Το βδέλυγμα της Ερημώσεως!

Η Σκιά ενός Καθεστώτος! Τέμπη, Υποκλοπές, ΟΠΕΚΕΠΕ και η Προδοσία της Δικαιοσύνης – Ένα Πολιτικό Θρίλερ σε Πραγματικό Χρόνο

"Εκείνες τις μέρες, θα έχετε κυβέρνηση και θα είναι σαν να μην έχετε..." Άγιος Παΐσιος, Σουρωτή, 1990

Zούμε τα έσχατα, αναμφισβήτητα. Ο Άγιος Παΐσιος μας είχε προειδοποιήσει. Το ίδιο και ο Άγιος Ιάκωβος ο Καυσοκαλυβίτης. Το ίδιο και ο Γέροντας των Αγράφων, ο Όσιος Παναγιώτης Τσιώλης. Δε θα 'χουμε κυβέρνηση. Θα έχουμε απλά έναν εσμό από καθάρματα, από ληστές, από πολιτικούς φονιάδες. Μ' άλλα λόγια, θα έχουμε τη κυβέρνηση Μητσοτάκη. Του πιο διεφθαρμένου και ανθέλληνα πολιτικού που είχε ποτέ το προτεκτοράτο που κάποιοι πριν 200 χρόνια, εντελώς αυθέρετα, το ονόμασαν "Ελλάς"...

Βρισκόμαστε ακριβώς στη στιγμή της ιστορίας του έθνους μας, όπου η εξουσία δεν κυβερνά πια. Κυριαρχεί. Δεν διοικεί, αλλά αυτοπροστατεύεται. Δεν υπηρετεί, αλλά νομιμοποιεί την ίδια της τη σήψη.

Πίσω από τις «φωτεινές διαφημίσεις» του «επιτελικού κράτους», πίσω από τα ψέματα της «σταθερότητας» και τις τελετουργικές φωτογραφίες στα σκαλιά του Μεγάρου Μαξίμου, έχει στηθεί ένας μηχανισμός που λειτουργεί με την ακρίβεια ρολογιού: επιτήρηση, συγκάλυψη, διαφθορά, οικονομική εξάντληση, θεσμική υποταγή.

Και στο κέντρο του, σαν μαύρη καρδιά που σφυροκοπά, βρίσκεται η Δικαιοσύνη – όχι ως θεματοφύλακας της αλήθειας, αλλά ως πιστός φρουρός του εγκλήματος.

Αυτό δεν είναι ούτε καν απλή διακυβέρνηση. Είναι καθεστώς. Καθαρό καθεστώς κι απ' τα πιο βρώμικα και διεφθαρμένα

Και το όνομά του είναι Μητσοτακισμός.

Δεν μιλάμε για λάθη, μιλάμε για σχέδιο. Δεν μιλάμε για σκάνδαλα, μιλάμε για σύστημα που μετατρέπει την παρανομία σε κανονικότητα, την ύβρη σε πολιτική, την προδοσία σε θεσμική υποχρέωση. Και η ιστορία αυτού του θρίλερ ξεκινά από τις πιο σκοτεινές γωνιές της εξουσίας και καταλήγει στο πιο ιερό: Στην ίδια την ψυχή του - πάλαι ποτέ - ελληνικού κράτους δικαίου.

Κεφάλαιο Πρώτο: Η Νύχτα των Υποκλοπών

Φανταστείτε το αδέρφια. Το μισό Υπουργικό Συμβούλιο, ο Αρχηγός των Ενόπλων Δυνάμεων, κύριοι επικεφαλής κρίσιμων υπηρεσιών, όπως το Διπλωματικό Τμήμα του ΥΠΕΞ – όλοι τους υπό παρακολούθηση!

Απίστευτο, αλλά όχι από ξένη υπηρεσία. Ούτε από κάποιο εχθρικό κράτος κι ας είχε πεταχτεί κάποια φάση αυτό το ανδρείκελο, ο Γεωργιάδης, για να πεί πως ήταν...Γεωργιανοί και Αρμένιοι και που όταν έφτασε αυτό στ' αυτιά τους, μας έστειλαν ένα σκασμό από διπλωματικές ύβρεις.

Από ποιόν λοιπόν; Από ιδιώτες, λέει η επίσημη εκδοχή του Μαξίμου. Και δυστυχώς, δεν έπεσαν οι πολυέλαιοι να καταπλακώσουν όλα αυτά τα βλακώδη υποκείμενα που βρισκόταν μέσα.

Ιδιώτες μ' άλλα λόγια, που κατάφεραν - κοντεύω να χαρακωθώ τώρα - να διεισδύσουν(!) στην καρδιά (!!) του ελληνικού κράτους (!!!) σαν μαχαίρι σε...βούτυρο! Και η αντίδραση; Σιωπή.

Τόσο οι παρακολουθούμενοι υπουργοί, όσο και άτομα απ την αντιπολίτευση (π.χ. Ανδρουλάκης) κρύφτηκαν πίσω από τη «δικαιοσύνη».

Γνώριζαν.

Ήξεραν ότι η δικαιοσύνη είναι καπαρωμένη απ' το Μαξίμου. Γιατί πολύ απλά, δεν είναι δικαιοσύνη. Και το κατάπιαν άπαντες, γιατί οι περισσότεροι - αν όχι όλοι - έχουν πολλούς σκελετούς στη ντουλάπα τους.

Και μετά από μια δίκη παρωδία, αφού «τακτοποιήθηκαν» όλα μια χαρά (δεν υπάρχει κανένα αδίκημα, η έρχεται η στιγμή της αλήθειας. Δύο γενναίοι δικαστές πρωτοδίκων βλέπουν το προφανές. Αποκαλύπτουν το σκοτάδι.

Η υπόθεση προχωρά.

Και ξαφνικά, από τα ύψη του Αρείου Πάγου, πέφτει η σφραγίδα: Αρχείο. Το άσπρο γίνεται μαύρο με μία κίνηση. Νέα στοιχεία; Μηνύσεις από θύματα; Δεν υπάρχουν. Το θρίλερ συνεχίζεται, αλλά η κάμερα στρέφεται αλλού. Στο κοινό που πρέπει να ξεχάσει.

Να ξεχάσει; Όχι όσο υπάρχω εγώ και κάποιοι άλλοι ψεκασμένοι όπως εγώ. Να τα θυμίσω σε όλους γιατί τουλαχιστον σε αυτή τη περίπτωση, ΠΡΕΠΕΙ ΟΛΟΙ ΝΑ ΞΕΡΟΥΝ.

Κεφάλαιο Δεύτερο: Το πλήρες ιστορικό Η Νύχτα των Υποκλοπών και της Μεγαλύτερης Πολιτικής Σκιάς

Αμέσως μετά τις εκλογές του 2019, το μεγαλύτερο και πιο επικίνδυνο πολιτικό Κάθαρμα που του δόθηκε η εξουσία από εναν λαό καπατημένο και λεηλατημένο και που στα μάτια του είδαν μια ελπίδα, έπραξε κάτι που κανένας προηγούμενος πρωθυπουργός δεν είχε τολμήσει: έθεσε ολόκληρη την Εθνική Υπηρεσία Πληροφοριών (ΕΥΠ) υπό την άμεση, προσωπική του εποπτεία.

Την ευθύνη της ανέθεσε στον ίδιο του τον ανιψιό, τον Γρηγόρη Δημητριάδη, που είχε τοποθετήσει προηγουμένως ως Γενικό Γραμματέα του Πρωθυπουργού. Ένα αυθεντικό κάθαρμα, άφιλο, άπατρι που θα πούλαγε ευχαρίστως και τη μάνα του προκειμένου να ζήσει τέτοιες πολιτικές χαρές. Ταυτόχρονα, το Κτήνος (σκέψου, ούτε το όνομα του δεν μπορώ να προφέρω επειδή μού 'ρχεται αναγούλα) άλλαξε με νόμο τα κριτήρια επιλογής του διοικητή και διόρισε στη θέση τον Παναγιώτη Κοντολέοντα, ένα εντελώς πειθήνιο ανθρωπάριο που επί των ημερών του, απολύθηκαν τουλάχιστον 13 ικανότατοι πράκτορες, υπερ-πολύτιμοι για τη πατρίδα...

Το 2020, ενώ η Ελλάδα βρισκόταν ακόμα σε πανδημική καραντίνα, εμφανίστηκαν στη χώρα εταιρείες του ομίλου Intellexa, παράρτημα της επίσης βδελυρής Palantir, που εμπορεύονταν το πιο προηγμένο λογισμικό κατασκοπείας έξυπνων τηλεφώνων, το ξακουστό σήμερα Pretador, που σημαίνει "κυνηγός". Το κατάλληλο όνομα για τον πιο κατάλληλο ψηφιακό ληστή!

Σύντομα λοιπόν, με αποστολή 220 SMS μέσω υπηρεσιών μαζικής αποστολής μηνυμάτων, ξεκίνησε μια μαζική επιχείρηση παγίδευσης.

Στόχος; 92 κινητά τηλέφωνα που ανήκαν σε επιχειρηματίες, δημοσιογράφους, δικαστικούς λειτουργούς, κρατικούς αξιωματούχους, πολιτικούς, υπουργούς και στενούς συνεργάτες τους.

Τα πρώτα δοκιμαστικά SMS στάλθηκαν ήδη από το 2020. Τα πρώτα 11 επιβεβαιωμένα πραγματικά μηνύματα εμφανίστηκαν τον Ιανουάριο του 2021, την επομένη της ονομαστικής εορτής του Δημητριάδη, και παρουσιάζονταν ως «αντευχετήρια» αποσταλέντα από τον ίδιο του τον αριθμό τηλεφώνου.

Πολλοί από τους στόχους αυτής της παράνομης παρακολούθησης με το Predator είχαν ήδη τεθεί υπό νόμιμη παρακολούθηση από το σύστημα της ΕΥΠ. Η ίδια η Intellexa είχε λάβει άδεια εξαγωγής του λογισμικού από το Υπουργείο Εξωτερικών και διατηρούσε άμεση επικοινωνία με το γραφείο του πρωθυπουργού υπό τον Δημητριάδη.

Στις αρχές του 2021, ο δημοσιογράφος οικονομικού ρεπορτάζ της μητσοτακικής ιστοσελίδας LIFO Θανάσης Κουκάκης, αντιλήφθηκε ότι παρακολουθούνταν από την ΕΥΠ και ζήτησε επίσημη ενημέρωση. Αντί γι’ αυτό, η κυβέρνηση άλλαξε τον νόμο τον Μάρτιο του 2021, καθιστώντας αδύνατη κάθε πληροφόρηση θυμάτων. Kι ο Κουκάκης, ποτέ δεν έμαθε για ποιόν λόγο παρακολουθούνταν το τηλέφωνο του. Δικός τους άνθρωπος ήταν στο κάτω-κάτω, γιατί να το κάνουν αυτό; Δουλειά του Δημητριάδη ήταν, για να ξέρει αυτός ανα πάσα στιγμή με ποιούς κουβεντιάζει ένας δημοσιογράφος -κλειδί σε μια ιστοσελίδα που χρηματοδοτείτο από το Μαξίμου το ίδιο.

Παράλληλα αποκαλύφθηκε ότι και ο Σταύρος Μαλιχούδης, ένας άλλος δημοσιογράφος, βρισκόταν υπό παρακολούθηση. Δουλειά του Δημητριάδη κι αυτή. Ο Μαλιχούδης δεν είχε καμμιά δουλειά με το Μαξίμου, αλλά είχε...άλλα προσόντα. Ήταν ανεξάρτητος, έχει εργαστεί για το Γαλλικό Πρακτορείο Ειδήσεων και το σάιτ inside story και έχει συμμετάσχει σε διασυνοριακές έρευνες με το Lighthouse Reports και το Investigate Europe. Είναι επίσης μέλος του Reporters United. Άρα, με πολλές διασυνδέσεις. Άρα, "όχι δικός μας" και πολύ μπασμένος στα...κόλπα.

Την άνοιξη του 2022 λοιπόν, αποδείχθηκε για πρώτη φορά η χρήση του παράνομου λογισμικού Predator εις βάρος του Κουκάκη. Λίγο αργότερα διαπιστώθηκε ότι και ο Ανδρουλάκης - που είχε στο μεταξύ εκλεγεί πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ παρά το γεγονός οτι είχε και θέση στην ευρωβουλή - είχε γίνει στόχος αλλά για καλή του τύχη το λογισμικό δεν μπόρεσε να εγκατασταθεί στο κινητό του, προφανώς γιατί είχε κάποιο firewall. Aλλά τον Ιούλιο του 2022 αποκαλύφθηκε ότι ο Ανδρουλάκης παρακολουθούνταν επίσης μέσω του επίσημου συστήματος της ΕΥΠ!

Το σκάνδαλο ήταν πλέον τεράστιο. Αναγκάστηκαν να παραιτηθούν άπαντες, ο διοικητής της ΕΥΠ, ο Κοντολέων αλλά και ο Δημητριάδης, ο οποίος ανέλαβε όλη την ευθύνη για να προστατέψει τον θείο του.

Το φθινόπωρο του 2022 η εφημερίδα Documento δημοσίευσε καταλόγους με δεκάδες δημόσια πρόσωπα που φέρονταν να βρίσκονται υπό παρακολούθηση.

Δύο από αυτούς, ο ευρωβουλευτής Γιώργος Κύρτσος και ο δημοσιογράφος Τάσος Τέλλογλου, και ζήτησαν έλεγχο από την ΑΔΑΕ. Η Αρχή επιβεβαίωσε ότι και οι δύο παρακολουθούνταν από την ΕΥΠ.

Τον Δεκέμβριο του 2022 ο Αλέξης Τσίπρας, αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης, ζήτησε από την ΑΔΑΕ να ελεγχθούν άλλα έξι πρόσωπα, μεταξύ των οποίων ο υπουργός Κωστής Χατζηδάκης, ο Αρχηγός ΓΕΕΘΑ Κωνσταντίνος Φλώρος και άλλα υψηλόβαθμα στελέχη των Ενόπλων Δυνάμεων. Παράλληλα ο πρόεδρος της ΑΔΑΕ Χρήστος Ράμμος ενημέρωσε τον Ιανουάριο του 2023 τους πολιτικούς αρχηγούς ότι και τα έξι πρόσωπα είχαν τεθεί υπό πολύμηνη παρακολούθηση από την ΕΥΠ. Ο Τσίπρας διάβασε την απάντηση από το βήμα της Βουλής και κατέθεσε πρόταση μομφής, η οποία απορρίφθηκε από την κοινοβουλευτική ομάδα της Νέας Δημοκρατίας.

Τον Μάιο του 2023 το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο υιοθέτησε την τελική έκθεση της Επιτροπής PEGA για τα κατασκοπευτικά λογισμικά.

Η έκθεση ήταν καταδικαστική. Το Predator χρησιμοποιήθηκε ΠΑΡΑΝΟΜΑ και από την ανώτατη πολιτική ηγεσία της Ελλάδας. Δηλαδή το Μέγαρο Μαξίμου, όπου είχε στρογγυλοκαθίσει το Κτήνος. Το Ευρωκοινοβούλιο κάλεσε την ελληνική κυβέρνηση να λάβει δέκα συγκεκριμένα μέτρα, μεταξύ των οποίων την άμεση εμπλοκή της Europol στην έρευνα.

Τον Σεπτέμβριο του 2023, με μια απόφαση αμφισβητούμενης συνταγματικότητας, η Διάσκεψη των Προέδρων της Βουλής όρισε νέα μέλη στην ΑΔΑΕ – μόλις μία ημέρα πριν η Αρχή συνεδριάσει για να επιβάλει πρόστιμο στην ΕΥΠ για ανεπαρκή συνεργασία! Κι αυτό δουλειά πάλι του Δημητριάδη, αλλά από το παρασκήνιο.

Το Κτήνος, ενώ έβγαινε στα κανάλια και στα ραδιόφωνα και διαλαλούσε ότι αυτός...δεν ήξερε τίποτε, δεν είδε τίποτε κι ούτε άκουσε τίποτε κι από κάτω, με τη βοήθεια του ανηψιού του, προσπαθούσε με κάθε τρόπο να κλείσει τις οδούς προς τις αποκαλύψεις.

Με τη νέα της σύνθεση, αυτούς δηλαδή που αντικατέστησαν τον πολύ ζωηρό και αντι-μητσοτακικό Χρήστο Ράμμο, η ΑΔΑΕ αρνήθηκε τον Οκτώβριο του 2023 αίτημα δύο εισαγγελέων πρωτοδικών (που ερευνούσαν την υπόθεση από το 2022) να διαπιστωθεί αν οι 92 στόχοι του Predator –τους οποίους είχε εντοπίσει τον Ιούνιο η Αρχή Προστασίας Δεδομένων Προσωπικού Χαρακτήρα– είχαν παρακολουθηθεί και από την ΕΥΠ. Αντίθετα, ενημέρωσε την Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου Γεωργία Αδειλίνη (πιστό σκυλί του Κτήνους), η οποία με τη σειρά της διέταξε την αφαίρεση της υπόθεσης από τους δύο εισαγγελείς πρωτοδικών και την ανάθεσή της στον αντιεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Αχιλλέα Ζήση.

Η πειθαρχική έρευνα για τις παρακολουθήσεις αυτές της εισαγγελέως που επόπτευε την ΕΥΠ, δηλαδή η Αδελίνη, τέθηκε ασφαλέστατα στο αρχείο με βάση απαλλακτική πρόταση της διαδόχου της. Όταν η Βουλή ζήτησε τα στοιχεία της συγκεκριμένης εισαγγελέως τον Ιανουάριο του 2024, ο Άρειος Πάγος και η Εισαγγελία του Αρείου Πάγου αρνήθηκαν να τα κοινοποιήσουν, επικαλούμενοι την «ανεξαρτησία της Δικαιοσύνης»!!!

Τελικά, στις 30 Ιουλίου 2024, με την παράδοση του πορίσματος, η νέα Εισαγγελέας του Αρείου Πάγου έθεσε οριστικά την υπόθεση στο αρχείο όσον αφορά την ΕΥΠ και κάθε άλλη κρατική υπηρεσία (ΕΛ.ΑΣ., Αντιτρομοκρατική). Καταλόγισε ποινική ευθύνη μόνο σε τέσσερα φυσικά πρόσωπα. Ποιούς; Μα φυσικά τους ...νόμιμους εκπροσώπους και ιδιοκτήτες των εταιρειών που ενεπλάκησαν, με οποιονδήποτε τρόπο, στη δράση του Predator στην Ελλάδα!!! Αυτοί λοιπόν ήξεραν, αλλά το Κτήνος και η Αδελίνη που ΔΕΝ ήξεραν...ήταν σε σαλέ της Ελβετίας για να κάνουν χιονοδρομίες!

Θεέ μου...

Εδώ σταματώ. Τα υπόλοιπα που συνέβησαν προχτές, είναι απλώς ιστορία...

Κεφάλαιο Τέταρτο: Τα Τέμπη – Το Αίμα που δεν στέγνωσε

Δεν ήταν απλώς μια σύγκρουση τρένων. Ήταν η σύγκρουση ενός ολόκληρου λαού με το ψέμα του κράτους, δηλαδή το Ψευτορωμαίϊκο.

Ήταν η νύχτα που η Ελλάδα πάγωσε, όχι από το κρύο του Φεβρουαρίου, αλλά από την απόλυτη, γυμνή αποκάλυψη της σήψης. 28 Φεβρουαρίου 2023, ώρα 23:18.

Μια επιβατική αμαξοστοιχία γεμάτη νέα παιδιά, φοιτητές, οικογένειες, που επέστρεφαν από την Αθήνα στη Θεσσαλονίκη, βρέθηκε να τρέχει επί δώδεκα ολόκληρα λεπτά στις λάθος ράγες. Αντίθετα δηλαδή από μια εμπορική αμαξοστοιχία. Μετωπική. Σαν να είχε κανονιστεί από τον ίδιο τον διάβολο.

Η σφοδρότητα της σύγκρουσης, ο εκτροχιασμός, η πυρόσφαιρα που τύλιξε τα βαγόνια σε κόλαση φωτιάς – όλα αυτά δεν ήταν «δυστύχημα». Ήταν το αποτέλεσμα ενός συστήματος που είχε ήδη πεθάνει πολύ πριν τα μεσάνυχτα εκείνης της νύχτας.

Υποστελέχωση, αδιαφορία, θαμμένες προειδοποιήσεις, ευθύνες που διαχέονται σαν δηλητήριο για να μην φτάσουν ποτέ στον πυρήνα. Οι εργαζόμενοι στον σιδηρόδρομο, οι συνδικαλιστές, οι μηχανοδηγοί, οι σταθμάρχες – όλοι είχαν κρούσει τον κώδωνα του κινδύνου. Στο τέλος απηύδησαν. "Πάμε κι όπου βγεί", έλεγαν

Η σύμβαση 717 για την τηλεδιοίκηση και τα συστήματα ασφαλείας είχε γίνει ανέκδοτο: Υπογεγραμμένη, πληρωμένη, αλλά ποτέ ολοκληρωμένη γιατί πολύ απλά τα χρήματα...είχαν ήδη φαγωθεί και σκορπιστεί σε υμέτερους. Το τοπικό σύστημα τηλεχειρισμού στη Λάρισα δεν λειτουργούσε. Το κεντρικό σύστημα ελέγχου στην Αθήνα ήταν τυφλό. Το GSM-R, το ψηφιακό σύστημα επικοινωνίας, έλειπε. Ο μοιραίος σταθμάρχης – διορισμένος χωρίς τα απαραίτητα προσόντα – βρισκόταν μόνος του, υπερφορτωμένος, σε μια υπηρεσία που λειτουργούσε με χειροκίνητα τηλέφωνα και προσευχές. Το «επιτελικό κράτος» του Κτήνους, είχε μετατρέψει τον σιδηρόδρομο σε ερείπιο. Και όλοι το ήξεραν. Όλοι το είχαν προειδοποιήσει. Αλλά η κυβέρνηση σφύριζε αδιάφορα. Γιατί η ασφάλεια των πολιτών δεν ήταν προτεραιότητα. Η εικόνα ήταν.

Η μεγάλη ειρωνία είχε συμβεί μια βδομάδα πρίν το συμβάν, όταν κλήθηκε ο Καραμανλής του Αχιλλέως, ως Υπουργός Συγκοινωνιών, να απαντήσει σε ερωτήματα που του είχε θέσει ένας βουλευτής της "Ελληνικής Λύσης" για την ασφάλεια των τραίνων. Κι ο Καραμανλής του Αχιλλέως, έσκιζε τα ιμάτια του φωνάζοντας "Είναι ντροπή σας που θέτετε θέματα ασφαλείας" και μάλιστα, είχε το απύθμενο θράσος αυτό το ελεεινό παχύσαρκο, καλοζωισμένο και αγενέστατο κωλόπαιδο, να απαιτεί κι όλας από τον βουλευτή να...ανακαλέσει!!!

https://www.youtube.com/watch?v=XOwb9R-bbHc

Και όταν ήρθε η τραγωδία, αντί για συντριβή, ήρθε η μηχανή της συγκάλυψης. Με την ταχύτητα που μόνο ένα καθεστώς ξέρει να κινητοποιεί. Τριήμερο πένθος, πομπώδεις δηλώσεις «θα μάθουμε τα αίτια», επίσκεψη του Κτήνους στα συντρίμμια με πρόσωπο σοβαρό και βλέμμα που έλεγε «δεν φταίμε εμείς». Από την πρώτη στιγμή το αφήγημα ήταν έτοιμο: «ανθρώπινο λάθος». Μόνο ο σταθμάρχης. Μόνο ένα λάθος.

Το σύστημα; Άψογο.

Οι πολιτικές ευθύνες; Ανύπαρκτες.

Οι υπουργοί Υποδομών και Μεταφορών – από τον Καραμανλή και μετά – κρύφτηκαν πίσω από την «τεχνική ανάλυση». Τα ηχητικά αρχεία του σταθμάρχη «επεξεργάστηκαν» μέσα σε ώρες, κόπηκαν, μονταρίστηκαν, διοχετεύτηκαν στα ΜΜΕ για να ενισχύσουν το προκατασκευασμένο ψέμα. Στοιχεία εξαφανίστηκαν. Ψηφιακά αρχεία – εκατοντάδες χιλιάδες – χάθηκαν από τη δικογραφία. Βαγόνια κόπηκαν και μεταφέρθηκαν πριν ολοκληρωθούν οι έρευνες. Ο χώρος μπαζώθηκε και την εντολή είχε δώσει ο Τριαντόπουλος, υπουργός παρά τω πρωθυπουργώ σε Αυγενάκη και λοιπά μητσοτακο-σκουπίδια. Η πυρόσφαιρα έγινε αντικείμενο «επιστημονικών» συζητήσεων για να αποκρυφθεί η αλήθεια της πυρκαγιάς που κατέκαψε ζωντανούς ανθρώπους.

Εδώ η δικαστική διαφθορά έπαιξε τον πιο βρώμικο, τον πιο βδελυρό ρόλο. Κι εδώ ο μηχανισμός λειτούργησε άψογα, σαν ρολόι ελβετικό. Ανακριτές που δεν ήταν «υποτακτικοί» απομακρύνθηκαν. Στη θέση τους τοποθετήθηκε ο Σωτήρης Μπακαήμης – σύμβολο της «ανεξάρτητης» Δικαιοσύνης που γελάει πικρά όποιος το ακούει. Ο φάκελος πέρασε από χέρια σε χέρια, μέχρι να φτάσει σε αυτόν που ήξερε ακριβώς τι να κάνει: να καθυστερεί, να χάνει στοιχεία, να κλείνει την ανάκριση βιαστικά, να αφήνει έξω πολιτικές ευθύνες, να μετατρέψει το έγκλημα σε «δυστύχημα». 649.000 ψηφιακά αρχεία – ηχητικά, βίντεο, καταγραφές από τις κρίσιμες ώρες – παραδόθηκαν από την πρώτη μέρα και εξαφανίστηκαν από τη δικογραφία. Μαρτυρίες αγνοήθηκαν. Πορίσματα ειδικών που έδειχναν συστημικές ευθύνες μπήκαν στο συρτάρι.

Και ο Άρειος Πάγος; Στάθηκε στο πλευρό τους, όπως πάντα. Προστατεύοντας το καθεστώς. Καλύπτοντας τους επίορκους. Κάνοντας το αίμα στατιστική και τους νεκρούς «παράπλευρες απώλειες» μιας «δυστυχούς συγκυρίας».

Μέσα σε αυτό το σκοτάδι όμως, εκεί που το καθεστώς νόμιζε ότι είχε θάψει την αλήθεια κάτω από τόνους χάλυβα και ψέματα, ξεπήδησε μια φωνή που δεν μπορούσε να σιωπήσει.

Η Μαρία Καρυστιανού.

Μια μάνα που έχασε την 19χρονη κόρη της, τη Μάρθη Ψαροπούλου, μέσα στις φλόγες εκείνης της νύχτας.

Μια παιδίατρος που άφησε πίσω της την ιατρική για να μετατραπεί σε αδυσώπητη πολεμίστρια.

Μια γυναίκα που στάθηκε απέναντι στο ίδιο το πανίσχυρο καθεστώς Μητσοτάκη – με όλη του τη μηχανή της συγκάλυψης, με τα ΜΜΕ του, με τους δικαστές του, με τους υπουργούς του – και δεν λύγισε ούτε στιγμή.

Μαζί με άλλους συγγενείς, ίδρυσε τον Σύλλογο Πληγέντων Δυστυχήματος «Τέμπη 2023». Μίλησε σε εξεταστικές επιτροπές της Βουλής, στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, σε κάθε φόρουμ όπου μπορούσε να φτάσει η αλήθεια.

Έγινε το πρόσωπο του μεγαλύτερου κοινωνικού κινήματος που γέννησε η τραγωδία. Δεν ζήτησε τίποτα για τον εαυτό της. Ζήτησε μόνο δικαιοσύνη.

Αποκάλυψε τις μαγειρείες, τις εξαφανίσεις στοιχείων, τις πιέσεις, τις απειλές. Πάλεψε με νύχια και με δόντια ενάντια σε ένα σύστημα που την ήθελε σιωπηλή, συντετριμμένη, αδύναμη. Και αντί να σπάσει, έγινε σφυρί.

Σήμερα, η Μαρία Καρυστιανού δεν είναι πια μόνο η μάνα των Τεμπών. Είναι η ηγέτιδα ενός νέου πολιτικού κινήματος που η ίδια δημιούργησε. Με το σύνθημα «Ξεκινάμε» – «Ξεκινάμε για την ελπίδα» – ανακοίνωσε το Ανεξάρτητο Κίνημα Πολιτών, μετατρέποντας τον ανείπωτο πόνο σε πολιτική δύναμη. Ένα κίνημα που γεννήθηκε μέσα από την καρδιά εκείνων που αρνήθηκαν να συμβιβαστούν με τη σήψη. Ένα κίνημα που δεν ζητάει απλώς λογαριασμό για τα Τέμπη, αλλά για ολόκληρο το καθεστώς που τα επέτρεψε, τα κάλυψε και προσπάθησε να τα ξεχάσει.

Το αίμα στα Τέμπη δεν στέγνωσε ποτέ. Κολλάει ακόμα στα χέρια τους. Στα χέρια εκείνων που ήξεραν, που αγνόησαν, που κάλυψαν. Στα χέρια ενός πρωθυπουργού που πίστεψε ότι με ένα καλό επικοινωνιακό σόου και μερικές παραιτήσεις θα ξεπλύνει την ψυχή ενός έθνους. Αλλά τώρα, μπροστά σε αυτή τη μάνα που δεν λύγισε, μπροστά σε αυτό το κίνημα που γεννήθηκε από τις στάχτες, το καθεστώς αρχίζει να τρέμει.

Τα Τέμπη δεν ήταν ατύχημα. Ήταν η αποκάλυψη. Το σημείο όπου το καθεστώς του Μητσοτακισμού έβγαλε την μάσκα. Εκεί που το ψέμα του «επιτελικού κράτους» έγινε φωτιά που έκαψε 57 ψυχές. Εκεί που η δικαστική διαφθορά δεν απέτυχε – λειτούργησε ακριβώς όπως είχε σχεδιαστεί.

Για να προστατεύσει τον πυρήνα.

Για να διασώσει το σύστημα.

Για να θάψει την αλήθεια.

Και το αίμα;

Το αίμα ακόμα τρέχει. Δεν στέγνωσε. Δεν θα στεγνώσει. Ουρλιάζει από τα συντρίμμια, από τις φωτογραφίες των παιδιών που δεν γύρισαν ποτέ, από τις διαδηλώσεις που ακόμα γεμίζουν τους δρόμους. Και μια μέρα θα πνίξει όσους νόμισαν ότι μπορούν να το μετατρέψουν σε στατιστική. Γιατί η Δικαιοσύνη του λαού δεν έχει ημερομηνία λήξης. Και η μνήμη του αίματος είναι αιώνια.

Η Μαρία Καρυστιανού το απέδειξε. Και το «Ξεκινάμε» της είναι πια η αρχή του τέλους τους. Θέλω να ελπίζω.

(συνεχίζεται)

ΤΕΛΟΣ Α' ΜΕΡΟΥΣ