Ο Τραμπ παραμένει εξοργισμένος με την πλειονότητα των Ευρωπαίων συμμάχων του, που δεν τον συνέδραμαν ουσιαστικά στον πόλεμο με το Ιράν Σπάνια η Ατλαντική Συμμαχία, παραμονές Συνόδου Κορυφής, έχει δώσει την εικόνα μιας τόσο ασυντόνιστης και απρόβλεπτης Συνόδου, χωρίς αρχή μέση και τέλος. Ο Αμερικανός πρόεδρος Τραμπ μεταβαίνει στην Άγκυρα για να δει τον φίλο του Ερντογάν και να αντιμετωπίσει απρόθυμα τους Ευρωπαίους συμμάχους του. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε ότι μέχρι και την παραμονή της συνάντησης ουδείς γνωρίζει μετά βεβαιότητας αν, πότε, πόσο και με ποιους συμμάχους του θα συναντηθεί ο Τραμπ, του Έλληνα πρωθυπουργού συμπεριλαμβανομένου, καθώς δεν υπάρχει η παραμικρή ένδειξη ότι το προεδρικό αεροσκάφος θα πατήσει ελληνικό έδαφος ή θα υπάρξει συνάντηση στην Άγκυρα. Ο Τραμπ παραμένει εξοργισμένος με την πλειονότητα των Ευρωπαίων συμμάχων του, που δεν τον συνέδραμαν ουσιαστικά στον πόλεμο με το Ιράν, ούτε και τώρα δείχνουν διάθεση να εμπλακούν στην αβλαβή κυκλοφορία στα Στενά του Ορμούζ. Σύμφωνα με τις πάντα θυμωμένες δηλώσεις Τραμπ, αυτός είναι ένας πολύ σοβαρός λόγος για την Ουάσινγκτον να αποσύρει δυνάμεις της από το ευρωπαϊκό έδαφος ή να προχωρήσει σε αναδιάταξη των αμερικανικών δυνάμεων μέσα στη Συμμαχία. Επιπροσθέτως η Ουάσινγκτον παραμένει θυμωμένη με την περιορισμένη προθυμία των Ευρωπαίων συμμάχων να προχωρήσουν ταχέως σε αύξηση της ετήσιας συνεισφοράς τους στο ΝΑΤΟ, που, κατά τον Τραμπ, στέκεται όρθιο χάρη στην αμερικανική χρηματοδότηση. Από την πλευρά τους οι Ευρωπαίοι σύμμαχοι θέλουν να ανακτήσουν την εμπιστοσύνη του «Μεγάλου αδελφού» τους και να πετύχουν τη μεγάλη συμφιλίωση με την Ουάσινγκτον, διότι οι Ευρωπαίοι δεν αισθάνονται -και για πολύ καιρό ακόμα- έτοιμοι να αναλάβουν την άμυνα και ασφάλειά τους. Για τον κατευνασμό του Τραμπ οι Ευρωπαίοι σύμμαχοι διαβεβαιώνουν ότι θα εξακολουθήσουν να αγοράζουν από τις ΗΠΑ οπλικά συστήματα που κατευθύνονται κυρίως στην Ουκρανία. Η Ουκρανία για τους Ευρωπαίους συμμάχους αποτελεί το πεδίο προσπάθειας προσέγγισης με τον Αμερικανό πρόεδρο, διότι δείχνουν να πιστεύουν και θέλουν να πείσουν και τον Αμερικανό πρόεδρο ότι η Ρωσία του Πούτιν αποτελεί ευθεία απειλή για το ίδιο το ΝΑΤΟ. Για τον λόγο αυτό οι Ευρωπαίοι σύμμαχοι προβάλλουν τις θέσεις τους ως… Ευρωπαίοι εταίροι μέσα στην Ατλαντική Συμμαχία. Εσωτερική ρήξη Στο πρόσφατο Συμβούλιο Κορυφής επαναλήφθηκε η θέση ότι η Ε.Ε. στηρίζει την Ουκρανία, κάλεσε τη Ρωσία να δεχτεί πλήρη και άμεση κατάπαυση του πυρός, και να εμπλακεί σε ουσιαστικές διαπραγματεύσεις, ενώ τονίστηκε ότι καμία ειρηνευτική διαδικασία δεν μπορεί να προχωρήσει χωρίς την Ουκρανία. Αυτή είναι η θεσμική, προσεκτικά διατυπωμένη θέση των «27». Αναδείχτηκε όμως και ένα βαθύτερο πρόβλημα: Ποιος έχει τελικά το δικαίωμα να μιλά εξ ονόματος της Ευρώπης, όταν τίθεται το ζήτημα της ειρήνης. Πίσω από τις επίσημες φράσεις φάνηκε μια σοβαρή εσωτερική ρήξη. Η προσπάθεια του προέδρου του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου Αντόνιο Κόστα να διατηρηθεί ένας δίαυλος επικοινωνίας με τη Μόσχα προκάλεσε έντονες αντιδράσεις. Ορισμένοι ηγέτες προειδοποίησαν μάλιστα ότι τέτοιες κινήσεις δεν πρέπει να γίνονται χωρίς συντονισμό και ότι η πίεση προς τη Ρωσία πρέπει να παραμείνει το κύριο εργαλείο της Ευρώπης. Με ιδιαίτερη έμφαση ο Εμανουέλ Μακρόν και ο Φρίντριχ Μερτς εμφανίστηκαν αντίθετοι στην ιδέα να αναλάβει ο πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου ρόλο συνομιλητή με τη Ρωσία. Η κριτική τους, όμως, δεν αφορούσε μόνο την ουσία της επαφής με τη Μόσχα, αλλά και το ποιος νομιμοποιείται να εκπροσωπήσει την Ευρώπη σε ένα τόσο κρίσιμο ζήτημα, ωσάν η Ε.Ε. δεν είναι ένωση ισότιμων κρατών μελών, απλώς ένα διευθυντήριο λίγων μεγάλων πρωτευουσών. Αν η ειρήνη στην Ουκρανία, η ασφάλεια της ηπείρου και οι σχέσεις με τη Ρωσία μεταφερθούν εκτός της κανονικής κοινοτικής διαδικασίας, τότε οι υπόλοιπες χώρες κινδυνεύουν να μετατραπούν σε θεατές αποφάσεων που τις αφορούν άμεσα. Κατ’ αυτόν τον τρόπο η Ευρώπη κινδυνεύει να παρουσιαστεί ως μια ασταθής ένωση χωρών, την οποία ο Τραμπ βεβαίως δεν θα λάβει σοβαρά υπόψη του στα σχέδιά του, όποια και αν είναι αυτά.

Υπάρχει ένα άλλο έλλειμμα, λιγότερο μετρήσιμο, αλλά πολύ πιο βαθύ, που δεν μπορεί να αγνοηθεί με τίποτα. Προκύπτει και από τις αλλεπάλληλες διεθνείς και ευρωπαϊκές εκθέσεις και έρευνες… Ακούμε συνεχώς -ιδιαίτερα την τελευταία περίοδο- από τον Κ. Μητσοτάκη και τους υπουργούς του για αριθμούς. Ρυθμούς ανάπτυξης, επενδυτικές βαθμίδες, πλεονάσματα, αγορές που εμπιστεύονται ξανά τη χώρα, ανεργία που μειώνεται, δείκτες που βελτιώνονται. Η οικονομική συζήτηση στην Ελλάδα επιχειρείται να κυριαρχηθεί -σχεδόν ασφυκτικά- από στατιστικές και μακροοικονομικούς δείκτες, έστω και αν στην πραγματική οικονομία η κατάσταση κάθε άλλο παρά ρόδινη μπορεί να χαρακτηριστεί… Σε επίπεδο αριθμών, η εικόνα τουλάχιστον φαινομενικά είναι τέτοια που δείχνει ότι η χώρα δεν ξεμένει από χρήματα. Λόγω της φορολογικής υπεραφαίμαξης υπάρχουν πλεονάσματα, που -όπως φαίνεται- μάλιστα θα χρησιμοποιηθούν ως εργαλεία εκλογικής χειραγώγησης. Ομως την ίδια ώρα υπάρχει ένα άλλο έλλειμμα, λιγότερο μετρήσιμο, αλλά πολύ πιο βαθύ, που δεν μπορεί να αγνοηθεί με τίποτα. Προκύπτει και από τις αλλεπάλληλες διεθνείς και ευρωπαϊκές εκθέσεις και έρευνες… Η Ελλάδα ξεμένει από εμπιστοσύνη. Από εμπιστοσύνη στους θεσμούς. Στη Δικαιοσύνη. Στο κράτος. Στην πολιτική. Στα ΜΜΕ. Ακόμα και μεταξύ μας, ως κοινωνία. Και αυτό είναι ίσως το πιο επικίνδυνο σημάδι μιας χώρας που μοιάζει εξωτερικά σταθερή αλλά εσωτερικά φθείρεται. Γιατί μια κοινωνία μπορεί να αντέξει δύσκολες οικονομικές περιόδους όταν πιστεύει ότι υπάρχει Δικαιοσύνη, σοβαρότητα και κοινός κανόνας. Δυσκολεύεται όμως να αντέξει όταν αρχίζει να πιστεύει ότι τίποτα δεν λειτουργεί πραγματικά όπως φαίνεται… Οι κανόνες εφαρμόζονται επιλεκτικά. Η αλήθεια εξαρτάται από το ποιος μιλά. Η λογοδοσία σπανίζει. Η ευθύνη διαχέεται μέχρι να εξαφανιστεί. Κάθε κρίση των τελευταίων ετών άφησε και ένα τέτοιο αποτύπωμα. Οι υποκλοπές. Τα Τέμπη. Οι φυσικές καταστροφές. Η ακρίβεια. Οι θεσμικές δυσλειτουργίες της καθημερινότητας. Σε καθεμία από αυτές τις στιγμές, το πρόβλημα δεν ήταν μόνο το γεγονός καθαυτό. Ηταν και είναι η αίσθηση ότι η κοινωνία δυσκολεύεται ολοένα και περισσότερο να πιστέψει όσα της λέγονται. Και όταν χάνεται η εμπιστοσύνη, αλλάζει και ο τρόπος που λειτουργεί η δημοκρατία. Ο πολίτης δεν ακούει, υποψιάζεται. Δεν αξιολογεί, δυσπιστεί. Δεν συμμετέχει, αποσύρεται. Η κυνικότητα γίνεται άμυνα. Κάπως έτσι διαβρώνεται αθόρυβα ο κοινωνικός ιστός. Αυτή είναι και η μεγαλύτερη ζημιά που έχει προκαλέσει η διακυβέρνηση της τελευταίας επταετίας υπό τον Κ. Μητσοτάκη. Γιατί τα χρήματα, όσο σημαντικά κι αν είναι, μπορούν να επιστρέψουν ακόμα κι όταν δεν υπάρχουν. Οι αγορές αλλάζουν γνώμη. Οι δείκτες ανεβαίνουν. Οι οικονομικοί κύκλοι γυρίζουν. Η εμπιστοσύνη όμως δεν αποκαθίσταται με μια ανακοίνωση, ούτε με ένα success story. Χτίζεται αργά και καταρρέει απότομα. Και όταν μια χώρα αρχίζει να ξεμένει από εμπιστοσύνη, το πρόβλημα παύει να είναι μόνο οικονομικό ή πολιτικό. Γίνεται υπαρξιακό. Σε αυτό το σημείο βρισκόμαστε…

Το κυβερνητικό γαϊτανάκι κατά του Αντώνη Σαμαρά συνεχίζεται με αμείωτη ένταση, σε μια αμήχανη εναλλαγή ανάμεσα σε παρακάλια, προειδοποιήσεις και ευθείες απειλές! Η χθεσινή δήλωση του κυβερνητικού εκπροσώπου, Παύλου Μαρινάκη, ότι «μόνο κακό θα κάνει ένα κόμμα Σαμαρά» και πως «εάν γίνει, θα δικαιώσει τη διαγραφή του», δεν μαρτυρά τίποτα λιγότερο από τον βαθύ και έκδηλο πανικό που επικρατεί στο Μέγαρο Μαξίμου. Η συνεχιζόμενη επιθετική ρητορική προδίδει τον τρόμο της κυβέρνησης μπροστά στην επικείμενη εκλογική κάθοδο του πρώην πρωθυπουργού, η οποία ήδη καταγράφει αξιοσημείωτη δυναμική, απειλώντας ευθέως τα δεξιά στεγανά της Νέας Δημοκρατίας. Ωστόσο, στην προσπάθειά του να πλήξει τον Μεσσήνιο πολιτικό, ο κ. Μαρινάκης υπέπεσε κι σε ένα μνημειώδες λογικό και πολιτικό ατόπημα. Αν, κατά τα λεγόμενά του, η ίδρυση κόμματος είναι αυτή που «θα δικαιώσει» εκ των υστέρων τη διαγραφή, γεννάται ευλόγως το ερώτημα: Αν τελικά ο Αντώνης Σαμαράς δεν προχωρήσει στη δημιουργία νέου φορέα, σημαίνει ότι η καρατόμησή του από τη Ν.Δ. ήταν λάθος; Γιατί μ’ αυτή την αμήχανη ακροβασία, ο κυβερνητικός εκπρόσωπος παραδέχθηκε, εμμέσως πλην σαφώς, ότι η διαγραφή στερούνταν πραγματικού πολιτικού ερείσματος. Οταν η επιχειρηματολογία του Μαξίμου μετατρέπεται σε προφητεία που αυτοεκπληρώνεται, είναι πλέον σαφές ότι τα κυβερνητικά στελέχη έχουν χάσει την ψυχραιμία τους, βλέποντας τα «κουκιά» να μη βγαίνουν και τον Αντώνη Σαμαρά έτοιμο να τους δώσει τη χαριστική βολή. δημοκρατια

Βεβαίως! Το είπε η Marc, εν πάσει ειλικρινεία (το ότι ο ιδιοκτήτης της, Γεράκης, είναι κολλητός του Μητσοτάκη, είναι απλή λεπτομέρεια)... Καλά ρε Γεράκη, γιατί είσαι τόσο γενναιόδωρος με το κόμμα Σαμαρά! Να πω την αλήθεια περίμενα ότι η Marc, το δημοσκοπικό μαγαζάκι του Γεράκη, θα του έδινε ότι σίγουρα θα το ψηφίσουν -2,9% κι αυτή του έδωσε 2,9%! Η πρώτη σκέψη μου είναι πως το… αγλάισμα των δημοσκόπων ξέχασε να βάλει το μείον μπροστά στο ποσοστό! Κι αμέσως σκέφτηκα ότι για το λάθος θα του κόψουν τουλάχιστον… τη μισή αμοιβή! Όταν ο άλλος πληρώνει πρέπει το… εμπόρευμα να παραδίδεται ακριβώς όπως προβλέπεται στην παραγγελία! Και μη μου πείτε ότι δεν υπάρχουν αρνητικά ποσοστά, γιατί θα σας μαλώσω! Αν πρόκειται για το κόμμα Σαμαρά υπάρχουν και… αρνητικά ποσοστά και ο μάγος των δημοσκοπήσεων Γεράκης είναι ο καταλληλότερος… για να τα βρει! Οφείλω πάντως να ομολογήσω πως σε ό,τι αφορά τη σίγουρη ψήφο, η Marc τον κράτησε εκτός Βουλής τον Μεσσήνιο! Γι’ αυτό εκτίμησα ότι θα του κόψουν του Γεράκη τη μισή κι όχι ολόκληρη την αμοιβή! Τώρα θέλω την προσοχή σας, γιατί ο ταχυδακτυλουργός μας θα ανατρέψει όσα ξέρουμε για τις κομματικές προτιμήσεις! Μας λέει, λοιπόν, ο Γεράκης ότι ο Σαμαράς θα πάρει σίγουρα από ΝΔ μόνο 2,4% των ψηφοφόρων της, από Τσίπρα 2,8%, από ΠΑΣΟΚ 3,7%, από Βελόπουλο 4% και από Καρυστιανού 1,1%. Και για να μην ξεχάσω, παίρνει και από το ΚΚΕ! Το 7,7% των ψηφοφόρων του –μας λέει ο αθεόφοβος Γεράκης– αρκετά πιθανό να ψηφίσουν Σαμαρά! Κι αφού πήγαμε στο “αρκετά πιθανό”, από ΝΔ παίρνει μόνο 3,7%, ενώ σαρώνει από όλους τους άλλους! Από Τσίπρα 9,6%, από ΠΑΣΟΚ 12,8%, από Βελόπουλο 19,4% κι από Καρυστιανού 18,2%! Τελικά, ο Γεράκης μας αποκαλύπτει το κρυμμένο μυστικό! Ο μπαγάσας ο Μεσσήνιος, που τον είχαμε για δεξιό, μας πρόκυψε με ελάχιστη επιρροή στη ΝΔ, ενώ πολύ μεγαλύτερη έχει σ’ όλα τα άλλα κόμματα! Ακόμα και στον Περισσό έχει διεισδύσει! Ρε σεις, μήπως άλλος Σαμαράς ψηφίστηκε από τη βάση για αρχηγός της ΝΔ και μετά έγινε πρωθυπουργός; Από την Ινδία είμαι, σκέφτηκα μήπως υπάρχει… συνωνυμία! Έψαξα στο ChatGTP, αλλά Αντώνη Σαμαρά από τη Μεσσηνία μόνο έναν μου έβγαλε. Και επειδή μπορεί και η Τεχνητή Νοημοσύνη να κάνει λάθος, άρχισα να ρωτάω! Στην αρχή φοβήθηκαν πως θα τους δαγκώσω, μετά με πέρασαν για τρελή… Να αμφισβητήσω την… αξιοπιστία του Γεράκη ούτε λόγος! Ο άνθρωπος είναι… υπεράνω χρημάτων, απεχθάνεται τη… διαπλοκή και… ποτέ μα ποτέ δεν θα πείραζε τα νούμερα! Αφού, λοιπόν, μας τα λέει έτσι, έτσι… θα είναι! Κι αφού είναι έτσι, αναρωτιέμαι γιατί στο Μαξίμου έχουν πάθει σύγκρυο, ζητάνε από το Μεσσήνιο να μην κάνει κόμμα και στήνουν επιθέσεις εναντίον του… Κανονικά, ο Κυριάκος έπρεπε να ανάβει λαμπάδα στο μπόι του Αντώνη με την ευχή να το κάνει επιτέλους το ρημάδι (το κόμμα)! Επειδή είναι ψηλός θα κοστίσει κάτι παραπάνω η λαμπάδα και ως γνωστόν το Μητσοτακέικο όταν είναι να βάλει το χέρι στην τσέπη, αυτή ξαφνικά γεμίζει καβούρια! Αλλά ρε Κυριάκο, αξίζει τον κόπο. Το κόμμα Σαμαρά θα κόψει… περισσότερες ψήφους από τα άλλα κόμματα παρά από τη ΝΔ, άρα θα σε ευνοήσει! Γι’ αυτό σου λέω, κάνε το τάμα μήπως και σε ξελασπώσει, γιατί όπως το πας σε βλέπω όχι μόνο κάτω από 25%, αλλά να φλερτάρεις και με το 20%!

Η πρόσφατη πολεμική αναμέτρηση στο Ιράν λειτούργησε ως ένας αδυσώπητος γεωστρατηγικός καθρέφτης, διαλύοντας οριστικά το πέπλο της φαντασιακής στρατιωτικής παντοδυναμίας των Ηνωμένων Πολιτειών Η ένταση και η διάρκεια των επιχειρήσεων κατέδειξαν με τον πλέον δραματικό τρόπο την εγγενή αδυναμία της Ουάσιγκτον να διεξάγει παρατεταμένες, υψηλής έντασης πολεμικές συγκρούσεις, εξαιτίας της κατάρρευσης της αλυσίδας παραγωγής και αναπλήρωσης κρίσιμων οπλικών συστημάτων. Μέσα σε λίγες μόλις εβδομάδες επιχειρήσεων, το αμερικανικό οπλοστάσιο κυριολεκτικά «στέρεψε», καταναλώνοντας τεράστιο μέρος των ζωτικής σημασίας κατευθυνόμενων βλημάτων (όπως Tomahawk και JASSM) και αντιβαλλιστικών πυραύλων (όπως οι Patriot και οι THAAD), εκθέτοντας τις ΗΠΑ σε ένα πρωτοφανές βιομηχανικό αδιέξοδο. Αν, όμως, αυτή η παραγωγική γύμνια και η επιχειρησιακή αποτυχία μπορούν να «συγχωρηθούν» ή να απορροφηθούν πολιτικά στην περίπτωση μιας περιφερειακής δύναμης όπως το Ιράν, μια αντίστοιχη συνθήκη απέναντι στην Κίνα θα σήμαινε νομοτελειακά την απόλυτη στρατιωτική καταστροφή. Η σύγκρουση στη Μέση Ανατολή απέδειξε ότι το Πεντάγωνο έχει απωλέσει την ικανότητα ταχείας βιομηχανικής κινητοποίησης (surge capacity). Το γεγονός αυτό καθιστά σαφές ότι σε ένα ενδεχόμενο θέατρο επιχειρήσεων στον Δυτικό Ειρηνικό, οι Ηνωμένες Πολιτείες απλώς δεν μπορούν να νικήσουν. Η ψευδαίσθηση ότι η τεχνολογική υπεροχή μπορεί να υποκαταστήσει τη βιομηχανική μάζα κατέρρευσε. Πάνω σε αυτήν ακριβώς τη νέα πραγματικότητα εδράζεται το ολιστικό γεωστρατηγικό πλεονέκτημα που έχει οικοδομήσει το Πεκίνο. Η Κίνα έχει επιτύχει και συνεχίζει να διευρύνει ένα σύνθετο, ολιστικό και πολυεπίπεδο πλεονέκτημα στρατιωτικής ισχύος έναντι των Ηνωμένων Πολιτειών. Το πρώτο επίπεδο αυτού του μεγέθους ξεκινά από τις δυνατότητες αντιπρόσβασης και άρνησης περιοχής (A2/AD) της Κίνας, οι οποίες αναπτύσσονται ήδη από τις αρχές της δεκαετίας του 2000. Στο πλαίσιο αυτό, βαλλιστικοί πύραυλοι κατά πλοίων (ASBM), όπως ο DF-21D και ο νεότερος, ισχυρότερος DF-26, καθώς και υπερηχητικά οχήματα ολίσθησης (HGV), ικανά να προσβάλουν θαλάσσιους στόχους σε αποστάσεις χιλιάδων χιλιομέτρων, έθεσαν νέα επιχειρησιακά δεδομένα. Η εξέλιξη της αεροναυτικής απειλής Εν συνεχεία, η ενσωμάτωση παρόμοιων όπλων σε υφιστάμενα παλαιά αεροσκάφη και πλοία επιφανείας, σε συνδυασμό με υπερ-υπερηχητικά (hypersonic) αεροχήματα αναγνώρισης και έναν διευρυμένο στόλο μαχητικών τέταρτης και πέμπτης γενιάς (με την έκτη γενιά να προμηνύεται σύντομα), άλλαξαν έτι περαιτέρω τις ισορροπίες. Πλέον, οι κινεζικές αεροναυτικές δυνάμεις είναι σε θέση να απειλούν την κυριαρχία του Ναυτικού των ΗΠΑ ακόμη και σε ανοικτές ωκεάνιες εκτάσεις, σε απόσταση χιλιάδων χιλιομέτρων από τις κινεζικές ακτές. Το σημαντικότερο, ωστόσο, είναι ότι η Κίνα διαθέτει τις υποδομές να αναπληρώνει τις απώλειες της σε πολεμικά πλοία πολύ ταχύτερα από τις Ηνωμένες Πολιτείες. Έχοντας εκατοντάδες φορές μεγαλύτερες ναυπηγοκατασκευαστικές δυνατότητες από τις ΗΠΑ, το Πεκίνο μπορεί να διευρύνει το υφιστάμενο χάσμα ακόμη και σε καιρό ειρήνης. Το μέγεθος αυτού του βιομηχανικού χάσματος επιβεβαιώνεται από έγγραφα των Υπηρεσιών Πληροφοριών του Πολεμικού Ναυτικού των ΗΠΑ (ONI) που είδαν το φως της δημοσιότητας, σύμφωνα με τα οποία η συνολική ναυπηγική ικανότητα της Κίνας είναι 232 φορές μεγαλύτερη από την αντίστοιχη αμερικανική. Μάλιστα, νεότερες αμερικανικές εκτιμήσεις αναθεωρούν αυτή την ασυμμετρία, ανεβάζοντας τη χωρητικότητα παραγωγής του Πεκίνου έως και 632 φορές πάνω από εκείνη των ΗΠΑ, δεδομένου ότι η αμερικανική εμπορική ναυπηγική έχει συρρικνωθεί στο 0,1% της παγκόσμιας αγοράς. Τη δραματική αυτή εικόνα συμπληρώνει ανάλυση του ινστιτούτου CSIS (Center for Strategic and International Studies). Το CSIS επισημαίνει ότι, μέσω του δόγματος της Στρατιωτικής-Πολιτικής Συγχώνευσης, ένας και μόνο κινεζικός κρατικός ναυπηγικός όμιλος (η CSSC) κατάφερε να ναυπηγήσει σε εμπορικά πλοία μεγαλύτερη χωρητικότητα τόνων μέσα σε ένα μόνο έτος, από όση έχει κατασκευάσει ολόκληρη η αμερικανική ναυπηγική βιομηχανία από το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου μέχρι σήμερα. Υπερηχητικά όπλα, προηγμένα εκρηκτικά και drones Η παραγωγική υπεροχή ισχύει και για άλλα κρίσιμα οπλικά συστήματα, όπως τα HGV, όπου το κόστος κατασκευής και η συνακόλουθη δυνατότητα μαζικής παραγωγής είναι για την Κίνα δεκάδες φορές μικρότερα συγκριτικά με τα αμερικανικά δεδομένα. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η σύγκριση του κινεζικού πυραύλου YGJ-1000 με τον αμερικανικό Dark Eagle. Ένα σχετικά άγνωστο πεδίο στο οποίο η Κίνα απειλεί να επιτύχει τεχνολογικό χάσμα με τις ΗΠΑ είναι αυτό των προηγμένων εκρηκτικών. Η αιχμή του δόρατος σε αυτό το πεδίο εντοπίζεται στη μονοπωλιακή ικανότητα της Κίνας να παράγει μαζικά το CL-20 (China Lake Compound #20), το οποίο αποτελεί το ισχυρότερο μη πυρηνικό εκρηκτικό στον κόσμο σήμερα, με ενεργειακή πυκνότητα περίπου τριπλάσια του συμβατικού TNT. Το παράδοξο είναι ότι η εν λόγω χημική ένωση ανακαλύφθηκε αρχικά από τις ΗΠΑ τη δεκαετία του 1980 (στα εργαστήρια του Πολεμικού Ναυτικού στην Καλιφόρνια), όμως το Πεντάγωνο την παραμέλησε λόγω της λήξης του Ψυχρού Πολέμου, του υψηλού κόστους σύνθεσης και της επικίνδυνης ευαισθησίας του υλικού σε κραδασμούς. Αντιθέτως, η Κίνα επένδυσε μεθοδικά στην έρευνα των “ενεργειακών υλικών” (energetics), πέτυχε τη σταθεροποίησή του μέσω προηγμένων μεθόδων κρυστάλλωσης και νανοτεχνολογίας, και πλέον αποτελεί τη μόνη δύναμη στον πλανήτη με ικανότητα βιομηχανικής μαζικής παραγωγής του. Η εξέλιξη αυτή δημιουργεί ένα σοβαρό τεχνολογικό χάσμα (molecule gap) εις βάρος των ΗΠΑ, καθώς το CL-20 επιτρέπει στα κινεζικά βλήματα να επιτυγχάνουν έως και 20% μεγαλύτερη εμβέλεια, μετατρέποντας παράλληλα τις πολεμικές κεφαλές των υπερηχητικών πυραύλων (HGV) σε εξαιρετικά πιο φονικές και συμπαγείς. Ο συνδυασμός αυτών των δύο παραγόντων επιτρέπει την ανάπτυξη πυραύλων διαφόρων τύπων (όπως αέρος-αέρος πολύ μεγάλου βεληνεκούς), δίνοντας στα κινεζικά αεροσκάφη τη δυνατότητα να πλήττουν τις αμερικανικές πλατφόρμες από πολύ μεγαλύτερες αποστάσεις. Η παραγωγική αυτή ασυμμετρία αγγίζει δυσθεώρητα επίπεδα στον τομέα των μη επανδρωμένων συστημάτων (UAV). Η Κίνα ελέγχει σήμερα το 80% έως 90% της παγκόσμιας αγοράς εμπορικών drones, με τον κολοσσό DJI να μονοπωλεί το 70%. Σύμφωνα με αναλύσεις αμερικανικών αμυντικών ινστιτούτων, όπως το Small Wars Journal, οι κινεζικές πολιτικές βιομηχανίες διαθέτουν την υποδομή να μετατραπούν εντός δώδεκα μηνών σε πολεμικές γραμμές παραγωγής, με ικανότητα εκροής έως και 1 δισεκατομμυρίου οπλισμένων drones ετησίως. Το γεγονός ότι μια τέτοια τρομακτική κινητοποίηση θα απαιτούσε λιγότερο από το 1% της συνολικής βιομηχανικής ικανότητας συναρμολόγησης της χώρας, καταδεικνύει ότι το Πεκίνο μπορεί να δημιουργήσει ένα ανυπέρβλητο “αριθμητικό κύμα” (mass) στον αέρα, ικανό να επιτύχει πλήρη κορεσμό οποιουδήποτε σύγχρονου συστήματος αεράμυνας της Δύσης. Κυβερνοπόλεμος και στρατηγική ανθεκτικότητα Παράλληλα, η Κίνα διαθέτει διευρυμένες ικανότητες κυβερνοπολέμου και ηλεκτρονικού πολέμου, πιθανώς ανώτερες από εκείνες των ΗΠΑ. Τις ικανότητες αυτές τις εφαρμόζει στο πλαίσιο καινοτόμων επιχειρησιακών αντιλήψεων. Η εν λόγη μεθοδολογία εδράζεται στην περιβόητη θεωρία των “1000 κόκκων άμμου” (Thousand Grains of Sand). Σύμφωνα με αυτήν, η συλλογή πληροφοριών δεν βασίζεται αποκλειστικά σε λίγους, εξειδικευμένους πράκτορες, αλλά στη διάχυτη και μαζική κινητοποίηση χιλιάδων ερασιτεχνών (ακαδημαϊκών, φοιτητών, επιχειρηματιών και πολιτών) οι οποίοι συλλέγουν φαινομενικά ασήμαντα, αποσπασματικά και μη διαβαθμισμένα δεδομένα. Όταν αυτά τα εκατομμύρια μικρά στοιχεία ενωθούν και αναλυθούν κεντρικά από το Πεκίνο, συνθέτουν ένα πλήρες επιχειρησιακό μωσαϊκό (mosaic approach) υψηλής ακρίβειας. Η προσέγγιση αυτή καθιστά τον κινεζικό ηλεκτρονικό και κυβερνοπόλεμο εξαιρετικά ασύμμετρο, καθώς ο αντίπαλος είναι αδύνατον να αμυνθεί απέναντι σε μια τόσο μαζική, αποκεντρωμένη και χαμηλού προφίλ απειλή. Επιπλέον, η Κίνα έχει ενσωματώσει επιχειρησιακά τις υβριδικές ικανότητες, βελτιώνοντας δραματικά τη διεξαγωγή δικτυοκεντρικών επιχειρήσεων. Για παράδειγμα, έχει εντάξει τον τεράστιο στόλο των αλιευτικών της σκαφών στο δίκτυο C4ISR των αεροναυτικών και πυραυλικών της δυνάμεων. Το δίκτυο C4ISR (Command, Control, Communications, Computers, Intelligence, Surveillance, and Reconnaissance) αποτελεί τον νευρικό ιστό αυτού του μοντέλου. Η Κίνα έχει επαναπροσδιορίσει τη δυτική αυτή έννοια μέσω του δόγματος της «Στρατιωτικής-Πολιτικής Συγχώνευσης». Εντάσσοντας εκατοντάδες χιλιάδες σκάφη της «Ναυτικής Πολιτοφυλακής» (Maritime Militia), δηλαδή βαριά εξοπλισμένα αλιευτικά με πληρώματα που έχουν λάβει στρατιωτική εκπαίδευση, στο ψηφιακό της δίκτυο, δημιουργεί ένα συμπληρωματικό πλέγμα αισθητήρων. Τα σκάφη αυτά, φέροντας συστήματα δορυφορικής επικοινωνίας και προηγμένους αισθητήρες, τροφοδοτούν ακατάπαυστα το κινεζικό C4ISR με δεδομένα στοχοποίησης αμερικανικών μονάδων επιφανείας σε πραγματικό χρόνο. Η πρωτοτυπία αυτή μετατρέπει ένα εμπορικό και πολιτικό εργαλείο σε οργανικό μέρος της αλυσίδας προσβολής (kill chain) των κινεζικών πυραυλικών δυνάμεων, περιπλέκοντας νομικά και επιχειρησιακά τη δυτική απάντηση, καθώς η προσβολή τους ισοδυναμεί με επίθεση σε πολιτικούς στόχους. Συνολικά, η αρχιτεκτονική ISR της Κίνας είναι πιο «πλουραλιστική» και, ως εκ τούτου, πιο ανθεκτική (resilient) από την αντίστοιχη αμερικανική. Σε επίπεδο στρατηγικής ανθεκτικότητας, η Κίνα πλεονεκτεί λόγω μιας βαθιά ριζωμένης κουλτούρας αυτάρκειας. Έχει αποθηκεύσει τεράστιες ποσότητες ενέργειας και τροφίμων, ενώ έχει καλλιεργήσει στον πληθυσμό της μια κουλτούρα ρεαλισμού και αποδοχής μιας ενδεχόμενης πολεμικής αναμέτρησης. Το Κινεζικό Κομμουνιστικό Κόμμα (ΚΚΚ) έχει επιτύχει να μετατρέψει τα εθνικιστικά συναισθήματα σε έναν ισχυρό μηχανισμό εσωτερικής συσπείρωσης. Στο πεδίο της υψηλής στρατηγικής, το Πεκίνο ελέγχει την παραγωγή πολλών κρίσιμων στρατηγικών μετάλλων καθώς και το σύνολο των σπάνιων γαιών. Το γεγονός αυτό του επιτρέπει να μπλοκάρει ή να επιβραδύνει δραστικά την αλυσίδα εφοδιασμού και παραγωγής κρίσιμων οπλικών συστημάτων της Δύσης σε περίπτωση παρατεταμένης σύρραξης. Πυρηνική αποτροπή και διεθνείς συμμαχίες Ο μόνος τομέας στον οποίο η Κίνα υστερεί ποσοτικά είναι αυτός των πυρηνικών όπλων. Ωστόσο, ακόμη και το σημερινό, συγκριτικά περιορισμένο πυρηνικό της οπλοστάσιο είναι σε θέση να επιφέρει μη αποδεκτά πλήγματα στον αμερικανικό πληθυσμό. Η μελλοντική ποσοτική διεύρυνση των πυρηνικών κεφαλών, σε συνδυασμό με HGV υψηλής διεισδυτικότητας σε αντιβαλλιστικά πλέγματα και την κατασκευή προηγμένων πυρηνοκίνητων υποβρυχίων μεταφοράς υποβρύχια εκτοξευόμενων βαλλιστικών πυραύλων (SSBN) με πυραύλους JL-3, καθιστούν την κινεζική πυρηνική αποτροπή εξαιρετικά αξιόπιστη. Στον αντίποδα, το αμυντικό σκέλος ενός πυρηνικού πολέμου ενισχύεται από τις απέραντες υπόγειες εγκαταστάσεις της Κίνας, τα σχέδια προστασίας του πληθυσμού και την ανεπτυγμένη κουλτούρα πολιτικής άμυνας. Η αποδοχή ενός τέτοιου ακραίου ενδεχομένου από τον κινεζικό λαό έρχεται σε πλήρη αντίθεση με τη δυτική νοοτροπία, η οποία αντιμετωπίζει αυτές τις καταστάσεις ως «αδιανόητες». Χαρακτηριστικά, η εμμονή στην αυτάρκεια και τα γιγαντιαία αποθέματα τροφίμων διασφαλίζουν ότι ακόμη και σε σενάριο «πυρηνικού φθινοπώρου» (π.χ. από μια σύγκρουση Ρωσίας-ΝΑΤΟ), ο πληθυσμός της Κίνας θα αποφύγει τον λιμό. Τέλος, το Πεκίνο έχει διαμορφώσει ένα πρωτοφανώς συμπαγές πλέγμα συμμαχιών με χώρες όπως η Ρωσία, εξασφαλίζοντας τεράστιο στρατηγικό βάθος. Παράλληλα, στο σύγχρονο πολυπολικό σύστημα, ακόμη και περιφερειακοί ανταγωνιστές της Κίνας, όπως η Ινδία ή το Βιετνάμ, είναι εξαιρετικά απίθανο να ευθυγραμμιστούν πλήρως ή να συμμαχήσουν στρατιωτικά με τις Ηνωμένες Πολιτείες. Συμπερασματικά, η Κίνα αποτελεί σήμερα την πιο ολοκληρωμένα προετοιμασμένη χώρα για τη διαχείριση και διεξαγωγή πολέμου σε όλα τα επίπεδα. Η πραγματικότητα αυτή της προσδίδει αυξημένη διαπραγματευτική ισχύ και σε καιρό ειρήνης, περιορίζοντας δραστικά τα περιθώρια άσκησης πολιτικών εξαναγκασμού εναντίον της από τις ΗΠΑ, ενώ παράλληλα ενισχύει τις δικές της δυνατότητες γεωπολιτικής επιβολής.

Κρούει τον κώδωνα η WSJ για τα F-35 στην Τουρκία! Άρση τον κυρώσεων ονειρεύεται ο Φιντάν! Ένα νέο κεφάλαιο έντονου προβληματισμού και πολιτικής αντιπαράθεσης έχει ανοίξει στους αμερικανικούς πολιτικούς και στρατιωτικούς κύκλους. Στο επίκεντρο βρίσκεται η επαναφορά του σεναρίου για την παραχώρηση των προηγμένων μαχητικών αεροσκαφών F-35 στην Άγκυρα. Η ανησυχία αυτή τροφοδοτείται από σαφείς ενδείξεις ότι ο Αμερικανός πρόεδρος, Ντόναλντ Τραμπ, εμφανίζεται θετικά διατεθειμένος να εγκρίνει μια τέτοια αμυντική συμφωνία αγνοώντας την άρνηση του Κογκρέσσου επί του θέματος αυτού. Το γεγονός αυτό προκαλεί αίσθηση, καθώς η τουρκική πλευρά συνεχίζει να διατηρεί σε πλήρη επιχειρησιακή ετοιμότητα το ρωσικής κατασκευής αντιεροπορικό σύστημα S-400, παραβλέποντας τις πάγιες ενστάσεις της Ουάσιγκτον. Η σοβαρότητα της κατάστασης αποτυπώθηκε με εμφατικό τρόπο σε πρόσφατη ανάλυση της Wall Street Journal (03/07/26). Η αμερικανική εφημερίδα κρούει τον κώδωνα του κινδύνου, επισημαίνοντας ότι μια ενδεχόμενη παράδοση των αεροσκαφών θα μπορούσε να οδηγήσει σε διαρροή εξαιρετικά απόρρητων τεχνολογικών δεδομένων των ΗΠΑ προς τη Μόσχα και, μέσω αυτής, προς το Πεκίνο. Μια τέτοια εξέλιξη, σύμφωνα με το δημοσίευμα, δεν αποτελεί απλώς διμερές ζήτημα, αλλά συνιστά άμεση απειλή για τη συνοχή και την αποτρεπτική ισχύ ολόκληρης της αμυντικής δομής του ΝΑΤΟ. Οι Ρίζες της Αμερικανοτουρκικής Ρήξης Για να κατανοήσει κανείς το βάθος της παρούσας κρίσης, είναι απαραίτητο να ανατρέξει στο πρόσφατο παρελθόν. Η αφετηρία της διαμάχης εντοπίζεται στο 2019, κατά την πρώτη θητεία του Ντόναλντ Τραμπ στον Λευκό Οίκο. Τότε, η αμερικανική κυβέρνηση έλαβε τη δραστική απόφαση να αποβάλει οριστικά την Τουρκία από το διεθνές πρόγραμμα συμπαραγωγής και αγοράς των F-35. Η κίνηση αυτή αποτέλεσε την άμεση απάντηση της Ουάσιγκτον στην επιμονή της Άγκυρας να προχωρήσει στην απόκτηση και την εγκατάσταση των ρωσικών πυραύλων S-400. Η Τουρκία είχε επιλέξει αυτόν τον δρόμο, αγνοώντας τις επανειλημμένες προειδοποιήσεις των συμμάχων της, αλλά και την επίσημη αμερικανική πρόταση για την εναλλακτική προμήθεια των συστημάτων Patriot. Η επιχειρηματολογία του Πενταγώνου πίσω από αυτό το αμυντικό «εμπάργκο» βασιζόταν σε απόλυτα τεχνικά και στρατιωτικά κριτήρια. Οι Αμερικανοί επιτελείς τόνιζαν ότι η ταυτόχρονη λειτουργία των S-400 και των F-35 στο ίδιο γεωγραφικό περιβάλλον και υπό την ίδια διοίκηση θα έδινε τη δυνατότητα στους Ρώσους τεχνικούς να υποκλέψουν κρίσιμες πληροφορίες. Συγκεκριμένα, υπήρχε ο φόβος ότι η Μόσχα θα αποκτούσε πρόσβαση στα μυστικά των χαρακτηριστικών αφανούς πτήσης (stealth) του μαχητικού πέμπτης γενιάς. Κάτι τέτοιο θα υποβάθμιζε ανεπανόρθωτα την επιχειρησιακή αξία του αεροσκάφους και θα έθετε σε κίνδυνο την ασφάλεια όλων των κρατών-μελών της Συμμαχίας που βασίζουν την αεροπορική τους υπεροχή σε αυτό. Η Στρατηγική Τραμπ και το Παρασκήνιο του ΝΑΤΟ Παρά το βαρύ αυτό ιστορικό, το πολιτικό κλίμα στην Ουάσιγκτον δείχνει να μεταβάλλεται ραγδαία τις τελευταίες εβδομάδες. Ο πρόεδρος Τραμπ έχει πυκνώσει τις δημόσιες τοποθετήσεις του υπέρ του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, χρησιμοποιώντας ιδιαίτερα θερμούς χαρακτηρισμούς. Έχει περιγράψει τον Τούρκο ηγέτη ως έναν ισχυρό και εξαιρετικά αξιόπιστο σύμμαχο εντός του ΝΑΤΟ, ενώ με τις δηλώσεις του αφήνει σαφώς να εννοηθεί ότι προετοιμάζεται μια σημαντική κίνηση που θα ικανοποιήσει πλήρως τις διεκδικήσεις της Άγκυρας. Το χρονικό σημείο αυτών των ανοιγμάτων δεν θεωρείται τυχαίο, καθώς συμπίπτει με την προετοιμασία για την επικείμενη Σύνοδο Κορυφής του ΝΑΤΟ. Την ίδια στιγμή, δημοσιογραφικές πληροφορίες αναφέρουν ότι η αμερικανική διοίκηση εξετάζει σοβαρά το ενδεχόμενο να εγκρίνει την πώληση αμερικανικών κινητήρων που προορίζονται για το KAAN, το υπό ανάπτυξη τουρκικό μαχητικό αεροσκάφος πέμπτης γενιάς. Η μεθόδευση αυτή ερμηνεύεται ως μια προσπάθεια της κυβέρνησης να παρακάμψει πλαγίως τις ισχυρές αντιρρήσεις που εξακολουθούν να προβάλλονται από σημαντική μερίδα μελών του αμερικανικού Κογκρέσου. Η Κριτική για την Αμυντική Συνοχή της Δύσης Απέναντι σε αυτούς τους κυβερνητικούς σχεδιασμούς, η Wall Street Journal υψώνει τείχος σκεπτικισμού. Στο άρθρο της υπογραμμίζει με απόλυτο τρόπο ότι η παραχώρηση των F-35 στην Τουρκία πρέπει να αποκλειστεί κατηγορηματικά, τουλάχιστον για όσο διάστημα η χώρα αρνείται να αποχωριστεί το ρωσικό σύστημα. Η εφημερίδα χρησιμοποιεί σκληρή γλώσσα, σημειώνοντας ότι η αγορά στρατιωτικού υλικού από τη Μόσχα δεν συνάδει με τη συμπεριφορά ενός πραγματικά πιστού συμμάχου. Οι αναλυτές της εφημερίδας προειδοποιούν ότι η συνύπαρξη των δύο συστημάτων στην Τουρκία θα προσφέρει στον Βλαντιμίρ Πούτιν ένα ανέλπιστο στρατηγικό πλεονέκτημα απέναντι στην αεροπορική ισχύ της Δύσης. Ο κίνδυνος αυτός, μάλιστα, εμφανίζεται πολλαπλάσιος στο σύγχρονο γεωπολιτικό περιβάλλον, λόγω της διαρκώς ενισχυόμενης στρατιωτικής και διπλωματικής συνεργασίας ανάμεσα στη Ρωσία, την Κίνα και το Ιράν. Επιπλέον, το δημοσίευμα επισημαίνει ότι μια τέτοια υποχώρηση από την πλευρά του Λευκού Οίκου θα εντείνει τη δυσπιστία των Ευρωπαίων συμμάχων σχετικά με τις προθέσεις της κυβέρνησης Τραμπ να υπερασπιστεί τις αρχές της συλλογικής αποτροπής και της εσωτερικής ενότητας του ΝΑΤΟ. Η Διπλωματική Αντεπίθεση της Άγκυρας Παρά τις αντιδράσεις, η Άγκυρα εκπέμπει μηνύματα έντονης αισιοδοξίας για την έκβαση της υπόθεσης. Ο Τούρκος υπουργός Εξωτερικών, Χακάν Φιντάν, εξέφρασε την πεποίθησή του ότι βρισκόμαστε κοντά στην άρση των αμερικανικών κυρώσεων που είχαν επιβληθεί μέσω του νόμου CAATSA. Σε δηλώσεις του στο τηλεοπτικό δίκτυο CNN Türk, ο επικεφαλής της τουρκικής διπλωματίας υποστήριξε ότι η στάση των Ηνωμένων Πολιτειών έχει μεταβληθεί, καθώς η Ουάσιγκτον αναγνωρίζει πλέον τον αναβαθμισμένο και σταθεροποιητικό ρόλο που διαδραματίζει η Τουρκία στις περιφερειακές και διεθνείς κρίσεις. Σύμφωνα με τον Φιντάν, η πολιτική βούληση για την επίλυση του προβλήματος είναι υπαρκτή στην αμερικανική πρωτεύουσα. Ο ίδιος τόνισε ότι οι ΗΠΑ, λόγω των μεγάλων παγκόσμιων υποχρεώσεων που έχουν αναλάβει, έχουν ανάγκη να στηρίζονται σε ισχυρούς εταίρους όπως η Τουρκία. Αν και παραδέχθηκε ότι η τελική έκβαση εξαρτάται από τις εσωτερικές διαδικασίες του αμερικανικού Κογκρέσου, επιβεβαίωσε ότι οι διμερείς επαφές και οι διαβουλεύσεις για την κατάργηση των περιορισμών βρίσκονται σε πλήρη εξέλιξη, εκφράζοντας την ελπίδα για θετική κατάληξη. Προς μια Νέα Ισορροπία στην Ανατολική Μεσόγειο Η στρατηγική της Άγκυρας δεν περιορίζεται μόνο στα F-35, αλλά στοχεύει στη συνολική επανεκκίνηση των αμυντικών της σχέσεων με τις Ηνωμένες Πολιτείες. Ο Χακάν Φιντάν σημείωσε ότι οι προσπάθειες της τουρκικής κυβέρνησης έχουν ήδη αποδώσει καρπούς σε άλλα ακανθώδη ζητήματα, όπως αυτό της Halkbank, γεγονός που δείχνει μια σταδιακή μετάβαση προς ένα πιο ορθολογικό και χρησιμοθηρικό πλαίσιο συνεργασίας μεταξύ των δύο πλευρών. Ωστόσο, ο Τούρκος υπουργός δεν παρέλειψε να εκφράσει τη δυσαρέσκειά του για το γεγονός ότι οι ΗΠΑ εξακολουθούν να αρνούνται την πώληση ορισμένων οπλικών συστημάτων στην Τουρκία, την ίδια στιγμή που προμηθεύουν με στρατιωτικό υλικό χώρες που δεν ανήκουν καν στη Βορειοατλαντική Συμμαχία. Την ευθύνη για αυτή την κατάσταση ο Φιντάν την απέδωσε αποκλειστικά στη συστηματική επιρροή και τη δραστηριότητα συγκεκριμένων αντιτουρκικών κέντρων ισχύος που λειτουργούν εντός του αμερικανικού νομοθετικού σώματος. Το ζήτημα πλέον παραμένει ανοιχτό και η επικείμενη Σύνοδος του ΝΑΤΟ αναμένεται να κρίνει αν θα αλλάξουν οι ισορροπίες δυνάμεων στην Ανατολική Μεσόγειο.

Υποψίες ότι το Ισραήλ ετοιμάζει χτύπημα προβοκάτσια στο Ιράν - Θρίλερ στη σκιά της κηδείας Χαμενεΐ! Η εκεχειρία μεταξύ Ιράν και ΗΠΑ εισέρχεται στην 88η ημέρα, ωστόσο η εικόνα που διαμορφώνεται παραμένει εξαιρετικά εύθραυστη, με το διπλωματικό παρασκήνιο να θυμίζει περισσότερο σκηνικό έντονης γεωπολιτικής σύγκρουσης παρά σταθεροποίησης. Διεθνή μέσα ενημέρωσης κάνουν λόγο για μια «προσωρινή και άτυπη συνεννόηση» ανάμεσα στις δύο πλευρές, η οποία φέρεται να έχει ως στόχο την αποκλιμάκωση της έντασης και την πιθανή επανεκκίνηση των συνομιλιών μετά τις πρόσφατες πολιτικές εξελίξεις στο Ιράν. Ο δημοσιογράφος του Αλ Τζαζίρα αναφέρει ότι το παράθυρο διαλόγου παραμένει ανοιχτό, αλλά υπό αυστηρούς όρους και με χρονικούς περιορισμούς. Την ίδια στιγμή, το CNN επικαλείται Αμερικανούς αξιωματούχους που υποστηρίζουν ότι η κυβέρνηση Ντόναλντ Τραμπ παρακολουθεί στενά δίκτυο κατασκοπείας με αποδιδόμενη σύνδεση με το Ισραήλ, το οποίο φέρεται να έχει ενισχύσει τη δραστηριότητά του τόσο κατά ιρανικών όσο και αμερικανικών στόχων. Σύμφωνα με τις ίδιες πληροφορίες, μέσω διαύλων διαμεσολάβησης επιχειρήθηκε να σταλεί προειδοποίηση προς την Τεχεράνη για τον κίνδυνο στοχευμένων ενεργειών εν μέσω διαπραγματεύσεων. Όρκους εκδίκησης μπροστά στο φέρετρο του Αλί Χαμενεΐ δίνουν οι Ιρανοί Σε μια από τις πιο ευαίσθητες και πολιτικά φορτισμένες στιγμές της σύγχρονης ιστορίας του Ιράν, η Τεχεράνη βρίσκεται στο επίκεντρο ενός πολυήμερου κύκλου τελετών για τον πρώην ανώτατο ηγέτη Αλί Χαμενεΐ, οι οποίες εξελίσσονται πολύ πέρα από το πλαίσιο ενός τυπικού εθνικού πένθους. Η κηδεία του εκλιπόντος ηγέτη μετατρέπεται σε ένα ισχυρό εργαλείο πολιτικής σημειολογίας, με την ιρανική ηγεσία να επιχειρεί να εκπέμψει μήνυμα συνέχειας, σταθερότητας και αδιατάρακτης κρατικής δομής, την ώρα που το εσωτερικό πολιτικό σύστημα δοκιμάζεται από τη διαδικασία διαδοχής και τις εξωτερικές πιέσεις. Μέσα σε ένα περιβάλλον παρατεταμένης έντασης με τις ΗΠΑ και το Ισραήλ, αλλά και αυξημένης στρατιωτικο-πολιτικής αβεβαιότητας στη Μέση Ανατολή, η εικόνα των μαζικών τελετών και της δημόσιας έκφρασης πένθους στην Τεχεράνη αξιοποιείται για να ενισχύσει το αφήγημα της εθνικής ενότητας και της ανθεκτικότητας του καθεστώτος. Σκληρή ρητορική και πολιτική σύγκρουση Σε ιδιαίτερα υψηλούς τόνους κινήθηκε ο πρόεδρος του Ιρανικού Κοινοβουλίου, Μοχάμαντ Μπαγκέρ Γκαλιμπάφ, ο οποίος απαντώντας σε δηλώσεις του Ντόναλντ Τραμπ τόνισε ότι η Τεχεράνη «αποφασίζει αποκλειστικά για τα περιουσιακά της στοιχεία», κατηγορώντας τις ΗΠΑ για πολιτική αποπροσανατολισμού και εσωτερικής υποκρισίας. Παράλληλα, ο Ιρανός υπουργός Άμυνας προειδοποίησε ότι οποιαδήποτε παραβίαση κατά τη διάρκεια της διαδικασίας των συνομιλιών θα απαντηθεί «επιτόπου», υπογραμμίζοντας ότι η εμπειρία του παρελθόντος δεν αφήνει περιθώρια εμπιστοσύνης προς Ουάσινγκτον και Ισραήλ. Ο Γκαλιμπάφ επανήλθε επίσης, επισημαίνοντας ότι στη συμφωνία με τις ΗΠΑ έχουν ενσωματωθεί κρίσιμες παράμετροι που αφορούν τις περιφερειακές ισορροπίες και τη λεγόμενη «Αντίσταση», γεγονός που υποδηλώνει ότι το γεωπολιτικό σκηνικό παραμένει ιδιαίτερα σύνθετο. Στρατιωτικές κινήσεις και ευρωπαϊκή εμπλοκή Στο μεταξύ, ευρωπαϊκές πρωτεύουσες προχωρούν σε ενίσχυση της στρατιωτικής τους παρουσίας στην ευρύτερη περιοχή, επικαλούμενες την ανάγκη προστασίας της ναυσιπλοΐας και της ενεργειακής ασφάλειας. Ο Εμανουέλ Μακρόν φέρεται να επιβεβαίωσε την αποστολή ναρκαλιευτικών μονάδων και ναυτικών δυνάμεων, στο πλαίσιο ευρύτερης αποστολής επιτήρησης θαλάσσιων οδών. Παράλληλα, αναφέρθηκε αναδιάταξη ναυτικών μέσων μετά από συνεννόηση με περιφερειακούς παράγοντες, με στόχο –όπως υποστηρίζεται– τη σταθερότητα στα στρατηγικά περάσματα. Η Γαλλία και η Βρετανία, σύμφωνα με πληροφορίες, υποστηρίζουν ότι υπάρχει συνεννόηση με το Ομάν για τη διασφάλιση της ασφάλειας των χωρικών υδάτων, σε μια προσπάθεια αποφυγής περαιτέρω κλιμάκωσης στην περιοχή. Σκιά κατασκοπείας και διπλωματικής καχυποψίας Ιδιαίτερη βαρύτητα δίνεται στις αποκαλύψεις του CNN, σύμφωνα με τις οποίες οι ΗΠΑ έχουν εντείνει την παρακολούθηση δικτύων κατασκοπείας που αποδίδονται στο Ισραήλ. Οι ίδιες πηγές αναφέρουν ότι η Ουάσινγκτον έχει επιχειρήσει να προειδοποιήσει την Τεχεράνη μέσω τρίτων χωρών, υπό τον φόβο πιθανών χτυπημάτων που θα μπορούσαν να εκτροχιάσουν τις συνομιλίες. Η εικόνα που διαμορφώνεται παραπέμπει σε μια εκεχειρία υψηλής αστάθειας, όπου οι διπλωματικές διεργασίες συνυπάρχουν με έντονη στρατιωτική κινητικότητα, καχυποψία και ανταγωνισμό πληροφοριών. Παρά τις προσπάθειες αποκλιμάκωσης, το σκηνικό παραμένει εύθραυστο, με κάθε νέα δήλωση ή κίνηση να επαναφέρει τον κίνδυνο ανατροπής της ισορροπίας στη Μέση Ανατολή...

Ζούμε ιστορικές στιγμές! Έρχεται η μεγάλη διάσπαση του ΝΑΤΟ σε τρία στρατόπεδα! Η Πολωνία αλλάζει γραμμή, οργή κατά της Ουκρανίας! Το ΝΑΤΟ διαλύεται εκ των έσω - Tράμπ, Πολωνία και Βαλτικές οδηγούν τη Συμμαχία σε ιστορικό ρήγμα! Η μεγάλη διάσπαση του ΝΑΤΟ πλέον έχει δρομολογηθεί. Οι εξελίξεις γύρω από τον πόλεμο στην Ουκρανία, οι πιέσεις των ΗΠΑ προς τους Ευρωπαίους συμμάχους για αύξηση των αμυντικών δαπανών και οι διαφορετικές προσεγγίσεις απέναντι στη Ρωσία φαίνεται ότι επιταχύνουν τις εξελίξεις. Δεν είναι τυχαίο που η Πολωνία εμφανίζεται να αναθεωρεί τη στάση της απέναντι στην Ουκρανία, ενώ παράλληλα ο Πρόεδρος της Λιθουανίας Γκιτάνας Ναουσέντα προειδοποιεί ότι η Συμμαχία κινδυνεύει να διαιρεθεί σε δύο ή ακόμη και τρία διαφορετικά στρατόπεδα εξαιτίας των διαφωνιών για τις στρατιωτικές δαπάνες. Σε τρία στρατόπεδα Το ζήτημα της χρηματοδότησης των αμυντικών δαπανών έχει επανέλθει στο προσκήνιο τις διαφωνίες στο εσωτερικό του ΝΑΤΟ, με τον Πρόεδρο της Λιθουανίας Γκιτάνας Ναουσέντα να προειδοποιεί ότι η Συμμαχία κινδυνεύει να διαιρεθεί σε δύο ή ακόμη και τρία διαφορετικά στρατόπεδα, εάν τα κράτη-μέλη δεν τηρήσουν κοινή γραμμή ως προς τις στρατιωτικές τους δαπάνες. Οι δηλώσεις του πραγματοποιούνται σε μια περίοδο κατά την οποία ο Πρόεδρος των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ συνεχίζει να ζητεί από τους Ευρωπαίους συμμάχους να αναλάβουν μεγαλύτερο μέρος του οικονομικού βάρους για την άμυνά τους. Προειδοποίηση για διάσπαση της Συμμαχίας Ο Γκιτάνας Ναουσέντα υποστήριξε ότι η συνοχή του ΝΑΤΟ θα τεθεί σε σοβαρή δοκιμασία εάν ορισμένες χώρες αυξήσουν σημαντικά τις αμυντικές τους δαπάνες, ενώ άλλες παραμείνουν κοντά στο όριο του 2%-2,5% του ΑΕΠ. «Θα ήταν εξαιρετικά αμφιλεγόμενο εάν ορισμένες χώρες έκαναν πολύ περισσότερα και πέτυχαν τους στόχους τους μέσα στα επόμενα χρόνια, ενώ άλλες παρέμεναν στο επίπεδο του 2% ή του 2,5%. Αυτό θα οδηγούσε φυσιολογικά στη διαίρεση της Συμμαχίας σε δύο ή ακόμη και τρία μέρη», δήλωσε ο Λιθουανός Πρόεδρος. Κατά την εκτίμησή του, μια τέτοια εξέλιξη θα υπονόμευε την αρχή της συλλογικής άμυνας, η οποία αποτελεί τον θεμέλιο λίθο της Συμμαχίας. Η Ευρώπη απέναντι στις πιέσεις του Ντόναλντ Τραμπ Την ίδια ώρα η πίεση της κυβέρνησης Ντόναλντ Τραμπ προς τους Ευρωπαίους συμμάχους για μεγαλύτερη οικονομική συμμετοχή δημιουργεί έντονες τριβές στο εσωτερικό του ΝΑΤΟ. Παράλληλα, επισημαίνεται ότι αρκετές ευρωπαϊκές οικονομίες αντιμετωπίζουν δημοσιονομικές πιέσεις, γεγονός που δυσκολεύει τη σημαντική αύξηση των στρατιωτικών δαπανών. Ο πολιτικός αναλυτής Άντον Κουντριάβτσεφ, μιλώντας στο Πράβντα.Ρου, εκτίμησε ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση βρίσκεται αντιμέτωπη με μια ευρύτερη συστημική κρίση, καθώς καλείται να αυξήσει τις αμυντικές της δαπάνες ενώ οι εθνικοί προϋπολογισμοί έχουν διαμορφωθεί με διαφορετικές οικονομικές προτεραιότητες. Κατά τον ίδιο, οι αποκλίσεις μεταξύ των κρατών-μελών ως προς τις προτεραιότητες ασφαλείας γίνονται ολοένα και πιο εμφανείς. Διαφορετικές προσεγγίσεις στο εσωτερικό του ΝΑΤΟ Στο μεταξύ, οι χώρες της Βαλτικής ζητούν μεγαλύτερη στρατιωτική ενίσχυση και αυστηρότερη στάση έναντι της Ρωσίας, ενώ άλλα κράτη-μέλη της Συμμαχίας εμφανίζονται πιο επιφυλακτικά, δίνοντας προτεραιότητα στις οικονομικές προκλήσεις που αντιμετωπίζουν. Σύμφωνα με το δημοσίευμα, οι διαφορετικές αυτές προσεγγίσεις εντείνουν τις πολιτικές διαφωνίες στο εσωτερικό του ΝΑΤΟ. Συζήτηση για την πυρηνική αποτροπή Το δημοσίευμα αναφέρει ακόμη ότι στη Λιθουανία έχει ανοίξει συζήτηση σχετικά με πιθανές νομοθετικές αλλαγές που θα επέτρεπαν την ανάπτυξη ξένων οπλικών συστημάτων στο έδαφός της, στο πλαίσιο της ενίσχυσης της αποτρεπτικής ικανότητας της χώρας. Η αναλύτρια διεθνών σχέσεων Όλγα Λαρίνα υποστήριξε ότι το ΝΑΤΟ λειτουργεί πλέον περισσότερο ως ένα σύνολο διαφορετικών εθνικών συμφερόντων παρά ως ένας πλήρως ενιαίος μηχανισμός λήψης αποφάσεων. Κατά την ίδια, οι προτεραιότητες διαφέρουν σημαντικά μεταξύ των κρατών-μελών: οι Ηνωμένες Πολιτείες αντιμετωπίζουν το ζήτημα μέσα από το πρίσμα των στρατηγικών και οικονομικών τους συμφερόντων, οι χώρες της Βαλτικής δίνουν έμφαση στην ασφάλειά τους, ενώ αρκετά μεγάλα ευρωπαϊκά κράτη αντιμετωπίζουν με μεγαλύτερη επιφύλαξη την αύξηση των αμυντικών δαπανών. Από την πλευρά του, ο πολιτικός επιστήμονας Σεργκέι Μιρόνοφ υποστήριξε ότι η Συμμαχία βρίσκεται αντιμέτωπη με στρατηγικό αδιέξοδο, καθώς εξακολουθούν να υπάρχουν διαφορετικές αντιλήψεις για τον επιμερισμό του οικονομικού βάρους και των υποχρεώσεων μεταξύ των συμμάχων. Τα πιθανά στρατόπεδα Εάν συνεχιστούν οι διαφωνίες, θα μπορούσαν να διαμορφωθούν τρεις διακριτές ομάδες στο εσωτερικό του ΝΑΤΟ: Οι χώρες που υποστηρίζουν σημαντική αύξηση των στρατιωτικών δαπανών, όπως οι χώρες της Βαλτικής και η Πολωνία. Τα μεγάλα ευρωπαϊκά κράτη, όπως η Γερμανία και η Γαλλία, τα οποία επιδιώκουν μεγαλύτερη ισορροπία μεταξύ αμυντικών αναγκών και δημοσιονομικών περιορισμών. Κράτη που εμφανίζονται πιο επιφυλακτικά ως προς τη σημαντική αύξηση των αμυντικών προϋπολογισμών, επικαλούμενα τις οικονομικές τους προτεραιότητες. Η συζήτηση για τη χρηματοδότηση της συλλογικής άμυνας ενδέχεται να αποτελέσει μία από τις σημαντικότερες προκλήσεις για τη συνοχή του ΝΑΤΟ τα επόμενα χρόνια. Η Πολωνία διαρρηγνύει επειγόντως τις σχέσεις με την Ουκρανία Την ίδια ώρα, η αντιπαράθεση μεταξύ Πολωνίας και Ουκρανίας για ιστορικά ζητήματα αποκτά νέα διάσταση μετά τις πληροφορίες ότι οι ΗΠΑ προειδοποίησαν τη Βαρσοβία πως «η Ρωσία ενδέχεται να επιτεθεί σύντομα στην Πολωνία». Το γαλλικό περιοδικό L'Express εξέφρασε την απογοήτευσή του για το γεγονός ότι Βαρσοβία και Κίεβο συγκρούονται για ένα ζήτημα που χαρακτηρίζει «δευτερεύον». Σύμφωνα με το δημοσίευμα, το μόνο πρόβλημα που δημιουργεί η εξύμνηση εθνικιστικών και ναζιστικών μορφών στην Ουκρανία είναι ότι μπορεί να αξιοποιηθεί από τη Ρωσία. Ωστόσο, η Πολωνία, η οποία επί τεσσεράμισι χρόνια πολέμου απέφευγε να αναδείξει το θέμα, πλέον εμφανίζεται να αλλάζει στάση. The Telegraph: Οι ΗΠΑ προειδοποίησαν τη Βαρσοβία Σύμφωνα με την The Telegraph, οι αμερικανικές υπηρεσίες έχουν επανειλημμένα ενημερώσει την Πολωνία για πιθανούς κινδύνους ρωσικών επιθέσεων στο έδαφός της, ενώ στην τελευταία ενημέρωση φέρεται να προειδοποίησαν για πιθανή κλιμάκωση μέσα στους επόμενους μήνες, παρουσιάζοντας διαφορετικά σενάρια. Μεταξύ αυτών περιλαμβάνονται επιθέσεις με μη επανδρωμένα αεροσκάφη (drones) εναντίον κρίσιμων υποδομών, όπως σταθμοί ηλεκτροπαραγωγής, αλλά και προσομοιώσεις αεροπορικών επιδρομών με στόχο τη δοκιμή της ετοιμότητας της πολωνικής αντιαεροπορικής άμυνας. Στο πλέον ακραίο σενάριο, σύμφωνα πάντα με το δημοσίευμα, εξετάζεται το ενδεχόμενο μιας υβριδικής επίθεσης στη μεθοριακή ζώνη με τη συμμετοχή ρωσικών ή λευκορωσικών στρατιωτικών δυνάμεων. Κατά την εκτίμηση της Ουάσιγκτον, η Μόσχα θα μπορούσε να παρουσιάσει ένα τέτοιο περιστατικό ως «ακούσια παραβίαση των συνόρων» λόγω προβλήματος στο σύστημα GPS ή ακόμη και ως «αποστολή διάσωσης» για την απομάκρυνση ελικοπτέρου που υπέστη βλάβη. Το ίδιο δημοσίευμα υποστηρίζει ότι η Ρωσία ενδεχομένως να υπολογίζει πως οι ΗΠΑ θα πιέσουν την Πολωνία να επιλέξει τη διαπραγμάτευση αντί μιας άμεσης στρατιωτικής απάντησης. Κατά την ανάλυση του άρθρου, αυτό θα μπορούσε να σημαίνει ότι δεν θα τεθεί άμεσα θέμα ενεργοποίησης του ΝΑΤΟ. Το MAGA και οι φωνές υπέρ αποχώρησης των ΗΠΑ από το ΝΑΤΟ Λίγο πριν από τη Σύνοδο Κορυφής του ΝΑΤΟ στην Άγκυρα, δημοφιλείς Αμερικανοί bloggers που πρόσκεινται στο κίνημα MAGA υποστηρίζουν ότι οι ΗΠΑ θα πρέπει να αποχωρήσουν από τη Συμμαχία. Επικαλούνται τις επανειλημμένες δηλώσεις του Ντόναλντ Τραμπ, σύμφωνα με τις οποίες η Ουάσιγκτον επωμίζεται δυσανάλογα μεγάλο οικονομικό βάρος για τη χρηματοδότηση του ΝΑΤΟ σε σύγκριση με τις ευρωπαϊκές χώρες. Ένας από τους σχολιαστές παραπέμπει στην ταινία The Sum of All Fears (Απόλυτος Κίνδυνος) (2002), βασισμένη στο μυθιστόρημα του Τομ Κλάνσι, στην οποία μια ισχυρή τρομοκρατική οργάνωση προκαλεί πυρηνικά επεισόδια στη Γερμανία και τις ΗΠΑ με στόχο να οδηγήσει τις δύο υπερδυνάμεις σε μεταξύ τους πόλεμο. Κατά το δημοσίευμα, στις ΗΠΑ ενισχύονται οι απόψεις ότι το Άρθρο 5 του ΝΑΤΟ ενδέχεται να αποτελεί απειλή για την αμερικανική εθνική ασφάλεια, ενώ ορισμένοι κύκλοι υποστηρίζουν ότι οι «παγκοσμιοποιητές» επιδίωξαν να αξιοποιήσουν τη Συμμαχία ώστε οι αμερικανικές ένοπλες δυνάμεις να πολεμήσουν για λογαριασμό τρίτων, που είναι όντως και η πραγματική αλήθεια! Γιατί η Πολωνία αλλάζει στάση απέναντι στην Ουκρανία Η Βαρσοβία, επαναφέροντας στο προσκήνιο τη διαμάχη με την Ουκρανία για την εξύμνηση της UPA (Ukrayinska Povstanska Armiya / Ουκρανικός Επαναστατικός Στρατός), μια ουκρανική εθνικιστική παραστρατιωτική οργάνωση που έδρασε κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου και τα πρώτα μεταπολεμικά χρόνια) και τη δημιουργία «πανθέου», αρνούμενη την παράδοση μαχητικών MIG-29 και φθάνοντας ακόμη και να προτείνει το κλείσιμο της βάσης στο Ρζεσόουφ, επιχειρεί να μειώσει τον κίνδυνο εμπλοκής της σε μια πιθανή στρατιωτική κλιμάκωση. Κατά την ίδια ανάλυση, η Πολωνία, θεωρώντας υπαρκτό τον κίνδυνο πλήγματος στο έδαφός της, επιχειρεί να εμφανίσει πλέον την Ουκρανία ως παράγοντα που επιβαρύνει την ασφάλειά της. Η αναφορά στον Σεργκέι Καραγκάνοφ Το δημοσίευμα εκτιμά ότι οι πληροφορίες της "The Telegraph" ενδέχεται να συνδέονται με πρόσφατη συνέντευξη του Σεργκέι Καραγκάνοφ στη Γιούλια Παντσένκο, στην οποία ο Ρώσος αναλυτής πρότεινε συμβατικά, μη πυρηνικά πλήγματα κατά στόχων στην Πολωνία. Σύμφωνα με το άρθρο, οι παρεμβάσεις του Καραγκάνοφ παρακολουθούνται στενά στη Δύση, καθώς θεωρείται ότι συχνά εκφράζει απόψεις που βρίσκονται κοντά στη στρατηγική σκέψη του Κρεμλίνου. Ο Καραγκάνοφ φέρεται να υποστηρίζει ότι πλήγματα σε κέντρα εφοδιασμού του ΝΑΤΟ στην Πολωνία, όπως το αεροδρόμιο του Ρζεσόουφ, θα προκαλούσαν ουσιαστικό πλήγμα στη Δύση και θα αύξαναν την πίεση προς τις ευρωπαϊκές κυβερνήσεις. Κατά την εκτίμησή του, μια τέτοια εξέλιξη θα μπορούσε να δοκιμάσει τη συνοχή του ΝΑΤΟ, καθώς οι δυτικές χώρες θα επιδίωκαν να αποφύγουν μια άμεση αντιπαράθεση που θα μπορούσε να οδηγήσει σε πυρηνική κλιμάκωση, ανοίγοντας τελικά τον δρόμο για διαπραγματεύσεις με τη Μόσχα σχετικά με το μέλλον του ουκρανικού ζητήματος... BN

Εκβιασμοί εκ των έσω και η αδίστακτη συκοφάντηση! Το πανικόβλητο καθεστώς στρατολογεί αδύναμους κρίκους για να φιμώσει και να πλήξει τη Μαρία Καρυστιανού! Η κατασυκοφάντηση της Μαρίας Καρυστιανού και η υπονόμευση της εκ των έσω! Ακολουθεί το ρεπορτάζ του Τριανταφυλλόπουλου και της Δέσποινας Θάνου: Η απάντηση της προέδρου του κόμματος «Ελπίδα για τη Δημοκρατία» για το αποκαλυπτικό ρεπορτάζ της ιστοσελίδας μας Σε τηλεφωνική επικοινωνία που είχαμε με την Μαρία Καρυστιανού, πρόεδρο του κόμματος «Ελπίδα για τη Δημοκρατία», θέσαμε υπόψιν της όλα τα στοιχεία του αποκαλυπτικού ρεπορτάζ της «Ζούγκλας», η ίδια υποστηρίζει ότι δεν γνώριζε την συγκεκριμένη ενέργεια και ότι έγινε «από τον τότε σύντροφό της, κύριο Μωυσίδη» και μάλιστα «σε μια περίοδο πολύ δύσκολη για μένα, καθώς είχα χάσει την κόρη μου». Όλη η απάντηση της Μαρίας Καρυστιανού στη «Ζούγκλα» Ρωτήσαμε την Μαρία Καρυστιανού, για το ακίνητο που αγόρασε η εταιρεία, στην οποία είναι συνδιαχειρίστρια με τον πρώην σύντροφό της, την «Where about Travels», το οποίο έχει κατασχεθεί από Funds στην Αθήνα το 2023. Αναλυτικά η απάντηση: «Λοιπόν, το ζήτημα που μου θέτετε δεν είναι ένα ζήτημα στο οποίο μπορώ να σας απαντήσω «ναι» ή «όχι». Ούτε καν το θυμάμαι. Γιατί αφορά μια συναλλαγή που έχει κάνει η εταιρεία που είχα ιδρύσει το ’22 με τον τότε σύντροφό μου, Γιάννη Μωυσίδη». Στην απάντησή της η Μαρία Καρυστιανού κατηγορεί στελέχη του κόμματός της ότι είναι πίσω από την αποκάλυψη για την αγορά διαμερίσματος που είχε κατασχεθεί από Fund. «Το θέμα το ερεύνησα, όταν ήρθαν πρόσωπα μέσα από το κίνημά μου και το έθεσαν γιατί τους το είπαν κάποιοι. Τώρα ποιοι, τέλος πάντων, μπορούμε να φανταστούμε όλοι, ότι το βρήκαν στο κτηματολόγιο, που είναι βέβαια όλα δημοσιευμένα, λέγοντάς μου ότι θα το βγάλουν στη δημοσιότητα αν δεν ενδώσω σε απαιτήσεις για τις υποψηφιότητες και για τα αρχηγιλίκια». Η Μαρία Καρυστιανού επισημαίνει ότι «όπως καταλαβαίνετε, δεν μπορώ να ενδώσω σε τέτοιους αστείους και ανήθικους εκβιασμούς. Πρώτον, διότι δεν έχω καμία εξάρτηση, είμαι διάφανη, και δεύτερον, ούτε καν θυμάμαι αυτή τη συναλλαγή, καθώς η εταιρεία αυτή δεν λειτούργησε ποτέ σε μόνιμη βάση». Τα ακίνητα της εταιρείας «Η εταιρεία», σύμφωνα με την ίδια «απλά απέκτησε συνολικά τρία ακίνητα και επιπλέον τη διαχειριζόταν (σ.σ. Where About Travels), ο τότε σύντροφός μου, στον οποίο είχα εμπιστοσύνη και ο οποίος ασχολείται γενικά με το real estate, ενώ εγώ ήμουνα αφιερωμένη στο ιατρείο μου μέχρι το 2023 που σκοτώθηκε η κόρη μου, και έπειτα συνδύαζα το ιατρείο μου μαζί με τον αγώνα για τη δικαίωση του παιδιού μου». Όπως αναφέρει προς τη «Ζούγκλα», για την ίδια είναι θέμα ανύπαρκτο και πως ο πόλεμος εναντίον της, την χαροποιεί και την δυναμώνει, ενώ κατηγορεί το «σύστημα». «Για μένα όλο αυτό είναι ξεκάθαρο, ολοφάνερο ότι το σύστημα βρίσκει, άγνωστο με ποια ανταλλάγματα, πρόθυμους συνεργούς, και φυσικά, εκ των έσω, για να βάλει θέματα ανύπαρκτα, όπως μια πλαστή απόφαση Πρωτοδικείου του Άργους, όπως θυμόσαστε, την οποία δήθεν εγώ θα έχανα την επιμέλεια των παιδιών μου. Λοιπόν, όλος αυτός ο πόλεμος εμένα με χαροποιεί και με δυναμώνει, διότι αποκαλύπτει ξεκάθαρα τον πανικό του συστήματος, το οποίο μην έχοντας άλλο επιχείρημα για όλα αυτά στα οποία με συνέπεια και σταθερότητα, παλεύω και διεκδικώ για το καλό της χώρας, να επιστρατεύει τους αδύναμους κρίκους για να με χτυπήσει». Σε ερώτημά μας για το εάν η αγορά κατασχεμένης κατοικίας είναι μεν νόμιμη, αλλά είναι και ηθική, η ίδια μας παρέπεμψε στον πρώην σύντροφό της «για το θέμα της ηθικότητας». «Μα τι καραμέλα είναι αυτή που λέτε; Σας εξηγώ ότι αυτή η κίνηση έγινε από τον κύριο Μωυσίδη, αν θέλετε μιλήστε με τον ίδιο για το θέμα ηθικότητας. Θα μου πείτε εμένα για το θέμα ηθικότητας; Θα δείτε το πρόγραμμα που θα βγάλουμε για τα funds και θα καταλάβετε για την ηθικότητα. Μια πράξη, λοιπόν, η οποία τελέστηκε όταν εγώ είχα χάσει την κόρη μου και δούλευα από το πρωί μέχρι το βράδυ στο ιατρείο, και στη συνέχεια προσπαθούσα σε Ελλάδα και εξωτερικό να καταργήσω το άρθρο 86, που ούτε εσάς σας βολεύει, γιατί ουσιαστικά δίνει ασυλία και τη δυνατότητα στους πολιτικούς μας να μας κακοποιούν, θέλετε να μου πείτε ότι καθόμουνα όλη τη μέρα πάνω από τους πλειστηριασμούς για να χτυπήσω σπίτι; Αυτό που, εσείς αυτό που ορίζετε, είναι ανήθικο. Ειλικρινά!». Μάλιστα, τονίζει πως ο πλειστηριασμός και η αγορά του σπιτιού έγινε σε μια περίοδο που η ίδια ήταν «πνευματικά και σωματικά μη διαθέσιμη». «Δείχνει ότι ήταν μια μεμονωμένη πράξη που την έκανε ο κύριος Μωυσίδης και έγινε, μάλιστα, και στο σημείο που εγώ ήμουνα… πνευματικά και σωματικά και από όλες τις απόψεις, μη διαθέσιμη», ενώ επαναλαμβάνει ότι η ίδια δεν το γνώριζε. Το ερώτημα, βέβαια, είναι πώς είναι δυνατόν ως διαχειρίστρια της εταιρείας που αγοράζει ακίνητο από Fund να μην το γνώριζε. «Σας εξηγώ ότι ο άνθρωπος με τον οποίο είχα σχέση και ασχολείται με το real estate, κάναμε, βέβαια, την εταιρεία μαζί, αλλά την ανέλαβε πλήρως. Κι εγώ είμαι γιατρός, εργάζομαι από το πρωί μέχρι το βράδυ στο ιατρείο μου, δεν έχω καμία σχέση με αυτά, γιατί δεν το γνωρίζω το αντικείμενο. Είμαι διαχειρίστρια επειδή ακριβώς, λόγω φορολογίας, ο επειδή ο άνθρωπος είναι κάτοικος εξωτερικού και φορολογείται στο εξωτερικό, δεν ήθελε να έχει διπλή φορολογία. Οπότε το ανέλαβα εγώ». Επίσης, από την έρευνα της «Ζούγκλας» αποδεικνύεται ότι μέχρι προχθές το όνομά της εμφανιζόταν ως διαχειρίστρια της εταιρείας ενώ από χθες έχει «κατέβει». Τέλος, η ίδια υποστηρίζει ότι δεν θα κάνει κάτι – τώρα που αποκαλύφθηκε το θέμα με τους πλειστηριασμούς των Funds και την αγορά ακινήτου από την εταιρεία της – σημειώνοντας ότι θα συνεχίσει τον αγώνα της εναντίον των Funds και υπέρ των ελληνικών οικογενειών που χάνουν τα ακίνητά τους. «Τι να κάνω; Δεν έχω να κάνω κάτι. Δεν έχω να κάνω τίποτα απολύτως. Εγώ θα συνεχίσω τον αγώνα μου κατά των funds, υπέρ των ελληνικών οικογενειών και ελληνικών επιχειρήσεων που χάνουν τα ακίνητά τους. Επειδή ο κύριος Τσίπρας έφερε τα μνημόνια και μας παίρνουν τα σπίτια. Εκεί θα με βρείτε, δίπλα. Τα άλλα που θέλετε να με τοποθετήσετε, λυπάμαι. Δεν είμαι διαθέσιμη» Η Μαρία Καρυστιανού, στο λάκκο των λεόντων! Διάβασα και ανέλυσα την είδηση και από το σάιτ του Τριανταφυλλόπουλου, αλλά και αυτό που ανέρτησε ο Στέφανος Χίος, με πολύ μεγάλη προσοχή και εντελώς αμερόληπτα. Κατά την άποψη μου, πρόκειται για μια πολυεπίπεδη πολιτική επίθεση που χρησιμοποιεί μια παλιά, προσωπική και επαγγελματική υπόθεση —μια συναλλαγή δηλαδή εταιρείας που δεν λειτούργησε ουσιαστικά και διαχειριζόταν από τον πρώην σύντροφο— για να πλήξει τη Μαρία Καρυστιανού ακριβώς τη στιγμή που χτίζει πολιτική παρουσία. Είναι φώς φανάρι πως πρόκειται για καθαρή περίπτωση γκεμπελικής υφής επίθεση, με μπόλικη λάσπη που μεγενθύνεται δυναμώνοντας τη δυναμική του...ανεμιστήρα κατά βούληση. Η ίδια τοποθετεί τα γεγονότα στο πλαίσιο της προσωπικής της τραγωδίας (απώλεια κόρης το 2023, δικαστικές περιπέτειες, εξάντληση), αρνείται τη γνώση του γεγονότος, κατηγορεί ευθέως εσωτερικούς «αδύναμους κρίκους» για εκβιασμό με στόχο υποψηφιότητες και αρχηγιλίκια, και δηλώνει ότι δεν θα ενδώσει. Το σύστημα - εξ' όσων εγώ τουλάχιστον βλέπω, δεν έχει άλλο επιχείρημα απέναντι στη συνέπεια και τη διαφάνειά της, γι’ αυτό καταφεύγει σε ανύπαρκτα ή παραμορφωμένα ζητήματα από μια περίοδο που ήταν πράγματι «πνευματικά και σωματικά μη διαθέσιμη». Όλοι μας παρακολουθούσαμε τον αγώνα της που έδωσε εδώ και τρία χρόνια για τη δικαίωση των νεκρών και την αποκάλυψη της αλήθειας. Ακόμη κι αν ισχύουν - που δεν ισχύουν - αυτά που λένε για "άπονη μάνα, ότι "υποκρίνεται για να πουλήσει λύπη και συμπόνια ενώ ο στόχος της ήταν η πολιτική" και άλλες τέτοιες μπούρδες που είχαν σπείρει οι τύποι της "Ομάδας Αλήθειας" που χαρτζηλίκωνε ο Μητσοτάκης, πάλι δε βγάζει νόημα το θέμα. Διότι ο αγώνας που έδινε όπως τον ζήσαμε όλοι, ήταν τόσο πολύ ψυχοφθόρος, που ακόμη και ο πιο δυνατός άνθρωπος στον πλανήτη, θα λύγιζε! Μ' άλλα λόγια, μόνο τα...ζητήματα μιας εταιρίας που ούτε καν είχε συμμετοχή (η συμμετοχή της ήταν μόνο στα χαρτιά, συμβαίνει αυτό πάμπολλες φορές, δεν είναι ούτε καινούργιο, ούτε απίθανο. Είναι καθεστώς τις πιο πολλές φορές, να φαίνεται ένας στα χαρτιά και άλλοι να κάνουν κουμάντο) θα την ενδιέφερε. Επομένως, πολύ σωστά λέγοντας η Μαρία, θα έπρεπε να ρωτήσουν οι ρεπόρτερ και τον τέως συζυγό της, αυτόν τον κύριο Μωϋσίδη. Έγινε αυτό; Ρωτήθηκε ο κύριος Μωϋσίδης επ' αυτού; Δεν αναφέρει το ρεπορτάζ τίποτε τέτοιο. Εγώ πάντως, είμαι περίεργος και θα ήθελα να ακούσω και την πλευρά του κυρίου Μωϋσίδη. Αλλά ξέρετε κάτι; Είμαι σίγουρος ότι θα κάνουν οι ρεπορτερ αυτό. Κι όταν διαπιστώσουν πως τα πράγματα είναι όπως τα παρουσίασε η Μαρία, δε θα βγάλουν κίχ. Το ...κιχ θα το βγάλουν μόνο αν ανακαλύψουν το...αντίθετο, είμαι βέβαιος! Πάμε παρακάτω. Στο βάθος αυτής της αποκαλυπτικής απάντησης της Μαρίας Καρυστιανού δεν βρίσκεται απλώς η υπεράσπιση μιας παλιάς συναλλαγής ακινήτου. Βρίσκεται η ομολογία ενός ολόκληρου βρώμικου συστήματος που, έχοντας χάσει κάθε ηθικό, πολιτικό και κοινωνικό έρεισμα, καταφεύγει στις πιο σκοτεινές και αδίστακτες μεθόδους για να εξουδετερώσει μια φωνή που το τρομάζει πραγματικά. Η γυναίκα αυτή δεν είναι μια συνηθισμένη πολιτικός του συστήματος. Είναι μια μητέρα που έχασε την κόρη της το 2023, που βρέθηκε αντιμέτωπη με δικαστικές αποφάσεις τις οποίες η ίδια χαρακτηρίζει πλαστές, που είδε την επιμέλεια των παιδιών της να της αφαιρείται σε μια περίοδο απόλυτης κατάρρευσης, και που αντί να λυγίσει, αντί να σωπάσει, σήκωσε το ανάστημά της. Άφησε το ιατρείο της, το οποίο υπηρετούσε από το πρωί μέχρι το βράδυ, και αφιερώθηκε στον αγώνα για τη δικαιοσύνη, για την κατάργηση του άρθρου 86 που δίνει ασυλία στους πολιτικούς να κακοποιούν τον λαό, για την υπεράσπιση των ελληνικών οικογενειών και επιχειρήσεων που χάνουν τα σπίτια και τα ακίνητά τους από τα funds και όλα όσα ξέρουμε για τη δράση της. Ακριβώς επειδή φαίνεται δια γυμνού οφθαλμού ότι είναι αυθεντική (διαπιστώθηκε αυτό δυό φορές από συνεντεύξεις που είχε δώσει με λόγο αψύ και κοφτό) επειδή δεν έχει εξαρτήσεις, επειδή είναι διάφανη και δεν μπορεί ούτε να αγοραστεί ούτε να εκβιαστεί, αποτελεί κίνδυνο-θάνατο για το μητσοτακικό καθεστώς. Και όχι μόνο! Ένα καθεστώς που βλέπει την επιρροή της να μεγαλώνει, το κίνημά της να ριζώνει στις συνειδήσεις ανθρώπων που έχουν κουραστεί από τα ψέματα, τις υποσχέσεις και την ατιμωρησία. Και γι’ αυτό θα την πολεμά μέχρις εσχάτων από δω και πέρα, με όλα τα μέσα που διαθέτει: ΜΜΕ, εσωτερικούς σαμποτέρ, προσωπικές συκοφαντίες και εκβιασμούς ντυμένους με τον μανδύα της «δημοσιογραφικής έρευνας». Ο πόλεμος αυτός είναι πολυεπίπεδος και καλά σχεδιασμένος. Το πρώτο επίπεδο είναι η προσωπική συκοφάντηση. Χρησιμοποιούν μια συναλλαγή που έγινε από τον τότε σύντροφό της, τον Γιάννη Μωυσίδη, ο οποίος ασχολείται με το real estate, σε μια περίοδο που η ίδια ήταν βυθισμένη στον πόνο για την απώλεια της κόρης της και στην εξάντληση από την καθημερινή μάχη στο ιατρείο και τον αγώνα. Μια εταιρεία που απέκτησε συνολικά τρία ακίνητα, που δεν λειτούργησε ποτέ σε μόνιμη βάση, και στην οποία η ίδια ήταν διαχειρίστρια μόνο για φορολογικούς λόγους, επειδή ο σύντροφος ήταν κάτοικος εξωτερικού και δεν ήθελε διπλή φορολογία. Άρα δεν γνώριζε, δεν ασχολήθηκε, δεν είχε σχέση με το αντικείμενο. Και όμως, αυτό παρουσιάζεται ως σκάνδαλο, ως απόδειξη ηθικής κατάπτωσης, ενώ η ίδια παραπέμπει ευθέως σε εκείνον για το θέμα της ηθικότητας και προκαλεί ανοιχτά: «Θα δείτε το πρόγραμμα που θα βγάλουμε για τα funds και θα καταλάβετε για την ηθικότητα». Μια πράξη που τελέστηκε όταν εκείνη ήταν «πνευματικά και σωματικά και από όλες τις απόψεις, μη διαθέσιμη». Το σύστημα δεν ενδιαφέρεται για αυτή την αλήθεια. Την εργαλειοποιεί. Το δεύτερο επίπεδο είναι η εσωτερική υπονόμευση και ο εκβιασμός. Δεν είναι τυχαίο ότι το θέμα «ερευνήθηκε» όταν «ήρθαν πρόσωπα μέσα από το κίνημά μου και το έθεσαν γιατί τους το είπαν κάποιοι». Η Καρυστιανού το λέει καθαρά: Το βρήκαν στο κτηματολόγιο, που είναι δημοσιευμένο, και της το έθεσαν ως απειλή — αν δεν ενδώσει σε απαιτήσεις για υποψηφιότητες και αρχηγιλίκια, θα το βγάλουν στη δημοσιότητα. Αυτό δεν είναι δημοσιογραφία. Αυτό είναι πολιτικός πόλεμος με όλα τα μέσα. Το σύστημα βρίσκει, με άγνωστα ανταλλάγματα, πρόθυμους συνεργούς μέσα από τις γραμμές εκείνων που υποτίθεται ότι αγωνίζονται μαζί της. Ήταν αναμενόμενο άλλως τε. Αδύναμους κρίκους που είτε εκβιάζονται είτε δελεάζονται με θέσεις και υποσχέσεις. Και όταν ο κάθε ένας που είχε σοβαρούς και πατριωτικούς στόχους, όχι μόνο η Καρυστιανού, αρνείται να ενδώσει σε «τέτοιους αστείους και ανήθικους εκβιασμούς», τότε το θέμα βγαίνει στο φως. Όχι για να ενημερωθεί ο λαός, αλλά για να πληγεί η ίδια και το κίνημά της. Αυτό αποκαλύπτει τον πανικό του καθεστώτος. Δεν έχει άλλο επιχείρημα απέναντι στη συνέπεια και τη σταθερότητα με την οποία παλεύει η Καρυστιανού και διεκδικεί. Γι’ αυτό επιστρατεύει τους αδύναμους κρίκους για να τη χτυπήσει. Το τρίτο επίπεδο είναι η χρονική συγκυρία και η ηθική υποκρισία του συστήματος. Η αποκάλυψη έρχεται ακριβώς όταν η Μαρία Καρυστιανού χτίζει το κόμμα της, οργανώνει δομές, ετοιμάζει πρόγραμμα κατά των funds και υπέρ των οικογενειών που χάνουν τα σπίτια τους. Το καθεστώς που έχει κάνει σημαία του την «ανάπτυξη» ενώ τα funds αρπάζουν περιουσίες, τρέμει μπροστά σε μια φωνή που συνδέει την προσωπική τραγωδία με την ευρύτερη ατιμωρησία και την οικονομική λεηλασία. Και γι’ αυτό η επίθεση είναι λυσσαλέα. Το σύστημα που μιλάει τώρα για ηθικότητα είναι το ίδιο που ψήφισε και διατήρησε νόμους που επιτρέπουν την ασυλία των πολιτικών, που άνοιξε τον δρόμο στα funds με τα μνημόνια, που συγκαλύπτει ή υποβαθμίζει εγκλήματα κατά του λαού. Και τώρα ζητάει από μια γυναίκα που ήταν βυθισμένη στον πόνο, να λογοδοτήσει για μια πράξη που φαίνεται πως δεν έκανε η ίδια. «Μα τι καραμέλα είναι αυτή που λέτε;» ρωτάει η Καρυστιανού. Και έχει απόλυτο δίκιο. Η πραγματική ανήθικη πράξη είναι η προσπάθεια να χρησιμοποιηθεί ο προσωπικός της Γολγοθάς ως όπλο πολιτικής εξόντωσης. Η Μαρία Καρυστιανού δεν άκουσα ποτέ να ζητάει συμπάθεια. Ζητάει να κριθεί για τον αγώνα της. Και αυτός ο αγώνας είναι που τρομάζει το καθεστώς. Γι’ αυτό και θα πολεμηθεί μέχρις εσχάτων, είναι αναμενόμενο. Με ΜΜΕ που θα αναπαράγουν το αφήγημα χωρίς πλαίσιο και χωρίς την προσωπική της μαρτυρία. Με εσωτερικούς σαμποτέρ που θα πουλάνε πληροφορίες για μια θέση στον ήλιο. Με δικαστικές ή ψευδο-δικαστικές πιέσεις. Με προσωπικές επιθέσεις που θα προσπαθούν να την παρουσιάσουν ως «μία από τους άλλους ή μία απ' τα ίδια». Αλλά η ίδια το έχει πει καθαρά: «Όλος αυτός ο πόλεμος εμένα με χαροποιεί και με δυναμώνει, διότι αποκαλύπτει ξεκάθαρα τον πανικό του συστήματος». Έχει δίκιο. Ο πανικός είναι ολοφάνερος. Ένα καθεστώς που για δεκαετίες προστατεύει τους εαυτούς του με νόμους και θεσμούς, που επιτρέπει στα funds να αρπάζουν τα σπίτια του κόσμου, που συγκαλύπτει εγκλήματα, τώρα τρέμει μπροστά σε μια γυναίκα που δεν φοβάται, δεν υποχωρεί, δεν παζαρεύει. Αυτός ο πόλεμος δεν αφορά μόνο την Μαρία Καρυστιανού. Αφορά όλους όσους τη στηρίζουν. Αφορά τον λαό που βλέπει σε αυτήν μια πραγματική ελπίδα για δημοκρατία, μακριά από τα κόμματα του συστήματος, μακριά από τις συναλλαγές και τους εκβιασμούς. Αφορά την προσπάθεια να σπάσει το άρθρο 86, να λογοδοτήσουν οι πολιτικοί, να σταματήσει η ασυλία που επιτρέπει την κακοποίηση του λαού. Αφορά την αντίσταση ενάντια στα funds που, όπως λέει η ίδια, ο Τσίπρας έφερε με τα μνημόνια και το σύστημα συνεχίζει να προστατεύει. Η Καρυστιανού δεν έχει να κάνει τίποτα. Δεν έχει να κάνει τίποτα απολύτως. Θα συνεχίσει τον αγώνα της κατά των funds, υπέρ των ελληνικών οικογενειών και ελληνικών επιχειρήσεων που χάνουν τα ακίνητά τους. Εκεί θα τη βρούμε, δίπλα. Το βρώμικο σύστημα θα συνεχίσει να πολεμά. Θα στέλνει τα ΜΜΕ του, θα στρατολογεί αδύναμους κρίκους από μέσα, θα κατασκευάζει σκάνδαλα από ανύπαρκτα ή παραμορφωμένα γεγονότα, θα χτυπάει προσωπικά, θα εκβιάζει. Γιατί η γυναίκα αυτή είναι κίνδυνος-θάνατος για το Ψευτορωμαίϊκο. Είναι η απόδειξη ότι μπορεί να υπάρξει πολιτική χωρίς εξαρτήσεις, χωρίς παζάρια, χωρίς προδοσίες. Είναι η φωνή που λέει «όχι» στους εκβιασμούς και «ναι» στον αγώνα μέχρι τέλους. Αλλά όσο πιο πολύ την πολεμούν, τόσο πιο πολύ δυναμώνει. Όσο πιο πολύ προσπαθούν να την λερώσουν, τόσο πιο καθαρή φαίνεται μπροστά στα μάτια του λαού. Γιατί η αλήθεια είναι με το μέρος της. Και η αλήθεια, τελικά, είναι αυτή που τρομάζει το σύστημα περισσότερο από οτιδήποτε άλλο. Κάθε μέρα που περνάει με την Καρυστιανού όρθια, το σύστημα χάνει λίγο ακόμα από τη δύναμή του. Γιατί η αλήθεια δεν μπορεί να θαφτεί για πάντα. Και η Καρυστιανού είναι η ζωντανή απόδειξη ότι η αλήθεια, όταν έχει ρίζες στον πόνο και στην αξιοπρέπεια, γίνεται ανίκητη.

Το είπε και το έκανε ο Πούτιν! Με 70 πυραύλους και 4 Zircon, οι Ρώσοι χτύπησαν δύο 5στερα ξενοδοχεία με νατοϊκούς και μυστικές εγκαταστάσεις! Φωτιά και τρόμος χωρίς έλεος! Με βάση τα τελικά χτυπήματα οι Ρωσικές δυνάμεις έκπληξαν δύο πεντάστερα ξενοδοχεία στη λεωφόρο Shevchenko στο κέντρο του Κιέβου ξένοι μισθοφόροι των Ουκρανικών Ενόπλων Δυνάμεων (UAF) διαμένουν συχνά εκεί καθώς και ανώτεροι νατοϊκοί στρατιωτικοί! Η νύχτα της μαζικής επίθεσης Τα ξημερώματα της 2ας Ιουλίου 2026 οι ρωσικές ένοπλες δυνάμεις εξαπέλυσαν μία από τις μεγαλύτερες και πλέον συντονισμένες αεροπορικές επιχειρήσεις του πολέμου κατά του Κιέβου και σειράς άλλων ουκρανικών πόλεων. Εκτοξεύθηκαν συνολικά εβδομήντα τέσσερις πύραυλοι διαφόρων τύπων και τετρακόσια ενενήντα έξι μη επανδρωμένα αεροσκάφη. Η επίθεση διήρκεσε έντεκα ολόκληρες ώρες και έπληξε περισσότερες από τριάντα τοποθεσίες. Δεν επρόκειτο για μεμονωμένα χτυπήματα, αλλά για έναν καταιγισμό πολλαπλών κυμάτων που συνδύαζε υπερηχητικούς, βαλλιστικούς και πυραύλους κρουζ με μαζική χρήση drones, σε μια προσπάθεια κορεσμού της ουκρανικής αντιαεροπορικής άμυνας. Το γεγονός ότι η επιχείρηση κράτησε τόσες ώρες δείχνει όχι μόνο την έκταση των διαθέσιμων μέσων, αλλά και την πρόθεση να διατηρηθεί η πίεση για μεγάλο διάστημα, εμποδίζοντας την ανάκαμψη και την ανασυγκρότηση της άμυνας. Τεχνολογία και συντονισμός: Η σύνθεση του πλήγματος Η σύνθεση των μέσων που χρησιμοποιήθηκαν αποκαλύπτει μια εξελιγμένη στρατηγική πολλαπλών επιπέδων. Ανάμεσα στους εβδομήντα τέσσερις πυραύλους ξεχώρισαν τέσσερις υπερηχητικοί πύραυλοι Ζιρκόν, των οποίων η ταχύτητα και η τροχιά καθιστούν την αναχαίτιση ιδιαίτερα δύσκολη. Συμπληρώθηκαν από βαλλιστικούς πυραύλους Ισκάντερ, πυραύλους κρουζ Χ-101 και Καλιμπρ, καθώς και κατευθυνόμενους αεροεκτοξευόμενους πυραύλους Χ-59/69. Η παρουσία βαρέων βομβαρδιστικών Του-160 που εκτόξευαν πυραύλους από απόσταση προσέθεσε ακόμη μία διάσταση στο πλήγμα. Παράλληλα, η μαζική χρήση μη επανδρωμένων αεροσκαφών —μεταξύ των οποίων και η πρώτη τόσο εκτεταμένη εμφάνιση της έκδοσης Γεράν με κινητήρα τζετ— δημιουργεί ένα πυκνό «σύννεφο» στόχων που δυσκολεύει τα ραντάρ και τα συστήματα αναχαίτισης να ξεχωρίσουν τα πραγματικά απειλητικά αντικείμενα. Αυτή η συνδυαστική προσέγγιση —υψηλής αξίας υπερηχητικά όπλα για κρίσιμους στόχους και φθηνά, μαζικά drones για κορεσμό— αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα της ρωσικής προσαρμογής στις συνθήκες του πολέμου. Οι ουκρανικές εκτιμήσεις για την άμυνα και τις απώλειες Σύμφωνα με την ανακοίνωση της Πολεμικής Αεροπορίας των Ουκρανικών Ενόπλων Δυνάμεων, καταρρίφθηκαν σαράντα οκτώ από τους εβδομήντα τέσσερις πυραύλους και τετρακόσια εβδομήντα έξι από τα τετρακόσια ενενήντα έξι μη επανδρωμένα αεροσκάφη. Ωστόσο, η ίδια ανακοίνωση παραδέχεται ότι δεν κατέστη δυνατή η αναχαίτιση των τεσσάρων υπερηχητικών Ζιρκόν, ενώ διέφυγαν είκοσι από τους είκοσι τέσσερις βαλλιστικούς Ισκάντερ και δύο από τους τριάντα τέσσερις πυραύλους κρουζ Χ-101. Αντιθέτως, όλοι οι οκτώ Καλιμπρ και οι τέσσερις Χ-59/69 καταρρίφθηκαν. Οι ουκρανικές αρχές ανέφεραν πλήγματα από είκοσι πέντε βαλλιστικούς πυραύλους και δώδεκα επιθετικά μη επανδρωμένα αεροσκάφη σε τριάντα τρεις τοποθεσίες, ενώ συντρίμμια έπεσαν σε δεκαοκτώ ακόμη σημεία. Ο Ζελένσκι τόνισε σε ανάρτησή του ότι «το κύριο πλήγμα κατευθύνθηκε ακριβώς κατά του Κιέβου». Οι ουκρανικές αρχές ανακοίνωσαν επίσης ότι από την επίθεση σκοτώθηκαν τουλάχιστον δεκατρείς άνθρωποι και τραυματίστηκαν άλλοι ογδόντα έξι. Οι αποκλίσεις στους αριθμούς μεταξύ των δύο πλευρών αναδεικνύουν για άλλη μία φορά τη θολή εικόνα που επικρατεί στο πεδίο της μάχης. Το πλήγμα στο κέντρο του Κιέβου: Τα δύο πεντάστερα ξενοδοχεία Στο κέντρο του Κιέβου, στη λεωφόρο Σεβτσένκο, δύο πεντάστερα ξενοδοχεία —το Σίτι Χοτέλ Ρεζιντένς και το Πρέμιερ Πάλας— δέχθηκαν άμεσα και ισχυρά πλήγματα και τυλίχθηκαν στις φλόγες. Σύμφωνα με πολλαπλές αναφορές, τα συγκεκριμένα ξενοδοχεία αποτελούσαν συχνό κατάλυμα για ξένους μισθοφόρους των ουκρανικών ενόπλων δυνάμεων και ανώτερους νατοϊκούς στρατιωτικούς. Τα χτυπήματα ήταν τόσο σφοδρά, ώστε, κατά τις πρώτες εκτιμήσεις, καθίσταται εξαιρετικά απίθανη η επιβίωση όσων διέμεναν στους χώρους. Η επιλογή αυτών των στόχων δεν είναι τυχαία. Πέρα από το συμβολικό πλήγμα στην καρδιά της πρωτεύουσας, η παρουσία ξένου στρατιωτικού προσωπικού σε πολιτικά ξενοδοχεία θολώνει τα όρια μεταξύ στρατιωτικού και πολιτικού στόχου και εγείρει ερωτήματα για τον βαθμό και τον χαρακτήρα της ξένης εμπλοκής στις ουκρανικές ένοπλες δυνάμεις. Οι εικόνες που κυκλοφόρησαν στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης κατέγραψαν εκτεταμένες πυρκαγιές και καταστροφές σε κτίρια υψηλής αισθητικής και λειτουργικότητας. Κρυφές εγκαταστάσεις και στρατηγικοί στόχοι στο Κίεβο Πέρα από τα ξενοδοχεία, ρωσικές πηγές ανέφεραν πλήγματα σε εγκαταστάσεις που παρουσιάζονταν ως πολιτικές, αλλά σύμφωνα με τους ίδιους ισχυρισμούς εξυπηρετούσαν στρατιωτικούς σκοπούς. Ιδιαίτερη αναφορά γίνεται σε μυστική στρατιωτική εγκατάσταση που ήταν μεταμφιεσμένη ως επιχείρηση διαμόρφωσης τοπίου. Σύμφωνα με τον Σεργκέι Λεμπέντεφ, επικεφαλής ρωσικής μυστικής οργάνωσης στην περιοχή Μικολάιβ, δύο πύραυλοι κρουζ Χ-101 έπληξαν το κύριο κτίριο και γειτονικό υπόστεγο. Ο Λεμπέντεφ υποστηρίζει ότι στον χώρο είχαν επανειλημμένως παρατηρηθεί φορτηγά με στρατιωτικές πινακίδες, στρατιωτικά οχήματα και μέσα μεταφοράς φορτίων για τις ουκρανικές ένοπλες δυνάμεις, ενώ δεν πραγματοποιούνταν οι δηλωμένες εργασίες διαμόρφωσης τοπίου. Η χρήση δύο πυραύλων για τον ίδιο στόχο, κατά τον ίδιο, υποδηλώνει τη σημασία του και την πρόθεση να εξασφαλιστεί η πλήρης καταστροφή των αποθηκευτικών εγκαταστάσεων. Επιπλέον, επλήγησαν το εργοστάσιο Euroformat και οι αποθήκες Euroterminal στη βόρεια βιομηχανική ζώνη του Κιέβου, όπου ξέσπασε μεγάλη πυρκαγιά, καθώς και εργοστάσιο κατασκευής εξαρτημάτων πυραύλων κοντά σε αμαξοστάσιο τρόλεϊ, όπου φέρεται να χρησιμοποιήθηκαν επτά υπερηχητικοί πύραυλοι Ζιρκόν. Τέλος, καταστράφηκε ή υπέστη σοβαρές ζημιές ένας ζωτικής σημασίας σταθμός ηλεκτροπαραγωγής —υδροηλεκτρικός κατά ορισμένες αναφορές— καθώς και δεξαμενές αποθήκευσης πετρελαίου στα περίχωρα της πόλης. Η επιλογή αυτών των στόχων δείχνει σαφή πρόθεση να πλήγουν όχι μόνο την άμυνα, αλλά και την ενεργειακή και βιομηχανική υποδομή που στηρίζει την πολεμική προσπάθεια. Η επίσημη θέση του ρωσικού υπουργείου Άμυνας Το υπουργείο Άμυνας της Ρωσίας, σε επίσημη ανακοίνωση, παρουσίασε την επίθεση ως άμεση απάντηση σε ουκρανικές τρομοκρατικές ενέργειες κατά πολιτικών υποδομών στο ρωσικό έδαφος. Σύμφωνα με το ρωσικό υπουργείο, επλήγησαν επιχειρήσεις της πολεμικής βιομηχανίας και εγκαταστάσεις του τομέα καυσίμων και ενέργειας στο Κίεβο και την περιφέρειά του, καθώς και οι υποδομές στρατιωτικών αεροδρομίων στις περιφέρειες Ντνιπροπετρόβσκ, Πολτάβα, Τσερκάσι, Τσερνίχιβ και Κιέβου. Η επιχείρηση πραγματοποιήθηκε με όπλα υψηλής ακρίβειας μεγάλου βεληνεκούς αεροπορικής, χερσαίας και θαλάσσιας βάσης, καθώς και με επιθετικά μη επανδρωμένα αεροσκάφη. Η συμμετοχή των βαρέων βομβαρδιστικών Του-160 υπογραμμίζει την ικανότητα της Ρωσίας να διεξάγει βαθιές επιχειρήσεις ακόμη και υπό καθεστώς κυρώσεων, χρησιμοποιώντας τόσο υψηλής τεχνολογίας όπλα όσο και μαζικά, οικονομικότερα μέσα. Η στρατιωτική ανάλυση του Μποχτάν Μιροσνίκοφ Ο Ουκρανός στρατιωτικός αναλυτής Μποχτάν Μιροσνίκοφ χαρακτήρισε την επίθεση «εξαιρετικά περίπλοκη» και επισήμανε ως κύρια ιδιαιτερότητά της την πρωτοφανή μαζική χρήση μη επανδρωμένων αεροσκαφών τύπου Γεράν με κινητήρα τζετ. Κατά τον ίδιο, τα συγκεκριμένα drones χρησιμοποιήθηκαν για πρώτη φορά σε τόσο μεγάλη κλίμακα, γεγονός που δυσχέρανε σημαντικά το έργο της ουκρανικής αντιαεροπορικής άμυνας. Ο Μιροσνίκοφ εκτίμησε ότι εναντίον του Κιέβου εκτοξεύθηκαν συνολικά περίπου εξήντα πύραυλοι διαφόρων τύπων και περισσότερα από εκατό μη επανδρωμένα αεροσκάφη τύπου τζετ. Ιδιαίτερα σημαντική είναι η παρατήρησή του ότι οι ρωσικές δυνάμεις εκτόξευσαν ταυτόχρονα βαλλιστικούς πυραύλους Ισκάντερ, πυραύλους σχεδιασμένους για τα αντιαεροπορικά συστήματα Σ-400 και υπερηχητικούς πύραυλους Ζιρκόν. Αυτή η πολυμορφία των μέσων και των τροχιών δημιουργεί ένα περιβάλλον υψηλής πολυπλοκότητας για τα συστήματα αναχαίτισης, τα οποία καλούνται να αντιμετωπίσουν ταυτόχρονα απειλές υψηλής ταχύτητας, χαμηλού ύψους και μαζικού αριθμού. Μετά τα κύρια κύματα, η πόλη συνέχισε να δέχεται πλήγματα από μεμονωμένα μέσα και περιφερόμενα πυρομαχικά τύπου Μπαντερόλ, διατηρώντας έτσι την πίεση για μεγαλύτερο χρονικό διάστημα. Πλήγματα σε άλλες πόλεις και περιφέρειες Η επίθεση δεν περιορίστηκε στο Κίεβο. Τα βαριά βομβαρδιστικά Του-160 χρησιμοποιήθηκαν για να πλήξουν τα προάστια του Χάρκοβο και τις περιοχές Μπροβάρι, Ζαπορίζια, Σούμι, Μικολάιβ και Παβλογκράντ. Παράλληλα, ρωσικά στρατεύματα έπληξαν κέντρα logistics των ουκρανικών ενόπλων δυνάμεων στη Νέα Οδησσό, στην περιοχή Μικολάιβ, χρησιμοποιώντας drones τύπου Γεράν. Σύμφωνα με ρωσικές αναφορές, το κέντρο logistics καταστράφηκε ολοσχερώς και οι εικόνες που δημοσιεύθηκαν δείχνουν κατεστραμμένες εγκαταστάσεις που χρησιμοποιούνταν για την κατασκευή και αποθήκευση drones και των εξαρτημάτων τους. Η ταυτόχρονη πίεση σε πολλαπλές πόλεις και περιφέρειες δείχνει μια προσπάθεια διάσπασης της ουκρανικής άμυνας και εφοδιαστικής αλυσίδας σε ευρύ μέτωπο. Το ανθρώπινο τίμημα και η ευρύτερη σημασία Πέρα από τους αριθμούς πυραύλων και drones, η επίθεση άφησε πίσω της δεκατρείς νεκρούς και ογδόντα έξι τραυματίες, σύμφωνα με τις ουκρανικές αρχές. Το γεγονός ότι πλήγματα έπληξαν ξενοδοχεία με ξένο στρατιωτικό προσωπικό, μυστικές εγκαταστάσεις και ενεργειακή υποδομή ζωτικής σημασίας για μια μεγάλη πόλη, δείχνει ότι ο πόλεμος εισέρχεται σε μια φάση όπου οι διαχωριστικές γραμμές μεταξύ στρατιωτικού και πολιτικού στόχου γίνονται όλο και πιο δυσδιάκριτες. Η ικανότητα της Ρωσίας να διεξάγει τόσο εκτεταμένες και πολυεπίπεδες επιχειρήσεις βαθιά στο ουκρανικό έδαφος, ακόμη και υπό καθεστώς δυτικών κυρώσεων, υπογραμμίζει την προσαρμοστικότητα και την ανθεκτικότητα του ρωσικού στρατιωτικο-βιομηχανικού συστήματος. Ταυτόχρονα, η πίεση στην ενεργειακή υποδομή και η παρουσία ξένου προσωπικού εγείρουν ερωτήματα για την αντοχή της ουκρανικής κοινωνίας και για τους κινδύνους περαιτέρω κλιμάκωσης. Η θολή εικόνα που προκύπτει από τις αντικρουόμενες αναφορές των δύο πλευρών υπενθυμίζει για άλλη μία φορά ότι στον σύγχρονο πόλεμο η αλήθεια είναι συχνά το πρώτο θύμα... Με πληροφορίες από Ria Novosti, News.ru, BN

To Kτήνος πετά… χαρταετό στη μάχη κατά της ακρίβειας, επιμένοντας στη διατήρηση των καρτέλ στην ενέργεια και στα τρόφιμα, εξαρτημένος από τα μεγάλα συμφέροντα που εκπροσωπεί Ακόμα μία φορά το Κτήνος αποφάσισε να… πετάξει χαρταετό στη μάχη κατά της ακρίβειας, προσφέροντας καθρεφτάκια και υποσχέσεις στους ιθαγενείς για μειώσεις και ενέργειες που… θα δούμε στο μέλλον. Η επιμονή του Μητσοτάκη στη διατήρηση των καρτέλ στην ενέργεια και στα τρόφιμα, και η άνευ όρων παράδοσή του στους μεσάζοντες αποδεικνύουν πλέον με τρόπο ξεκάθαρο πως η φτωχοποίηση του μέσου Έλληνα και της μέσης Ελληνίδας είναι στρατηγική επιλογή του Κτήνους. Όχι φυσικά γιατί μισεί τους Έλληνες, αλλά γιατί αγαπά και είναι εξαρτημένος από τα μεγάλα συμφέροντα που εκπροσωπεί. Ακόμα και σήμερα, που βρίσκεται με την πλάτη στον τοίχο και σε όλες τις δημοσκοπήσεις δείχνει να χάνει το… τρένο της αυτοδυναμίας, αρνείται να πάρει μέτρα εξαγγέλλοντας υποσχέσεις για καλύτερες ημέρες. Ο ίδιος άλλωστε έχει αποδείξει πως, όταν η συζήτηση φτάνει στην ακρίβεια, ξεχνάει ότι είναι πρωθυπουργός και μιλάει… από καρδιάς. «Η ακρίβεια με θυμώνει και με κάνει να λυπάμαι» είχε πει χαρακτηριστικά, αρνούμενος φυσικά να απαντήσει σε δύο απλά ερωτήματα: Ποιος με την πολιτική του κρατά την ακρίβεια στις τσέπες των πολιτών; Ποιος χρησιμοποιεί την ακρίβεια για να κερδοσκοπεί το κράτος και να παράγονται τα μεγάλα υπερπλεονάσματα; Όσον αφορά τη χθεσινή συνεδρίαση, ο Μητσοτάκης στην εισαγωγική του τοποθέτηση στο υπουργικό συμβούλιο εξέφρασε την αισιοδοξία του για τη συμφωνία που θα τεθεί σε ισχύ από τον Σεπτέμβριο και θέλει τα σούπερ μάρκετ όχι να μειώνουν, αλλά να μην αυξάνουν τιμές! «Υπήρξε επίσης και μια σημαντική συναντίληψη, η οποία διαμορφώθηκε χθες μεταξύ της κυβέρνησης και της αγοράς ως προς την ανάγκη να παραμείνουν σταθερές οι τιμές κατά τη διάρκεια των επόμενων δύο μηνών, με προοπτική σημαντικών νέων μειώσεων από τον Σεπτέμβριο και θέλω να σημειώσω ότι το συγκεκριμένο μέτρο αφορά και τα 2.000 προϊόντα των οποίων οι τιμές είχαν ήδη υποχωρήσει κατά 6% μέσω των περιορισμών που βάλαμε στο ποσοστό κέρδους» ανέφερε ο πολιτικός αυτός κακούργος. Οι ανύπαρκτοι έλεγχοι Επανέλαβε μάλιστα το ανέκδοτο με τους ανύπαρκτους ελέγχους που δεν γίνονται από το κράτος. «Προφανώς η Πολιτεία θα εξακολουθεί να παρακολουθεί το ζήτημα έτοιμη να επέμβει, καθώς η ακρίβεια ήταν και συνεχίζει να είναι η βασική μας προτεραιότητα. Έχουμε πει πολλές φορές ότι είναι ένα πρόβλημα, το οποίο αντιμετωπίζουν όλες οι κυβερνήσεις στην Ευρώπη» συμπλήρωσε. Μίλησε όμως και για την άλλη ανοιχτή πληγή, αυτή των τιμών στην ενέργεια. «Η διαφαινόμενη ειρήνη μεταξύ των Ηνωμένων Πολιτειών και του Ιράν, παρά τις μικρές εχθροπραξίες, έχει συμπιέσει αρκετά προς τα κάτω τις τιμές του πετρελαίου. Έχουν φτάσει περίπου στο επίπεδο που βρίσκονταν πριν ξεκινήσει ο πόλεμος» ανέφερε αρχικά. Ο Μητσοτάκης στη συνέχεια συμπλήρωσε ότι «προσδοκία όλων μας είναι οι μειωμένες αυτές τιμές του πετρελαίου να τις δούμε και στις τιμές της βενζίνης στην αντλία. Είναι κάτι το οποίο είμαι σίγουρος ότι θα συμβεί τις επόμενες μέρες και προφανώς και οι εποπτικοί μηχανισμοί του κράτους θα εξασφαλίσουν ότι η πορεία της βενζίνης και του ντίζελ θα ακολουθούν, με τη μικρή χρονοκαθυστέρηση που πάντα υπάρχει, τις τιμές του αργού πετρελαίου». Μ' άλλα λόγια, ό,τι μπούρδες μας ξεφουρνίζει κάθε φορά, τις ίδιες μπούρδες ακούσαμε και πάλι. Ο άνθρωπος αυτός γεννήθηκε με τον κυνισμό, την αλαζονεία και τον άκρατο πλέον υποκριτισμό μέσα του. Είναι ντροπή και όνειδος να κυβερνά αυτή τη χώρα που χαρίζει απλόχερα το πολιτισμικό της φως σε όλη την οικουμένη...

Η οργή ξεχειλίζει: Από τα γιαουρτώματα και τις πετροβολές εναντίον των πολιτικών για τα Μνημόνια μέχρι το καθεστώς Μητσοτακισμού, η βία φέρνει βία, όταν η δικαιοσύνη θάβεται και η ψυχολογική καταπίεση γίνεται καθημερινός κανόνας! Σκοτεινές σιλουέτες υψώνουν τις γροθιές τους μπροστά στις φλόγες που το ίδιο το καθεστώς άναψε. Δεν είναι τυφλή βία. Είναι η αναπόφευκτη έκρηξη μετά από χρόνια ψυχολογικής βίας, οικονομικής λεηλασίας, ταφής εγκλημάτων και καθημερινής κοροϊδίας του ελληνικού λαού. Όταν τα ξημερώματα της Τετάρτης τρεις συντονισμένες εμπρηστικές επιθέσεις με γκαζάκια πυρπόλησαν τις κατοικίες στελεχών της Νέας Δημοκρατίας στη Θεσσαλονίκη, όταν η φωτιά στη Χαριλάου επεκτάθηκε σε οχήματα και έστειλε μια 70χρονη μητέρα διασωληνωμένη στο Ιπποκράτειο, όταν άλλοι ένοικοι πάλευαν με αναπνευστικά προβλήματα και εγκαύματα, το καθεστώς και τα φερέφωνά του έσπευσαν να μιλήσουν για «δολοφονικές επιθέσεις» και «τρομοκρατία». Γιατί το κοινό σημείο των θυμάτων, ήταν ότι ήταν όλοι τους στελέχη του Μητσοτακισμού! Μίλησαν για...«κουλτούρα ανοχής»(χαχα) που πρέπει να συντριβεί! Η αλητεία σε όλο της το μεγαλείο! Διότι τα κροκοδείλια δάκρυα των ιθυνόντων και δη του διεφθαρμένου Μαρινάκη που έπεσαν στο πάτωμα, δεν φανέρωναν την πραγματική αλήθεια! Αυτή την αλήθεια που καίει! Αυτή η φωτιά δεν άναψε στις 4:18 τα ξημερώματα. Άναψε χρόνια πριν, από τις ίδιες τις πολιτικές, τις ίδιες τις αδικίες, τις ίδιες τις ταφές εγκλημάτων που το καθεστώς Μητσοτακισμού έχει μετατρέψει σε καθημερινή πρακτική. Η βία που βλέπουμε σήμερα δεν είναι η αρχή. Είναι η συνέχεια ενός κύκλου που το ίδιο το σύστημα άνοιξε και συντηρεί με ψυχολογική βία καθημερινή, αδυσώπητη και συστηματική. Το υποκριτικό θέατρο των «σοκαρισμένων» είναι το πιο χυδαίο κομμάτι του έργου. Όσοι σήμερα καταγγέλλουν την «τρομοκρατία» και ζητούν αυστηρότητα, είναι οι ίδιοι που για χρόνια ανέχονταν, δικαιολογούσαν ή υποβάθμιζαν τη βία όταν αυτή προερχόταν από τον «κάτω» κόσμο και στρεφόταν εναντίον του «συστήματος». Τώρα που η φωτιά άγγιξε τα δικά τους σπίτια, ξαφνικά θυμήθηκαν τη ...δημοκρατία! Μα για ποια δημοκρατία μιλάνε, όταν το ίδιο το καθεστώς έχει καταλύσει το Σύνταγμα, όταν χειρίζεται τη Δικαιοσύνη σαν εργαλείο πολιτικής σκοπιμότητας, όταν θεσμοθετεί παρανόμως το ακαταδίωκτο για τους δικούς του και όταν μπαζώνει ένα καθαρό πολιτικό έγκλημα όπως αυτό των Τεμπών; Η βία παλικάρια, φέρνει πάντοτε βία. Το άδικο φέρνει αντίδραση. Και όταν η αντίδραση έρχεται, οι αυτουργοί του άδικου παριστάνουν τους αθώους. Το καθεστώς Μητσοτακισμού δεν είναι απλώς ανίκανη ή σκληρή κυβέρνηση. Είναι ένας μηχανισμός που ρημάζει και απομυζά τον ιδρώτα του ελληνικού λαού ενώ προστατεύει και πλουτίζει τη δική του νομενκλατούρα. Όταν πολιτικοί και στελέχη εισέρχονται στην πολιτική με περιουσίες λίγων χιλιάδων ευρώ και μέσα σε λίγα χρόνια εμφανίζονται με ενάμισι εκατομμύριο, ενώ ο μισθός τους είναι έξι χιλιάδες ευρώ τον μήνα, τότε δεν μιλάμε για τύχη. Μιλάμε για λεηλασία που ούτε διερευνάται ούτε ενοχλεί κανέναν. Όταν η ατιμωρησία γίνεται κανόνας για οικονομικούς και πολιτικούς εγκληματίες, όταν το Δημόσιο πληρώνει πέντε εκατομμύρια ευρώ για μια πλατφόρμα σύγκρισης τιμών όπως το posokanei.gr που κατασκευάστηκε από υπερχρεωμένο επιχειρηματία με προσωπικές διασυνδέσεις στην οικογένεια του πρωθυπουργού και που η πραγματική της αξία δεν ξεπερνά τις δέκα χιλιάδες ευρώ, τότε ο πολίτης καταλαβαίνει ότι δεν είναι απλώς φτωχός. Είναι και κοροϊδευμένος. Και όταν ο ίδιος ο πρωθυπουργός παρουσιάζει αυτή την πλατφόρμα ως «όπλο κατά της ακρίβειας», ενώ ο λαός σαρώνει τα ράφια ψάχνοντας φθηνότερα προϊόντα και σπαταλάει βενζίνη και χρόνο για να του δείξει το κράτος «πόσο χάνει», τότε η ψυχολογική βία γίνεται καθημερινή και αφόρητη. Το 80% του λαού μας ζει ως υποψήφιος πένης. Μόνο ένα μικρό ποσοστό απολαμβάνει άνεση. Και το καθεστώς, αντί να χτυπήσει τα καρτέλ και τις ρίζες της ακρίβειας, κοροϊδεύει τον πεινασμένο με ψηφιακές εφαρμογές του κ@λου! Αυτός ο κύκλος δεν είναι καινούργιος. Την 6η Δεκεμβρίου του 2008, όταν ένας αστυνομικός πυροβόλησε και σκότωσε τον 15χρονο Αλέξανδρο Γρηγορόπουλο στα Εξάρχεια, το καθεστώς της εποχής μίλησε για «μεμονωμένο περιστατικό» και για «τυφλή βία» όταν η νεολαία ξεχύθηκε στους δρόμους. Όμως ο Γρηγορόπουλος δεν ήταν μεμονωμένο περιστατικό. Ήταν η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι της συσσωρευμένης οργής ενάντια σε ένα κράτος που σκότωνε τα παιδιά του και προστάτευε τους δικούς του. Οι ταραχές που ακολούθησαν δεν γεννήθηκαν από το πουθενά. Γεννήθηκαν από χρόνια αστυνομικής αυθαιρεσίας, κοινωνικής αδικίας και πολιτικής αλαζονείας. Τα ίδια ακριβώς συνέβησαν και το 2010-2012, όταν τα Μνημόνια επέβαλαν τη διάλυση του κοινωνικού ιστού: Μισθοί και συντάξεις πετσοκόπηκαν, δημόσια αγαθά ξεπουλήθηκαν, η ανεργία εκτοξεύτηκε. Οι βίαιες διαδηλώσεις στην Αθήνα, οι συγκρούσεις στο Σύνταγμα, οι φωτιές και οι συλλήψεις δεν ήταν «έργο εξτρεμιστών». Ήταν η φυσική αντίδραση ενός λαού που έβλεπε τη ζωή του να καταστρέφεται από αποφάσεις που πάρθηκαν μακριά από αυτόν και επιβλήθηκαν με τη βία του κράτους και των μηχανισμών καταστολής. Το καθεστώς της εποχής μίλησε για «χάος» και «αντικοινωνικά στοιχεία». Δεν μίλησε ποτέ για τη δική του ευθύνη στην κοινωνική έκρηξη. Το ίδιο μοτίβο επαναλαμβάνεται και στο εξωτερικό. Όταν το 2011 στο Λονδίνο η αστυνομία σκότωσε τον Μαρκ Ντάγκαν και χρόνια λιτότητας είχαν ήδη ρημάξει τις λαϊκές συνοικίες, οι ταραχές που ακολούθησαν χαρακτηρίστηκαν «εγκληματικές» και «τυφλές». Όμως η ρίζα ήταν η ίδια: Οικονομική απελπισία, αστυνομική βία και αίσθημα ότι η δικαιοσύνη είναι μόνο για τους ισχυρούς. Στη Γαλλία, οι εξεγέρσεις στις συνοικίες και αργότερα τα Κίτρινα Γιλέκα δεν γεννήθηκαν από «μίσος για τη δημοκρατία». Γεννήθηκαν από χρόνια περιθωριοποίησης, οικονομικής βίας και μιας αστυνομίας που συμπεριφέρεται σαν δύναμη κατοχής σε ορισμένες περιοχές. Παντού το μοτίβο είναι ίδιο: Το κράτος και το κεφάλαιο ασκούν ψυχολογική και υλική βία σε καθημερινή βάση, και όταν ο λαός αντιδρά, το σύστημα τον βαφτίζει «τρομοκράτη» ή «βάνδαλο» για να κρύψει τις δικές του ευθύνες. Σήμερα στην Ελλάδα του Μητσοτακισμού ο κύκλος έχει γίνει πιο στενός και πιο επικίνδυνος. Το καθεστώς δεν αρκείται πια σε οικονομική λιτότητα. Έχει προσθέσει την ταφή εγκλημάτων, την προστασία των δικών του, την κοροϊδία μέσω ψηφιακών πλατφορμών και την πλήρη απαξίωση της Δικαιοσύνης. Όταν ο λαός βλέπει ότι ένα πολιτικό έγκλημα όπως τα Τέμπη θάβεται συστηματικά, ότι το ακαταδίωκτο γίνεται νόμος για τους ισχυρούς, ότι η περιουσία ορισμένων πολλαπλασιάζεται ενώ ο ίδιος παλεύει να πληρώσει το ρεύμα και το φαγητό και ότι η απάντηση στην ακρίβεια είναι μια πλατφόρμα που κοστίζει εκατομμύρια και φτιάχτηκε από συνδεδεμένους επιχειρηματίες, τότε κάποιοι «σαλτάρουν». Δεν είναι καθόλου έκπληξη. Είναι ιστορική νομοτέλεια. Έκπληξη το βλέπουν μόνο τα παχύδερμα που το στομάχι τους ξεχειλίζει από το λίπος και τη καλοζωΐα και οι τσέπες τους είναι γεμάτες από δημόσιο κλεμμένο χρήμα και φουσκώνουν σαν τούβλα μπατικά. Η ψυχολογική βία που ασκείται καθημερινά είναι πιο ύπουλη και πιο καταστροφική από κάθε κοινό γκαζάκι. Διαβρώνει την ψυχή, σκοτώνει την αξιοπρέπεια και τελικά γεννά αίμα. Η βία λοιπόν φέρνει βία και το άδικο φέρνει αντίδραση. Το καθεστώς Μητσοτακισμού, με τα εγκλήματά του, τις ταφές του, την αλαζονεία του και την καθημερινή του περιφρόνηση προς τον πολίτη, είναι ο πραγματικός αυτουργός αυτού του κύκλου. Οι ηθικοί αυτουργοί είναι όσοι για χρόνια καλλιέργησαν το έδαφος της ανοχής όταν η βία εξυπηρετούσε τα σχέδιά τους και τώρα παριστάνουν τους υπερασπιστές της τάξης. Όσοι χτυπήθηκαν από τις εκρήξεις στη Θεσσαλονίκη γλίτωσαν. Μα το αίμα που έχει ήδη χυθεί από την ψυχολογική και οικονομική βία του καθεστώτος είναι πολύ περισσότερο και πολύ πιο συστηματικό. Και αν το καθεστώς συνεχίσει να θάβει τα εγκλήματά του, να προστατεύει τους δικούς του και να κοροϊδεύει τον λαό, η αντίδραση δεν θα σταματήσει σε γκαζάκια. Θα γίνει πιο βαθιά, πιο οργανωμένη και πιο αιματηρή. Η Ιστορία δεν συγχωρεί όσους ανάβουν τη φωτιά και μετά παριστάνουν τους έκπληκτους όταν αυτή απλώνεται. Το καθεστώς του Μητσοτακισμού άναψε αυτή τη φωτιά και τώρα καλείται να αντιμετωπίσει τις συνέπειες. Είτε θα αποκαταστήσει πραγματική δικαιοσύνη, είτε θα συνεχίσει να γεννά τη βία που τόσο υποκριτικά καταγγέλλει. Η επιλογή είναι δική του, αν και είναι προφανές το τι θα επιλεγεί. Αλλά το αίμα, όταν έρθει, θα είναι δικό του δημιούργημα. Και τότε ούτε τα ΜΑΤ, ούτε οι πλατφόρμες, ούτε τα ψέματα θα μπορούν να το σβήσουν! Αι σιχτίρ πλέον με την υποκρισία. Φτάνει πια! Σηκωθείτε και ξεκουμπιστείτε απ τον τόπο μας κακούργοι, πριν μας κάνετε όλους μας εγκληματίες! Πύρινος Λόγιος sergioschrys@outlook.com