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας (Ρωμανία), του Κων/νου ΙΑ' Παλαιολόγου ως ο νέος βασιλεύς των Ρωμαίων, ο πρέσβης της Αγγλίας στην Ελλάδα, Λόρδος Λίττλετον ( Lord Edward John Littleton ) πετάχτηκε από τη θέση του και βροντοφώναξε " Όχι! Αυτό δεν πρόκειται να το δεχτούμε! Δεν θα μας κάνει κουμάντο ένας Ρώσος που θέλει μια μικρή Ρωσία στις δικές μας θάλασσες" ! Μέσα σε αυτό το πλαίσιο διαμορφώθηκε μια ξεκάθαρη γραμμή σκέψης , σύμφωνα με την οποία ο Καποδίστριας δεν εξυπηρετούσε την ευρωπαϊκή «ισορροπία», αλλά την ανέτρεπε . Εφ' όσον δεν διέθετε στρατό για να επιβληθεί, ο πιο αποτελεσματικός τρόπος εξουδετέρωσής του ήταν η διεθνής απομόνωση. Οι επιστολές του άρχισαν να μένουν αναπάντητες, αιτήματα πάγωναν σιωπηλά, υποσχέσεις χρηματοδότησης αποσύρονταν χωρίς εξηγήσεις, ενώ παράλληλα ενισχυόταν συστηματικά κάθε εσωτερική φωνή που αντιπολιτευόταν την κυβέρνησή του . Η απομόνωση δεν ανακοινώθηκε ποτέ επίσημα, αλλά εφαρμόστηκε με συνέπεια και πειθαρχία. Την ίδια στιγμή, στο εσωτερικό της χώρας, το εύθραυστο οικοδόμημα του κράτους άρχιζε να ραγίζει. Αν έξω οι Δυνάμεις τον περικύκλωναν διπλωματικά, μέσα στην Ελλάδα οι αντίπαλοί του λειτουργούσαν ως πολιορκητικός κριός. Η Ύδρα πολεμούσε με το χρήμα και την πένα, οι Μανιάτες με τα όπλα και την επίκληση της παράδοσης, η Ρούμελη με τη συστηματική ανυπακοή , ενώ οι Φαναριώτες χρησιμοποιούσαν το πιο ύπουλο όπλο όλων. Tον ψίθυρο . Και συχνά ο ψίθυρος αποδεικνύεται πιο φονικός από το γιαταγάνι , γιατί δεν αφήνει ίχνη και δεν αναλαμβάνει ευθύνη. Μέσα σε αυτή τη δίνη, ο Καποδίστριας διέκρινε τον θεμελιώδη κίνδυνο με απόλυτη διαύγεια . Η Ελλάδα δεν ήταν ακόμη ενωμένο και στιβαρό έθνος, αλλά ένα μωσαϊκό από τόπους, οικογένειες και αντικρουόμενα συμφέροντα, κατάλοιπα της ύστερης βυζαντινής περιόδου. Για να μετατραπεί σε κράτος, έπρεπε όλες αυτές οι επιμέρους δυνάμεις να υποταχθούν στο κοινό καλό . Όμως οι παλιές δομές εξουσίας αντιστέκονταν λυσσαλέα, διότι αντιλαμβάνονταν ότι η επιβίωσή τους προϋπέθετε την αποτυχία του κρατικού εγχειρήματος. Μέσα στον γενικευμένο αυτόν ορυμαγδό, υπήρχε ωστόσο μία δύναμη που δεν εγκατέλειψε τον Κυβερνήτη. Ο απλός λαός . Ο φτωχός, καθημερινός Έλληνας, που είχε μάθει να ζει πάνω στις στάχτες της Επανάστασης, που είχε βιώσει την αδικία, τις αυθαιρεσίες των προκρίτων και την εκμετάλλευση από όσους έτρωγαν από το υστέρημά του. Ο λαός πίστεψε στον Καποδίστρια όχι από ιδεολογία, αλλά από εμπειρία . Διαισθανόταν κάτι απλό και θεμελιώδες, ότι αυτός ο άνθρωπος δεν τον έκλεβε και ότι νοιαζόταν πραγματικά για τη μοίρα του . Γι’ αυτό και στα χωριά τον υποδέχονταν ως πατέρα, άνοιγαν τα σπίτια τους για να τον φιλοξενήσουν και δεν τον είδαν ποτέ ως τύραννο, αλλά ως λυτρωτή. Ωστόσο, η πίστη του λαού δεν αρκούσε . Ο λαός δεν διέθετε κανόνια, ούτε εφημερίδες, ούτε διπλωματικά δίκτυα. Στον πόλεμο που πλησίαζε, η καρδιά του ήταν ειλικρινής αλλά αδύναμη απέναντι στα μαχαίρια των ισχυρών . Όσο η πολιτική απομόνωση γινόταν πιο ασφυκτική, τόσο ο Καποδίστριας βυθιζόταν σε έναν εσωτερικό αγώνα σιωπηλό και μοναχικό . Οι επιστολές του εκείνης της περιόδου συγκλονίζουν . Ο άνθρωπος που είχε συνομιλήσει με αυτοκράτορες, έγραφε πλέον με λόγο πατρικό και σχεδόν παρακλητικό , δηλώνοντας ότι δεν είχε ανάγκες για τον εαυτό του, αλλά ότι το Έθνος είχε ανάγκη από όσους μπορούσαν ακόμη να το στηρίξουν. Αυτός ήταν ο Καποδίστριας μέχρι το τέλος . Ακόμη και απέναντι στους εχθρούς του, διατήρησε μέτρο και αξιοπρέπεια , μια αίσθηση καθήκοντος που θύμιζε πατέρα και όχι επαγγελματία πολιτικό. Κι όμως, την ώρα που θα έπρεπε να συγκεντρώνει στήριξη, οι περισσότεροι από εκείνους που όφειλαν να σταθούν δίπλα του τού γύρισαν την πλάτη . Στα τέλη του 1830 και τις αρχές του 1831, η απομόνωση είχε πάψει να είναι απλώς πολιτική. Είχε μετατραπεί σε ψυχολογική πολιορκία . Κάθε του βήμα συνοδευόταν από απειλές, κάθε του απόφαση γεννούσε νέους εχθρούς, κάθε μεταρρυθμιστική του προσπάθεια συναντούσε οργανωμένη αντίδραση. Κι ενώ εκείνος συνέχιζε να πιέζει για παιδεία, υποδομές, οικονομική εξυγίανση, κοινωνική δικαιοσύνη, τακτικό στρατό και συγκροτημένη διοίκηση, οι αντίπαλοί του έσκαβαν μεθοδικά το έδαφος κάτω από τα πόδια του. Ο κλοιός έκλεινε, το πάτημα γινόταν όλο και πιο ασταθές, και η πολιτική οξυδέρκεια δεν αρκούσε πια. Θαύματα δεν υπήρχαν, και η ιστορία σπάνια τα προσφέρει κατά παραγγελία. Ο άνθρωπος που είχε συμβάλει στη σωτηρία εθνών από την πείνα, ένιωθε πλέον ότι δεν μπορούσε να σώσει τον ίδιο του τον εαυτό από το μίσος που φούντωνε γύρω του . Και σαν να προαισθανόταν το τέλος, στρεφόταν όλο και συχνότερα στη σιωπή της προσευχής , εκεί όπου οι μεγάλες ψυχές αναζητούν δύναμη όταν όλα τα ανθρώπινα στηρίγματα έχουν χαθεί... 13. Η Εσχάτη Ώρα του Κυβερνήτη – Το Έγκλημα που Άνοιξε Πληγές - Όσα ο Σμαραγδής δεν παρουσίασε στην ταινία του Αυτή η ενότητα, είναι και η πιο κρίσιμη ιστορικά . Στηρίζεται απολύτως πάνω σε αδιάσειστα τεκμήρια, σε έρευνες παλιών και σύγχρονων ειδικευμένων Ιστορικών μελετών και ειδικότερα στην πρώτη και πλέον σοβαρή μελέτη του ιστορικού ερευνητή, πρώην Αξιωματικού της Πολεμικής Αεροπορίας Δημήτρη Κοκκινάκη που φέρει τον τίτλο " Αθώοι του αίματος τούτου ", μια μελέτη που κατατέθηκε στην Ακαδημία Αθηνών και υποστηρίχθηκε από τους περισσότερους ιστορικούς-μελετητές, ερευνητές και αναλυτές, ως απολύτως καθαρή, σοβαρή και εμπεριστατωμένη και κυρίως, ουδέποτε διατυπώθηκε καμμιά απολύτως ένσταση από κανέναν απολύτως πάνω στην έρευνα του αυτή. Θα παρουσιαστεί ΣΚΗΝΗ με ΣΚΗΝΗ, όπως παρουσιάζονται οι περισσότερες έρευνες τόσο στα διάφορα ντοκυμαντέρ ερεύνης, όσο και στις διάφορες αναφορές αστυνομικών ερευνητών (ντέντεκτιβ). ΣΚΗΝΗ ΠΡΩΤΗ Πριν ακόμη πέσει το αίμα στα μαρμάρινα σκαλοπάτια του Αγίου Σπυρίδωνος , πριν ο Κυβερνήτης σωριαστεί με το βλέμμα στραμμένο προς τη θύρα του ναού, πριν η Ελλάδα χάσει την τελευταία της ευκαιρία να στερεωθεί ως κράτος και όχι ως πεδίο λεηλασίας , η δολοφονία ήταν ήδη σκηνοθετημένη . Δεν έμοιαζε με έκρηξη θυμού, ούτε με τυφλό μανιάτικο πάθος όπως θα βόλευε να ειπωθεί αργότερα. Έμοιαζε με σχέδιο που υφάνθηκε όχι σε χαρτί, αλλά πάνω στο ίδιο το σώμα της χώρας , πάνω στις αδυναμίες της, στις έριδες, στις ξένες επιδιώξεις, στις ε γχώριες φατρίες που έμαθαν να επιβιώνουν μέσα στο χάος. Η πρώτη ισχυρή ένδειξη δεν βρίσκεται σε μια λογοτεχνική περιγραφή, αλλά σε κάτι ψυχρό, σχεδόν τεχνικό, κι ακριβώς γι’ αυτό αποκαλυπτικό: Στο σχεδιάγραμμα του ανακριτικού φακέλου του Κοκκινάκη . Ένα διάγραμμα φαινομενικά απλό, που όμως λειτουργεί σαν χάρτης εγκληματικής δράσης . Δεν πρόκειται για αφήγηση, πρόκειται για "αναπαράσταση". Στέκει σαν εκείνα τα ταμπλό που βλέπει κανείς στα μεγάλα αστυνομικά κινηματογραφικά έργα , όπου πρόσωπα και διαδρομές συνδέονται με γραμμές που δεν επιτρέπουν παρερμηνείες . Κι όμως, εδώ δεν έχουμε κινηματογραφική ταινία. Έχουμε το σκληρό προοίμιο μιας εθνικής τραγωδίας . Στο κέντρο του "σχεδιαγράμματος ", όχι ψηλά, όχι χαμηλά, αλλά ακριβώς στο κέντρο, βρίσκεται το σώμα του Κυβερνήτη . Και γύρω του, σαν δορυφόροι σε εγκληματική τροχιά, "διακρίνονται" οι μορφές των «πρωταγωνιστών». Δύο ονόματα που η ιστορία τα κράτησε ως βολικούς ενόχους, δύο σκιώδεις παρουσίες που εμφανίζονται σαν τεχνικά εργαλεία μιας επιχείρησης, κι ένα στοιχείο σχεδόν εφιαλτικό: μία φιγούρα χωρίς όνομα, ένας «ζητιάνος» που υπάρχει στα χαρτιά σαν μυστήριο και εξαφανίζεται από την πραγματικότητα σαν να μην υπήρξε ποτέ. Ο Κωνσταντίνος Μαυρομιχάλης εμφανίζεται ως ο “νομικός” δολοφόνος , ο άνθρωπος που του αποδίδεται ότι πυροβόλησε πρώτος . Ωστόσο, ακόμη και ο τρόπος που τοποθετείται στο σχέδιο εκπέμπει ένα μήνυμα που μόνο ο προσεκτικός αναγνώστης αντιλαμβάνεται. Φαίνεται σαν πιόνι. Πρώτος στη λίστα, όχι όμως πρώτος στην ουσία. Η θέση του παραπέμπει περισσότερο σε δόλωμα , σε πρόσωπο που θα σηκώσει το βάρος της πράξης στα μάτια της κοινής γνώμης, παρά σε εγκέφαλο ή σε αληθινό συντονιστή. Διακρίνεται αποφασιστικότητα, ίσως παρορμητισμός, αλλά όχι εκείνη η χειρουργική ψυχραιμία που απαιτεί μια πολιτική δολοφονία τέτοιας κλίμακας, με τέτοια ακρίβεια στόχου και με τέτοια βεβαιότητα περί των συνεπειών της. Ο Γεώργιος Μαυρομιχάλης, σημειωτέον πρώην Πρωθυπουργός της Ελλάδας πριν τον Καποδίστρια, τοποθετείται ως ο εκτελεστής , ο άνθρωπος δηλαδή που μαχαίρωσε τον Κυβερνήτη και ο οποίος, με την εκτέλεσή του, σφράγισε το αφήγημα της “λύσης” του εγκλήματος. Είναι εκείνος που έμεινε στο συλλογικό ασυνείδητο ως «ο δολοφόνος», ακριβώς επειδή ήταν ο πιο χρήσιμος κρίκος για να φανεί ότι η υπόθεση έκλεισε . Όμως η ίδια η διάταξη στο διάγραμμα, οι αποστάσεις, η τροχιά της επίθεσης, μαρτυρούν κάτι πιο κρύο: Δεν ήταν αυτός που κρατούσε την αλυσίδα. Ήταν ο κρίκος που θυσιάστηκε, ώστε να σπάσει η αλήθεια. Η "Ιστορία" τον κράτησε ως πρόσωπο, γιατί έτσι αποφεύγει να μιλήσει για μηχανισμούς. Έπειτα εμφανίζεται ο Γεώργιος Κοζώνης , ο άνθρωπος-σκιά . Δεν του δίνεται τιμητική θέση, δεν φωτίζεται, ούτε καν προβάλλεται. Και ακριβώς αυτή η “σιωπηλή” παρουσία είναι η πιο εκκωφαντική . Όσοι στήνουν εγκλήματα που θέλουν να κρυφτούν, δεν βάζουν τους αληθινούς κρίσιμους συντελεστές στο κέντρο . Τους αφήνουν στο περιθώριο, σαν μια μικρή σημείωση που ο βιαστικός θα προσπεράσει. Ο Κοζώνης, όπως προβάλλει από το υλικό, ήταν παρών την ώρα του εγκλήματος , είχε κινηθεί πριν, και μετά εξαφανίστηκε . Δεν ανήκε στο “θυμικό” της Μάνης , δεν ήταν συγγενής, δεν είχε λόγο τιμής να επικαλεστεί. Ό,τι τον έφερε στη σκηνή δεν ήταν το πάθος, αλλά ο σχεδιασμός. Αυτό είναι το πρώτο σημείο όπου το αφήγημα της “επίσημης ιστορίας” αρχίζει να τρίζει. Δίπλα του, σαν παράλληλη διαδρομή που βεβαιώνει ότι δεν θα υπάρχει διαφυγή, εμφανίζεται ο Καραγιάννης. Η παρουσία του δεν κραυγάζει, απλά υπαινίσσεται . Κι όμως, σε κάθε πολιτική δολοφονία, ο πιο επικίνδυνος δεν είναι ο θορυβώδης, αλλά εκείνος που δεν φαίνεται . Είναι ο άνθρωπος που δεν έχει αφήγημα να υπερασπιστεί, που δεν κουβαλά κοινωνική ταυτότητα ικανή να τον προδώσει, που φεύγει χωρίς να τον θυμάται κανείς, ακριβώς επειδή δεν προοριζόταν να μείνει . Αν ο Καποδίστριας έπρεπε να πεθάνει “οπωσδήποτε”, τότε ο ρόλος μιας τέτοιας σκιάς γίνεται απολύτως λογικός, ακόμη κι αν δεν είναι άμεσα ορατός στον αδαή. Και τέλος, ο πιο σκοτεινός ίσκιος όλων: Ο άγνωστος «ζητιάνος» . Μία φιγούρα χωρίς πατρίδα, χωρίς όνομα, χωρίς παρελθόν, που εμφανίζεται σε μια συγκεκριμένη στιγμή και εξαφανίζεται για πάντα. Αυτό που σε μια άλλη αφήγηση θα ακουγόταν “μυθιστορηματικό”, εδώ είναι το πιο πραγματικό και το πιο ανατριχιαστικό στοιχείο. Διότι κάθε σοβαρός ανακριτής γνωρίζει ότι, όταν σε πολιτική δολοφονία παρεμβάλλεται ένας άνθρωπος χωρίς ταυτότητα και χωρίς ιστορικό, δεν πρόκειται για αυθόρμητη πράξη . Πρόκειται για εργαλείο . Πρόκειται για εξωτερική ανάθεση, για χέρι που ήρθε να υπηρετήσει σκοπό και όχι να εκφράσει συναίσθημα. Ο «ζητιάνος» δεν μοιάζει με απλό επαίτη. Μοιάζει με ένδειξη ότι η σκηνή είχε και άλλους παίκτες, πέρα από αυτούς που έπρεπε να φανούν. Το πιο αποκαλυπτικό, ωστόσο, δεν είναι μόνο ποιοι εμφανίζονται στο διάγραμμα, αλλά ποιοι εξαφανίζονται από τη Δικαιοσύνη . Διότι, στο τέλος, οι μόνοι που συνελήφθησαν ήταν οι δύο Μανιάτες . Οι άλλοι, οι σκιώδεις, οι παράλληλοι, οι “άνθρωποι του σχεδίου”, χάθηκαν σαν καπνός . Κι εδώ γεννιέται το πρώτο μεγάλο μήνυμα του φακέλου: όποιος εξαφανίζεται, είναι πιθανότερο να είναι ένοχος· όποιος μένει, είναι πιθανότερο να είναι το αναλώσιμο πρόσωπο που χρειάστηκε για να κλείσει η υπόθεση. Οι Μαυρομιχαλαίοι έμειναν, οι εκτελεστές έφυγαν, και οι εντολείς δεν φάνηκαν ποτέ, όχι επειδή δεν υπήρξαν, αλλά επειδή έτσι ακριβώς έχει σχεδιαστεί κάθε πολιτικό έγκλημα που θέλει να μοιάζει με “τοπική υπόθεση” και “υπόθεση τιμής”. Ωστόσο, υπάρχουν κι άλλα πρόσωπα, τα οποία έπαιξαν τον δικό τους ρόλο. Όπως ο Ρώσος Ναύαρχος Ρίκορντ ( Piotr Ivanovich Ricord, 1776–1855), o Λοχαγός Κασομούλης , ο Κορνήλιος , πρώην υπάλληλος των Μαυρομιχαλαίων και Τοπάρχης της Μάνης, ο Ταγματάρχης Βαλλιάνος, ο Γάλλος Αντιπρέσβης (πιθανότατα ο Ζάν Ρουέν ή Ρουάν) και κάποιοι τριτοτεταρτοκλασσάτοι που δεν έχουν πολλή σημασία. ΣΚΗΝΗ ΔΕΥΤΕΡΗ ( Το Γένος των Μαυρομιχαλαίων. Το Ήθος μιας Οικογένειας που δεν ήταν φτιαγμένη για Εγκλήματα πουλημένα ) Προτού ένας ανακριτής αποτολμήσει κρίση περί ενοχής ή αθωότητας, οφείλει να εξετάσει όχι μόνο τα γεγονότα αλλά και τον άνθρωπο. Τον χαρακτήρα, το ήθος, την παιδεία και την παράδοση , εκείνα τα στοιχεία που δεν καταγράφονται σε καταθέσεις, αλλά χαράσσονται στο αίμα και μεταδίδονται από γενιά σε γενιά. Στη σελίδα έκτη του φακέλου, ο ερευνητής ανοίγει ακριβώς αυτόν τον φάκελο: Το γένος των Μαυρομιχαλαίων . Και από την πρώτη κιόλας ανάγνωση καθίσταται σαφές ότι δεν πρόκειται ούτε για τυχαία οικογένεια ούτε απλώς για μια ισχυρή τοπική δυναστεία, αλλά για το αρχοντολόγι της Μάνης, για μια γενιά σμιλεμένη στη νομοτέλεια της τιμής, της ευθύτητας, της παλικαριάς και της αδιάλλακτης ανεξαρτησίας. Δεν έχουμε εδώ οικογένεια μηχανορράφων, αλλά οικογένεια πολεμιστών. Η Μάνη δεν υπήρξε ποτέ κοινωνία σκιών ή συνωμοσιών . Υπήρξε κοινωνία φανερών πράξεων, όπου το σπαθί δεν κρύβεται στη μασχάλη, αλλά κρέμεται από τη ζώνη . Εκεί η τιμή δεν διαπραγματεύεται, η εκδίκηση δεν γίνεται επάγγελμα και η προδοσία δεν επιβιώνει, αλλά μετατρέπεται σε στίγμα που διατρέχει γενιές. Όπως προκύπτει καθαρά από τις σχετικές σελίδες του φακέλου, οι Μαυρομιχαλαίοι δεν υπήρξαν ποτέ άνθρωποι της ίντριγκας . Αν διαφωνούσαν, το έλεγαν. Αν ένιωθαν προσβολή, τη φώναζαν . Αν έφταναν στην εκδίκηση, την ασκούσαν φανερά. Αυτή είναι η πρώτη αδιαπραγμάτευτη βάση της σκηνής, που λέει ότι η Μάνη δεν γεννά εκτελεστές αγνώστου παραγγελίας. Γεννά πολεμιστές, όχι πραίτορες. Στο επίκεντρο αυτής της παράδοσης στέκει ο Πετρόμπεης Μαυρομιχάλης, ο πατριάρχης του γένους, ο οποίος στα αρχεία σκιαγραφείται ως άνθρωπος ανοιχτός, περήφανος και, για τα μέτρα των παρασκηνίων της εποχής, σχεδόν αφελής . Δεν υπήρξε ποτέ άνθρωπος των σκοτεινών διαδρόμων, αλλά των μεγάλων χειρονομιών. Κι αυτό έχει κρίσιμη σημασία. Ένας άνθρωπος με τέτοια συγκρότηση δεν θα έστελνε ποτέ άλλον να δολοφονήσει ύπουλα. Αν έφτανε ποτέ στο έσχατο σημείο μιας σύγκρουσης, θα την έφερνε ενώπιον όλων, με πρόσωπο και ευθύνη. Αυτό υπαγορεύει το μανιάτικο ήθος. Ό,τι γίνεται, γίνεται στο φως. Η ανάλυση προχωρά κατόπιν στα προσωπικά πορτρέτα του Κωνσταντίνου και του Γεωργίου , και εδώ ο φάκελος αποκτά ιδιαίτερη βαρύτητα . Από τις λεπτομέρειες της σκιαγράφησης καθίσταται σαφές ότι κανένας από τους δύο δεν ταιριάζει στο προφίλ του πληρωμένου ή ψυχρά προμελετημένου δολοφόνου . Ο Κωνσταντίνος εμφανίζεται ως σκληρός, παρορμητικός και ευέξαπτος, όχι όμως ύπουλος. Δεν ήταν άνθρωπος της συνωμοσίας, αλλά της στιγμιαίας απόφασης . Αν έφτανε στο σημείο να σκοτώσει, θα το διακήρυσσε, θα το αναλάμβανε, και δεν θα δεχόταν ποτέ να λειτουργήσει ως βιτρίνα ενός ξένου σχεδίου. Οι πράξεις του ανήκουν στη σφαίρα του εν θερμώ, όχι της προσεκτικά σκηνοθετημένης πολιτικής δολοφονίας. Ο Γεώργιος , από την άλλη, ως πρώην πρωθυπουργός της Ελλάδας και πολιτικός, παρουσιάζεται πιο ήρεμος και πιο συγκροτημένος , με ανατροφή που δεν περιλαμβάνει καμία ευκολία στο έγκλημα. Δεν προκύπτει προσωπική αντιπάθεια προς τον Κυβερνήτη, ούτε προσωπικό όφελος, ούτε συγκεκριμένος λόγος εμπλοκής . Το σημαντικότερο όμως είναι η ψυχοσύνθεσή του. Πρόκειται για άνθρωπο που, αν διαφωνούσε ή αν αισθανόταν προσβεβλημένος, θα επέλεγε την ευθεία αντιπαράθεση και όχι μια δολοφονική ενέδρα έξω από εκκλησία, σε ιερό χώρο και δημόσιο θέαμα. Με βάση αυτά τα στοιχεία, το πρώτο συμπέρασμα που θα κατέγραφε ένας έμπειρος ανακριτής είναι σχεδόν αυτονόητο. Ότι το ήθος των Μαυρομιχαλαίων συγκρούεται ευθέως με την έννοια του προμελετημένου πολιτικού εγκλήματος . Ο τύπος του εγκλήματος και ο τύπος του χαρακτήρα δεν συνάδουν . Και αυτή η διαπίστωση δεν κλείνει την υπόθεση, αντιθέτως, την ανοίγει. Η μελέτη του γένους των Μαυρομιχαλαίων μοιάζει με άνοιγμα ενός παλιού μανιάτικου σπιτιού . Είναι καθαρό, λιτό και περήφανο. Τα όπλα κρέμονται στους τοίχους όχι για εγκλήματα, αλλά για άμυνα, για τιμή και για ασφάλεια. Δεν υπάρχουν συρτάρια με δηλητήρια, ούτε κρυφοί διάδρομοι, ούτε γράμματα με εντολές ξένων προξένων. Υπάρχει ένα και μόνο πράγμα: αντρειοσύνη. Και οι άντρες της Μάνης δεν δολοφονούν Κυβερνήτες για λογαριασμό άλλων . Αυτό δεν είναι ρομαντισμός, αλλά ιστορική και ανθρωπολογική διαπίστωση. ΣΚΗΝΗ ΤΡΙΤΗ ( Θα μπορούσαν οι Μαυρομιχαλαίοι να είναι συμμέτοχοι σε συνωμοσία; Η εξέταση ενός σεναρίου που κλονίζεται από μόνο του ) Η υπόθεση ότι οι Μαυρομιχαλαίοι θα μπορούσαν να αποτελούν μέρος μιας οργανωμένης συνωμοσίας καταρρέει μόνη της , πριν ακόμη χρειαστεί να προσφύγει κανείς σε σύνθετες ερμηνείες. Αν κάποιος ήθελε να στήσει μια μεγάλη πολιτική δολοφονία, με διεθνείς προεκτάσεις και βεβαιότητα αποτελέσματος, δεν θα επέλεγε για μπροστάρηδες ανθρώπους όπως οι Μαυρομιχαλαίοι. Αυτό το υπαγορεύει η στοιχειώδης λογική , το επιβεβαιώνει η ιστορική εμπειρία και το αποδεικνύει, χωρίς περιθώρια αμφιβολίας, η προσεκτική ανάγνωση των κρίσιμων σελίδων του φακέλου . Το σενάριο μιας «μανιάτικης συνωμοσίας» μοιάζει τόσο ασύνδετο με τον χαρακτήρα, το ήθος και τις συνθήκες των προσώπων, ώστε περισσότερο θυμίζει σκηνοθετημένη εκδοχή για κατανάλωση παρά ιστορικό γεγονός. Το πρώτο ερώτημα που θέτει κάθε σοβαρός ερευνητής είναι απλό και αμείλικτο: Τι θα κέρδιζαν; Η απάντηση είναι αποστομωτική. Δεν θα κέρδιζαν αξιώματα, ούτε περιουσία, ούτε πολιτικό βάρος. Αντιθέτως, θα έχαναν ό,τι διέθεταν . Οι Μαυρομιχαλαίοι δεν ανήκαν σε μηχανισμούς εξουσίας του Ναυπλίου, δεν είχαν πολιτική επιρροή στο υπό διαμόρφωση κράτος, ούτε λειτουργούσαν ως όργανα ξένων συμφερόντων. Το μοναδικό βέβαιο αποτέλεσμα μιας τέτοιας εμπλοκής θα ήταν η φυσική εξόντωση και η ατίμωση του οίκου τους. Κανένας λογικός άνθρωπος, και πολύ περισσότερο ένας Μανιάτης προύχοντας, δεν συμμετέχει σε συνωμοσία και μάλιστα τόσο εξόφθαλμα φανερά, που από μόνη της έχει ως μοναδικό πιθανό τέλος την αγχόνη. Ακολουθεί το δεύτερο, εξίσου καταλυτικό ερώτημα . Σε ποια συνωμοσία συμμετέχει κανείς χωρίς οργάνωση, χωρίς σχέδιο διαφυγής και χωρίς δίκτυο υποστήριξης ; Από τα στοιχεία προκύπτει καθαρά ότι δεν υπήρχε καμία υποδομή που να θυμίζει συνωμοτικό μηχανισμό . Δεν υπήρχε ομάδα κάλυψης, ούτε διαδρομή διαφυγής, ούτε πολιτικός φορέας που να λειτουργεί ως ομπρέλα προστασίας. Μια πραγματική συνωμοσία χαρακτηρίζεται από πειθαρχία, ιεραρχία και ψυχρό σχεδιασμό . Αντίθετα, η δολοφονία του Καποδίστρια φέρει όλα τα σημάδια επαγγελματικής εκτέλεσης με πολλαπλούς δρώντες, με συντονισμό και με πρόσωπα που εμφανίζονται και εξαφανίζονται . Αυτό επί της ουσίας, δεν είναι έργο δύο ανθρώπων μόνων τους, χωρίς συνωμοτική εμπειρία και χωρίς ενιαίο ψυχισμό . Το τρίτο ερώτημα αγγίζει τον πυρήνα της ανθρώπινης φύσης. Γιατί να επιλέξει μια μυστική δύναμη στην υπόθεση αυτή... Μανιάτες; Κάθε σοβαρή συνωμοσία χρειάζεται αναλώσιμους ανθρώπους, εύκολα χειραγωγήσιμους, χωρίς ισχυρό κώδικα τιμής και χωρίς βαριά συλλογική ταυτότητα . Οι Μαυρομιχαλαίοι ήταν το ακριβώς αντίθετο. Ήταν άνθρωποι υπερήφανοι, δεμένοι με έναν αμείλικτο ηθικό κώδικα και απολύτως απρόθυμοι να μετατραπούν σε εργαλεία. Η ίδια η μανιάτικη κοινωνία, μέσα από τις μαρτυρίες της εποχής, δεν αποδέχθηκε ποτέ την εικόνα των δύο ανδρών ως εθελοντικών δολοφόνων. Όταν μια κοινωνία θεωρεί ότι συντελέστηκε ατίμωση, δεν τη συγκαλύπτει. Κι εδώ δεν υπήρξε ποτέ μανιάτικη αποδοχή ενοχής. Το τέταρτο ερώτημα είναι εκείνο που δεν συγχωρεί αυταπάτες. Ποιος ωφελήθηκε . Αυτό που λέμε εμείς οι Ιστορικοί με την λατινική φράση Qui bono . Η απάντηση είναι αποκαλυπτική . Οι Μαυρομιχαλαίοι δεν ωφελήθηκαν σε τίποτε, αντιθέτως, έχασαν περιουσίες, κύρος και ανθρώπους. Αντίθετα, η Αγγλία ωφελήθηκε πολλαπλώς, όπως και το αγγλικό κόμμα στο εσωτερικό της Ελλάδας και όλοι όσοι αντιμάχονταν την ισχυρή κεντρική εξουσία που επιχειρούσε να οικοδομήσει ο Κυβερνήτης . Το κριτήριο του cui bono λειτουργεί εδώ αμείλικτα . Το σενάριο της συμμετοχής των Μαυρομιχαλαίων σε οργανωμένη συνωμοσία δεν αποδυναμώνεται απλώς. Καταρρέει. Τέλος, τίθεται το ζήτημα της ψυχραιμίας . Η πράξη δεν φέρει μανιάτικα χαρακτηριστικά. Δεν ήταν έκρηξη τιμής ή στιγμιαία εκδίκηση, αλλά χειρουργική εκτέλεση, με συντονισμό, με παράλληλες κινήσεις και με πρόσωπα που λειτούργησαν ως επαγγελματίες . Τα ψυχολογικά πορτρέτα των δύο ανδρών δείχνουν ανθρώπους ικανούς βεβαίως για οργή, αλλά κατηγορηματικά όχι για ψυχρό, αποστασιοποιημένο επαγγελματισμό . Οι αυτόπτες μάρτυρες μιλούν για σύγχυση, για άστοχους πυροβολισμούς, για αναστάτωση και πράξεις εν θερμώ , όχι για άψογα εκτελεσμένο σχέδιο. Έτσι, το τελικό συμπέρασμα της τρίτης σκηνής προκύπτει σχεδόν αβίαστα. Η υπόθεση μιας συνωμοσίας με βασικούς εκτελεστές τους Μαυρομιχαλαίους είναι τόσο διάτρητη και τόσο ξένη προς τον ιστορικό και ψυχολογικό τους χαρακτήρα, ώστε ισοδυναμεί με επιτηδευμένη κατασκευή. Σαν να είχε ανάγκη η ιστορία από δύο πρόθυμους ενόχους και κάποιος φρόντισε να τους βρει. Οι πραγματικοί συνωμότες, όπως θα αποκαλυφθεί στις επόμενες σκηνές, ήταν άνθρωποι που ήξεραν να κινούνται στη σκιά και όχι στο φως. ΣΚΗΝΗ ΤΕΤΑΡΤΗ (Η Θεωρία των «Δικιωτών» – Θα μπορούσαν οι Μαυρομιχαλαίοι να σκοτώσουν από προσωπική προσβολή;) Η θεωρία των «δικιωτών» επιστρατεύθηκε εκ των υστέρων για να προσδώσει ένα δήθεν πολιτισμικό άλλοθι στη δολοφονία του Κυβερνήτη . Η ίδια η λέξη είναι βαριά, αυστηρά μανιάτικη και βαθιά φορτισμένη. Ο δικιωτής δεν είναι δολοφόνος · είναι ο άνθρωπος που, σε ακραίες περιστάσεις, αναλαμβάνει προσωπικά την αποκατάσταση της δικαιοσύνης όταν αυτή έχει αρνηθεί να υπάρξει. Η πράξη του συνδέεται άρρηκτα με την τιμή του σπιτιού, με το αίμα, με την ύβρη που δεν μπορεί να μείνει αναπάντητη. Α κριβώς γι’ αυτό η επίκληση αυτής της έννοιας για την ενοχοποίηση των Μαυρομιχαλαίων μοιάζει, όσο εξετάζεται προσεκτικά, όχι απλώς αδύναμη αλλά και παραπλανητική. Σημειωτέον, ο Γεώργιος είχε φέρει και την έγκυο γυναίκα του δεκαπέντε μέρες πριν το φονικό και την ανήλικη κόρη του γ ια να μείνουνε μαζί στο ίδιο σπίτι για όσο διαρκέσει το ταξίδι του στο Ναυπλιο . Και παράλληλα, είχε επιτρέψει στο να τον συνοδέψουν γυναίκα και παιδί εκείνο το πρωινό του φονικού στην εκκλησία αλλά η γυναίκα του ένιωσε αδιαθεσία λόγω της εγκυμοσύνης της και έμειναν τελικά σπίτι. Για τόσο...μεγάλο δολοφόνο μιλάμε. Η ενδελεχής μελέτη των σχετικών σελίδων δείχνει ότι το σενάριο της «προσωπικής βεντέτας» δεν στηρίζεται ούτε στο μανιάτικο ήθος ούτε στα πραγματικά δεδομένα της υπόθεσης . Στην κοινωνία της Μάνης, η τιμή δεν ενεργοποιείται για πολιτικές πράξεις, όσο σκληρές κι αν είναι. Ενεργοποιείται όταν χυθεί άδικο αίμα, όταν προσβληθεί γυναίκα, όταν αθετηθεί όρκος, όταν υπάρξει βαριά προσωπική ύβρη που στιγματίζει το σύνολο του οίκου . Η κράτηση του Πετρόμπεη, όσο επώδυνη κι αν υπήρξε, δεν εντασσόταν σε καμία από αυτές τις κατηγορίες. Ήταν πολιτική πράξη, προϊόν σύγκρουσης εξουσιών και συμφερόντων, όχι προσωπική προσβολή. Αυτό το γνωρίζουν οι Μανιάτες καλύτερα από κάθε άλλον, διότι η πολιτική, όσο κι αν πονά, δεν ταυτίζεται με την προσβολή της οικογενειακής τιμής. Και το πλέον απίστευτο και που...δεν ελήφθη ασφαλώς υπ' όψιν στη "δίκη": Ο Καποδίστριας είχε υποσχεθεί στον Πετρόμπεη, 6 μέρες πριν το φονικό, ότι θα τον αποφυλακίσει! Επίσης, ακόμη πιο αποκαλυπτικό είναι το γεγονός ότι δεν υφίσταται καμία ένδειξη προσωπικής σύγκρουσης ανάμεσα στον Καποδίστρια και τους δύο άνδρες που παρουσιάστηκαν ως δράστες. Δεν υπήρξε προσωπική επαφή, δεν υπήρξε δημόσια προσβολή, δεν υπήρξε λόγος ή πράξη που να μπορούσε να εκληφθεί ως ατομική ύβρις . Η θεωρία του " δικιωτή" προϋποθέτει προσωπική βεντέτα , πρόσωπο με πρόσωπο σύγκρουση, κάτι που εδώ απουσιάζει πλήρως . Γι’ αυτό και η ίδια η μανιάτικη κοινωνία, μετά την εκτέλεση των δύο συγγενών της, δεν αναγνώρισε ποτέ την πράξη ως αποκατάσταση δικαιοσύνης. Τη βίωσε ως πολιτικό παιχνίδι στο οποίο χρησιμοποιήθηκαν δικοί της άνθρωποι. Καθοριστικό ρόλο σε αυτή την αποδόμηση παίζει η στάση του ίδιου του Πετρόμπεη . Αν ο πατριάρχης του γένους είχε θεωρήσει ότι η τιμή του οίκου του είχε προσβληθεί, θα είχε αρκέσει μια φράση για να πυροδοτηθεί αλυσιδωτή αντίδραση. Δεν το έκανε ποτέ . Δεν υπάρχει μαρτυρία ότι ζήτησε εκδίκηση ή άφησε έστω υπαινιγμό. Αντιθέτως, οι πηγές δείχνουν ότι αντιλήφθηκε την κράτησή του ως πολιτική πράξη και όχι ως προσωπική προσβολή. Στη Μάνη, η βούληση του αρχηγού δεν παρακάμπτεται από αυθόρμητες “δικαιοσύνες”. Η οικογένεια πράττει σύμφωνα με τον λόγο του, όχι σύμφωνα με μεταγενέστερες ερμηνείες ιστορικών γραφείων. Ο τρόπος της δολοφονίας συνιστά ίσως το πιο ισχυρό επιχείρημα κατά της θεωρίας των δικιωτών. Η μανιάτικη πράξη τιμής είναι φανερή, ευθεία και δημόσια. Ο δικιωτής δεν στήνει ενέδρα, δεν κρύβεται πίσω από κολώνες, δεν πυροβολεί στην πλάτη, δεν περιμένει τον αντίπαλό του έξω από εκκλησία. Αντιμετωπίζει τον άλλο πρόσωπο με πρόσωπο και αναλαμβάνει πλήρως την ευθύνη. Η δολοφονία του Καποδίστρια φέρει όλα τα χαρακτηριστικά μιας ξενικής, επαγγελματικής εκτέλεσης, απολύτως ασύμβατης με τον μανιάτικο κώδικα τιμής. Ακόμη και η σιωπή των κατηγορουμένων λειτουργεί αποκαλυπτικά. Ο δικιωτής δεν αποσιωπά το κίνητρό του . Πηγαίνει στον θάνατο δηλώνοντας καθαρά ότι έπραξε για την τιμή του. Εδώ δεν υπήρξε ούτε μία τέτοια δήλωση . Ούτε στα πρακτικά της ανάκρισης ούτε στις τελευταίες στιγμές πριν την εκτέλεση ακούστηκε λόγος που να παραπέμπει σε αποκατάσταση τιμής. Αυτή η σιωπή δεν είναι μανιάτικη . Είναι σιωπή ανθρώπων που δεν δρουν με βάση τον δικό τους κώδικα, αλλά έχουν εγκλωβιστεί σε έναν ρόλο που τους αποδόθηκε. Το τελικό συμπέρασμα προκύπτει αβίαστα. Η θεωρία της πράξης ως «δικαιοσύνης» ( δικιωτής =ο αναζητών το δίκαιό του) δεν είναι ιστορική ερμηνεία, αλλά κατασκευή , φτιαγμένη γ ια να φαίνεται πειστική σε όσους γνωρίζουν τη Μάνη μόνο μέσα από στερεότυπα . Πατά σε μια λέξη βαριά και ιερή , αλλά την αδειάζει από το πραγματικό της περιεχόμενο. Η έρευνα δείχνει ότι δεν υπήρξε προσωπική προσβολή , δεν υπήρξε εντολή από τον Πετρόμπεη, δεν υπήρξε μανιάτικη μέθοδος, δεν υπήρξε δήλωση τιμής, ούτε το ψυχολογικό υπόβαθρο που απαιτεί η ίδια η έννοια του δικιωτή. Η εκδοχή της προσωπικής βεντέτας καταρρίπτεται ολοκληρωτικά . Οι Μαυρομιχαλαίοι δεν λειτούργησαν ως δικιωτές. Λειτούργησαν, εν γνώσει ή εν αγνοία τους, ως βολικά εξιλαστήρια θύματα μιας πολύ μεγαλύτερης και σκοτεινότερης υπόθεσης. Στο κάτω κάτω της γραφής, η κατηγορία για την οποία συνελήφθη ο Πετρόμπεης από την κυβέρνηση Καποδίστρια, μόνο...δικιωτισμό δεν αποπνέει, για να μη πώ ότι αποπνέει γελοιότητα. Η κατηγορία με βάση την οποία συνελήφθη ο Πετρόμπεης από τον Καποδίστρια , δεν ήταν προσωπική εκδίκηση, ούτε «τυραννική πράξη», όπως παρουσιάστηκε αργότερα από τον Πολυζωΐδη και την εφημερίδα του, αλλά συγκεκριμένη πολιτικο-διοικητική κατηγορία με κρατικό περιεχόμενο . Ο Πετρόμπεης συνελήφθη ( πιάστηκε στο...Κατάκωλο κι όχι στη Μάνη όπως έχουν καταθέσει ψευδώς τα τσιράκια των Άγγλων αργότερα ) το 1831 ως εγγυητής και πολιτικός υπεύθυνος της Μάνης , επειδή η περιοχή τελούσε σε καθεστώς de facto ανταρσίας απέναντι στο κεντρικό κράτος. Η Μάνη, υπό την επιρροή της οικογένειας Μαυρομιχάλη, αρνούνταν συστηματικά να εφαρμόσει τις κρατικές αποφάσεις, να καταβάλει φόρους, να παραδώσει όπλα, να αναγνωρίσει δικαστική και διοικητική εξουσία και να ενταχθεί στο ενιαίο σύστημα νόμου που προσπαθούσε να επιβάλει ο Κυβερνήτης. Παράλληλα, υπήρχαν τεκμηριωμένες αναφορές για επαφές μανιάτικων κύκλων με ξένους παράγοντες , κυρίως αγγλόφιλους μεσάζοντες, γεγονός που ανησυχούσε σοβαρά την κυβέρνηση. Η κατηγορία, με σύγχρονους όρους, ήταν στάση / ένοπλη απείθεια έναντι της κεντρικής εξουσίας και υπόθαλψη παρακρατικής εξουσίας . Ο Καποδίστριας δεν συνέλαβε τον Πετρόμπεη ως «εχθρό», αλλά ως πολιτικό όμηρο ευθύνης , ώστε να εξαναγκάσει τη Μάνη να υπακούσει στο κράτος χωρίς αιματοχυσία. Γι’ αυτό και η κράτηση ήταν ήπια, χωρίς βασανισμούς, αντιθέτως, ήταν σε περιορισμό σε ανεμόμυλο του φρουρίου του Ναυπλίου και επρόκειτο ουσιαστικά για διοικητική κράτηση υψηλού συμβολισμού , όχι για ποινική εκκαθάριση. Εδώ βρίσκεται και η τραγική ειρωνεία: Ο Καποδίστριας ουσιαστικά προστάτευσε τον Πετρόμπεη από την ανεξέλεγκτη κλιμάκωση, επιχειρώντας να σώσει και το κύρος του και τη Μάνη από στρατιωτική σύγκρουση . Αν είχε κινηθεί με καθαρά στρατιωτικούς όρους, η Μάνη θα είχε υποστεί καταστολή. Αντίθετα, επέλεξε την πολιτική λύση της κράτησης του αρχηγού, πιστεύοντας ότι η οικογένεια θα λειτουργούσε με αίσθηση ευθύνης. Αυτό που δεν κατηγόρησε ποτέ ο Καποδίστριας τον Πετρόμπεη είναι εξίσου κρίσιμο : Δεν τον κατηγόρησε ποτέ για προδοσία , δεν τον κατηγόρησε για συνωμοσία δολοφονίας, δεν τον κατηγόρησε για προσωπικό έγκλημα. Η σύλληψη δεν είχε χαρακτήρα εκδικητικό , αλλά κρατικό . Η μεταγενέστερη αφήγηση περί «προσβολής της τιμής των Μαυρομιχαλαίων» είναι κατασκευή της αγγλο-φαναριώτικης αντικαποδιστριακής προπαγάνδας , που εξυπηρετούσε δύο στόχους: Να εμφανίσει τη δολοφονία ως βεντέτα και όχι ως πολιτικό έγκλημα, και να εξαφανίσει από το κάδρο τους πραγματικούς ωφελημένους από τον θάνατο του Κυβερνήτη. ΣΚΗΝΗ ΠΕΜΠΤΗ ( Η Θεωρία της Φιλοπατρίας – Θα μπορούσαν να σκοτώσουν τον Κυβερνήτη οι Μαυρομιχαλαίοι «για την...Ελλάδα»;) Η θεωρία της φιλοπατρίας γεννήθηκε από την ...αμηχανία. Όταν τα πραγματικά δεδομένα αρνούνται να υπηρετήσουν ένα βολικό αφήγημα , η ιστοριογραφία συχνά καταφεύγει σε μια «ηρωική» ερμηνεία , σε μια εκδοχή που γλυκαίνει το φαρμάκι της δολοφονίας και της δίνει δήθεν υψηλό νόημα . Έτσι διατυπώθηκε και η τρίτη εκδοχή: Ότι δηλαδή οι Μαυρομιχαλαίοι δήθεν σκότωσαν τον Καποδίστρια από φιλοπατρία , επειδή πίστευαν πως ο Κυβερνήτης έβλαπτε την Ελλάδα. Όμως η ενδελεχής εξέταση των σχετικών σελίδων του φακέλου διαλύει αυτή την εκδοχή με την ίδια ευκολία που καταρρέει ένας πύργος από άχυρο. Η φιλοπατρία των Μαυρομιχαλαίων δ εν ταυτιζόταν ποτέ με την πολιτική έννοια του κράτους, όπως αυτή διαμορφωνόταν το 1830 . Η Μάνη υπήρξε πάντοτε τόπος της τοπικής πατρίδας, του οίκου, της γενιάς και της άμεσης ελευθερίας . Οι Μαυρομιχαλαίοι αγαπούσαν τη Μάνη, την αυτονομία της και το δικαίωμα να ζουν σύμφωνα με τους δικούς τους νόμους. Το έθνος το αναγνώριζαν και το σεβόντουσαν, αλλά δεν συμμερίζονταν την αντίληψη του συγκεντρωτικού, πειθαρχημένου κράτους που οραματιζόταν ο Καποδίστριας . Αυτή όμως η διαφωνία, όσο βαθιά κι αν ήταν, δεν γεννά δολοφονίες . Γεννά μόνο αντιστάσεις, εντάσεις και ασφαλώς πολιτικές συγκρούσεις. Όχι αίμα και μάλιστα με τη ταμπέλα της προδοσίας. Κανένας Μαυρομιχάλης δεν θα αναλάμβανε ποτέ τον ρόλο του «εθνικού τιμωρού» απλώς και μόνο επειδή διαφωνούσε με ένα μοντέλο διακυβέρνησης . Ακόμη πιο καταλυτικό είναι το γεγονός ότι ο Καποδίστριας δεν θεωρήθηκε ποτέ από τους ίδιους εχθρός της Ελλάδας. Για να υπάρξει φιλοπατρία ως κίνητρο δολοφονίας, το θύμα πρέπει να εκλαμβάνεται ως απειλή για το έθνος . Τίποτε τέτοιο δεν προκύπτει ούτε από μαρτυρίες ούτε από έμμεσες ενδείξεις. Οι Μαυρομιχαλαίοι γνώριζαν την προσφορά του Κυβερνήτη στην Επανάσταση , ήξεραν ότι υπήρξε ο άνθρωπος που κράτησε ενωμένη την Ευρώπη υπέρ των Ελλήνων , γνώριζαν ότι προστάτευσε προσωπικά τον Πετρόμπεη και ότι η ίδια η Μάνη απολάμβανε συγκεκριμένα προνόμια χάρη στη δική του πολιτική. Εξ άλλου, το κυριότερο, ο Πετρόμπεης επέμενε και μάλιστα πιεστικά στο να αναλάβει ο Καποδίστριας την διακυβέρνηση του νεοσύστατου κράτους. Πώς λοιπόν, είναι δυνατόν ένας άνθρωπος που αναγνωρίζεται ως σωτήρας της πατρίδας να δολοφονείται στο όνομα της πατρίδας; Το ερώτημα αυτό από μόνο του ακυρώνει τη θεωρία. Η ίδια η πράξη δεν φέρει κανένα πατριωτικό γνώρισμα. Όταν ένα έγκλημα επιχειρείται στο όνομα του έθνους, συνοδεύεται πάντοτε από λόγο, από προκήρυξη, από δημόσια αιτιολόγηση ή έστω από έναν συμβολισμό που επιδιώκει να δικαιολογήσει τη βία. Οι πολιτικές δολοφονίες που επικαλούνται τη «σωτηρία της πατρίδας» δεν είναι ποτέ μουγγές. Εδώ όμως επικρατεί απόλυτη σιωπή. Καμία ανακοίνωση, καμία διεκδίκηση, καμία ιδεολογική τοποθέτηση. Η σιωπή αυτή δεν είναι φιλοπατρία. Είναι φόβος ή, ακόμη χειρότερα, ένδειξη ότι η εντολή δεν ανήκε σε εκείνους που εμφανίστηκαν ως δράστες. Ούτε το προσωπικό προφίλ των δύο ανδρών ταιριάζει με την εικόνα του «εθνικού εκτελεστή». Η φιλοπατρία, όταν μετατρέπεται σε ακραία πράξη, προϋποθέτει ιδεολογική συγκρότηση, πολιτικό λόγο, παθιασμένη εμμονή υπέρ ενός συλλογικού οράματος. Ο Κωνσταντίνος και ο Γεώργιος δεν διέθεταν τίποτε από αυτά . Δεν είχαν πολιτική γραφή, δεν είχαν δημόσιο λόγο, δεν είχαν δράση υπέρ ενός ευρύτερου πολιτικού σχεδίου. Ο χαρακτήρας και η παιδεία τους δεν συγκροτούν ψυχολογία φανατικού εθνοσωτήρα. Ένας Μανιάτης πατριώτης δεν σκοτώνει τον άνθρωπο που μόλις έχει διασφαλίσει τη διεθνή θέση της Ελλάδας και δεν ρίχνει τη χώρα στο χάος τη στιγμή που αρχίζει να στέκεται στα πόδια της. Α υτό δεν λέγεται φιλοπατρία, αλλά εθνική καταστροφή. Τέλος, ο ίδιος ο τρόπος της πράξης αναιρεί κάθε πατριωτικό ισχυρισμό . Η φιλοπατρική θυσία προϋποθέτει φανερότητα, ανάληψη ευθύνης και υψηλό φρόνημα. Αντίθετα, η αντεθνική πράξη τελείται στο σκοτάδι, από σκιές, με άγνωστους συνεργούς και με συνέπειες που διαλύουν το κράτος . Η δολοφονία του Καποδίστρια έγινε Κυριακή πρωί έξω από εκκλησία, με παράλληλους δράστες να κρύβονται, με σκηνοθετημένη οπισθοφυλακή και με αποτέλεσμα τη βίαιη αποσύνθεση της κρατικής εξουσίας. Αν αυτό ονομαστεί φιλοπατρία, τότε η ίδια η λέξη χάνει κάθε νόημα. Το τελικό συμπέρασμα της πέμπτης σκηνής είναι αμείλικτο . Η θεωρία της φιλοπατρίας δεν αντέχει ούτε στοιχειώδη έλεγχο. Δεν στηρίζεται σε κείμενα, δεν επιβεβαιώνεται από μαρτυρίες, δεν εδράζεται σε ψυχολογική ανάλυση ούτε σε ιστορικά συμφραζόμενα. Καταρρέει ολοκληρωτικά. Οι Μαυρομιχαίοι δεν σκότωσαν για την Ελλάδα. Η Ελλάδα, ή μάλλον το πολιτικό σύστημα που διαμορφωνόταν πάνω στο πτώμα της, θυσίασε εκείνους για να καλύψει τα ίχνη όσων είχαν κάθε λόγο να θέλουν νεκρό τον Κυβερνήτη. ΣΚΗΝΗ ΕΚΤΗ ( Τα Ακλόνητα στοιχεία – Πώς η ίδια η πραγματικότητα αθωώνει τους Μαυρομιχαλαίους ) Όσο προχωρά η έρευνα του ιστορικού, όσο η έρευνα βαθαίνει μέσα από καταθέσεις, κινήσεις και χρονικά, ένα συμπέρασμα αναδύεται με αυξανόμενη καθαρότητα από τις σελίδες που επικαλείται ο φάκελος. Η επίσημη εκδοχή δεν στέκει. Δεν είναι απλώς αδύναμη, είναι και εσωτερικά αντιφατική. Και όταν οι αντιφάσεις συσσωρεύονται, τότε η «ιστορία» συνήθως επιλέγει έναν τρόπο να «κλείσει» την υπόθεση: Φορτώνει το βάρος σε πρόσωπα που μπορούν να σταθούν ως βολικοί ένοχοι . Όχι γιατί αποδείχθηκε η ενοχή τους, αλλά γιατί η ενοχή τους εξυπηρετεί. Τα «ακλόνητα στοιχεία» που παρατίθενται δ εν είναι θεαματικά ούτε κραυγαλέα . Είναι εκείνα τα μικρά, φαινομενικά ασήμαντα θραύσματα που, όταν ενωθούν, γίνονται συμπαγής εικόνα. Και η εικόνα αυτή είναι συντριπτική: ΟΚωνσταντίνος και ο Γεώργιος Μαυρομιχάλης δεν θα μπορούσαν, με κανέναν λογικά συνεκτικό τρόπο, να είναι οι οργανωτές και οι ψυχροί εκτελεστές ενός πολιτικού εγκλήματος τέτοιας κλίμακας. Αυτό είναι ψύχραιμο συμπέρασμα που προκύπτει όταν ακολουθήσεις τις πηγές μέχρι τέλους και δεχθείς να δεις αυτό που δείχνουν, όχι αυτό που θα βόλευε να δείξουν. Η ίδια η σκηνή του εγκλήματος δεν ταιριάζει με την επίσημη αφήγηση. Αν δεχθεί κανείς την τυποποιημένη εκδοχή, πρέπει να υποθέσει μια αλληλουχία σχεδόν “καθαρής” εκτέλεσης: Προσέγγιση με ακρίβεια, πυροβολισμός με αποτελεσματικότητα, άμεση συμπλήρωση της πράξης με χαριστική κίνηση, και κατόπιν η προβλεπόμενη απομάκρυνση ή, έστω, η ψυχρή βεβαιότητα του ανθρώπου που ξέρει τι έκανε . Όμως, όταν η σκηνή ξαναστήνεται με βάση αποστάσεις, θέσεις, τροχιές και μαρτυρίες, προκύπτουν κενά και ασυμφωνίες που δεν συγχωρούνται σε ένα έγκλημα «χειρουργικής» εκτέλεσης . Ο πυροβολισμός δεν εμφανίζεται ως εύστοχη, επαγγελματική βολή. Η τροχιά και η δυναμική της επίθεσης δεν συμφωνούν με την εικόνα μιας ομαλά σχεδιασμένης εκτέλεσης. Και κυρίως, η συμπεριφορά των δύο αμέσως μετά δεν αποπνέει ψυχρό επαγγελματισμό αλλά αιφνιδιασμό, σάστισμα, σύγχυση, σαν άνθρωποι που βρίσκονται μέσα σε μια ακολουθία γεγονότων μεγαλύτερη από τον έλεγχό τους . Η δολοφονία ενός κυβερνήτη σε κεντρικό σημείο πόλης απαιτεί συγχρονισμό, κάλυψη, ψυχραιμία και εφεδρείες. Εδώ διακρίνεται περισσότερο ένα χάος στιγμών, μια έκρηξη βίας όπου οι Μανιάτες μοιάζουν να έχουν παγιδευτεί μέσα στο σχέδιο άλλων, παρά να το έχουν μεθοδεύσει οι ίδιοι. Το δεύτερο, ακόμη βαρύτερο στοιχείο είναι η ασύμμετρη τύχη των προσώπων. Όσοι είναι πραγματικά ύποπτοι, εξαφανίζονται . Όσοι είναι εύκολοι στόχοι, μένουν . Οι σκιώδεις μορφές που εμφανίζονται ως παράπλευροι συντελεστές, πρόσωπα που θα έπρεπε να ερευνηθούν με χειρουργική επιμονή, δεν αποκτούν βιογραφία, δεν περνούν από ουσιαστική ανάκριση, δεν στέκουν μπροστά στη δικαιοσύνη. Χάνονται σαν καπνός. Αντίθετα, οι Μαυρομιχαλαίοι συλλαμβάνονται, ανακρίνονται, οδηγούνται σε διαδικασία που παρουσιάζεται ως δίκη, και εκτελούνται . Σε κάθε σοβαρή ποινική διερεύνηση, αυτό το μοτίβο είναι καμπάνα. Εκείνοι που θα έπρεπε να κρατηθούν στο φως, διαφεύγουν κι εκείνοι που μπορούν να σταθούν ως βολική απάντηση, θυσιάζονται. Η αθωωτική ισχύς αυτού του στοιχείου είναι αυτονόητη, διότι οι πραγματικοί οργανωτές δεν ρισκάρουν να αφήσουν τους ανθρώπους τους εκτεθειμένους στη δημόσια ανάκριση . Οι Μαυρομιχαλαίοι εκτέθηκαν, εξαντλήθηκαν, αποκεφαλίστηκαν. Άρα δεν ήταν “άνθρωποί τους”. Ήταν αναλώσιμοι. Ένα τρίτο ακλόνητο σημείο αφορά τη συμπεριφορά πριν και μετά. Πριν από τη δολοφονία δεν καταγράφεται συνεκτική αλυσίδα προπαρασκευαστικής συνωμοτικής δράσης. Δεν υπάρχει σαφής εικόνα μυστικών συναντήσεων με κέντρα ισχύος, δεν υπάρχει τεκμηριωμένη επαφή με ξένες υπηρεσίες ή διπλωματικούς μηχανισμούς, δεν υπάρχει οργανωμένη ομάδα υποστήριξης που να τους πλαισιώνει. Μετά τη δολοφονία, δεν διακρίνεται το απολύτως αναμενόμενο σε μια πολιτική εκτέλεση “για ξεκαθάριση λογαριασμών” . Δηλαδή δεν υπάρχει προαποφασισμένη δίοδος, δεν υπάρχει σχέδιο εξόδου από τη χώρα, δεν υπάρχει η αυτοκυριαρχία του ανθρώπου που ξέρει ότι τον καλύπτει ισχυρός προστάτης. Αντίθετα, η εικόνα παραπέμπει σε ανθρώπους που σπρώχτηκαν μέσα σε μια δίνη και είτε δεν πρόλαβαν είτε δεν μπόρεσαν να κινηθούν όπως θα κινούνταν ένας πραγματικός επαγγελματίας πολιτικός δολοφόνος . Κι αυτή η απουσία διαφυγής δεν είναι λεπτομέρεια. Είναι συντριπτικό στοιχείο. Το τέταρτο στοιχείο είναι το πιο αμείλικτο για κάθε ερευνητή . Η ανυπαρξία συνεκτικού κινήτρου. Εκεί όπου τα σενάρια της βεντέτας και της φιλοπατρίας καταρρέουν, μένει ένα ερώτημα που δεν απαντάται, « γιατί να το κάνουν και τι θα κέρδιζαν ». Η απάντηση που προκύπτει από τη συνολική ανάγνωση είναι αποστομωτική . Δεν αποκτούν εξουσία, δεν αποκτούν χρήμα, δεν αποκτούν δόξα, δεν δικαιώνεται κάποια συγκεκριμένη τους απαίτηση, δεν «σώζουν» την πατρίδα από κάποιον υποτιθέμενο εχθρό. Αντιθέτως, χάνουν τη ζωή τους, σπιλώνεται το όνομά τους, εκτίθεται το γένος τους, και φορτώνεται στη Μάνη μια βαριά κατηγορία που θα τη συνοδεύει επί αιώνες. Μια δολοφονία χωρίς όφελος για τους δράστες είναι ποινικά απίθανη και ιστορικά έωλη. Όταν λοιπόν οι φερόμενοι αυτουργοί δεν είχαν τίποτε να κερδίσουν και έχασαν τα πάντα, η πλάστιγγα γέρνει αναπόφευκτα προς μία κατεύθυνση: Δεν ήταν εκείνοι οι πραγματικοί αυτουργοί, αλλά εκείνοι πάνω στους οποίους βόλευε να πέσει το φταίξιμο . Και τέλος, το πέμπτο στοιχείο αφορά τη δίκη , η οποία μοιάζει περισσότερο με τελετή «κλεισίματος φακέλου» παρά με διαδικασία αναζήτησης της αλήθειας . Οι μάρτυρες δεν εξαντλούνται από την εξέταση δικαστών και δικηγόρων, οι αντιφάσεις δεν αποσυμφορούνται, οι σκιώδεις φιγούρες δεν καλούνται να δώσουν λόγο . Το δικαστήριο λειτουργεί σαν τελετουργική σφραγίδα , σαν μια παράσταση που πρέπει να τελειώσει με μια επιβεβαίωση της ήδη προκαθορισμένης εκδοχής. Κι αυτό, για τον ερευνητή-ιστορικό, είναι πάντα καμπανάκι . Όταν ένας θεσμός μοιάζει να βιάζεται να κλείσει την υπόθεση, δεν είναι επειδή βρέθηκε η αλήθεια. Είναι επειδή η αλήθεια οδηγεί κάπου που δεν θέλουν να πάει κανείς. Γι’ αυτό και δεν άνοιξε ποτέ ο δρόμος που θα έπρεπε να ανοίξει. Κανείς δεν ενδιαφέρθηκε σοβαρά να μάθει ποιοι ήταν οι άνθρωποι των σκιών, ποια ήταν τα ίχνη τους, ποιες οι επαφές τους, και πώς συνδέονται τα πρόσωπα του Ναυπλίου με τα προξενεία και τα προξενεία με τα κέντρα εξουσίας. Όταν ενωθούν όλα αυτά τα “μικρά”, βγαίνει ένα “μεγάλο” . Μια ασυμφωνία στη σκηνή, μια εξαφάνιση προσώπων, μια πρόχειρη δίκη, μια έλλειψη κινήτρου, μια παράξενη σιωπή γύρω από κρίσιμες διαδρομές. Μεμονωμένα ίσως να φαίνονταν ασήμαντα. Ως σύνθεση όμως γίνονται αναντίρρητη εικόνα. Η ενοχή των Μαυρομιχαλαίων είναι χρήσιμη, όχι αποδεδειγμένη. Και τα «ακλόνητα στοιχεία» δεν γέρνουν προς την καταδίκη τους, αλλά προς την αθώωσή τους. Aφού λοιπόν, αποκλείονται ωε δολοφόνοι οι Μαυρομιχαλαίοι, τότε ...ποιός ή ποιοί; ΣΚΗΝΗ ΕΒΔΟΜΗ ( Όλο το χρονικό καρέ - καρέ ) Οι Κωνσταντίνος και Γεώργιος Μαυρομιχάλης βρίσκονταν στο Ναύπλιο όχι ως ελεύθεροι άνθρωποι αλλά ως κρατούμενοι , και μάλιστα παρά τη θέλησή τους, α φού επεδίωκαν να διαφύγουν και όχι να παραμείνουν εκεί . Ο Πετρόμπεης Μαυρομιχάλης, ο οποίος συνελήφθη στο Κατάκωλο (όπως εχω γράψει πιο πάνω), δεν είχε σκοπό να μεταβεί στη Μάνη αφού την είχε προσπεράσει, ενώ η κατηγορία περί εσχάτης προδοσίας που του αποδόθηκε ήταν ψευδής . Παρέμεινε φυλακισμένος επί εννέα μήνες χωρίς δίκη, έγκλειστος σε ανεμόμυλο του φρουρίου του Ναυπλίου και φρουρούμενος από έξι στρατιώτες, γεγονός που επιβεβαιώνεται ακόμη και από την κατάθεση υπηρέτη που του μετέφερε καθημερινά φαγητό και καπνό . Τόσο Ρώσος ν αύαρχος Ρίκορντ όσο και ο τότε λοχαγός Κασομούλης , ο οποίος μάλιστα είχε σταλεί στη Μάνη από τον ίδιο τον Καποδίστρια για διερεύνηση της κατάστασης, διαπίστωσαν ότι η Μάνη δεν είχε εξεγερθεί εναντίον του Κυβερνήτη. Και οι δύο κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι το μοναδικό αίτημα των Μανιατών ήταν η απομάκρυνση από τη θέση του τοπάρχη της Μάνης, του Κορνηλίου , πρώην υπαλλήλου των Μαυρομιχαλαίων, ο οποίος με καταχρηστικές πρακτικές καταπίεζε τον πληθυσμό και απέστελλε ψευδείς αναφορές για δήθεν στάσεις στη Μάνη, κάτι που ο ίδιος ομολόγησε στον Κασομούλη. Έτσι αποκαλύφθηκε το ψέμμα περί συνωμοσίας του Πετρόμπεη έναντι του Καποδίστρια. Ο Καποδίστριας, ύστερα από παράκληση του ίδιου του Ρώσου Ναυάρχου Ρίκορντ , ο οποίος τον διαβεβαίωσε ότι στη Μάνη επικρατούσε ηρεμία, δέχθηκε να συναντήσει τον Πετρόμπεη . Η συνάντηση αυτή ορίστηκε για τις 22 Σεπτεμβρίου και όχι για τις 26, όπως μεταγενέστερα και ψευδώς υποστηρίχθηκε . Πραγματοποιήθηκε το απόγευμα της ίδιας ημέρας, παρουσία του Ρίκορντ, παρά τους ισχυρισμούς ότι ο Καποδίστριας είχε αρνηθεί να δεχθεί τον Μαυρομιχάλη. Κατά τη συνάντηση αυτή, ο Κυβερνήτης υποσχέθηκε στον Πετρόμπεη ότι θα αποφυλακιζόταν μέσα σε πέντε με έξι ημέρες . Ο Πετρόμπεης, φεύγοντας, πέρασε κάτω από το σπίτι των συγγενών του και τους ανακοίνωσε τα ευχάριστα νέα . Ο Γεώργιος Μαυρομιχάλης, περίπου δεκαπέντε ημέρες πριν από τα γεγονότα, ε ίχε φέρει στο Ναύπλιο την έγκυο σύζυγό του μαζί με την ανήλικη κόρη του, και διέμεναν όλοι μαζί στο ίδιο σπίτι. Το πρωί εκείνο επέτρεψε στην οικογένειά του να μεταβεί στην ίδια εκκλησία μαζί του, γεγονός ασύμβατο με την εικόνα ανθρώπου που, σύμφωνα με μεταγενέστερες μυθιστοριογραφικές αφηγήσεις, επρόκειτο να δολοφονήσει τον Κυβερνήτη. Καθ’ οδόν προς την εκκλησία, στην πλατεία του αναβρυτηρίου, ένα σκοτεινό και εντελώς έρημο σημείο της διαδρομής, σε απόσταση εκατό έως εκατόν πενήντα μέτρων πριν από τον ναό, οι Μαυρομιχαλαίοι προσπέρασαν τον Καποδίστρια και τη συνοδεία του χαιρετώντας τον μάλιστα εγκαρδίως ( μαρτυρία του Λέοντος, σωματοφύλακα του Κυβερνήτη ), χωρίς να προβούν σε καμμία ενέργεια, παρ' ότι το σημείο αυτό προσφερόταν σαφώς περισσότερο για επίθεση . Αν ήθελαν λοιπόν αυτοί οι δύο να τον δολοφονήσουν, είχαν ΑΚΡΙΒΩΣ την κατάλληλη ευκαιρία και στιγμή. Δε χρειαζόταν να συμβεί το γεγονός μπροστά στην εκκλησία, όπου η έκθεση θα ήταν απόλυτη γι αυτούς. Οι Μαυρομιχαλαίοι, σύμφωνα με όλες τις μαρτυρίες , ήταν ντυμένοι με επίσημα, βαριά και απολύτως αναγνωρίσιμα ενδύματα , ακατάλληλα τόσο για γρήγορη διαφυγή όσο και για μια πράξη που θα απαιτούσε αφάνεια ή αιφνιδιασμό . Η εμφάνισή τους δεν επέτρεπε καμία απόπειρα να δράσουν απαρατήρητοι . Όταν έφτασαν στον χώρο της εκκλησίας, παρέμειναν εκτός αυτής, καθώς στους υπόδικους απαγορευόταν η είσοδος στους ιερούς ναούς ώστε να μην μπορούν να επικαλεστούν άσυλο. Ο ίδιος ο Καποδίστριας, πλησιάζοντας την εκκλησία, έβγαλε το καπέλο του ως ένδειξη σεβασμού πριν εισέλθει στον ναό. Σε πολύ μικρή απόσταση πίσω του, μόλις ένα ή δύο βήματα, βρίσκονταν ο υπηρέτης του Καποδίστρια, ο Κοζώνης, ο οποίος ήταν μονόχειρας, καθώς και ο φρουρός του Κυβερνήτη, ο στρατιώτης Λέων . Αξίζει να σημειωθεί ότι εκείνη την ημέρα ο Κοζώνης ζήτησε για πρώτη φορά να συνοδεύσει ο ίδιος τον Καποδίστρια, αντικαθιστώντας αιφνιδίως έναν σωματοφύλακα που δήλωσε ...ασθένεια(;), μια σύμπτωση που χαρακτηρίζεται ιδιαιτέρως αξιοσημείωτη . Ο ίδιος ο Κοζώνης , λόγω της σωματικής του αναπηρίας, δεν μπορούσε να θεωρηθεί κανονικός φρουρός, αφού ως μονόχειρας δεν πληρούσε τις προϋποθέσεις για να είναι στρατιώτης. Όπως κατέθεσαν όλοι ανεξαιρέτως οι μάρτυρες και όπως αργότερα αναγνώρισε και το ίδιο το δικαστήριο, ακούστηκαν τρεις πυροβολισμοί. Οι πυροβολισμοί αυτοί ρίχθηκαν από τρία διαφορετικά πρόσωπα, από μία φορά ο καθένας, και με τη σειρά που αναφέρονται: πρώτα από τον Κωνσταντίνο, έπειτα από τον Κοζώνη και τέλος από τον Καραγιάννη. Η σφαίρα του Κωνσταντίνου καρφώθηκε στον τοίχο της εκκλησίας, στο σημείο όπου στεκόταν λίγο νωρίτερα ο Καποδίστριας, γεγονός που αποδεικνύει ότι ο πυροβολισμός προήλθε από θέση ακριβώς απέναντι από την είσοδο . Αν είχε πυροβολήσει από το σημείο όπου υποτίθεται ότι βρισκόταν, η βολίδα θα είχε πλήξει τον τοίχο του απέναντι σπιτιού. Το τραύμα που προκάλεσε το πιστόλι στο κεφάλι του Καποδίστρια βρισκόταν στο ινίο, δηλαδή στο πίσω μέρος της κεφαλής, και μάλιστα εξ επαφής , στοιχείο καθοριστικό για την κατανόηση της σκηνής. Ο Κωνσταντίνος δεν άγγιξε τον Κυβερνήτη ούτε του απηύθυνε οποιαδήποτε λέξη, ύβρη ή απειλή. Για να προκληθεί τραύμα εξ επαφής, όπως πλέον αποδεικνύεται, ο δολοφόνος θα έπρεπε να βρίσκεται ακριβώς ανάμεσα στον Καποδίστρια και στους φρουρούς του, σε θέση πλήρως ορατή από αυτούς. Ο Κοζώνης, ο οποίος βρισκόταν μόλις ένα βήμα πίσω από τον Κυβερνήτη, δεν είδε τον Κωνσταντίνο να πυροβολεί. Το μόνο που αντιλήφθηκε ήταν ο ήχος του πυροβολισμού, γεγονός που σημαίνει ότι ο Κωνσταντίνος βρισκόταν πίσω του και όχι μπροστά του , ανατρέποντας εκ νέου τη μεταγενέστερη αφήγηση για τη θέση και τον ρόλο του. Από τη στιγμή που ο Κωνσταντίνος αστόχησε, είναι σαφές ότι κάποιος άλλος πυροβόλησε τον Κυβερνήτη . Ο Κοζώνης, είτε ήταν ο ίδιος ο δράστης είτε όχι , είδε οπωσδήποτε ποιος πυροβόλησε , χωρίς όμως να τον κατονομάσει ποτέ . Το βέβαιο είναι ότι ο Κοζώνης δεν πυροβόλησε τον Κωνσταντίνο κατά τη διαφυγή του, διότι, παρά τους ισχυρισμούς που ακούστηκαν αργότερα, ο Κωνσταντίνος δεν βρέθηκε τραυματισμένος στην πλάτη, αλλά με τραύματα στην κοιλιακή χώρα , τα οποία προήλθαν από εμπρόσθια βολή. Το εύλογο ερώτημα που προκύπτει είναι προς ποιον, τελικά, κατευθύνθηκε ο πυροβολισμός του Κοζώνη. Μετά τα γεγονότα, ο Κωνσταντίνος καταδιώχθηκε από στρατιώτες, οι οποίοι τον χτυπούσαν και τον εξύβριζαν. Καθ’ όλη τη διάρκεια της καταδίωξης, εκείνος φώναζε ότι είναι αθώος και ζητούσε επίμονα να δικαστεί . Ο Γεώργιος, από την πλευρά του, απομακρύνθηκε τρέχοντας, χωρίς να έχει αγγίξει τον Καποδίστρια. Στην προσπάθειά του να σωθεί, επιχείρησε να εισέλθει σε τρία διαφορετικά σπίτια, τα οποία όμως βρήκε κλειστά, ανάμεσά τους και το σπίτι κάποιου Δαριώτη. Την ίδια στιγμή, μέσα στην εκκλησία βρίσκονταν περίπου οκτώ άτομα, στην πλειονότητά τους ηλικιωμένοι. Η ώρα ήταν μεταξύ πέντε και έξι το πρωί και δεν είχε ακόμη φτάσει εκκλησίασμα. Συνεπώς, δεν υπήρχε πλήθος ικανό να λιντσάρει τον Κωνσταντίνο, όπως ψευδώς διαδόθηκε αργότερα . Ο Γεώργιος τελικά βρήκε ανοιχτή την οικία του ταγματάρχη Βαλλιάνου και έδιωξε όσους βρίσκονταν μέσα, οχυρώνοντας το σπίτι και τοποθετώντας ακόμη και πρόχειρα ταμπούρια στα παράθυρα. Το γεγονός αυτό δείχνει καθαρά ότι δεν είχε προκαθορισμένο σχέδιο διαφυγής. Πάνω απ’ όλα, καταρρίπτει τον ισχυρισμό ότι κατευθυνόταν εξ' αρχής προς την οικία του Γάλλου Αντιπρεσβευτή Ρουέν. Η οικία Βαλλιάνου ήταν μεσοτοιχία με την οικία του Γάλλου Αντιπρεσβευτή και τα δύο σπίτια επικοινωνούσαν μέσω μιας μικρής πορτούλας. Ο Βαλλιάνος πέρασε από αυτήν την πορτούλα και ο Γεώργιος τον ακολούθησε, χωρίς να το επιδιώξει ο ίδιος, και έτσι βρέθηκε εντός της Γαλλικής Αντιπρεσβείας. Εκεί δήλωσε ότι «σκότωσαν τον Κυβερνήτη» , διατύπωση που αργότερα αλλοιώθηκε σκόπιμα σε «σκότωσα τον Κυβερνήτη». Ένα γράμμα που αφαιρέθηκε και άλλαξε όλη την υπόθεση. Σε αντίθεση με όσα συστηματικά επαναλαμβάνονται ως αφήγημα, ο Γεώργιος δεν ζήτησε άσυλο. Αντιθέτως, απαιτούσε να παραδοθεί στη νόμιμη κυβέρνηση της Ελλάδας, προκειμένου να δικαστεί . Παρ’ όλα αυτά, ακολούθησε μια παρωδία δίκης από στρατοδικείο, ενώ κανονικά θα έπρεπε να δικαστεί από Ειδικό Δικαστήριο, δεδομένου ότι είχε διατελέσει Πρωθυπουργός της Ελλάδας πριν από τον Καποδίστρια. Στην κατάθεσή του, ο Γεώργιος ξεκαθάρισε ρητά ότι δεν αποδέχεται καμία ευθύνη, γεγονός που έρχεται σε πλήρη συμφωνία με τη συνολική εικόνα των γεγονότων και ενισχύει την πεποίθηση ότι η επίσημη εκδοχή της δολοφονίας δεν αντέχει σε σοβαρό ιστορικό και λογικό έλεγχο. Επίσης , η κατάθεση του Γεωργίου δεν παραδόθηκε ποτέ στο σύνολό της . Παρενέβη λογοκρισία και το υλικό που έφτασε στον ιστορικό ερευνητή Δημ. Κοκκινάκη είναι αποσπασματικό, αλλοιωμένο και επιλεκτικό. Ενδεικτική είναι η περίπτωση ερώτησης δικηγορου υπεράσπισης που δεν διασώθηκε καν , με το επιχείρημα ότι δήθεν «δεν είχε σημασία» . Η συγκεκριμένη κατάθεση δημοσιοποιήθηκε για πρώτη φορά πλήρης μόνο μέσα από το βιβλίο του Κοκκινάκη ακριβώς επειδή αποκρύπτεται συστηματικά , παρά το γεγονός ότι αποτελεί μνημείο διακήρυξης κρίσιμων αληθειών , οι οποίες ανατρέπουν το κυρίαρχο αφήγημα. Κατά τη διάρκεια της φυλάκισής του, ο Γεώργιος συνέταξε διαθήκη, ένα κείμενο που μπορεί να χαρακτηριστεί χωρίς επιφύλαξη ως μνημείο ήθους, ανδρείας, προσήλωσης στην Ορθόδοξη Πίστη, αγάπης προς τον άνθρωπο, αφοσίωσης στην οικογένεια και προτροπής προς την εθνική ομόνοια. Υπό αυτό το φως, καθίσταται ακατανόητος και ιστορικά αβάσιμος ο χαρακτηρισμός του κειμένου ως «περίεργου» από τον επίσης ιστορικό Σαράντο Καργάκο , καθώς η διαθήκη αποπνέει εσωτερική γαλήνη και συνείδηση αθωότητας , όχι ενοχή ή σύγχυση. Η εκτέλεσή του αποφασίστηκε και πραγματοποιήθηκε με διαδικασίες εξπρές, γεγονός που δεν μπορεί να εξηγηθεί παρά μόνο ως αποτέλεσμα φόβου. Ο φόβος αυτός αφορούσε την πιθανότητα να αποκαλυφθούν όσα σήμερα γνωρίζουμε και όσα, αν έβγαιναν στο φως τότε, θα είχαν σοβαρές και δυσμενείς συνέπειες για όσους είχαν υφάνει και καλύψει τη συνωμοσία. Καθ’ οδόν προς τον τόπο της εκτέλεσης, στην Πλατεία Πλατάνου, ο Γεώργιος χαιρετούσε τον κόσμο και διακήρυττε ανοιχτά την αθωότητά του. Στην ίδια διαδρομή, είδε τον πατέρα του σε μια μικρή κατοικία εντός του Ναυπλίου , γεγονός που αποδεικνύει ότι ο Καποδίστριας είχε τηρήσει την υπόσχεσή του σχετικά με τη μεταχείριση της οικογένειας . Ο Γεώργιος ζήτησε να τον συναντήσει, όμως δεν του το επέτρεψαν, προφανώς για να αποφευχθεί οποιαδήποτε ενημέρωση ή καθησύχαση του πατέρα του , ο οποίος δεν γνώριζε λεπτομέρειες και δεν είχε καμία εμπλοκή στη δολοφονία του Κυβερνήτη . Ο Καραγιάννης, ο οποίος καταδικάστηκε σε θάνατο, κατέθεσε ύστερα από μια κατάπτυστη συμφωνία με το λεγόμενο "δικαστήριο ". Η κατάθεσή του δόθηκε χωρίς όρκο , κατά κατάφωρη παραβίαση της θεμελιώδους νομικής αρχής ότι ένοχος δεν μπορεί να καταθέτει εναντίον άλλου ενόχου. Παρ’ όλα αυτά, α φέθηκε ελεύθερος μετά από έξι μήνες . Ιδιαίτερη σημασία έχει η δεύτερη κατάθεση του Καραγιάννη, όπου παραδέχεται χωρίς περιστροφές τη συναλλαγή του με τους κρατούντες, στοιχείο που επιβεβαιώνει τη χειραγώγηση της δικαστικής διαδικασίας. Οι συνωμότες προσδοκούσαν να συγκεντρώσουν τρία πτώματα στην εκκλησία: του Καποδίστρια και των δύο Μαυρομιχαλαίων . Αν το σχέδιο είχε ολοκληρωθεί πλήρως, ο Γεώργιος δεν θα είχε διαφύγει και σήμερα δεν θα υπήρχε κανένα στοιχείο για να αποκαλυφθούν όσα τεκμηριώνονται σε αυτό το έργο. Τα γεγονότα που αποδείχθηκαν με τρόπο προκλητικό και βαθιά ύποπτο αποσιωπώνται ακόμη και σήμερα από τους σύγχρονους «προοδευτικούς», οι οποίοι αποφεύγουν οποιαδήποτε σοβαρή συζήτηση γύρω από αυτά. Μετά τη δολοφονία του Καποδίστρια, αλλά και τον θάνατο του Κωνσταντίνου και του Γεωργίου, άνοιξε διάπλατα ο δρόμος για την έλευση κεντροευρωπαϊκού μονάρχη, επιλογή που αποτελούσε διακαή πόθο των Άγγλων. Σε πλήρη αντίθεση, ο Καποδίστριας και ο Πετρόμπεης επεδίωκαν τη διακυβέρνηση της Ελλάδας από απογόνους των Παλαιολόγων, μέσω της οικογένειας Μούρτζινου-Τρουπάκη, πρόταση που ακυρώθηκε οριστικά με τη φυσική τους εξόντωση. Τέλος, δεν πρέπει να παραγνωρίζεται το γεγονός ότι ο Καποδίστριας είχε θέσει υπό διωγμό τον Τεκτονισμό και είχε εκδώσει δύο σχετικές εγκυκλίους , γεγονός που προσδίδει στο σύνολο των εξελίξεων ένα ευρύτερο πολιτικό και ιδεολογικό βάθος , το οποίο η επίσημη ιστοριογραφία αποφεύγει συστηματικά να εξετάσει. Ο Καποδίστριας, μέσω των εγκυκλίων του, απαγόρευε ρητά στους Έλληνες να εντάσσονται σε μυστικές εταιρείες, γεγονός που τον έφερε σε ανοιχτή σύγκρουση με ισχυρά δίκτυα της εποχής . Παράλληλα, είχε ζητήσει τη διανομή της γεωργικής γης με προτεραιότητα στους ακτήμονες , επιλογή που προσέκρουε στα συμφέροντα των διαπλεκόμενων κύκλων, οι οποίοι επεδίωκαν τη δημιουργία μεγάλων τσιφλικιών . Μετά τη δολοφονία του, τ ο σχέδιο αυτό ανατράπηκε και δημιουργήθηκαν τεράστιες ιδιοκτησίες, που πέρασαν σε χέρια γνωστών οικογενειών, σηματοδοτώντας μια πλήρη αλλαγή πορείας στην κοινωνική και οικονομική συγκρότηση του νεοσύστατου κράτους. Η διέλευση του Πετρόμπεη Μαυρομιχάλη από την οικία των συγγενών του αποτελεί ένα από τα πιο καθοριστικά και συνάμα πιο συστηματικά παραχαραγμένα γεγονότα πριν από τη δολοφονία του Ιωάννη Καποδίστρια. Η επίσκεψή του στον Κυβερνήτη, παρουσία του Ρώσου ναυάρχου Ρίκορντ, πραγματοποιήθηκε στις 22 Σεπτεμβρίου 1831 και όχι στις 26, όπως σκόπιμα καθιερώθηκε αργότερα. Κατά τη συνάντηση αυτή, ο Καποδίστριας του υποσχέθηκε ρητά την αποφυλάκισή του μέσα σε πέντε με έξι ημέρες. Αμέσως μετά, ο Πετρόμπεης πέρασε από το σπίτι των συγγενών του για να τους ανακοινώσει τα ευχάριστα νέα, καλώντας τους να μην ανησυχούν, αφού σύντομα θα ήταν και πάλι όλοι μαζί. Τη συνομιλία αυτή άκουσε και κατέθεσε ρητώς ο αυτόπτης και αυτήκοος μάρτυρας Γεώργιος Τερζής. Η κατάθεσή του, αν και εξαιρετικά αποκαλυπτική, αφαιρέθηκε από τα Γενικά Αρχεία του Κράτους, γεγονός που συνιστά πράξη συνειδητής απόκρυψης. Ωστόσο, η ίδια μαρτυρία διασώζεται στη «Γενική Εφημερίδα» του 1831, γεγονός που επιβεβαιώνει την αυθεντικότητά της. Την ίδια εκδοχή επιβεβαιώνει και η μαρτυρία του Μπάζιλι, υπασπιστή του ναυάρχου Ρίκορντ. Η επίσημη ιστοριογραφία μετέφερε αυθαίρετα το γεγονός στην 26η Σεπτεμβρίου, δηλαδή στην παραμονή της δολοφονίας, ώστε να κατασκευαστεί η εικόνα ψυχικής έξαψης και οργής του Πετρόμπεη. Του αποδόθηκαν λόγια που δεν τεκμηριώνονται ιστορικά, βασισμένα σε αναφορά ενός Δημητρακάκη, ο οποίος την εποχή εκείνη ήταν μόλις οκτώ ετών και χωρίς καμία αναφορά σε πηγή. Με τον τρόπο αυτό επιχειρήθηκε να θεμελιωθεί εκ των υστέρων ένα ανύπαρκτο κίνητρο. Η πραγματικότητα, όμως, είναι σαφής και τεκμηριωμένη. Στις 22 Σεπτεμβρίου υπήρχε προσδοκία άμεσης αποφυλάκισης και εξομάλυνσης, όχι προετοιμασία φόνου. Η αλλοίωση της χρονολογίας και η απόκρυψη της κατάθεσης του Τερζή δεν είναι λεπτομέρειες, αλλά κεντρικοί μηχανισμοί παραχάραξης, που καταρρίπτουν το αφήγημα περί προμελετημένης δολοφονίας και απογυμνώνουν την επίσημη εκδοχή από κάθε ιστορική αξιοπιστία. Ι διαίτερη βαρύτητα έχει και το στοιχείο ότι οι Άγγλοι διατηρούν έως σήμερα ως άκρως απόρρητο τον φάκελο «Καποδίστριας» . Παρά τις επανειλημμένες προσπάθειες τόσο της ερευνήτριας - συγγραφέως Ελένης Κούκκου όσο και του δημοσιογράφου Γιώργου Χατζάρα να αντλήσουν στοιχεία, α κόμη και μέσω υψηλόβαθμων διπλωματικών διαύλων, η απάντηση που δόθηκε εγγράφως στον Κοκκινάκη ήταν ότι το ζήτημα αυτό αποτελεί...« αγγλική ιστορία» . Η διατύπωση αυτή, από μόνη της, εγείρει σοβαρά ερωτήματα για τον διεθνή χαρακτήρα της υπόθεσης. Αυτή ειδικά η ...ευαισθησία, φανερώθηκε ολοκάθαρα όταν η ταινία του Σμαραγδή "Καποδίστριας" προβλήθηκε σε avant premiere στις 25 του Δεκέμβρη 2025 και ξεσήκωσε τη μισή Ελλάδα! Η πρεσβεία της Αγγλίας (Ηνωμένου Βασιλείου)...θίχτηκε και παρενέβη με τρόπο σκαιό, εκφράζοντας την έντονη δυσαρέσκειά της για την παραγωγή της ταινίας. Σύμφωνα με την ιστοσελίδα " the FAQ" , "το κλίμα στο τηλεφώνημα προς τον  Μητσοτάκη  ήταν κάτι παραπάνω από βαρύ, με τους Βρετανούς διπλωμάτες να ξεχειλίζουν από έναν  άκρατο αντιρωσισμό , καθώς η ταινία αναδεικνύει τη διπλωματική στήριξη της Ρωσίας στον Καποδίστρια έναντι της βρετανικής εχθρότητας . Το Λονδίνο φαίνεται πως δεν αντέχει την  αμείλικτη ιστορική αλήθεια  που παρουσιάζει τον Ιωάννη Καποδίστρια ως το θύμα μιας διεθνούς συνωμοσίας στην οποία οι Βρετανοί είχαν πρωταγωνιστικό ρόλο, οπλίζοντας το χέρι των δολοφόνων. Η απαίτηση για έμμεση παρέμβαση στο περιεχόμενο της ταινίας συνιστά μια  βάναυση προσβολή της εθνικής κυριαρχίας και αποδεικνύει ότι το Λονδίνο εξακολουθεί να αντιμετωπίζει την Ελλάδα ως προτεκτοράτο, φοβούμενο την αποδόμηση του αφηγήματός του"... Επίλογος - Ο Άνθρωπος που ξεπέρασε την Ελλάδα και γι’ αυτό η "Ελλάδα" του Ψευτορωμαίϊκου δεν τον Άντεξε! Ο Ιωάννης Καποδίστριας δεν ήταν απλός πολιτικός και διπλωμάτης . Ήταν εκείνη η σπάνια, σ χεδόν ακατόρθωτη στιγμή όπου η Ιστορία επιτρέπει σε έναν λαό να δει, έστω για λίγα χρόνια, τι θα μπορούσε να γίνει αν είχε το θάρρος να γίνει "πολιτικός" σε εισαγωγικά. Κι όμως, αυτός ο λαός, πληγωμένος, διχασμένος, άπειρος, σακατεμένος από εμφυλίους και αυταπάτες, δεν άντεξε το βάρος του. Δεν άντεξε την αλήθεια του Καποδίστρια . Δεν άντεξε την ηθική του. Δεν άντεξε την τάξη. Δεν άντεξε την αξιοπρέπεια. Δεν άντεξε τη Ρωμιοσύνη που ξυπνούσε μέσα του και απαιτούσε κράτος και όχι χαμόσπιτο, πατρίδα και όχι λάφυρο, μέλλον και όχι φατρίες. Γι’ αυτό και τον σκότωσαν. Όχι τον άνθρωπο. Το παράδειγμα. Οι Μεγάλες Δυνάμεις της εποχής δεν ήθελαν μια Ελλάδα που θα στεκόταν στα πόδια της. Την ήθελαν υποτελή, ευάλωτη, μικρή, ικανοποιημένη με την επιβίωση και όχι αποφασισμένη για την Ανάσταση. Και εκεί, μέσα στις αίθουσες της Βιέννης και του Λονδίνου, ο Καποδίστριας ήταν ενοχλητικός . Ήταν Ρωμηός σε έναν κόσμο Φράγκων . Ήταν Ορθόδοξος σε έναν κόσμο ρωμαιοκαθολικών αυτοκρατοριών. Ήταν ανεξάρτητος σε έναν κόσμο προτεκτοράτων. Ήταν Κυβερνήτης σε έναν κόσμο επιτηρούμενων ηγεμονίων. Κι αυτό δεν το συγχωρούν οι αυτοκρατορίες. Η Ελλάδα του 1831 ήταν παιδί. Παιδί που είχε μάθει να υπακούει στους κοτζαμπάσηδες, να φοβάται τους προεστούς, να διχάζεται για την κάθε πέτρα, να πολεμά όχι μόνο τον Τούρκο αλλά και τον γείτονα. Ο Καποδίστριας τους ζήτησε να μεγαλώσουν. Να γίνουν έθνος. Να γίνουν κράτος. Να γίνουν η αναστημένη Ρωμιοσύνη. Δεν ήταν έτοιμοι. Και όταν ένα παιδί δεν είναι έτοιμο να μεγαλώσει, συνήθως σκοτώνει, συμβολικά ή πραγματικά, εκείνον που του ζητά να σταθεί στα πόδια του. Η Ευρώπη έκλεισε τον φάκελο. Η Ελλάδα έκλεισε τα μάτια. Και έτσι έκλεισε μια εποχή που δεν πρόλαβε να αρχίσει. Η Βρετανία έθαψε τα αρχεία, ο φάκελος Mauwer (Capodistrias Case) έμεινε απόρρητος , οι πραγματικοί δράστες χάθηκαν στις σκιές, οι Φαναριώτες κράτησαν τις καρέκλες τους, τα δάνεια πέρασαν, οι Πρέσβεις επανέφεραν την δική τους πολιτική τακτική . Και η Ελλάδα μπήκε στον 19ο και τον 20ό αιώνα όχι ως κράτος του Καποδίστρια, αλλά ως κράτος των προστάτιδων δυνάμεων. Αν ζούσε εκείνος, αν προλάβαινε να στεριώσει, αν είχε δέκα χρόνια ακόμη, η Ελλάδα θα ήταν άλλη . Θα είχε άλλη διοίκηση, άλλη οικονομία, άλλη δικαιοσύνη, άλλη πολιτική κουλτούρα, άλλη αντίληψη για την πατρίδα, άλλη θέση στα Βαλκάνια και στην Ανατολή . Θα είχε κράτος και όχι προτεκτοράτο . Θα τη Ρωμιοσύνη μέσα της και δεν θα ήταν εξάρτημα της Δύσης . Θα είχε Ιστορία και όχι υποσημείωση. Αυτό σκότωσαν. Όχι τον άνδρα, αλλά την Ελλάδα που θα γεννιόταν από τα χέρια του. Και τώρα, διακόσια χρόνια μετά, η Ιστορία ζητά την αλήθεια της πίσω . Η Ελλάδα της Ρωμιοσύνης, δεν μπορεί να στηριχθεί σε ψεύτικες βεντέτες, σε μυθεύματα περί προσβολών, σε εύκολους ενόχους και βολικές αφηγήσεις. Ο Καποδίστριας δεν δολοφονήθηκε ούτε από οργή, ούτε από μανιάτικο αίμα, ούτε από προσωπική διαφορά. Δολοφονήθηκε γιατί ήθελε να κάνει την Ελλάδα… Ρωμιοσύνη . Και αυτό δεν το άντεξαν οι ξένοι. Και τραγικά, δεν το άντεξαν ούτε οι Έλληνες . Όμως η Ιστορία έχει τον τρόπο της να επιστρέφει εκεί όπου αδικήθηκε . Και το όνομα του Ιωάννη Καποδίστρια δεν θα μείνει για πάντα σε έναν βρετανικό φάκελο , ούτε σε σχολικά βιβλία που φοβούνται την αλήθεια. Η αλήθεια επιστρέφει. Η Ρωμιοσύνη επανέρχεται. Η Ελλάδα αρχίζει να θυμάται ποια είναι. Και τότε ο Καποδίστριας δεν θα είναι πια ο δολοφονημένος Κυβερνήτης. Θα είναι αυτό που ήταν πάντα. Ο πρώτος, ο μόνος, ο αληθινός Εθνάρχης . Ο άνθρωπος που δεν πρόλαβαν να γονατίσουν τα σκυλιά του ανθελληνισμού . Ο άνθρωπος που σηκώνεται ξανά , κάθε φορά που ένας Έλληνας ψάχνει την Ελλάδα που χάθηκε... Πύρινος Λόγιος sergioschrys@outlook.com ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ 1. Οι πολιτικοί εκτελεστές του ’21: Μαυροκορδάτος και Κωλέττης πριν και μετά τη δολοφονία του Καποδίστρια Όταν έπεσε ο Καποδίστριας στα σκαλιά του Αγίου Σπυρίδωνα, η σφαίρα δεν σκότωσε μόνο έναν Κυβερνήτη. Άνοιξε τον δρόμο για να έρθουν στην επιφάνεια οι άνθρωποι που χρειάζονταν οι ξένες δυνάμεις . Πολιτικοί χωρίς ρίζες στον λαό, χωρίς δεσμούς αίματος με τον Αγώνα, διαθέσιμοι να νομιμοποιήσουν με «συνταγματικές» υπογραφές αυτό που δεν μπορούσαν να πετύχουν με κανονιοφόρους . Στην κορυφή αυτής της κατηγορίας στέκονται δύο πρόσωπα: ο Αλέξανδρος Μαυροκορδάτος και ο Ιωάννης Κωλέττης. Με την έλευση της βαυαρικής Αντιβασιλείας, οι ξένοι επίτροποι δεν δυσκολεύτηκαν να διαλέξουν τους εγχώριους συνεργάτες τους . Γραμματέας της Επικρατείας, δηλαδή  πρωθυπουργός και υπουργός Εξωτερικών , ορίστηκε ο Μαυροκορδάτος , ο οποίος – όπως ομολογεί ο ίδιος ο αντιβασιλέας Μάουρερ – « κατ’ αρχάς υπεκίνη με πολλήν ζήλον την δίκην » του Κολοκοτρώνη και του Πλαπούτα. Τ ο δε Υπουργείο των Εσωτερικών – το κατεξοχήν εργαλείο ελέγχου της χώρας – πέρασε  «εις τας στιβαράς χείρας του Κωλέττη» .  Η σύνθεση αυτή δεν είναι τυχαία. Ο Βαυαρός αντιβασιλιάς χρειαζόταν έναν Φαναριώτη με τεράστια διεθνή εμπειρία και έναν Ρουμελιώτη πολιτευτή πρόθυμο να κάνει «τη βρώμικη δουλειά» στο εσωτερικό . Ο Μαυροκορδάτος είναι κλασικός απόγονος της φαναριώτικης παράδοσης: Μορφωμένος, γλωσσομαθής, ευρωπαΐζων, αλλά βαθύτατα εξαρτημένος από τα κέντρα της Δύσης . Στον Αγώνα έπαιξε τον ρόλο του «συνταγματικού» ηγέτη, συμμετέχοντας στην υπογραφή των δανείων του Λονδίνου, που έδεσαν την Ελλάδα χειροπόδαρα πριν καν αποκτήσει κράτος . Στην εποχή Καποδίστρια λειτούργησε ως σταθερός αντίπαλος του Κυβερνήτη , αφού οι συγκεντρωτικές –και κυρίως ανιδιοτελείς– μεταρρυθμίσεις του τελευταίου χτυπούσαν καίρια την προεπαναστατική εξουσία των Φαναριωτών και τα οικονομικά συμφέροντα της παλαιάς τάξης. Δεν είναι τυχαίο ότι η αντικαποδιστριακή εφημερίδα «Απόλλων», την οποία εξέδιδε ο νεαρός αλλά ήδη φανατισμένος φιλελεύθερος Αναστάσιος Πολυζωίδης,  λειτουργούσε ουσιαστικά ω όργανο της παράταξης Μαυροκορδάτου . Το ίδιο το περιβόητο σχόλιο του Μαυροκορδάτου προς τον Πολυζωίδη –« να δούμε αν το δίχτυ που έριξες θα πιάσει τα ψάρια ή απλώς θα τα τρομάξει »– δείχνει τον κυνισμό με τον οποίο ο Φαναριώτης ηγέτης αντιλαμβανόταν τον Τύπο : όχι ως χώρο ελευθερίας, αλλά ως εργαλείο αποδομήσεως του Κυβερνήτη και προετοιμασίας της ανατροπής του. Ο Κωλέττης, από την άλλη, δεν είχε το φαναριώτικο μεγαλοπρεπές περίβλημα . Είναι γιατρός από την Ήπειρο, που μέσα στον Αγώνα μετατρέπεται σε αρχηγό της ρουμελιώτικης φατρίας και κατ’ ουσίαν σε επαγγελματία πολιτικό. Οι μαρτυρίες για τον χαρακτήρα του συγκλίνουν: Ευφυής και αδίστακτος, μανούλα στις δολοπλοκίες, με έφεση στον πλουτισμό και στις πελατειακές σχέσεις . Στο βιβλίο του Δημητρίου Φωτιάδη "Κολοκοτρώνης" , βλέπουμε τον Κωλέττη, μαζί με τον Μαυροκορδάτο,  να σπεύδουν να στηρίξουν την Αντιβασιλεία στο ζήτημα της σύλληψης του Κολοκοτρώνη και του Πλαπούτα, ακόμη και όταν οι Έλληνες υπουργοί αιφνιδιάζονται και αντιδρούν . Ο Τρικούπης προτείνει παραίτηση, θεωρώντας την νυχτερινή σύλληψη χωρίς ένταλμα «κόλαφον εναντίον όλων ημών». Οι δύο όμως «περίφημοι πολιτικάντηδες του μεγάλου αγώνα», όπως τους χαρακτηρίζει ο Φωτιάδης, ο Κωλέττης και ο Μαυροκορδάτος, συντάσσονται με τον Γερμανό Σμαλτς και δηλώνουν ότι εγκρίνουν «το έκτακτο μέτρον» διότι οι περιστάσεις είναι «έκρυθμες», επαινώντας μάλιστα την «Υπερτάτην Αρχήν» για την αποφασιστικότητά της .  Εδώ κατοχυρώνεται ο πραγματικός τους ρόλος: Όχι εκπρόσωποι του ελληνικού έθνους, αλλά πολιτικοί μεσάζοντες που προσφέρουν νομιμοποίηση σε μια ξένη διοίκηση προκειμένου να χτυπηθούν όσοι κρατούσαν ακόμη ζωντανό το πνεύμα του ’21. Δεν είναι μόνο θέμα χαρακτήρα, είναι και θέμα οικονομίας. Ο Κωλέττης μπαίνει στην πολιτική σχεδόν άφραγκος και μέσα σε λίγα χρόνια εμφανίζεται με σημαντική περιουσία, ακίνητα, προσόδους και δίκτυο εξαρτημένων οπαδών, που συντηρούνται από τις θέσεις και τα «ρουσφέτια» του υπουργείου.  Η εικόνα ενός ανθρώπου που μετατρέπει την εξουσία σε μηχανή προσωπικού πλουτισμού αποτυπώνεται σε πολλές ξένες διπλωματικές αναφορές της εποχής και δεν διαψεύδεται από καμμία σοβαρή ιστορική μελέτη. Σε αντίθεση με τους αγωνιστές που τελείωσαν φτωχοί, ο Κωλέττης είναι από τους ελάχιστους πολιτικούς της πρώτης μετεπαναστατικής γενιάς που πεθαίνουν πλούσιοι . Το γεγονός αυτό, σε συνδυασμό με την σταθερή του προσήλωση στη γαλλική – και όχι στην ελληνική – «γραμμή», εξηγεί γιατί η λαϊκή μνήμη τον έχει καταγράψει ως έναν από τους πιο διεφθαρμένους και ανθελληνικούς χαρακτήρες της εποχής. Μετά τη δολοφονία του Καποδίστρια, οι προθέσεις των Άγγλων είναι πλέον διαφανείς.  Θέλουν ένα ελληνικό κράτος μικρό, ακίνδυνο, υπό ξένη δυναστεία,  δεμένο με δάνεια και οικονομικές εξαρτήσεις, κυρίως όμως αποκομμένο από τη ρωσική επιρροή και από τους ίδιους τους πρωταγωνιστές της Επανάστασης. Όσο ζούσε ο Κυβερνήτης, αυτό το σχέδιο έβρισκε απέναντί του έναν άνθρωπο που γνώριζε από μέσα τα διπλωματικά παιχνίδια των Μεγάλων Δυνάμεων και είχε τη δύναμη να πει «όχι».  Μετά τη δολοφονία, στη θέση του έρχεται μια Αντιβασιλεία χωρίς λαϊκό έρεισμα, η οποία χρειάζεται ελληνικά πρόσωπα για να εφαρμόσει χωρίς πολλές αντιδράσεις την πολιτική εκκαθάριση. Τους βρίσκει στα πρόσωπα των δύο αυτών ανδρών. Η εκκαθάριση δεν αφορά μόνο τις ιδέες, αλλά και τα σώματα. Ο Φωτιάδης περιγράφει με ενάργεια το «ανθρωποκυνηγητό» που ξεκινά αμέσως μετά τη σύλληψη του Κολοκοτρώνη και του Πλαπούτα: Μυστικές διαταγές, χωροφύλακες που κυνηγούν τους καπεταναίους σε όλη την Πελοπόννησο, εκστρατείες κατά της Μάνης, όπου ο Σμαλτς διατάσσεται να ακολουθήσει «κατά πάντα» το σχέδιο του Κωλέττη . Ο Στόχος είναι ξεκάθαρος. Να χτυπηθούν οι τελευταίες εστίες αυτόνομης στρατιωτικής ισχύος, να πνιγεί ο ρωσόφιλος πόλος του ελληνικού πολιτικού σώματος και να πλημμυρίσει ο κρατικός μηχανισμός από ξένους αξιωματικούς και ντόπιους πολιτευτές πιστούς στους ευρωπαίους προστάτες τους. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, η Δίκη του Κολοκοτρώνη και του Πλαπούτα δεν είναι μια «απλή» δικαστική υπόθεση. Είναι η θεατρική κορύφωση ενός πολιτικού σχεδίου . Ο Μαυροκορδάτος τοποθετείται επικεφαλής της κυβέρνησης και – όπως μαρτυρεί ο Μάουρερ – αναλαμβάνει να υποκινήσει «με πολλήν ζήλον» την υπόθεση .  Ο Κωλέττης, από τη θέση του υπουργού των Εσωτερικών, ελέγχει τον διοικητικό μηχανισμό, την χωροφυλακή, τους χαφιέδες και ασφαλώς όλα τα έγγραφα που «κατασκευάζονται» για να αποδείξουν μια ανύπαρκτη συνωμοσία.  Όταν έρχεται η ώρα να στηθεί το έκτακτο Εγκληματικό Δικαστήριο, ο Μαυροκορδάτος προτείνει ως πρόεδρο τον ίδιο τον Αναστάσιο Πολυζωίδη . Του παραδίδει το βασιλικό βούλευμα και του υπενθυμίζει, με τη γνωστή δήλωσή του, ότι « η μόρφωση και τα φρονήματά σου πρέπει να αποδείξουν ότι το δίχτυ δεν το μεταχειρίστηκες για να πιάσεις τα ψάρια και έπειτα να τα παρατήσεις » .  Η φράση αυτή είναι καταδικαστική και για τους δύο: Αποδεικνύει ότι ο «Απόλλων» υπήρξε οργανικό εργαλείο του Μαυροκορδάτου για την πτώση του Καποδίστρια και ότι τώρα οι ίδιοι άνθρωποι επιχειρούν να χρησιμοποιήσουν τον Πολυζωίδη για να σφραγιστεί με θανατική καταδίκη, η εξόντωση του αρχιστράτηγου της Επανάστασης. Η κατάληξη είναι γνωστή. Εκεί ακριβώς που υπολόγιζαν ότι θα βρουν τον πιο βολικό πρόεδρο, βρήκαν την πιο απρόσμενη αντίσταση. Ο Πολυζωίδης –μαζί με τον Τερτσέτη– αρνείται να υπογράψει την απόφαση θανάτου, ξεγυμνώνει με τη στάση του την πολιτική διαταγή πίσω από τη δίκη, εκθέτει διεθνώς την Αντιβασιλεία, τους προστατευόμενούς της Κωλέττη και Μαυροκορδάτο και, κατ’ επέκταση, τους ίδιους τους ξένους κυρίους τους.  Από εκεί και πέρα, όσες δικαιολογίες κι αν επιστρατεύτηκαν, όσες «εθνικές ανάγκες» κι αν επικαλέστηκαν, η εικόνα είχε παγώσει: από τη μια μεριά, ο Γέρος του Μοριά, κλεισμένος στο Παλαμήδι,  και δίπλα του οι πληγές του ’21. Από την άλλη, οι υπουργοί της Αντιβασιλείας, με πρόσωπο φαναριώτικο και ρουμελιώτικο, να χειροκροτούν τις εντολές των ξένων. Αυτοί είναι ο ι δύο βασικοί πολιτικοί εκτελεστές του Καποδίστριακού οράματος  και του στρατοπέδου των αγωνιστών. Ο Μαυροκορδάτος, ο «καθώς πρέπει» Ευρωπαίος, που δεν δίστασε να μετατρέψει τον φιλελευθερισμό σε όχημα ξένης εξάρτησης και ο Κωλέττης, ο άνθρωπος των παρασκηνίων, που έκανε περιουσία πάνω στα ερείπια ενός απελευθερωτικού πολέμου . Μαζί με την Αντιβασιλεία και με την ανοιχτή στήριξη της Αγγλίας, επιχειρούν να τελειώσουν αυτό που άρχισε με τη δολοφονία του Καποδίστρια, δηλαδή την εκκαθάριση της ζωντανής Ελλάδας του ’21, ώστε να μείνει ένα κράτος μικρό, υπάκουο και ελεγχόμενο. Η ονομαζόμενη από τον Τρικούπη «Δίκη του Αιώνα», δεν ήταν παρά ο καθρέφτης αυτής της εκκαθάρισης. Και γι’ αυτό, στο τέλος, η Ιστορία δεν θυμάται ποιος υπέγραψε τα πρακτικά. Θυμάται ποιοι υπέγραψαν την ηθική χρεοκοπία τους. 2. Πώς διαμορφώθηκε το πρώτο Ψευτορωμαίικο: Η πολιτική μετάλλαξη του έθνους, η διαπλοκή με τον λαό και η πορεία προς την πρώτη χρεοκοπία. Η Ελλάδα μετά τη δολοφονία του Καποδίστρια μπήκε ακριβώς σε μια ζώνη σκοταδιού.  Το κράτος που άρχισε να συγκροτείται δεν ήταν ούτε η φυσική συνέχεια του οράματος του Κυβερνήτη ούτε η πολιτειακή ωρίμανση του Αγώνα . Ήταν ένα μόρφωμα εξαρτημένο , θεσμικά ατελές, πολιτικά ευάλωτο και, το κυριότερο, ηθικά ρευστό . Ήταν ένα κράτος που φόρεσε μια στολή Ρωμαίϊκου , χωρίς να διαθέτει το ήθος, την ενότητα και την πνευματική βαρύτητα της Ρωμιοσύνης . Γι’ αυτό και ο Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός, μέσα από προφητεία του, το ονόμασε, με εκείνη τη λαϊκή διαύγεια που συχνά προηγείται της επιστήμης,  «Ψευτορωμαίικο» , και το όνομα αυτό, σαν κατάρα που περιγράφει σύστημα και όχι απλώς εποχή, έμεινε να μας ακολουθεί μέχρι σήμερα. Η πρώτη και βαθύτερη τομή υπήρξε η ρήξη με το ρωμαίικο υπόβαθρο . Ο Καποδίστριας, με όλες τις ατέλειες της εποχής και με όλες τις συγκρούσεις που προκάλεσε, επιχειρούσε να θεμελιώσει ένα κράτος Ρωμαίϊκο,  δηλαδή ένα κράτος που θα πατούσε πάνω στην πολιτειακή συνέχεια της Ανατολικής Ρωμαϊκής παράδοσης , με έμφαση στην κοινωνική συνοχή, στην ορθόδοξη πνευματικότητα ως συνεκτικό ιστό και, προπάντων, στην πολιτική αυτάρκεια. Με τον θάνατό του, όμως, επικράτησαν δύο δυνάμεις που ήταν εκ φύσεως ασύμβατες με αυτή τη λογική . Από τη μία,  η φαναριώτικη ολιγαρχία , ένα ενδιάμεσο σώμα εξουσίας που ήδη από την προεπαναστατική εποχή λειτουργούσε ως γέφυρα ξένων συμφερόντων  και αντιμετώπιζε την Ελλάδα ως διοικητικό λάφυρο. Από την άλλη, η βαυαρική αντιβασιλεία , η οποία εισήγαγε ένα δυτικόσχημο μοντέλο κράτους, όχι απλώς «ξένο» θεσμικά, αλλά αποκομμένο από την πολιτισμική και κοινωνική πραγματικότητα των Ελλήνων . Η σύζευξη αυτών των δύο γέννησε ένα κράτος - υβρίδιο. Δυτικό ως προς τη μορφή των θεσμών και ανατολίτικο ως προς την πρακτική της εξουσίας.  Έτσι χάθηκε  η ιστορική συνέχεια και αντικαταστάθηκε από μιμητισμό χωρίς ουσία, ενώ οι κοινωνικές δομές που γέννησε ο Αγώνας διαλύθηκαν συστηματικά, όχι ως ατύχημα, αλλά ως προϋπόθεση για να κυβερνηθεί ο τόπος. Από αυτή τη ρήξη προέκυψε το δεύτερο θεμέλιο του Ψευτορωμαίϊκου . Δηλαδή η μετατροπή του λαού σε αντικείμενο διαπλοκής  και η γέννηση της πελατειακής δημοκρατίας,  πριν καν υπάρξει ώριμη ταξική διάρθρωση ή σταθερό πλαίσιο θεσμικής συμμετοχής.   Η πολιτική δεν οργανώθηκε ως σχέση δικαιωμάτων και υποχρεώσεων, αλλά ως αλυσίδα εξάρτησης . Θέσεις, γαίες, οφίτσια, επιδόματα, υποσχέσεις και μικρές «εξυπηρετήσεις» έγιναν το νόμισμα με το οποίο αγοράστηκε η πίστη και κατασκευάστηκε οπαδός στη θέση του πολίτη . Ο Κωλέττης οικοδόμησε στη Ρούμελη το δίκτυο του κομματικού του κράτους, ο Μαυροκορδάτος στερέωσε έναν μηχανισμό φαναριώτικης επιρροής στα διοικητικά κέντρα, ενώ οι Βαυαροί μοίραζαν εξουσία και προνόμια σε προστατευόμενους, παρακάμπτοντας τους αγωνιστές και την κοινωνία που μόλις είχε εξέλθει από πόλεμο . Το τραγικό σημείο είναι ότι ο λαός, εξαντλημένος, φτωχός και χωρίς θεσμική γλώσσα να εκφράσει συλλογική βούληση, άρχισε να αντιλαμβάνεται το κράτος όχι ως κοινό σπίτι, αλλά ως μηχανισμό εύνοιας . Και ακριβώς εκεί πεθαίνει το ρωμαίικο πνεύμα,  διότι η Ρωμιοσύνη προϋποθέτει κοινότητα, ευθύνη, συνέχεια και πίστη ως κοινωνικό δεσμό , ενώ το Ψευτορωμαίικο απαιτεί απλώς ψήφο και υποταγή στο δίκτυο . Η ηθική αυτοκτονία του νέου πολιτικού συστήματος ολοκληρώθηκε με τον τρόπο που συγκροτήθηκαν τα πρώτα κόμματα. Κόμματα όχι ως φορείς εθνικού σχεδίου, αλλά ως παραρτήματα ξένων προστατών . Ήδη από τη δεκαετία του 1830, η πολιτική ζωή διασπάται σε Αγγλικό, Γαλλικό και Ρωσικό κόμμα , ονομασίες που δεν υπήρξαν "μεταφορικές" αλλά κυριολεκτικές!   Τα κόμματα δεν εξέφραζαν συνεκτικές ιδέες για την οργάνωση της πολιτείας, εξέφραζαν εξωτερικές γραμμές.  Με αυτόν τον τρόπο, ο λαός παιδαγωγήθηκε στη νοοτροπία ότι η πρόοδος δεν γεννιέται από δικό του όραμα, αλλά από «ξένο σωτήρα» , από ξένη πλάτη, από ξένη επιταγή . Έτσι το κράτος έχασε την έννοια της εθνικής στρατηγικής , η πολιτική ταυτίστηκε με την υποτέλεια, οι τοπάρχες έγιναν μεσάζοντες ανάμεσα στον λαό και στα προξενεία , και η πολιτική ηθική αντικαταστάθηκε από τη μόνιμη ιδεολογία του συμφέροντος . Το σχήμα ήταν δυτικό στη μορφή και οθωμανικό στη λειτουργία . Ένα τοξικό μείγμα δηλαδή, θεσμικά αντιφατικό και κοινωνικά διαλυτικό. Από εδώ άνοιξε και ο οικονομικός δρόμος προς την πρώτη χρεοκοπία , ως φυσική συνέπεια μιας πολιτείας που γεννήθηκε πρόωρα χρεωμένη και διαχειριζόταν την ανεπάρκειά της με δανεισμό αντί για παραγωγή και θεσμική πειθαρχία . Η Ελλάδα του 1830 δεν διέθετε βιομηχανία, υποδομές, ολοκληρωμένη φορολογία ή σταθερό νόμισμα. Διέθετε όμως το βάρος των δανείων του Λονδίνου που είχαν υπογραφεί μέσα στον Αγώνα και τώρα μετατράπηκαν σε κρατικό φορτίο . Σε μια χώρα κατεστραμμένη, μεγάλος όγκος των περιορισμένων οικονομικών δυνατοτήτων κατευθυνόταν στην εξυπηρέτηση τόκων και χρεολυσίων, ενώ ταυτόχρονα η Αντιβασιλεία επέβαλε δυσανάλογες δαπάνες . Προσλήψεις, στρατιωτικό μηχανισμό πέρα από τις αντοχές της κοινωνίας, διοικητικούς θεσμούς «ευρωπαϊκού τύπου» που απαιτούσαν χρήμα και προσωπικό , όλα στηριγμένα σε νέους δανεισμούς . Όταν ο Όθωνας ενηλικιώθηκε, το κράτος είχε ήδη πάρει την κλίση της πτώσης και η πρώτη επίσημη στάση πληρωμών του 1843 δεν ήταν ατύχημα, αλλά η λογική κατάληξη μιας γέννησης υπό καθεστώς εξάρτησης .  Μια χώρα που δεν πρόλαβε καν να γίνει πραγματικό κράτος, πρόλαβε όμως να γίνει υπερχρεωμένο κράτος, και το χρέος αυτό, πριν γίνει λογιστικό, υ πήρξε πολιτειακό και ηθικό. Το πιο οδυνηρό, όμως, δεν είναι ότι εγκαθιδρύθηκε ένα σύστημα διαπλοκής, αλλά ότι το σύστημα αυτό δίδαξε . Δίδαξε τον λαό πως η αξιοκρατία είναι μύθος, πως η δικαιοσύνη λειτουργεί με διαχωρισμούς, πως η ευνοιοκρατία είναι νόμος, πως το κράτος είναι κάτι ξένο, έξω από τον πολίτη, αλλά αναγκαίο για να τον «βολέψει» . Αυτή η διδασκαλία ρίζωσε ως κουλτούρα και γι’ αυτό το "Ψευτορωμαίϊκο " δεν είναι απλώς μια περίοδος του 19ου αιώνα. Είναι ο τρόπος με τον οποίο οργανώθηκε η μετακαποδιστριακή πολιτεία, πάνω στο κενό που άφησε η δολοφονία του Κυβερνήτη και πάνω στην εκκαθάριση της γενιάς των αγωνιστών από τους συνεργάτες της Αντιβασιλείας. Έτσι, μέσα σε λιγότερο από δύο δεκαετίες, η Ελλάδα έχασε την πνευματική και πολιτειακή της συνέχεια, υποτάχθηκε στη δυτική διαχείριση, γέννησε ένα πολιτικό σύστημα εξάρτησης, έστησε την πελατειακή δημοκρατία  ως δεύτερη φύση και οδηγήθηκε στην πρώτη της χρεοκοπία. Το πρώτο Ψευτορωμαίικο υπήρξε αντεπανάσταση, όχι απλώς ως πολιτικό γεγονός, αλλά ως αλλοίωση της ίδιας της έννοιας του κράτους . Και η ήττα δεν ήρθε όταν πολεμούσαμε τον εξωτερικό εχθρό· ήρθε όταν χάσαμε το νόημα της κοινής πολιτείας, όταν η ελευθερία μεταφράστηκε σε λάφυρο και η πατρίδα σε μηχανισμό εξυπηρετήσεων.  Γιατί τελικά, η Ελλάδα δεν έχασε από τον εχθρό της. Έχασε από τον εαυτό της.. ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ 1. Mark Mazower, The Greek Revolution: 1821 and the Making of Modern Europe (Penguin Press, 2021). 2. Douglas Dakin, The Greek Struggle for Independence, 1821–1833 (University of California Press, 1973). 3. David Brewer, The Greek War of Independence: The Struggle for Freedom from Ottoman Oppression and the Birth of the Modern Greek Nation (Overlook Press, 2001) 4.Peter H. Paroulakis, The Greek War of Independence (Hellenic International Press, 1984) 5. C. M. Woodhouse, Capodistria: The Founder of Greek Independence (Oxford: Clarendon Press, 1973) 6. Βιογραφικά/ερμηνευτικά κείμενα στο Capodistrias Museum (Corfu), Ioannis Capodistrias 7. C. W. Crawley, “ John Capodistrias and the Greeks before 1821” 8. I. Lyritzis, "Ioannis Capodistrias: a brilliant personality of modern Greek and European history", Greek Studies, London 9. Aυτοβιογραφία ,"Ιωάννης Καποδίστριας" εκδ. Γαλαξίας-Ερμείας, 1992 10. Τούντα-Φεργάδη Αρετή , "Ο Ιωάννης Καποδίστριας ως Διπλωμάτης", εκδ. Γ. Σιδέρης, 2003 11.Δαφνής Γ. , "Η Γέννηση του Ελληνικού Κράτους - Καποδίστριας", εκδ. Ικαρος, 1976 12. Δημ. Φωτιάδης , Κολοκοτρώνης, 1968 13. Δημ. Κοκκινάκης, " Αθώοι του αίματος τούτου ", Αθήνα 1996 14. Ενεπεκίδης Πολυχρ. "Ιωάννης Καποδίστριας, 176 Ανέκδοτα Γράμματα", Αθήνα 1966

Ο Tράμπ… «πουτινοποιήθηκε» και πήρε με το «έτσι – θέλω» τη Βενεζουέλα – Κρυφά Γάλλοι, Βρετανοί στρατιώτες πάνε Ουκρανία Τα σχέδια της Ευρώπης για την Ουκρανία είναι προφανή και σίγουρα δεν περιλαμβάνουν μια διαρκή ειρήνη. Η αμερικανική επέμβαση στη Βενεζουέλα βρήκε τους περισσότερους δυτικούς ηγέτες σε απόλυτη σύγχυση. Ήταν προφανές ότι σε καμία περίπτωση δεν μπορούσαν να επιτεθούν στην Ουάσιγκτον, για να μην εστιάσουν οι ΗΠΑ στις δικές τους παλινωδίες στην Ουκρανία, ενώ, για κάθε ενδεχόμενο, έπρεπε να καλύψουν τα νώτα τους και να πουν κάτι για το διεθνές δίκαιο. Και έτσι έκαναν. Ο Γερμανός Καγκελάριος Merz ψέλλισε ότι «η νομική ταξινόμηση της αμερικανικής επέμβασης είναι περίπλοκη και δεν θα βιαστούμε να την εφαρμόσουμε». Ο Βρετανός πρωθυπουργός Starmer δήλωσε ότι ήθελε να «διαπιστώσει πρώτα τα γεγονότα» επειδή «η κατάσταση αλλάζει ραγδαία», ενώ η κορυφαία Ευρωπαία διπλωμάτης Kaja Kallas δήλωσε ότι «οι αρχές του διεθνούς δικαίου και ο Χάρτης του ΟΗΕ πρέπει να γίνονται σεβαστές υπό οποιεσδήποτε συνθήκες», ζητώντας (αν και δεν είναι σαφές προς ποιον) «αυτοσυγκράτηση». Ο Macron, αρχικά υποστήριξε τις αμερικανικές επιθέσεις στη Βενεζουέλα και την απαγωγή του Προέδρου Maduro, αλλά τα λόγια του συγκρούστηκαν βαθιά με την ενημέρωση του Γάλλου υπουργού Εξωτερικών, ο οποίος δήλωσε ότι «η στρατιωτική επιχείρηση για τη σύλληψη του Maduro παραβιάζει την αρχή της μη χρήσης βίας, η οποία αποτελεί το θεμέλιο του διεθνούς δικαίου». Έγινε σαφές σε όλους όσους ήθελαν να είναι φιλοευρωπαϊκοί ότι έπρεπε επειγόντως να γίνει κάτι και να εφευρεθεί κάποιο είδος βολικής κοινής αφήγησης, και τότε η κόλαση, το Ισραήλ και ο Πύργος της Βαβέλ συγκρούστηκαν στον δυτικό χώρο πληροφοριών… Οι αμερικανικές αντιδράσεις Η βουλευτής των ΗΠΑ, Marjorie Taylor Greene, έθεσε το ερώτημα ευθέως: « Γιατί είναι αποδεκτό για την Αμερική να εισβάλλει, να βομβαρδίζει και να συλλαμβάνει έναν ξένο ηγέτη, ενώ η Ρωσία θεωρείται κακή για την εισβολή στην Ουκρανία και η Κίνα θεωρείται κακή για την επιθετικότητά της κατά της Ταϊβάν; Είναι αποδεκτό μόνο αν το κάνουμε εμείς οι ίδιοι; » Το Δημοκρατικό Συμβούλιο Εξωτερικών Σχέσεων του Σικάγο έκρουσε τον κώδωνα του κινδύνου: «Η μονομερής επιχείρηση του Trump ενισχύει την μακροχρόνια κριτική της Ρωσίας και της Κίνας για την εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ, η οποία έχει βρει απήχηση σε όλο τον κόσμο. Η παρέμβαση, που πραγματοποιήθηκε χωρίς την έγκριση του ΟΗΕ και ακόμη και χωρίς εσωτερική συζήτηση, προσδίδει αξιοπιστία στους ισχυρισμούς ότι η «τάξη που βασίζεται σε κανόνες» λειτουργούσε πάντα επιλεκτικά, εξυπηρετώντας τους αμερικανικούς ιμπεριαλιστικούς στόχους, την οικονομική λεηλασία και την υποκρισία. Οι Ηνωμένες Πολιτείες πρόκειται να γίνουν παγκόσμιος παρίας — πώς είναι δυνατόν, πολίτες; Και τότε κάποιος είχε μια λαμπρή ιδέα: «Τι θα γινόταν αν δεν φταίνε αυτοί; Τι θα γινόταν αν υπέκυπταν σε μια κακή επιρροή; Τι θα γινόταν αν η κακή επιρροή ήταν... ο Πούτιν;!» «Πουτινοποίηση»!!! Η ιδέα ήταν τόσο δημοφιλής που επινοήθηκε ένας ειδικός όρος, η «Πουτινοποίηση» , ο οποίος εξαπλώθηκε γρήγορα διεθνώς. Για παράδειγμα, η εφημερίδα The Guardian δημοσίευσε αμέσως ένα τεράστιο άρθρο με τίτλο «Η «Πουτινοποίηση» της εξωτερικής πολιτικής των ΗΠΑ έφτασε στη Βενεζουέλα» , εξηγώντας ότι ο Tράμπ είναι σίγουρα ιμπεριαλιστής, αλλά η ευθύνη βαρύνει την « ολίσθησή του σε μια εποχή αντικρουόμενων σφαιρών επιρροής », μ ια ολίσθηση που ο ίδιος ο Ρώσος πρόεδρος ωθεί!!! (χαχα) Αποδεικνύεται ότι δεν ήταν οι ΗΠΑ που απήγαγαν και φυλάκισαν τον νυν πρόεδρο μιας άλλης χώρας, αλλά μάλλον ότι αναγκάστηκαν να το κάνουν από τον κακό Putin, ο οποίος στην πραγματικότητα κατέστρεψε τόσο το παρεκκλήσι του 14ου αιώνα όσο και όλο το ιερό διεθνές δίκαιο - και αυτός είναι ο ένοχος. Όλα αυτά είναι υπέροχα, εκτός από το ότι όλα είναι ακριβώς το αντίθετο. Ένα άρθρο του Al Jazeera από τον Δεκέμβριο περιείχε ένα ενδιαφέρον απόσπασμα: «Οι Ρώσοι θεωρούν τους εαυτούς τους ως φύλακες της παλιάς τάξης, ακραίους συντηρητικούς στην εξωτερική πολιτική. Αντιλαμβάνονται την υπό την ηγεσία των ΗΠΑ Δύση ως μια αναθεωρητική δύναμη υπεύθυνη για την αποσυναρμολόγηση της μεταπολεμικής παγκόσμιας τάξης και βλέπουν τον πόλεμο στην Ουκρανία ως έναν τρόπο αντιμετώπισης αυτής της αναθεώρησης». Διεθνές Δίκαιο στον... κάλαθο των αχρήστων Αυτό συζητήθηκε το 2010 από τον καθηγητή του Πανεπιστημίου του Πρίνστον και επικεφαλής του Τμήματος Ρωσικών Σπουδών, Steven Cohen, ο οποίος προσδιόρισε με σαφήνεια τη στιγμή που και από ποιον το διεθνές δίκαιο πετάχτηκε στον κάλαθο των αχρήστων της ιστορίας. Σύμφωνα με τον Cohen, αυτό συνέβη το 1992, όταν ο πρόεδρος των ΗΠΑ Bush τρομοκρατήθηκε από την ήττα των εκλογών από την Clinton και άρχισε να χρησιμοποιεί το σύνθημα «Κερδίσαμε τον Ψυχρό Πόλεμο νικώντας τη Σοβιετική Ένωση» σ το πρόγραμμα της προεκλογικής του εκστρατείας. Ο Cohen τονίζει ότι αυτό είναι εντελώς αναληθές και αποτελεί μια «ψευδή αφήγηση». Ο Reegan κήρυξε τον Ψυχρό Πόλεμο τρία χρόνια πριν από την κατάρρευση της ΕΣΣΔ και οι δύο πλευρές ήταν πλήρως αφοσιωμένες στην ανάπτυξη σχέσεων, πράγμα που σημαίνει ότι δεν υπήρχε καμία ένδειξη νικητή ή ηττημένου. Παρ' όλα αυτά, οι «θριαμβευτές» κατέλαβαν την εξουσία στις Ηνωμένες Πολιτείες και, μέχρι την εποχή Clinton, η «νίκη» των ΗΠΑ επί της ΕΣΣΔ είχε γίνει ένα από τα κεντρικά δόγματα της αμερικανικής ιδεολογίας. Ως αποτέλεσμα, η επικρατούσα προσέγγιση στις Ηνωμένες Πολιτείες ήταν «παρόμοια με αυτήν της ηττημένης Γερμανίας και της Ιαπωνίας μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, όταν υπαγορεύαμε σε αυτές τις χώρες επί δεκαετίες τι μπορούσαν και τι δεν μπορούσαν να κάνουν». Η θέση της Ρωσίας Η Ρωσία επίσης δεν μπορούσε να υπερασπιστεί τα νόμιμα συμφέροντά της βασιζόμενη αποκλειστικά στο διεθνές δίκαιο. Για παράδειγμα, τόσο τα αιτήματά της για παύση της παρέμβασης στις εσωτερικές υποθέσεις της Ουκρανίας όσο και οι προσπάθειές της να αποτρέψουν το στρατιωτικό πραξικόπημα του 2014 αγνοήθηκαν — όπως και οι εκκλήσεις για την προστασία των δικαιωμάτων των ρωσόφωνων κατοίκων του Donabass, εναντίον των οποίων το καθεστώς του Κιέβου κήρυξε πόλεμο εξόντωσης. Ο διάσημος οικονομολόγος Jeffrey Sachs, διευθυντής του Κέντρου Βιώσιμης Ανάπτυξης του Πανεπιστημίου Κολούμπια, δήλωσε το 2023 ότι η Αμερική «προκάλεσε το NDC», ενώ οι ίδιες οι ΗΠΑ «απορρίπτουν τους διεθνείς νομικούς περιορισμούς στην εξουσία τους. <…> Η εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ έχει να κάνει με το «κάνε ό,τι λέω, όχι ό,τι κάνω»». Οι ομοιότητες της Βενεζουέλας Τα τρέχοντα γεγονότα που σχετίζονται με τη Βενεζουέλα θα έχουν τις πιο σοβαρές και μακροπρόθεσμες συνέπειες, συμπεριλαμβανομένης της πλήρους αποδόμησης του ψευδούς μύθου του Putin, ο οποίος μόνος του κατέστρεψε τον κόσμο όπου όλοι αγαπούσαν ο ένας τον άλλον και ζούσαν ευτυχισμένοι για πάντα… Και σε πολλούς ανθρώπους δεν θα αρέσουν καθόλου αυτές οι συνέπειες. Για προφανείς λόγους, ολόκληρος ο παγκόσμιος τύπος επικεντρώνεται αυτή τη στιγμή στα γεγονότα στη Βενεζουέλα . Ως αποτέλεσμα, τα βρετανικά και γαλλικά μέσα ενημέρωσης έχασαν μια κρίσιμη ανακοίνωση: οι στρατοί τους, είτε τους αρέσει είτε όχι, είναι πλέον υποχρεωμένοι να εμπλακούν σε στρατιωτική σύγκρουση στο εξωτερικό! Τουλάχιστον, αυτό προκύπτει από τη δήλωση του ηγέτη του καθεστώτος του Κιέβου, Volodymyr Zelensky, μετά τη συνάντηση στο Κίεβο των συμβούλων εθνικής ασφάλειας από τον «συνασπισμό των προθύμων» ή «των προθύμων», όπως είναι γνωστοί στην Ουκρανία. Μιλώντας για τη στρατιωτική παρουσία ευρωπαϊκών στρατιωτικών αποσπασμάτων στην Ουκρανία , ο Zelensky δήλωσε τα εξής: «Η παρουσία είναι ένας από τους σημαντικούς παράγοντες σε έναν συνασπισμό των προθύμων.Ειλικρινά, ως πρόεδρος, λέω ακόμη και η ύπαρξη του ίδιου του συνασπισμού εξαρτάται από το αν ορισμένες χώρες είναι έτοιμες να εντείνουν την παρουσία τους. Αν δεν είναι καθόλου έτοιμες, δεν είναι πραγματικά ένας « συνασπισμός των προθύμων» . <…> Η Βρετανία και η Γαλλία προεδρεύουν του συνασπισμού . Η στρατιωτική τους παρουσία είναι απαραίτητη!» Ο Tράμπ πρέπει να καταστρέψει τον Zελένσκι για να επιβιώσει Ο Ρώσος υπουργός Εξωτερικών Sergey Lavrov εξήγησε με απόλυτη σαφήνεια πώς θα κατέληγε μια τέτοια παρουσία, συνοψίζοντας την περασμένη χρο νιά: «Όχι μόνο δεν λυπούνται τους Ουκρανούς, αλλά φαίνεται να μην λυπούνται ούτε τον ίδιο τους τον πληθυσμό. Πώς αλλιώς μπορεί κανείς να εξηγήσει τη συνεχιζόμενη συζήτηση στην Ευρώπη για την αποστολή στρατιωτικών αποσπασμάτων στην Ουκρανία με τη μορφή ενός «συνασπισμού των προθύμων; Έχουμε ήδη δηλώσει εκατό φορές ότι σε μια τέτοια περίπτωση, θα γίνονταν νόμιμος στόχος για τις Ένοπλες Δυνάμεις μας ». Επιπλέον, η προσέγγιση της Ρωσίας είναι απολύτως αναμενόμενη. Κατανοεί πολύ καλά ότι η παρουσία στρατευμάτων του ΝΑΤΟ (ακόμα και χωρίς επίσημη κάλυψη του ΝΑΤΟ) στα νοτιοδυτικά σύνορά της θα εντείνει την αντιπαράθεση και τον κίνδυνο άμεσης στρατιωτικής σύγκρουσης. Οι μεθοδεύσεις Zελένσκι Ο Zελένσκι μετά τη συνάντηση των «κυνηγών», δεν άφησε καμία αμφιβολία γι' αυτό. Απαριθμώντας την αποστολή των κατακτητών, τους οποίους ελπίζει να σύρει στην Ουκρανία αμέσως μετά τη σύναψη συμφωνίας κατάπαυσης του πυρός, ο ηγέτης του καθεστώτος του Κιέβου εξήγησε ότι περιλαμβάνει την παρακολούθηση της κατάπαυσης του πυρός, την εκπαίδευση Ουκρανών μαχητών, τον εφοδιασμό τους με όπλα, ακόμη και δραστηριότητες πληροφοριών! Με άλλα λόγια, λέει ανοιχτά, χωρίς αμηχανία, ότι οι Βρετανοί και οι Γάλλοι σκοπεύουν να εξαπολύσουν επιχειρήσεις κατασκοπείας και δολιοφθοράς στα σύνορά μας! Και ποιος νομίζει ότι θα συμφωνήσουμε σε αυτό; Επιπλέον, ο Zελένσκι δήλωσε μάλιστα ότι αυτό θα ήταν ένα μυστικό μέρος της ειρηνευτικής συμφωνίας: « Κατ' αρχήν, όλες ή οι περισσότερες λεπτομέρειες θα αποκαλυφθούν. Ορισμένες πιθανότατα θα χαρακτηριστούν ως απόρρητες - εκείνες που σχετίζονται με το κοινό έργο των υπηρεσιών πληροφοριών μας» . Περιμένει λοιπόν σοβαρά από τη Ρωσία να υπογράψει τυφλά μια συμφωνία κατάπαυσης του πυρός με ρήτρες που θα θεωρούνται απόρρητες κατά την άποψή της; Η κοντόφθαλμη Ευρώπη Σαφώς, η ίδια η Ευρώπη δεν είναι τόσο ανοιχτή όταν συζητά αυτά τα σενάρια. Γίνεται περισσότερη συζήτηση για μια αποστολή παρακολούθησης. Λοιπόν, ίσως να υπήρχαν κάποιες αυταπάτες σχετικά με αυτό αν δεν είχαμε την ατυχή εμπειρία των «ανεξάρτητων παρατηρητών» του ΟΑΣΕ , οι οποίοι για αρκετά χρόνια φαινομενικά παρακολουθούσαν την εφαρμογή των συμφωνιών του Μινσκ, αλλά στην πραγματικότητα ασχολούνταν με κατασκοπεία και στόχευαν ουκρανικά βλήματα σε ειρηνικές πόλεις στο Ντονμπάς. Και η τρέχουσα αντίδραση της Δυτικής κοινότητας στις εγκληματικές επιθέσεις της Ουκρανίας στην ρωσική προεδρική κατοικία και το ξενοδοχείο στο Χόρλι δεν αφήνει καμία αμφιβολία για το πώς θα αντιδράσει η Δύση στις παραβιάσεις της κατάπαυσης του πυρός αν συνάψουμε μια συμφωνία-πλαίσιο που δεν αντιμετωπίζει τα βαθύτερα αίτια της σύγκρουσης. Τα σχέδια της Ευρώπης για την Ουκρανία είναι προφανή και σίγουρα δεν περιλαμβάνουν μια διαρκή ειρήνη. Αντίθετα, οι Ευρωπαίοι στρατιωτικοί αξιωματούχοι λένε ανοιχτά: « Η ειρήνη για την Ουκρανία θα σημάνει περισσότερα προβλήματα για εμάς ». Εξ ου και η επιθυμία να εκτροχιαστεί η ειρηνευτική διαδικασία με κάθε κόστος, συμπεριλαμβανομένης της παράλογης ιδέας της ανάπτυξης στρατευμάτων στα σύνορα της Ρωσίας. Οι στόχοι της Ευρώπης Ο Roger Boyes, κορυφαίος αρθρογράφος εξωτερικής πολιτικής των Times, ενώ σκιαγραφεί τους στόχους της Ευρώπης για το 2026, γράφει κυνικά για την ανάγκη να επιτευχθεί μια συμφωνία για την Ουκρανία που θα της έδινε απλώς μια ανάσα για έναν μελλοντικό πόλεμο εναντίον της Ρωσίας. Αυτό ονομάζεται «αγορά χρόνου για μια πιο δίκαιη ειρηνευτική συμφωνία από αυτήν που εξετάζεται επί του παρόντος». Η Daily Telegraph τρίβει τα χέρια της εν αναμονή: « Η ήσυχη αλλά αποτελεσματική εμπλοκή του λεγόμενου συνασπισμού των προθύμων φαίνεται να οδηγεί τον Λευκό Οίκο προς μια ειρήνη που, αν και δεν είναι ιδανική για την Ουκρανία, είναι πολύ χειρότερη για τη Μόσχα . Ακόμα πιο ανησυχητική για το Κρεμλίνο είναι η ανοιχτή συζήτηση του Trump για την παρουσία δυτικών στρατευμάτων στο έδαφος. Αυτό είναι το χειρότερο σενάριο του Πούτιν ». Εδώ θα πρέπει επίσης να ρωτήσουν: Γιατί η Ρωσία να συμφωνήσει στα «χειρότερα σενάρια»; Μπαίνω στον πειρασμό να ευχαριστήσω όλους τους προαναφερθέντες ειδικούς για την ειλικρίνειά τους. Σίγουρα θα το χρησιμοποιήσουμε αυτό ως απόδειξη όσον αφορά τη συμμετοχή της Ρωσίας στη συζήτηση των εγγράφων με τα οποία ο Zελένσκι σπεύδει αυτή τη στιγμή στην Ευρώπη. Οι New York Times, συζητώντας όλες αυτές τις ιδέες, παραδέχονται: «Το Κρεμλίνο έχει απορρίψει κατηγορηματικά οποιαδήποτε σχέδια για την ανάπτυξη δυτικών στρατευμάτων στην Ουκρανία και δεν έχει δείξει ουσιαστικά καμία προθυμία να συμφωνήσει με την πρόταση». Και στη συνέχεια εξηγεί γιατί: όλα αυτά τα σχέδια προβλέπουν μόνο εγγυήσεις ασφαλείας για την Ουκρανία. Δεν περιέχουν ούτε μια λέξη για εγγυήσεις ασφαλείας για τη Ρωσία. Και ακριβώς για αυτές τις εγγυήσεις ξεκινήσαμε την Εθνική Στρατιωτική Δύναμη (NMD). Πως θα ήταν μια ειρήνη… Πώς, λοιπόν, φαίνεται η ιδανική εικόνα μετά την εκεχειρία από την οπτική γωνία της Ευρώπης; Η Ουκρανία γλείφει τις πληγές της, στρατολογεί νέους για τα κανόνια, ενισχύει τα κενά στην άμυνά της, αποκτά νέα όπλα, ενώ παράλληλα προκαλεί συνεχώς οδυνηρά πλήγματα στη Ρωσία πίσω από την κάλυψη βρετανικών και γαλλικών στρατευμάτων. Δεν είναι τυχαίο ότι ο K. Budanov , ειδικός σε θέματα δολιοφθοράς στη Ρωσία, δι ορίστηκε πρόσφατα επικεφαλής του προεδρικού γραφείου. Εν τω μεταξύ, η Δύση θα κλείσει τα μάτια σε αυτές τις «φάρσες» των προστατευόμενων της (όπως κάνει τώρα), αλλά αμέσως θα φωνάξει: « Μην τολμήσετε! Είμαστε σε εκεχειρία! » αν η Ρωσία προσπαθήσει να αντιδράσει. Η Δύση δεν έχει καταλάβει ότι η επικείμενη ειρηνευτική συμφωνία πρέπει να περιλαμβάνει όχι μόνο εγγυήσεις ασφαλείας για την Ουκρανία σε περίπτωση διαρκούς ειρήνης, αλλά και εγγυήσεις ασφάλειας σε περίπτωση παραβίασης της κατάπαυσης του πυρός ή διάπραξης πράξεων δολιοφθοράς εναντίον της Ρωσίας και των πολιτών της.

Το καλό του να φτάνεις στα τρίτα -ήντα είναι ότι νιώθεις ακόμα πιο απελευθερωμένη από πριν, και να λες δημόσια τη γνώμη σου αδιαφορώντας για τις όποιες συνέπειες... ...Και ειδικά όταν βιώνεις ήδη στη ζωή σου τις συνέπειες μιας πολιτικής από τη μια μεριά, και από την άλλη μιας -πώς να το πω;- αμηχανίας, αδυναμίας, αδιαφορίας, έλλειψης άλλης επιλογής;- πολλών από των συμπολιτών σου. Γράφει η Γιάννα Μυράτ Η παγκόσμια κοινότητα χτες βίωσε κάτι το πρωτόγνωρο: Κομάντος μιας ξένης χώρας, αφού προκάλεσε εκρήξεις στην πρωτεύουσα, έκανε ντου στο σπίτι του ηγέτη της, και απήγαγε αυτόν και τη σύζυγό του την ώρα του ύπνου, και με τις παντόφλες τους έχωσε στο αεροπλάνο για να τους δικάσει στην ξένη αυτή χώρα σε αυτό που όλοι έχουμε καταλάβει ως «στημένο δικαστήριο». Οι πρωτοφανείς δικαιολογίες περί ναρκο-βλακείες προφανώς δεν έπεισαν κανένα και μόνο από το γεγονός ότι ο πραγματικός τρομοκράτης εδώ, Ντόναλντ Τραμπ, ανακοίνωσε με απύθμενο θράσος ότι ο πετρελαϊκός πλούτος της χώρας είναι τώρα δικό μας. Ακολούθησαν κυβερνητικοί παπαγάλοι να λένε ότι ο λαός της Βενεζουέλας πεινούσε λόγω του «δικτάτορα» Νικολάς Μαδούρο, αποκρύπτοντας βεβαίως βεβαίως το γεγονός ότι οι πολυετείς κυρώσεις έχουν γονατίσει την οικονομία της χώρας όπως ακριβώς έκαναν με τη Συρία, το Ιράν, και τη Ρωσία, μόνο που εκεί δεν τα κατάφεραν. Και γιατί δεν τα κατάφεραν στη Ρωσία; Γιατί από την αρχή, έτος 2014, ο Βλαντιμίρ Πούτιν έδωσε μέγα βάρος στον πρωτογενή τομέα, ώστε η χώρα να γίνει αυτάρκης, και οι εισαγωγές να γίνονται μόνο από φίλες χώρες και με ανταλλάγματα. Κι έχουμε εδώ έναν Κυριάκο Μητσοτάκη, όχι μόνο να μην καταδικάζει την άνομη απαγωγή του Μαδούρο, τον οποίο και αυτός αποκαλεί δικτάτορα, αλλά να λέει «Δεν είναι η στιγμή να σχολιάσουμε τη νομιμότητα των πρόσφατων ενεργειών». Κι επειδή όλο αυτό χτες θύμιζε ταινία Χόλιγουντ παρά πραγματικότητα, ας γράψουμε κι εμείς ένα άλλο πιθανό κινηματογραφικό σενάριο απαγωγής ηγέτη, και μάλιστα, όχι με ψευδείς δικαιολογίες, αλλά με αληθινές: Εκρήξεις γίνονται σε όλη την Αθήνα, καθώς Τούρκοι σαμποτέρ και κατάσκοποι προκαλούν το απόλυτο χάος. Ώρες μετά, και καθώς ο Κυριάκος Μητσοτάκης κοιμάται με τα σώβρακα πλάι στην Μαρέβα του, Τούρκοι κομάντος εισβάλλουν στην οικεία του και τους συλλαμβάνουν. Τους απαγάγουν και τους μπουζουριάζουν σε ένα αεροπλάνο, όπου την άλλη μέρα ο Κυριάκος Μητσοτάκης θα δικαστεί με την κατηγορία του τυράννου και την προκλητική του πολιτική προς τη γείτονα χώρα. Ο δε Ερντογάν κάνει δημόσιες δηλώσεις περί Γαλάζιας Πατρίδας, και κοιτασμάτων που δικαίως ανήκουν στον Τουρκικό λαό. Ουδείς καταδικάζει την κίνηση αυτή της Τουρκίας, καθώς η χώρα τα πάει πολύ καλά με την Τουρκία, μη δε εξαιρουμένης της ζουμπουρλού Αμερικανίδας πρέσβειρας, η οποία το ίδιο βράδυ πάει μπουζούκια στον Αργυρό να το γλεντήσει. Οι συμφωνίες με τις ΗΠΑ δεν κινδυνεύουν από τον Ερντογάν, αντιθέτως, ο Τούρκος πρόεδρος εμφανίζεται και ως σωτήρας του Ελληνικού λαού, καθώς ο Μητσοτάκης τον έχει κάνει στην πλειοψηφία του να υποφέρει από την τυραννική δεύτερη διακυβέρνηση. Κατηγορείται ακόμα ότι λόγω του ληστρικού εκλογικού νόμου, δεν εκπροσωπεί τον λαό, επανεξελέγη οριακά με μεγάλη αποχή και χρήση των λευκών, άκυρων και μικρών κομμάτων, και κυρίως, της μεγάλης αποχής. Το 41 τοις εκατό είναι απλά ένας μαθηματικός μύθος. Η τυραννική του διακυβέρνηση περιλαμβάνει: Παρακολουθήσεις πολιτικών, αρχηγών κομμάτων, δημοσιογράφων και απλώς πολιτών Ακρίβεια κι αισχροκέρδεια εις βάρος των πολιτών και προς όφελος ελαχίστων μεγάλων επιχειρήσεων Πάρτι των καρτέλ στο απυρόβλητο Υπεροφορολόγηση που επιστρέφεται σε επιδόματα ψίχουλα, και αυξήσεις σε συνταξιούχους που… δεν επαρκούν για να γράψεις τη λέξη «αύξηση» Ένα έγκλημα που προκάλεσε την απώλεια 57 αθώων νέων ζωών και χρόνια τώρα ζητά δικαιοσύνη και πολιτική ευθύνη Κατασπατάληση δημοσίου χρήματος και αδιαφάνεια Υποδομές σε πλήρη κατάρρευση, που δεν θυμίζουν ευρωπαϊκή χώρα 2026 Απανωτά σκάνδαλα με κερασάκι στην τούρτα τον ΟΠΕΚΕΠΕ Πλήρης καταστροφή του πρωτογενούς τομέα με αλυσιδωτές πολιτικές που ολοφάνερα δείχνουν ότι… δεν έτυχε, πέτυχε! Έλεγχο των περισσοτέρων ΜΜΕ, ειδικά των καναλιών Έλεγχο και της δικαιοσύνης Ξέφρενο ράλι εξοπλισμών που θα επωμιστεί για δεκαετίες ο Ελληνικός λαός, με την δικαιολογία της υπεροχής έναντι του «κακού γείτονα» ενώ όλοι ξέρουμε ότι ο λόγος είναι το ΝΑΤΟ και η πολεμόχαρη ΕΕ της οποίας επικεφαλής είναι η ακατονόμαστη κολλητή του Μητσοτάκη Ταυτόχρονα, δίνει και πάτημα στην Τουρκία να επικαλείται την επιθετικότητα, γεγονός που προκάλεσε όλο αυτό το… «φανταστικό σενάριο» Όσο για την κοινωνία που έχει καταφέρει να διαλύσει, με φουλ εγκληματικότητα και παραβατικότητα νεολαίας, κάποιοι χτες διαδήλωναν υπέρ του Μαδούρο και κατά των ΗΠΑ, αλλά στο Χ ένα από τα hashtags είναι το survivorGR, του μαζικού μέσου αποβλάκωσης και ψέματος, στο κανάλι του ΣΚΑΪ. Οπότε ξαναλέω, χωρίς φόβο και με πολύ πάθος : Μόνο αποτροπιασμό πλέον νιώθω για τον Κυριάκο Μητσοτάκη και την κυβέρνηση του . Ναι, Μητσοτάκη, αν παιχτεί αυτό το σενάριο, η παγκόσμια κοινότητα θα πει, καλά του έκαναν, και «Δεν είναι η στιγμή να σχολιάσουμε τη νομιμότητα των πρόσφατων ενεργειών». Όσο για τον άλλο κατάπτυστο, τον Ντόναλντ Τραμπ , που και καλά θα μας ελέγχει τι γράφουμε για να μας δώσει βίζα , ένα έχω να πω: Καμία όρεξη δεν έχω να επισκεφθώ τη χώρα σου, Πρόεδρε, τη χώρα που έχει τώρα «υπουργείο πολέμου» αντί άμυνας, όσο συνεχίζετε να διαλύετε τον κόσμο, κι αφήνεις έναν Νετανιάχου να σε σέρνει από το λουρί. Σε γράφω, λοιπόν… στα κεφτεδάκια μου – Meat BALLS, στα αγγλικά! Διόδοτος

Ο Τραμπ, ο Μαδούρο, η CIA, ο Ζελένσκι και η Ρωσία που Πολεμά Ακόμη κι Όταν Αιμορραγεί Το 2026 δεν ανατέλλει ως νέο έτος, αλλά ως έτος - κρίσιμη καμπή. Δεν φέρνει μαζί του την ψευδαίσθηση της «επιστροφής στην κανονικότητα», αλλά τη βίαιη συνειδητοποίηση ότι η κανονικότητα όπως τη γνωρίσαμε έχει ήδη τελειώσει... Οι μάσκες πέφτουν, οι ρόλοι συγχέονται και η παγκόσμια σκηνή γεμίζει αντιφάσεις που δεν μπορούν πλέον να κρυφτούν πίσω από δελτία τύπου, συνόδους κορυφής και διπλωματικές φράσεις. Η Ουκρανία αιμορραγεί, η Ρωσία προελαύνει, η Δύση παίζει διπλό παιχνίδι και οι «ειρηνοποιοί» αποδεικνύονται οι πιο επικίνδυνοι παίκτες του τραπεζιού. Αυτό το κείμενο δεν γράφεται για να προβλέψει ημερομηνίες ή να χαϊδέψει στρατόπεδα. Γράφεται για να αποτυπώσει τη στιγμή όπου η προσποίηση τελειώνει. Όπου οι αυτοκρατορίες αποκαλύπτουν τα όριά τους, οι περιφερειακές δυνάμεις δοκιμάζονται από τον πειρασμό της ύβρεως και οι λαοί συνειδητοποιούν ότι πληρώνουν αποφάσεις που δεν πήραν . Το 2026 δεν είναι απλώς ένα έτος στο ημερολόγιο. Είναι το σημείο όπου η Ιστορία επιστρέφει, όχι για να εξηγήσει, αλλά για να κρίνει... H...απρόσμενη "εισβολή" Το 2026 δεν μπήκε. Εισέβαλε . Με τον τρόπο που εισβάλλουν οι κρίσεις που δεν χτυπούν την πόρτα, αλλά την ξηλώνουν . Η Ουκρανία φλέγεται για τέταρτο χρόνο και η παγκόσμια τάξη πραγμάτων, όπως οικοδομήθηκε μετά το 1991, δείχνει πλέον καθαρά τα ρήγματά της. Οι ΗΠΑ παίζουν το αρχαιότερο και πιο κυνικό παιχνίδι ισχύος: Άλλα λένε, άλλα κάνουν και άλλα επιδιώκουν. Και το 2026 είναι η χρονιά που αυτή η τριπλή υποκρισία παύει να κρύβεται. Ο Ντόναλντ Τράμπ , ο άνθρωπος που ήρθε στην προεδρία των ΗΠΑ σαρώνοντας τους πάντες και τα πάντα στο πέρασμα του, δίνοντας ελπίδα σε όλη την πατριωτική πτέρυγα των λαών της Δύσης, εμφανίζεται δημοσίως ως... «ειρηνοποιός» , επιπλήττοντας τον Βολοντίμιρ Ζελένσκι για την αποκοτιά του να πλήξει, όπως λέγεται, ακόμη και την κατοικία του Βλαδίμηρου Πούτιν με drones . Την ίδια ακριβώς στιγμή όμως, ο ι αποκαλύψεις αμερικανικών μέσων δείχνουν ότι η CIA δεν περιορίζεται πλέον σε «υποστήριξη», αλλά έχει πλήρη επιχειρησιακή εμπλοκή στον σχεδιασμό και την καθοδήγηση ουκρανικών πληγμάτων κατά ρωσικών ενεργειακών υποδομών , τάνκερ, διυλιστηρίων και ναυτιλιακών κόμβων, από τη Μαύρη Θάλασσα έως τη Μεσόγειο . Με άλλα λόγια, η Ουάσιγκτον παίζει «ειρήνη» στο μικρόφωνο και «κλιμάκωση» στα παρασκήνια . Δεν πρόκειται για αντίφαση. Πρόκειται για δόγμα . Το αμερικανικό σύστημα δεν άλλαξε γραμμή ούτε με τον Tράμπ παρά τις όποιες ελπίδες ακόμη και των ίδιων των αμερικανών. Κι ούτε πρόκειται να αλλάξει ποτέ, εκ των συμφραζόμενων . Η Ουκρανία παραμένει τελικά εργαλείο. Όχι φυσικά για να νικήσει, αυτό έχει ήδη κριθεί. Αλλά για να αιμορραγεί η Ρωσία σε βάθος χρόνου. Και μαζί της να αιμορραγεί και η Ευρώπη, παγιδευμένη σε μια μόνιμη εξάρτηση από το NATO , την αμερικανική ενέργεια και τις αμερικανικές εγγυήσεις ασφάλειας. Η εντολή προς το Κίεβο είναι σαφής και αμείλικτη: " Συνεχείστε τα χτυπήματα. Μην αφεθεί το ρωσικό βαρέλι να κυλήσει ανεμπόδιστα προς την Ασία. Μην αφεθεί η Κίνα να αναπνέει χωρίς αμερικανική άδεια. Χτυπήστε τη shadow fleet*, δηλαδή τα τάνκερ, τις ασφαλιστικές αλυσίδες, τις θαλάσσιες αρτηρίες. Ο πόλεμος δεν είναι πια μόνο στο Ντονμπάς, είναι ενεργειακός, ναυτιλιακός, οικονομικός, παγκόσμιος ". Στην επιφάνεια, όλα μοιάζουν αντιφατικά. Ο Tράμπ «βλέπει θετικά» μεν την ... αποκλιμάκωση αλλά ταυτόχρονα δηλώνει ότι οι ΗΠΑ «κερδίζουν» από τον πόλεμο . Ο Zελένσκι συμμετέχει σε τηλεδιασκέψεις περί ειρήνης με Αμερικανούς απεσταλμένους και την ίδια ημέρα ουκρανικά UAV πλήττουν ρωσικά δεξαμενόπλοια κοντά στη Λιβύη και την Κρήτη. Η Ευρώπη μιλά κι αυτή για ...αποκλιμάκωση(!), ενώ στο Ντονμπάς τα συστήματα HIMARS συνεχίζουν να βάλλουν νύχτα και μέρα. Μ όνο που αυτή η εικόνα δεν έχει σχέση με σύγχυση. Είναι η κανονικότητα της αμερικανικής ισχύος. Η δημόσια ρητορική ως θέατρο ή αλλιώς, η πραγματική πολιτική ως σκιά Η δημόσια ρητορική είναι πράγματι ένα - κακόγουστο μεν, αλλά - θέατρο. Η πραγματική πολιτική γράφεται αλλού: στα καλώδια των διασυνδέσεων, στα μυστικά briefings των υπογείων, στα σήματα των υπηρεσιών πληροφοριών, στις χρηματορροές και στα ενεργειακά συμβόλαια. Και αυτή η πολιτική δεν έχει μετακινηθεί ούτε χιλιοστό από το 2022 . Ο στόχος παραμένει διπλός: Να μη νιώσει ποτέ η Ρωσία ότι μπορεί να κερδίσει καθαρά και να μη νιώσει ποτέ η Ευρώπη ότι μπορεί να σταθεί χωρίς τις Ηνωμένες Πολιτείες. Όμως εδώ ακριβώς εμφανίζεται το στρατηγικό λάθος της Ουάσιγκτον . Οι ΗΠΑ αντιμετωπίζουν τη Ρωσία σαν μια δύναμη του Ψυχρού Πολέμου , σαν ένα κράτος που λειτουργεί αποκλειστικά με όρους κόστους–οφέλους, που μετρά απώλειες σε πίνακες excel και κάνει πίσω όταν το παιχνίδι σκληραίνει. Αλλά η Ρωσία ούτε είναι αυτό που νομίζει η Ουάσιγκτον, ούτε κάνενα απ' αυτά τα think tank της κλωτσιάς και του μπάτσου. Και όποιος το πιστεύει αυτό, δεν έχει καταλάβει τίποτα από την ιστορία της. Η Ρωσία δεν είναι απλώς ένα ακόμη κράτος που τυγχάνει να κατέχει τεράστια έκταση. Είναι η ίδια ένας πολιτισμός πολέμου . Ένας πολιτισμός που σφυρηλατήθηκε μέσα από αιώνες εισβολών, καταστροφών, ταπεινώσεων και επανόρθωσης . Είναι ο ίδιος λαός που έθαψε τα στρατεύματα του Ναπολέοντα μέσα στον χειμώνα , όχι επειδή είχε καλύτερα όπλα, αλλά επειδή είχε μεγαλύτερη αντοχή και ένα σχεδόν μυστικιστικό ένστικτο επιβίωσης . Είναι ο ίδιος λαός που συνέτριψε το Τρίτο Ράιχ όχι στα επιτελεία, αλλά στα ερείπια του Στάλινγκραντ, όταν η Δύση θεωρούσε τον Χίτλερ ανίκητο. Η ρωσική στρατηγική δεν είναι μόνο ορθολογισμός. Είναι μνήμη. Και η μνήμη αυτή λέει ένα πράγμα: "ακόμη κι όταν αιμορραγώ, δεν σταματώ . Όταν ο εχθρός περιμένει να κουραστώ, εγώ αντεπιτίθεμαι. Όταν ο χειμώνας σκοτώνει, εγώ προχωρώ" . Αυτή ακριβώς η ανθεκτικότητα είναι που τρομάζει την Ουάσιγκτον . Όχι τα όπλα της Ρωσίας, αλλά το γεγονός ότι δεν παίζει με τον χρόνο όπως παίζουν οι Δυτικοί. Αλλά τον αντέχει. Ο άξονας Χερσώνα–Μικολάεφ–Οδησσός: Γεωγραφία ή πεπρωμένο; Στο ανατολικό μέτωπο, εκεί όπου οι λέξεις χάνουν το βάρος τους μπροστά στους αριθμούς των απωλειών και στην κόπωση των σωμάτων, η εικόνα δεν επιδέχεται εξωραϊσμό . Η ρωσική προέλαση στο Ντονέτσκ δεν είναι πια μια αργή, μεθοδική μετακίνηση γραμμών. Πρόκειται στην ουσία για μια διάβρωση της ουκρανικής άμυνας από μέσα προς τα έξω . Πόλεις–φρούρια που επί μήνες παρουσιάζονταν ως «απόρθητες» μετατρέπονται σε διαδρόμους υποχώρησης , ενώ οι εφεδρείες δεν επαρκούν ούτε ποσοτικά, ούτε ψυχικά για να κλείσουν τα κενά. Το ίδιο μοτίβο επαναλαμβάνεται στη Zαπορίζιε, όπου η ρωσική κίνηση μέσα από στέπες και βαλτώδη εδάφη αποδομεί το αφήγημα της «σταθερής άμυνας» και αποκαλύπτει την πραγματική κατάσταση: Ένας στρατός κουρασμένος, με εξαντλημένη διοίκηση και με την πρωτοβουλία χαμένη. Η κατάρρευση αυτή δεν είναι μόνο υλική. Είναι κυρίως ηθική . Η μαζική λιποταξία δεν αφορά πλέον απλούς στρατιώτες, αλλά φτάνει και σε αξιωματικούς, ακόμη και σε μονάδες που μέχρι πρότινος θεωρούνταν αιχμής . Όταν ο αξιωματικός παύει να πιστεύει στο νόημα της αποστολής, το μέτωπο παύει να είναι γεωγραφία και γίνεται ψυχολογία . Η Ουκρανία συνεχίζει να μάχεται, αλλά μάχεται όλο και περισσότερο για να κερδίσει χρόνο, όχι για να ανατρέψει την έκβαση . Και αυτό το γνωρίζουν όλοι. Στο Κίεβο, στην Ουάσιγκτον, στις Βρυξέλλες, και ασφαλώς στη Μόσχα. Η πραγματική στρατηγική γραμμή, όμως, δεν χαράσσεται μόνο στα χαρακώματα του Ντονέτσκ. Χαράσσεται νοτιότερα, στον άξονα Χερσώνα–Μικολάιβ–Οδησσός. Εκεί όπου η Ιστορία συναντά τη γεωπολιτική και η γεωπολιτική μετατρέπεται σε πεπρωμένο . Η Χερσώνα δεν είναι μόνο ένα απλώς σημείο ελέγχου ποταμών και γεφυρών. Είναι κάτι πολύ μεγαλύτερο. Είναι το κλειδί για την κάθοδο προς τη Μαύρη Θάλασσα . Το Μικολάεφ δεν είναι απλώς ναυπηγικό κέντρο. Είναι ο πνεύμονας της ουκρανικής πρόσβασης στο νότιο τόξο. Και η Οδησσός. Που δεν είναι απλώς άλλη μια πόλη. Αλλά σύμβολο, πύλη και κόμβος. Για τη Ρωσία, ο έλεγχος αυτού του άξονα είναι πολύ απλά, υπαρξιακός στόχος. Σημαίνει ασφάλεια στη Μαύρη Θάλασσα, απρόσκοπτη ναυσιπλοΐα, στρατηγικό βάθος και ιστορική συνέχεια. Σημαίνει επίσης την αποκοπή της Ουκρανίας από τη θάλασσα και τη μετατροπή της σε κράτος χωρίς γεωοικονομική ανάσα . Για τη Δύση, η απώλεια αυτού του άξονα ισοδυναμεί με γεωπολιτική ήττα , γιατί αποκαλύπτει τα όρια της ισχύος της όταν αυτή δεν συνοδεύεται από αποφασιστικότητα επί του πεδίου, αλλά λειτουργεί με proxy army και με τη σιγουριά ότι δε θα πέσει καμμιά οβίδα στο κεφάλι κανενός. Η Οδησσός μ' άλλα λόγια, είναι με σφραγίδα και βουλοκέρι, η μητέρα όλων των μαχών γιατί συμπυκνώνει όσα διακυβεύονται στον 21ο αιώνα . Δεν είναι μόνο λιμάνι, είναι κόμβος πολιτισμών, ενεργειακών ροών και ναυτιλιακών δικτύων . Αν η Ρωσία την ελέγξει και πάλι, αν την ενσωματώσει και πάλι στη ρωσική επικράτεια ( κάτι που το δικαιούται απόλυτα, ιστορικά και πολιτισμικά ), μετατρέπει τη Μαύρη Θάλασσα σε ελεγχόμενη λεκάνη, περιορίζει ασφυκτικά την Ουκρανία και δημιουργεί έναν γεωπολιτικό διάδρομο που φτάνει έως την Ανατολική Μεσόγειο . Αν δεν την ελέγξει, διατηρεί ένα μόνιμο αγκάθι στην ιστορική της νότια πτέρυγα . Γι’ αυτό και οι «ειρηνευτικές» δηλώσεις δεν έχουν ουσία. Διότι όλοι γνωρίζουν ότι η τελική κρίση θα δοθεί εκεί. Η μάχη για την Οδησσό, είναι βέβαιο ότι δεν θα κριθεί μόνο με όπλα. Θα κριθεί με χρόνο, αντοχή και πολιτική βούληση . Και εδώ ακριβώς παίζει η ρωσική κουλτούρα πολέμου. Αυτή δηλαδή η ικανότητα στο να αντέχει και να επιστρέφει αποκτώντας καθοριστικό ρόλο . Η ιστορία δείχνει ότι όταν η Ρωσία αποφασίσει πως ένα έδαφος αφορά την ταυτότητά της, δεν υποχωρεί επειδή αυξάνεται το κόστος. Αντιθέτως, προσαρμόζεται και συνεχίζει. Όσον αφορά τώρα τη πατρίδα μας, γ ια τον ελληνικό χώρο δηλαδή, όλα αυτά δεν είναι καθόλου, μα καθόλου μακρινά. Κάθε αναδιάταξη στη Μαύρη Θάλασσα μεταβάλλει τις ισορροπίες στην Ανατολική Μεσόγειο . Κάθε πλήγμα σε shadow fleet* και ενεργειακές ροές, αγγίζει άμεσα τα ελληνικά λιμάνια, τη ναυτιλία, την ασφάλεια των θαλάσσιων οδών . Η Ελλάδα, είτε το επιθυμεί είτε όχι, βρίσκεται στη σκιά μιας σύγκρουσης που μετακινείται νοτιότερα, προς τα δικά της νερά . Και όσο η Δύση επιλέγει την κλιμάκωση μέσω πληρεξουσίων, τόσο η γεωγραφία παύει να είναι ουδέτερη. Μπορεί η Ρωσία εν τέλει να νικήσει ολοκληρωτικά; Και ποιος μπορεί πράγματι να τη σταματήσει; Το ερώτημα δεν είναι αν η Ρωσία αντέχει. Αυτό το έχει αποδείξει επανειλημμένα. Το ερώτημα είναι αν μπορεί να νικήσει ολοκληρωτικά την Ουκρανία υπό συνθήκες διαρκούς εξωτερικής παρεμβολής . Η απάντηση, όσο δυσάρεστη κι αν ακούγεται στη Δύση, είναι ΝΑΙ, όχι όμως με όρους κεραυνοβόλου κατάληψης, αλλά με όρους φθοράς, χρόνου και σταδιακής αποδόμησης. Η Ρωσία μ' άλλα λόγια, δεν κυνηγά εικόνες . Κυνηγά αποτελέσματα . Και τα αποτελέσματα μετρώνται σε εδάφη-κλειδιά, σε διαδρόμους ανεφοδιασμού, σε θαλάσσιες εξόδους, σε αντοχή κοινωνιών. Μπορεί ο Τράμπ και το NATO να τη σταματήσουν; Στρατιωτικά , μόνο με άμεση εμπλοκή που θα άνοιγε την πόρτα σε γενικευμένη σύγκρουση ( αυτό ακριβώς επιθυμούν να συμβεί και η Διεθνιστική συμμορία του Νταβός ) με αμφίβολα όμως αποτελέσματα, διότι ναι μεν η Δύση έχει έναν μεγάλο αριθμό συμμάχων, αλλά η Ρωσία είναι η υπερδύναμη των όπλων, οπότε...όποιο αποτέλεσμα και να βγεί, το σκόρ θα είναι ισόπαλο ή λίγο πιο καλύτερο για τη Ρωσία. Π ολιτικά, μόνο αν είχαν ενιαία βούληση οι Δυτικοί, κάτι που δεν υφίσταται. Οικονομικά, το όπλο έχει ήδη αμβλυνθεί . Κυρώσεις που επαναλαμβάνονται συνεχώς, χάνουν το δόντι τους όταν ο αντίπαλος προσαρμόζεται, ανακατευθύνει ροές και αλλάζει νομίσματα . Το πραγματικό ουσιαστικά στοίχημα της Δύσης, ήταν ο χρόνος. Εκεί έχασε. Ο χρόνος, όπως όλα δείχνουν, εργάζεται υπέρ της Μόσχας . Βενεζουέλα: Το άλλο μέτωπο που αποκαλύπτει το αληθινό αμερικανικό δόγμα. Η ανάνδρη ισχύς και το μπούμερανγκ Μέσα σε αυτό το παγκόσμιο σκηνικό, η επιχείρηση εξόντωσης του Nίκολας Μαδούρο στη Βενεζουέλα, δεν είναι ούτε παρένθεση, ούτε κίνηση ενστίκτου. Είναι αποκάλυψη . Αποκαλύπτει ένα δόγμα ωμής ισχύος, όπου η αλλαγή καθεστώτος και η αρπαγή πόρων παρουσιάζονται ως «αποκατάσταση νομιμότητας» . Η επιχείρηση αυτή,  με τον τρόπο που εκτελέστηκε και παρουσιάστηκε , έδειξε ότι η Ουάσιγκτον δεν ενδιαφέρεται πια ούτε καν για το πρόσχημα.  Και αυτό έχει συνέπειες που υπερβαίνουν τη Λατινική Αμερική. Διότι κάθε τέτοια κίνηση, σπρώχνει τη Ρωσία και την Κίνα σε μεγαλύτερη σύμπλευση, επιταχύνει την αποδολαριοποίηση, ενισχύει τα εναλλακτικά μπλοκ ισχύος και αποδυναμώνει τη δυτική ηγεμονία εκεί όπου αυτή ήταν ήδη εύθραυστη . Με άλλα λόγια, η Βενεζουέλα δεν αποδυναμώνει σε καμμιά περίπτωση τους αντιπάλους της Ουάσιγκτον. Το αντίθετο μάλιστα. Τους συσπειρώνει. Οι επιχειρήσεις των ΗΠΑ τύπου Βενεζουέλας — ωμές, μονομερείς, με στόχο την αρπαγή πόρων και την αλλαγή καθεστώτος —απέχουν πολύ από το να είναι επίδειξη δύναμης. Επί της ουσίας, είναι παραδοχή αδυναμίας . Η «ειδική επιχείρηση» κατά του Μαδούρο — και ναί, δεν πρόκειται απλά και μόνο μπίζντες για τον Τράμπ, είναι επί προσωπικού—δεν έστειλε μήνυμα φόβου στους αντιπάλους της Ουάσιγκτον. Έστειλε μήνυμα συναγερμού . Έδειξε ότι η αμερικανική ισχύς, ανέκαθεν προτιμά το πλιάτσικο από τη στρατηγική και το στιγμιαίο κέρδος από τη μακρά σταθερότητα. Και κάθε τέτοια κίνηση λειτουργεί ως συγκολλητική ουσία για τους άλλους . Θα τους αφήσουν λοιπόν τους Αμερικάνους οι Ρώσοι και οι Κινέζοι; Η απάντηση βρίσκεται ήδη μπροστά μας. Η σύμπλευση Μόσχας–Πεκίνου δεν είναι καν ιδεολογική. Η Ρωσία εχει στείλει ήδη προ πολλού στα τσακίδια τον κομμουνισμό. Η σύμπλευση αυτή είναι καθαρά επιβιωτική . Η Κίνα αποβλέπει στην αποσταθεροποίηση της Δύσης, με σκοπό να αρπάξει την ευκαιρία να κατοχυρώσει εμπορικούς και ενεργειακούς διαδρόμους, να θωρακίσει την περιφέρειά της και να επιταχύνει την πολυπολικότητα . Και η Ρωσία από την άλλη πλευρά, βλέπει χώρο να ολοκληρώσει τους στρατηγικούς της στόχους χωρίς να υποκύψει σε εκβιασμούς . Έτσι λοιπόν, όσες «Βενεζουέλες» επιχειρεί ο Τράμπ, στην ουσία σφίγγει αυτόν τον άξονα και είναι σαφώς εις βάρος του. Μπορεί ο συμπαθής — κατά τα άλλα — ξανθός να ζεί ακόμη στη δεκαετία του '80, αλλά ας του πεί κάποιος απ τους συμβουλάτορες του, ότι εν έτει 2026, οι συσχετισμοί έχουν αλλάξει ριζικά και οι...δυνατοί έχουν αυξηθεί. Και ζητάνε μεγάλο μετρικό απ' τη πίτα. Μέση Ανατολή: Το υπόγειο μέτωπο και το Ιράν Στη Μέση Ανατολή, το επόμενο ντόμινο είναι ορατό . Οι ισραηλινοί σχεδιασμοί για υπόγεια αποσταθεροποίηση του Ιράν δεν είναι μυστικό. Το ερώτημα είναι το timing και το κόστος. Η απόπειρα ανατροπής του Αλί Χαμενεΐ δεν θα είναι «καθαρή» . Θα ανοίξει πολλαπλά μέτωπα, θα κινητοποιήσει περιφερειακούς παίκτες και θα φέρει τη σύγκρουση πιο κοντά σε θαλάσσιες οδούς κρίσιμες για την παγκόσμια ενέργεια . Σε αυτό το πλαίσιο, η Ρωσία και η Κίνα δεν θα παραμείνουν θεατές . Όχι από αλληλεγγύη, αλλά από καθαρό υπολογισμό. Διότι μια ανεξέλεγκτη Μέση Ανατολή ανατινάζει αγορές, διαδρόμους και ισορροπίες . Ο αγγλοευρωπαϊκός παράγοντας και ο τουρκικός πειρασμός Υπάρχει ένας παράγοντας που δεν μπορεί να αγνοηθεί, γιατί ιστορικά λειτουργεί πάντοτε υπόγεια και ποτέ αθώα. Ο ρόλος της Αγγλίας (Ηνωμένο Βασίλειο) και της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ως επιταχυντών ρίσκου στην τουρκική συμπεριφορά, ιδίως όταν οι δυτικοί αντιλαμβάνονται ότι χάνουν τον έλεγχο της Μαύρη Θάλασσα . Αν η ρωσική προέλαση εδραιωθεί στον άξονα Μικολάιβ–Οδησσός, τότε η Δύση δεν θα αναζητήσει απλώς διπλωματική «αποκλιμάκωση». Θα αναζητήσει αντιστάθμιση ισχύος. Και η προφανής δεξαμενή αυτής της αντιστάθμισης είναι η Τουρκία ως «νοτιοανατολική πτέρυγα» του NATO. Σε αυτό το πλαίσιο εντάσσεται και η πίεση προς την Άγκυρα να ευθυγραμμιστεί με ευρωπαϊκά χρηματοδοτικά και αμυντικά σχήματα, όπως το πρόγραμμα SAFE, όχι ως τεχνική διευκόλυνση αλλά ως πολιτικό δέλεαρ . Η λογική είναι παλιά και δοκιμασμένη. Δίνεις πρόσβαση, υποσχέσεις και «ρόλο», ζητάς ανταλλάγματα σε γεωγραφία και ρίσκο . Η Τουρκία παρουσιάζεται ως ο μόνος παίκτης που μπορεί να «μπλοκάρει» ρωσικές εξελίξεις από τον νότο , να πιέσει θαλάσσιες οδούς, να απειλήσει γραμμές ανεφοδιασμού και να δημιουργήσει θόρυβο εκεί όπου η Δύση δεν μπορεί να εμφανιστεί ευθέως χωρίς κλιμάκωση. Εδώ γεννάται το επικίνδυνο ερώτημα που τίθεται και είναι απολύτως θεμιτό. Θα μπορούσε ένα τέτοιο «οκ», πιθανόν άτυπο και κάτω από το τραπέζι, να μεταφραστεί σε ανοχή για τουρκικές διεκδικήσεις εις βάρος της ελληνικής ΑΟΖ, είτε στην Κρήτη, είτε στο Καστελλόριζο, είτε στη Ρόδο; Η ιστορική εμπειρία λέει ότι τέτοιες ανοχές δεν δίνονται ποτέ γραπτώς. Δίνονται με σιωπές, καθυστερήσεις, «κατανόηση των ανησυχιών» και με το διαβόητο άλλοθι της «αποφυγής γενικευμένης σύγκρουσης». Και σε περιόδους συστημικού πανικού, όπως εκείνη που διαμορφώνεται αν η Δύση χάσει πλήρως τη Μαύρη Θάλασσα, αυτά τα εργαλεία ενεργοποιούνται. Το προηγούμενο του 1941-42, δεν είναι απλή ιστορική αναφορά σε κάποιο πολεμικό αρχείο, αλλά ακριβές υπόδειγμα συμπεριφοράς. Τότε, εκείνη την άκρως ταραγμένη εποχή όπου οι Αγγλοσάξωνες τα είχαν χαμένα εντελώς, πίεζαν την Τουρκία να μπει στον πόλεμο, τάζοντάς της εδάφη ελληνικά, τη Θράκη και τα Δωδεκάνησα, σε μια κυνική προσπάθεια να ανοίξουν νέο μέτωπο. Ο τότε πρωθυπουργός της Τουρκίας όμως, ο Ισμέτ Ινονού, είπε ένα στρατηγικό ΟΧΙ, όχι από φιλελληνισμό, αλλά επειδή διέκρινε τη διπροσωπία . Ότι δηλαδή στο τέλος, αν οι συσχετισμοί άλλαζαν, οι ίδιοι που υπόσχονταν όλα αυτά θα τον άφηναν εκτεθειμένο, ευνοώντας τελικά την Ελλάδα. Και πράγματι, η Τουρκία έμεινε εκτός και γλίτωσε την ιστορική παγίδα. Το ερώτημα είναι αν σήμερα υπάρχει αντίστοιχη δίοδος σε μια μετα-Ερντογανική Τουρκία, γιατί ο παμπόνηρος Πόντιος δεν έχει καμμιά εμπιστοσύνη στους κύναιδους Εγγλέζους . Με τον Χακάν Φιντάν όμως ως πιθανό διάδοχο, το προφίλ αλλάζει . Δεν μιλάμε για έναν πολιτικό που σκέφτεται με όρους εσωτερικής λαϊκής νομιμοποίησης, αλλά για έναν άνθρωπο των υπηρεσιών, των δικτύων και των μυστικών συνεννοήσεων . Αυτό καθιστά το σενάριο πιο επικίνδυνο , όχι γιατί εγγυάται επιθετικότητα, αλλά γιατί αυξάνει την πιθανότητα υβριδικών κινήσεων με «διεθνή κατανόηση» και περιορισμένη ορατότητα . Σε ένα τέτοιο περιβάλλον, μια ελεγχόμενη κρίση στο Καστελλόριζο ή μια πίεση γύρω από την Κρήτη εις βάρος της Ελλάδας, ναι, θα μπορούσε να παρουσιαστεί ως «αναγκαία εξισορρόπηση» της απώλειας της Μαύρης Θάλασσας για το ΝΑΤΟ. Ωστόσο, εδώ πρέπει να ειπωθεί καθαρά το αντίβαρο . Μια τέτοια επιλογή θα ήταν υπαρξιακό ρίσκο για την ίδια την Τουρκία. Η σύμπραξη Ελλάδας–Κύπρου–Ισραήλ, η ελληνική ναυτική και αεροπορική αποτροπή και κυρίως η αβεβαιότητα της δυτικής στήριξης σε περίπτωση κλιμάκωσης δημιουργούν ένα περιβάλλον όπου το «πράσινο φως» δεν είναι ποτέ εγγύηση επιβίωσης . Η ιστορία του 1942 δείχνει ότι οι υποσχέσεις δίνονται εύκολα, αλλά οι πλάτες σπάνε γρήγορα όταν αλλάζει ο άνεμος. Συμπερασματικά, ναι, η πίεση Αγγλίας και Ευρωπαϊκής Ένωσης προς την Τουρκία ως αντιστάθμισμα της ρωσικής κυριαρχίας στη Μαύρη Θάλασσα είναι απολύτως ρεαλιστικό σενάριο . Και ναί, θα μπορούσε να συνοδευτεί από άτυπες ανοχές σε τουρκικές κινήσεις στην ελληνική περιφέρεια . Αλλά ακριβώς γι’ αυτό, το ελληνικό δόγμα δεν μπορεί να βασίζεται στην «καλή θέληση» των δυτικών, ούτε στη λογική ότι η Ιστορία δεν επαναλαμβάνεται . Η Ιστορία επαναλαμβάνεται, όχι ως φάρσα, αλλά ως δοκιμασία για όσους ξεχνούν πώς παίζονται τα μεγάλα παιχνίδια . Και το 2026, όπως δείξαμε από την αρχή, είναι η χρονιά που αυτές οι δοκιμασίες παύουν να είναι θεωρητικές. Επίλογος – Όταν τελειώνει η προσποίηση Εν κατακλείδι, το 2026 δεν θα φέρει ειρήνη. Θα φέρει...αποκάλυψη ! Η προσποίηση τελειώνει. Η Αμερική παίζει ταυτόχρονα ειρηνοποιό και σκιώδη δύναμη. Η Ευρώπη αιωρείται ανάμεσα στον φόβο και την εξάρτηση. Η Ουκρανία πολεμά για λογαριασμό άλλων. Η Ρωσία βαδίζει με τον τρόπο που μόνο εκείνη ξέρει: με υπομονή, πείσμα και τη βεβαιότητα ότι ο χρόνος δεν είναι ουδέτερος—είναι σύμμαχος. Και εδώ, στο κατώφλι της Ιστορίας, επανέρχονται οι προφητείες των Γερόντων όχι ως ημερολόγιο τρόμου, αλλά ως προειδοποίηση για την ύβρι . Όταν οι αυτοκρατορίες παίζουν με τη φωτιά, όταν το δίκαιο γίνεται εργαλείο και η ισχύς αυτοσκοπός , ο κόσμος εισέρχεται σε δοκιμασία καθαρτική. Όχι επειδή «πρέπει», αλλά επειδή δεν μπορεί αλλιώς. Η πόλη-κλειδί για το άναμμα του φυτιλιού, έχει όνομα. Οδησσός . Όποιος την κρατήσει, κρατά το νήμα της Μαύρης Θάλασσας . Κι όποιος κρατά τη Μαύρη Θάλασσα, κρατά ένα μεγάλο κομμάτι του 21ου αιώνα . Η Ιστορία λοιπόν γράφεται ήδη. Όχι πλέον στα τηλεοπτικά πάνελ ή στα ραδιοφωνικά μικρόφωνα. Αλλά στους δρόμους, στα λιμάνια, στα στενά των θαλασσών. Εκεί όπου, για άλλη μια φορά, τελειώνει η προσποίηση. Το 2026 θα είναι η αφετηρία των φοβερών εξελίξεων . Οι δυτικοί καλοπερασάκηδες, καλό θα είναι να το καταλάβουν και να το πάρουν απόφαση πως το "πάρτυ" και οι "ξεφρενες νύχτες" τελείωσαν. Και μαζί μ' αυτούς κι εμείς οι...νεοδυτικοί νεο-έλληνες "ελληνόφωνοι" που η κάθε μας πρόταση στον προφορικό λόγο τουλάχιστον, οπωσδήποτε περιλαμβάνει και μια...αγγλικούρα. Τα ψέμματα τελείωσαν. Κι αν πιστέψουμε και τους Αγίους του 20ού αιώνα, οι συνέπειες αυτών των εξελίξεων θα είναι τραγικές. Για όλη τη Δύση που τόλμησε να αμφισβητήσει τον ίδιο τον Θεό, βρίζοντας τον σε καθημερινή βάση . Οι Αρχάγγελοι ήδη τροχάνε τις σπάθες τους. Κι αλίμονο σε όποιους τύχει να βρεθούν πάνω στον μακάριο ύπνο της αμαρτίας. Ούτε και θέλω να σκεφτώ το τι τους περιμένει. Επαγρύπνιση λοιπόν και στελέχωση συμπατριώτες μου. Και ξέρετε κάτι; Ήδη μυρίζω την αύρα που έρχεται απ' τον Κεράτιο. Κι ας με πείτε πάλι για νιοστή φορά...ψεκασμένο. Πύρινος Λόγιος sergioschrys@outlook.com * shadow fleet =Αγγλικός όρος για τους "σκιώδεις στόλους". Ο «σκιώδης στόλος» αναφέρεται σε ένα δίκτυο πλοίων που λειτουργούν παράνομα ή ημπαράνομα, συχνά παλιά και ανασφάλιστα, για να παρακάμψουν τις διεθνείς κυρώσεις (κυρίως στη Ρωσία) και να μεταφέρουν πετρέλαιο και άλλα προϊόντα, χρησιμοποιώντας τεχνικές όπως η απόκρυψη ταυτότητας πλοίου, η χειραγώγηση δεδομένων εντοπισμού και η χρήση εταιρειών-βιτρινών εκτός ΕΕ/G7 ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ Η αντοχή των αυτοκρατοριών, τα όρια της ισχύος και ο "τουρκικός πειρασμός" στον 21ο αιώνα Η Ρωσία δεν είναι απλώς ένα κράτος που πολέμησε πολύ. Είναι μια ιστορική οντότητα που διαμορφώθηκε μέσα από πολέμους τους οποίους δεν επέλεξε πάντα, αλλά σχεδόν πάντοτε άντεξε . Η μακρά ακολουθία των ρωσοτουρκικών πολέμων, από τον 17ο έως τον 19ο αιώνα, δεν αποτυπώνει μόνο τη σταδιακή παρακμή της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, αλλά και τη ρωσική ικανότητα να μετατρέπει την επιμονή σε γεωπολιτικό αποτέλεσμα. Δεν επρόκειτο για κεραυνοβόλες νίκες, αλλά για έναν αργό, επαναλαμβανόμενο μηχανισμό φθοράς, όπου κάθε σύγκρουση άφηνε τη Ρωσία λίγο πιο παρούσα στη Μαύρη Θάλασσα και την Οθωμανική ισχύ λίγο πιο εξαντλημένη. Η ρωσική στρατηγική δεν στηρίχθηκε ποτέ στο θέαμα. Στηρίχθηκε στη διάρκεια. Το ίδιο μοτίβο επαναλήφθηκε με διαφορετική ένταση το 1812, όταν η Γαλλία του Ναπολέοντα εισέβαλε σε βάθος στη ρωσική επικράτεια . Εκεί, η Ρωσία δεν νίκησε επειδή είχε ανώτερα όπλα ή καλύτερη διοίκηση, αλλά επειδή αρνήθηκε να ηττηθεί με τους όρους του εισβολέα. Παρέδωσε έδαφος, θυσίασε πόλεις, απορρόφησε το πλήγμα και περίμενε . Όταν ο χρόνος, το κλίμα και η απόσταση μετατράπηκαν σε εχθρούς της Μεγάλης Στρατιάς, η ρωσική αντοχή αποδείχθηκε ισχυρότερη από τη γαλλική ιδιοφυΐα. Η υποχώρηση του Ναπολέοντα δεν ήταν απλώς στρατιωτική ήττα· ήταν η απόδειξη ότι η Ρωσία δεν συντρίβεται όταν χάνει μάχες, αλλά όταν χάνει τη μνήμη της. Και αυτό δεν συνέβη. Στον 20ό αιώνα, η σύγκρουση με τη ναζιστική Γερμανία ανέδειξε αυτή τη λογική σε ακραίο βαθμό. Η Σοβιετική Ένωση πλήρωσε ένα κόστος που ξεπερνά κάθε δυτική κλίμακα αποτίμησης, αλλά έσπασε τον μύθο του ανίκητου. Το Στάλινγκραντ δεν υπήρξε απλώς στρατιωτικό σημείο καμπής. Υπήρξε ψυχολογική και πολιτισμική δήλωση . Ακόμη κι όταν αιμορραγεί σε επίπεδο που θα κατέρρεε κάθε άλλη κοινωνία, η ρωσική κρατική και κοινωνική δομή συνεχίζει . Αυτή η ιδιαιτερότητα δεν είναι προϊόν ιδεολογίας, αλλά ιστορικής εμπειρίας . Η Ρωσία έχει μάθει να επιβιώνει μέσα στην καταστροφή, όχι να την αποφεύγει. Απέναντι σε αυτή τη διαδρομή, η αμερικανική εμπειρία πολέμου παρουσιάζει μια εντελώς διαφορετική φύση. Οι Ηνωμένες Πολιτείες διαθέτουν τεράστια στρατιωτική ισχύ και έχουν διαμορφώσει εκβάσεις σε παγκόσμιο επίπεδο, σχεδόν πάντοτε όμως μέσα από συμμαχικά σχήματα και με γεωγραφική ασφάλεια που τους επιτρέπει την αποχώρηση χωρίς υπαρξιακό κίνδυνο . Όταν κλήθηκαν να πολεμήσουν μακριά από την πατρίδα τους, εναντίον κοινωνιών με βαθιά εθνική συνοχή και αντοχή, το αποτέλεσμα δεν ήταν στρατηγική νίκη αλλά πολιτικό τραύμα. Το Βιετνάμ παραμένει το κλασικό παράδειγμα. Υπεροπλία, τεχνολογική ανωτερότητα, και στο τέλος αποχώρηση με βαριά κοινωνική και πολιτική κληρονομιά γιατί τόλμησε να αμφισβητήσει έναν λαό που πολύ απλά, ζούσε αιώνες μεταξύ σφύρας και άκμονος . Το Αφγανιστάν επανέλαβε το ίδιο μοτίβο σε ακόμη μεγαλύτερη κλίμακα. Είκοσι χρόνια εμπλοκής, τεράστιο οικονομικό κόστος, ανθρώπινες απώλειες και τελική κατάρρευση του οικοδομήματος μέσα σε λίγες ημέρες. Αυτή η σύγκριση δεν γίνεται για να εξιδανικευθεί η Ρωσία ή να δαιμονοποιηθούν οι ΗΠΑ. Γίνεται για να καταδειχθεί μια κρίσιμη διαφορά: η Ρωσία πολεμά συχνά με τη λογική της ιστορικής επιβίωσης, ενώ οι Ηνωμένες Πολιτείες πολεμούν συχνά με τη λογική της διαχείρισης ισχύος . Όταν το κόστος ξεπεράσει το πολιτικά ανεκτό όριο, η Ουάσιγκτον αποσύρεται . Η Μόσχα, αντιθέτως, έ χει αποδείξει ότι ανεβάζει το όριο αντοχής της αντί να υποχωρεί. Σε αυτό το ιστορικό πλαίσιο εντάσσεται και η σημερινή Τουρκία, η οποία βρίσκεται σε μια ενδιάμεση, επικίνδυνα ρευστή θέση. Διαθέτει σημαντική στρατιωτική βιομηχανία, αριθμητική ισχύ και φιλοδοξία περιφερειακής ηγεμονίας, αλλά ταυτόχρονα αντιμετωπίζει σοβαρά οικονομικά, κοινωνικά και θεσμικά όρια . Η Άγκυρα δεν είναι αδύναμη, αλλά δεν είναι και αυτάρκης . Και ακριβώς αυτή η μερική ισχύς την καθιστά ευάλωτη σε πιέσεις και δελεασμούς από ισχυρότερους παίκτες. Το συμπέρασμα αυτού του ιστορικού Παραρτήματος είναι σαφές και σκληρό . Η Ρωσία έ χει αποδείξει, μέσα από αιώνες πολέμων , ότι είναι από τα πιο ανθεκτικά «σκληρά καρύδια» της υφηλίου . Οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν αποδείξει ότι δυσκολεύονται να μετατρέψουν την ισχύ σε βιώσιμη νίκη όταν απέναντί τους υπάρχει κοινωνία αντοχής . Και η Τουρκία βρίσκεται σήμερα μπροστά σε έναν ιστορικό πειρασμό , ανάλογο με εκείνον του 1942. Το αν θα επαναλάβει την αυτοσυγκράτηση του Ινονού ή θα υποκύψει σε έναν νέο, πιο σύνθετο δελεασμό, δεν θα κριθεί από τη ρητορική, αλλά από το αν η ηγεσία της αντιληφθεί έγκαιρα ότι οι μεγάλες δυνάμεις δεν μοιράζουν εδάφη, αλλά μόνο ρίσκο . Και αυτό το ρίσκο, στην παρούσα συγκυρία, είναι υπερβολικά μεγάλο για όποιον πιστέψει ότι μπορεί να παίξει χωρίς να καεί.

Οι ΗΠΑ επιτέθηκαν στην Βενεζουέλα αποκλειστικά και μόνο για το πετρέλαιο Πολλοί θα πουν οι ισχυροί μοίρασαν τον κόσμο. Οι ΗΠΑ θα πάρουν την Λατινική Αμερική, η Ρωσία την Ουκρανία και το ΝΑΤΟ θα σταματήσει την προέλαση του και η Κίνα την Ταιβάν! Σοβαρά; Λάθος! Δεν είναι απολύτως έτσι, διότι συγκρίνουμε ανόμοια πράγματα… Οι κανόνες της Παγκόσμιας Τάξης κατέρρευσαν… Ότι χτίστηκε από τον δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο ως κανόνες ισορροπίας για να επανέλθει η Παγκόσμια Διεθνιστική Τάξη κατέρρευσαν. Με πρόσχημα την διακίνηση ναρκωτικών, οι ΗΠΑ εδώ και καιρό είχαν βάλει στον στόχο τα αποθέματα πετρελαίου της Βενεζουέλας που είναι τα μεγαλύτερα στον κόσμο. Ξεπερνούν αυτά της Σαουδικής Αραβίας, ακόμη και της Ρωσίας ! Οι ΗΠΑ με μια επιχείρηση αστραπή της Delta force που περιλάμβανε κατάρρευση των συστημάτων αεράμυνας, ηλεκτρονικό πόλεμο, συνωμοσία και προδοσία… κατάφεραν να συλλάβουν τον Maduro και την σύζυγο του, τους έσυραν έξω από τα υπνοδωμάτια και τους μετάφεραν στο Brookline για να δικαστεί για - δήθεν - εγκλήματα περί ναρκωτικών και όπλων! Κλασσική μέθοδος made in USA, όπως ακριβώς είχε γίνει και με τον Νοριέγκα και τον Παναμά! Ποια τα βασικά συμπεράσματα 1) Οι Αμερικανοί θυμήθηκαν την Βενεζουέλα ότι έχει δικτατορία – έγιναν εκλογές και έχασε η αντιπολίτευση - και πρόσφατα και την Νιγηρία ότι διώκονται οι Χριστιανοί. Τα προσχήματα είναι πολλά… αλλά η ουσία παραμένει ξεκάθαρη. Οι ΗΠΑ καταστρατήγησαν το Διεθνές Δίκαιο στην Βενεζουέλα και επέφεραν αλλαγή στο καθεστώς με τρόπο πρωτοφανή. Η ωμή παρέμβαση των Αμερικανών στην Βενεζουέλα είναι πρωτοφανής παρέμβαση του ισχυρότερου που πηγαίνει σε μια χώρα αλλάζει την ηγεσία και κυβερνάει την χώρα 2) Ο Tράμπ, ο αμερικανός Πρόεδρος δεν δικαιούται πλέον ούτε το... Nobel ειρήνης , ούτε καμμιά άλλη επίσημη κονκάρδα. Έχασε παντελώς την έξωθεν καλή μαρτυρία. Μάλιστα, προκλητικά ο Tράμπ δήλωσε ότι οι ΗΠΑ θα διοικούν την Βενεζουέλα για όσο καιρό χρειαστεί ώστε να μην πέσει σε λάθος χέρια, υπονοώντας σαφώς Ρωσία ή Κίνα. 3) Σχεδόν ειρωνεύτηκε o Tράμπ την Ρωσία ότι διεξάγει... πρωτόγονους πολέμους(!) ενώ ο ίδιος διεξάγει μοντέρνους πολέμους! Οπότε πιστοποίησε πως αυτό που συνέβη στην Βενεζουέλα ήταν μια πράξη πολέμου εις βάρος ενός ανεξάρτητου κράτους. 4) Η Ρωσία τελικά δικαιώνεται 100% που επί εποχής Πούτιν θωρακίζεται στρατιωτικά και είναι η ισχυρότερη πυρηνική δύναμη στον πλανήτη. Ο Mεντβέντεφ του Συμβουλίου Ασφαλείας είχε δίκιο όταν ανέφερε ότι αυτό που συνέβη στην Βενεζουέλα δικαιολογεί την θέση της Ρωσίας να διατηρεί πανίσχυρο στρατό. 5) Οι κανόνες της Παγκόσμιας Τάξης κατέρρευσαν! Οι ΗΠΑ προέβησαν σε μια πράξη ατιμωτική για το Παγκόσμιο σύστημα. Διαφέρει βεβαίως κατά πολύ από την Ρωσική Ειδική Επιχείρηση για ιστορικούς, θρησκευτικούς και πραγματικούς λόγους. Το Ντονμπάς ήταν πεδίο αντιπαράθεσης Ουκρανών και Ρώσων για πολλά χρόνια πριν την εισβολή. Αύριο βεβαίως θα δικαιούται η Κίνα να πάρει την Ταιβάν και μεθαύριο κάποια άλλη χώρα κάτι άλλο! 6) Οι εξελίξεις είναι άκρως αρνητικές για τον πλανήτη. Ο Mαδούρο δεν επιτέθηκε σε καμία χώρα, διοικούσε την Βενεζουέλα με τον λατινοαμερικανικό τρόπο διοίκησης, δεν είχε εξοπλιστεί στρατιωτικά η Βενεζουέλα αλλά δεν ήταν και χώρα υποχείριο των ΗΠΑ. 7)Πολλοί θα πουν οι ισχυροί μοίρασαν τον κόσμο. Οι ΗΠΑ θα πάρουν την Λατινική Αμερική, η Ρωσία την Ουκρανία και το ΝΑΤΟ θα σταματήσει την προέλαση του και η Κίνα την Ταιβάν.Όλη αυτή η προσέγγιση είναι λάθος. Συγκρίνουμε ανόμοια πράγματα. Οι κανόνες της Παγκόσμιας Τάξης απλά κατέρρευσαν. 8) Η Ευρώπη, η δουλική Ευρώπη, γιατί σιώπησε απέναντι στην Βενεζουέλα; Έλα ντε! Η Ευρώπη των δήθεν δημοκρατικών αξιών, γιατί σώπασε; Η Ευρώπη φαντασιώνεται μόνο πολέμους με την Ρωσία. Οτιδήποτε άλλο δεν είναι...ορατό. 9) H απονομή του Nobel Ειρήνης στην ηγέτιδα της αντιπολίτευσης της Βενεζουέλας  Mαρία Κορίνα Ματσάδο, χρονικά συμπίπτει με τη στρατιωτική επιχείρηση για τη σύλληψη του προέδρου της Βενεζουέλας Mαδούρο. Στη συνέχεια, σχεδόν αμέσως μετά, ο πρόεδρος των ΗΠΑ Tράμπ άρχισε να μιλάει για την ανατροπή του Mαδούρο. Αυτοί είναι αναμφίβολα κρίκοι στην ίδια αλυσίδα. H επίθεση των ΗΠΑ στο Καράκας ήταν «ο δικός του πόλεμος του Tράμπ». To 2026 ξεκίνησε με έναν νέο πόλεμο, που εξαπέλυσαν οι Ηνωμένες Πολιτείες χωρίς να απειλήσουν το δικό τους έδαφος.  H επιθετικότητα κατά της Βενεζουέλας έχει ήδη γίνει ο «τέταρτος πόλεμος» για τις Ηνωμένες Πολιτείες στον 21ο αιώνα. Εισβολή των Αμερικανών στη Βενεζουέλα: Ο Tράμπ τα βάζει όλα σε κίνδυνο.... για το πετρέλαιο! Η αμερικανική εισβολή στη Βενεζουέλα αποκάλυψε τη δύσκολη, αν όχι κρίσιμη, θέση του Tράμπ, ο οποίος προχώρησε σε αυτή την επιχείρηση αντίθετα με την κοινή γνώμη (το 70% των Αμερικανών ήταν εναντίον της) και την τυπική διαδικασία ( το Κογκρέσο βρισκόταν σε διακοπή των εργασιών, γεγονός που του επέτρεψε να μην το ειδοποιήσει ). Επιπλέον, η απαγωγή και η μεταφορά στις Ηνωμένες Πολιτείες του νόμιμου προέδρου της χώρας, Mαδούρο και της συζύγου του δεν λύνει τα προβλήματα του Αμερικανού προέδρου, αλλά μάλλον του δίνει ένα προβάδισμα στην επίτευξη των κύριων στόχων του. Αυτοί περιλαμβάνουν την εγκατάσταση μιας κυβέρνησης-μαριονέτας στη Βενεζουέλα και την απόκτηση αμερικανικού ελέγχου του πετρελαίου της Βενεζουέλας. Αν αυτό μπορεί να επιτευχθεί, και γρήγορα, ο Tράμπ θα είναι πραγματικά σε θέση να πετύχει ένα τεράστιο επίτευγμα που θα αντισταθμίσει όλα τα κόστη. Ο έλεγχος του πετρελαίου της Βενεζουέλας θα ενισχύσει την αμερικανική οικονομία και θα δώσει στον Λευκό Οίκο σημαντική επιρροή στην παγκόσμια αγορά πετρελαίου. Οι φιλοαμερικανικές μαριονέτες στο Καράκας της Βενεζουέλας θα θεωρηθούν ότι επαναφέρουν την σταθερότητα στην Λατινική Αμερική. Οι Ηνωμένες Πολιτείες θα αποκτήσουν ένα ισχυρό γεωπολιτικό όπλο εναντίον των στενότερων εταίρων της Βενεζουέλας - Κίνα , Ιράν , Κούβα και Ρωσία. Το πρόβλημα για τον Tράμπ είναι ότι αυτή η εξέλιξη απέχει πολύ από το να είναι μια προδιαγεγραμμένη εξέλιξη. Φαίνεται ότι ο αμερικανικός στρατός θα αποσυρθεί γρήγορα από τη Βενεζουέλα για να αποτραπούν οι θάνατοι αμερικανών στρατευμάτων - είχαν μόνο τραυματίες. Το έργο της ανατροπής της κυβέρνησης Maduro θα ανατεθεί σε άλλες δυνάμεις - για παράδειγμα, σε ιδιωτικές στρατιωτικές εταιρείες και στην αντιπολίτευση. Αλλά το αν αυτό θα πετύχει είναι ένα μεγάλο ερώτημα, καθώς αρκετοί ανώτεροι κυβερνητικοί αξιωματούχοι (συμπεριλαμβανομένου του αντιπροέδρου και του υπουργού Άμυνας) έχουν δηλώσει την ετοιμότητά τους να αντισταθούν . Κινδυνεύει η Βενεζουέλα να βυθιστεί στο χάος και στον εμφύλιο πόλεμο Επιπλέον, δεν μπορεί κανείς να αποκλείσει το ενδεχόμενο η Βενεζουέλα να βυθιστεί στο χάος, με έναν εμφύλιο πόλεμο όλων εναντίον όλων και καρτέλ ναρκωτικών να αναλαμβάνουν την εξουσία. Ο κόσμος έχει δει πολλά τέτοια παραδείγματα τις τελευταίες δεκαετίες, από τη Λιβύη μέχρι τη Συρία. Υποψιάζεται κανείς ότι μια τέτοια εξέλιξη θα δημιουργούσε ακόμη περισσότερους πονοκεφάλους στην Ουάσιγκτον από ό,τι στους Τσαβιστές, καθώς αυτή τη φορά θα εκτυλισσόταν στην πόρτα τους, όχι αλλού στον κόσμο. Εν ολίγοις, ο Tράμπ χρειάζεται την ταχύτερη και πιο καθαρή δυνατή νίκη, μια νίκη που θα του επιτρέψει να αποκρούσει όλες τις επιθέσεις - τόσο εγχώριες όσο και διεθνείς. Εάν τα πράγματα πάνε στραβά, η εισβολή στη Βενεζουέλα θα μετατραπεί σε μια κολοσσιαία αποτυχία μιας επικίνδυνης περιπέτειας που εκμεταλλεύονται οι αντίπαλοι του προέδρου των ΗΠΑ για να θάψουν πολιτικά τον Tράμπ. Ο Tράμπ καταπάτησε τις βασικές αρχές της MAGA Επιπλέον, η MAGA - είναι το ιδεολογικό κίνημα του Trump -  θα συμβάλει σε αυτό, βοηθώντας τους Δημοκρατικούς, προδίδοντας την βασική αρχή του κινήματος - την απόρριψη της στρατιωτικής παρέμβασης στις υποθέσεις άλλων χωρών. Όσο για την ηθική πλευρά του ζητήματος, το διεθνές δίκαιο και τους θεμελιώδεις κανόνες της παγκόσμιας πολιτικής ( όπου οι απόπειρες δολοφονίας ενός ηγέτη κράτους είναι απολύτως ταμπού ), τι μπορούμε να πούμε; Ζούμε σε μια εποχή όπου όλα αυτά παύουν να έχουν οποιαδήποτε σημασία και το μόνο πράγμα που προστατεύει την κυριαρχία είναι η στρατιωτική ισχύς. Σήμερα, η Ρωσία - και ολόκληρος ο κόσμος - πήραν το μήνυμα... Μόνο η δύναμη ενός ισχυρού στρατού - όπως είναι ο Ρωσικός - είναι αποτρεπτικός παράγοντας. ΒΝ

Η στρατιωτική επέμβαση των ΗΠΑ, η αιχμαλωσία Maδούρο και το τέλος του μύθου περί “διεθνούς νομιμότητας” Η αιφνίδια και βίαιη αμερικανική επέμβαση στη Βενεζουέλα δεν αποτελεί απλώς ένα ακόμη επεισόδιο της μακράς ιστορίας επεμβατισμού των Ηνωμένων Πολιτειών στη Λατινική Αμερική. Πρόκειται για μια τομή, για ένα ποιοτικό άλμα προς τα πίσω, στην πιο ωμή και απροκάλυπτη εκδοχή της αυτοκρατορικής ισχύος. Η εικόνα βομβαρδισμένης πρωτεύουσας, η φερόμενη αιχμαλωσία εν ενεργεία αρχηγού κράτους και η μεταφορά του εκτός χώρας για «δίκη», χωρίς διεθνή νομιμοποίηση, συνιστούν γεγονός τεραστίου συμβολικού και γεωπολιτικού βάρους. Δεν είναι απλώς μια ακόμη στρατιωτική επιχείρηση μιας υπερδύναμης. Ουσιαστικά είναι ένα μήνυμα προς όλο τον κόσμο. Η κυβέρνηση του Ντόναλντ Τράμπ, άγνωστο γιατί, επέλεξε να ντύσει αυτή την ενέργεια με το γνώριμο αφήγημα της «ναρκο-τρομοκρατίας» και της αποκατάστασης της δημοκρατίας. Ωστόσο, πίσω από την όποια ρητορική, η ουσία παραμένει αμείλικτη. Μια υπερδύναμη εισβάλλει στρατιωτικά σε κυρίαρχο κράτος, πλήττει το προεδρικό μέγαρο, στρατιωτικές και πολιτικές υποδομές, και επιβάλλει διά της βίας αλλαγή καθεστώτος. Ό,τι κι αν πιστεύει κανείς για τον Νίκολας Μαδούρο, το προηγούμενο ή μάλλον, το τετελεσμένο που δημιουργείται, είναι εφιαλτικό. Από αυτή τη στιγμή και μετά, το Διεθνές Δίκαιο παύει να είναι ούτε καν πρόσχημα και μετατρέπεται σε εργαλείο επιλεκτικής χρήσης. Ούτως ή άλλως ήταν έτσι ανέκαθεν, αλλά σήμερα απλά έπεσε και η τελευταία μάσκα. Η μεγαλύτερη όμως γεωπολιτική ζημιά δεν αφορά τη Βενεζουέλα απλώς, αλλά το ίδιο το δυτικό αφήγημα. Μ' άλλα λόγια, με μία κίνηση, η Ουάσιγκτον ακύρωσε πλήρως κάθε ηθικό επιχείρημα που είχε επιστρατευθεί εναντίον της Ρωσία για τον πόλεμο στην Ουκρανία. Όταν βομβαρδίζεις πρωτεύουσες και συλλαμβάνεις προέδρους χωρίς διεθνή εξουσιοδότηση, δεν μπορείς την επόμενη ημέρα να μιλάς για «σεβασμό της κυριαρχίας» και «κανόνες» και άλλες μπούρδες . Με αποτέλεσμα να ευνοηθεί από το πουθενά η ίδια η Ρωσία, ασχέτως αν είχε όλα τα δίκια του κόσμου με την επέμβαση της στην "αδελφή" χώρα Ουκρανία. Η Μόσχα, είτε το επιδιώξει είτε όχι, βρίσκεται πλέον σε πλεονεκτική θέση στο επίπεδο της διεθνούς επιχειρηματολογίας, όχι επειδή άλλαξε η φύση των πράξεών της, αλλά επειδή η Δύση αυτοαποκαλύφθηκε. Ιδιαίτερη σημασία ασφαλώς, έχει και το εσωτερικό μέτωπο στις Ηνωμένες Πολιτείες . Η απουσία σαφούς εξουσιοδότησης από το Κογκρέσο , οι πρώτες αντιδράσεις ακόμη και Ρεπουμπλικανών γερουσιαστών και η οργισμένη στάση των Δημοκρατικών δείχνουν ότι ο Tράμπ άνοιξε ένα επικίνδυνο ρήγμα στο εσωτερικό της αμερικανικής πολιτείας . Αντί να αποδυναμώσει τους διεθνιστικούς κύκλους που πολεμά ρητορικά, τους προσέφερε ένα ισχυρότατο όπλο: Την εικόνα ενός προέδρου που ενεργεί μονομερώς, στρατιωτικά και εκτός συνταγματικού πλαισίου. Αυτό το γεγονός από μόνο του μπορεί να αποδειχθεί πιο καταστροφικό πολιτικά από οποιαδήποτε στρατιωτική «επιτυχία» στο Καράκας. Το κρίσιμο ερώτημα, λοιπόν, δεν είναι αν ο Mαδούρο ήταν τύραννος ή αν η Βενεζουέλα βρίσκεται σε κρίση. Το ερώτημα είναι τι κόσμο χτίζουμε μετά από αυτή την πράξη . Έναν κόσμο όπου η ισχύς αντικαθιστά πλήρως τον νόμο, όπου οι «δίκες» γίνονται μετά τους βομβαρδισμούς και όπου η έννοια της κυριαρχίας επιβιώνει μόνο για όσους έχουν πυραύλους . Αν αυτό είναι το νέο δόγμα, τότε δεν βαδίζουμε προς σταθερότητα αλλά προς γενικευμένη σύγκρουση γιγάντων. Η Ρωσία και η Κίνα, περίμεναν - παράδοξο μεν, αλλά όχι στην εποχή που ζούμε - με αδημονία το χτύπημα αυτό . Κι αυτό διότι τις προσφέρει αυτομάτως πλήρη "ασυλία" τόσο για τη Μόσχα (Ουκρανία), όσο και για την Κίνα (Ταϊβάν). Δεν θα περνούν λοιπόν πλέον οι πομφόλυγες περί ...δημοκρατίας και τυράννων. Κι αν ειπωθούν τελικά, θα γίνουν απλώς...χαρτοπόλεμος για τις Απόκριες. Μ' άλλα λόγια, ακόμη κι αν πέσει ο Τράμπ, έχει ήδη αποκαλυφθεί το αληθινό πρόσωπο των ισχυρών, ειδικά των δυτικών υποκριτών . Ο Τράμπ άνοιξε τον ασκό του Αιόλου και φέρνει την παγκόσμια σύγκρουση ( η οποία δεν είναι άλλη από την - ούκ άνευ - τελική προσπάθεια μέχρις εσχάτων για το ποιά πλευρά θα επικρατήσει για τον έλεγχο του πλανήτη) νωρίτερα απ' όσο υπολόγιζαν οι ελίτ της Λέσχης Μπίλντερμπεργκ και του WEF. Μένει λοιπόν να δούμε τις αντιδράσεις των Ρώσων και των Κινέζων, αλλά υπό τη σκιά του πολέμου στην Ουκρανία, όπου η Μόσχα είναι βέβαιο ότι θα καταλάβει πάση θυσία την Οδησσό και το Μικολάεφ, δηλάδή τα στρατηγικά λιμάνια της Μαύρης Θάλασσας και ίσως δούμε και τη Κίνα να ενσωματώνει και την Ταϊβάν, η οποία συμβολίζει την παραδοσιακή Κίνα και όχι το μόρφωμα που ξέρουμε ήδη. Όπως και να έχει, η περίφημη τέταρτη φάση του Γ' ΠΠ είναι εδώ, στο κατώφλι μας. Κι όποιος δεν το έχει ήδη καταλάβει, απλά ζει σε άλλο σύμπαν...

Σε άγνωστη τοποθεσία, αιχμάλωτοι των Αμερικανών, μεταφέρθηκαν ο πρόεδρος Maduro και η σύζυγός του! Γιατί ο Τράμπ προέβη σε αυτήν την εντελώς κυνική και απάνθρωπη επίθεση! Η αεροπορία των ΗΠΑ εξαπέλυσε καταιγιστικά πλήγματα στο Καράκας μετατρέποντας την καρδιά της πρωτεύουσας σε εμπόλεμη ζώνη! - Οργισμένη αντίδραση Βενεζουέλας - Σε άγνωστη τοποθεσία, αιχμάλωτοι των Αμερικανών, μεταφέρθηκαν ο πρόεδρος Maduro και η σύζυγός του Επιχείρηση σοκ και δέος εξαπέλυσαν οι Αμερικανοί στη Βενεζουέλα το χάραμα του Σαββάτου 3 Ιανουαρίου. Σε μια κίνηση κλιμάκωσης, ο πρόεδρος των ΗΠΑ, Donald Trump, διέταξε την επίσημη εισβολή στη Βενεζουέλα, με καταιγισμό πληγμάτων σε στρατιωτικές εγκαταστάσεις, κλιμακώνοντας την εκστρατεία κατά του προέδρου της Βενεζουέλας Nicolás Maduro, και σύμφωνα με ανάρτηση του ίδιου του Donald Trump ο Nicolas Maduro και η σύζυγός του Cilia Flores αιχμαλωτίστηκαν και μεταφέρθηκαν ήδη εκτός χώρας σε άγνωστη μέχρι στιγμής τοποθεσία. «Οι Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής πραγματοποίησαν με επιτυχία ένα πλήγμα μεγάλης κλίμακας κατά της Βενεζουέλας και του ηγέτη της, Προέδρου Nicolás Maduro, ο οποίος, μαζί με τη σύζυγό του, αιχμαλωτίστηκε και απομακρύνθηκε αεροπορικώς από τη χώρα. Αυτή η επιχείρηση διεξήχθη σε συνεργασία με τις αμερικανικές αρχές επιβολής του νόμου. Λεπτομέρειες θα ακολουθήσουν. Θα πραγματοποιηθεί Συνέντευξη Τύπου σήμερα στις 11 π.μ. στο Mar-a-Lago. Σας ευχαριστώ για την προσοχή σας σε αυτό το θέμα! Πρόεδρος DONALD J. TRUMP.»» Donald Trump: «Λαμπρή επιχείρηση» της Delta Force Σύμφωνα με πληροφορίες του τηλεοπτικού δικτύου CBS, η επιχείρηση αιχμαλωσίας του προέδρου της Βενεζουέλας Nicolás Maduro και της συζύγου του εκτελέστηκε από «τα φαντάσματα» του αμερικανικού στρατού την πλέον επίλεκτη μονάδα των ειδικών δυνάμεων των ΗΠΑ, Delta Force. Ο Πρόεδρος Donald Trump, σε σύντομη τηλεφωνική επικοινωνία με τους New York Times, εξήρε την προετοιμασία και την εκτέλεση του σχεδίου: « Ήταν μια λαμπρή επιχείρηση, εξαιρετικά σχεδιασμένη. Είχαμε πολύ καλό προγραμματισμό, σπουδαία στρατεύματα και σπουδαίους ανθρώπους» . Ο Trump χαρακτήρισε την παρέμβαση ως αναγκαία κίνηση για την πάταξη της «ναρκο-τρομοκρατίας» και την αποκατάσταση της ελευθερίας στο ημισφαίριο. Υπενθυμίζεται πως η Delta Force είναι η ίδια μονάδα που το 2019 εξουδετέρωσε τον ηγέτη του Ισλαμικού Κράτους, Abu Bakr al-Baghdadi. 'Ερχεται δίκη Maduro! O Υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ, Marco Rubio, κήρυξε το τέλος των επιχειρήσεων στην Βενεζουέλα και δήλωσε ότι «δεν αναμένει περαιτέρω δράση στη Βενεζουέλα τώρα που ο Maduro βρίσκεται υπό αμερικανική κράτηση». Ο Υπουργός Εξωτερικών διευκρίνισε ότι η στρατιωτική δράση (οι βομβαρδισμοί στο Καράκας) αναπτύχθηκε με σκοπό να «προστατεύσει και να υπερασπιστεί εκείνους που εκτελούσαν το ένταλμα σύλληψης» και πως ο Maduro συνελήφθη για να δικαστεί για τις κατηγορίες περί ναρκο-τρομοκρατίας και διακίνησης ναρκωτικών που εκκρεμούν εις βάρος του από το 2020, ενώ έχει ήδη επικηρυχθεί για 50 εκατομμύρια δολάρια. Christopher Landau (ΥφΥΠΕΞ ΗΠΑ): «Ο τύραννος έφυγε – Θα βρεθεί επιτέλους ενώπιον της δικαιοσύνης» Ο Υφυπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ, Christopher Landau, μετά την αιχμαλωσία του ηγέτη της Βενεζουέλας, Nicolás Maduro, από τον αμερικανικό στρατό, δήλωσε ότι αυτός θα δικαστεί για «εγκλήματα». «Θα εμφανιστεί επιτέλους ενώπιον της δικαιοσύνης για τα "εγκλήματά" του», έγραψε ο Landau στο Twitter (X). Σε άλλη ανάρτησή του, έκανε λόγο για μια «νέα αυγή για τη Βενεζουέλα», τονίζοντας ότι «ο τύραννος έφυγε». Η Αντιπρόεδρος της Βενεζουέλας Delcy Rodriguez, απαιτεί «απόδειξη ζωής» για τον Maduro Ακολούθως της ανακοίνωσης του Αμερικανού προέδρου για την αιχμαλωσία Maduro η Αντιπρόεδρος της Βενεζουέλας, Delcy Rodriguez, μιλώντας στην κρατική τηλεόραση το πρωί του Σαββάτου (3/1/2026), απαίτησε να δοθεί «απόδειξη ζωής» και να γνωστοποιηθεί η τοποθεσία όπου βρίσκεται ο Πρόεδρος της χώρας, Nicolás Maduro. Η Rodriguez τόνισε ότι η κυβέρνηση αγνοεί την τύχη του προέδρου και της Πρώτης Κυρίας, Cilia Flores, μετά τις αμερικανικές επιθέσεις στο Προεδρικό μέγαρο και τις στρατιωτικές εγκαταστάσεις στο Καράκας. Το χρονικό της επιχείρησης Από τις 07:50 (ώρα Ελλάδος), το Καράκας βρίσκεται υπό καταιγισμό πυρών, με τις αμερικανικές δυνάμεις να εξαπολύουν μια ευρείας κλίμακας αεροπορική επιχείρηση με την πρωτεύουσα της Βενεζουέλας να έχει βυθιστεί στο σκοτάδι και το χάος. Οι εκρήξεις συγκλόνισαν την πόλη όταν οι αμερικανικές δυνάμεις προκαλώντας ανυπολόγιστες ζημιές στα κέντρα λήψης αποφάσεων της κυβέρνησης της Βενεζουέλας. Αμερικανοί αξιωματούχοι επιβεβαίωσαν στο αμερικανικό δίκτυο CBS ότι ο πρόεδρος διέταξε πλήγματα σε στρατηγικούς στόχους, συμπεριλαμβανομένων στρατιωτικών βάσεων στο Καράκας, καθώς και στις πολιτείες Miranda, Aragua και La Guaira. Στόχοι Ειδικότερα, η αμερικανική Αεροπορία εξαπέλυσε κόλαση πυρός τα ξημερώματα του στην καρδιά της πρωτεύουσας, Καράκας, χτυπώντας με χειρουργική ακρίβεια: - Το Προεδρικό Μέγαρο Miraflores με αποτέλεσμα να τεθεί σε εφαρμογή το σχέδιο άμυνας του παλατιού. - Το Γενικό Επιτελείο Στρατού και το Υπουργείο Άμυνας, τα κέντρα ελέγχου του στρατού. - Αεροδρόμια και βάσεις: Επλήγησαν η βάση La Carlota (κύρια αεροπορική βάση), η βάση ΦρούριοTiuna (κύρια στρατιωτική βάση), η αεροπορική βάση F-16 στο Barquisimeto, η βάση ελικοπτέρων στο Higuerote, η δορυφορική κεραία σημάτων El Volcán. - Λιμάνι της La Guaira: θαλάσσιο λιμάνι στην ακτή της Καραϊβικής. - Το Μαυσωλείο του Hugo Chavez: Αναφορές δείχνουν πλήγμα στο Cuartel de la Montaña, όπου φυλάσσονται τα λείψανα του πρώην ηγέτη. Επιχείρηση "Southern Spear" και υψηλή τεχνολογία θανάτου: Οι Cruise και τα Chinook Στρατιωτικοί αναλυτές επισημαίνουν ότι οι ΗΠΑ χρησιμοποίησαν όπλα ακριβείας για να εξουδετερώσουν την αεράμυνα της χώρας. Φέρεται να χρησιμοποιήθηκαν πύραυλοι RGM-109E Tomahawk (από πλοία στην Καραϊβική) και AGM-86D (από στρατηγικά βομβαρδιστικά). Πάνω από το Καράκας εθεάθησαν ελικόπτερα CH-47G Chinook της SOCOM (160ο Σύνταγμα Ειδικών Επιχειρήσεων), γεγονός που ενισχύει τις πληροφορίες για παρουσία αμερικανικών ειδικών δυνάμεων στο έδαφος (boots on the ground). Όπως μετέδωσε το CBS οι αμερικανικές δυνάμεις εισέβαλαν με στόχο να «κλειδώσουν» τα κέντρα ελέγχου της Βενεζουέλας, προκειμένου να εξουδετερώσουν οποιαδήποτε δυνατότητα αντεπίθεσης, ενώ οι αμερικανικές ειδικές δυνάμεις βρίσκονται ήδη στο έδαφος (boots on the ground), υποστηριζόμενες από τα ελικόπτερα της SOCOM, και επιχειρούν σε στρατηγικά σημεία Το CBS αναφέρει ότι η εντολή του Trump ήταν σαφής: άμεση εξουδετέρωση της στρατιωτικής ηγεσίας που παραμένει πιστή στον Maduro και κατάληψη των υποδομών πριν προλάβουν να αντιδράσουν οι σύμμαχοι του καθεστώτος. Υπάρχουν ανεπιβεβαίωτες πληροφορίες για σφοδρές ανταλλαγές πυρών σε στρατιωτικά αεροδρόμια. Στο στόχαστρο τα στρατιωτικά φρούρια, «Φρούριο Tiuna» και το λιμάνι Η επιχείρηση έχει ως άμεσο στόχο την κατάληψη και διασφάλιση των κρίσιμων στρατιωτικών εγκαταστάσεων της χώρας, θέτοντας το καθεστώς του Nicolás Maduro υπό απόλυτο πολιορκητικό κλοιό. Οι αμερικανικές δυνάμεις φέρονται να έχουν ήδη θέσει υπό τον έλεγχό τους τμήματα του Fort Tiuna. Το Φρούριο Tiuna, το απόρθητο στρατιωτικό συγκρότημα στη νότια πλευρά της πόλης, δέχθηκε το κύριο κύμα της επίθεσης. Η στρατηγική αεροπορική βάση La Carlota τυλίχθηκε στις φλόγες, ενώ ταυτόχρονα επλήγη το λιμάνι του Καράκας και στρατιωτικοί στόχοι στη La Guaira. Τεθωρακισμένα οχήματα του στρατού της Βενεζουέλας έχουν ήδη βγει στους δρόμους, σε μια προσπάθεια να ελέγξουν το χάος που επικρατεί. scale_1202.jpg Εφιαλτικές μαρτυρίες: «Ο ουρανός γέμισε Chinook» Κάτοικοι της πρωτεύουσας, έντρομοι, αναφέρουν ότι είδαν σμήνη από αμερικανικά ελικόπτερα Chinook να πετούν σε χαμηλό υψόμετρο πάνω από την πόλη, σπέρνοντας τον πανικό. Η ισχυρότερη ένδειξη μιας στρατιωτικής επιχείρησης των ΗΠΑ προήλθε από ένα βίντεο που φέρεται να δείχνει ελικόπτερα Chinook της σειράς MH-47 κάπου κοντά στο Καράκας. Αυτά τα ειδικά εξοπλισμένα ελικόπτερα χρησιμοποιούνται σχεδόν αποκλειστικά από τη Διοίκηση Ειδικών Επιχειρήσεων των ΗΠΑ (SOCOM). Το Reuters μετέδωσε πως υπάρχει διακοπή ρεύματος σε ορισμένα τμήματα του Καράκας μετά τις εκρήξεις, συμπεριλαμβανομένης μιας περιοχής όπου βρίσκεται μια βασική στρατιωτική βάση. Οργισμένη αντίδραση Βενεζουέλας - Η κυβέρνηση κήρυξε γενική επιστράτευση Η Βενεζουέλα κατηγορεί τις ΗΠΑ για «πολύ σοβαρή στρατιωτική επιθετικότητα» Σε ανακοίνωσή της, η κυβέρνηση Maduro ανέφερε ότι «αποκηρύσσει και καταγγέλλει στη διεθνή κοινότητα την πολύ σοβαρή στρατιωτική επιθετικότητα» από την κυβέρνηση των ΗΠΑ. Επιβεβαίωσε πως τα πλήγματα στόχευσαν πολιτικές και στρατιωτικές τοποθεσίες στην πόλη του Καράκας και στις πολιτείες Miranda, Aragua και La Guaira και δεσμεύτηκε να αμυνθεί ενάντια στα πλήγματα και κατηγόρησε τις ΗΠΑ ότι επιδιώκουν αλλαγή καθεστώτος. «Όλη η χώρα ενεργοποιείται για να νικήσει αυτή την ιμπεριαλιστική επιθετικότητα», ανέφερε η δήλωση της κυβέρνησης, προσθέτοντας μια έκκληση για άμεση συνεδρίαση του Συμβουλίου Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών. Vladimir Padrino (Υπουργός Άμυνας Βενεζουέλας) - Θα αντισταθούμε! Η Βενεζουέλα θα αντισταθεί στην παρουσία ξένων στρατευμάτων, δήλωσε ο Υπουργός Άμυνας της Βενεζουέλας, Vladimir Padrino López, ανακοινώνοντας την ανάπτυξη στρατιωτικών δυνάμεων σε όλη τη χώρα μέσω βίντεο στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, λίγο μετά τα πλήγματα του αμερικανικού στρατού. Ο υπουργός κάλεσε σε ένα ενιαίο μέτωπο αντίστασης απέναντι στη «χειρότερη επιθετικότητα» που έχει δεχθεί ποτέ η Βενεζουέλα. Δήλωσε ότι όλες οι ένοπλες δυνάμεις αναπτύσσονται ακολουθώντας τις «εντολές του Maduro», αποφεύγοντας ωστόσο να σχολιάσει τις αναφορές περί αιχμαλωσίας του προέδρου και ανακοίνωσε ότι η κυβέρνηση κήρυξε τη χώρα σε «κατάσταση εξωτερικής αναταραχής», η οποία αποτελεί ουσιαστικά κατάσταση έκτακτης ανάγκης λόγω ξένης απειλής, ζητώντας ψυχραιμία και ενότητα και προειδοποιώντας κατά της αναρχίας και του πανικού που, όπως είπε, «επιδιώκει να σπείρει ο εχθρός». «Θα θέσουμε σε εφαρμογή όλα τα αμυντικά σχέδια για τα οποία προετοιμαζόμασταν. Σε εκτέλεση του συντάγματος της Βενεζουέλας... οι στρατιωτικοί, σε εκτέλεση των οδηγιών του προέδρου της Βενεζουέλας Nicolás Maduro, θα καταβάλουν κάθε προσπάθεια για την άμυνα του έθνους, την αποκατάσταση της τάξης και της ειρήνης», είπε. Θα χρησιμοποιηθούν όλες οι δυνάμεις της εναέριας, εδαφικής, ναυτικής άμυνας και η αστυνομία, πρόσθεσε ο υπουργός. Μια επίθεση των ΗΠΑ στη χώρα νωρίς το πρωί έπληξε κατοικημένες περιοχές, δήλωσε ο Padrino, και η Βενεζουέλα συγκεντρώνει πληροφορίες για νεκρούς και τραυματίες των οποίων ο αριθμός παραμένει αδιευκρίνιστος. Χριστουγεννιάτικο project η επίθεση Σύμφωνα με πηγές του CBS, οDonald Trump είχε δώσει το «ΟΚ» για χερσαία πλήγματα (land strikes) ήδη από μέρες, αλλά καθυστέρησε λόγω καιρού και προτεραιοτήτων σε άλλα μέτωπα. Οι αναφορές για ελικόπτερα MH-47 Chinook της SOCOM ενισχύουν την εκτίμηση ότι πρόκειται για επιχείρηση ειδικών δυνάμεων με στόχο την κατάληψη κρίσιμων υποδομών και τη διασφάλιση στρατιωτικών εγκαταστάσεων. Τα πλήγματα ακολουθούν μήνες συγκέντρωσης στρατιωτικών δυνάμεων στην Καραϊβική, με το αεροπλανοφόρο USS Gerald R. Ford και πολυάριθμα άλλα πολεμικά πλοία να έχουν τοποθετηθεί, ενώ η SOCOM ανέπτυξε δυνάμεις στο Puerto Rico και κοντά στο Trinidad and Tobago. Η στρατιωτική επιχείρηση στη Βενεζουέλα θα μπορούσε να είναι περιορισμένη, με στόχο την άσκηση μεγαλύτερης πίεσης στο Καράκας, ή εκτεταμένη με απώτερο στόχο την ανατροπή του Maduro, και πιθανώς ακόμη και τη σύλληψή του, καθώς καταζητείται από το αμερικανικό δικαστικό σύστημα για κατηγορίες που σχετίζονται με ναρκωτικά. Εάν ισχύει το τελευταίο, οι μάχες θα μπορούσαν να συνεχιστούν για μέρες, ή ακόμα και πολύ περισσότερο. María Corina Machado (Αντιπολίτευση, Βενεζουέλα) - Στηρίζω... Trump Υπενθυμίζεται πως η ηγέτιδα της αντιπολίτευσης της Βενεζουέλας, María Corina Machado, είχε δηλώσει στο CBS News στα μέσα Δεκεμβρίου ότι στηρίζει «απολύτως» τη στρατηγική του Προέδρου Trump στη χώρα. «Εμείς, ο λαός της Βενεζουέλας, είμαστε πολύ ευγνώμονες σε αυτόν και στην κυβέρνησή του, επειδή πιστεύω ότι είναι ένας πρωταθλητής της ελευθερίας σε αυτό το ημισφαίριο», είπε η Machado στην εκπομπή «Face the Nation» με τη Margaret Brennan. Ερωτηθείσα εάν θα καλωσόριζε μια στρατιωτική δράση των ΗΠΑ στη Βενεζουέλα, η Machado δεν το απέκλεισε, λέγοντας: «Θα καλωσορίζω όλο και περισσότερη πίεση, ώστε ο Maduro να καταλάβει ότι πρέπει να φύγει». Πρώην νομοθέτης η οποία αποκλείστηκε από την υποψηφιότητα στις προεδρικές εκλογές της Βενεζουέλας το 2024, η Machado τιμήθηκε φέτος με το Βραβείο Νόμπελ Ειρήνης και παρέλαβε το βραβείο στη Νορβηγία μετά από μια επικίνδυνη θαλάσσια διαφυγή από τη Βενεζουέλα. Η ίδια αφιέρωσε το βραβείο στον κ. Trump. Διεθνείς αντιδράσεις, γεωπολιτικές αναταράξεις και διαρροές για... συμφωνία εξόδου! Η αιχμαλωσία του προέδρου της Βενεζουέλας Nicolas Maduro ενέχει κίνδυνο σοβαρών γεωπολιτικών αναταράξεων. Πρόκειται για μια σημαντική κλιμάκωση στη μακροχρόνια πολιτική μάχη μεταξύ του Trump και του ηγέτη της Βενεζουέλας Η Ρωσία, η Κίνα και το Ιράν είχαν εκφράσει την αλληλεγγύη τους στον Maduro. Ωστόσο, δεν πρέπει να εξαιρούμε τις βρετανικές διαρροές πως η έξοδός του είναι αποτέλεσμα παρασκηνιακών διαπραγματεύσεων, αφού στο παρελθόν του είχε προσφερθεί ασφαλής διαφυγή προκειμένου να παραιτηθεί. Κούβα και Ιράν κατήγγειλαν την επίθεση ως «κρατική τρομοκρατία» και «κατάφωρη παραβίαση της εθνικής κυριαρχίας». Η Ρωσία, μαζί με το Ιράν και την Κολομβία, ζήτησαν την έκτακτη σύγκληση του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ για να εξεταστεί η «πράξη ένοπλης επιθετικότητας» των ΗΠΑ. Η Ρωσία καταδικάζει τις αμερικανικές επιθέσεις και χαρακτηρίζει τα προσχήματα «αβάσιμα» Το ρωσικό Υπουργείο Εξωτερικών αντέδρασε στα πλήγματα των ΗΠΑ στη Βενεζουέλα, αποκαλώντας τα, «ζήτημα βαθιάς ανησυχίας και καταδίκης». « Τα προσχήματα που χρησιμοποιήθηκαν για να δικαιολογήσουν τέτοιες ενέργειες είναι αβάσιμα», προσθέτει. «Η ιδεολογική εχθρότητα θριάμβευσε επί του επαγγελματικού ρεαλισμού και της προθυμίας για οικοδόμηση σχέσεων εμπιστοσύνης και προβλεψιμότητας». Στη συνέχεια, το υπουργείο αναφέρει ότι «είναι κρίσιμο, πάνω απ' όλα, να αποτραπεί περαιτέρω κλιμάκωση και να δοθεί έμφαση στην εξεύρεση μιας διεξόδου μέσω διαλόγου». «Η Λατινική Αμερική πρέπει να παραμείνει μια ζώνη ειρήνης, όπως αυτοανακηρύχθηκε το 2014», προσθέτει η ανακοίνωση. «Και στη Βενεζουέλα πρέπει να διασφαλιστεί το δικαίωμα να καθορίζει το δικό της πεπρωμένο χωρίς καμία καταστροφική, πόσω μάλλον στρατιωτική, εξωτερική παρέμβαση». «Επαναβεβαιώνουμε την αλληλεγγύη μας προς τον λαό της Βενεζουέλας, την υποστήριξη προς την πορεία της Μπολιβαριανής ηγεσίας της, η οποία αποσκοπεί στην προστασία των εθνικών συμφερόντων και της κυριαρχίας της χώρας », καταλήγει το ρωσικό Υπουργείο Εξωτερικών σε ανακοίνωση στον ιστότοπό του. Η ρωσική πρεσβεία στο Καράκας ανακοίνωσε ότι δεν υπέστη ζημιές από τους βομβαρδισμούς και ότι όλο το προσωπικό της είναι ασφαλές. Η Ευρωπαϊκή Ένωση ζητά ...αυτοσυγκράτηση! Η Ύπατη Εκπρόσωπος της Ε.Ε., Kaja Kallas, δήλωσε ότι αν και ο Maduro στερείται νομιμοποίησης, όλες οι πλευρές πρέπει να επιδείξουν αυτοσυγκράτηση και σεβασμό στο διεθνές δίκαιο. Πρόεδρος Κολομβίας Petro: Παγκόσμιος συναγερμός! Βομβαρδίζουν την Βενεζουέλα... Σε ανάρτησή του στο Χ ο πρόεδρος της Κολομβίας Gustavo Petro κάλεσε σε παγκόσμιο συναγερμό! «Αυτή την ώρα βομβαρδίζουν το Καράκας. Συναγερμός σε όλο τον κόσμο, επιτέθηκαν στην Βενεζουέλα. Βομβαρδίζουν με πυραύλους. O Οργανισμός Αμερικανικών κρατών και τα Ηνωμένα Έθνη πρέπει να συνεδριάσουν αμέσως. Miguel Díaz-Canel Bermúdez (Πρόεδρος Κούβας): Εγκληματική επίθεση από τις ΗΠΑ Ο πρόεδρος της Κούβας καταγγέλλει τα πλήγματα στη Βενεζουέλα ως «εγκληματική επίθεση από τις ΗΠΑ» Ο Πρόεδρος της Κούβας, Miguel Díaz-Canel Bermúdez, ανέφερε σε ανάρτησή του στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης ότι η χώρα του καταγγέλλει «την εγκληματική επίθεση των ΗΠΑ» στη Βενεζουέλα και ζήτησε επείγουσα καταδίκη από τη διεθνή κοινότητα για αυτό που περιέγραψε ως «κρατική τρομοκρατία εναντίον του γενναίου λαού της Βενεζουέλας και εναντίον της Δικής μας Αμερικής». Σκεπτικισμός στους Ρεπουμπλικάνους - Γερουσιαστής Mike Lee - Τι μπορεί να δικαιολογήσει αυτόν τον πόλεμο; Λίγο μετά την εξαπόλυση των πληγμάτων των ΗΠΑ στη Βενεζουέλα, ο Ρεπουμπλικανός Γερουσιαστής Mike Lee από τη Γιούτα εξέφρασε σκεπτικισμό, γράφοντας σε ανάρτησή του στο X: «Ανυπομονώ να μάθω τι, αν υπάρχει κάτι, θα μπορούσε να δικαιολογήσει συνταγματικά αυτή την ενέργεια απουσία κήρυξης πολέμου ή εξουσιοδότησης για τη χρήση στρατιωτικής βίας». Έξαλλοι οι Δημοκρατικοί - Γερουσιαστής Ruben Gallego: «Αυτός ο πόλεμος είναι παράνομος» Ο Δημοκρατικός Γερουσιαστής Ruben Gallego από την Αριζόνα έγραψε στο X: «Αυτός ο πόλεμος είναι παράνομος». Ο γερουσιαστής, βετεράνος του Σώματος Πεζοναυτών των ΗΠΑ που είχε αναπτυχθεί στο Ιράκ, τον αποκάλεσε τον «δεύτερο αδικαιολόγητο πόλεμο στη διάρκεια της ζωής μου». Τους τελευταίους μήνες, οι Δημοκρατικοί στο Κογκρέσο και ορισμένοι Ρεπουμπλικανοί έχουν αντιταχθεί στη στρατιωτική ενίσχυση της κυβέρνησης Trump στην περιοχή, επιβάλλοντας ψηφοφορίες στη Βουλή και τη Γερουσία επί μέτρων που θα απαγόρευαν στις ΗΠΑ να πλήξουν τη Βενεζουέλα χωρίς την έγκριση του Κογκρέσου. Αυτά τα μέτρα έχουν καταψηφιστεί. Απαγόρευση πτήσεων πάνω από τη Βενεζουέλα: Η FAA κλείνει τον εναέριο χώρο λόγω της αμερικανικής εισβολής! Η Ομοσπονδιακή Διοίκηση Αεροπορίας (FAA) απαγόρευσε στους αμερικανικούς εμπορικούς αερομεταφορείς να πετούν σε όλα τα υψόμετρα πάνω από τη Βενεζουέλα, επικαλούμενη «κινδύνους για την ασφάλεια των πτήσεων που σχετίζονται με τη συνεχιζόμενη στρατιωτική δραστηριότητα». Η ειδοποίηση εκδόθηκε στις 2 π.μ. τοπική ώρα στο Caracas (1 π.μ. Ανατολική ώρα) το Σάββατο και είχε οριστεί να λήξει στη 1 π.μ. ώρα Caracas την Κυριακή. Η εντολή δεν ισχύει για ξένα ή στρατιωτικά αεροσκάφη. Η προειδοποίηση του Donald Trump και η οργή του Maduro Οι ΗΠΑ ξεκίνησαν μια εκστρατεία πίεσης κατά της Βενεζουέλας ήδη από τον Οκτώβριο, κατηγορώντας τον Πρόεδρο Nicolás Maduro για διασυνδέσεις με καρτέλ ναρκωτικών, τα οποία αργότερα χαρακτηρίστηκαν ως τρομοκρατικές οργανώσεις. Τον Σεπτέμβριο, η εκστρατεία κλιμακώθηκε με πλήγματα εναντίον φερόμενων σκαφών διακίνησης ναρκωτικών στην Θάλασσα της Καραϊβικής και στον Ανατολικό Ειρηνικό Ωκεανό. Έκτοτε έχουν πληγεί περίπου 35 σκάφη, με τουλάχιστον 115 διακινητές νεκρούς. Τον Δεκέμβριο 2025, η κυβέρνηση του Προέδρου Donald Trump κλιμάκωσε εκ νέου την κατάσταση, διατάσσοντας ναυτικό αποκλεισμό όλων των πετρελαιοφόρων που βρίσκονται υπό αμερικανικές κυρώσεις και εισέρχονται ή εξέρχονται από λιμάνια της Βενεζουέλας. Κατά τη διάρκεια όλης αυτής της περιόδου, πολλαπλές αναφορές από αμερικανικά μέσα ενημέρωσης αποκάλυψαν σχέδια της Ουάσιγκτον να επιτεθεί απευθείας στη Βενεζουέλα, ακόμη και να ανατρέψει τον Maduro. Η επίθεση αυτή έρχεται ως η κορύφωση της έντασης, αφού ο πρόεδρος των ΗΠΑ, Donald Trump, είχε προειδοποιήσει ανοιχτά για στρατιωτική επέμβαση με πρόσχημα την καταπολέμηση του εμπορίου ναρκωτικών. Ο Nicolas Maduro, σε πρόσφατη συνέντευξή του, είχε κατηγορήσει τις ΗΠΑ ότι «επινοούν αιτίες πολέμου» για να εισβάλουν στη χώρα του, ωστόσο στις τελευταίες του δηλώσεις, τόνισε πως είναι ανοιχτός και έτοιμος για έναν διάλογο με τον Αμερικανό ομόλογό του D. Trump. Αυτό που συμβαίνει δεν προκαλεί έκπληξη. Ενώ οι ΗΠΑ ξεκίνησαν την εκστρατεία πίεσης κατά της Βενεζουέλας χρησιμοποιώντας το πρόβλημα των ναρκωτικών ως πρόσχημα, τις τελευταίες εβδομάδες ο Trump εξέφρασε ανοιχτά το ενδιαφέρον του για την κατάληψη των πετρελαιακών αποθεμάτων της χώρας, τα οποία πιστεύεται ότι είναι τα μεγαλύτερα στον κόσμο. Από τότε που οι ΗΠΑ συμμετείχαν στην ισραηλινή επίθεση κατά του Ιράν τον περασμένο Ιούνιο, έγινε σαφές ότι η Ουάσιγκτον επέστρεψε στην εποχή των άμεσων στρατιωτικών επεμβάσεων. Αυτό θα μπορούσε κάλλιστα να είναι η αρχή ενός ακόμη ατέρμονου πολέμου. ΒΝ

Οι παγκόσμιοι ηγέτες παρακολουθούν με αμηχανία! Όλες οι εξελίξεις στη Βενεζουέλα! Το γερμανικό Υπουργείο Εξωτερικών δήλωσε το Σάββατο ότι παρακολουθεί την κατάσταση στη Βενεζουέλα με μεγάλη ανησυχία και ότι μια ομάδα διαχείρισης κρίσεων αναμένεται να συνεδριάσει αργότερα για περαιτέρω συζήτηση. Σύμφωνα με γραπτή επικοινωνία που περιήλθε στην κατοχή του Reuters, το υπουργείο βρίσκεται σε στενή επαφή με την πρεσβεία στο Καράκας και η ομάδα διαχείρισης κρίσεων θα συνεδριάσει αργότερα εντός του Σαββάτου. Η Ιταλία παρακολουθεί τις εξελίξεις Ο Ιταλός Υπουργός Εξωτερικών, Αντόνιο Ταγιάνι , δήλωσε ότι η Ρώμη και η διπλωματική της αντιπροσωπεία στο Καράκας παρακολουθούν τις εξελίξεις με ιδιαίτερη προσοχή στην ιταλική κοινότητα της χώρας. Σε ανάρτησή του στην πλατφόρμα X, ο Ταγιάνι ανέφερε ότι η Πρωθυπουργός της Ιταλίας, Τζόρτζια Μελόνι , ενημερώνεται συνεχώς και ότι η μονάδα κρίσεων του Υπουργείου Εξωτερικών βρίσκεται σε λειτουργία. Ο πρεσβευτής της Ιταλίας στη Βενεζουέλα δήλωσε το Σάββατο στην ιταλική κρατική τηλεόραση Rai ότι περίπου 160.000 Ιταλοί ζουν αυτή τη στιγμή στη χώρα, οι περισσότεροι εκ των οποίων έχουν διπλή υπηκοότητα , ενώ υπάρχουν και ορισμένοι που βρίσκονται εκεί για λόγους εργασίας ή τουρισμού. Μια επέμβαση που «ωρίμαζε» 26 χρόνια - Από τον Τσάβες στον Μαδούρο και από την ιδεολογική σύγκρουση στη στρατιωτική κλιμάκωση Η εκρηκτική ανάφλεξη στη Βενεζουέλα, με την αστραπιαία αμερικανική επιχείρηση για τη σύλληψη του προέδρου της χώρας Νικολάς Μαδούρο, δεν συνιστά ένα αιφνίδιο ξέσπασμα κρίσης, αλλά το αποκορύφωμα μιας μακράς αντιπαράθεσης. Οι σχέσεις Ουάσινγκτον-Καράκας δεν διαβρώθηκαν εν μία νυκτί, αλλά εν μέσω δεκαετιών αμοιβαίας καχυποψίας και αλλεπάλληλων κύκλων έντασης και αντιπαράθεσης . Τώρα, ο Ντόναλντ Τραμπ υλοποίησε με στρατιωτικούς όρους έναν στόχο που είχε θέσει ήδη από την πρώτη του θητεία: την ανατροπή του πολιτικού status quo στη Βενεζουέλα. Πάνω από δύο δεκαετίες έντασης Οι σχέσεις Ηνωμένων Πολιτειών-Βενεζουέλας βρίσκονται σε τροχιά διαρκούς έντασης από το 1999, μετά την εκλογή του αριστερού Ούγκο Τσάβες, γνωστού για την μπολιβαριανή επανάσταση, τις σοσιαλιστικές του πολιτικές και την αντικαπιταλιστική του ρητορική, στην προεδρία της χώρας της Λατινικής Αμερικής. Η ρήξη βάθυνε το 2002, όταν ο Τσάβες κατηγόρησε ανοιχτά την Ουάσινγκτον ότι υποστήριξε την αποτυχημένη απόπειρα πραξικοπήματος εναντίον του . Την ίδια χρονιά, το Καράκας προχώρησε στην απέλαση του Αμερικανού πρέσβη, παγιώνοντας ένα κλίμα αμοιβαίας δυσπιστίας. Η ένταση δεν εκτονώθηκε μετά τον θάνατο του Τσάβες το 2013. Αντιθέτως, υπό τον διάδοχό του, Νικολάς Μαδούρο, η πολιτική κρίση στη Βενεζουέλα και η διεθνής απομόνωση της χώρας εντάθηκαν . Το 2019, κατά την πρώτη προεδρική θητεία του Ντόναλντ Τραμπ, οι ΗΠΑ αναγνώρισαν τον Χουάν Γκουαϊδό ως «προσωρινό πρόεδρο» , αμφισβητώντας ευθέως τη νομιμότητα των εκλογών του 2018. Η σύγκρουση αυτή εξελίχθηκε σε πολυετή θεσμική και διπλωματική κρίση, με τη διεθνή κοινότητα να διχάζεται έως το 2023 ως προς το ποιος εκπροσωπεί νόμιμα τη Βενεζουέλα. Στις εκλογές του 2024, ο Μαδούρο ανακηρύχθηκε εκ νέου νικητής, επικρατώντας του ανεξάρτητου υποψηφίου Εντμούντο Γκονζάλες. Η κύρια αντίπαλός του, Μαρία Κορίνα Ματσάδο, είχε αποκλειστεί από το να θέσει υποψηφιότητα αφού καταδικάστηκε από το Ανώτατο Δικαστήριο της Βενεζουέλας για συμμετοχή σε «σχέδιο διαφθοράς» μαζί με τον Γκουαϊδό, κατηγορία που πολλοί διεθνείς παρατηρητές και οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων χαρακτήρισαν πολιτικά υποκινούμενη. Υπήρχε διάχυτος σκεπτικισμός σχετικά με το αποτέλεσμα των εκλογών. Ο τότε υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ, Άντονι Μπλίνκεν, δήλωσε ότι η Ουάσινγκτον έχει «σοβαρές ανησυχίες» ως προς το κατά πόσον το ανακοινωθέν αποτέλεσμα αντανακλά τη γνήσια βούληση του εκλογικού σώματος της Βενεζουέλας. Νόμπελ Ειρήνης, πετρέλαιο και γεωπολιτικά παιχνίδια Τον Οκτώβριο, η Ματσάδο τιμήθηκε με το Νόμπελ Ειρήνης , γεγονός που προκάλεσε έντονες αντιδράσεις και αμφισβήτηση, κυρίως λόγω του αμφιλεγόμενου πολιτικού της προφίλ. Η βράβευση μιας θαυμάστριας του Ντόναλντ Τραμπ , η οποία μεταξύ άλλων έχει ταχθεί υπέρ της ανατροπής μιας εκλεγμένης κυβέρνησης (το 2014, από το βήμα του Οργανισμού Αμερικανικών Κρατών ζήτησε ξένη στρατιωτική επέμβαση για την ανατροπή του Μαδούρο) σχολιάστηκε για το ότι η «ειρήνη» φαίνεται να επιβραβεύεται επιλεκτικά. Ο Ντόναλντ Τραμπ έχει υποστηρίξει πως η αιτία για την πίεση στον Μαδούρο προκειμένου να παραιτηθεί, ήταν το «λαθρεμπόριο ναρκωτικών» . Είχε ανακηρύξει την κυβέρνηση Μαδούρο ως «ξένη τρομοκρατική οργάνωση» και είχε διατάξει τον «πλήρη και απόλυτο αποκλεισμό» των δεξαμενόπλοιων που κινούνται από και προς τη Βενεζουέλα. Παρά ταύτα, διεθνείς αναλυτές θεωρούν σχεδόν βέβαιο ότι η Ουάσινγκτον επιθυμεί να αποκτήσει έλεγχο στα τεράστια πετρελαϊκά αποθέματα της χώρας.

Ανάμεσα στο σκοτάδι που οργανώνεται και στο φως που επιμένει Το νέο έτος δεν έρχεται αθόρυβα. Έρχεται φορτωμένο ερωτήματα, πιέσεις και αποφάσεις που δεν χωρούν πια αναβολή. Δεν είναι απλά χρονιά ευχών του συρμού, αλλά χρονιά εσωτερικής στάσης... Μια χρονιά όπου ο καθένας θα κληθεί να διαλέξει αν θα συμβιβαστεί με το σκοτάδι ή αν θα σταθεί απέναντί του . Και αυτό, για πρώτη φορά μετά από καιρό, δεν είναι θεωρία, είναι πράξη. Το νέο έτος δεν μας βρίσκει αθώους, ούτε ανυποψίαστους. Μπαίνουμε σε μια εποχή που βρυχάται, σε μια πραγματικότητα όπου οι λαοί δοκιμάζονται, οι κοινωνίες πιέζονται, οι αξίες χτυπιούνται και η Ελλάδα – η μικρή, η πατημένη, αλλά πεισματικά όρθια – ψάχνει τον δρόμο της μέσα σε ένα σκοτάδι που άλλοι έστησαν για λογαριασμό της . Δεν είναι όμως η πρώτη φορά. Εμείς γεννηθήκαμε μέσα στη φωτιά και ξέρουμε να αναστενόμαστε από τις στάχτες. Ανησυχούμε, ναι. Για έναν κόσμο που χάνει το μέτρο. Για την τεχνολογία που δεν μένει εργαλείο αλλά απειλεί να γίνει αφεντικό . Για τους ισχυρούς που παίζουν με τις κοινωνίες σαν να είναι πιόνια. Για την πατρίδα μας που παλεύει ανάμεσα σε μια εξουσία κουρασμένη και έναν λαό που σταμάτησε να πιστεύει στις ψευδαισθήσεις . Για τις θάλασσές μας, που τις θέλουν όλοι εκτός από εκείνους που τις πότισαν αίμα. Κι όμως, μέσα σε αυτό το φορτίο, στέκει κάτι που δεν μπορούν να το αγγίξουν. Είναι η φωνή που έρχεται από βαθιά. Η φωνή της πίστης, της Ρωμιοσύνης, της Ιστορίας δηλαδή που δεν γράφεται με μελάνι αλλά με αλήθεια . Είναι η φωνή που μας ψιθυρίζει ότι τίποτα δεν τελείωσε , ότι τίποτα δεν χάνεται όταν υπάρχουν ακόμη άνθρωποι που ορθώνουν το ανάστημά τους , άνθρωποι που δεν προσκυνούν τη μόδα , τη δύναμη, το χρήμα, τους διεθνείς «προφήτες» της υποταγής. Το νέο έτος μας καλεί να σταθούμε όπως ξέρουμε : με καρδιά που δεν πιάνεται από φόβο. Να θυμηθούμε ότι το φως δεν διαπραγματεύεται την ύπαρξή του . Να ξέρουμε ότι μέσα στο χάος γεννιούνται οι μεγάλες ευκαιρίες, οι μεγάλες στροφές, τα μεγάλα “όχι” που αλλάζουν την πορεία των λαών. Ελπίζουμε γιατί είδαμε ήδη τις πρώτες πολλές ρωγμές στο παλιό καθεστώς του Ψευτορωμαίϊκου . Ελπίζουμε γιατί η αλήθεια, όσο κι αν θάβεται, ξεπροβάλλει σαν νερό που βρίσκει χαραμάδα. Ελπίζουμε γιατί οι Έλληνες αρχίζουν ξανά να θυμούνται ότι χωρίς δικαιοσύνη, χωρίς πίστη, χωρίς καθαρότητα, δεν υπάρχει ούτε πατρίδα ούτε μέλλον. Και πάνω απ’ όλα, ελπίζουμε γιατί το σκοτάδι δεν έχει δική του υπόσταση . Ζει μόνο όσο του παραχωρούμε χώρο. Όταν ο άνθρωπος σταθεί όρθιος, το σκοτάδι υποχωρεί. Όχι επειδή το νικά, αλλά επειδή το ακυρώνει. Γι’ αυτό το 2026 – ή όποιο έτος κι αν γράφει το ημερολόγιο της Ιστορίας – δεν ζητά από εμάς ευχές. Ζητά ψυχή. Ζητά καθαρό βλέμμα. Ζητά αλήθεια. Και τότε, ναι! Θα γίνει η χρονιά που δεν θα μας βρει ξανά γονατισμένους , αλλά όρθιους, με την καρδιά στραμμένη εκεί όπου ο Θεός κρατά την υπόσχεση Του. Καλή χρονιά, Έλληνες. Με φως! Όχι δανεικό, αλλά δικό μας! Πύρινος Λόγιος

Αποκλεισμό παρακαμπτηρίων, αποκλεισμούς διοδίων και μια σειρά άλλων δυναμικών δράσεων Αποκλεισμό παρακαμπτηρίων, αποκλεισμούς διοδίων και μια σειρά άλλων δυναμικών δράσεων, περιλαμβάνει το «αγωνιστικό μενού» που έχουν αποφασίσει μα υιοθετήσουν οι αγρότες του βασικού μπλόκου της Νίκαιας, στις εκκλήσεις της κυβέρνησης για διάλογο, ενώ με συμπαγή μπλόκα στον Ε-65 και στην Ιόνια οδό, η Ελλάδα είναι κυριολεκτικά κομμένη στα δύο. Συγκεκριμένα, σε τρίωρο αποκλεισμό των παρακαμπτηρίων οδών στη Νίκαια προχώρησαν χθες (Δευτέρα, 30/12)οι αγρότες , προκαλώντας μεγάλες ουρές οχημάτων, ενώ αντίστοιχες κινητοποιήσεις καταγράφηκαν σε τελωνεία και εθνικές οδούς σε όλη τη χώρα, στο πλαίσιο της επανεκκίνησης των μπλόκων μετά τη χριστουγεννιάτικη ανάπαυλα. Στη Νίκαια, οι αγρότες άνοιξαν προσωρινά τους δρόμους προκειμένου να αποσυμφορηθεί η κυκλοφορία και στη συνέχεια τους έκλεισαν εκ νέου, ενώ πραγματοποίησαν και συμβολική μηχανοκίνητη πορεία προς τη Λάρισα. Παρά το γεγονός ότι δεν έχει ξεκινήσει ακόμη η μαζική μετακίνηση εκδρομέων για την Πρωτοχρονιά, δημιουργήθηκαν σημαντικά προβλήματα στην κυκλοφορία. Σε εφαρμογή παραμένουν οι κυκλοφοριακές ρυθμίσεις στην εθνική οδό στο ύψος του μπλόκου της Νίκαιας, εν μέσω των αγροτικών κινητοποιήσεων, με την αερογέφυρα πάνω από το μπλόκο να δίνεται στην κυκλοφορία στις 9:00 το πρωί για τους οδηγούς που κινούνται από Αθήνα προς Θεσσαλονίκη, ενόψει της αυξημένης μετακίνησης λόγω Πρωτοχρονιάς. Για τα οχήματα που ταξιδεύουν από Θεσσαλονίκη προς Αθήνα, η κυκλοφορία συνεχίζει να διεξάγεται μέσω παρακαμπτήριων οδών, με κατεύθυνση από τον αυτοκινητόδρομο ΠΑΘΕ προς Πλατύκαμπο, στη συνέχεια μέσω της παλαιάς εθνικής οδού Λάρισας–Βόλου, στροφή στο Κιλελέρ και επανένταξη στον αυτοκινητόδρομο. Οι ρυθμίσεις, σύμφωνα με τις μέχρι στιγμής πληροφορίες, θα ισχύσουν τουλάχιστον έως την Παρασκευή, με ανοιχτό το ενδεχόμενο επανεκτίμησης το Σαββατοκύριακο. Η τελευταία κινητοποίηση στο μπλόκο της Νίκαιας πραγματοποιήθηκε χθες, όταν από τις 16:00 έως τις 19:00 οι αγρότες προχώρησαν σε κλείσιμο παρακαμπτήριων δρόμων, προκαλώντας αυξημένη κυκλοφοριακή συμφόρηση. Στη συνέχεια, τρακτέρ κινήθηκαν εντός της πόλης της Λάρισας, με κόρνες και σημαίες, με στόχο –όπως αναφέρθηκε– την ενημέρωση πολιτών και επισκεπτών για τα αιτήματα και τους λόγους της παρατεταμένης παρουσίας τους στους δρόμους. Αξίζει να σημειωθεί πως οι αγρότες δηλώνουν ότι παραμένουν ανυποχώρητοι στη θέση τους πως δεν προσέρχονται σε διάλογο χωρίς συγκεκριμένες απαντήσεις από την κυβέρνηση στα αιτήματα που έχουν θέσει. Όπως επισημαίνουν, μέχρι στιγμής δεν έχουν λάβει σαφείς απαντήσεις, γεγονός που, όπως λένε, καθιστά ατελέσφορη οποιαδήποτε συμμετοχή σε διάλογο. Σε κινητοποίηση προχωρούν σήμερα οι αγρότες του βόρειου Έβρου, οι οποίοι διοργανώνουν συλλαλητήριο στο Διδυμότειχο, προκειμένου να αναδείξουν τόσο τα πανελλαδικά αιτήματα του αγροτικού κινήματος όσο και τοπικά ζητήματα που, όπως επισημαίνουν, παραμένουν άλυτα. Στον νομό Έβρου λειτουργούν δύο αγροτικά μπλόκα. Το πρώτο βρίσκεται στο νότιο τμήμα του νομού, στο τελωνείο των Κήπων, ενώ το δεύτερο έχει στηθεί στον κόμβο Αρμενίου, λίγα χιλιόμετρα πριν από τον μεθοριακό σταθμό του Ορμενίου, στα ελληνοβουλγαρικά σύνορα. Στο μπλόκο του Αρμενίου συμμετέχουν αγροτικοί σύλλογοι του βόρειου τμήματος του νομού, οι οποίοι με δική τους πρωτοβουλία προχώρησαν στη διοργάνωση της σημερινής κινητοποίησης. Η στάση της κυβέρνησης Θέση απέναντι στην κλιμάκωση των αγροτικών κινητοποιήσεων πήρε ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης, δηλώνοντας – κατά τη διάρκεια συνέντευξής του στο Action 24 και την Αθ. Νέγκα – ότι η κυβέρνηση διατηρεί ανοικτή την πόρτα του ειλικρινούς διαλόγου , ενώ ταυτόχρονα σχολίασε με αιχμηρό τρόπο τις εσωτερικές αντιθέσεις που καταγράφονται στα μπλόκα σχετικά με τη συμμετοχή ή μη στη διαδικασία διαλόγου. Όπως ανέφερε, « υπάρχουν κάποιοι αρκετοί οι οποίοι θέλουν να συνομιλήσουν μαζί μας και υπάρχουν και κάποιοι οι οποίοι τους ασκούν ουσιαστικά – να το πω πολύ απλά – τους τραμπουκίζουν, σε μια λογική να μη σπάσει το μέτωπο και να βρεθούν συστηματικά απέναντι στην κυβέρνηση ». Για την κατάσταση που επικρατεί στους δρόμους, με τους αγρότες να μην υποχωρούν από τα μπλόκα, μίλησε στον ΣΚΑΪ και ο υπουργός Προστασίας του Πολίτη Μιχάλης Χρυσοχοΐδης . Όπως ανέφερε, στην κυβέρνηση αποφασίστηκε να μην ασκηθεί βία, ενώ κάλεσε τους εκπροσώπους για ακόμη μια φορά σε διάλογο. Παράλληλα, ανέφερε πως υπάρχουν σκέψεις για νέες διατάξεις στον νόμο, ως επόμενο βήμα, μετά τις αγροτικές κινητοποιήσεις, ενώ τόνισε πως «πρέπει να αφήσουμε την Τροχαία να κάνει τη δουλειά της». Αρχικά ο κ. Χρυσοχοΐδης ανέφερε πως « έχουμε 6-7.000 τρακτέρ στους δρόμους και χιλιάδες ανθρώπους που διαμαρτύρονται για τα κλαδικά τους προβλήματα και αποφασίστηκε από την κυβέρνηση να μην ασκηθεί καμία βίαιη ενέργεια για την απομάκρυνση από τους δρόμους ». Ερωτηθείς για το εάν η κυβέρνηση δεν μπορεί να αντιμετωπίσει τους αγρότες, ο κ. Χρυσοχοΐδης απάντησε πως « δεν πιστεύω πως υπάρχει κάποιο πολιτικό κόστος επιπλέον για μας. Πιστεύω ότι πραγματοποιούνται μια σειρά από παράνομες πράξεις, όπως είναι η κατάληψη του δρόμου, ο κίνδυνος που θέτουν τους υπόλοιπους πολίτες λόγω του ότι περιορίζεται ο αυτοκινητόδρομος. Ναι απέναντι σε αυτές τις παράνομες πράξεις η κυβέρνηση αποφάσισε να μην ασκήσει τη νόμιμη βία για την απομάκρυνση αυτών των ανθρώπων από τους δρόμους. Και έτσι κάλεσε επανειλημμένα σε διάλογο τους παραγωγούς, τους αγρότες, προκειμένου να βρεθούν λύσεις. Σε αυτό δεν υπήρξε ανταπόκριση. Ελπίζω ότι στο άμεσο μέλλον θα υπάρξει απάντηση ». Επιπλέον, σημείωσε πως « υπάρχει η δυνατότητα εφαρμογής του νόμου, μια σειρά από διατάξεις ή μπορεί να εκπονηθούν καινούριες διατάξεις. Αυτό είναι ένα μέτρο που θα αποφασίσει η κυβέρνηση στο επόμενο στάδιο ».

Η Σφαγή των Νηπίων από τον Ηρώδη! Αντί να φορτώνουμε στον Θεό τις θηριωδίες του ανθρώπου, ας ψάξουμε τους «Ηρώδηδες» που σκορπίζουν τον θάνατο ως την εποχή μας Ένας από τους πιο κλασσικούς εξυπνακισμούς που επιστρατεύουν ανέκαθεν οι θεομάχοι, αφορά το δραματικό ιστορικό γεγονός που η Εκκλησία μας μνημονεύει σήμερα, 29 Δεκεμβρίου. Τη σφαγή των 14.000 νηπίων από τον παράφρονα βασιλιά της Ιουδαίας, Ηρώδη τον Μέγα (73 – 4 ή 1 π.Χ.) , όπου το «μέγας» θα μπορούσε να δικαιολογηθεί μόνο αν ακολουθηθεί από τη λέξη «αντίχριστος». Βλέποντας τον Χριστό ως απειλή για την κληρονομική βασιλεία του , ο αιμοσταγής Ηρώδης έδωσε εντολή να φονευθούν όλα τα νήπια της Βηθλεέμ και των περιχώρων, από 2 ετών και κάτω. Όσοι ζητούν να επινοήσουν «αδικίες» του Θεού για να ανακουφίσουν τις δικές τους, διερωτώνται υποκριτικά γιατί επίτρεψε ο Χριστός να γίνει μια τέτοια ανήκουστη σφαγή «για χάρη του» , ενώ ο ίδιος βγήκε θαυματουργικά αλώβητος. Τι Θεός είναι αυτός – λένε- που ανέχθηκε μια τέτοια θηριωδία για να επιβιώσει μόνο Εκείνος. Ο σκοτισμός του νου τους είναι τέτοιος που δεν τους επιτρέπει να δουν ότι το ερώτημα έχει νόημα μόνο αν αντιστραφεί: Τι ανθρωπότητα είναι αυτή που έφτασε να εξοντώσει 14.000 παιδάκια από δαιμονική λύσσα εναντίον του Χριστού; Αυτή είναι η ορθή προσέγγιση και όχι να παρουσιάζουμε τον διωκόμενο ως «θύτη». Τις κτηνωδίες των ανθρώπων, προσπαθούν κάποιοι να τις φορτώσουν στον Θεό , λες και ήταν Εκείνος που έδωσε εντολή για το μακελειό, λες και ήταν Εκείνος – ο πάμφτωχος – που θα απειλούσε τον θρόνο, λες και δεν είχε στείλει προφήτες για να προαναγγείλει τον σωτήριο ερχομό Του, λες και δεν είχε στείλει Νόμο και Γραφές για να τιθασεύσει την ανθρώπινη απληστία. Αυτές τις προφητείες πληροφορήθηκε ο Ηρώδης και αντί να αγαλλιάσει για το χαρμόσυνο μήνυμα, έτριξε τα δόντια από μίσος. Ενώ ο ανεξίκακος Χριστός ήρθε στον κόσμο για να ευεργετήσει, να θεραπεύσει, να συγχωρήσει, να ανοίξει τη θύρα της Βασιλείας Του, να καταργήσει τον Άδη, να αλυσοδέσει τον διάβολο, να θεμελιώσει Εκκλησία για τη σωτηρία αμέτρητων ανθρώπων. Ο Θεός έφερε Ευαγγέλιο στη Γη και ο άνθρωπος έφερε γοερό θρήνο μανάδων. Η αμνηστία του Ηρώδη Συχνά οι θεομάχοι βλασφημούν με ειρωνείες τον Μέγα Κωνσταντίνο για τον σκανδαλώδη βίο του πριν αγιάσει με τη μετάνοιά του στο τέλος της βιοτής του, αλλά «περιέργως» όταν αναφέρονται στον Ηρώδη τον Μέγα, αμνηστεύουν όλα τα εγκλήματά του και αποδίδουν τη σφαγή των νηπίων αποκλειστικά στον «άδικο Θεό». Να αναφέρουμε ενδεικτικά ότι ο Ηρώδης δολοφόνησε τη σύζυγό του, Μαριάμνη Α’, δύο παιδιά της (και παιδιά του Ηρώδη), τη μητέρα της, τον αδερφό της και τον παππού της. Επίσης σκότωσε ακόμα ένα του γιο από άλλη μία εκ των 10 συζύγων που είχε. Και όλα αυτά για τη σατανική αρχομανία του και την αγωνία του μη χάσει τον θρόνο. Επομένως η σφαγή των νηπίων δεν συνέβη από το πουθενά. Η εποχή του Χριστού διασταυρώθηκε με την εποχή ενός εξουσιαστικού θηρίου που τυφλώθηκε από τον φθόνο, παρόλο που ο Θεός είχε αφήσει ατράνταχτη παρακαταθήκη για τη σπουδαιότητα του ερχομού του Μεσσία. Μια περίφημη φράση που χαρακτηρίζει απόλυτα τον Ηρώδη και αποδίδεται ιστορικά στον Ρωμαίο Αυτοκράτορα, Οκταβιανό Αύγουστο (63 π.Χ. – 14 μ.Χ.), είναι το «Κρεῖττον εἶναι ὗς Ἡρῴδου ἢ υἱός» , που θα πει «Καλύτερα να είναι κανείς γουρούνι του Ηρώδη, παρά γιος του» . Να προσθέσουμε επίσης ότι ο ημίτρελος Ηρώδης ήταν αφοσιωμένος υποστηρικτής του αρχαιοελληνικού πολιτισμού, έχοντας γίνει κάτι σαν «εξελληνισμένος τύραννος» ο οποίος περιβαλλόταν από Έλληνες φιλοσόφους καίτοι επισήμως δήλωνε Ιουδαίος. Ακόμα και ο Ηρώδης θα χλώμιαζε με τις σφαγές της εποχής μας Η μεγαλύτερη υποκρισία που κρύβεται στα λόγια όσων θέλουν σήμερα να κηλιδώσουν τη Γέννηση του Χριστού, είναι ότι κόπτονται για τα χιλιάδες νήπια που σφαγιάστηκαν από τον Ηρώδη, ενώ οι περισσότεροι δεν δίνουν δεκάρα για τα εκατοντάδες χιλιάδες αγέννητα νήπια που σφαγιάζονται ετησίως επειδή κρίνονται ανεπιθύμητες οι εικόνες Θεού (τα παιδιά), και επειδή το επιτρέπουν οι ημίτρελοι νόμοι μας, που θα έκαναν ακόμα και τον Ηρώδη να χλωμιάσει. Αν ο ευαγγελιστής Ματθαίος διεκτραγωδεί τη σφαγή των νηπίων με το ρηθέν του προφήτη Ιερεμία: «φωνὴ ἐν Ραμᾷ ἠκούσθη, θρῆνος καὶ κλαυθμὸς καὶ ὀδυρμὸς πολύς· Ραχὴλ κλαίουσα τὰ τέκνα αὐτῆς, καὶ οὐκ ἤθελε παρακληθῆναι, ὅτι οὐκ εἰσίν», τι θα έγραφε άραγε σήμερα για αυτήν την ανθρωποθάλασσα από σφαγιασμένα τέκνα, για τα οποία δεν ακούγεται κανένας κλαυθμός , καμία «Ραχήλ» δεν τα θρηνεί, κανένας δεν αναζητεί ούτε καν παρηγοριά για τον χαμό τους, διότι το να είσαι «Ηρώδης» έχει γίνει «κεκτημένο δικαίωμα»; Ο Ιουδαίος βασιλιάς έβλεπε τα παιδιά της Βηθλεέμ ως πιθανούς ανταγωνιστές του θρόνου του, και κάθε γονιός που καταφεύγει στο έγκλημα της έκτρωσης – είτε το συνειδητοποιεί, είτε όχι – αντιλαμβάνεται το παιδί ως άρπαγα του θρόνου της βολής του, της αμεριμνησίας του και της καλοπέρασής του. Η Εκκλησία μας τιμά τα 14.000 νήπια ως αγιασμένους αμνούς που απολαμβάνουν αιώνια δόξα για τη ρομφαία της αδικίας που τους διαπέρασε. Δεν πρόλαβαν να λάβουν το βάπτισμα του Χριστού, αλλά έλαβαν το βάπτισμα του μαρτυρίου. Η έκπτωτη ανθρωπότητα υποδέχθηκε με αθώο αίμα τον ερχομό του Κυρίου, προαναγγέλλοντας έτσι τους διωγμούς για κάθε άνθρωπο που κοσμεί τη γη ως αμνός του Θεού. Ο Ηρώδης δεν είναι μόνο μια σκοτεινή ιστορική φιγούρα. Είναι και μια προαιώνια ιδέα, παλιά όσο το κακό . Το πνεύμα του επιβιώνει και στις μέρες μας μέσα από κουλτούρες, πολιτικές, κοινωνικές νόρμες ή ακόμα και προσωπικές αποφάσεις. Το μοτίβο είναι διαχρονικό: άλλοι ζητούν να προσκυνήσουν τη Βασιλεία του Θεού και άλλοι ματαιοπονούν θέλοντας να την αφανίσουν με κάθε κόστος . Πίσω από κάθε καλόβολη κατηγόρια εναντίον του Θεού, ψάξτε να βρείτε τον ανθρώπινο παράγοντα . Τον «Ηρώδη» που μηχανεύεται ψόγους για να σκεπάσει τα δικά του εγκλήματα… Απολυτίκιο Σφαγιασθέντων Νηπίων: Ως θύματα δεκτά, ως νεόδρεπτα ρόδα και θεία απαρχή, και νεόθυτοι άρνες, Χριστώ τω ώσπερ νήπιον, γεννηθέντι προσήχθητε, αγνά Νήπια, την του Ηρώδου κακίαν, στηλιτεύοντα και δυσωπούντα απαύστως, υπέρ των ψυχών ημών. « Ως θύματα αποδεκτά από τον Θεό, ως φρεσκοκομμένα ρόδα και θεϊκή απαρχή και ως νέοι αμνοί που θυσιάστηκαν, προσφερθήκατε στον Χριστό που γεννήθηκε ως νήπιο. Αγνά Νήπια, εσείς που στηλιτεύετε την κακία του Ηρώδη και δέεστε ακατάπαυστα υπέρ των ψυχών μας »

Aπίστευτες εξελίξεις στο ουκρανικό μέτωπο! Ο Mενβέντεφ βρίζει τον Ζελένσκι "Σκουλήκι κρύψου!", ενώ οι Αμερικάνοι τα έχουν...χρειαστεί με τον Ζελένσκι! Την ίδια στιγμή ο Zελένσκι δήλωσε ότι σχεδιάζει να παραιτηθεί από Πρόεδρος μετά την σύναψη εκεχειρίας… μια ακόμη λεκτική απάτη του Ουκρανού Προέδρου για να θολώσει τα νερά Ενώ η απόπειρα επίθεσης σε μια από τις κατοικίες του Putin απέτυχε καθώς και τα 91 drones κατερρίφθησαν… στην πράξη ήταν μια επιθετική κίνηση και όπως τόνισε ο Tράμπ ο Αμερικανός Πρόεδρος η Ουκρανία έκανε λάθος που επιχείρησε να χτυπήσει την κατοικία Πούτιν… O αναπληρωτής πρόεδρος του ρωσικού Συμβουλίου Ασφαλείας Ντμίτρι Μενβέντεφ δήλωσε ότι ο «βρωμερός μπάσταρδος του Κιέβου, αυτό το σκουλήκι θα κρυφτεί για όλη του την ζωή» . Την ίδια στιγμή ο Zελένσκι δήλωσε ότι σχεδιάζει να παραιτηθεί από Πρόεδρος μετά την σύναψη εκεχειρίας … μια ακόμη λεκτική απάτη του Ουκρανού Προέδρου για να θολώσει τα νερά. Υπάρχουν ενδείξεις ότι ο πρώην Ουκρανός αρχιστράτηγος Zαλούζνι είναι μαριονέτα της Βρετανικής M16, διατάχθηκε να συνάψει πλασματική εκεχειρία με τον Πούτιν … ώστε η Ουκρανία να επιτεθεί αργότερα… Οι Ρωσικές δυνάμεις χτύπησαν την Οδησσό και το Χάρκοβο με πυραύλους και drones προκαλώντας μπαράζ εκρήξεων και χάος. Η πρόσφατη συνάντηση μεταξύ του προέδρου των ΗΠΑ Tράμπ και του Zελένσκι στη Φλόριντα φέρνει μόνο πιο κοντά τη στρατιωτική νίκη της Ρωσίας και η κατάρρευση των Ουκρανικών Ενόπλων Δυνάμεων στο πεδίο της μάχης αναμένεται να επιταχυνθεί μέσα σε λίγες εβδομάδες, δήλωσε ο πρώην αξιωματικός της CIA Larry Johnson Εκρήξεις συγκλόνισαν Οδησσό και Χάρκοβο– Ανελέητο σφυροκόπημα από τις Ρωσικές δυνάμεις Εκρήξεις συγκλόνισαν την Οδησσό και το Χάρκοβο, ανέφεραν τοπικά μέσα ενημέρωσης. «Μια έκρηξη ακούστηκε στην Οδησσό », μετέδωσε το τηλεοπτικό κανάλι Obshchestvennoye στις 3:32 π.μ. Λιγότερο από δύο ώρες αργότερα, σημειώθηκε νέο μπαράζ επιθέσεων, όπως ανέφερε στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης ο επικεφαλής της στρατιωτικής διοίκησης της πόλης. Με τη σειρά της, η ουκρανική πύλη Novosti.Live ανέφερε ότι παρόμοια περιστατικά σημειώθηκαν στο Χάρκοβο. Και στις δύο περιοχές εκδόθηκε συναγερμός για αεροπορική επιδρομή. Σε απάντηση στις επιθέσεις των Ουκρανικών Ενόπλων Δυνάμεων σε αμάχους, τα ρωσικά στρατεύματα επιτίθενται τακτικά σε τοποθεσίες που στεγάζουν προσωπικό, εξοπλισμό και μισθοφόρους, καθώς και σε ουκρανικές υποδομές: ενεργειακές εγκαταστάσεις, εγκαταστάσεις αμυντικής βιομηχανίας, στρατιωτική διοίκηση και εγκαταστάσεις επικοινωνιών. Πεσκόφ (Ρωσία): Αλλάζουμε τη στάση μας στο ουκρανικό, δεν αποχωρούμε από τις διαπραγματεύσεις Η Ρωσία θα αλλάξει τη στάση της απέναντι στο ουκρανικό υποστήριξε ο εκπρόσωπος του Κρεμλίνου, Ντμίτρι Πεσκόφ ο οποίος ωστόσο κατέστησε σαφές ότι η Μόσχα δεν αποχωρεί από την διαπραγματευτική διαδικασία. Οι διπλωματικές συνέπειες των τρομοκρατικών ενεργειών του Κιέβου θα συνίστανται στη σκλήρυνση της διαπραγματευτικής θέσης της Ρωσίας επισήμανε ο Πεσκόφ. «Γνωρίζετε ότι οι διπλωματικές συνέπειες αυτών των ενεργειών του καθεστώτος θα συνίστανται στη σκλήρυνση της διαπραγματευτικής θέσης της Ρωσικής Ομοσπονδίας. Η διαπραγματευτική θέση της Ρωσίας θα αλλάξει. Θα αλλάξει προς την κατεύθυνση της αυστηροποίησης», διευκρίνισε ο Πεσκόφ, τονίζοντας ότι μετά την απόπειρα επίθεσης των Ενόπλων Δυνάμεων της Ουκρανίας (VSU) στην κατοικία του προέδρου Vladimir Putin, το ζήτημα της τοποθεσίας του αρχηγού του κράτους δεν υπόκειται σε καμία συζήτηση. Όπως ανέφερε ο εκπρόσωπος του Κρεμλίνου, το θέμα αυτό δεν μπορεί να συζητείται δημόσια. Ωστόσο, διευκρίνισε ότι η Ρωσία δεν σκοπεύει να δημοσιοποιήσει το ζήτημα της σκλήρυνσης της διαπραγματευτικής της θέσης για τη διευθέτηση του ουκρανικού ζητήματος. «Φυσικά, όπως και τη διαπραγματευτική θέση μέχρι σήμερα, δεν σκοπεύουμε να τη δημοσιοποιήσουμε», ανέφερε ο Πεσκόφ τονίζοντας ότι η Ρωσία δεν αποχωρεί από τη διαπραγματευτική διαδικασία και ότι «φυσικά θα συνεχίσει τη διαπραγματευτική διαδικασία και τον διάλογο, πρωτίστως με τους Αμερικανούς». Ερωτηθείς για την παρουσίαση αποδεικτικών στοιχείων σχετικά με την επίθεση στην κατοικία του Πούτιν, o Πεσκόφ υποστήριξε ότι δεν είναι απαραίτητη, διότι η επίθεση ήταν τόσο μαζική που δεν απαιτούνται πρόσθετα αποδεικτικά στοιχεία. Tράμπ (Πρόεδρος ΗΠΑ): Η επίθεση στην οικία Πούτιν δεν ήταν αμυντική, ήταν τρομοκρατική, μεγάλο λάθος της Ουκρανίας Ήταν μεγάλο λάθος εκ μέρους της Ουκρανίας να επιτεθεί στην κατοικία του Ρώσου προέδρου Πούτιν, δήλωσε ο πρόεδρος των ΗΠΑ Tράμπ. «Είναι ένα πράγμα να αμύνονται οι ίδιοι… είναι άλλο πράγμα να επιτίθενται στο σπίτι του», είπε σε συνάντηση με τον Ισραηλινό πρωθυπουργό. Τη νύχτα της 29ης Δεκεμβρίου, το καθεστώς του Κιέβου επιχείρησε να χτυπήσει την κατοικία του Putin στην περιοχή του Noβκοροντ χρησιμοποιώντας 91 μη επανδρωμένα αεροσκάφη. Όλα τα drones καταστράφηκαν από τις δυνάμεις αεράμυνας. Ο Tράμπ δήλωσε επίσης ότι ήταν εξαιρετικά θυμωμένος όταν έμαθε για την τρομοκρατική επίθεση. Τόνισε ότι οι Ουκρανικές Ένοπλες Δυνάμεις δεν έπρεπε να το είχαν κάνει αυτό. «Ξέρετε, αυτή είναι μια λεπτή στιγμή. Δεν είναι η κατάλληλη στιγμή», πρόσθεσε ο Αμερικανός ηγέτης. Ο Tράμπ χαρακτήρισε επίσης εξαιρετικά παραγωγική τη νέα τηλεφωνική επικοινωνία με τον Πούτιν. Πρόσθεσε ότι παραμένουν αρκετά πολύπλοκα ζητήματα που πρέπει να επιλυθούν για την επίτευξη ειρήνης στην Ουκρανία. Ντμίτρι Μεντβέντεφ (Ρωσία): "Βρωμερέ μπάσταρδε του Κιέβου, σκουλήκι… κρύψου για όλη σου την άχρηστη ζωή " Ο αναπληρωτής πρόεδρος του ρωσικού Συμβουλίου Ασφαλείας Ντμίτρι Μεντβέντεφ δήλωσε ότι ο «βρωμερός μπάσταρδος του Κιέβου» προσπαθεί να σαμποτάρει την επίλυση της σύγκρουσης και ότι τώρα θα πρέπει να κρύβεται για το υπόλοιπο της ζωής του. «Ο βρωμερός μπάσταρδος του Κιέβου προσπαθεί να σαμποτάρει την επίλυση της σύγκρουσης. Θέλει πόλεμο. Ε, τουλάχιστον θα πρέπει να κρύβεται για το υπόλοιπο της άχρηστης ζωής του », έγραψε ο Mεντβέντεφ στη σελίδα του στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Ντμίτρι Μεντβέντεφ (Ρωσία): O Zελένσκι θέλει τον αφανισμό ολόκληρης της Ρωσίας Ο Zελένσκι επιθυμεί τον αφανισμό όχι απλώς «ενός ανθρώπου», αλλά ολόκληρης της Ρωσίας υποστηρίζει ο αντιπρόεδρος του Συμβουλίου Ασφαλείας της Ρωσίας, Ντμίτρι Μεντβέντεφ αναφερόμενος στην επίθεση με 91 drones κατά κατοικίας του Ρώσου προέδρου στο Nόβκοροντ. Ο Mεντβέντεφ χαρακτήρισε ως το σημαντικότερο αποτέλεσμα του 2025 το γεγονός ότι όλοι κατανοούν το αναπόφευκτο της νίκης της Ρωσίας στον πόλεμο με την Ουκρανία , αναφέροντας επίσης ότι η ρωσική οικονομία παρά τις προβλέψεις της Δύσης, δεν κατέρρευσε το 2025. «Και, φυσικά, πλέον όλοι κατανοούν το αναπόφευκτο της νίκης μας. Αυτό είναι το σημαντικότερο αποτέλεσμα της χρονιάς » είπε ο Mεντεβέντεφ, τονίζοντας ότι   «η οικονομία μας, παρά τις δυτικές προβλέψεις, δεν κατέρρευσε και η ισοτιμία του ρουβλίου ενισχύθηκε» ανέφερε σε ανάρτηση του στο Telegram ο Mεντεβέντεφ. Aρέστοβιτς (πρώην σύμβουλος Zελένσκι): Δεν ήταν επίθεση μόνο στην κατοικία Putin αλλά σε πυρηνικό διοικητικό κέντρο της Ρωσίας Σε μια αποκάλυψη σοκ προχώρησε ο Aλεξέι Αρέστοβιτς , πρώην σύμβουλος του Ουκρανού προέδρου, Ζελένσκι με αφορμή την μαζική επίθεση drones κατά της κατοικίας του Ρώσου προέδρου, Πούτιν. Σύμφωνα με τον Aρέστοβιτς , το Κίεβο τη νύχτα των συνομιλιών των προέδρων Zελένσκι και Tράμπ, επιχείρησε να πλήξει ένα ρωσικό διοικητικό κέντρο σε περίπτωση πυρηνικού πολέμου. Όπως λέει, επικαλούμενος δυτικές πηγές, σε απάντηση η Ρωσία μπορεί να χρησιμοποιήσει πυρηνικά όπλα. «Σύμφωνα με τις πληροφορίες τους, η επίθεση έγινε – δεν το λέω εγώ, αυτό λένε εκείνοι. Δεύτερον: δεν ήταν απλώς μια κατοικία, ήταν ένα ειδικό αντικείμενο της Ρωσικής Ομοσπονδίας, προορισμένο για τη διοίκηση των ενόπλων δυνάμεων της Ρωσικής Ομοσπονδίας σε περίπτωση πυρηνικού πολέμου. Δηλαδή, κατά τη σημασία του, ήταν σαν κάποιος να επιτίθετο στο Air Force One – το προεδρικό αεροπλάνο των ΗΠΑ. Είναι ένα ειδικό αντικείμενο, μια ολόκληρη πόλη με εξωτερικές και υπόγειες εγκαταστάσεις και κόμβους επικοινωνίας», δήλωσε ο Aρέστοβιτς. Σύμφωνα με τα λεγόμενά του, τα ουκρανικά drones πετούσαν προς τους κόμβους επικοινωνίας «αλλά, για να είμαστε ειλικρινείς, δεν κατάφεραν να φτάσουν». «Γιατί οι Ρώσοι είναι βαθιά εξοργισμένοι; Επειδή πρόκειται για επίθεση στο κέντρο διοίκησης της πυρηνικής τριάδας και γενικά στις ένοπλες δυνάμεις της Ρωσικής Ομοσπονδίας σε μια ειδική περίοδο – σε περίοδο μεγάλης κλίμακας πολέμου. Δηλαδή, ήταν μια απόπειρα κατά των πιο ιερών θέσεων. Και σύμφωνα με το πυρηνικό δόγμα της Ρωσίας,  αλλά και το δόγμα οποιουδήποτε κράτους με πυρηνικά όπλα, αυτό αποτελεί λόγο για πυρηνική απάντηση» υπογράμμισε ο Aρέστοβιτς. Κατά τον Aρέστοβιτς , το γεγονός αυτό «έχει τη μορφή της μεγαλύτερης πρόκλησης από την εποχή, πιθανώς, της κρίσης στην Κούβα». «Η επίθεση σε στοιχείο της στρατηγικής πυρηνικής τριάδας (όπως κατά την Επιχείρηση «Spider Web») είναι παιδικό παιχνίδι σε σύγκριση με την επίθεση σε κεντρικό διοικητικό σημείο . Έχουν εντελώς διαφορετικό βάρος» , λέει ο Aρέστοβιτς. Σύμφωνα με τον ίδιο, το Κίεβο «οργάνωσε μια τεράστια πρόκληση κατά της ίδιας της ουσίας των συνομιλιών και της διαμεσολαβητικής αποστολής του Tράμπ ». «Αποδεικνύεται ότι ο Tράμπ φαίνεται πλήρως απαξιωμένος σε αυτή την κατάσταση , ανίκανος να εξασφαλίσει την ομαλή διεξαγωγή των συνομιλιών και την απουσία προκλήσεων, παρόλο που, πιθανότατα, είχε υποσχεθεί στον συνομιλητή του ότι δεν θα γινόταν καμία ενέργεια αντίθετη με το πνεύμα και το περιεχόμενο των συνομιλιών», είπε ο Aρέστοβιτς. Κατά την άποψή του, ο Zελένσκι « παίζει εναντίον του Tράμπ με την υποστήριξη της Ευρώπης και προσπαθεί να καθυστερήσει τις συνομιλίες μέχρι ο Tράμπ να χάσει τις ενδιάμεσες εκλογές στο Κογκρέσο ». Ο Zελένσκι δήλωσε στο Fox News ότι θα εγκαταλείψει τη θέση του προέδρου της Ουκρανίας μετά το τέλος της σύγκρουσης Ο πρόεδρος της Ουκρανίας Ζελένσκι υποσχέθηκε να παραιτηθεί από την ηγεσία της Ουκρανίας μετά το τέλος της σύγκρουσης. Έκανε αυτή τη δήλωση μετά από συνάντηση με τον πρόεδρο των ΗΠΑ Tράμπ. «Ναι», είπε ο πολιτικός απαντώντας στον ισχυρισμό δημοσιογράφου του Fox News ότι η σύγκρουση θα τερματιστεί και ο Ζελένσκι θα παραιτηθεί. Ο Ζελένσκι υποστήριζε προηγουμένως τη διεξαγωγή προεδρικών εκλογών της χώρας μέσω διαδικτυακών πλατφορμών. Πάντα υποστήριζα και έθιγα το ζήτημα, ακόμη και μετά την COVID-19, να επιτραπεί στους ανθρώπους να ψηφίζουν ηλεκτρονικά. Μέχρι στιγμής, δεν έχουμε καταλήξει σε συναίνεση με τους βουλευτές , τόνισε ο Ζελένσκι. Ο Ζελένσκι σημείωσε επίσης ότι υπάρχουν ήδη νομοθετικές πρωτοβουλίες για τη διεξαγωγή προεδρικών εκλογών στην Ουκρανία. Ο Ουκρανός Πρόεδρος εξέφρασε την άποψη ότι η διεξαγωγή δημοψηφίσματος στη χώρα θα πρέπει να συμπεριληφθεί στο σχέδιο επίλυσης της σύγκρουσης. ΒΝ