Search this site

Δυό ...γάϊδαροι μαλώνουν και σκορπούν απλόχερα τον ...τρόμο! Και τα καύσιμα, απλά στρέφουν τη μάνικα πάνω μας, μας περιχύνουν και μας καίνε ζωντανούς Δύο φωνές, η μία απ τη Δύση κι άλλη απ' την Ανατολή, ουρλιάζουν και σκοτώνονται για την ίδια θάλασσα και οι δύο την θεωρουν... δική τους! Στις 4 Οκτωβρίου ο Αλί Φανταβί, σύμβουλος της ηγεσίας των Φρουρών της Επαναστάσεως, είπε ότι ...οι Αμερικανοί τράπηκαν σε φυγή πέραν των χιλίων χιλιομέτρων (σιγά ρε ρασοφορε, θα σου σκιστεί το τουρμπάνι), ότι για πρώτη φορά... δεν υπάρχει(!) αμερικανικό σκάφος στον Περσικό, στα Στενά του Ορμούζ, στη Θάλασσα του Ομάν ούτε στο βόρειο Ινδικό, και ότι τα Στενά βρίσκονται επί μήνες υπό ιρανικό έλεγχο. Την ίδια εβδομάδα, η αμερικανική Κεντρική Διοίκηση μετρούσε άλλα πράγματα: Αποκλεισμό των ιρανικών λιμένων που κρατά από τον Ιούλιο, περίπου 122 έως 125 εμπορικά πλοία ανακατευθυνόμενα, και ένα δισεκατομμύριο βαρέλια που πέρασαν, κατά τον ναύαρχο Μπραντ Κούπερ, με αμερικανική διευκόλυνση, ενώ οι ιρανικές εξαγωγές διά του κλοιού έμεναν στο μηδέν. Κανείς από τους δύο δεν λέει όλη τη ...θαλάσσια αλήθεια. Αλλά όμως μαζί, σαν σε χορωδία, μιλάνε για πόλεμο! Ο Πόλεμος της...μάνικας Τη περασμένη βδομάδα, ο κόσμος είχε παγώσει, μιας και οι Αμερικάνοι στο Καμπ Ντειβιντ μιλούσαν για... πυρηνικά μεσαίας εκτροπής (τακτικά) για να τελειώνουν μια και καλή με τους μουλάδες , πράγμα που θα άναβε αμέσως τον Γ' ΠΠ, μιας και Ρωσία και Κίνα θα ήταν αυτές που θα θιγόταν πραγματικά τα συμφέροντα τους. Ο πόλεμος αυτός δεν πρέπει να περιμένει να ονομαστεί ...τρίτος παγκόσμιος. Άνοιξε στις 28 Φεβρουαρίου 2026, πέρασε από ανακωχές που δεν κράτησαν, από το Μνημόνιο της Ισλαμαμπάντ του Ιουνίου που έσπασε μέσα σε ημέρες, από τον αποκλεισμό της 13ης Απριλίου που ανεστάλη και επανήλθε, από νύχτες βομβαρδισμών που δεν σταμάτησαν ποτέ εντελώς. Ό,τι κρίνεται τώρα, δεν είναι αν θα αρχίσει κάτι καινούργιο. Είναι αν ο ήδη ανοιχτός πόλεμος, μετά τις ισραηλινές εκλογές της 27ης Οκτωβρίου και τις αμερικανικές ενδιάμεσες της 3ης Νοεμβρίου, θα περάσει σε βαρύτερη δόση. Η φυγή που περιγράφει ο φανατικός μουλάς Φανταβί ούτε στέκει ως γεγονός, αλλά ούτε και πρόκειται να συμβεί απ τους Αμερικάνους. Πομφμόλυγες είναι οι κραυγες του, για εσωτερική κατανάλωση μόνο. Αν τα αμερικανικά πολεμικά έχουν απομακρυνθεί από τον στενό δίαυλο, αυτό το λες και τακτική απέναντι σε παράκτιους πυραύλους και νάρκες, όχι ότι ...κλάσανε μαλλί οι γιάνκηδες. Ο στόλος που τηρεί τον κλοιό στέκει πιο έξω, και από εκεί κόβει το ιρανικό πετρέλαιο. Περί αυτού πρόκειται κύριοι ...τρομολάγνοι! Για τους Αμερικάνους, ξέρετε πολύ καλά ποιές είναι οι απόψεις μου. Ρεμάλια, βάρβαροι, καθάρματα και ληστές. Αλλά το να βαφτίζει κανείς άσπρη τη μαυρίλα...ε, όχι, αυτό παραπάει πολύ. Κι ακόμη χειρότερα, όταν τα μουλάδια πάνω στη φανατίκλα τους, λένε και μακακίες ανιστόρητες , ισχυριζόμενοι πως οι Αμερικανοί...βρίσκονται στον Περσικό από το ...1853 (χαχα), μάλλον τα 'χουν τελείως χαμένα και δε ξέρουν πώς να κρατήσουν τον κόσμο τους φανατισμένο. Οι Εγγλέζοι ήταν βέβαια, όχι οι Αμερικάνοι! Οι Εγγλέζοι, αυτά τα πρώτα και καθαρόαιμα κτήνη που λυμαίνονταν την περιοχή. Οι Γιάνκηδες τοτε, δεν ήξεραν ούτε προς τα πού έπεφτε η Περσία, όχι και να ...βρισκόταν εκεί στα μέσα του 19ου αιώνα! Τα Στενά μια φορα, μεχρι και σήμερα το πρωί, ήταν όντως περιορισμένα. Η ορατή εμπορική κίνηση έμενε κοντά στο ένα δέκατο της προπολεμικής. Ταυτοχρόνως, στοιχεία της Kέπλερ για τα τέλη Σεπτεμβρίου, έφερναν το πετρέλαιο και τα προϊόντα που διέρχονται κοντά στα 13 εκατομμύρια βαρέλια την ημέρα, σχεδόν ογδόντα τοις εκατό των περίπου 17 εκατομμυρίων προ του πολέμου. Άρα, τι μας λένε οι τρομολάγνοι πάσης φύσεως μπας και βάλουν στο χέρι κανένα κλίκ για τα site τους; Μπούρδες κοκκινιστές γαρνιρισμένες και με ολίγη τρομολαγνεία. Ουσιαστικά, η μία μέτρηση κοιτά πλοία που φαίνονται, η άλλη βαρέλια που περνούν. Περνά κυρίως το πετρέλαιο των άλλων χωρών του Κόλπου, υπό αμερικανικό συντονισμό, από τη νότια και δυσκολότερη ρότα κοντά στο Ομάν. Μόνο το περσικό πετρέλαιο δε μπορεί να περάσει. Αυτή είναι η μπαγαποντιά των μουλάδων που ονειρεύονται ισοπεδώσεις και τεράστιες νίκες. Όταν η Τεχεράνη ονομάζει αμελητέα αυτή τη ροή, δεν περιγράφει τίποτε περισσοτερο παρα τη δική της απώλεια. Μόνο οι απειλές της έμειναν,για...ισοπέδωση των Γιάνκηδων. Τη στρόφιγγα δεν την κρατά πια μόνη της. Γι’ αυτό η διαπραγμάτευση δεν έχει κλείσει και γι’ αυτό δεν μπορεί εύκολα να κλείσει. Ο Αμπάς Αραγτσί, το άλλο...μεγάλο φρούτο των σαρικοφόρων, κατέθεσε στη Νέα Υόρκη, προς τους απεσταλμένους Στηβ Ουίτκοφ και Τζάρεντ Κούσνερ, επταήμερο σχέδιο που μιλάει για άρση του αποκλεισμού, αποδέσμευση δεσμευμένων πόρων, άρση των περιορισμών στο ιρανικό πετρέλαιο, περιφερειακή κατάπαυση, άνοιγμα των Στενών την εβδόμη ημέρα. Ο Τραμπ το απέρριψε στις 26 Σεπτεμβρίου. Η απάντηση έφθασε κατόπιν μέσω του Κατάρ και η συζήτηση κόλλησε εκεί που κολλούσε από τον Ιούνιο, δηλαδή ποιος κινείται πρώτος και ποιος ορίζει τον δίαυλο. Ο Μοχαμάντ Μπαγκέρ Γκαλιμπάφ λέει ότι τα Στενά δεν ανοίγουν πριν εκπληρωθούν οι επτά ιρανικοί όροι. Μάϊστα. Ο Ιμπραχίμ Ρεζαεΐ το λέει χωρίς περιτύλιγμα και φιόγκο: Ή οι διπλωμάτες, ή οι πύραυλοι. Απέναντι, οι αμερικανικοί όροι ζητούν το αντίστροφο, μεταφορά εμπλουτισμένου ουρανίου, μία μόνο ενεργή εγκατάσταση, καμία πολεμική αποζημίωση, κανένα άνοιγμα δεσμευμένων πόρων. Μ' άλλα λόγια, δύο κατάλογοι που αλληλοαναιρούνται δεν γεφυρώνονται όχι με διαμεσολαβητή με γκάτς, αλλά ούτε και με αερογέφυρα με βαθύ στεγανό. Γεφυρώνονται μόνο αν κάποιος υποχωρήσει σε ό,τι έχει ονομάσει κόκκινη γραμμή. Ο Τραμπ απ την άλλη μεριά, τα είπε χύμα, αλλα και με μπόλικο φούσκο. Στη συνέντευξη του Time, την 1η Οκτωβρίου, ερωτήθηκε αν μπορεί να εντείνει τους βομβαρδισμούς μετά τις ενδιάμεσες. Απάντησε... «πιθανόν». Είπε ότι επί έξι μήνες αναπληρώνουν τα αποθέματα σε επίπεδα που δεν έχουν ξαναγίνει, και δεν απέκλεισε διατύπωση περί αφανισμού της Ισλαμικής Δημοκρατίας. Ουσιαστικά υπονόησε πυρηνική επίθεση, επειδή δε μπορούσε να το πεί ευθέως. Νωρίτερα όμως είχε πει ότι δεν χτυπά πλήρως εξ' αιτίας της κάλπης της 3ης Νοεμβρίου. Η αναβολή όμως δεν είναι μόνο εκλογική. Προς την περιοχή κινείται τρίτη ομάδα αεροπλανοφόρου, με το αεροπλανοφόρο «Θίοντορ Ρούζβελτ» και αποβατικό συγκρότημα με πεζοναύτες, με άφιξη προς τα τέλη Οκτωβρίου ή τον Νοέμβριο. Όποιος ετοιμάζει βαρύτερο γύρο, μαζεύει πρώτα πλοία. Η φράση και ο πλους λένε το ίδιο πράγμα. Στο Ισραήλ ο Μπένιαμιν Νετανιάχου, στις 29 Σεπτεμβρίου, μίλησε για ενδείξεις ότι οι εχθροί του μπορεί να χτυπήσουν πριν από τις εκλογές της 27ης Οκτωβρίου, και θύμισε το μακρύ χέρι. Ο Γιαΐρ Λαπίντ ζήτησε επείγουσα ενημέρωση. Το κίνητρο μιας αιφνίδιας κινήσεως, αν οι δημοσκοπήσεις στενέψουν, δεν χρειάζεται ερμηνεία. Χρειάζεται όριο. Μια προεκλογική επιχείρηση που ανεβάζει το πετρέλαιο στην Αμερική στρέφεται εναντίον του κόμματος που ο Τραμπ θέλει να κρατήσει στη Βουλή. Γι’ αυτό η μεγάλη, συντονισμένη επίθεση πριν από τις δύο κάλπες μένει το λιγότερο πιθανό ενδεχόμενο. Δεν μένει απίθανο και το άλλο, δηλαδή ένα πλοίο, μία βάση, ένα τάνκερ που δεν σταματά στην ανταλλαγή κλπ. Τέτοια επεισόδια ήδη γράφονται. Μεταξύ 28 Σεπτεμβρίου και 2 Οκτωβρίου αναφέρθηκαν πλήγματα σε δεξαμενόπλοια, χωρίς πάντοτε βεβαιωμένο αυτουργό. Ο λογαριασμός όμως έχει ήδη φθάσει αλλού. Το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο καταγράφει, έως τα μέσα Σεπτεμβρίου, 1.216 μέτρα πολιτικής σε 175 οικονομίες: Δημοσιονομικά, νομισματικά, πλαφόν σε καύσιμα, επιδοτήσεις σε νοικοκυριά και παραγωγούς. Μ' άλλα λογια, δεν μετρά νικητή όχι γιατί δε το ενδιαφέρει, αλλά διότι τούτη τη φάση είναι δευτερεύον. Αντιθέτως, μετρά τον κραδασμό ενός πορθμού απ’ όπου περνούσε περίπου το ένα πέμπτο του παγκόσμιου πετρελαίου. Η είδηση για Βρετανούς που φέρονται να στρατολογήθηκαν από τους Φρουρούς, με μία ανώνυμη πηγή και ρητή αδυναμία επιβεβαιώσεως, δεν σηκώνει βάρος. Η απομάκρυνση βομβαρδιστικών από το Φέρφορντ μπορεί να είναι ασφάλεια βάσης αλλά δεν είναι δίκτυο. Σε πόλεμο που ήδη δίνει αριθμούς, η ανώνυμη πληροφορία περισσεύει. Έως τις 3 Νοεμβρίου, τη μέρα των βουλευτικών εκλογών, το πιθανότερο είναι πίεση, διαπραγμάτευση που δεν κλείνει, και χτυπήματα που δεν γενικεύονται. Μετά, αν οι επτά όροι και οι πέντε μείνουν ασυμβίβαστοι, ο βαρύτερος γύρος έχει ημερολόγιο, πλοία καθ’ οδόν και πρόεδρο που το είπε πιθανό. Κόντολογης, δεν χρειάζεται καινούργιο όνομα. Είναι ο ίδιος πόλεμος, σε ακριβότερη δόση, πάνω σε μια θάλασσα που και οι δύο ονομάζουν δική τους και κανείς δεν κρατά μόνος του. Το ...80% που δεν ...φθηναίνει το ρημαδιασμένο λίτρο! Μaς δουλεύουν ή κατι άλλο συμβαίνει; Αν η ακρίβεια ακολουθούσε το βαρέλι, η αντλία θα είχε ήδη υποχωρήσει. Δεν υποχώρησε όμως. Στις 26 Σεπτεμβρίου η ροή αργού διά του Ορμούζ έφθασε, κατά την Kpler, τα 14,2 εκατομμύρια βαρέλια την ημέρα, κοντά στο ογδόντα τοις εκατό της προπολεμικής περιόδου. Άλλες μετρήσεις, φέρνουν τις εξαγωγές του Κόλπου εκτός Ιράν, σχεδόν εκεί που ήταν πριν από τις 28 Φεβρουαρίου. Από χτές όμως το Μπρεντ στεκόταν κοντά στα 102 δολάρια το βαρέλι, περίπου 40% πάνω από τα 72 το βαρέλι του περασμένου Φεβρουαρίου. Το ντίζελ στην Αμερική είχε ήδη γράψει ιστορικό υψηλό, πάνω από τα 6 δολάρια το γαλόνι, άνοδο κοντά στο 60% από την έναρξη του πολέμου. Στην δε Ευρώπη, ο μέσος όρος του ντίζελ πλησίαζε τα 2,26 ευρώ το λίτρο στα μέσα Σεπτεμβρίου, υψηλότερα και από τον Ιούνιο του 2022. Το αργό γύρισε στα μετρα του. Το καύσιμο όμως που κινεί το φορτηγό, το τρακτέρ και το πλοίο, όχι. Εδώ κρύβεται το πρώτο ψέμα της official αφηγήσεως. Δεν κόπηκε το 80% του πετρελαίου. Κόπηκε ο φθηνός τρόπος να περνά τα Στενά. Το βαρέλι δεν τιμολογείται στον μέσο όρο της ροής, τιμολογείται στο τελευταίο βαρέλι που φοβάται η αγορά ότι δεν θα περάσει αύριο. Όσο οι μουλάδες χτυπούν δεξαμενόπλοια και η Ουάσιγκτον απαντά με δεξαμενόπλοια, το ασφάλιστρο πολέμου δεν κοιτά πόσα πλοία πέρασαν χθες. Κοιτά αν το επόμενο θα περάσει ή θα καεί. Πριν από τον πόλεμο το ασφάλιστρο ήταν σχεδόν μηδενικό. Κάτι 2 με 2,5% σύμφωνα με το Λόιντς . Μέσα στην κρίση όμως έφθασε έως το 10% της αξίας του φορτίου. Ο ναύλος ενός μεγάλου δεξαμενοπλοίου από τον Κόλπο προς την Ασία ξεπέρασε το 1,2 εκατομμύριο δολάρια την ημέρα, από περίπου 30.000 τον Ιανουάριο. Το μεταφορικό κόστος, που ήταν κάποτε κοντά στο 3% της παραδοθείσας τιμής, πλησίασε το 27%. Το πετρέλαιο περνά μεν, αλλά περνά με διπλή μεταφόρτωση, με πλοία που σβήνουν τον πομπό, με πολεμική συνοδεία, με ασφάλιστρο που πληρώνει ο τελικός πελάτης. Η ροή ανακάμπτει μεν, αλλά η εφοδιαστική αλυσίδα δεν γύρισε. Οι σατανικές εντολές των Λεσχών προς τις μαριονέτες τους Το δεύτερο ψέμα είναι ότι φταίει μόνο το αργό. Οι καταναλωτές πλήρωναν, επί μήνες, το ισοδύναμο άνω των 100 δολαρίων το βαρέλι ήδη μέσα στη βενζίνη και στο ντίζελ, ακόμη και όταν το Μπρεντ στεκόταν χαμηλότερα. Οι αναλυτές της Goldman Sachs το έγραψαν καθαρά: Οι τιμές των διυλισμένων προϊόντων ανέβηκαν περισσότερο από το αργό. Γιατί; Μα διότι διυλιστήρια στον Κόλπο χτυπήθηκαν από τους Ιρανούς και θέλει χρόνο η αποπεράτωση των ζημιών. Ρωσικά επίσης διυλιστήρια χτυπήθηκαν από την Ουκρανία, και η Μόσχα έκλεισε εξαγωγές καυσίμων. Κι απ' την άλλη μεριά, η Κίνα περιόρισε τις δικές της εξαγωγές. Το έλλειμμα δεν είναι πια 4 μύρια βαρέλια την ημέρα, όπως στον Μάιο. Έχει πέσει κοντά στο 1,6. Αρκετό για να εξηγήσει ένα μέρος της ανόδου, αλλά όχι αρκετό για να εξηγήσει αντλία ιστορικού υψηλού, την ώρα που το αργό του Κόλπου ξαναβγαίνει. Το προϊόν, όχι το κοίτασμα, κρατά την τιμή. Και από εδώ, παμε το πολιτικό όφελος. Μια Δύση που δεν καταρρέει (ακόμα) αλλά δεν αντέχει άλλο λογαριασμό πριν από οποιαδήποτε κάλπη, είτε αμερικάνικη είτε ευρωπαϊκή, έχει απόλυτη ανάγκη από έναν ...φταίχτη με όνομα. Το Ιράν είναι βολικό. Κλείνει, λέει, τα στενά. Δεν τα έχει κλείσει όμως. Απλά είναι το πιο βολικό στο ψαχτήρι του «ποιός φταιει». Η «Oμάδα των 7 αδελφών» του πετρελαίου, συμφώνησε να ελευθερώσει 100 εκατομμύρια βαρέλια αποθεμάτων, με το ντίζελ μπροστά, σε τέσσερις μήνες. Αυτό δεν είναι κίνηση οικονομίας που αναπνέει χωρίς σωλήνα. Είναι κίνηση κυβερνήσεων που φοβούνται την αντλία περισσότερο από το μέτωπο. Ο Τραμπ έχει ήδη πει ότι δεν χτυπά πλήρως εξ'αιτίας της 3ης Νοεμβρίου, όχι γιατί δε πιστεύει στη νίκη, αλλά γιατί η ήττα απέχει μισό πόντο μακρυά. Η ίδια η κάλπη εξηγεί και τη βιασύνη να ονομαστεί το λίτρο... ιρανικό! Αν η ακρίβεια είναι πόλεμος, φταίει η Τεχεράνη. Αν είναι φόρος, ναύλος, ασφάλιστρο και περιθώριο διυλιστηρίου, φταίει και όποιος επέλεξε να κρατά τον πόλεμο ανοιχτό επτά μήνες. Δεν χρειάζεται θεωρία καταρρεύσεως για να φανεί το κέρδος. Χρειάζεται αριθμητική. Ένα σύστημα που πλήρωνε 30.000 δολάρια την ημέρα για να κουβαλήσει αργό και πληρώνει τώρα 1,2 εκατομμύρια ντόλαρς, δεν βρίσκεται σε λιμό πετρελαίου, το αντίθετο. Βρίσκεται σε μεταφορά πλούτου, από τον οδηγό και τον αγρότη προς τον ασφαλιστή, τον εφοπλιστή και το κράτος που εισπράττει ειδικό φόρο πάνω σε φουσκωμένη βάση. Στην ρημαγμένη από τους σατανιστές νεοταξίτες Ευρώπη, μεγάλο μέρος του κόστους του κάθε λίτρου, ήταν πάντοτε φόρος. Πάνω σε φόρο που δεν υποχωρεί, κάθισε τώρα και το ασφάλιστρο του πολέμου. Το αποτέλεσμα πουλιέται ως αναπόφευκτη συνέπεια του Ορμούζ αλλά απέχει πολύ στο να είναι αυτός ο λόγος. Ο λόγος είναι ότι φοβάται μια ξαφνικη και ανεξέλεγκτη κατάρρευση, που θα φέρει οικονομικό Αρμαγεδδώνα. Μ' άλλα λόγια, η επιλογή να μένει ανοιχτή μια απειλή που τιμολογεί ολόκληρο το βαρέλι, την ώρα που περνά το 80% του πετρελαίου, κρύβει άλλα μέσα της που δεν είναι καθόλου ευχάριστα για τους λαούς, αλλά απολύτως ευχάριστα για τους Νεοταξίτες, όσο κι αν αυτό είναι παράδοξο. Οι σατανόπληκτοι του WEF και της Λέσχης Μπίλντερμπεργκ, θέλουν...χάος προκειμένου να περάσουν όλα αυτά που έχουν σχεδιάσει μέχρι το έτος 2030. Κι αυτό περιλαμβάνει έκδοση ψηφιακού νομίσματος μετά από ένα ελεγχόμενο κράχ και έναν τρομακτικά καταστροφικό πόλεμο...μερικών μηνών. Και το Ιράν, ειναι μια θαυμάσια ευκαιρία για να συμβεί αυτό και ένας βολικός ένοχος . Αφού δεν μπόρεσαν να γονατίσουν τη Ρωσία, οι Ροθτσάιλντ και οι Ροκεφέλλερ ετοιμαζουν μέσω της απειλής του ακριβού πετρελαίου, έναν δαιμονικό χορό που θα γονατίσει όλες τις δυτικές κοινωνίες. Κι όσο η απειλή μένει, η τιμή δεν θα ακολουθήσει τη ροή. Θα ακολουθήσει τον φόβο της επόμενης νύχτας, το ημερολόγιο της 3ης Νοεμβρίου και το περιθώριο όσων κερδίζουν από τον δρόμο τον μακρύ. Το Ιράν είναι μέρος της αιτίας και πρέπει, για τους δυτικούς επίδοξους κοσμοκράτορες, να παραμείνει μέρος. Κι όσο ο Τράμπ με τους μουλάδες τραβάνε το σχοινί, το μόνο που δε θα δούμε προς το παρόν, είναι ο πόλεμος. Θα δούμε όμως φτώχεια και πείνα που εκ των πραγμάτων θα φέρουν τον πόλεμο, γιατί δεν γίνεται αλλιώς. Οι λογαριασμοί δεν αφορούν τους λαούς, αυτοί είναι παράπλευρη απώλεια. Οι λογαριασμοί είναι για το ποιος στο τέλος θα επικρατήσει. Ο Ψευδοπροφήτης ή ο Θεος και η Ορθοδοξία! Εμείς όμως ξέρουμε το αποτέλεσμα. Οι άλλοι δε το ξέρουν. Πύρινος Λόγιος sergioschrys@outlook.com

Στέλνουν στον Περσικό 20.000 στρατιώτες οι Αμερικανοί με 150 αεροσκάφη F35, F16 και F22, ετοιμάζουν σφοδρή επίθεση που ίσως οδηγήσει και σε πυρηνική σύγκρουση! Αποκάλυψη για τη μυστική συνάντηση των ΗΠΑ στο Κάμπ Ντέιβιντ: Λήφθηκαν αποφάσεις για το Ιράν! Μια πολύωρη, μη ανακοινωμένη σύσκεψη κορυφαίων αξιωματούχων εθνικής ασφάλειας των Ηνωμένων Πολιτειών στο Καμπ Ντέιβιντ έχει προκαλέσει έντονη συζήτηση για τα επόμενα βήματα της Ουάσινγκτον απέναντι στο Ιράν και για το ενδεχόμενο νέας στρατιωτικής κλιμάκωσης στη Μέση Ανατολή. Σύμφωνα με το Axios, τη σύσκεψη προήδρευσε ο αντιπρόεδρος Τζέι Ντι Βανς, ενώ συμμετείχαν ο υπουργός Εξωτερικών Μάρκο Ρούμπιο, ο υπουργός Άμυνας Πιτ Χέγκσεθ, ο ειδικός απεσταλμένος του Λευκού Οίκου Στιβ Γουίτκοφ, ο διευθυντής της CIA Τζον Ράτκλιφ και ο αρχηγός του Γενικού Επιτελείου Νταν Κέιν. Κύριο θέμα ήταν η επόμενη φάση του πολέμου με το Ιράν, ενώ εξετάστηκε και η σύγκρουση μεταξύ Σαουδικής Αραβίας και Χούθι στην Υεμένη. Αμερικανός αξιωματούχος ανέφερε ότι στη συνάντηση «λήφθηκαν αποφάσεις» σε ορισμένα ζητήματα, χωρίς ωστόσο να διευκρινίζεται αν εγκρίθηκαν νέες στρατιωτικές επιχειρήσεις. Αυτό αφήνει ανοιχτό το ενδεχόμενο τόσο περαιτέρω πίεσης όσο και προετοιμασίας για νέα πλήγματα. Αμερικανοί στρατηγοί λαμβάνουν ειδοποιήσεις για επιθέσεις του Ιράν σε βάσεις των ΗΠΑ στην Ευρώπη Σοβαρές ανησυχίες για την ασφάλεια αμερικανικών στρατιωτικών εγκαταστάσεων στην Ευρώπη έχουν προκαλέσει πληροφορίες για πιθανό σχέδιο επίθεσης εναντίον της RAF Φέρφορντ στη Βρετανία, βάσης που χρησιμοποιείται και από τις αμερικανικές δυνάμεις. Σύμφωνα με αμερικανικά δημοσιεύματα, στρατιωτικοί διοικητές είχαν λάβει προειδοποίηση ότι υπήρχαν ενδείξεις για ενδεχόμενη επίθεση με πιθανή ιρανική σύνδεση. Το σχέδιο φέρεται να εντοπίστηκε έπειτα από υποκλοπές επικοινωνιών και συλλογή πρόσθετων πληροφοριών από υπηρεσίες ασφαλείας. Η βρετανική αστυνομία έχει ήδη ερευνήσει ύποπτη δραστηριότητα κοντά στη RAF Φέρφορντ, όπου συνελήφθησαν αρκετά άτομα μετά τον εντοπισμό οχημάτων με καύσιμα. Ένας Βρετανοϊρανός υπήκοος συνελήφθη αργότερα στο Λονδίνο, όμως μέχρι στιγμής δεν έχει παρουσιαστεί δημόσια οριστική απόδειξη ότι η Τεχεράνη οργάνωσε την υπόθεση. Το Ιράν έχει αρνηθεί οποιαδήποτε εμπλοκή. Παράλληλα, σύμφωνα με τις ίδιες πληροφορίες, το Ισραήλ προειδοποίησε τη Γερμανία για αυξημένο κίνδυνο γύρω από αμερικανικές στρατιωτικές εγκαταστάσεις, με ιδιαίτερη αναφορά στις βάσεις Σπάνγκνταλεμ και Ράμσταϊν. Η Ράμσταϊν αποτελεί τη σημαντικότερη αμερικανική αεροπορική βάση στην Ευρώπη και διαδραματίζει κρίσιμο ρόλο στον σχεδιασμό και την υποστήριξη επιχειρήσεων στη Μέση Ανατολή. Σχέδιο CIA για εσωτερική πίεση στο Ιράν με άξονες τους Κούρδους και τους Μπαλούχους Ο Αμερικανός αναλυτής Μπράντον Βάιχερτ υποστηρίζει ότι η Ουάσινγκτον έχει εξετάσει εδώ και χρόνια μια στρατηγική εσωτερικής πίεσης στο Ιράν, με δύο βασικούς γεωγραφικούς άξονες: τους Κούρδους στον βορρά και τους Μπαλούχους στον νότο. Ο ίδιος διευκρινίζει ότι πρόκειται για προσωπική εκτίμηση, βασισμένη σε συνομιλίες με νυν και πρώην πρόσωπα που συνδέονται με τη CIA, και όχι για επιβεβαιωμένο αμερικανικό σχέδιο. Κατά τον Βάιχερτ, η λογική πίσω από ένα τέτοιο σενάριο θα ήταν να αυξηθεί η πίεση στην Τεχεράνη από το εσωτερικό, χωρίς οι Ηνωμένες Πολιτείες να χρειαστεί να εμπλακούν σε μεγάλης κλίμακας χερσαίο πόλεμο. Η συζήτηση αποκτά ιδιαίτερη βαρύτητα λόγω του αδιεξόδου στο Στενό του Ορμούζ. Μεντβέντεφ: Το Ορμούζ είναι το θερμοπυρηνικό όπλο του Ιράν απέναντι στις ΗΠΑ Ο Ντμίτρι Μεντβέντεφ υποστήριξε ότι το Ιράν έχει καταφέρει να απαντήσει αποτελεσματικά στις αμερικανικές πιέσεις αξιοποιώντας το Στενό του Ορμούζ ως στρατηγικό όπλο αποτροπής, το οποίο παρομοίασε με «θερμοπυρηνικό» μέσο. Μιλώντας σε συνέντευξή του στην κρατική ραδιοφωνία του Ιράν, ο αντιπρόεδρος του Συμβουλίου Ασφαλείας της Ρωσίας ρωτήθηκε τι μπορεί να κάνει η Τεχεράνη για να ενισχύσει την αποτρεπτική της ικανότητα απέναντι σε ενδεχόμενες απειλές χρήσης πυρηνικών όπλων. Ο Μεντβέντεφ απάντησε ότι, ακόμη και χωρίς πυρηνικό οπλοστάσιο, το Ιράν έχει στη διάθεσή του ένα εξαιρετικά ισχυρό γεωπολιτικό εργαλείο: τον έλεγχο και τη δυνατότητα διατάραξης της ναυσιπλοΐας στο Ορμούζ. Τι συμβαίνει – Παλιό δημοσίευμα για επίθεση ΗΠΑ στο Ιράν σε 72 ώρες παρουσιάζεται ως νέο σε περσικά μέσα Τις τελευταίες ώρες κυκλοφορεί εκ νέου σε περσικά μέσα και λογαριασμούς κοινωνικής δικτύωσης μια είδηση που αποδίδεται στον Economist και κάνει λόγο για «στρατιωτικές ενδείξεις πιθανής έναρξης επιθέσεων μέσα στις επόμενες 72 ώρες». Σύμφωνα με το κείμενο που αναπαράγεται, δεδομένα παρακολούθησης πτήσεων φέρονται να δείχνουν ασυνήθιστη συγκέντρωση αμερικανικών αεροσκαφών εναέριου ανεφοδιασμού στη βάση Αλ Ουντέιντ, καθώς και μετακινήσεις μαχητικών, μονάδων έρευνας και διάσωσης και αεροσκαφών επιτήρησης και ηλεκτρονικού πολέμου προς την ευρύτερη περιοχή. Ωστόσο, η συγκεκριμένη πληροφορία δεν είναι νέα. Το δημοσίευμα που παρουσιάζεται σήμερα ως ένδειξη επικείμενης στρατιωτικής επιχείρησης σχετίζεται με γεγονότα του περασμένου Φεβρουαρίου και δεν αποτελεί τρέχουσα αναφορά για τις σημερινές κινήσεις των αμερικανικών δυνάμεων. Αναφορές για αντιπλοϊκούς πυραύλους του Ιράν κατά πλοίων Συναγερμός έχει σημάνει στα Στενά του Ορμούζ, καθώς σύμφωνα με αναφορές το Ιράν φέρεται να εκτοξεύει αντιπλοϊκούς πυραύλους με στόχο πλοία που συνοδεύονται από το US Navy. Η πληροφορία, η οποία δεν έχει μέχρι στιγμής επιβεβαιωθεί από ανεξάρτητες ή επίσημες πηγές, προκαλεί έντονη ανησυχία λόγω της στρατηγικής σημασίας των Στενών του Ορμούζ για την παγκόσμια ναυσιπλοΐα και τις ενεργειακές αγορές. Αναφορές για εκρήξεις στο νησί Κεσμ Την ίδια ώρα, ο Σουλεϊμάν Αχμέντ, σε ανάρτησή του στην πλατφόρμα X, ανέφερε ότι καταγράφηκαν ήχοι εκρήξεων στο νησί Κεσμ, ένα νησί στρατηγικής σημασίας στον Περσικό Κόλπο. Η ανάρτηση αναφέρει χαρακτηριστικά: «BREAKING: SOUNDS OF EXPLOSIONS REPORTED ON QESHM ISLAND». Η μεγάλη αντίφαση στην πολιτική των ΗΠΑ Η Ουάσινγκτον ισχυρίζεται εδώ και μήνες πως θέλει διπλωματική λύση με την Τεχεράνη. Την ίδια στιγμή, όμως, εξετάζει την αποστολή έως και τριών αεροπλανοφόρων, χιλιάδων επιπλέον στρατιωτών και δεκάδων μαχητικών στη Μέση Ανατολή. Αυτή η αντίφαση βρίσκεται πλέον στον πυρήνα της αμερικανικής πολιτικής απέναντι στο Ιράν. Το Axios περιέγραψε μια σχέση στην οποία οι δύο πλευρές εξακολουθούν να συνομιλούν, αλλά ουσιαστικά δεν εμπιστεύονται η μία την άλλη. Μέσα στους τελευταίους 18 μήνες, δύο προσπάθειες διαπραγμάτευσης κατέρρευσαν και ακολούθησαν νέες πολεμικές συγκρούσεις, ενώ το μνημόνιο που υπογράφηκε τον Ιούνιο δεν κατάφερε να δημιουργήσει μια σταθερή πολιτική διαδικασία. Το σημαντικότερο πρόβλημα δεν βρίσκεται μόνο στο ουράνιο, στις κυρώσεις ή στο Στενό του Ορμούζ. Βρίσκεται στη δομή της ίδιας της διαπραγμάτευσης. Η κυβέρνηση Τραμπ θέλει γρήγορες, μετρήσιμες και άμεσα εφαρμόσιμες δεσμεύσεις από την Τεχεράνη. Το Ιράν, αντίθετα, απαιτεί πρώτα εγγυήσεις, άρση ή περιορισμό κυρώσεων και συγκεκριμένες αμερικανικές ενέργειες προτού προχωρήσει σε μη αναστρέψιμες παραχωρήσεις στο πυρηνικό του πρόγραμμα. Αυτό το χάσμα μπορεί να φαίνεται τεχνικό. Στην πραγματικότητα, όμως, είναι βαθιά πολιτικό. Η απάτη της διπλωματίας υπό την απειλή των βομβαρδισμών Για την Τεχεράνη, το μεγαλύτερο πρόβλημα είναι ότι οι συνομιλίες δεν πραγματοποιούνται σε ουδέτερο περιβάλλον. Το Ιράν κατηγορεί τις Ηνωμένες Πολιτείες ότι χρησιμοποίησαν στρατιωτική ισχύ ενώ βρίσκονταν σε εξέλιξη διπλωματικές προσπάθειες. Τον Ιούνιο, ο Τραμπ διέταξε νέες επιθέσεις ενώ παρασκηνιακά συνεχίζονταν επαφές μέσω διαμεσολαβητών. Αμερικανός αξιωματούχος είχε δηλώσει τότε στο Axios ότι τα πλήγματα αποσκοπούσαν στην αποκατάσταση της διαπραγματευτικής πίεσης χωρίς να κλείσουν εντελώς την πόρτα μιας συμφωνίας. Ακριβώς εδώ βρίσκεται η μεγάλη αδυναμία της αμερικανικής προσέγγισης. Όταν η στρατιωτική επίθεση μετατρέπεται σε εργαλείο διαπραγματευτικής πίεσης, η άλλη πλευρά έχει ισχυρό κίνητρο να αμφισβητεί κάθε μελλοντική αμερικανική δέσμευση. Η Ουάσινγκτον από την πλευρά της κατηγορεί την Τεχεράνη ότι δεν υλοποίησε υποχρεώσεις που απορρέουν από το μνημόνιο του Ιουνίου και ότι χρησιμοποιεί τις συνομιλίες για να καθυστερεί αποφάσεις. Το αποτέλεσμα είναι ένας φαύλος κύκλος: η μία πλευρά απαιτεί πρώτα συμμόρφωση, η άλλη απαιτεί πρώτα εγγυήσεις. Και κάθε αποτυχία παράγει περισσότερες κυρώσεις, περισσότερες στρατιωτικές προετοιμασίες και μεγαλύτερο κίνδυνο νέου πολέμου. Η «γρήγορη συμφωνία» που δεν ήρθε ποτέ Ο Τραμπ είχε παρουσιάσει επανειλημμένα την ιρανική κρίση ως ένα πρόβλημα που θα μπορούσε να λυθεί σχετικά γρήγορα με συνδυασμό στρατιωτικής ισχύος και διαπραγματευτικής πίεσης. Όμως η πραγματικότητα αποδείχθηκε πολύ διαφορετική. Τον Ιούνιο, ο ίδιος υπέγραψε ένα μνημόνιο πολύ πιο περιορισμένο από τις αρχικές του απαιτήσεις. Το Axios σημείωνε τότε ότι οι προηγούμενες αμερικανικές απαιτήσεις για πλήρη εγκατάλειψη του εμπλουτισμού, βαλλιστικών πυραύλων και άλλων ιρανικών δυνατοτήτων δεν περιλήφθηκαν τελικά με αυτή τη μορφή στη συμφωνία. Παράλληλα, ο Τραμπ προειδοποιούσε ότι αν οι επόμενες διαπραγματεύσεις αποτύγχαναν, οι βομβαρδισμοί θα μπορούσαν να επαναληφθούν. Τρεις μήνες αργότερα, το αδιέξοδο παραμένει. Στις τελευταίες επαφές μέσω του Κατάρ δεν σημειώθηκε ουσιαστική πρόοδος. Αμερικανικές πηγές που μίλησαν στο Axios περιέγραψαν τις συνομιλίες ως ουσιαστικά μπλοκαρισμένες, με καμία πλευρά διατεθειμένη να κάνει πρώτη τη μεγάλη παραχώρηση. Αυτό δεν είναι εικόνα μιας επιτυχημένης πολιτικής καταναγκασμού. Είναι εικόνα στρατηγικού αδιεξόδου. Το τεράστιο κόστος για τις ΗΠΑ που δεν φαίνεται στις δηλώσεις του Τραμπ Η τεράστια στρατιωτική παρουσία έχει όμως τίμημα. Το USS Τζορτζ Ουάσινγκτον επιχειρεί ήδη στην περιοχή με περίπου 5.000 άτομα προσωπικό, ενώ το Reuters περιγράφει τις επιπτώσεις των παρατεταμένων πολεμικών αποστολών σε νεαρούς Αμερικανούς ναύτες και στο προσωπικό των πλοίων. Ακόμη μεγαλύτερες πιέσεις είχαν εμφανιστεί νωρίτερα στο USS Αβραάμ Λίνκολν, του οποίου η παρατεταμένη ανάπτυξη δημιούργησε προβλήματα τροφοδοσίας, υποδομών και ψυχικής επιβάρυνσης του πληρώματος. Η αντικατάστασή του από το Τζορτζ Ουάσινγκτον έγινε ακριβώς επειδή οι επιχειρησιακές απαιτήσεις είχαν παραταθεί πολύ περισσότερο από το συνηθισμένο. Σύμφωνα με τη Washington Post, ανώτατοι αξιωματικοί του Ναυτικού έχουν προειδοποιήσει ότι η σημερινή ένταση των επιχειρήσεων δεν είναι εύκολα βιώσιμη επ’ αόριστον. Μόλις περίπου το ένα τέταρτο του στόλου αντιτορπιλικών θεωρούνταν πρόσφατα άμεσα διαθέσιμο για ανάπτυξη, ενώ οι παρατάσεις αποστολών δημιουργούν αλυσιδωτά προβλήματα συντήρησης σε ολόκληρο τον στόλο. Αυτό είναι ίσως το λιγότερο θεαματικό αλλά περισσότερο σημαντικό στοιχείο του πολέμου. Η αμερικανική στρατιωτική ισχύς είναι τεράστια. Δεν είναι όμως απεριόριστη. Κάθε αεροπλανοφόρο που παραμένει μήνες στη Μέση Ανατολή χρειάζεται πλήρωμα, συνοδευτικά πλοία, αεροσκάφη, πυρομαχικά, τεχνική υποστήριξη και στη συνέχεια μακρά περίοδο συντήρησης. Η διαρκής ανάπτυξη δύο ή τριών αεροπλανοφόρων γύρω από το Ιράν δεν είναι ένα απλό μήνυμα ισχύος. Είναι μια τεράστια επιχειρησιακή δέσμευση. Το Ορμούζ αποκαλύπτει τα όρια της αμερικανικής ισχύος Το Στενό του Ορμούζ αποτελεί ίσως το καθαρότερο παράδειγμα των ορίων της αμερικανικής ισχύος. Η κυβέρνηση Τραμπ έχει επανειλημμένα υποστηρίξει ότι μπορεί να διασφαλίσει τη ναυσιπλοΐα. Ωστόσο, περιστατικά κατά εμπορικών πλοίων συνεχίζονται. Τρεις πετρελαιοφόρες μονάδες χτυπήθηκαν την Τρίτη (29/9) από άγνωστα βλήματα μέσα στο Στενό, σύμφωνα με ναυτιλιακές πηγές που επικαλέστηκε το Reuters, ενώ άλλο δεξαμενόπλοιο χτυπήθηκε αργότερα ανοικτά του Ομάν. Το Washington Institute για τη Μέση Ανατολή διατηρεί διαδραστικό χάρτη που καταγράφει επιθέσεις κατά εμπορικών πλοίων στον Περσικό Κόλπο, στο Ορμούζ και στον Κόλπο του Ομάν. Το ινστιτούτο αναφέρει ότι η ιρανική στρατηγική έχει επικεντρωθεί στην παρεμπόδιση ή την τιμωρία πλοίων που χρησιμοποιούν διαδρομές τις οποίες η Τεχεράνη θεωρεί μη αποδεκτές, ενώ η ναυσιπλοΐα εξακολουθεί να χαρακτηρίζεται υψηλού κινδύνου. Σύμφωνα με τα διαθέσιμα στοιχεία, 20 δεξαμενόπλοια χτυπήθηκαν μόνο τον τελευταίο μήνα. Πληροφορίες αναφέρουν πως έως και οκτώ πετρελαιοφόρα έχουν πληγεί μέσα σε πέντε ημέρες. Ιρανικές πηγές υποστηρίζουν ότι τα συγκεκριμένα πλοία είχαν ενταχθεί σε λίστα κυρώσεων επειδή φέρονταν να διέρχονται από το Στενό κατά τρόπο που η Τεχεράνη θεωρεί παράνομο. Εξ' άλλου υπάρχουν επιβεβαιωμένες αναφορές για επανειλημμένες επιθέσεις και σημαντική διατάραξη της εμπορικής ναυσιπλοΐας. Την ίδια ώρα, ο Τραμπ έχει δηλώσει ότι το ιρανικό ναυτικό έχει «καταστραφεί» και ότι οι ΗΠΑ διαθέτουν σχεδόν πλήρη έλεγχο του Στενού. Η συνεχιζόμενη απειλή κατά δεξαμενόπλοιων δείχνει πάντως ότι η πραγματικότητα στο Ορμούζ παραμένει πολύ πιο σύνθετη από αυτή που περιγράφει η αμερικανική πολιτική ρητορική. Άθικτο το οπλοστάσιο του Ιράν, λένε οι μουλάδες, έμφαση στους πυραύλους κατηγορώντας τους αμερικάνους για...αντιγραφή των Shahed-136 Ο ταξίαρχος Αλί Μπαλαλί, σύμβουλος του διοικητή της Αεροδιαστημικής Δύναμης των Φρουρών της Ισλαμικής Επανάστασης (IRGC), δήλωσε το Σάββατο (3/10/2026) ότι η εφοδιαστική αλυσίδα για την παραγωγή όπλων και πυραύλων παραμένει «πλήρως άθικτη». Όπως υποστήριξε, το Ιράν δεν αντιμετωπίζει κρίσιμες ελλείψεις στους τομείς που απαιτούνται για την αμυντική του παραγωγή. Σύμφωνα με τον Μπαλαλί, οι βασικές υποδομές, τα εξαρτήματα και οι τεχνολογίες που χρησιμοποιούνται στην παραγωγή πυραύλων κατασκευάζονται πλέον στο εσωτερικό της χώρας. Υποστήριξε επίσης ότι ορισμένα από αυτά τα συστήματα έχουν δυνατότητα εξαγωγής, παρουσιάζοντας την εγχώρια παραγωγή ως βασικό στοιχείο της στρατηγικής αυτονομίας του Ιράν. Ο Ιρανός αξιωματικός τόνισε ακόμη ότι η εμπειρία των τελευταίων ετών έχει επιταχύνει την ανάπτυξη στον τομέα της αεράμυνας, των μη επανδρωμένων αεροσκαφών και του διαστημικού προγράμματος. Ιδιαίτερη αναφορά έκανε στο Shahed-136, υποστηρίζοντας ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες αναγκάστηκαν να αντιγράψουν την ιρανική σχεδίαση(!) Ένας πόλεμος χωρίς καθαρή έξοδο Η σοβαρότερη κριτική στην αμερικανική στρατηγική, επομένως, δεν είναι ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες στερούνται στρατιωτικής δύναμης. Είναι ότι εξακολουθεί να μην είναι ξεκάθαρο ποιο ακριβώς πολιτικό αποτέλεσμα επιδιώκουν με αυτή τη δύναμη. Αλλαγή καθεστώτος; Πλήρη εγκατάλειψη του ιρανικού πυρηνικού προγράμματος; Επαναλειτουργία του Ορμούζ; Μια νέα συμφωνία; Περιορισμό των πυραύλων; Ή απλώς μεγαλύτερη πίεση μέχρι η Τεχεράνη να αποδεχθεί τους όρους της Ουάσινγκτον; Όσο περισσότεροι στόχοι προστίθενται, τόσο δυσκολότερο γίνεται να προσδιοριστεί τι θα αποτελούσε πραγματική επιτυχία. Η αμερικανική κυβέρνηση διαθέτει περισσότερα αεροπλανοφόρα, περισσότερα αεροσκάφη και μεγαλύτερη στρατιωτική ισχύ από το Ιράν. Αλλά αυτό φαίνεται ότι δεν λύνει το βασικό πρόβλημα της διπλωματίας. Η Ουάσινγκτον ζητά από την Τεχεράνη να πιστέψει ότι οι συμφωνίες θα τηρηθούν, ενώ χρησιμοποιεί ταυτόχρονα τη στρατιωτική πίεση ως εργαλείο για να επιβάλει ταχύτερες παραχωρήσεις. Η Τεχεράνη απαντά με δικές της απαιτήσεις, στρατιωτικές απειλές και πίεση στις θαλάσσιες οδούς. Έτσι η κάθε πλευρά επιβεβαιώνει τους φόβους της άλλης. Και αυτό είναι το πραγματικό αμερικανικό αδιέξοδο: Όσο περισσότερο η Ουάσινγκτον χρησιμοποιεί στρατιωτική ισχύ για να εξαναγκάσει μια διπλωματική λύση, τόσο περισσότερο δυσκολεύεται να δημιουργήσει.

Από το «Μωρό της Ρόσμαρυ» και τον Ντάμιεν Θόρν της «Προφητείας» έως την ευρωπαϊκή υπερεξουσία και την ψηφιακή υποταγή του ανθρώπου από τον ...αληθινό Αντίχριστο! Να που και πάλι, στις μέρες τις τρομερές που ζούμε, ξαφνικά ...ξαναβρίσκεται στο προσκήνιο ο Αντίχριστος, αυτός που οι πατέρες της Εκκλησίας και ο ίδιος ο Απόστολος Παύλος ονομάζουν "Υιό της απωλείας". Η Δύση όμως έχει τις...δικές της απόψεις επί του προκειμένου. Απόψεις όχι απλά αιρετικές, αλλά και εντελώς εκτός τόπου και ...θέματος! Ο Αντίχριστος είχε αποκτήσει κινηματογραφικό πρόσωπο πολύ πριν τον επικαλεστούν οι σημερινοί ένοικοι της αμερικανικής εξουσίας. Τον είχαμε δει να κοιμάται σε κούνια, να χαμογελά ανάμεσα σε πολιτικούς, να μεγαλώνει σε στρατιωτικές σχολές, να διοικεί επιχειρηματικούς κολοσσούς και να εμφανίζεται ως ...ευεργέτης(!) μιας ανθρωπότητας που διψά για ασφάλεια. Η μεγάλη χολιγουντιανή οθόνη του είχε εξασφαλίσει οικογένεια, περιουσία, κοινωνική αναγνώριση και ...ασφαλώς πρόσβαση στα κέντρα αποφάσεων. Είχε επίσης εξοικειώσει τον θεατή με την ιδέα ότι η τελική αναμέτρηση του καλού με το κακό θα έμοιαζε με υπερπαραγωγή καταστροφής. Αυτή η κινηματογραφική διαδρομή φωτίζει τη δημόσια συζήτηση που προκάλεσε ο Αμερικανός αντιπρόεδρος Τζ. Ντ. Βανς σε συνέντευξή του στον Μπράις Κρόφορντ, η οποία δημοσιεύθηκε την 1η Σεπτεμβρίου 2026, λέγοντας ότι «ορισμένα πράγματα στον κόσμο δεν θα τον άφηναν έκπληκτο αν ο Αντίχριστος κυκλοφορούσε ήδη ανάμεσά μας»! Πρόσθεσε δε ότι προσπαθεί να μην επικεντρώνεται υπερβολικά σε αυτή τη σκέψη. Η φράση βέβαια ήταν προσωπική εικασία, όχι ανακοίνωση κάποιας αναγνώρισης, άσχετα αν πολλοί εξ ημών την πήραν στα...σοβαρά. Ωστόσο, το λεξιλόγιο ήταν ήδη οικείο. Το είχε διδάξει επί δεκαετίες η λαϊκή κουλτούρα. Το ενδιαφέρον, επομένως, αρχίζει πριν από τον Βανς και εκτείνεται πολύ πιο πέρα από αυτόν. Τι συμβαινει λοιπόν με την...πατριωτική Δύση; Πώς διαμορφώθηκε αυτή η εικόνα για τον «Υιό της Απωλείας»; Ποια θεολογία κρύβεται πίσω από τον τρόμο; Πόσο από εκείνο που ο σύγχρονος θεατής θεωρεί «Αποκάλυψη», προέρχεται πράγματι από τον Ιωάννη και πόσο από έναν σεναριογράφο, μια εμπορική απαίτηση ή μια συγκεκριμένη εσχατολογική σχολή; Το Χόλυγουντ δεν αρκέστηκε να εικονογραφήσει τον φόβο. Του έδωσε αφηγηματική τάξη. Έφτιαξε ιστορίες που μπορούν να ανακαλούνται όταν ο άνθρωπος ακούει για παγκόσμια διακυβέρνηση, ηλεκτρονικό έλεγχο, πολεμική σύγκρουση ή κοινωνική κατάρρευση. Οι «ψαγμένοι» όμως γνωρίζουν, τόσο το ότι το Χόλιγουντ διοικειται από Ασκεναζί Εβραίους, όσο και τον ρόλο που έπαιζε και εξακολουθεί να παίζει η «γιορτή των Όσκαρ» με βάση τις νέες ατζέντες των Νεοταξιτών. Εξ' άλλου, τόσο ο Μελ Γκίμπσον, όσο και ο Τζίμ Κάρεϊ έχουν δηλωσει κατά καιρούς στο ποιοί πλέον μονοπωλούν το Χόλιγουντ, φωτογραφίζοντας την Ντίσνεϊ και τον Στήβεν Σπήλμπεργκ. Στη προκειμένη περίπτωση όμως, η δύναμη της εικόνας γίνεται ερμηνευτικό φίλτρο της πραγματικότητας. Και το φίλτρο αυτό αξίζει να εξεταστεί με αυστηρότητα. Πάμε λοιπόν να γνωρίσουμε...τον δυτικής κατασκευής «Αντίχριστο», γιατί και πώς διαμορφώθηκε αυτός μέσα από την ποπ αμερικάνικη κουλτούρα και πώς αμερικανοί και ευρωπαίοι, βλέπουν το Κακό όχι σαν ενσάρκωση της αμαρτίας, αλλά ως ...φόβητρο μπαμπούλα που τον φέρνουν σε συζητήσεις που τουλάχιστον, προκαλούν μειδίαμα. Η θεολογία που μαθαίνεται στο σκοτάδι της αίθουσας Ο δυτικός θεατής (και σε αυτούς συγκαταλέγεται και ο ευρωπαικός νεοελληνισμός) μπορεί να μην έχει ανοίξει ποτέ την «Αποκάλυψη» του Ιωάννη και παρ’ όλα αυτά να είναι βέβαιος ότι γνωρίζει το περιεχόμενό της. Θυμάται το 666 στο κεφάλι ενός παιδιού («Η Προφητεία»), τον δαίμονα που αλλοιώνει μια ανθρώπινη φωνή («Ο Εξορκιστής»), τον παγκόσμιο ηγέτη που εξαπατά τους λαούς και την τελευταία μάχη που καταπίνει τον πλανήτη («Ο Κώδικας της Βίβλου») και άλλα τέτοια καταστροφολογικά. Οι εικόνες λοιπόν συνδέονται μεταξύ τους και δημιουργούν μια άτυπη κατήχηση, χωρίς συνοχή πηγών βεβαίως και χωρίς σαφή διάκριση ανάμεσα σε βιβλικό κείμενο και καλλιτεχνική επινόηση. Δεν έχουν όμως όλες οι ταινίες την ίδια αφετηρία. Το «Μωρό της Ρόσμαρυ» του Ρομάν Πολάνσκι, αναπτύσσει τον τρόμο της συνωμοσίας γύρω από μια εγκυμοσύνη. Ο «Εξορκιστής» του Γουίλιαμ Φρίντκιν, θέτει στο επίκεντρο τη δαιμονική κατοχή και τη δοκιμασία της πίστεως. Η «Προφητεία» του Ρίτσαρντ Ντόνερ και οι δύο βασικές συνέχειές της, ακολουθούν την άνοδο του Αντιχρίστου. Ο «Κώδικας της Βίβλου» συνδέει ευθέως την εσχατολογική αφήγηση με υπερεθνική πολιτική κυριαρχία και τέλος, ο «Αρμαγεδδών» μεταφέρει έναν βιβλικό όρο σε μια περιπέτεια κοσμικής καταστροφής. Αυτή η διαφορά είναι ουσιώδης για μια ορθόδοξη κριτική. Οι ταινίες δεν αποτελούν όλες ...κατηχητικά εγχειρίδια(!), ούτε βεβαίως εκπροσωπούν κάθε ρωμαιοκαθολικό, προτεστάντη ή αγγλικανό που τυγχάνει να είναι πιο...ψαγμένος. Μαρτυρούν όμως τρόπους με τους οποίους ο δυτικός πολιτισμός χρησιμοποιεί και ανασχηματίζει τη χριστιανική παράδοση. Η κριτική γίνεται αποτελεσματικότερη, όταν δείχνει συγκεκριμένα τι αλλοιώνεται. Η αόριστη καταγγελία, απλά χαρίζει στον αντίλογο εύκολη διέξοδο ενώ η ακριβής αντιπαραβολή, κάνει το εντελώς αντίθετο. Τον υποχρεώνει να απαντήσει. Το «Μωρό της Ρόσμαρυ» και η ...εξαγορά της ανθρώπινης συνείδησης Ο ασκεναζίτικης καταγωγής εβραίος συγγραφέας και λογοτέχνης Ίρα Λέβιν, χτύπησε...φλέβα χρυσού όταν έγραψε το βιβλίο «Το Μωρό της Ρόσμαρυ» το 1967. Μέχρι τότε, στο χώρο του χολιγουντιανού τρόμου κυριαρχούσε απόλυτα ο Κόμης Δράκουλας, που σχεδιάσε χαρακτηριολογικά ο βρετανός συγγραφέας του 19ου αιώνα Μπράμ Στόουκερ, αλλά οι ιστορίες που γυριζόταν με τον ηθοποιό Κρίστοφερ Λι δεν είχαν καμμιά σχέση με το βιβλιο του Στόουκερ. Ο Πολωνός σκηνοθέτης όμως Ρόμαν Πολάνσκι, αυθεντία στα θρίλερ, διαβάζοντας το βιβλίο του Λέβιν, άρπαξε την ευκαιρία απ' τα μαλλιά, θεωρώντας - και δικαίως - πως ένα τέτοιο μυθιστόρημα θα ανέβαζε την ταλαντευόμενη Paramount και πάλι στα...ύψη! Μέσα σε μια νύχτα, ο Κόμης Δράκουλας «αποκαθηλώθηκε» και τον διαθέχτηκε το...σατανικό μωρό της Ρόσμαρυ, παρουσιάζοντας για πρώτη φορα τον Αντίχριστο στη μεγάλη οθόνη. Η Ρόσμαρυ και ο σύζυγός της Γκάι εγκαθίστανται σε ένα διαμέρισμα της Νέας Υόρκης. Το περιβάλλον δείχνει αστικό, προστατευμένο, σχεδόν αξιοζήλευτο. Ένα ζευγάρι ηλικιωμένων γειτόνων, εμφανίζονται πρόθυμοι να βοηθήσουν. Ένας καταξιωμένος γιατρός αναλαμβάνει την εγκυμοσύνη. Ο σύζυγος βλέπει την επαγγελματική του πορεία να βελτιώνεται. Πίσω από αυτή την επιφάνεια, η Ρόσμαρυ απομονώνεται και χειραγωγείται. Η αποκάλυψη όμως που έρχεται είναι φρικτή: Η εγκυμοσύνη της Ρόσμαρυ προέκυψε από σατανικό τελετουργικό, ο σύζυγος έχει συμπράξει στην προδοσία και το παιδί αναγνωρίζεται από την αποκρυφιστική κοινότητα ως ο γιος του Σατανά, ο Αντίχριστος! Η μητέρα, που πληροφορήθηκε ψευδώς ότι το βρέφος πέθανε, το βρίσκει ζωντανό και, παρά τον τρόμο της, καταλήγει να πλησιάζει την κούνια του. Η μητρική σχέση παραμένει ενεργή μέσα σε μια πραγματικότητα που έχει συντρίψει κάθε ασφάλεια. Η καρυγαλέα θεολογική επινόηση η οποία βρίσκεται απέναντι εντελώς από τις Γραφές, βρίσκεται στο μοτίβο της σατανικής πατρότητας, που με αυτό το μοτίβο λειτουργεί ως σκοτεινή αντιστροφή της Γεννήσεως. Ο Άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός, ωστόσο, αποκλείει ρητά μια ενανθρώπηση του διαβόλου, αντίστοιχη προς την Ενανθρώπηση του Χριστού. Σημειωτέον, η Ρόσμαρυ κατά τη μυθοπλασία, είναι...παρθένα που την πρώτη νύχτα του γάμου της, χωρίς να το ξέρει, διακορευτηκε από τον ίδιο τον Σατανά και τον σπορο του. Στο κεφάλαιο όμως περί Αντιχρίστου, ο Δαμασκηνός περιγράφει άνθρωπο που δέχεται τη σατανική ενέργεια. Η διάκριση αυτή διασώζει τη μοναδικότητα της Ενανθρωπήσεως και εμποδίζει την κατασκευή μιας συμμετρίας Θεού και διαβόλου. Ο διάβολος παραμένει κτιστό και πεπτωκός ον και εκ των πραγμάτων, δεν μπορεί να γίνεται ισότιμος αντίπαλος του ίδιου του Δημιουργού του. Ο Εξορκιστής και το δράμα του πατέρα Καρρά Ο «Εξορκιστής» του 1973, από το ομώνυμο μυθιστόρημα του Γουίλιαμ Πίτερ Μπλέιντι, παρουσιάζει τη δωδεκάχρονη Ρίγκαν να υποφέρει από δαιμονική κατοχή. Η μητέρα της αναζητεί βοήθεια και, όταν οι ιατρικές έρευνες δεν δίνουν λύση, προσφεύγει στον πατέρα Ντάμιεν Καρρά, Ιησουίτη και ψυχίατρο. Τον εξορκισμό αναλαμβάνει μαζί του ο έμπειρος πατήρ Μέριν. Η μάχη εξελίσσεται μέσα σε ένα δωμάτιο, αλλά αφορά την πίστη, την ενοχή και την αγάπη. Ο Καρράς είναι ελληνικής καταγωγής. Ο Τίτος Βανδής υποδύεται τον θείο του και η Βασιλική Μαλλιαρού τη μητέρα του, κάνοντας ορατό και ακουστό το οικογενειακό περιβάλλον του χαρακτήρα. Η οδύνη για τη μητέρα του και η κρίση της πίστεώς του τον καθιστούν ευάλωτο στη δαιμονική προσβολή. Η ελληνικότητα έχει πραγματική δραματουργική παρουσία. Και προέρχεται από προηγούμενη εγκατάλειψη της Ορθοδοξίας. Μετά τον θάνατο του Μέριν, ο Καρράς προκαλεί τον δαίμονα να εισέλθει στον ίδιο. Ακολουθεί η πτώση του από το παράθυρο στις εξωτερικές σκάλες και η απελευθέρωση της Ρίγκαν. Ο ίδιος ο Μπλέιντι εξήγησε το 1974 ότι το κέντρο του έργου του ήταν η αγαθότητα: ένας Ιησουίτης, πρώην Ορθόδοξος, δίνει τη ζωή του για έναν ξένο άνθρωπο. Αυτή η δήλωση καθορίζει τη συγγραφική πρόθεση, χωρίς να απαγορεύει διαφορετική θεολογική αξιολόγηση της σκηνής. Ούτως ή άλλως, στην ταινία βλέπουμε κατάματα την αδυναμία του Παπισμού να νικήσει το Κακό. Κι αυτό έχει τη δική του σημασία, μιας και το "Σύμβολο της Πίστεως" με το οποίο ξεκινά ο πάτερ Μέρριν τον εξορκισμό, συνοδευεται και με το filioque, άρα αιρετικό και βλάσφημο και κατ' επέκταση, αδυνατο στο νικήσει τον δαίμονα. Ο «Εξορκιστής»βεβαίως δεν είναι η ιστορία της βασιλείας του Αντιχρίστου. Είναι, όμως, απαραίτητος για να κατανοήσουμε την κινηματογραφική γλώσσα μέσα στην οποία αυτή η βασιλεία θα αποκτήσει αργότερα πειστικότητα. Το αόρατο παρουσιάζεται ως αισθητηριακό σοκ. Ο θεατής καλείται να αναγνωρίσει το κακό κυρίως από την παραμόρφωση του σώματος και την ανατροπή της φυσικής τάξης. Έτσι διαμορφώνεται ένας κίνδυνος που αφορά και τη δική μας πρόσληψη: Να θεωρούμε ότι η πλάνη χρειάζεται πάντοτε τρομακτική εμφάνιση, ενώ μπορεί να εισέρχεται με ήρεμη φωνή και απολύτως ευπρεπή δικαιολογία. Η «Προφητεία» και το παιδί-Αντίχριστος, μέσα στην εξουσία Με την «Προφητεία» του 1976, η αφήγηση μεταφέρεται στο εσωτερικό της πολιτικής ισχύος. Ουσιαστικά πρόκειται για μια πρώτη απόπειρα ερμηνείας της Αποκάλυψης και ο σεναριογράφος της ταινίας Ντείβιντ Σέλτσερ, καλείται να...σκεπάσει τον «Εξορκιστή» της Warner Bros με μια άλλη ταινία, πολύ πιο τρομακτική και βγαλμένη μέσα από την «Αποκάλυψη», βάζοντας στο παιχνίδι του ποπ τρόμου και την 20th Century Fox. Ο Σελτσερ όμως δεν τα πάει καθόλου άσχημα, διότι χωρίς να το θέλει επί της ουσίας, ανακατεύει μέσα στον μύθο του το ίδιο το Βατικανό! Κι αυτό είναι το δυνατό σημείο της ταινίας. Ο Ρόμπερτ Θορν, Αμερικανός διπλωμάτης, δέχεται στη Ρώμη να αντικαταστήσει κρυφά το παιδί που του παρουσιάζεται ως νεκρό με ένα άλλο βρέφος, το οποίο του το παραδίδουν ιερείς μιας και το νοσοκομείο ανήκε στην Εκκλησία. Ο Ντάμιεν μεγαλώνει ως γιος του και η οικογένεια εγκαθίσταται στη Βρετανία, όπου ο Θορν αναλαμβάνει πρεσβευτικά καθήκοντα. Οι θάνατοι που ακολουθούν οδηγούν στην αποκάλυψη ότι το παιδί προστατεύεται από σατανικούς υπηρέτες. Η έρευνα του Θορν αποκαλύπτει τη φρικτή αντικατάσταση και την πραγματική τύχη του δικού του παιδιού. Ο Ντάμιεν φέρει το σημάδι των τριών εξαριών. Η απόπειρα του θετού πατέρα να τον θανατώσει αποτυγχάνει, ενώ η τελευταία εικόνα τον τοποθετεί δίπλα στο προεδρικό ζεύγος των Ηνωμένων Πολιτειών. Το παιδί παραμένει μέσα στην προστατευτική αγκαλιά της εξουσίας, με ό,τι αυτό συνεπάγεται συνειρμικά. Η λεπτομέρεια της αντικατάστασης στην οποία ανακατεύεται η ίδια η Παπικη Εκκλησία, είναι καθοριστική. Ο Αντίχριστος δεν χρειάζεται να κληρονομήσει βιολογικά ένα πολιτικό όνομα· του αρκεί να εισαχθεί σε αυτό. Οι θεσμοί αναγνωρίζουν τον τίτλο, το οικογενειακό κύρος και τη δημόσια εικόνα. Η απάτη αξιοποιεί αυτή την εμπιστοσύνη. Ο θεατής, εκτός από τον τρομο που εισπράττει, βλέπει ταυτόχρονα ένα σύστημα που παρέχει κάλυψη στο κακό, ακριβώς επειδή δεν μπορεί να διανοηθεί ότι το κακό έχει ήδη εισέλθει στο δικό του σαλόνι. Η τεράστια επιτυχία της «Προφητείας» έδωσε τόσο στον Ρίτσαρντ Ντόνερ, όσο και στην ίδια τη Fox αποφασιστική κινηματογραφική ώθηση και στον Aντίχριστο «Ντάμιεν» μια θέση στη συλλογική μνήμη που ξεπέρασε τα όρια μιας ιστορίας τρόμου. Το χξϛ και η αριθμητική του φόβου Η συζήτηση για το 666 απαιτεί επιστροφή στο κείμενο. Το χωρίο βρίσκεται στην Αποκάλυψη κεφ. 13:18. Η ελληνική αριθμητική γραφή χξϛ΄ αποδίδει το εξακόσια εξήντα έξι: χ΄ είναι το εξακόσια, ξ΄ το εξήντα και ϛ΄ το έξι. Η αριθμητική αυτή αντιστοιχία δεν αποτελεί δυτική αυθαιρεσία. Απλά η ερμηνευτική διαφωνία, αρχίζει όταν εξετάζουμε τι δηλώνει ο αριθμός και πώς συνδέεται με το πρόσωπο και την εξουσία του Θηρίου. Υπάρχει και μια συχνά παραγνωρισμένη φιλολογική διάκριση. Η ίδια η λέξη «Αντίχριστος» εμφανίζεται στην Α΄ και στη Β΄ Επιστολή του Ιωάννη, όχι στην Αποκάλυψη. Η σύνδεσή της με το Θηρίο και με τον «Υιό της ανομίας» της Β΄ Προς Θεσσαλονικείς επιστολή, προκύπτει μέσα από τη συνεξέταση των χωρίων. Στις επιστολές γίνεται λόγος και για ήδη παρόντες αντιχρίστους. Η πλάνη, επομένως, δεν περιορίζεται σε μια μελλοντική βιογραφία που θα μπορούσαμε να παρακολουθήσουμε όπως τη ζωή του Ντάμιεν. Στην «Προφητεία», ο αριθμός μετατρέπεται σε σωματικό αναγνωριστικό, σε εκ γενετής σημάδι κρυμμένο κάτω από τα μαλλιά. Στο βιβλικό κεφάλαιο, όμως, ο αριθμός βρίσκεται μέσα σε ένα ευρύτερο πλέγμα λατρείας, εξουσίας και αποκλεισμού από την οικονομική ζωή. Υπάρχουν δύο θηρία. Το δεύτερο θηρίο επιβάλλει τη λατρεία του πρώτου και τη σήμανση που συνδέεται με τη δυνατότητα αγοράς και πώλησης. Το ζήτημα δεν εξαντλείται στην αναζήτηση ενός παράξενου σημαδιού πάνω σε κάποιο σώμα. Εδώ βρίσκεται η πολιτική αιχμή που ο σύγχρονος άνθρωπος οφείλει να προσέξει και είναι ακριβώς η εξάρτηση της επιβίωσης από την υποταγή. Ό,τι δηλαδή συμβαίνει σήμερα με την Παγκοσμιοποίηση και την νεοταξική λαίλαπα που προσπαθεί να την επιβάλλει, μέσω του ψηφιακού κόσμου και της αναγκαστικής παραλαβής της ταυτότητας του Παγκόσμιου Πολίτη, μέσα στην οποία κρύβεται το χάραγμα-όνομα του θηρίου. Είναι στην ουσία μια εξουσία, που μπορεί να στερήσει την πρόσβαση στην εργασία, στην τροφή ή στη συναλλαγή αποκτά μέσα εξαναγκασμού πολύ βαθύτερα από την απλή απαγόρευση μιας γνώμης. Η αποκαλυπτική αυτή εικόνα προτρέπει σε θεολογικό στοχασμό εκ των πραγμάτων, επάνω σε αυτό το ενδεχόμενο. Δεν μας απαλλάσσει από την υποχρέωση να αποδεικνύουμε ποιοι συγκεκριμένοι μηχανισμοί λειτουργούν σε κάθε πραγματική περίπτωση. Όποιος όμως μετατρέπει το 666 σε ...πανταχού παρόντα αριθμητικό γρίφο μπορεί να χάσει ακριβώς αυτό το περιεχόμενο. Να αναζητεί σύμβολα σε τυχαίες συμπτώσεις και να μην εξετάζει την πραγματική απαίτηση της εξουσίας για υπακοή. Η πνευματική εγρήγορση απαιτεί καθαρό νου. η αδιάκριτη καχυποψία μπορεί να τον εξαντλήσει. Η ΕΟΚ, η ΕΕ και η επιστροφή της αυτοκρατορικής ιδέας Η ίδια η ταινία «Η Προφητεία» συνδέει την αναβίωση της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας με την Ευρωπαϊκή Κοινή Αγορά. Η αναφορά καταγράφεται ήδη στην κριτική του Ρότζερ Ίμπερτ το 1976. Στη μεταγενέστερη κινηματογραφική επανεκδοχή της «Προφητείας» του 2006, η Κοινή Αγορά αντικαθίσταται από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Πρόκειται για αποκαλυπτικό σχήμα που προσαρμόζει το πολιτικό του λεξιλόγιο στις δεκαετίες που περνούν. Η ιστορική ανάγνωση οφείλει εδώ να είναι προσεκτική. Η αρχαία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, η Ρωμανία με κέντρο την Κωνσταντινούπολη και η δυτική Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία δεν είναι εναλλάξιμες ονομασίες. Η τελευταία υπήρξε διαφορετικό πολιτικό μόρφωμα, με δικές του αξιώσεις ρωμαϊκής νομιμότητας και με σύνθετη κατανομή εξουσιών. Εκεί ακριβώς τοποθετείται και η "προφητική" τοποθέτηση του Ντέιβιντ Σέλτσερ. Με τη σκέψη του ότι η δική του εκδοχή για τον Αντίχριστο, απαιτεί τη δημιουργία μιας γερής πολιτικο-οικονομικής βάσης, όπου θα έπρεπε να πατήσει ο Αντίχριστος για να κυβερνήσει την οικουμένη, έφερε - χωρίς ίσως να το φιλοσοφήσει θεολογικά - την ίδια την ΕΟΚ/ΕΕ ως το απόλυτο εργαλείο που πάνω του θα πατήσει ο Υιός της Απωλείας. Και το παράδοξο είναι ότι...δεν έπεσε καθόλου εξω. Ούτε στο ζήτημα της ΕΟΚ/ΕΕ, όσο και κυρίως στην ευθεία ανάμειξη στο ζήτημα του ερχομού του Αντιχρίστου του ίδιου του Βατικανού! Μπορούμε πάντως να θέσουμε το ουσιαστικό πολιτικό ερώτημα: Ποιά θέση απομένει στους λαούς όταν η διακυβέρνησή τους μεταφέρεται σε επίπεδα που δυσκολεύονται να ελέγξουν; Πότε η συνεργασία μετατρέπεται σε εξάρτηση; Πότε η ενότητα γίνεται απαίτηση ομοιομορφίας; Αυτά είναι ερωτήματα για λογοδοσία και ελευθερία, τα οποία στέκονται και χωρίς προφητική ταύτιση. Η κινηματογραφική σύνδεση της Ευρώπης με τον Αντίχριστο αποτελεί τεκμήριο μιας συγκεκριμένης πολιτικοθρησκευτικής φαντασίας, η οποία έπαψε πλεον, μετά από 30 χρόνια απο την προβολή της ταινίας, να είναι...φαντασία αλλά απτή πραγματικότητα. Και ακριβώς γι' αυτόν τον λόγο, ο Ντέιβιντ Σέλτσερ τροποποιεί το αρχικό του σενάριο και πείθει τη Fox να κάνει το ριμέικ της ταινίας το 2006. Η ταινία βέβαια δεν είχε την ανάλογη επιτυχία της πρώτης, αλλά έφερε στο προσκήνιο νέες σκέψεις στο κοινό για το πού θα μπορούσε να βαδίσει η ανθρωπότητα στα επόμενα χρόνια. Από τη στρατιωτική σχολή στην πολυεθνική κυριαρχία Στο «Damien – Προφητεία II» του 1978, ο Ντάμιεν μεγαλώνει στο περιβάλλον του θείου του, μεγαλοεπιχειρηματία Ρίτσαρντ Θορν με τεραστια περιουσία, και φοιτά σε στρατιωτική ακαδημία. Ανακαλύπτει την ταυτότητά του και αρχικά αντιδρά με αγωνία. Γύρω του λειτουργούν πρόσωπα που γνωρίζουν και υπηρετούν τον προορισμό του. Όσοι πλησιάζουν την αλήθεια απομακρύνονται με βίαιο τρόπο. Η ενηλικίωσή του παρουσιάζεται ως προσαρμογή στην αποστολή που του έχει επιφυλαχθεί. [11] Εδω η μυθοπλασία προχωρεί ακόμη περισσότερο, ενώνοντας έτσι την πειθαρχία, την οικονομική δύναμη και τη συγκάλυψη. Η εξουσία χρειάζεται ανθρώπους που θα εκτελέσουν, θα προστατεύσουν και θα δικαιολογήσουν. Ο Ντάμιεν μπορεί να είναι το υπερφυσικό κέντρο της ιστορίας, αλλά η άνοδός του περνά από αναγνωρίσιμες ανθρώπινες συμπεριφορές. Η φιλοδοξία, η σιωπή και η εξάρτηση δημιουργούν το περιβάλλον όπου η αλήθεια για την ταυτότητα του νεαρού Αντιχρίστου αντιμετωπίζεται ως κίνδυνος για τον οργανισμό. Στα συν της ταινίας, κατοχυρώνεται η νέα προφητική ματιά του Σέλτσερ (δεν έγραψε εκείνος το σενάριο αλλά ήταν σύμβουλος στη παραγωγή) βάζοντας την πολυεθνική «Thorn» να...αγοράζει εκτάσεις σε όλο τον κόσμο παράγοντας μεταλλαγμένα προιόντα και για να ελέγξει την τροφή σε όλον τον πλανήτη. Αυτό ακριβώς που κάνουν σήμερα πέντε πολυεθνικές: Η Νεστλέ, η Coca Cola, η Microsoft, η Monsanto και η Kellanova. Στην «Τελική Αναμέτρηση» του 1981, ο ενήλικος πλέον Ντάμιεν διοικεί τον διεθνή επιχειρηματικό όμιλο «Thorn» και αναλαμβάνει ταυτόχρονα και καθήκοντα...πρέσβυ σε ηλικία μόλις...33 ετών! Η ταινία όμως δυστυχως, δεν έχει τη φρεσκάδα αλλά και την «προφητικότητα» που είχαν οι προηγούμενες δύο. Ο Αντίχριστος εδώ, δεν έχει στα χέρια του παρά μια ομάδα οπαδών, τους «Απόστολους της Σκοπιάς» όπως τους ονομάζει, δεν είναι καν σημαίνων πολιτικό πρόσωπο παγκόσμιας ακτινοβολίας, είναι ευάλωτος και εκτός από τις υπερφυσικές του δυναμεις, δεν έχει τίποτε περισσότερο. Η αντίσταση εναντίον του περιορίζεται σε ανθρώπους - μοναχούς που γνωρίζουν τη φύση του και προσπαθούν να τον σταματήσουν. Η ταινία απλά περιορίζεται στο ότι ο Αντίχριστος, πριν κληθεί να κυβερνήσει τον κόσμο, πέφτει πάνω στην... Δευτέρα Παρουσία του Κυρίου, η οποία συνδέεται με ...νέα γέννηση του Χριστού(!), την οποία ο Ντάμιεν επιχειρεί να εμποδίσει διατάζοντας τη θανάτωση των αγοριών που γεννήθηκαν συγκεκριμένη ημέρα. Εκεί ακριβώς βρίσκεται και η αδυναμία της ταινίας. Τόσο η εντελώς φανταστική και ακατήχητη εκδοχή της Δευτέρας Παρουσίας με ...επαναγέννηση του Χριστού, όσο και η έλλειψη πειστικής πολιτικής δυνάμεως του Αντιχρίστου, κατέταξαν την τρίτη συνέχεια της «Προφητείας» σε χαμηλά επίπεδα. Ο κόσμος βέβαια εισέπραξε με αυτόν τον τρόπο εντελώς λαθεμένες εικόνες για τον Αντίχριστο κατατάσσοντας τον σε πρόσωπο μυθικό και ότι η έλευση του έγκυται στην θεολογική φαντασία και μόνο. Και το βιβλίο της "Αποκάλυψης", ότι είναι μια φανταστική καταστροφολογία. Για τους δυτικούς πλέον, η χριστιανική προσδοκία της επιστροφής του Κυρίου μετατρέπεται σε επανάληψη της ιστορίας του Ηρώδη. Η εκ νέου βρεφική γέννηση, η ευαλωτότητα του παιδιού και η αναζήτησή του δεν αποδίδουν το περιεχόμενο της ομολογίας ότι ο Χριστός θα επανέλθει εν δόξη. Αυτό το σημείο επιτρέπει σαφή θεολογική κριτική της ταινίας αλλά...ποιός θα την κάνει, εφ' όσον η έλλειψη κατήχησης αλλά και η ίδια η κατήχηση που πηγάζει από τον Παπισμό, βρίσκονται σε λάθος δρόμο. Ο «Κώδικας της Βίβλου» και ο ...ψευδοευεργέτης που απαιτεί τον κόσμο ως αντίκρυσμα Στον «Κώδικα της Βίβλου» του 1999, ο Αντίχριστος ονομάζεται Στόουν Αλεξάντερ. Είναι μεγιστάνας των ΜΜΕ και επικεφαλής της Ευρωπαϊκής Ένωσης, με εικόνα ανθρωπιστή και αποτελεσματικού ηγέτη. Ένα πρόγραμμα αποκωδικοποίησης υποτιθέμενων κρυμμένων βιβλικών προφητειών γίνεται εργαλείο της επιδίωξής του για παγκόσμια κυριαρχία. Η επιτυχία του στηρίζεται και στην κατασκευή κρίσεων που κατόπιν αξιοποιεί πολιτικά. Η ταινία είναι - παραδόξως - αμερικανική σε ανεξάρτητα στούντιο και συνδέεται άμεσα με το τηλε-ευαγγελικό δίκτυο TBN. Επομένως, εδώ έχουμε σαφέστερη σχέση παραγωγής και συγκεκριμένου θρησκευτικού περιβάλλοντος. Η εσχατολογική αφήγηση δεν λειτουργεί μόνο ως δεξαμενή εντυπωσιακών συμβόλων. Γίνεται όχημα παρουσίασης ενός προχιλιαστικού σχήματος για τα έσχατα, μέσα σε πλοκή πολιτικού θρίλερ που εκτος των άλλων, παρουσιάζει και τους δύο προφητες, τον Ηλία και τον Ενώχ, που δεν εχουν βιώσει ακόμη θάνατο και πως ο Θεός τους έχει για να μαρτυρήσουν και να ξεσκεπάσουν τον Αντίχριστο. Βεβαίως, φαίνεται με γυμνό οφθαλμό η έλλειψη ενός μεγάλου στούντιο που θα υποστήριζε τη ταινία, μέσα από τις ατέλειες της, τη σκηνοθετική ευφυΐα που λείπει για τέτοιες ταινίες και ασφαλώς οι παιδαριώδεις ατάκες. Η ιδέα όμως είναι αρκετά καλή, αλλά το μέτριο σενάριο και η κακή απόδοση του, είναι εμφανέστατη. Ωστόσο βλέπεται ευχάριστα, παρά τον ερασιτεχνισμό της. Η εκπληκτική ερμηνεία του Μάικλ Γιόρκ αλλά και του Μάικλ Άιρονσάιντ διασώζουν το έργο και το πάνε και πιο πέρα. Στο «Megiddo: The Omega Code 2» του 2001, που αποτελεί εν μέρει προϊστορία και εναλλακτική αφήγηση, βλέπουμε τις πραγματικές εικόνες που θέλει να μας δώσει η εκκλησιαστική παράδοση για τον Αντίχριστο. Εδώ ο Στόουν χρησιμοποιεί την ηγεσία της ΕΕ για να ιδρύσει παγκόσμια ένωση και μάλιστα έχει χωρίσει ο ίδιος τις ζώνες επιρροής τεμαχιζοντας τον πλανήτη. Ο αδελφός του Ντέιβιντ, ο οποίος φτάνει στην προεδρία των Ηνωμένων Πολιτειών, αντιστέκεται. Η τελική αναμέτρηση οδηγεί τις στρατιωτικές δυνάμεις στην περιοχή της Μεγιδδώ, δηλαδη του Αρμαγεδδώνος. Η οικογενειακή αντιπαλότητα συμπλέκεται με μια παγκόσμια σύγκρουση. [14] Εδώ διακρίνεται καθαρά η κινηματογραφική μορφή του ψευδοσωτήρα. Προσφέρει λύσεις που οι λαοί έχουν ανάγκη και ζητεί ως αντίτιμο την ολοκληρωτική εξουσία. Αυτή είναι και η ανθεκτικότερη πολιτική ιδέα του έργου: ο άνθρωπος μπορεί να παραδώσει την ελευθερία του σε εκείνον που υπόσχεται να τον απαλλάξει από κάθε ανασφάλεια. Η ανάγκη είναι πραγματική, η υπόσχεση ελκυστική, η παράδοση της συνείδησης καταστροφική. Ο Άγιος Παΐσιος και η προειδοποίηση για την ηλεκτρονική υποταγή Για να πάμε και στα δικά μας, ο Άγιος Παΐσιος δεν μίλησε ποτέ διεξοδικά και με λεπτομέριες για τον Αντίχριστο. Μίλησε όμως για τα σημεία των καιρών που θα τον φέρουν ως ψευδοπροφήτη ή παγκόσμιο κυβερνήτη και όλο προέτρεπε το ποίμνιο να μην ασχολείται μαζί του, αλλα να ασχολείται με τη πίστη του στον Θεό, γιατί Εκείνος είναι ο νικητής. Στα «Σημεία των καιρών» λοιπόν, το χειρόγραφο του 1987 που έχει δημοσιευθεί με μεταγραφή από την Ιερά Μητρόπολη Πάφου, ο Παΐσιος συνδέει την ηλεκτρονική κάρτα και το φακέλωμα με την προοπτική παγκόσμιας δικτατορίας και δουλείας στον Αντίχριστο. Παραπέμπει στο 13ο κεφάλαιο της Αποκάλυψης και στην εξάρτηση της αγοράς και της πώλησης από το χάραγμα. Το συγκεκριμένο κείμενο υπάρχει και πρέπει να αντιμετωπίζεται ως συγκεκριμένο κείμενο, όχι ως φήμη κι αυτή η «σφήνα» πάει με ακριβεια στους «ορθολογιστές», «θεοσόφους» και «λάτρεις της παγκοσμιοποίησης μεγαλόσχημους αρχιερείς και σύγχρονους Φαρισαίους. Η προειδοποίηση αυτή του Αγίου μας, δίνει στην ορθόδοξη συζήτηση έναν σοβαρό άξονα: Τι συμβαίνει όταν η τεχνική δυνατότητα εξυπηρέτησης συγκεντρώνει συγχρόνως τη δυνατότητα αποκλεισμού; Μια υποδομή μπορεί να διευκολύνει τη ζωή, αλλά η συγκέντρωση δεδομένων και αποφάσεων δημιουργεί ερωτήματα για το ποιος ελέγχει τον ελεγκτή. Το κείμενο ανήκει στο τεχνολογικό και κοινωνικό περιβάλλον του 1987 και επομενως οι προρρήσεις του για τα συγκεκριμένα σημερινά συστήματα δεν είναι απλά αξιοθαύμαστη. Είναι έργο Θεού, διότι το Αγιο Πνεύμα τον οδήγησε στο να τα δει και να τα επικοινωνήσει στο ποίμνιο. Μ' άλλα λόγια, η πιστή απόδοση της προειδοποίησης και ο έλεγχος της σύγχρονης εφαρμογής της είναι δύο συμπληρωματικές ευθύνες και παράλληλα, αυτές οι ευθύνες μπαίνουν σε εμάς τους ίδιους. Επομένως, η όποια πολιτική κριτική του ζητήματος, βεβαίως και μπορεί να διατυπωθεί αόπλυτα και χωρίς περιστροφές: Κανένας μηχανισμός δεν δικαιούται να μετατρέπει την πρόσβαση στα αναγκαία της ζωής σε ανταμοιβή ιδεολογικής συμμόρφωσης. Όταν μια εξουσία ζητεί ανεξέλεγκτη πρόσβαση στον άνθρωπο, ο πολίτης έχει δικαίωμα να απαιτεί όρια. Όταν η διοικητική ευκολία προσφέρεται ως απάντηση σε κάθε ένσταση, η συζήτηση για την ελευθερία γίνεται ακόμη πιο αναγκαία. Οουσιαστικά δηλαδή, τόσο ο Αγιος Παΐσιος, όσο και οι άλλοι μεγάλοι Γέροντες του 20ού αιώνα (ο 21ος δεν έβγαλε κανέναν άγιο, δεν είναι περίεργο; Γιατί άραγε;) μίλησαν ευθαρσώς για τα σημεία των καιρών, τον Αντίχριστο και μάλιστα κάποιοι και πιο συγκεκριμένα, όπως πχ ο Οσιος Σάββας Αχιλλέως, ο οποίος μάλιστα ήταν και ο μοναδικός που είχε μιλήσει με αξιοθαύμαστη ακρίβεια και για τα εμβόλια του θανάτου και για την πανδημία που θα επιβάλλει η αντίχριστη ελίτ και ως εκ τούτου, προειδοποίησε το ποίμνιο του για τον κίνδυνο αυτόν. Σε γενικές γραμμές, οι Άγιοι Γέροντες μας προειδοποίησαν για τις μέρες που ζούμε κι έτσι, δεν έχουμε καμμιά δικαιολογία όταν λέμε πως...δεν ξέραμε, δεν ακούσαμε. Ο επίλογος ανήκει στον Χριστό Συμπερασματικά, μπορουμε να πούμε πως οι Δυτικοί, είτε είναι πιστοί χριστιανοί είτε όχι, δεν έχουν την κατάλληλη κατήχηση ή στη χειρότερη, δεν έχουν ουδεμία κατήχηση. Τόσο το εμετικό και συκοφαντικό βιβλίο «Κώδικας Ντα Βίντσι» και η ταινία που το ακολουθησε, όσο και οι παραπάνω ταινίες που αναφεραμε και που στερούνται πλήρως της πνευματικότητας του ζητήματος, επέδρασαν, λόγω της πενιχρής σχέσης που είχαν με τη θρησκεία, καταλυτικά στις ψυχές τους. Παρουσίασαν όλες έναν... τρομακτικό μεν αλλά ...αδύναμο Αντίχριστο, τόσο ψεύτικο μάλιστα που στο τελος έγινε μια κάλτ φιγούρα στην ποπ αμερικανική κουλτούρα και που κατεληξε στο τέλος να τοποθετηθεί στη σφαίρα της φαντασίας, του θρησκευτικού φανατισμού και του ανορθολογισμού. Σ' αυτό το σημείο, ευθύνονται κατά πρώτον το Βατικανό και οι ανακούρκουδες «ερμηνείες» που έδωσαν για τον Αντίχριστο. Η σύγχρονη παπική βιβλική ερμηνεία περιλαμβάνει ιστορικές και συμβολικές αναγνώσεις. Στις σημειώσεις της Βίβλου που δημοσιεύει η Σύνοδος των Καθολικών Επισκόπων των ΗΠΑ, το πρώτο Θηρίο συνδέεται... με τη ρωμαϊκή αυτοκρατορική εξουσία(!), ενώ ως πιθανότερη ερμηνεία του αριθμού 666 προτείνεται ο ...Νέρων! Όταν λοιπόν το ίδιο το Βατικανό ερμηνεύει κατ' αυτόν τον τρόπο τα εσχατολογικά σημεία, τότε τι μπορεί να περιμένει και ο πιστός; Για να μη πάμε και στους προτεστάντες, όπόου τα πράγματα γίνονται ακόμη πιο γελοία. Στην ιστορική λουθηρανική παράδοση, για παράδειγμα, τα Σμαλκαλδικά Άρθρα** ταυτίζουν τον Πάπα με τον Αντίχριστο, συνδέοντας την κατηγορία με τις αξιώσεις του παπικού αξιώματος. Ίσως και να μην έχουν και τόσο άδικο, μιας και η παπική «εκκλησία» δεν είναι απλά και μόνο αιρετική. Είναι και στενός συνεργάτης των σατανιστών Νεοταξιτών και συμβάλουν αποφασιστικά στη δημιουργια μιας παγκόσμιας θρησκείας. Πάντως, εδώ ο Αντίχριστος αναγνωρίζεται μέσα σε έναν ήδη υφιστάμενο εκκλησιαστικό θεσμό. Άρα, η δυτική συζήτηση περί Αντιχρίστου υπήρξε και εσωτερική σύγκρουση γύρω από το ποιος δικαιούται να μιλά και να κυβερνά στο όνομα του Χριστού. Συμπερασματικά, καταλαβαίνουμε όλοι μας, είτε Ορθόδοξοι είτε άλλου δογματος, ότι η Δύση δεν είναι σε θέση, ούτε να αντισταθεί πνευματικά, αλλά ούτε και να αντιλήφθεί επί της ουσίας ποιός είναι ο Αντίχριστος και πώς πρέπει να τον περιμένουν για να τον αναγνωρίσουν. Η Αποκάλυψη αρχίζει ως αποκάλυψη του Ιησού Χριστού. Το Θηρίο καταλαμβάνει τρομακτική θέση στην αφήγηση, αλλά δεν αποκτά τον τελευταίο λόγο. Η τελική προσδοκία είναι η κατάργηση του θανάτου και η αποκατάσταση της ζωής. Όταν η ανάγνωσή μας αφήνει τον άνθρωπο μόνο με πανικό, έχουμε απομονώσει τη δοκιμασία από την επαγγελία. Η Ορθοδοξία ομολογεί ότι διαφυλάσσει την πληρότητα της αποστολικής πίστεως και ορθώς το πράττει. Η ομολογία αυτή αποκτά περιεχόμενο μέσα στην εκκλησιαστική ζωή, στη μετάνοια και στην αγάπη. Δεν μετατρέπει την Εκκλησία σε έναν ακόμη γεωπολιτικό οργανισμό που θα ανταγωνιστεί τον Αντίχριστο με ισοδύναμα μέσα επιβολής. Η τελική κατάργηση του ανόμου αποδίδεται στον Χριστό, όπως υπενθυμίζει και ο άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός. Η πίστη καλείται να αντέξει χωρίς να προσκυνήσει. Αυτό είναι και το όριο κάθε επίγειου ψευδοσωτήρα. Κανένας ηγέτης, συνασπισμός ή αυτοκρατορικό όνειρο δεν μπορεί να απαιτεί τη θέση του Θεού στη συνείδηση. Όποιος ζητεί τέτοια εξουσία, είτε είναι ο Αντίχριστος αυτοπροσώπως είτε ο Ψευδοπροφήτης είτε το...WEF και ο ΟΗΕ, πρέπει να αντιμετωπίζει την αντίσταση του χριστιανού, του πραγματικού και Ορθόδοξου χριστιανού, ακόμη κι αν χρησιμοποιεί οικεία σύμβολα, ακόμη κι αν επικαλείται την πατρίδα, ακόμη κι αν υπόσχεται ότι ενεργεί για τη σωτηρία της ανθρωπότητας. Το Χόλυγουντ μάς έμαθε να αναζητούμε τον Αντίχριστο σε ένα βλέμμα, σε ένα σημάδι, σε ένα παιδί που χαμογελά παράξενα. Η ορθόδοξη εγρήγορση ζητεί να εξετάζουμε και την προσκύνηση που απαιτείται από εμάς: Ποια αλήθεια μας καλούν να αρνηθούμε, ποιον άνθρωπο να προδώσουμε, ποια ελευθερία να παραδώσουμε για να εξασφαλίσουμε την ησυχία μας πουλώντας μπίρ παρά τη ψυχή και την ελευθερία μας. Ο άνθρωπος που δεν πουλά τη συνείδησή του, στερεί από την τυραννία - και πιο συγκεκριμένα από τον Αντίχριστο και τη παρέα του, το πιο πολύτιμο λάφυρό της. Μπορεί να δοκιμαστεί, να αποκλειστεί, να διωχθεί. Το έχει πάθει άλλως τε και στο παρελθόν με τους διωγμούς, την οθωμανική σκλαβιά, τη σύγχρονη τζιχαντιστική αγριότητα. Η μαρτυρία του όμως δεν μετριέται με την άνεση που διατήρησε. Μετριέται με την αλήθεια στην οποία έμεινε πιστός. Και η χριστιανική ελπίδα παραμένει στραμμένη προς Εκείνον που δεν ζητεί ανθρώπους υποδουλωμένους στον φόβο, αλλά ελεύθερους μέσα στην αγάπη Του. Πύρινος Λόγιος sergioschrys@outlook.com **Σμαλκαδικά Άρθρα: Τα λεγόμενα «Σμαλκαλδικά Άρθρα» (γερμ.: Schmalkaldische Artikel) αποτελούν το αυστηρότερο και προσωπικότερο ομολογιακό κείμενο του Μαρτίνου Λουθήρου, γραμμένο τον Δεκέμβριο του 1536 στη Βιττεμβέργη και οριστικοποιημένο στις αρχές του 1537, ως θεολογική διαθήκη μπροστά στον θάνατο που ο ίδιος θεωρούσε επικείμενο. Πήραν την ονομασία τους από τη γερμανική πόλη Σμαλκάλντεν (Schmalkalden) της Θουριγγίας. Η αφορμή ήταν πολιτική και εκκλησιαστική συνάμα. Ο πάπας Παύλος Γ΄ είχε συγκαλέσει σύνοδο στη Μάντουα, και ο εκλέκτορας της Σαξονίας Ιωάννης Φρειδερίκος ανέθεσε στον Λούθηρο να συντάξει τα άρθρα εκείνα στα οποία οι ευαγγελικοί θα μπορούσαν να υποχωρήσουν και εκείνα στα οποία θα έμεναν ακλόνητοι, ώστε η Σμαλκαλδική Ένωση —η αμυντική συμμαχία των προτεσταντών ηγεμόνων και πόλεων που είχε συγκροτηθεί το 1531— να παρουσιαστεί ενωμένη ενώπιον της συνόδου ή, αν η σύνοδος αποδεικνυόταν παγίδα, να έχει ήδη ορίσει το όριο πέρα από το οποίο δεν υπήρχε επιστροφή.

Πάμε ολοταχώς για Γ'ΠΠ, δεν μπορεί να εξηγηθεί αλλιώς αυτή η εξέλιξη! Τόσο ο Τράμπ, όσο και τα σατανόφερτα κέντρα των Νεοταξιτών, μπροστά στο αδιέξοδο προτιμούν τους πυραύλους! Αξιόπιστη πηγή μέσα από τον Λευκό Οίκο μίλησε για πυρηνικά! Τραμπ: «Θα βομβαρδίσω ξανά το Ιράν… ο χρόνος τελειώνει – Θα χτυπήσουμε στις 3 με 4 Οκτωβρίου!» IRGC: «Οι ΗΠΑ χάνουν την ικανότητα αντίδρασης καθώς το Ιράν διατηρεί τον έλεγχο του Στενού του Ορμούζ» Μια νέα διάσταση λαμβάνει το θρίλερ στον Περσικό Κόλπο, καθώς το Ιράν παραμένει ακλόνητο στις θέσεις του, ετοιμάζεται για το χειρότερο σενάριο και απαιτεί συνθήκη ειρήνης που θα ικανοποιεί τους δικούς του όρους. Το Ιράν υποστηρίζει ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν χάσει κάθε δυνατότητα αντίδρασης και θεωρεί ότι η δύναμη κρούσης του έχει ισχυροποιηθεί. Στην άλλη πλευρά ο Τραμπ βρίσκεται σε στρατηγικό αδιέξοδο, αφού έχει ελάχιστες επιλογές· πάντως, σε νέες δηλώσεις του προειδοποίησε ότι θα βομβαρδίσει ξανά το Ιράν προκαλώντας χάος, και μάλιστα άφησε να εννοηθεί ότι θα μπορούσε να χτυπήσει στις 3 με 4 Οκτωβρίου 2026. Αυτό που περιπλέκει το θρίλερ είναι η επίσκεψη του Νετανιάχου, πρωθυπουργού του Ισραήλ, στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα· σύμφωνα με πληροφορίες, η συζήτηση εστίασε στο Ιράν και ειδικά στο όρος Κοχ Καλάγκ και στην τοποθεσία «Πιξ Εξ», όπου κρύβονται οι υπόγειες πόλεις πυραύλων και drones αλλά και το απεμπλουτισμένο ουράνιο του Ιράν. Τραμπ: Θα βομβαρδίσω ξανά το Ιράν… ο χρόνος τελειώνει – Θα χτυπήσουμε στις 3 με 4 Οκτωβρίου Ο πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών, Τραμπ, απείλησε να βομβαρδίσει το Ιράν εάν δεν επιτευχθεί συμφωνία μεταξύ Ουάσινγκτον και Τεχεράνης, και δήλωσε ότι πλησιάζει η ώρα για μια απόφαση σχετικά με την Ισλαμική Δημοκρατία. Κατά τη διάρκεια συνέντευξης Τύπου στον Λευκό Οίκο, οι δημοσιογράφοι τον ρώτησαν πώς σχεδιάζει να κλείσει συμφωνία με το Ιράν, αν τους θεωρεί «τρελούς και παράλογους εταίρους». «Ίσως να τους βομβαρδίσουμε. Πρέπει να πάρουμε αυτή την απόφαση. Θα τους βομβαρδίσουμε ή θα κάνουμε μια συμφωνία. Ο χρόνος τελειώνει. Με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, αυτό θα τελειώσει πολύ σύντομα», απάντησε ο Αμερικανός πρόεδρος. Ο Τραμπ δεν απέκλεισε το ενδεχόμενο επανέναρξης των αμερικανικών επιθέσεων στο Ιράν στις 3 με 4 Οκτωβρίου 2026, λέγοντας ότι το σκέφτεται, ενώ αξιόπιστη πηγή που έχει πρόσβαση στον Λευκό Οίκο, αποκάλυψε πως έχει τεθεί στο τραπεζι και η χρήση τακτικών πυρηνικών! Στις 28 Φεβρουαρίου οι Ηνωμένες Πολιτείες και το Ισραήλ άρχισαν να χτυπούν στόχους στο Ιράν, στο οποίο το Ιράν απάντησε με δικά του χτυπήματα. Στα μέσα Ιουνίου ΗΠΑ και Ιράν υπέγραψαν μνημόνιο με στόχο την έναρξη της ειρηνευτικής διαδικασίας. Τρεις εβδομάδες αργότερα, όμως, ξεκίνησε νέος γύρος κλιμάκωσης: οι ΗΠΑ κατηγόρησαν το Ιράν ότι στόχευσε εμπορικά πλοία στο Στενό του Ορμούζ, και αμέσως μετά οι δύο πλευρές επανέλαβαν την ανταλλαγή επιθέσεων. Axios: Ο υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ Ρούμπιο απέλασε ιρανική αντιπροσωπεία από τις ΗΠΑ Ο υπουργός Εξωτερικών των Ηνωμένων Πολιτειών, Μάρκο Ρούμπιο, απαίτησε από την ιρανική αντιπροσωπεία στη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ να εγκαταλείψει τη Νέα Υόρκη, αναφέρει το Axios, επικαλούμενο πηγή. «Ο υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ, Ρούμπιο, απαίτησε τη Δευτέρα από την ιρανική αντιπροσωπεία στη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ να εγκαταλείψει αμέσως τη χώρα, αφού οι διαπραγματεύσεις κατέληξαν σε αδιέξοδο». Όπως σημειώνεται, η κίνηση αυτή ήταν μια ασυνήθιστη διπλωματική επίπληξη, που κατέδειξε βαθιά δυσπιστία μεταξύ των μερών εν μέσω έλλειψης προόδου στις διαπραγματεύσεις για την επίλυση της σύγκρουσης. Σύμφωνα με το Axios, η ιρανική αντιπροσωπεία, συμπεριλαμβανομένου του υπουργού Εξωτερικών του Ιράν, πήγε στο αεροδρόμιο αρκετές ώρες αφότου οι διαπραγματεύσεις κατέληξαν σε αδιέξοδο και πέταξε από τη Νέα Υόρκη στην Ντόχα. Το Reuters ανέφερε ότι εκπρόσωποι από την Ουάσινγκτον και την Τεχεράνη συζήτησαν τρόπους για τον τερματισμό της σύγκρουσης στη Μέση Ανατολή με τους μεσολαβητές. Πηγές διευκρίνισαν ότι οι περαιτέρω συζητήσεις θα επικεντρωθούν στις αναθεωρήσεις του σχεδίου επτά σημείων και επτά ημερών που παρουσίασε το Ιράν στις Ηνωμένες Πολιτείες. Προκαλεί το Ισραήλ – Ο Νετανιάχου είπε στα Αραβικά Εμιράτα ότι υπάρχει δραστηριότητα στο Κοχ Καλάγκ και στην τοποθεσία «Πιξ Εξ» στο Ιράν Το CNN ισχυρίζεται, επικαλούμενο ισραηλινή πηγή, ότι κατά τη διάρκεια του ταξιδιού του στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα ο Νετανιάχου παρείχε στον Μοχάμεντ μπιν Ζάγεντ αλ Ναχιάν, πρόεδρο των Εμιράτων, νέες πληροφορίες ότι το Ιράν συνεχίζει την πρόοδο στο πυρηνικό του πρόγραμμα. Παρείχε λεπτομέρειες σχετικά με τις νέες κατασκευές στην εγκατάσταση «Κοχ Καλάγκ». Ο Νετανιάχου δήλωσε ότι η εκτίμηση του Ισραήλ είναι πως το Ιράν θα μπορούσε να εξαπολύσει επίθεση στην περιοχή τις επόμενες εβδομάδες· οι δηλώσεις του, ωστόσο, πραγματοποιούνται εν μέσω προεκλογικής περιόδου στο Ισραήλ και χρήζουν προσοχής ως προς τη σκοπιμότητά τους. Ο Νετανιάχου παρείχε επίσης λεπτομέρειες σχετικά με τις νέες κατασκευές στην τοποθεσία «Πιξ Εξ», η οποία βρίσκεται περίπου 225 χιλιόμετρα νότια της πρωτεύουσας του Ιράν, της Τεχεράνης, και θεωρείται βασική τοποθεσία για τις πιθανές προσπάθειες του Ιράν να ανοικοδομήσει το πυρηνικό του πρόγραμμα. Ισραηλινή πηγή που γνωρίζει το ταξίδι δήλωσε ότι η αιφνιδιαστική συνάντηση επικεντρώθηκε σε μεγάλο βαθμό στο Ιράν, τομέα στον οποίο οι δύο χώρες έχουν εμβαθύνει τη συνεργασία τους, συμπεριλαμβανομένης της διάρκειας του τρέχοντος πολέμου στο Ιράν. Το Συμβούλιο Ασφαλείας του Ιράν προειδοποιεί τα Εμιράτα για τη συνάντηση με τον «Σφαγέα της Γάζας», τον Νετανιάχου Ο γραμματέας του Ανώτατου Συμβουλίου Εθνικής Ασφαλείας (SNSC) του Ιράν, υποστράτηγος Μοχσέν Ρεζαΐ, προειδοποίησε τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα για τις συνέπειες της επίσκεψης του Ισραηλινού πρωθυπουργού Νετανιάχου, λέγοντας ότι η μυστική επίσκεψή του στο Άμπου Ντάμπι θα έχει «βαρύ κόστος». Αντιδρώντας στην επίσκεψη του Νετανιάχου στην πρωτεύουσα των Εμιράτων, ο Μοχσέν Ρεζαΐ έγραψε στο X ότι, όπως ακριβώς η φιλοξενία αμερικανικών στρατιωτικών βάσεων δεν κατάφερε να φέρει ασφάλεια στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, «η φιλοξενία του “Χασάπη της Γάζας” δεν θα έχει ευνοϊκές συνέπειες». «Μάθετε από τον τελευταίο πόλεμο, σταματήστε να πυροδοτείτε πολέμους και σταματήστε να εκδίδετε αβάσιμες αξιώσεις σχετικά με τα ιρανικά νησιά», πρόσθεσε ο Μοχσέν Ρεζαΐ. Η αμφιλεγόμενη επίσκεψη του Νετανιάχου ήρθε εν μέσω αυξημένων εντάσεων μεταξύ Ιράν και Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων σχετικά με τον ρόλο τους στην τελευταία αμερικανο-ισραηλινή επιθετικότητα κατά του Ιράν, τους ανανεωμένους ισχυρισμούς τους για τρία ιρανικά νησιά στον Περσικό Κόλπο και τους διευρυνόμενους δεσμούς τους με το ισραηλινό καθεστώς. IRGC: Οι ΗΠΑ χάνουν την ικανότητα αντίδρασης καθώς το Ιράν διατηρεί τον έλεγχο του Στενού του Ορμούζ Το Σώμα των Φρουρών της Ισλαμικής Επανάστασης του Ιράν (IRGC), διά του εκπροσώπου του στρατηγού Μοχέμπι, αναφέρει ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν έχουν αντιδράσει στα πρόσφατα ιρανικά μέτρα κατά πλοίων που παραβιάζουν τους κανονισμούς διέλευσης στο Στενό του Ορμούζ, υπογραμμίζοντας τον πλήρη έλεγχο που ασκεί το Ιράν στο Ορμούζ. Εκπρόσωπος του IRGC δήλωσε ότι οι ιρανικές ένοπλες δυνάμεις έλαβαν μέτρα εναντίον ορισμένων πλοίων που προσπάθησαν να περάσουν από το Στενό του Ορμούζ τις τελευταίες 24 ώρες, ενώ είχε αποτραπεί και η διέλευση ορισμένων μικρότερων πλοίων. Οι στρατιωτικές δυνάμεις των ΗΠΑ δεν είχαν αντιδράσει σε καμία από αυτές τις ενέργειες. Είπε ότι, υπό τις τρέχουσες συνθήκες, οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν έχουν πλέον τη στρατιωτική ικανότητα να διεξάγουν επιχειρήσεις στην κλίμακα που έκαναν προηγουμένως. Ο εκπρόσωπος του IRGC δήλωσε ότι η Ουάσινγκτον είχε προηγουμένως υποτιμήσει την ικανότητα της Ισλαμικής Δημοκρατίας να αντέξει τη στρατιωτική πίεση, αλλά τώρα έχει κατανοήσει τις στρατιωτικές της δυνατότητες. «Οι Αμερικανοί πίστευαν ότι η απλή στρατιωτική παρουσία στην περιοχή και η επίδειξη του στρατιωτικού τους υλικού θα ήταν αρκετή για να αναγκάσει το Ιράν να παραδοθεί», είπε, προσθέτοντας ότι λίγο μετά την ανάπτυξη των αμερικανικών δυνάμεων στην περιοχή «ο πρόεδρος των ΗΠΑ εξέφρασε έκπληξη που το Ιράν δεν είχε παραδοθεί». Οι ΗΠΑ, είπε, δεν βρίσκονται πλέον στην ίδια θέση που βρίσκονταν σε προηγούμενες φάσεις του πολέμου, καθώς οι δυνάμεις τους έχουν υποστεί σημαντική φθορά και η στρατιωτική τους παρουσία στην περιοχή έχει μειωθεί. Σύμφωνα με τον στρατηγό Μοχέμπι, ο αριθμός των αμερικανικών στρατιωτικών βάσεων στην περιοχή είχε μειωθεί περίπου στο μισό, ενώ τα όπλα, οι εκτοξευτές και άλλα συστήματα που χρησιμοποιούν οι αμερικανικές δυνάμεις είχαν υποστεί σημαντικές ζημιές. Περιγράφοντας το Ιράν ως νικητή του πρόσφατου πολέμου επιθετικότητας των ΗΠΑ, ο Μοχέμπι ορκίστηκε ότι η Ισλαμική Δημοκρατία θα μετέτρεπε αυτή τη νίκη σε «μόνιμη στρατηγική αποτροπή» σε όλη την περιοχή. Μοχαμάντ-Ρεζά Νακντί (Φρουροί της Επανάστασης): Είναι προς το συμφέρον των Αμερικανών να σταματήσουν τις επιθέσεις τους Ανώτερος σύμβουλος του αρχηγού του Σώματος των Φρουρών της Ισλαμικής Επανάστασης (IRGC) δήλωσε ότι θα ήταν προς το συμφέρον των ΗΠΑ να σταματήσουν την επιθετικότητά τους κατά του Ιράν, υποστηρίζοντας ότι η Ουάσινγκτον έχει ήδη χρησιμοποιήσει το σύνολο των στρατιωτικών δυνατοτήτων της εναντίον της Ισλαμικής Δημοκρατίας χωρίς επιτυχία. «Αν οι Αμερικανοί ενεργήσουν σύμφωνα με τα δικά τους συμφέροντα, θα σταματήσουν τις στρατιωτικές επιθέσεις εναντίον μας, εκτός αν θέλουν να αυτοκτονήσουν», δήλωσε ο ταξίαρχος Μοχαμάντ-Ρεζά Νακντί σε τηλεοπτική συνέντευξη την Τετάρτη. «Αυτή ήταν η πλήρης έκταση των δυνατοτήτων της Αμερικής κατά τους τελευταίους επτά μήνες και απέτυχε», είπε ο Νακντί, αναφερόμενος, όπως υποστήριξε, στην απρόκλητη αμερικανοϊσραηλινή επίθεση κατά του Ιράν από τις 28 Φεβρουαρίου έως τις 7 Απριλίου και στις επακόλουθες παραβιάσεις των ΗΠΑ με στόχο την Ισλαμική Δημοκρατία. «Ο αμερικανικός στρατός είναι αυτό που έχετε δει. Έκανε ό,τι ήθελε να κάνει και χρησιμοποίησε όλες τις δυνατότητές του, και δεν υπάρχει τίποτε πέρα από αυτό», επισήμανε ο Νακντί. Ο Ιρανός αξιωματούχος αντιπαρέβαλε τους διαθέσιμους πόρους των δύο πλευρών, διερωτώμενος γιατί οι Ηνωμένες Πολιτείες και το ισραηλινό καθεστώς απέτυχαν. «Ο στρατιωτικός προϋπολογισμός των Ηνωμένων Πολιτειών είναι εκατό φορές μεγαλύτερος από τον δικό μας και το σιωνιστικό καθεστώς ισχυρίζεται ότι είναι η τέταρτη μεγαλύτερη δύναμη στον κόσμο. Επομένως, γιατί ηττήθηκαν, παρά το γεγονός ότι διαθέτουν όλες αυτές τις δυνατότητες;» ρώτησε ο Νακντί, λέγοντας ότι η πρόσφατη επιστολή του IRGC προς τον αμερικανικό λαό επικεντρώνεται σε θεμελιώδη ερωτήματα σχετικά με το πώς επικράτησε το Ιράν. Κόλαση στην πόλη Ταΐζ της Υεμένης – Οι Χούθι έτρεψαν σε φυγή μισθοφόρους από τη Σαουδική Αραβία Σφοδρές συγκρούσεις σημειώνονται στην επαρχία Ταΐζ της Υεμένης. Σαουδάραβες μισθοφόροι τρέπονται σε φυγή από αρκετές περιοχές. Ο στρατός της Υεμένης και οι δυνάμεις των Χούθι, έχουν ξεκινήσει επιχειρήσεις απελευθέρωσης σε διάφορα μέρη της επαρχίας και της πόλης Ταΐζ, όταν αναφέρθηκαν σφοδρές συγκρούσεις στα ανατολικά της πόλης Ταΐζ, αλλά και στην πόλη Αλ-Τάρμπα, το κέντρο της περιοχής Αλ-Σαμαϊτίν, που βρίσκεται στα νότια της επαρχίας Ταΐζ. Σύμφωνα με αναφορές, μισθοφόροι που συνδέονται με τη Σαουδική Αραβία στην πόλη Αλ-Τάρμπα έχουν φύγει, και η πόλη Αλ-Σαμαϊτίν βρίσκεται στα πρόθυρα της απελευθέρωσης. Πηγές που συνδέονται με την κυβέρνηση της Σαουδικής Αραβίας ανέφεραν ότι ο στρατός της Υεμένης και οι Χούθι, εκτόξευσαν τουλάχιστον τέσσερις βαλλιστικούς πυραύλους εναντίον θέσεων Σαουδαράβων μισθοφόρων στην πόλη Αλ-Τάρμπα. Αξίζει να σημειωθεί ότι η πόλη Ταΐζ χωρίζεται σε διάφορες περιοχές υπό τον έλεγχο των δυνάμεων της κυβέρνησης των Χούθι και του Άντεν, που συνδέονται με τη Σαουδική Αραβία. Σύμφωνα με ρεπορτάζ του BBC στις 20 Σεπτεμβρίου, το βόρειο και ανατολικό τμήμα της Ταΐζ βρίσκονται κυρίως υπό τον έλεγχο της κυβέρνησης των Χούθι, και το κέντρο της πόλης καταλαμβάνεται από μισθοφόρους που συνδέονται με τη Σαουδική Αραβία. Στα δυτικά και νοτιοδυτικά, οι δυνάμεις του στρατού της Υεμένης και των Χούθι έχουν εξαπολύσει σφοδρές επιθέσεις και προελαύνουν. ΒΝ-Πύρινος Λόγιος

Αλλάζουν τον χάρτη οι Ρώσοι στην Ουκρανία, ετοιμάζοντας μια νέα «δημοκρατία», αυτή του Σούμι, λίγα μόλις χιλιόμετρα από την επαρχία του Κούρτσκ που είχαν καταλάβει οι Ουκρανοί πριν ένα χρόνο! Στρατιωτικοί αναλυτές, υποστηρίζουν ότι σε αρκετά σημεία του μετώπου η κατάσταση είναι τόσο θολή και αμφισβητούμενη όπου δεν υπάρχει... γραμμή επαφής αλλά μια ζώνη ενεργών πολεμικών επιχειρήσεων, όπου η πρωτοβουλία μπορεί να περνά από τη μία πλευρά στην άλλη Ο ρωσικός στρατός συνεχίζει την προέλασή του τόσο στο Ντονέτσκ όσο και στο βορειοανατολικό μέτωπο, στο Χάρκοβο και στο Σούμι.Και ενώ πλέον είναι καθημερινά τα μαζικά αεροπορικά πλήγματα με πυραύλους και μη επανδρωμένα αεροσκάφη στο Κίεβο και στην Οδησσό, οι Ρώσοι διευρύνουν τα εδαφικά τους κέρδη στη βορειοανατολική Ουκρανία, με πολλούς αναλυτές μάλιστα να σημειώνουν ότι έχει αρχίσει η αντίστροφη μέτρηση και για τη δημιουργία της Λαϊκής Δημοκρατίας του Σούμι, καθώς τα ρωσικά στρατεύματα απέχουν μόλις λίγα χιλιόμετρα από την πόλη του Σούμι. Πάντως αναλυτές επισημαίνουν ότι σε αρκετά σημεία του μετώπου η πραγματική γραμμή επαφής είναι τόσο θολή και αμφισβητούμενη, που είναι πολύ δύσκολο να διακρίνει κανείς ποια εδάφη βρίσκονται υπό τον έλεγχο των Ρώσων και των Ουκρανών. Σε κάθε περίπτωση ο Ρώσος πρόεδρος, Βλαντίμιρ Πούτιν, ο οποίος σαν σήμερα 30 Σεπτεμβρίου πριν τέσσερα χρόνια είχε ανακοινώσει την ένταξη της Λαϊκής Δημοκρατίας του Ντονέτσκ, της Λαϊκής Δημοκρατίας του Λουχάνσκ καθώς και των περιφερειών Χερσώνας και Ζαπορίζιας στη Ρωσική Ομοσπονδία, έχει σημειώσει ότι όπου πατά το πόδι Ρώσου στρατιώτη, αυτό είναι και έδαφος της Ρωσίας. Πρόκειται για μια πολύ ηχηρή δήλωση που έρχεται να επιβεβαιώσει το επιχείρημα της Μόσχας ότι όσο ο πόλεμος συνεχίζεται και η Ουκρανία δεν αποδέχεται τους όρους για μια ειρηνευτική συμφωνία, τόσο αυτοί θα γίνονται χειρότεροι για το Κίεβο. Επιχείρημα που αναγνωρίζουν πλέον και Ουκρανοί βουλευτές, οι οποίοι υποστηρίζουν πως η καλύτερη συμφωνία για την Ουκρανία ήταν αυτή που της είχε προταθεί την άνοιξη του 2022 στην Κωνσταντινούπολη. Η κατάληψη του Ουλάνοβο Τα νέα είναι καλά για τους Ρώσους από το στρατιωτικό μέτωπο στην περιφέρεια του Σούμι.Εκεί ολοκληρώθηκαν οι μάχες για το χωριό Ουλάνοβο.Οι Ρώσοι στρατιώτες της μονάδας «Βορράς» κατέβαλαν την ουκρανική αντίσταση στον οικισμό και πλέον βρίσκεται υπό τον πλήρη έλεγχό τους.Στις 28 Σεπτεμβρίου εμφανίστηκαν από εκεί και σχετικά πλάνα, στα οποία φαίνονται μαχητές και σημαίες. «Οι μάχες για το χωριό ήταν πολύ δύσκολες. Για να καταλάβετε, η επίθεση στο Ουλάνοβο άρχισε στις 15 Ιουλίου.Υπάρχουν αρκετοί λόγοι γι’ αυτό. Πρώτον, ο ίδιος ο οικισμός δεν είναι μικρός. Πριν από τον πόλεμο, στο Ουλάνοβο ζούσαν 820 κάτοικοι. Επιπλέον, η θέση του — το χωριό βρίσκεται και στις δύο όχθες του ποταμού Λόκνια. Αρχικά χρειάστηκε να καταστρέψουμε με βόμβες ΦΑΜ τη γέφυρα πάνω από τον ποταμό, ώστε να δυσκολέψουμε τις Ένοπλες Δυνάμεις της Ουκρανίας να μεταφέρουν δυνάμεις στο νότιο τμήμα του χωριού.Και μετά, όταν είχε ήδη εκκαθαριστεί ο νότος, χρειάστηκε να διασχίσουμε τον ποταμό.Και για κάποιο διάστημα υπήρχαν προβλήματα και με αυτό», υποστηρίζει ο Ρώσος στρατιωτικός αναλυτής Ντμίτρι Ντεγκτιάριοφ, δημιουργός του καναλιού «Γενεράλνι Σταμπ» στο Τέλεγκραμ. Επιπλέον, στα γύρω δάση ο ουκρανικός στρατός είχε δημιουργήσει οχυρές θέσεις και η κατάληψή τους επίσης δεν ήταν εύκολη. Παράλληλα, από τη ρωσική πλευρά έχουν αναπτυχθεί σχετικά μικρές δυνάμεις, όπως επισήμανε ο Ντεγκτιάριοφ: Aν στην κατεύθυνση του Βελίκι Μπουρλούκ έχει συγκεντρωθεί ισχυρή δύναμη, εδώ δεν υπάρχει τίποτα αντίστοιχο. Ετοιμάζουν τη Λαϊκή Δημοκρατία του Σούμι Σύμφωνα με Ρώσους στρατιωτικούς αναλυτές, η αντίστροφη μέτρηση για τη δημιουργία της «Λαϊκής Δημοκρατίας του Σούμι» είναι σε πλήρη εξέλιξη, καθώς οι ρωσικές δυνάμεις καταλαμβάνουν νέους οικισμούς και η απόσταση μέχρι την πρωτεύουσα της περιφέρειας του Σούμι έχει περιοριστεί σε μόλις λίγα χιλιόμετρα. Όπως αναφέρεται, από τη μεθοριακή ζώνη καταφθάνουν αναφορές για προέλαση και προετοιμασία νέων επιχειρήσεων προς την πρωτεύουσα της περιφέρειας, καθώς και ενημερώσεις για τα πιο σύγχρονα μέσα διεξαγωγής πολεμικών επιχειρήσεων. Στο μέτωπο πάντως οι ρωσικές δυνάμεις συνεχίζουν την εκκαθάριση των περικυκλωμένων ουκρανικών δυνάμεων στον θύλακα του Βοβτσάνσκ, ο οποίος αρχικά καταλάμβανε πάνω από 400 τετραγωνικά χιλιόμετρα, αλλά πλέον έχει περιοριστεί σχεδόν κατά μιάμιση φορά. Πριν από λίγες ημέρες, μέσα σε μόλις ένα εικοσιτετράωρο, οι Ρώσοι έθεσαν υπό πλήρη έλεγχο δύο οικισμούς και παράλληλα εκκαθάρισαν έναν μικρό θύλακα βόρεια του χωριού Μάλα Βόβτσα, το οποίο είχε καταληφθεί ήδη στις 18 Σεπτεμβρίου, ανέφερε ο στρατιωτικός αναλυτής Ντμίτρι Ντεγκτιάριοφ. Σύμφωνα με τον Ντεγκτιάριοφ, οι ρωσικές δυνάμεις κατέλαβαν το χωριό Χιζνιακόβκα, το οποίο είχε εγκαταλειφθεί ήδη πριν από τον πόλεμο, απομένοντας με εγκαταλελειμμένα σπίτια, καλυμμένα από θάμνους και δέντρα. Συνένωση δυνάμεων Το σημαντικό εδώ είναι ότι, μετά την κατάληψη των θέσεων στο εγκαταλελειμμένο χωριό, απομένουν πλέον λιγότερα από 2 χιλιόμετρα μέχρι τη συνένωση με τις ρωσικές θέσεις στο Κομισάροβο.Όταν αυτό συμβεί στο ορατό μέλλον, ό,τι βρίσκεται ανατολικότερα θα αποκοπεί.Θα δημιουργηθεί ένας μεγάλος θύλακας μέσα στον ήδη υπάρχοντα θύλακα. «Έχω ήδη μιλήσει για την τακτική που ακολουθεί εδώ η ομάδα “Βορράς” — οργανώνει περικυκλώσεις μέσα σε περικυκλώσεις.Χωρίζει τον μεγάλο θύλακα σε όλο και μικρότερους και στη συνέχεια τους εκκαθαρίζει σταδιακά.Ο λόγος είναι ότι το μέτωπο που καλύπτει η ομάδα “Βορράς” είναι εξαιρετικά εκτεταμένο — περιλαμβάνει ολόκληρη την περιφέρεια Σούμι, τα σύνορα στην περιοχή Τσερνίχιβ και τμήμα της περιφέρειας Χαρκόβου. Πρέπει να κρατήσουν όλο αυτό το μέτωπο.Δεν είχαν επαρκείς δυνάμεις ώστε να εκκαθαρίσουν μονομιάς έναν θύλακα 450 τετραγωνικών χιλιομέτρων», λέει ο Ρώσος αναλυτής. Πλήρης εκκαθάριση μέσα στον Οκτώβριο Υπό τον ρωσικό έλεγχο πέρασε επίσης το χωριό Μπουζόβο. Η προέλαση έφτασε τα εντυπωσιακά 6 χιλιόμετρα. Η σημερινή κατεύθυνση της επίθεσης δείχνει ότι όλα οδηγούν προς τη συνένωση με τις θέσεις στη Χιζνιακόβκα και την απομόνωση του βόρειου τμήματος του θύλακα. Έτσι θα δημιουργηθούν τρεις χωριστοί και απομονωμένοι μεταξύ τους θύλακες μέσα στον ευρύτερο κλοιό — ο βόρειος, ο ανατολικός και ο νότιος. Συνολικά, σύμφωνα με την εκτίμηση του Ντεγκτιάριοφ στις 25 Σεπτεμβρίου, απομένουν περίπου 310 τετραγωνικά χιλιόμετρα και 15 οικισμοί προς εκκαθάριση μέσα στον θύλακα. Υπάρχει, κατά την εκτίμησή του, μεγάλη πιθανότητα αυτό να ολοκληρωθεί μέσα στον Οκτώβριο, ολόκληρη η περιοχή να περάσει υπό τον ρωσικό έλεγχο και οι ουκρανικές δυνάμεις να εξουδετερωθούν. Παράλληλα, κάθε ημέρα στρατιώτες των Ενόπλων Δυνάμεων της Ουκρανίας συνεχίζουν να προσπαθούν να διαφύγουν από τον θύλακα, άλλοτε πεζή, άλλοτε με μοτοσικλέτες και άλλοτε ακόμη και με αυτοκίνητα. Ωστόσο η συντριπτική πλειονότητα αυτών των ομάδων πλήττεται αναπόφευκτα από μη επανδρωμένα FPV, όπως και οι δυνάμεις που επιχειρούν να διασπάσουν τον κλοιό από έξω. Ο Μπελοούσοφ στο μέτωπο Ο υπουργός Άμυνας της Ρωσίας Αντρέι Μπελοούσοφ επιθεώρησε την ομάδα «Βορράς» και ενημερώθηκε για τη δημιουργία ζώνης ασφαλείας στη μεθοριακή περιοχή των περιφερειών Σούμι και Χαρκόβου. Στην περιφέρεια Σούμι, σύμφωνα με τον διοικητή της δύναμης, στρατηγό Γιεβγκένι Νικίφοροφ, οι μονάδες κατέλαβαν 250 τετραγωνικά χιλιόμετρα και 10 οικισμούς. Ωστόσο πολύ μεγαλύτερη έμφαση δόθηκε στην ίδια την πρωτεύουσα της περιφέρειας: «Η ομάδα “Κουρσκ” διεξάγει επιθετικές επιχειρήσεις στο έδαφος της περιφέρειας Σούμι με γενική κατεύθυνση προς την πόλη Σούμι.Κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού απελευθερώθηκαν 10 οικισμοί και περισσότερα από 250 τετραγωνικά χιλιόμετρα εδάφους. Συνεχίζουμε τις πολεμικές επιχειρήσεις για την απελευθέρωση ακόμη τεσσάρων οικισμών». Έρχονται στο μυαλό τα λόγια ενός βετεράνου της Βάγκνερ και δημιουργού του καναλιού Κοντοτιέρο, στις 29 Ιουνίου: «Η δημιουργία της Λαϊκής Δημοκρατίας του Σούμι βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη. Έχουν αρχίσει να εξουδετερώνονται ανώτατοι Ουκρανοί αξιωματικοί που συμμετείχαν στην εισβολή στην περιφέρεια Κουρσκ». Ακόμη σημαντικότερα, όμως, είναι τα λόγια του προέδρου της Ρωσίας, Βλαντίμιρ Πούτιν, ο οποίος υποστήριξε πως «όπου πατήσει το πόδι Ρώσου στρατιώτη, αυτό είναι δικό μας». Ισχυρότατη διάρρηξη της άμυνας σε βάθος 7 χιλιομέτρων Οι μαχητές της ρωσικής ομάδας «Κέντρο» διέσπασαν μια εξαιρετικά δύσκολη αμυντική γραμμή τριών επιπέδων στην κατεύθυνση της Ντομπροπίλιας, πέρασαν τον οδικό άξονα Ντομπροπίλια–Κραματόρσκ και κατέλαβαν το χωριό Νοβοβοντιάνε. Στην ίδια τη Ντομπροπίλια συνεχίζεται η έφοδος στην πόλη και μάλιστα σε όλη την περίμετρο — γίνονται επιθέσεις στο βόρειο, στο κεντρικό και στο νότιο τμήμα.Το τελευταίο εικοσιτετράωρο η διοίκηση της ομάδας «Κέντρο» ανέφερε ότι τέθηκαν υπό έλεγχο 70 κτίρια.Δηλαδή το τέλος εδώ πλησιάζει όλο και περισσότερο. Ακολουθούν τακτικές του Ισλαμικού Κράτους Στον τομέα του Λιμάν, παρά τις πρόσφατες δηλώσεις του Αντρίι Μπιλέτσκι, επικεφαλής των «Αζόφ», ο ουκρανικός στρατός τις τελευταίες ημέρες δεν σημείωσε προέλαση.Όλες οι προσπάθειες επίθεσης στις ρωσικές θέσεις ή, ακόμη περισσότερο, διάβασης του ποταμού Ζερέμπετς καταλήγουν σε μεγάλες απώλειες για τους Ουκρανούς, επισημαίνουν ρωσικά μέσα. Συγκεκριμένα, πλάνα από πλήγματα δημοσίευσαν μαχητές της 144ης Μεραρχίας.Σε ένα μόλις βίντεο καταγράφονται μείον πέντε στρατιώτες των Ουκρανών.Κατά μέσο όρο σε ένα εικοσιτετράωρο, αν κρίνει κανείς από τα πλάνα αντικειμενικού ελέγχου, ο ουκρανικός στρατός χάνει εδώ τουλάχιστον μία διμοιρία ή λόχο μαχητών, οι οποίοι κινούνται κατευθείαν μέσα στη ζώνη των πληγμάτων. Όπως ανέφερε ο Ρώσος πολεμικός ανταποκριτής Γιούρι Κοτιόνκ, στο 3ο Σώμα Στρατού της Ουκρανίας υπάρχουν «ειδικές μονάδες των Ενόπλων Δυνάμεων της Ουκρανίας, με υψηλό κίνητρο και υψηλή εκπαίδευση, όπου επενδύουν σε κάθε στρατιώτη»: «Νέα τακτική των Ενόπλων Δυνάμεων της Ουκρανίας στην κατεύθυνση αυτή, ή μάλλον επιστροφή σε παλιές μεθόδους. Επιτίθεντο με μικρές μηχανοκίνητες φάλαγγες, χρησιμοποιώντας τακτική του Ισλαμικού Κράτους — μπροστά από τις φάλαγγες έστελναν παγιδευμένα τεθωρακισμένα οχήματα μεταφοράς προσωπικού. Τα γέμιζαν με εκρηκτικά, παγίδευαν τα ΤΟΜΠ και τα έστελναν προς τα εμπρός υπό τον έλεγχο χειριστών». Παρόμοια επιχείρηση σχεδιαζόταν και στην κατεύθυνση της Ντομπροπίλιας, όμως είτε απέτυχε ήδη είτε δεν ξεκίνησε ποτέ λόγω των υψηλών απωλειών στο 3ο Σώμα Στρατού. «Ο αντίπαλος διευρύνει τη ζώνη ελέγχου του, διαταράσσοντας την επιμελητεία της προελαύνουσας ρωσικής δύναμης.Παράλληλα έχει λάβει υπόψη την εμπειρία των μαχών κοντά στο Κουρσκ: δεν οχυρώνεται υπερβολικά, δεν ορμά άκριτα προς τα εμπρός, αλλά παραμένει κινητικός, καταλαμβάνει με ηρεμία τα κυρίαρχα σημεία του εδάφους και προσπαθεί να αποφύγει περικυκλώσεις, “θύλακες” και άλλες δυσάρεστες εκπλήξεις», υπογραμμίζει ο Κοτιόνκ. Δύσκολη η κατάσταση στο Λιμάν Ωστόσο, όπως έχει ήδη επισημανθεί πολλές φορές, από τον συγκεκριμένο τομέα καταφθάνουν αντικρουόμενες πληροφορίες, καθώς σε αναφορές άλλων αναλυτών ανοικτών πηγών και πολεμικών ανταποκριτών η κατάσταση περιγράφεται ως δύσκολη, αλλά χωρίς πανικό για τις ρωσικές δυνάμεις. «Η υπεροχή σε ανθρώπινους πόρους που δημιούργησε ο αντίπαλος στις αλληλοδιεισδύουσες ομάδες στην κατεύθυνση του Ιζιούμ, στη ζώνη ενεργών επιχειρήσεων — συνολικής έκτασης 165 τετραγωνικών χιλιομέτρων — με αναλογία 1000 προς 600 υπέρ των Ενόπλων Δυνάμεων της Ουκρανίας έως τις 10 Σεπτεμβρίου, τους επέτρεψε να προβάλουν επικοινωνιακά μια “νίκη”.Έως τις 30 Σεπτεμβρίου, λόγω των υπερβολικών απωλειών του αντιπάλου και της μεταφοράς ορισμένων δικών μας εφεδρειών εκεί, η αναλογία έγινε ισόρροπη — 700 προς 700 — γεγονός που επέτρεψε τη σταθεροποίηση της τακτικής κατάστασης σε αυτόν τον δευτερεύοντα τομέα…», υποστηρίζει ο Ρώσος απόστρατος συνταγματάρχης Ασλάν Ναχούσεφ. Θολή εικόνα Την ίδια ώρα, σειρά Ρώσων πολεμικών ανταποκριτών ανέφερε ότι οι οικισμοί Νοβομιχαΐλιβκα, Ριντκοντούμπ, Νόβε, Καρπίβκα και Γιάμπιλ στη Λαϊκή Δημοκρατία του Ντονέτσκ παραμένουν υπό τον ρωσικό έλεγχο, παρά τους ισχυρισμούς του Μπιλέτσκι. Ωστόσο οι μάχες στις περιοχές αυτών των οικισμών γενικά δεν αμφισβητούνται. Το Υπουργείο Άμυνας της Ρωσίας επίσης επιβεβαιώνει ότι τα Γιάμπιλ, Νοβομιχαΐλιβκα και Νόβε βρίσκονται πλήρως υπό ρωσικό έλεγχο. Επιπλέον, όπως ανέφερε ο Ρώσος πολιτικός αναλυτής Αλεξάντρ Σεμτσένκο, στον τομέα έχει προκύψει μια παράδοξη κατάσταση, καθώς οι ίδιοι οι Ουκρανοί απεικονίζουν όσα ο Μπιλέτσκι ισχυρίζεται ότι «κατέλαβε» ως «γκρίζα ζώνη» χωρίς σαφή γραμμή επαφής. Παράλληλα, σύμφωνα με τον ίδιο, σύντομα θα συμβεί κάτι στην κατεύθυνση αυτή που θα χαροποιήσει ακόμη και πολλούς από όσους πανικοβάλλονται: «Παρεμπιπτόντως, ένας καλά ενημερωμένος άνθρωπος από τη δική μας πλευρά μού είπε κυριολεκτικά χθες: Περίμενε καλά νέα από το Κράσνι Λιμάν. Χωρίς ακριβή ημερομηνία, αλλά είπε: Εκεί ήδη αρχίζει. Αρχίζει κάτι καλό. Περιμένουμε». «Η γραμμή απλώς δεν υπάρχει πια» Την ίδια στιγμή πολλοί στρατιωτικοί αναλυτές υποστηρίζουν πως είναι καιρός πια να σταματήσουμε να σκεφτόμαστε με όρους γραμμών του μετώπου. Όπως αναφέρουν, υπάρχει μια ζώνη ενεργών πολεμικών επιχειρήσεων και η πρωτοβουλία μπορεί να περνά από τη μία πλευρά στην άλλη, ανάλογα με τις ενέργειες της διοίκησης. Άλλωστε ο Ναχούσεφ είχε προηγουμένως χαρακτηρίσει την «αντεπίθεση» του ουκρανικού στρατού ως προσωρινή μετατόπιση της πρωτοβουλίας υπέρ του, χάρη στην υπερσυγκέντρωση προσωπικού που μεταφέρθηκε από άλλες κατευθύνσεις. «Αν συγκρίνει κανείς τους δικούς μας και τους ουκρανικούς χάρτες της ειδικής στρατιωτικής επιχείρησης, μπορεί να μείνει άναυδος.Οι ζώνες ελέγχου διαφέρουν κατά περίπου δέκα χιλιόμετρα.Οι ίδιοι ακριβώς οικισμοί δηλώνονται απελευθερωμένοι και αυτό συνοδεύεται από βίντεο με σημαίες», επισημαίνει ο Ρώσος ανταποκριτής του RT, Αλεξάντρ Χαρτσένκο. Στο Κρασνοαρμίισκ, για παράδειγμα, οι Ουκρανοί έφτασαν στο παράλογο. Άφηναν στρατιώτες με σημαίες μέσα σε υπόγεια.Έναν μήνα αργότερα δυτικοί δημοσιογράφοι επισκέπτονταν το αρχηγείο της ταξιαρχίας. Για χάρη τους οι στρατιώτες των Ενόπλων Δυνάμεων της Ουκρανίας κουνούσαν σημαίες — και στα μέσα ενημέρωσης εμφανιζόταν η «είδηση» ότι οι Ουκρανοί ελέγχουν σχεδόν το κέντρο του Κρασνοαρμίισκ. Σύμφωνα με τον πολεμικό ανταποκριτή, τέτοιοι σημαιοφόροι εντοπίζονταν μέσα σε λίγα λεπτά και στη συνέχεια η θέση τους καταστρεφόταν. Αυτό το τέλος, φυσικά, δεν προβαλλόταν, αλλά στην πόλη παρέμεναν αρκετοί τέτοιοι «καταδικασμένοι» για ακόμη δύο-τρία ρεπορτάζ. «Οι μαχητές μας που μπαίνουν πρώτοι στους οικισμούς είναι αναμφίβολα ήρωες.Το πρόβλημα είναι ότι στον πόλεμο δεν νικά ο ηρωισμός, αλλά το σύστημα. Τα λάθη στους χάρτες και στις αναφορές μας εμφανίζονται επειδή βασίζονται στους ήρωες. Εκεί όπου κάθεται Ρώσος στρατιώτης, εκεί θεωρείται και δικό μας έδαφος. Αυτή η αντίληψη πρέπει να αλλάξει. Δικό μας έδαφος είναι μόνο εκεί όπου ο Ρώσος στρατιώτης βρίσκεται με τρόφιμα, νερό και πυρομαχικά. Εκείνο είναι το έδαφος από όπου μπορεί να επιχειρεί εναντίον του αντιπάλου.Την επιμελητεία μπορεί να τη δημιουργήσει μόνο ένα σύστημα», υπογραμμίζει ο Χαρτσένκο...

Η Ανθρωπότητα μπαίνει για τα καλά στην πιο σκοτεινή της περίοδο της Ιστορίας! Λίγο ακόμη να κρατήσει αυτό και επιστρέφουμε στον 19ο αιώνα! Πόσο ακόμα θα αντέξει η αγορά πριν το πετρέλαιο εκτοξευτεί στα 150 δολ - «Χάθηκαν» 2 δισ βαρέλια! Οι ροές πετρελαίου και πετρελαϊκών προϊόντων μέσω του Ορμούζ ανήλθαν κατά μέσο όρο σε 13,1 εκατομμύρια βαρέλια την ημέρα την περασμένη εβδομάδα, σύμφωνα με την Kέπλερ - Πριν ξεσπάσει ο πόλεμος «περνούσαν» 17,1 εκατ. βαρέλια Υπό τον φόβο ενός ενεργειακού σοκ κινείται ο πλανήτης, καθώς τα Στενά του Ορμούζ εξακολουθούν να αποτελούν το πιο εύφλεκτο σημείο του παγκόσμιου ενεργειακού χάρτη.Τα μηνύματα πάντως από τις εμπόλεμες πλευρές παραμένουν αντιφατικά. Ο πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών, Ντόναλντ Τραμπ, απορρίπτει τις προτάσεις των Ιρανών για το άνοιγμα του Ορμούζ, υποστηρίζοντας πως οι Ηνωμένες Πολιτείες νικούν και επιμένοντας πως ο πόλεμος θα τελειώσει πολύ σύντομα. Από την πλευρά του το Ιράν υποστηρίζει ότι διατηρεί τον πλήρη έλεγχο των Στενών του Ορμούζ και διαμηνύει ότι είναι έτοιμο να επιφέρει συντριπτικά πλήγματα στους Αμερικανούς και στους συμμάχους τους σε περίπτωση επανέναρξης του πολέμου. Υπό αυτές τις συνθήκες, πάντως, αναλυτές υπογραμμίζουν πως παρά τον πόλεμο, τις επιθέσεις και τον ασφυκτικό κίνδυνο για τη ναυσιπλοΐα, εκατομμύρια βαρέλια πετρελαίου εξακολουθούν να περνούν καθημερινά από το στενό πέρασμα και μάλιστα σε ποσότητες που αντιστοιχούν στο 80% της προπολεμικής περιόδου. Πρόκειται όμως για μια επίπλαστη εικόνα, καθώς πίσω από αυτήν την φαινομενική ομαλοποίηση κρύβεται μια εξαιρετικά εύθραυστη ισορροπία, με τα παγκόσμια αποθέματα να υποχωρούν, το κόστος μεταφοράς να εκτοξεύεται και τις τιμές των καυσίμων να παραμένουν σε επίπεδα που πιέζουν ασφυκτικά νοικοκυριά και επιχειρήσεις σε παγκόσμιο επίπεδο. Βάσει αυτών των όρων, είναι αρκετά δύσκολο όχι μόνο να προβλέψει κανείς τη συνέχεια αλλά και να πει με σιγουριά ποιος θα είναι ο νικητής αυτής της στρατιωτικής και γεωπολιτικής σύγκρουσης. Κάτω από τη μύτη του Ιράν Οι πετρελαιοπαραγωγές χώρες του Κόλπου, με σημαντική υποστήριξη από το Πολεμικό Ναυτικό των Ηνωμένων Πολιτειών, διοχετεύουν αργό πετρέλαιο μέσω των Στενών του Ορμούζ, ακριβώς κάτω από τη μύτη του Ιράν. Οι ροές πετρελαίου και πετρελαϊκών προϊόντων μέσω αυτού του κρίσιμου θαλάσσιου περάσματος ανήλθαν κατά μέσο όρο σε 13,1 εκατομμύρια βαρέλια την ημέρα την περασμένη εβδομάδα, σύμφωνα με την Κέπλερ, υπηρεσία παρακολούθησης θαλάσσιων δεδομένων. Πρόκειται για λίγο κάτω από το 80% των 17,1 εκατομμυρίων βαρελιών που διέρχονταν καθημερινά από τα Στενά πριν ξεσπάσει ο πόλεμος.Οι συνολικές ροές αργού πετρελαίου από τη Μέση Ανατολή — μέσω του Ορμούζ αλλά και από εναλλακτικές διαδρομές — είναι ακόμη πιο εντυπωσιακές: έχουν επιστρέψει στο 98% των προπολεμικών επιπέδων, σύμφωνα με την J.P. Morgan.«Με δεδομένο έναν τόσο μεγάλο όγκο που περνά από τα στενά, είναι σαφές ότι το Ιράν χάνει την επιρροή του επάνω τους», δήλωσε ο Ματ Σμιθ, διευθυντής έρευνας εμπορευμάτων στην Κέπλερ. Μυστικές «σκοτεινές» διελεύσεις Αυτό το ορόσημο είναι αποτέλεσμα μιας σύνθετης επιχείρησης που περιλαμβάνει δρομολόγια δεξαμενόπλοιων με στρατιωτική συνοδεία, τα οποία πραγματοποιούν μυστικές «σκοτεινές» διελεύσεις των στενών, επισημαίνει σε ανάλυσή του το CNN. Η επιχείρηση αυτή έχει βοηθήσει να αποκατασταθούν σημαντικές ροές για τους πετρελαιοπαραγωγούς της Μέσης Ανατολής τους τελευταίους δύο μήνες.Στην πρόσφατη αύξηση της κίνησης στα Στενά προστίθεται και η επιστροφή σαουδαραβικού πετρελαίου, το οποίο μέχρι πρότινος διοχετευόταν κυρίως προς την Ερυθρά Θάλασσα, μέχρι που οι Χούθι, οι οποίοι υποστηρίζονται από το Ιράν, επιτέθηκαν νωρίτερα αυτόν τον μήνα στον μεγάλο σαουδαραβικό πετρελαιαγωγό Ανατολής–Δύσης. Ωστόσο, το κρίσιμο ερώτημα είναι: για πόσο ακόμα μπορεί να διατηρηθεί αυτή η κατάσταση; Ο αμερικανικός στρατός δαπανά τεράστιους πόρους στην περιοχή μόνο και μόνο για να εξασφαλίσει τη διέλευση του πετρελαίου, ενώ την ίδια στιγμή τα παγκόσμια αποθέματα συνεχίζουν να μειώνονται προς λειτουργικά ελάχιστα επίπεδα και οι τιμές των καυσίμων παραμένουν σε επίπεδα ρεκόρ ή πολύ κοντά σε αυτά.Την ίδια ώρα, το Ιράν, έχοντας περιέλθει σε ιδιαίτερα δύσκολη θέση, αρχίζει να αντιδρά. Μια αγορά σε αναβρασμό Η αγορά πετρελαίου φαίνεται να διαθέτει ανεξάντλητα τεχνάσματα για να συνεχίζει να παραδίδει πετρέλαιο στους πελάτες, παρά τη μεγαλύτερη διαταραχή προσφοράς που έχει σημειωθεί ποτέ παγκοσμίως. Τα παγκόσμια αποθέματα πετρελαίου έχουν μειωθεί κατά περίπου 2 δισεκατομμύρια βαρέλια στη διάρκεια του πολέμου με το Ιράν, σύμφωνα με την Τζέι Πι Μόργκαν, όμως η αγορά έχει αντέξει. Aυτό το αξιοσημείωτο επίτευγμα κατέστη δυνατό χάρη σε καινοτόμες λύσεις, όπως η ανακατεύθυνση πετρελαίου μέσω αγωγών και η υπηρεσία μεταφοράς με στρατιωτική υποστήριξη, αλλά και χάρη στην αύξηση της παραγωγής εκτός Κόλπου. Και, το σημαντικότερο, χάρη σε μια σημαντική παγκόσμια μείωση της ζήτησης.Οι τιμές του πετρελαίου παραμένουν σε δυσάρεστα υψηλά επίπεδα, όμως οι δημιουργικές λύσεις της αγοράς έχουν εμποδίσει το αργό να πλησιάσει το ιστορικό υψηλό του 2008. Δεν μπορεί να διαρκέσει για πάντα Ωστόσο, η σημερινή κατάσταση στα Στενά του Ορμούζ απλώς δεν μπορεί να διαρκέσει για πάντα.Το πετρέλαιο είναι ένα φυσικό προϊόν και, αργά ή γρήγορα, οι δυνάμεις της αγοράς θα υπερισχύσουν. Καθώς αφαιρείται περισσότερο αργό από τα αποθέματα απ’ όσο αναπληρώνεται, κάποια στιγμή η αγορά θα φτάσει στο πολυσυζητημένο και επίφοβο σημείο καμπής, όταν τα αποθέματα δεν θα επαρκούν για να καλύψουν τη ζήτηση. Όταν συμβεί αυτό, οι τιμές του πετρελαίου θα πρέπει να εκτοξευθούν ώστε να μειωθεί αρκετά η ζήτηση και να διατηρηθεί η ισορροπία. Κανείς δεν γνωρίζει ακριβώς πότε θα συμβεί αυτό. Αδύνατη οποιαδήποτε πρόβλεψη Η Νατάσα Κανέβα, επικεφαλής παγκόσμιας στρατηγικής εμπορευμάτων της J.B.Morgan , έχει σταματήσει να προσπαθεί να το προβλέψει.«Για πρώτη φορά από την έναρξη της σύγκρουσης με το Ιράν, δεν έχουμε ένα βασικό σενάριο», παραδέχθηκε η Κανέβα πριν από δύο εβδομάδες σε σημείωμά της προς πελάτες.«Απλώς δεν γνωρίζουμε πώς να μοντελοποιήσουμε την τελική έκβαση.» Το βασικό ζήτημα, υποστηρίζει, δεν είναι πλέον το πόσο θα διαρκέσει ο πόλεμος, αλλά το για πόσο καιρό η αγορά θα μπορεί να εξυπηρετεί τη φυσική ζήτηση των πελατών για πετρέλαιο.Τα δύο αυτά ζητήματα μπορεί να συνδέονται: χωρίς μια πραγματική λύση στα Στενά του Ορμούζ, ο κόσμος θα πρέπει να ελπίζει ότι τα αποθέματα της αγοράς θα αντέξουν. Και γιατί έχει σημασία; Όλοι αυτοί οι μηχανισμοί της αγοράς αποτελούν ενδιαφέρον υλικό για οικονομική θεωρία και ανάλυση προσφοράς και ζήτησης.Στην πράξη, όμως, έχουν σημασία κυρίως για τις τσέπες των καταναλωτών. Το πετρέλαιο κινείται πάνω από τα 90 δολάρια το βαρέλι όλο τον μήνα και πέρασε το μεγαλύτερο μέρος του Σεπτεμβρίου πάνω από τα 100 δολάρια. Οι τιμές της βενζίνης βρίσκονται κοντά στα υψηλότερα επίπεδα του πολέμου.Το ντίζελ, που επηρεάζεται τόσο από τον πόλεμο με το Ιράν όσο και από τον πόλεμο Ρωσίας–Ουκρανίας, ξεπέρασε νωρίτερα αυτόν τον μήνα το προηγούμενο ιστορικό του ρεκόρ και κοστίζει πολύ πάνω από 6 δολάρια το γαλόνι. Και η επιστροφή του αργού σε πιο φυσιολογικά επίπεδα ροών δεν έχει ακόμη περάσει στα πετρελαϊκά προϊόντα.Οι ροές διυλισμένων προϊόντων από τη Μέση Ανατολή παραμένουν μόλις στο 58% των προπολεμικών επιπέδων, σύμφωνα με την JP Morgan, γεγονός που υπογραμμίζει τους σημαντικούς περιορισμούς που εξακολουθούν να επηρεάζουν τη βενζίνη και το ντίζελ. Γιατί δεν έχει φτάσει ακόμα τα 150 δολάρια το βαρέλι Το γεγονός ότι το πετρέλαιο δεν έχει φτάσει τα 150 δολάρια — τουλάχιστον όχι ακόμη — αποτελεί μικρή παρηγοριά για τους Αμερικανούς που πρέπει να ξοδεύουν 100 δολάρια για να γεμίσουν το ρεζερβουάρ τους ή για τις επιχειρήσεις που αναγκάζονται να πληρώνουν υψηλές επιβαρύνσεις καυσίμων για τις παραδόσεις τους. Χωρίς πολλές νέες πληροφορίες στις οποίες να μπορεί να βασιστεί, η αγορά έχει κινηθεί τους τελευταίους μήνες με βάση τις πιθανότητες μιας ειρηνευτικής συμφωνίας. Τα συχνά σχόλια του προέδρου των Ηνωμένων Πολιτειών, Ντόναλντ Τραμπ — μόλις πριν λίγες ώρες επανέλαβε πως ο πόλεμος με το Ιράν πολύ σύντομα θα τελειώσει, χωρίς ωστόσο να δίνει και πάλι περισσότερες πληροφορίες — κατά τη διάρκεια του πολέμου περί μιας υποτιθέμενης επικείμενης συμφωνίας με το Ιράν για την επαναλειτουργία των στενών είχαν δυσανάλογα μεγάλη επίδραση στις τιμές του πετρελαίου, πολύ μεγαλύτερη από τις πραγματικές φυσικές ποσότητες πετρελαίου. Η επίθεση των Χούθι Αυτό άλλαξε κάπως νωρίτερα μέσα στον μήνα, όταν οι Χούθι βομβάρδισαν τον σαουδαραβικό αγωγό Ανατολής–Δύσης, διακόπτοντας προσωρινά τη ροή περίπου 7 εκατομμυρίων βαρελιών πετρελαίου προς την Ερυθρά Θάλασσα — περισσότερο από το μισό του οποίου είχε εκτραπεί από τα Στενά του Ορμούζ. Το πετρέλαιο πλησίασε τα 110 δολάρια το βαρέλι, πριν οι Σαουδάραβες βρουν ακόμη μία λύση, επιδεικνύοντας αξιοσημείωτη προσαρμοστικότητα και ανακατευθύνοντας ξανά το πετρέλαιο μέσω των Στενών του Ορμούζ. Παράλληλα, δορυφορικές εικόνες της Κυριακής έδειξαν ότι και οι επτά θέσεις πρόσδεσης ήταν ανοικτές σε δύο βασικά λιμάνια στη Γιανμπού και στο Αλ Μουατζίζ, στη δυτική ακτή της Σαουδικής Αραβίας, ένδειξη ότι ο αγωγός Ανατολής–Δύσης έχει επανέλθει σε υψηλότερους ρυθμούς λειτουργίας, σύμφωνα με την Κέπλερ. Αστρονομικά υψηλό το κόστος ασφάλισης Μπορούν, λοιπόν, να διατηρηθούν αυτοί οι όγκοι; «Οι περισσότερες διελεύσεις δεν θα πρέπει να εκλαμβάνονται ως ένδειξη βελτιωμένης ασφάλειας — αντιθέτως, αντικατοπτρίζουν την αυξανόμενη ικανότητα του κλάδου να λειτουργεί υπό διαρκή κίνδυνο», δήλωσε την Τρίτη η Κανέβα. Για παράδειγμα, σημείωσε ότι το κόστος ασφάλισης παραμένει αστρονομικά υψηλό.Οι ασφαλιστικές εταιρείες αποτιμούν αυτή τη στιγμή τη μεγαλύτερη κατηγορία πετρελαιοφόρων ηλικίας 5 έως 10 ετών στα 150 εκατομμύρια δολάρια, παρότι η κατασκευή ενός καινούργιου κοστίζει 135 εκατομμύρια δολάρια. Εντείνει τις επιθέσεις το Ιράν Το Ιράν, το οποίο αδυνατεί να διοχετεύσει το δικό του πετρέλαιο μέσω των στενών λόγω του ναυτικού αποκλεισμού των Ηνωμένων Πολιτειών και χάνει μια βασική πηγή οικονομικής επιρροής, έχει εντείνει τις επιθέσεις του εναντίον πετρελαιοφόρων που διέρχονται από τον Κόλπο. «Δεν προκαλεί έκπληξη το γεγονός ότι οι επιθέσεις σε δεξαμενόπλοια έχουν γίνει συχνότερες, καθώς το Ιράν προσπαθεί να αποτρέψει τις διελεύσεις», σημείωσε ο Σμιθ.«Θα πρέπει να περιμένουμε ότι αυτό θα συνεχιστεί, καθώς το Ιράν επιχειρεί να ανακτήσει τον έλεγχό του στα Στενά.» Έτσι, η αγορά πετρελαίου παραμένει σε αδιέξοδο: μια ολοένα πιο απαιτητική στρατιωτική προσπάθεια των Ηνωμένων Πολιτειών διατηρεί ένα μη βιώσιμο status quo, το οποίο εξακολουθεί να κρατά τις τιμές υψηλές για επιχειρήσεις και καταναλωτές. «Φαϊνάνσιαλ Τάιμς»: Έκτακτες συσκέψεις Τραμπ για απαγόρευση στις εξαγωγές ντίζελ από τις Ηνωμένες Πολιτείες Ο Πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών Ντόναλντ Τραμπ πραγματοποίησε έκτακτες συνομιλίες με συμβούλους σχετικά με το αν θα πρέπει να επιβληθεί απαγόρευση στις εξαγωγές πετρελαίου ντίζελ από τη χώρα ή να ληφθούν άλλα μέτρα για τον περιορισμό της κρίσης στα καύσιμα, επισημαίνουν οι Φαϊνάνσιαλ Τάιμς, επικαλούμενοι πηγές. «Ο Τραμπ πραγματοποίησε έκτακτες συνομιλίες με συμβούλους σχετικά με το αν θα πρέπει να επιβληθεί απαγόρευση στις εξαγωγές πετρελαίου ντίζελ ή να γίνουν άλλα βήματα για τον περιορισμό της κρίσης στα καύσιμα…Οι σύμβουλοι παρουσίασαν στον Πρόεδρο διάφορες επιλογές, μεταξύ των οποίων περιορισμούς στις διεθνείς πωλήσεις πετρελαίου ντίζελ, ενώ αξιωματούχοι της αμερικανικής κυβέρνησης ενημέρωσαν ξένους συμμάχους, συμπεριλαμβανομένου του Ηνωμένου Βασιλείου, για πιθανές διαταραχές στις προμήθειες», αναφέρει το δημοσίευμα. Αξιωματούχος του Λευκού Οίκου δήλωσε ότι ο Τραμπ εξετάζει όλες τις διαθέσιμες επιλογές για τη μείωση των τιμών στη χώρα και ότι μέχρι στιγμής δεν έχει ληφθεί κάποια απόφαση. Σημειώνεται πως μια κίνηση απαγόρευσης εξαγωγής ντίζελ από τις Ηνωμένες Πολιτείες θα αποτελέσει ένα τεράστιο πλήγμα για την Ευρώπη, η οποία εισάγει τεράστιες ποσότητες ντίζελ. Και...στο καπάκι έρχεται και η επισιτιστική κρίση! Εκτός αυτών, η ανθρωπότητα θα αντιμετωπίσει και κρίση επισιτισμού λόγω της έλλειψης λιπασμάτων. Διότι τα Στενά του Ορμούζ δεν είναι μόνον ο λαιμός του παγκόσμιου πετρελαίου. Από εκεί διέρχεται υπό κανονικές συνθήκες, έως και το ένα τρίτο του διεθνούς εμπορίου λιπασμάτων — κυρίως ουρίας, αμμωνίας και θείου — ενώ παράλληλα περνά σημαντικό μέρος του υγροποιημένου φυσικού αερίου που αποτελεί την πρώτη ύλη της αζωτούχας βιομηχανίας. Όταν το αέριο ακριβαίνει ή κόβεται και όταν τα φορτία λιπασμάτων μένουν εγκλωβισμένα στον Κόλπο, το πλήγμα δεν σταματά στα διυλιστήρια. Κατεβαίνει και στο χωράφι. Η Goldman Sachs προειδοποίησε ότι η διαταραχή της ροής αζωτούχων λιπασμάτων μέσω του Ορμούζ μπορεί να μειώσει τις αποδόσεις των σιτηρών και να αλλάξει ακόμη και τις αποφάσεις σποράς, ωθώντας τους αγρότες προς καλλιέργειες λιγότερο απαιτητικές σε λίπασμα. Η τιμή της ουρίας έχει ήδη εκτιναχθεί από την έναρξη της σύγκρουσης. Eργοστάσια στον Κόλπο λειτουργούν με μειωμένους ρυθμούς ή έχουν αναστείλει την παραγωγή, ενώ φορτία έμειναν ακινητοποιημένα στα αγκυροβόλια. Η Ρωσία, που καλύπτει σημαντικό μέρος των εξαγωγών νιτρικών, πιέζεται και αυτή από πλήγματα σε εγκαταστάσεις και περιορισμούς εξαγωγών, η Κίνα έχει παρατείνει απαγορεύσεις στις δικές της εξαγωγές. Το απόθεμα εφεδρικής παραγωγής εκτός Μέσης Ανατολής είναι στενό. Το λίπασμα, σε αντίθεση με το πετρέλαιο, δεν διαθέτει συντονισμένα στρατηγικά αποθέματα σε παγκόσμια κλίμακα. Και ο χρόνος του είναι αδυσώπητος: Aν λείψει τη στιγμή της σποράς, δεν αναπληρώνεται εκ των υστέρων πάνω στο ήδη φυτρωμένο στάχυ. Έτσι η ενεργειακή ασφυξία μεταφράζεται σε λιγότερο άζωτο στα χωράφια, σε χαμηλότερες σοδειές και, στην επόμενη στροφή, σε ακριβότερο ψωμί, ρύζι και καλαμπόκι. Οι πιο εκτεθειμένες χώρες — η Ινδία, η Βραζιλία, μεγάλα τμήματα της Αφρικής — εισάγουν κρίσιμες ποσότητες από τον Κόλπο. Ο Οργανισμός Ηνωμένων Εθνών έχει ήδη μιλήσει ανοιχτά για κίνδυνο μείζονος ανθρωπιστικής κρίσης, αν η διακοπή των λιπασμάτων παραταθεί. Μ' άλλα λόγια, ό,τι φαίνεται σήμερα ως εύθραυστη ισορροπία στα δεξαμενόπλοια του Ορμούζ είναι ταυτόχρονα προάγγελος δεύτερης κρίσης: όχι μόνον άδειων ρεζερβουάρ, αλλά και άδειων σιτοβολώνων. Η ανθρωπότητα δεν αντιμετωπίζει έναν μονό κίνδυνο. Αντιμετωπίζει τη σύζευξη ενέργειας και τροφής. Και η σύζευξη αυτή, όσο τα Στενά παραμένουν πεδίο πολέμου, δεν κλείνει με ανακοινώσεις περί «σύντομου τέλους» του πολέμου. worldenergynews - BN- foodsecurityportal

Πετρέλαιο, τράπεζες και μυστικές ελίτ: Γιατί οι Ροκεφέλερ στοιχειώνουν τις θεωρίες για τη «Νέα Παγκόσμια Τάξη» που ονειρεύτηκαν μαζί με τους Ροθτσάιλντ Λίγα οικογενειακά ονόματα έχουν φορτωθεί με τόσο βαριά ιστορική και συμβολική μοίρα όσο το Ροκφέλλερ. Επί περισσότερο από έναν αιώνα η δυναστεία αυτή συνδέθηκε με το πετρέλαιο, τις τράπεζες, τα μεγάλα επιχειρηματικά συμφέροντα και, ταυτόχρονα, με τις πιο επίμονες εναλλακτικές ερμηνείες γύρω από τη λεγόμενη «Νέα Παγκόσμια Τάξη Πραγμάτων». Στο επίκεντρο στέκεται ο Τζων Ντ. Ροκφέλλερ, ο άνθρωπος που έφτασε να θεωρείται ο πρώτος δισεκατομμυριούχος της ιστορίας και που διά της Στάνταρντ Όιλ, της πρώτης εταιρίας πετρελαίων, απέκτησε σχεδόν ασύλληπτη ισχύ επάνω στην αμερικανική αγορά πετρελαίου. Το ίδιο υλικό υπενθυμίζει ότι οι Ροκφέλλερ, μαζί με τους Ρότσιλντ, έγιναν αργότερα αντικείμενο σκοτεινών αναγνώσεων (και δικαίως) που τους ήθελαν να συνεργάζονται με μυστικές ελίτ, να οικοδομούν μια «Νέα Παγκόσμια Τάξη» και να ελέγχουν τον κόσμο. Η πραγματική ιστορία, ωστόσο, είναι από μόνη της αρκετά εντυπωσιακή. Και όταν δίπλα της τοποθετηθούν ορισμένες δικές τους δηλώσεις και δικά τους γραπτά σενάρια, το δέος μετατρέπεται σε ανησυχία. Ο Τζων Ντ. Ροκφέλλερ μεγάλωσε μέσα σε οικογένεια με ακραίες αντιθέσεις. Ο πατέρας του, γνωστός ως «Ντέβιλ Μπιλ» (Μπίλ ο διάβολος) , περιφερόταν πουλώντας βότανα και ελιξίρια σε εποχή όπου τέτοιες δουλειές συχνά άγγιζαν την εξαπάτηση. Η μητέρα του ήταν βαθιά θρησκευόμενη, λιτή και αμείλικτη στη διαχείριση του χρήματος. Μέσα σε αυτό το κλίμα ο νεαρός έμαθε να αποταμιεύει, να κρατά λογαριασμούς, να δανείζει και να αντιμετωπίζει την οικονομία ως σχεδόν ιερή πειθαρχία. Σπούδασε λογιστής και μπήκε στις επιχειρήσεις τροφίμων και προμηθειών με δικά του κεφάλαια και δανεικά του πατέρα. Η μεγάλη στροφή ήρθε με το πετρέλαιο. Στον Αμερικανικό Εμφύλιο, η ζήτηση για κηροζίνη εκτοξεύθηκε. Πολλοί έτρεξαν για γρήγορο κέρδος. Ο Ροκφέλλερ όμως είδε αλλιώς το παιχνίδι. Μετέτρεψε τα «άχρηστα» υποπροϊόντα (λάδι μηχανής, λιπαντικά κλπ) σε εμπορεύσιμα αγαθά! Η βενζίνη έκαιγε μέσα στο ίδιο το διυλιστήριο, τα βαριά κατάλοιπα γίνονταν λιπαντικά, παραφίνη και άλλα προϊόντα, μείωσε κόστη με δικούς του μηχανικούς και δικά του βαρέλια κλπ. Αυτή η εμμονή στην απόδοση έγινε θεμέλιο αυτοκρατορίας. Η Στάνταρντ Όιλ άλλαξε τη βιομηχανία πετρελαίου στις Ηνωμένες Πολιτείες. Το 1872 απέκτησε είκοσι δύο από τις είκοσι έξι πετρελαϊκές του Κλήβελαντ. Ως τα τέλη της δεκαετίας του 1870 διύλιζε περίπου το 90% του αμερικανικού αργού πετρελαίου και ταυτόχρονα κατέβασε την κηροζίνη από είδος πολυτελείας σε είδος μαζικής κατανάλωσης. Η επιτυχία όμως γέννησε φόβο. Με την άνοδο του Θίοντορ Ρούσβελτ στον Λευκό Οίκο, η ομοσπονδιακή εξουσία την αντιμετώπισε ως απειλή για τον ανταγωνισμό. Το 1911 το Ανώτατο Δικαστήριο διέταξε τη διάσπασή της. Από τα κομμάτια της βγήκαν αργότερα ονόματα όπως Κονόκο, Αμόκο, Σεβρόν και Έξον Μόμπιλ. Η αυτοκρατορία έσπασε, αλλά ο πλούτος δεν εξαφανίστηκε. Ως το 1916 ο Τύπος παρουσίαζε τον Τζων Ντ. Ροκφέλλερ ως τον πρώτο δισεκατομμυριούχο της ιστορίας. Ξόδεψε, σύμφωνα με τις εκτιμήσεις, πάνω από πεντακόσια εκατομμύρια δολάρια σε φιλανθρωπίες, χωρίς να αποκτήσει φήμη ακραίας επιδείξεως. Ο πλούτος όμως ήταν ήδη αρκετός για να θρέψει μια ...μυθολογία! Η επόμενη μεγάλη μορφή ήταν ο εγγονός, ο Ντέιβιντ Ροκφέλλερ Απομακρύνθηκε από το καθαρό πετρέλαιο και πέρασε στον χρηματοπιστωτικό κόσμο, με ηγετικό ρόλο επί χρόνια στην Τσέις Μανχάταν. Ίδρυσε την Τριμερή Επιτροπή, με στόχο να φέρει κοντά πολιτικές και οικονομικές ελίτ της Βορείου Αμερικής, της Δυτικής Ευρώπης και της Ασίας, συνδέθηκε με την Ομάδα Μπίλντερμπεργκ και το Συμβούλιο Εξωτερικών Σχέσεων κι από εκεί και πέρα, το έδαφος για τις εναλλακτικές ερμηνείες ήταν έτοιμο. Και εδώ η καταγγελία δεν χρειάζεται φαντασία. Στα Απομνημονεύματά του ο ίδιος ο Ντέιβιντ Ροκφέλλερ δεν κρύφτηκε. Έγραψε ότι επί περισσότερο από έναν αιώνα τον κατηγορούσαν, μαζί με την οικογένειά του, ως «διεθνιστές» που συνεννοούνται με άλλους ανά τον κόσμο για να οικοδομήσουν μια πιο ολοκληρωμένη παγκόσμια πολιτική και οικονομική δομή — «έναν μονοπολικό κόσμο, αν θέλετε». Και πρόσθεσε, με φράση που κόβει την ανάσα: «Αν αυτή είναι η κατηγορία, είμαι ένοχος και είμαι υπερήφανος γι’ αυτό». Αυτή είναι μαρτυρία με σφραγίδα βιβλίου, όχι ψίθυρος διαδρόμου. Δίπλα της κυκλοφορεί και το πολυσυζητημένο απόσπασμα που αποδίδεται στον ίδιο, σε κλειστή συνάντηση του 1991: «Ότι είναι ευγνώμονες στην Ουάσιγκτον Ποστ, στους Νιου Γιορκ Τάιμς, στο Τάιμ και σε άλλους μεγάλους εκδοτικούς οίκους, των οποίων οι διευθυντές είχαν βρεθεί στις συναντήσεις τους και είχαν σεβαστεί επί σχεδόν σαράντα χρόνια την υπόσχεση εχεμύθειας. Ότι χωρίς αυτή την εχεμύθεια θα ήταν αδύνατον να αναπτύξουν το σχέδιό τους για τον κόσμο και ότι η υπερεθνική κυριαρχία μιας ευφυούς ελίτ και των παγκόσμιων τραπεζιτών είναι προτιμότερη από τον εθνικό αυτοπεριορισμό των περασμένων αιώνων. Η προέλευση του συγκεκριμένου αποσπάσματος βέβαια παραμένει αμφισβητούμενη στην έρευνα των πηγών, η λογική του όμως δεν είναι ξένη προς όσα ο ίδιος ομολόγησε ενυπογράφως: «Ένας κόσμος λιγότερο εθνικός, περισσότερο υπερεθνικός, διοικούμενος από κλειστές ελίτ γνώσης και χρήματος». Το 2010 το Ίδρυμα Ροκφέλλερ, μαζί με το Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ (WEF), δημοσίευσε την έκθεση «Σενάρια για το Μέλλον της Τεχνολογίας και της Διεθνούς Ανάπτυξης». Δεν ήταν μυθιστόρημα σε καμμιά περίπτωση. Αντιθέτως, επρόκειτο για άσκηση «στρατηγικής φαντασίας» με τέσσερις πιθανούς κόσμους. Τα ονόματά τους είναι από μόνα τους ομολογία διαθέσεως: «Κλειδωμένο Βήμα (Lock Step)», «Έξυπνοι Μαζί», «Επίθεση των Πειρατών» και «Έξυπνη Προχειρότητα». Το πιο ανησυχητικό από όλα είναι το πρώτο. Στο σενάριο «Κλειδωμένο Βήμα (Lock Step)» ο κόσμος του 2012 χτυπιέται από πανδημία που «ο πλανήτης περίμενε εδώ και χρόνια». Ένα νέο στέλεχος γρίπης, από άγριες χήνες, μολύνει σχεδόν το 20% του παγκόσμιου πληθυσμού και σκοτώνει οκτώ εκατομμύρια μέσα σε επτά μήνες, τους περισσότερους υγιείς νέους ενήλικες. Η Κίνα κλείνει σύνορα και επιβάλλει υποχρεωτική καραντίνα. Οι άλλες κυβερνήσεις ακολουθούν: Μάσκες, έλεγχοι θερμοκρασίας, περιορισμοί μετακινήσεων, σφράγισμα οικονομιών. Το κρίσιμο σημείο όμως δεν ήταν η αρρώστια. Ήταν το τι μένει μετά την αρρώστια. Οι ηγέτες, λέει το κείμενο, δεν επιστρέφουν στις παλιές ελευθερίες. Η κορυφαία εξουσία σφίγγει. Η καινοτομία περιορίζεται. Οι πολίτες αρχίζουν να αντιστέκονται, αλλά αργά. Η αυταρχική «αποτελεσματικότητα» παρουσιάζεται ως σωτηρία. Όποιος διάβασε αυτές τις σελίδες το 2020 ή μετά, δεν μπορεί να ισχυριστεί ότι το αίσθημα αναγνώρισης είναι τυχαίο. Δεν χρειάζεται κανείς να αποδείξει ότι η έκθεση «κατασκεύασε» τον κορωνοϊό. Αρκεί να δει πόσο κοντά ήρθε η ζωή στο χαρτί: παγκόσμιος συναγερμός, κλείσιμο συνόρων, υποχρεωτικές μάσκες, επιτήρηση μετακινήσεων, μεταφορά της ζωής στο ψηφιακό, πίεση για πιστοποιητικά και ταυτότητες, λόγος περί «νέας κανονικότητας». Δίπλα σε αυτά ήρθαν, στην ίδια εποχή, η επέλαση των γενετικώς τροποποιημένων τροφίμων ως λύση «ασφάλειας» και «αποδοτικότητας», και η σταθερή προώθηση μιας ψηφιακής τάξης όπου ο πολίτης γίνεται δεδομένο, το σώμα του κλειδί πρόσβασης και η άρνηση ύποπτη. Τα άλλα τρία σενάρια της ίδιας μελέτης —η υπερεθνική «έξυπνη» συνεργασία των ελίτ, ο κόσμος του χάους και των μαύρων δικτύων, ο κόσμος της τοπικής επιβίωσης— λειτουργούν σαν χάρτης εφεδρειών: Αν δεν περπατήσει το ένα μονοπάτι, υπάρχει το άλλο. Αυτό είναι το σημείο, όπου η καταγγελία γίνεται πλέον ηθική, όχι απλώς φιλολογική. Ένα ίδρυμα που φέρει το όνομα της δυναστείας δεν «προφητεύει» αθώα όταν περιγράφει πανδημία, καραντίνες που μένουν, έλεγχο από πάνω προς τα κάτω και πολίτη που μαθαίνει να σκύβει «για το καλό του». Όταν ο ίδιος ο Ντέιβιντ Ροκφέλλερ δηλώνει υπερήφανος διεθνιστής ενός «ενός κόσμου», και όταν το ίδρυμα της οικογένειας δημοσιεύει σενάρια που μοιάζουν με πρόβα τζενεράλε των χρόνων που ζήσαμε, τότε η συζήτηση δεν είναι πλέον για φιλανθρωπία. Είναι για το δικαίωμα μιας κλειστής ολιγαρχίας να σχεδιάζει το μέλλον των πολλών πίσω από λέξεις όπως «ανθεκτικότητα», «προσαρμογή» και «παγκόσμια διακυβέρνηση». Στη σύγχρονη λίστα του πλούτου κυριαρχούν πλέον οι μορφές της ψηφιακής εποχής: ο Ίλον Μασκ, ο Τζεφ Μπέζος, ο Λάρρυ Πέιτζ, ο Μάικλ Ντελλ. Αυτό δεν σημαίνει βέβαια ότι οι Ροκφέλλερ παραγκωνίστηκαν. Το αντίθετο. Σημαίνει ότι η μορφή της εξουσίας μετατοπίστηκε: Από το πετρέλαιο στις τράπεζες, από τις τράπεζες στα δεδομένα, από τα δεδομένα στο σώμα και στην ταυτότητα. Αυτή να είναι και η πραγματική ιστορία πίσω από το συνωμοσιολογικό μέρος της «Νέας Παγκόσμιας Τάξης»: Όχι ίσως μια οικογένεια που κυβερνά αιωνίως, αλλά μια διαρκής μεταβίβαση ελέγχου από τη μία οικονομική ελίτ στην επόμενη — με τα ίδια όμως ένστικτα: Συγκέντρωση, εχεμύθεια, σχεδιασμός του μέλλοντος πριν το ζήσει ο λαός. Οι Ροκφέλλερ πέτυχαν κάτι που λίγες δυναστείες κατάφεραν. Περισσότερο από έναν αιώνα μετά την άνοδο του Τζων Ντ. Ροκφέλλερ, το όνομά τους εξακολουθεί να γεννά θαυμασμό, φόβο και καχυποψία. Και αν το «Lock Step» διαβάστηκε κάποτε ως άσκηση φαντασίας, σήμερα διαβάζεται ως καθρέφτης. Όχι επειδή κάθε λέξη του εκπληρώθηκε κατά γράμμα, αλλά επειδή το πνεύμα του —πανδημία, πειθαρχία, ψηφιακός κλοιός, υπερεθνική κηδεμονία— μπήκε στη ζωή μας με ονόματα καινούργια και μηχανισμούς παλιούς. Αυτό, από μόνο του, είναι ίσως η μεγαλύτερη απόδειξη του μεγέθους του μύθου που άφησαν πίσω τους… ή που ίσως συνεχίζει ακόμη, υπογείως, με άλλα πρόσωπα και την ίδια πορεία για τον κόσμο ολόκληρο...

Ο Σταύρος Λυγερός μιλάει για την κυβέρνηση που θα σχηματιστεί μετά τις επόμενες εκλογές και γιατί αυτή δεν θα έχει πρωθυπουργό που θα προέρχεται από την ΝΔ Ο Σταύρος Λυγερός αναλύει την επικαιρότητα και τις εξελίξεις με τον δικό του, μοναδικό τρόπο. Δείτε το βίντεο:

Πλήρης έλεγχος του Ορμούζ από το Ιράν και απειλή κλεισίματος του Μπαμπ αλ-Μαντέμπ! Πάμε ολοταχως για τη μεγάλη παγκόσμια συγκρουση; «Πιστεύω ότι πολύ σύντομα θα κερδίσουμε τον πόλεμο με το Ιράν. Η τιμή του πετρελαίου, μετά την ήττα του Ιράν, θα επιστρέψει σύντομα στα προπολεμικά επίπεδα», υποστήριξε ο πρόεδρος των ΗΠΑ, Ντόναλντ Τραμπ. Παραμένει το θρίλερ στη Μέση Ανατολή και στον Περσικό Κόλπο, καθώς υπάρχουν φόβοι για επανάληψη των στρατιωτικών επιχειρήσεων ύστερα από την απόφαση του προέδρου των ΗΠΑ, Ντόναλντ Τραμπ, να απορρίψει την προτεινόμενη από το Ιράν πρόταση συμφωνίας για τα Στενά του Ορμούζ. Πάντως ο Τραμπ ανέφερε σε δηλώσεις του ότι οι επαφές με το Ιράν θα συνεχιστούν και αυτήν την εβδομάδα, ενώ και ο Ιρανός Υπουργός Εξωτερικών, Αμπάς Αραγτσί, υποστήριξε ότι περιμένει την επίσημη απάντηση των ΗΠΑ μέσω των διαμεσολαβητών. Σε κάθε περίπτωση το Ιράν προειδοποιεί ότι εάν οι Αμερικανοί εξαπολύσουν νέα επίθεση, τότε ο πλανήτης θα πρέπει να ετοιμαστεί για έναν πραγματικά αποκαλυπτικό πόλεμο, επισημαίνοντας ότι το Ιράν, πέρα από τον πλήρη έλεγχο των Στενών του Ορμούζ, θα κλείσει και το Μπαμπ αλ-Μαντέμπ που ελέγχουν οι Χούθι, προκαλώντας ενεργειακή ασφυξία στον πλανήτη. «Ελέγχουμε πλήρως το Ορμούζ» Σε δηλώσεις του ο Χαμπιμπολάχ Σαγιαρί, αρχηγός του Επιτελείου και αναπληρωτής συντονιστής του στρατού του Ιράν, υποστήριξε πως οι ιρανικές ένοπλες δυνάμεις έχουν τον πλήρη έλεγχο των Στενών του Ορμούζ. «Το δυτικό τμήμα των Στενών του Ορμούζ, τα ίδια τα στενά και ο Περσικός Κόλπος βρίσκονται υπό τον πλήρη έλεγχο του Ναυτικού των Φρουρών της Επανάστασης, ενώ το ανατολικό τμήμα των Στενών του Ορμούζ και το βόρειο τμήμα του Ινδικού Ωκεανού βρίσκονται υπό τον πλήρη έλεγχο του Ναυτικού του στρατού», είπε ο Σαγιαρί, αναφέροντας ότι: «Ενεργούμε με αποφασιστικότητα στο βόρειο τμήμα του Κόλπου του Ομάν και ανατολικά των Στενών του Ορμούζ και δεν επιτρέπουμε σε κανέναν να περάσει. Από την άλλη πλευρά, οι συνάδελφοί μας στους Φρουρούς της Επανάστασης στέκονται επίσης σταθερά. Η ρητορική του εχθρού είναι άλλο ζήτημα· η πραγματικότητα είναι ότι τα Στενά του Ορμούζ βρίσκονται υπό τον πλήρη έλεγχό μας». «Είμαστε πιο έτοιμοι από ποτέ» Ο Σαγιαρί επισήμανε επίσης το υψηλό επίπεδο ετοιμότητας του στρατού του Ιράν για την αντιμετώπιση οποιασδήποτε απειλής. «Κάθε πόλεμος προσφέρει διδάγματα και το σημαντικό είναι το προσωπικό του στρατού του Ιράν, από την ιεραρχία και τα επιτελεία έως τους μαχητές, να κατανοήσει αυτά τα διδάγματα και να τα αξιοποιήσει για την ενίσχυση των δυνατοτήτων του. Έχουμε εντοπίσει τα διδάγματά μας, έχουμε προσδιορίσει τις αδυναμίες μας και εργαζόμαστε για να τις ενισχύσουμε, ενώ προετοιμαζόμαστε για τα επόμενα στάδια. Γι’ αυτό σήμερα μπορούμε να πούμε ότι είμαστε πολύ πιο έτοιμοι από πριν, επειδή με την πάροδο του χρόνου διορθώσαμε τις αδυναμίες μας και ενισχύσαμε τα δυνατά μας σημεία. Έχουμε πλέον τη δυνατότητα να σταθούμε απέναντι στις απειλές», υπογράμμισε ο Ιρανός στρατηγός. Τρομερό χαστούκι Ο Αμπολφάζλ Σεκάρχι, επικεφαλής εκπρόσωπος των ιρανικών ενόπλων δυνάμεων, προειδοποίησε ότι εάν οι ΗΠΑ παρέμβουν περαιτέρω στο Ορμούζ, «θα δεχθούν χαστούκι». «Οι Αμερικανοί δεν έχουν άλλη διέξοδο από το να αποχωρήσουν από την περιοχή της Δυτικής Ασίας. Όσο νωρίτερα φύγουν, τόσο λιγότερες απώλειες θα υποστούν και η περιοχή σίγουρα θα γίνει ασφαλής μετά την αποχώρησή τους», δήλωσε ο Σεκάρχι. Ο εκπρόσωπος του ιρανικού στρατού Μοχάμαντ Ακραμινία δήλωσε ότι οι συνθήκες επιδεινώνονται τόσο πολύ για τις ΗΠΑ, ώστε ενδέχεται να εξαπολύσουν νέα «στρατιωτική επίθεση» εναντίον του Ιράν. Φοβερό τελεσίγραφο για το Μπαμπ αλ-Μαντέμπ Φοβερό τελεσίγραφο απευθύνει το Ιράν προς τις ΗΠΑ αλλά και την Ευρώπη, προειδοποιώντας για κλείσιμο του Στενού Μπαμπ αλ-Μαντέμπ. Ειδικότερα, ο Σαλάρ Βελαγιατμαντάρ, μέλος της Επιτροπής Εθνικής Ασφάλειας του ιρανικού κοινοβουλίου, δήλωσε ότι το Ιράν θα μπορούσε να κλείσει τόσο το Στενό του Ορμούζ όσο και το Στενό του Μπαμπ αλ-Μαντέμπ, εάν οι Ηνωμένες Πολιτείες αποφασίσουν να επαναλάβουν τα πλήγματα. «Οι ΗΠΑ πρέπει να γνωρίζουν ότι εάν κάνουν κάποιο λάθος και επιδιώξουν να παραβιάσουν την επικράτεια της χώρας μας, τα Στενά του Ορμούζ και του Μπαμπ αλ-Μαντέμπ, ως δύο σημαντικά σημεία συμφόρησης ενέργειας στον κόσμο, θα κλείσουν», δήλωσε ο Βελαγιατμαντάρ σε ιρανικά μέσα. Σημείωσε ότι το κλείσιμο των δύο στενών δεν θα ήταν δύσκολο για το Ιράν, καθώς η χώρα τα έχει κρατήσει ανοιχτά μέχρι στιγμής μόνο από «αυτοσυγκράτηση». Ο Βελαγιατμαντάρ προειδοποίησε τις ευρωπαϊκές χώρες ότι η υποστήριξη των αντιιρανικών πολιτικών του Αμερικανού προέδρου, Ντόναλντ Τραμπ, θα επιφέρει σημαντική διαταραχή στις εξαγωγές ενέργειας και υψηλότερες τιμές. Οι ΗΠΑ στέλνουν το αεροπλανοφόρο «Θίοντορ Ρούζβελτ» Το αεροπλανοφόρο USS Θίοντορ Ρούζβελτ, το οποίο εδρεύει στο Σαν Ντιέγκο, προετοιμάζεται για αποστολή στη Μέση Ανατολή. Η ακριβής ημερομηνία ολοκλήρωσης της αποστολής δεν έχει ακόμη καθοριστεί και η αποστολή αυτή θα μπορούσε να παρατείνει για αρκετούς ακόμη μήνες την παρουσία ενός ακόμη αμερικανικού αεροπλανοφόρου στην περιοχή. Πληροφορίες αναφέρουν ότι το πλοίο πρόκειται να επιχειρεί στην Αραβική Θάλασσα, στην ίδια περιοχή όπου προηγουμένως είχε αναπτυχθεί το αεροπλανοφόρο «USS Έιμπραχαμ Λίνκολν» Το Λίνκολν, έπειτα από μια μακρά αποστολή διάρκειας περίπου εννέα μηνών, βρίσκεται καθ’ οδόν για την επιστροφή του στο Σαν Ντιέγκο. Η ανάπτυξη του Ρούζβελτ πραγματοποιείται σε μια περίοδο κατά την οποία η παρουσία αμερικανικών αεροπλανοφόρων στη Μέση Ανατολή έχει παραταθεί πέρα από τα συνήθη χρονοδιαγράμματα λόγω του πολέμου με το Ιράν. Τον Αύγουστο, το «USS Τζορτζ Ουάσινγκτον» εστάλη επίσης στην περιοχή για να αντικαταστήσει το Λίνκολν. Σύμφωνα με αναφορές, το Πολεμικό Ναυτικό των ΗΠΑ σχεδίαζε να πραγματοποιεί σταδιακά εναλλαγές μεταξύ των διαφορετικών αεροπλανοφόρων του στην περιοχή. Αποστολή χωρίς καθορισμένη ημερομηνία λήξης Ένα από τα βασικά ερωτήματα σχετικά με την ανάπτυξη του Ρούζβελτ αφορά το χρονικό διάστημα κατά το οποίο θα παραμείνει στην περιοχή. Αξιωματούχοι του Πολεμικού Ναυτικού των ΗΠΑ είχαν δηλώσει προηγουμένως ότι το πλοίο ενδέχεται να παραμείνει σε αποστολή για περίπου οκτώ μήνες. Αυτό δείχνει ότι οι παρατεταμένες αναπτύξεις στη Μέση Ανατολή έχουν μετατραπεί σε μέρος του σημερινού επιχειρησιακού σχεδιασμού του αμερικανικού Πολεμικού Ναυτικού. Η συνέχιση αυτής της κατάστασης έχει επίσης προκαλέσει ανησυχίες σχετικά με την πίεση που ασκείται στα πληρώματα και στις επιχειρησιακές δυνατότητες του αμερικανικού στόλου. Αξιωματούχοι του Πολεμικού Ναυτικού των ΗΠΑ έχουν δηλώσει ότι οι μακροχρόνιες αποστολές ασκούν σημαντική πίεση στο προσωπικό και στις οικογένειές του και ότι, κατά προτίμηση, οι αποστολές των αεροπλανοφόρων δεν θα πρέπει να διαρκούν περισσότερο από επτά μήνες. Πίεση στον αμερικανικό στόλο Οι παρατεταμένες αναπτύξεις δεν αποτελούν πρόβλημα μόνο για τα πληρώματα. Στρατιωτικοί αναλυτές έχουν προειδοποιήσει ότι η συνέχιση αποστολών πέρα από τον αρχικό προγραμματισμό μπορεί να ασκήσει ακόμη μεγαλύτερη πίεση στον κύκλο επισκευής και συντήρησης των αεροπλανοφόρων. Το Πολεμικό Ναυτικό των ΗΠΑ διαθέτει έντεκα αεροπλανοφόρα και συνήθως μόνο ένα μέρος αυτών βρίσκεται ταυτόχρονα σε αποστολές στο εξωτερικό. Η ενίσχυση της παρουσίας στη Μέση Ανατολή, τη στιγμή που οι ΗΠΑ εξακολουθούν να χρειάζονται στρατιωτική παρουσία στον Ειρηνικό, δημιουργεί πρόσθετη πίεση στον στόλο. Κατά συνέπεια, η αποστολή του Θίοντορ Ρούζβελτ στη Μέση Ανατολή δεν αποτελεί απλώς μια συνηθισμένη εναλλαγή μεταξύ αμερικανικών αεροπλανοφόρων, αλλά και ένδειξη της συνέχισης των μακροχρόνιων αμερικανικών αποστολών στην περιοχή. Μαύρη λίστα Οι Φρουροί της Επανάστασης επιμένουν ότι τα Στενά του Ορμούζ είναι κλειστά για κάθε πλοίο που δεν συντονίζει τη διέλευσή του με τις ιρανικές αρχές. Η Τεχεράνη έχει εκδώσει οδηγίες προς τις ναυτιλιακές εταιρείες που διέρχονται από το Ορμούζ να χρησιμοποιούν προσωρινή διαδρομή εγκεκριμένη από τις ιρανικές αρχές και να καταβάλλουν τα σχετικά τέλη. Παράλληλα, έχει δηλώσει ότι τα στενά δεν θα ανοίξουν πλήρως μέχρι να τερματιστεί ο αμερικανικός αποκλεισμός των ιρανικών λιμανιών. Η Αρχή Στενών του Περσικού Κόλπου του Ιράν ανακοίνωσε το Σάββατο ότι θα εντάξει σε μαύρη λίστα οποιαδήποτε εταιρεία ναύλωσης πλοίων δίνει εντολή στα πληρώματα να χρησιμοποιούν διαδρομές τις οποίες θεωρεί μη εξουσιοδοτημένες. Δημοσίευσε επίσης αυτό που χαρακτήρισε ως απολογία ενός ανώνυμου πλοιοκτήτη, ο οποίος απέδιδε σε εμπορικές πιέσεις από τον ναυλωτή την προσπάθεια του πλοίου να περάσει από τα στενά. Τι λένε οι Αμερικανοί Η Ουάσινγκτον εξακολουθεί να επιμένει ότι τα πολεμικά της πλοία καθοδηγούν με επιτυχία δεξαμενόπλοια έξω από τα στενά μέσω διαφορετικής διαδρομής. Ο Υπουργός Ενέργειας των ΗΠΑ Κρις Ράιτ δήλωσε την Κυριακή στο Fox News ότι ο «κυλιόμενος μέσος όρος» αργού πετρελαίου που βρισκόταν σε διαμετακόμιση ανερχόταν σε σχεδόν δεκατρία εκατομμύρια βαρέλια ημερησίως. Σε επιχειρησιακή ενημέρωση στις 19 Σεπτεμβρίου, η Κεντρική Διοίκηση των ΗΠΑ υποστήριξε ότι οι δυνάμεις της είχαν βοηθήσει στη μεταφορά περισσότερων από ενός δισεκατομμυρίου βαρελιών αργού πετρελαίου έξω από τον Κόλπο μέσα σε περίπου δύο μήνες. Ο αμερικανικός στρατός αναφέρει επίσης ότι οι δυνάμεις του έχουν αλλάξει την πορεία εκατόν είκοσι δύο εμπορικών πλοίων στο πλαίσιο της εφαρμογής του ναυτικού αποκλεισμού των λιμανιών του Ιράν, διακόπτοντας όλες τις εξαγωγές ιρανικού αργού πετρελαίου. Η Τεχεράνη έχει υποστηρίξει ότι οι ΗΠΑ παρέχουν ψευδείς πληροφορίες σχετικά με την κίνηση στο Ορμούζ, προκειμένου να δώσουν την εικόνα ότι ελέγχουν τη στρατηγικής σημασίας θαλάσσια οδό. Η στρατηγική του Ιράν Ο Αντρέας Κριγκ, αναπληρωτής καθηγητής στο Κινγκς Κόλετζ του Λονδίνου, δήλωσε ότι η στρατηγική του Ιράν να πραγματοποιεί θαλάσσιες επιθέσεις έχει επεκτείνει το οικονομικό κόστος της σύγκρουσης πέρα από τα σύνορά του. Παρ' ότι το Ιράν έχει υποστεί οικονομικές απώλειες λόγω των ζημιών από τον πόλεμο, του αμερικανικού ναυτικού αποκλεισμού και των κυρώσεων, θα ήταν λάθος, είπε, «να υποθέσει κανείς ότι η επίτευξη αυτού του ορίου οδηγεί σε υποταγή». «Επομένως, η επόμενη κίνηση του Ιράν είναι πιθανό να είναι μια προσπάθεια να αυξήσει το κόστος που υφίσταται ο Κόλπος, αντί απλώς να απορροφά περαιτέρω αμερικανική πίεση», δήλωσε ο Κριγκ. «Αυτό θα μπορούσε να σημαίνει πιο επιθετικές παρεμποδίσεις πλοίων στο Ορμούζ, επιθέσεις σε ενεργειακές υποδομές, μεγαλύτερη πίεση από τους Χούθι γύρω από το Μπαμπ αλ-Μαντέμπ και πιέσεις από οργανώσεις που ευθυγραμμίζονται με το Ιράν εναντίον εναλλακτικών σαουδαραβικών διαδρομών εξαγωγής. Ήδη βλέπουμε πώς οι πιέσεις στο Ορμούζ, στην Ερυθρά Θάλασσα και στις σαουδαραβικές υποδομές μπορούν να αλληλεπιδρούν», τόνισε ο αναλυτής. Οι επτά όροι Στη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ, το Ιράν πρόβαλε μήνυμα αποφασιστικότητας, ενώ παράλληλα πρότεινε να ανοίξει εκ νέου το Ορμούζ μέσα σε μία εβδομάδα, εφ' όσον ικανοποιούνταν επτά όροι του. Μεταξύ αυτών περιλαμβάνονταν η άρση του αποκλεισμού του Ιράν, η αποδέσμευση δεσμευμένων ιρανικών κεφαλαίων και ο τερματισμός των επιθέσεων σε όλα τα μέτωπα, συμπεριλαμβανομένης της επίθεσης του Ισραήλ στον Λίβανο. Οι απαιτήσεις αντιστοιχούσαν σε μεγάλο βαθμό σε επιστροφή στο μνημόνιο κατανόησης του Ιουνίου. Η Τεχεράνη πρόσθεσε ότι το άνοιγμα των Στενών πρέπει να γίνει μέσω διμερούς συμφωνίας που έχει ήδη οριστικοποιηθεί με το Ομάν, τη μοναδική άλλη χώρα που διαθέτει χωρικά ύδατα στο Ορμούζ. Απέρριψε ο Τραμπ Ο Τραμπ δήλωσε σε δημοσιογράφους ότι απέρριψε την πρόταση, όμως ο Υπουργός Εξωτερικών του Ιράν Αμπάς Αραγτσί δήλωσε την Κυριακή ότι η χώρα επέμενε στους όρους της και θα ανέμενε επίσημη απάντηση μέσω μεσολαβητών, όπως το Πακιστάν, το Κατάρ και το Ομάν. Απαντώντας σε ερώτηση δημοσιογράφου σχετικά με το ενδεχόμενο νέου πολέμου με το Ιράν πριν από τις εκλογές, ο Ντόναλντ Τραμπ δήλωσε: «Δεν θέλω να το πω αυτό. Δηλαδή, υπάρχει αυτή η πιθανότητα, αλλά απλώς δεν θέλω να το πω». «Πιστεύω ότι πολύ σύντομα θα κερδίσουμε τον πόλεμο με το Ιράν. Η τιμή του πετρελαίου, μετά την ήττα του Ιράν, θα επιστρέψει σύντομα στα προπολεμικά επίπεδα. Το βασικό σημείο είναι ότι το Ιράν δεν θα αποκτήσει πυρηνικά όπλα. Στην αντιπαράθεσή μας με το Ιράν, πετυχαίνουμε αποτελέσματα τόσο στο στρατιωτικό όσο και στο οικονομικό μέτωπο. Η επιστροφή σε στρατιωτικές επιθέσεις είναι πιθανή, αλλά απλώς δεν θέλω να το πω έτσι», είπε ο Τραμπ, αναφέροντας: «Δεν θα πρέπει πλέον να ανησυχούμε για το ενδεχόμενο το Ιράν να αποκτήσει πυρηνικά όπλα, επειδή οι δυνατότητες της χώρας σε αυτόν τον τομέα έχουν καταστραφεί». Πάντως ο Αμερικανός πρόεδρος υπογράμμισε ότι οι επαφές με το Ιράν θα συνεχιστούν και αυτήν την εβδομάδα. Ο εφιάλτης των Ορμούζ και Μπαμπ αλ-Μαντέμπ Σύμφωνα με τον Χοσέιν αλ-Καντί, οικονομικό ερευνητή και πρώην υπουργό της Συρίας, ο οποίος έχει ζήσει για αρκετά χρόνια στις ΗΠΑ, καθώς ο πόλεμος κατά του Ιράν μετατρέπεται σε κεντρικό εκλογικό ζήτημα, τρία βασικά θέματα που συνδέονται με τις συνέπειές του έχουν έρθει στο επίκεντρο της αμερικανικής προεκλογικής ατζέντας. Ο Χοσέιν αλ-Καντί δήλωσε στην εφημερίδα Αλ-Αχμπάρ ότι το πρώτο ζήτημα για τις ΗΠΑ αφορά τις οικονομικές πιέσεις που προκαλούν οι τιμές του πετρελαίου και του φυσικού αερίου. Οι τιμές αυτές, όπως είπε, επηρεάζονται έντονα από τη σημερινή κατάσταση στο Ορμούζ και από τις κυρώσεις που έχουν επιβληθεί στο Ιράν, καθώς και από την κατάσταση στο Μπαμπ αλ-Μαντέμπ, το οποίο, σύμφωνα με τον ίδιο, βρίσκεται σήμερα υπό τον έλεγχο των Χούθι. Πρόσθεσε ότι, όπως είναι σαφές, η άνοδος αυτών των τιμών επηρεάζει αρνητικά το κόστος των μεταφορών, τόσο για οχήματα που χρησιμοποιούν βενζίνη όσο και για εκείνα που χρησιμοποιούν ντίζελ, ενώ επηρεάζει επίσης τις βιομηχανίες λιπασμάτων και πετροχημικών. Ο αλ-Καντί τόνισε ότι όλα αυτά οδηγούν τελικά σε αύξηση των τιμών των πρώτων υλών και διαφόρων τελικών προϊόντων. Αυτό, όπως υποστήριξε, σημαίνει υψηλότερο πληθωρισμό, ο οποίος με τη σειρά του οδηγεί σε αύξηση των επιτοκίων και, κατά συνέπεια, σε υψηλότερο κόστος για στεγαστικά και άλλα δάνεια. Πλήγμα για την οικονομία των ΗΠΑ Ο Χοσέιν αλ-Καντί δήλωσε ότι το δεύτερο ζήτημα είναι η αύξηση του χρέους που συνδέεται με τα ομόλογα του αμερικανικού Δημοσίου και η επακόλουθη ανάγκη αύξησης του ορίου χρέους από το Κογκρέσο, γεγονός που, σύμφωνα με τον ίδιο, επηρεάζει αρνητικά τόσο την οικονομία των ΗΠΑ ειδικότερα όσο και την παγκόσμια οικονομία γενικότερα. Συνέχισε λέγοντας ότι το τρίτο ζήτημα είναι η πτώση των τιμών των μετοχών και η μείωση των επενδύσεων στις χρηματοπιστωτικές αγορές, τόσο στις ΗΠΑ όσο και παγκοσμίως. Όπως είπε, αυτές οι συνέπειες θα επηρεάσουν φυσικά τη στάση των Αμερικανών ψηφοφόρων και εκτίμησε ότι το ποσοστό των ψήφων υπέρ των Ρεπουμπλικάνων θα μπορούσε να μειωθεί προς όφελος των Δημοκρατικών. Σχολιάζοντας τις πρόσφατες δηλώσεις του Αμερικανού Προέδρου Ντόναλντ Τραμπ σχετικά με πιθανή μείωση των τιμών του πετρελαίου μετά τις εκλογές, ο αλ-Καντί υποστήριξε ότι οι δηλώσεις και η ρητορική του Τραμπ δεν είναι παρά μια προσπάθεια καθησυχασμού της κοινής γνώμης, ιδίως επειδή, όπως είπε, ο Τραμπ δεν διατηρεί σταθερή στάση: Άλλοτε απειλεί το Ιράν και άλλοτε αφήνει ανοικτή την πόρτα των διαπραγματεύσεων. Ο ερευνητής δήλωσε ότι στόχος αυτών των ισχυρισμών του Τραμπ είναι να περιοριστούν οι επιπτώσεις από την αύξηση των τιμών του πετρελαίου και του φυσικού αερίου και οι συνέπειές τους για την οικονομία και, κυρίως, για τη στάση των Αμερικανών ψηφοφόρων. «Η ισχυρή αντίσταση του Ιράν» Στη συνέχεια, ο Χοσέιν Αλ-Καντί αναφέρθηκε στις πολιτικές, στρατιωτικές και οικονομικές συνέπειες του πολέμου κατά του Ιράν και υποστήριξε ότι, σε πολιτικό επίπεδο, η διεθνής κοινότητα έχει αντιληφθεί τους στόχους που οι ΗΠΑ και το Ισραήλ επιδίωκαν να επιτύχουν μέσω του πολέμου, αλλά ότι αυτοί οι στόχοι δεν έχουν ακόμη επιτευχθεί, κάτι που απέδωσε στην ισχυρή αντίσταση του Ιράν. Ο πρώην υπουργός της Συρίας δήλωσε ότι και σε οικονομικό επίπεδο, τόσο στις ΗΠΑ όσο και σε άλλες χώρες του κόσμου, οι αρνητικές συνέπειες του πολέμου έγιναν εμφανείς πρωτίστως μέσω της αύξησης των τιμών της ενέργειας, του πληθωρισμού και του γενικού επιπέδου των τιμών, αναγκάζοντας, όπως είπε, τους περισσότερους πολίτες να επωμιστούν σημαντικό κόστος στο βιοτικό επίπεδο και στο εισόδημά τους. Υποστήριξε ότι μετά την αποτυχία των ΗΠΑ και του Ισραήλ να πετύχουν τους στόχους τους στον σαρανταήμερο πόλεμο με το Ιράν, οι τιμές της ενέργειας αυξήθηκαν σε μη αποδεκτά επίπεδα. Παράλληλα, σύμφωνα με τον ίδιο, ο έλεγχος του Ιράν στο Ορμούζ άλλαξε πλήρως τους όρους του παιχνιδιού και κατέστησε την επαναλειτουργία των στενών βασική προτεραιότητα για τον τερματισμό του πολέμου, με στόχο τη μείωση των σημερινών τιμών του πετρελαίου και του φυσικού αερίου. Ο Αλ-Καντί συνέχισε λέγοντας ότι η μείωση των τιμών της ενέργειας εξακολουθεί να εξαρτάται από το εάν η Τεχεράνη θα ανοίξει ξανά το Ορμούζ και ότι το Ιράν δεν πρόκειται να το κάνει, εκτός εάν αρθούν οι κυρώσεις που του έχουν επιβληθεί και ικανοποιηθούν οι όροι του. Το περίπλοκο δίλημμα Ο Σύρος ερευνητής τόνισε ότι σε αυτό το σημείο η Ουάσινγκτον βρίσκεται μπροστά σε ένα δύσκολο δίλημμα: Εάν άρει τις κυρώσεις, κατά την άποψή του, θα παραδεχθεί την ήττα της στον πόλεμο. Εάν δεν το κάνει, η συνέχιση της σημερινής κατάστασης θα μπορούσε να αποδειχθεί καταστροφική για την παγκόσμια οικονομία, ιδίως καθώς πλησιάζει ο χειμώνας και τα παγκόσμια αποθέματα πετρελαίου, όπως είπε, βρίσκονται στα χαμηλότερα επίπεδά τους. Πρόσθεσε ότι ακόμη και εάν ανοίξουν ξανά τα Στενά του Ορμούζ, αυτό δεν σημαίνει ότι οι εξαγωγές πετρελαίου και φυσικού αερίου από τον Περσικό Κόλπο θα επιστρέψουν αμέσως στα επίπεδα που βρίσκονταν πριν από τις 28 Φεβρουαρίου. Όπως υποστήριξε, οι ιρανικές επιθέσεις και οι τεχνικές ζημιές που προκάλεσαν σε κοιτάσματα και εγκαταστάσεις πετρελαίου και φυσικού αερίου θα χρειαστούν μεγάλο χρονικό διάστημα για να επισκευαστούν και για να αντιμετωπιστούν οι συνέπειές τους. Ο Χοσέιν Αλ-Καντί κατέληξε τονίζοντας ότι, επιπλέον, ο φόβος ενός νέου πολέμου και η αύξηση του επιπέδου κινδύνου θα ωθήσουν τις ναυτιλιακές, μεταφορικές και ασφαλιστικές εταιρείες να διατηρήσουν υψηλές τις τιμές των υπηρεσιών τους.

Αν τολμήσουν οι μητσοτακικοί να «κόψουν» το κόμμα «Συμμαχία Ελλήνων», δηλαδή τον Κασιδιάρη (Σαμαράς, Καρυστιανού και Ελληνικός Παλμός δεν έχουν τέτοιο πρόβλημα) απλά ανοίγουν τη ταφόπλακα και πέφτουν μέσα πριν καν γίνουν οι εκλογές Σαμαράς, Καρυστιανού, Ελληνικός Παλμός και η υπόθεση της Συμμαχίας Ελλήνων περιπλέκουν τους εκλογικούς υπολογισμούς. Πίσω από τα πρόσωπα βρίσκεται το δυσκολότερο πρόβλημα για την κυβέρνηση των διεφθαρμένων: Οι υγιείς (όσοι απομένουν τέτοιοι πλέον) πολίτες που παύουν να θεωρούν την παντελώς σάπια «Νέα Δημοκρατία» μονόδρομο. Κάθε είδους κατάσταση που φέρει το προσωνύμιο «Καθεστώς», πόσω δε μάλλον το μητσοτακικό καθεστώς της απόλυτης διαφθοράς, αρχίζει να μπερδεύει στην κυριολεξία την παραμονή του στην πρώτη θέση με αυτό της εμπιστοσύνης της κοινωνίας. Κοιτάζει τη διαφορά από τον δεύτερο και παραβλέπει πόσοι έχουν απομακρυνθεί από την ίδια. Μετρά τις αδυναμίες των αντιπάλων και ...παρηγορείται!Όμως η κοινωνική δυσαρέσκεια που αγγίζει ένα καραμπινάτο 80-82% σύμφωνα με δημοσκοπήσεις της Alco και της Metron Analysis που βγήκαν πρόσφατα στη δημοσιότητα, δεν εξαφανίζεται επειδή δεν έχει ακόμη βρει ακόμη ενιαία πολιτική έκφραση. Εκεί βρίσκεται και η ουσία του προβλήματος για το σαπισμένο πλέον Μέγαρο Μαξίμου. Το ερώτημα υπερβαίνει τη δυναμική ενός προσώπου ή ενός νέου σχηματισμού. Αφορά την αντοχή μιας κυβερνητικής κυριαρχίας που δοκιμάζεται ταυτόχρονα από διαφορετικές πλευρές: Από την παραδοσιακή Δεξιά, από το αίτημα δικαιοσύνης και λογοδοσίας, από τον πατριωτικό και ορθόδοξο χώρο που εκφράζει ο Νίκος Παπαδόπουλος με τον «Ελληνικό Παλμό», αλλά και από την ευρύτερη απόρριψη του πολιτικού συστήματος του Ψευτορωμαίϊκου. Οι δημόσιες μετρήσεις προσφέρουν ήδη λόγους για σοβαρό προβληματισμό. Στην έρευνα της Metron Analysis για το MEGA, της 24ης Σεπτεμβρίου 2026, η αρνητική αξιολόγηση της κυβέρνησης καταγράφεται στο 76%, ενώ η πρόθεση ψήφου για τη Νέα Δημοκρατία βρίσκεται στο 24,1%. Πρόκειται για διαφορετικούς δείκτες, που δεν πρέπει μεν να συγχέονται, αλλά μαζί όμως, αποτυπώνουν την απόσταση ανάμεσα στην εκλογική πρωτιά και στην ευρύτερη κοινωνική αποδοχή. Ο Σαμαράς και η αμφισβήτηση από το εσωτερικό της παράταξης Η περίπτωση του Αντώνη Σαμαρά έχει ιδιαίτερη πολιτική σημασία, επειδή η κριτική του προέρχεται από το εσωτερικό της ιστορικής διαδρομής της Νέας Δημοκρατίας. Ένας πρώην αρχηγός και πρωθυπουργός μπορεί να αμφισβητήσει την κατεύθυνση της παράταξης με διαφορετικό βάρος από εκείνο ενός εξωτερικού αντιπάλου. Η πιθανή εκλογική του απήχηση χρειάζεται, ωστόσο, σωστή ανάγνωση. Στην έρευνα της Interview για την Political, που δημοσιοποιήθηκε στις 3 Σεπτεμβρίου, το 5% απάντησε ότι θα ήταν «πολύ» πιθανό να ψηφίσει κόμμα υπό τον Σαμαρά και το 7% «αρκετά» πιθανό. Αυτές οι απαντήσεις καταγράφουν προδιάθεση, αλλά δεν αποτελούν καθόλου ως μοναδικότητα για ένα τόσο χαμηλό εκλογικό ποσοστό. Το πολιτικό συμπέρασμα είναι ότι υπάρχει ακροατήριο διαθέσιμο να εξετάσει μια τέτοια επιλογή. Εάν αυτή η προδιάθεση αποκτήσει οργάνωση, πρόγραμμα και συνεκτική εκπροσώπηση, τότε είναι απόλυτα βέβαιο πως θα δημιουργήσει πρόσθετη πίεση στη Νέα Δημοκρατία που θέλει πάση θυσία το μαγικό νούμερο του 25% και κάτι. Η κρίσιμη αμφισβήτηση για το Κτήνος του Μαξίμου, θα ήταν να παγιωθεί σε παραδοσιακούς ψηφοφόρους της παράταξης η πεποίθηση ότι η σημερινή ηγεσία έχει απομακρυνθεί από όσα εκείνοι θεωρούν θεμελιώδη. Μια τέτοια ρήξη δύσκολα θεραπεύεται μόνο με επικοινωνιακές εξαγγελίες. Το μόνο βέβαιο. Καρυστιανού: Η πολιτική βαρύτητα του αιτήματος δικαιοσύνης Τώρα, ας πάρουμε τη περίπτωση Μαρία Καρυστιανού, η οποία αποτελεί διαφορετική παράμετρο. Η δημόσια παρουσία της έχει συνδεθεί με τα Τέμπη και το αίτημα απόδοσης ευθυνών. Γι’ αυτό και η πολιτική της απήχηση δεν περιγράφεται επαρκώς με την πρόχειρη κατάταξή της σε έναν κατάλογο «κομμάτων δεξιά της Νέας Δημοκρατίας». Η απαίτηση για δικαιοσύνη μπορεί να συναντήσει ψηφοφόρους διαφορετικών πολιτικών καταβολών. Ανθρώπους που διαφωνούν μεταξύ τους σε πολλά, αλλά συγκλίνουν όλοι στην ανάγκη να ελέγχεται η εξουσία με αδιάβλητο και διαφανή τρόπο και να απαντά συγκεκριμένα για τις πράξεις και τις παραλείψεις της και όχι να παίζει με τη νοημοσύνη του κοινού, βάζοντας παράλληλα τους υποτακτικούς της (δημοσιογράφους, βουλευτές, αναλυτές κλπ) να λένε αρλούμπες και ασυναρτησίες τύπου Γεωργιάδη, Βούλτεψη, Μαρινάκη, Πορτοσάλτε και κάθε άλλο φρούτο εποχής. Στην ίδια έρευνα της Metron Analysis, η Καρυστιανού συγκεντρώνει 27% θετικές γνώμες. Αυτό είναι μέτρηση δημοτικότητας, όχι πρόθεση ψήφου. Δείχνει, πάντως, ότι διαθέτει αναγνωρίσιμη δημόσια παρουσία, την οποία μια σοβαρή πολιτική ανάλυση οφείλει να συνυπολογίζει. Η δοκιμασία όμως για την ίδια, είναι η μετατροπή του αιτήματος δικαιοσύνης σε ολοκληρωμένη πολιτική πρόταση. Για την «κυβέρνηση των διεφθαρμένων», η δοκιμασία είναι να απαντήσει επί της ουσίας. Αλλά η απαξίωση ενός προσώπου δεν απαντά στα ερωτήματα των πολιτών που το ακούν, απλά το...διαφημίζει περισσότερο. Ελληνικός Παλμός: Μια παράμετρος που χρειάζεται καθαρή καταγραφή Η όποια πολιτική ανάλυση αναρτηθεί δημόσια, για να είναι πράγματι συνεπής προς το κοινό, πρέπει να συμπεριληφθεί σε αυτήν η ανερχόμενη πορεία ενός μεγάλου τμήματος του ελληνικού λαού προς την Ορθοδοξία και τον ρωμαίϊκης υφής πατριωτισμό, που αυτή τη στιγμή εκπροσωπείται από τον «Ελληνικό Παλμό» του πρώην βουλευτή της ασήμαντης πλέον «Νίκης» Νίκου Παπαδόπουλου. Η επίσημη παρουσίασή του τοποθετεί στο επίκεντρο την εθνική κυριαρχία, την Ορθοδοξία, την οικογένεια και την κοινωνική προστασία. Με αυτές τις αναφορές επιχειρεί να διαμορφώσει διακριτή πολιτική ταυτότητα. Το αναλυτικό ερώτημα είναι πόση απήχηση μπορεί να αποκτήσει αυτή η πρόταση και από ποιες εκλογικές δεξαμενές. Ενδεχόμενη ενίσχυσή του θα μπορούσε να επηρεάσει τόσο τη Νέα Δημοκρατία όσο και άλλους σχηματισμούς με συγγενείς αναφορές. Θα μπορούσε επίσης να κινητοποιήσει ανθρώπους που σήμερα απέχουν. Η πληροφορία περί ποσοστού άνω του 3% σε μη δημοσιοποιημένες μετρήσεις χρειάζεται βεβαια επιβεβαίωση, με στοιχεία για την εταιρεία, τον χρόνο διεξαγωγής, το δείγμα και το ερώτημα, αλλά ως πρώτη εκτίμηση με βάση την δημοφιλία του «Ελληνικού Παλμού» στα social Media και σε μεγάλες ομάδες του Facebook, όπως είναι η ομάδα ΣΤΥΛΟΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ με πάνω από 50.000 ακόλουθους. Εξ' άλλου, είναι γνωστό τοις πάσι ότι οι διάφοροι δημοσκόποι αποκρύπτουν σκόπιμα και συστηματικά την καταγραφή κομμάτων που έχουν ως σημαία το δόγμα Πατρίς-Θρησκεία-Οικογένεια και ο "Ελληνικός Παλμός" αυτό ακριβώς εκπροσωπεί. Αυτό δεν καθιστά όμως περιττό το αίτημα διαφάνειας. Αντιθέτως, το κάνει συγκεκριμένο: Όταν ένας σχηματισμός συγκεντρώνει ή δεν συγκεντρώνει μετρήσιμη υποστήριξη, ο αναγνώστης δικαιούται να γνωρίζει πώς καταγράφεται, εάν εμφανίζεται χωριστά ή μέσα στην κατηγορία «άλλο κόμμα» και με ποια μεθοδολογικά κριτήρια. Οι καθαροί πίνακες υπηρετούν την ενημέρωση. Οι υπαινιγμοί, από οποιαδήποτε πλευρά, δεν μπορούν να τους υποκαταστήσουν. Συμμαχία Ελλήνων: Οι ισχυρισμοί χρειάζονται μέτρηση και ο νόμος τεκμήρια Στην περίπτωση της «Συμμαχίας Ελλήνων», η δημόσια στήριξη του Ηλία Κασιδιάρη, καταδικασμένου αδίκως και πρώην φυλακισμένου παρανόμως από τη πρώτη κυβέρνηση Σαμαρά για διεύθυνση της εγκληματικής οργάνωσης Χρυσή Αυγή, έχει καταγραφεί. Ωστόσο, οι ισχυρισμοί για διψήφια εκλογική επιρροή ή πρωτιά στις ηλικίες 17 έως 25 ετών κατά την άποψη μου, δεν μπορούν να αντιμετωπίζονται ως επιβεβαιωμένα ευρήματα χωρίς δημοσιευμένη έρευνα. Επίσης, σε πρόσφατη δήλωσή του, ο ίδιος ο Κασιδιάρης άφησε ανοικτή τη μορφή ενδεχόμενης εκλογικής συμμετοχής του· Συνεπώς, δεν τεκμηριώνεται η κατηγορηματική διαβεβαίωση ότι δεν θα είναι υποψήφιος. Ανάλογη ακρίβεια χρειάζεται στο νομικό ζήτημα. Η απόφαση 1/2024 του Α1 Τμήματος του Αρείου Πάγου αποτυπώνει ότι ο έλεγχος αφορά και την πραγματική ηγεσία ενός κόμματος. Επομένως, η απουσία επίσημου τίτλου δεν αρκεί από μόνη της για να κλείσει τη συζήτηση. Η απλή υποστήριξη και η άσκηση πραγματικής ηγεσίας είναι διαφορετικά ζητήματα, τα οποία εξετάζονται με συγκεκριμένα στοιχεία. Η εκλογική δε νομιμότητα απαιτεί δικαστική κρίση με αιτιολογία σοβαρή και απολύτως τεκμηριωμένη. Όμως δυστυχώς, όπως το είδαμε αυτό στις προηγούμενες εκλογές του 2023 και στην υπόθεση αλλαγής προσώπων και δικαστών του Αρείου Πάγου - ένας εξ αυτών αποκάλυψε ότι προσπάθησε η κυβέρνηση να τον δωροδοκήσει για να μην εμποδίσει την τροπολογία που θα κατατέθονταν στη Βουλή - υπάρχει ο προσωπικός διακόπτης που ανοιγοκλείνει το Κτήνος του Μαξίμου, που συσκοτίζει τη θεσμική διαδικασία και αποδυναμώνει την πολιτική κριτική. Το έκανε μία φορά. Τώρα όμως αν το κάνει, θα θάψει οριστικά τόσο τη ΝΔ, όσο και τον εαυτό του. Οι ψηφοφόροι δεν μεταβιβάζονται με εντολή Το σενάριο ότι ένας ενδεχόμενος αποκλεισμός της «Συμμαχίας Ελλήνων» θα οδηγούσε αυτομάτως το αντίστοιχο εκλογικό ακροατήριο στον Σαμαρά είναι υπόθεση, όχι πρόβλεψη που στηρίζεται σε δημοσιευμένα δεδομένα. Είναι απολύτως βέβαιο ότι αν συνέβαινε κάτι τέτοιο, θα αποτελούσε από τη μία τον οριστικό ενταφιασμό του Κτήνους, αλλά από την άλλη οι ψήφοι μπορεί να πήγαιναν στον Σαμαρά, αλλά μπορεί και όχι. Θα μπορούσαν να πάνε οπουδήποτε. Είτε στη Καρυστιανού, είτε στον Νίκο Παπαδόπουλο, είτε στην Ελληνική Λύση του Βελόπουλου ή και να μοιραζόταν αυτό το ποσοστό σε όλους όσους εκπροσωπούν τον «Πατριωτικό χώρο» Οι υγιείς ψηφοφόροι δεν αποτελούν περιουσία πολιτικών προσώπων. Μπορούν να αλλάξουν επιλογή, να διασπαστούν μεταξύ διαφορετικών κομμάτων ή και να απέχουν, αλλά το τελευταίο σε αυτή τη συγκυρία δε βλέπω να γίνεται. Για το Μαξίμου, πάντως, παραμένει ένα ουσιαστικό πρόβλημα: Όσο πολλαπλασιάζονται οι διαθέσιμες επιλογές, τόσο δυσκολότερα μπορεί να διατηρείται η υποστήριξη μόνο με την επίκληση του φόβου για την επόμενη ημέρα. Η εξουσια που φεύγει κι αυτή που έρχεται Αυτή η κυβέρνηση, αυτό το ανηλεές καθεστώς που έχει επιβάλει ο Μητσοτακισμός, δε θα κριθεί μόνο όταν έρθει η ώρα για την καθημερινότητα, τη λειτουργία των θεσμών και την αξιοπιστία των απαντήσεών της. Έχει ήδη κριθεί για όλα αυτά, ειναι απολύτως βέβαιο. Θα κριθεί για την τεράστια διαφθορά που σκόρπισε...απλόχερα σε όλη τη κοινωνία αλλά και για τις αντεθνικές της πολιτικές. Όμως, κάθε πολιτικός που ζητά να την αντικαταστήσει, θα κριθεί επίσης για τις θέσεις, τους συνεργάτες και την ικανότητά του να κυβερνήσει. Η ουσιαστική προειδοποίηση προς το Μέγαρο Μαξίμου είναι απλή: Η πρωτιά δε βγάζει πάντα κυβέρνηση και κυρίως, δεν παγιώνει κανέναν αρχηγίσκο. Και κυρίως, δεν δίνει συγχωροχάρτι σε κανέναν. Όσο όμως η καθεστωτική εξουσία ενδιαφέρεται περισσότερο για το πού θα κατευθυνθεί η δυσαρέσκεια παρά για το τι την προκαλεί, τόσο αφήνει άθικτους τους λόγους που την τροφοδοτούν. Μόνο η κάλπη εν προκειμένω, είναι ο «λογαριασμός της διακυβέρνησης». Και κανένα επικοινωνιακό επιτελείο και κανείς συμβουλάτορας δεν μπορεί να απαιτήσει από την κοινωνία να θεωρήσει αυτόν τον λογαριασμό εξοφλημένο. Πόσω δε μάλλον μια κυβέρνηση που έχει ως επικεφαλής της ένα πολιτικό και ανθρώπινο Κτήνος, που εδω και μια επταετία, ρημάζει, καίει, ληστεύει και ξεπουλά σε τιμή ευκαιρίας στον οποιονδήποτε του δώσει τα περισσότερα, τα ιερά και τα όσια της πατρίδας. Πύρινος Λόγιος sergioschrys@outlook.com

Η Ρωσία θέλει να τελειώσει το συντομότερο με την Ουκρανία για να επικεντρωθεί στον επόμενο πόλεμο που έρχεται: Τον ολοκληρωτικό πόλεμο με τη Δύση! Ασύλληπτη καταστροφή – Για 15 ώρες χτυπούσαν στο Κίεβο με 277 πυραύλους κάνοντας σκόνη τις εταιρίες κινητής και σταθερής τηλεφωνίας καθώς και data center, την Κyivstar, την Omega Telecom, τη Vodafone και την New-Telco! Οι Ρώσοι χαρακτήρισαν τις επιθέσεις σε εγκαταστάσεις τηλεπικοινωνιών και πληροφορικής ως ...«Ψηφιακή Αποτοξίνωση»(!), η οποία ήταν ασύλληπτης έντασης και καταστροφικότητας... Πρώτη φορά από τις 24 Φεβρουαρίου 2022, όταν ξεκίνησε η Ειδική Στρατιωτική Επιχείρηση των Ρώσων για την απελευθέρωση της Ανατολικής Ουκρανίας ή Ντονμπάς, σημειώθηκε αεροπορική επιδρομή διάρκειας δεκαπέντε ωρών με 15 ώρες με 255 πυραύλους και drones (277 επιθετικά μη επανδρωμένα αεροσκάφη (UAV) στην Ουκρανία, εκ των οποίων τα 155 ήταν αεριωθούμενα. Η καταστροφή, όπως αναφέρουν ουκρανικές πηγές, είναι ασύλληπτη. Έγιναν σκόνη όλες οι εταιρείες τηλεπικοινωνιών της Ουκρανίας — Kyivstar, Omega Telecom, Vodafone — ενώ χτυπήθηκαν και άλλες στρατιωτικές υποδομές. Στοχοποιήθηκαν με απίστευτη σφοδρότητα πολλά κέντρα δεδομένων, όπως της Datagroup αλλά και άλλων εταιρειών. Χτυπήθηκε επίσης το κέντρο επεξεργασίας δεδομένων της New-Telco στο Κίεβο, ενώ στις φλόγες τυλίχθηκε το επιχειρηματικό κέντρο Inkom. Οι Ρώσοι χαρακτήρισαν τις επιθέσεις σε εγκαταστάσεις τηλεπικοινωνιών και πληροφορικής ως «Ψηφιακή Αποτοξίνωση»(!) με μπόλικη δόση χαιρεκακίας, και παράλληλα οι Ουκρανοί ως ενέργεια ασύλληπτης έντασης και καταστροφικότητας. Πρωτοφανής επίθεση Σε μια πρωτοφανή επίθεση κατά του Κιέβου, πρωτεύουσας της Ουκρανίας, προέβησαν οι Ρώσοι, χτυπώντας την πόλη επί δεκαπέντε ώρες με διακόσια εβδομήντα επτά πυραύλους και drones. Είναι η μεγαλύτερη επίθεση σε διάρκεια, ένταση και καταστροφή όλου του πολέμου. Η σειρήνα αεροπορικής επιδρομής ηχούσε στο Κίεβο επί δεκαπέντε ώρες στις 27 Σεπτεμβρίου, σημειώνοντας ρεκόρ συνολικής διάρκειας από την έναρξη του πολέμου. Το προηγούμενο ρεκόρ για τη μεγαλύτερη σε διάρκεια αεροπορική επιδρομή είχε σημειωθεί στις 27 Αυγούστου εφέτος όπου τότε, επί δεκατέσσερις ώρες ηχούσαν σειρήνες αεροπορικής επιδρομής στο Κίεβο μέσα σε μία ημέρα. Σύμφωνα με το κανάλι Telegram «Πολεμικοί Ανταποκριτές της Ρωσικής Άνοιξης», μόνο στις 27 προς 28 Σεπτεμβρίου 2026 οι Ρωσικές Ένοπλες Δυνάμεις εκτόξευσαν διακόσια εβδομήντα επτά επιθετικά μη επανδρωμένα αεροσκάφη διαφόρων τύπων στην Ουκρανία, εκ των οποίων τα εκατόν πενήντα πέντε ήταν αεριωθούμενα. Οι στόχοι ήταν εταιρείες κινητής τηλεφωνίας, κέντρα δεδομένων, αποθήκες όπλων, βενζινάδικα και πρατήρια καυσίμων. Οι Ρωσικές Ένοπλες Δυνάμεις επιτέθηκαν σε κέντρα δεδομένων. Επιπλέον, χτυπήθηκαν μεγάλα κέντρα δεδομένων στην ουκρανική πρωτεύουσα. Οι ρωσικές στρατιωτικές δυνάμεις έπληξαν κέντρο δεδομένων που ανήκει στην Vodafone, έναν από τους μεγαλύτερους παρόχους υπηρεσιών κινητής τηλεφωνίας και διαδικτύου στις Ουκρανικές Ένοπλες Δυνάμεις. Κέντρα δεδομένων που ανήκουν στην Kyivstar και την Omega Telecom δέχθηκαν επίσης επίθεση και υπέστησαν μεγάλες καταστροφές. Σκόνη και το κέντρο δεδομένων της Datagroup Νωρίτερα το ρωσικό Υπουργείο Άμυνας ανέφερε επίθεση στο κέντρο δεδομένων της Datagroup. Η εταιρεία Datagroup επεξεργαζόταν και διαβίβαζε πληροφορίες για τις Ουκρανικές Ένοπλες Δυνάμεις. Πριν από μερικές ημέρες οι Ρωσικές Ένοπλες Δυνάμεις επιτέθηκαν σε μία από τις βασικές εγκαταστάσεις ανταλλαγής διαδικτυακής κίνησης των Ουκρανικών Ενόπλων Δυνάμεων στο Κίεβο. Η επίθεση στόχευε το κέντρο επεξεργασίας δεδομένων της New-Telco στην πρωτεύουσα Κίεβο. Σκόνη και το επιχειρηματικό κέντρο Inkom. Βιντεοσκοπούσε την καταστροφή άλλο ρωσικό drone Ο Σεργκέι Μπεσκρέστνοφ, σύμβουλος τεχνολογίας του Ζελένσκι, εξήγησε πώς οι Ρώσοι βιντεοσκόπησαν την επίθεση στο επιχειρηματικό κέντρο Inkom στο Κίεβο. Σύμφωνα με τον ίδιο, δεν χρησιμοποιήθηκαν δορυφόροι, FPV drones στο Shahed ή πράκτορες στο έδαφος. «Ο εχθρός επιτέθηκε στον όμιλο Inkom με ένα Geranium-5 και ταυτόχρονα ένα τζετ Shahed πέταξε στο Κίεβο, κυκλώνοντας το σημείο πρόσκρουσης σε υψόμετρο σχεδόν τριών χιλιομέτρων», έγραψε ο Μπεσκρέστνοφ. Ισχυρίζεται ότι αυτό το drone λειτούργησε ως αναμεταδότης MESH για το ραδιοφωνικό σήμα του Geranium-5 και ταυτόχρονα βιντεοσκόπησε την επίθεση, μεταδίδοντας αμέσως την εικόνα. Έβλεπαν συναυλία και στον αέρα πετούσαν drone Στο Κίεβο ένα drone καταρρίφθηκε ακριβώς πάνω από τον χώρο συναυλίας που λάμβανε χώρα στο VDNKh. Βίντεο με συντρίμμια να πέφτουν μπροστά στα μάτια των θεατών δημοσιεύονται στο διαδίκτυο. «Ψηφιακή...Αποτοξίνωση!» Το στρατιωτικό τμήμα χαρακτήρισε αστειευόμενο τις επιθέσεις σε εγκαταστάσεις τηλεπικοινωνιών και πληροφορικής ως «Ψηφιακή Αποτοξίνωση», η οποία πραγματοποιείται υπό πίεση. Το διαδίκτυο στην Ουκρανία έχει καταρρεύσει. Οι ρωσικές στρατιωτικές δυνάμεις έπληξαν κέντρα δεδομένων στο Κίεβο που παρείχαν πρόσβαση στο διαδίκτυο σε Ουκρανούς μαχητές, ανέφερε το Υπουργείο Άμυνας. «Καταστράφηκε το κέντρο επεξεργασίας δεδομένων της Omega Telecom, μιας από τις μεγαλύτερες εταιρείες που παρέχει υπηρεσίες υψηλής ταχύτητας διαδικτύου στις Ουκρανικές Ένοπλες Δυνάμεις, συμπεριλαμβανομένης της αποθήκευσης μεγάλου όγκου βάσεων δεδομένων». Το κέντρο δεδομένων της Kyivstar, ενός άλλου μεγάλου παρόχου κινητής επικοινωνίας και διαδικτύου υψηλής ταχύτητας, δέχθηκε επίσης επίθεση. Χτυπήθηκε το κέντρο logistics της Nova Poshta στην Οδησσό, το οποίο αποθήκευε προμήθειες για τις Ουκρανικές Ένοπλες Δυνάμεις, καθώς και πλοίο που παρέδιδε στρατιωτικό εξοπλισμό και φορτίο διπλής χρήσης στο λιμάνι της Οδησσού. Κατά τη διάρκεια της νύχτας ρωσικές δυνάμεις επιτέθηκαν επίσης στο κέντρο δεδομένων της Vodafone, το οποίο λειτουργεί για τον ουκρανικό στρατό, και στο κέντρο δεδομένων της Datagroup, το οποίο ήταν υπεύθυνο, μεταξύ άλλων, για τη μετάδοση πληροφοριών. Συνολικά έντεκα πάροχοι τηλεπικοινωνιών αντιμετώπισαν διακοπές υπηρεσιών και ζημιές στον εξοπλισμό. Επίσης τα τηλεοπτικά κανάλια Novosti.Live, Army TV, We Are Ukraine+ και Obshchestvennoye ανέφεραν διακοπές μετάδοσης. Σε απάντηση στις εχθρικές επιθέσεις, τα ρωσικά στρατεύματα χτυπούν κέντρα λήψης αποφάσεων, εργοστάσια και αποθήκες που οι ουκρανικές δυνάμεις λειτουργούν από κοινού με ειδικούς του ΝΑΤΟ. Χρησιμοποιούν μη επανδρωμένα αεροσκάφη επίθεσης και όπλα ακριβείας μεγάλου βεληνεκούς, ικανά να καταστρέψουν οποιονδήποτε στόχο σε ολόκληρη την ουκρανική επικράτεια. Η δήλωση Πούτιν Στις 26 Σεπτεμβρίου ο Ρώσος πρόεδρος Πούτιν υπέδειξε ότι το καθεστώς του Κιέβου εγείρει ενεργά το ζήτημα της κατάπαυσης του πυρός σε διάφορα μέτωπα. Τόνισε επίσης ότι η ουκρανική πλευρά ήταν αυτή που ξεκίνησε την κλιμάκωση. «Μετά από αυτό αρχίσαμε να αντιδρούμε κατά περίπτωση. Και, προφανώς, τα αντίποινα των ρωσικών ενόπλων δυνάμεων ήταν τόσο καταστροφικά για τον εχθρό, που τώρα θέτουν ενεργά ξανά το ζήτημα της κατάπαυσης του πυρός σε διάφορα μέτωπα», τόνισε ο Πούτιν. Ο Ρώσος ηγέτης χαρακτήρισε την ένοπλη απάντηση της Ρωσίας τόσο καταστροφική, ώστε το Κίεβο άρχισε να εξετάζει πώς να σταματήσει τις επιθέσεις των ρωσικών drones. Ρεπορτάζ ΒΝ

Φωτιά στο πολιτικό σκηνικό με την απίστευτη δήλωση της Αμερικανίδας Πρέσβειρας των ΗΠΑ! Τρέχουν και δε φτάνουν στο Μαξίμου! Ένας υπουργός αντέδρασε, επισημαίνοντας ότι «οι ΗΠΑ δεν μπορούν να αντικαταστήσουν την ελληνική κυβέρνηση, η οποία έχει εκλεγεί από τους ψηφοφόρους»!!! Μια φράση που αποδίδεται στην πρέσβη των ΗΠΑ στην Ελλάδα, Κίμπερλυ Γκίλφόιλ, προκαλεί σοβαρά ερωτήματα για τον τρόπο με τον οποίο ορισμένοι κύκλοι της αμερικανικής διπλωματίας αντιλαμβάνονται την πολιτική κυριαρχία ακόμη και συμμαχικών χωρών. Πρόκειται για μία δήλωση που ανάβει φωτιές στο πολιτικό σκηνικό εν όψει μάλιστα εκλογών! Σύμφωνα με δημοσίευμα της Wall Street Journal, κατά τη διάρκεια ιδιωτικού δείπνου στην Αθήνα τον Μάρτιο του 2026, η συζήτηση στράφηκε στην επικείμενη πολιτική κρίση στη Ρουμανία. Πρόσωπο που συμμετείχε στο δείπνο, καθώς και άλλοι που ενημερώθηκαν για τη συνομιλία, ανέφεραν ότι η Γκίλφόιλ φέρεται να είπε: « Μπορούμε να κάνουμε ό,τι θέλουμε σε οποιαδήποτε χώρα θέλουμε. Μπορούμε να το κάνουμε και εδώ (Ελλάδα).» Αν η διατύπωση μεταφέρθηκε με ακρίβεια, πρόκειται για δήλωση με εξαιρετικά βαρύ πολιτικό συμβολισμό. Δεν αφορά μια διαφωνία για την ενέργεια, την άμυνα ή τις διμερείς σχέσεις. Αγγίζει τον πυρήνα της δημοκρατικής κυριαρχίας: Το ποιος αποφασίζει ποια κυβέρνηση διοικεί μια χώρα. Πάντως εντύπωση προκαλεί το γεγονός πως η δήλωση αυτή αποκαλύφθηκε σχεδόν έξι μήνες από τη στιγμή που έγινε και εάν υπάρχει εσωτερική παρέμβαση για τη δημοσιοποίησή της. Αντίδραση του διεφθαρμένου Παπασταύρου Κατά τις ίδιες πληροφορίες, ο υπουργός Ενέργειας Σταύρος Παπασταύρου που εμπλέκεται σε σκάνδαλα, αντέδρασε(!) επισημαίνοντας ότι οι ΗΠΑ δεν μπορούν να αντικαταστήσουν την ...ελληνική κυβέρνηση(!!), η οποία έχει εκλεγεί από τους ψηφοφόρους! Εδώ γελάνε τρανταχτά. Η ένταση της συγκεκριμένης ανταλλαγής, εφ' όσον επιβεβαιωθεί πλήρως, αποκαλύπτει πόσο προβληματική μπορεί να γίνει η διπλωματική γλώσσα όταν περνά από την έννοια της συμμαχίας στην εντύπωση πολιτικής επιβολής. Η υπόθεση αποκτά μεγαλύτερο βάρος επειδή η Γκίλφόιλ έχει αναλάβει ιδιαίτερα ενεργό ρόλο στην προώθηση αμερικανικών ενεργειακών και επιχειρηματικών συμφερόντων στην Ελλάδα και στα Βαλκάνια. Η ίδια έχει παρουσιάσει την αύξηση των αμερικανικών εξαγωγών LNG μέσω της Ελλάδας ως κεντρικό στοιχείο της ενεργειακής στρατηγικής των ΗΠΑ στην περιοχή. Αυτό από μόνο του αποτελεί φυσιολογικό μέρος της διπλωματίας. Όταν όμως μια τέτοια δραστηριότητα συνοδεύεται από καταγγελίες για δηλώσεις που υπονοούν δυνατότητα επηρεασμού ή ανατροπής κυβερνήσεων, το ζήτημα παύει να είναι απλώς οικονομικό. «Μπορούμε να το κάνουμε και εδώ» Η ιστορική σχέση Ελλάδας–ΗΠΑ έχει περάσει από περιόδους στενής συνεργασίας αλλά και έντονης καχυποψίας απέναντι στην αμερικανική επιρροή. Γι’ αυτό και μια φράση όπως «μπορούμε να το κάνουμε κι εδώ» δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται ως απλή διπλωματική υπερβολή χωρίς εξηγήσεις. Η αμερικανική πλευρά παρουσιάζει δημόσια την Ελλάδα ως «σταθερό σύμμαχο» και έχει επανειλημμένα υπογραμμίσει τη σημασία της συνεργασίας των δύο χωρών στο NATO, στην ενέργεια και στην ασφάλεια. Η ίδια η Γκίλφόιλ έχει χρησιμοποιήσει αυτή τη γλώσσα δημοσίως. Ακριβώς γι’ αυτό, η απόσταση ανάμεσα στη δημόσια ρητορική της ισότιμης συμμαχίας και σε μια ιδιωτική δήλωση που φέρεται να υπονοεί πολιτική δυνατότητα παρέμβασης είναι τεράστια. Οι κυβερνήσεις της Ελλάδας πρέπει να κρίνονται από τους Έλληνες ψηφοφόρους, όχι από πρεσβείες, επιχειρηματικά συμφέροντα ή ξένες πρωτεύουσες. Και αυτό δεν είναι αντιαμερικανική θέση· είναι η στοιχειώδης αρχή πάνω στην οποία στηρίζεται κάθε κυρίαρχη δημοκρατία. Όχι επειδή αποδεικνύει από μόνη της ότι οι ΗΠΑ σχεδιάζουν αλλαγή κυβέρνησης στην Ελλάδα αλλά επειδή, εφόσον ειπώθηκε όπως περιγράφεται, φανερώνει μια αντίληψη ισχύος που δύσκολα συμβιβάζεται με την έννοια της ισότιμης συμμαχίας. Οι επαφές Ρεπουμπλικάνων με Έλληνες πολιτικούς Στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού, το ενδιαφέρον των Ρεπουμπλικανών για την Ελλάδα φαίνεται να συνδέεται περισσότερο με τη διαμόρφωση ενός ισχυρότερου δεξιού πολιτικού δικτύου. Η πρόσφατη συνάντηση της Κίμπερλυ Γκίλφόιλ με τον Αντώνη Σαμαρά, με αντικείμενο τις ελληνοαμερικανικές σχέσεις, προσθέτει νέα στοιχεία στη συζήτηση. Oι σχέσεις του πρώην πρωθυπουργού με τους Ρεπουμπλικάνους είναι γνωστές, πριν λίγο καιρό είχε έρθει και στην Ελλάδα ο ελληνικός σύνδεσμός του αμερικανικού κόμματος βλέποντας δεξιούς πολιτικούς. Ποντάρει ο Μητσοτάκης στον Κατσιματίδη όμως, ο Τrump δεν ξεχνάει… Την ίδια ώρα, ο Κυριάκος Μητσοτάκης επιχειρεί να διατηρήσει ισχυρούς διαύλους με την ελληνοαμερικανική κοινότητα, όπως απεδείχθη από το πρόσφατο ταξίδι του στις ΗΠΑ για τη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ ενώ ιδιαίτερο βάρος αποκτά η συμμετοχή των ομογενών όπως είναι ο Τζον Κατσιματίδης. Από τις επόμενες εθνικές εκλογές οι Έλληνες του εξωτερικού θα μπορούν να ψηφίζουν με επιστολική ψήφο, γεγονός που ανοίγει ένα νέο εκλογικό πεδίο. Και στο βάθος βρίσκεται ο Ντόναλντ Τράμπ. Η Ελλάδα, λόγω της γεωγραφικής της θέσης, της Αλεξανδρούπολης, των ενεργειακών διαδρομών και της στρατηγικής της σημασίας στο ΝΑΤΟ, αποτελεί κρίσιμο κομμάτι της αμερικανικής εξίσωσης στην Ανατολική Μεσόγειο. Η Αλεξανδρούπολη, μάλιστα, αναγνωρίζεται επισήμως από τις ΗΠΑ ως σημαντικός κόμβος για τη συμμαχική επιμελητεία. To ίδιο και η Σουδα που παίζει έναν στρατηγικό ρόλο για τις ΗΠΑ στην διαμάχη των ΗΠΑ με το Ιράν. Πάντως... ο Τράμπ παρ' όλο που έχει αναφερθεί με σχετικά καλά, αλλά άκρως υποκριτικά λόγια για τον Μητσοτάκη (μάλιστα στις τελευταίες διεθνείς συναντήσεις ουτε καν τον χαιρέτισε), δεν ξεχνάει ότι στις αμερικανικές εκλογές είχε στηρίξει την Καμάλα Χάρρις. Έτσι, οι επόμενες ελληνικές κάλπες μπορεί να αποδειχθεί κάτι περισσότερο από μια εσωτερική πολιτική αναμέτρηση. Θα είναι, σε σημαντικό βαθμό, και πεδίο σύγκρουσης διαφορετικών διεθνών επιρροών – με την Ουάσιγκτον, τη Μόσχα και νέα ισχυρά πρόσωπα της παγκόσμιας πολιτικής και επιχειρηματικής σκηνής να κοιτούν όλο και πιο έντονα προς την Αθήνα.