Το Βδέλυγμα της Ερημώσεως! (Mέρος B')

Η Σκιά ενός Καθεστώτος! Τέμπη, Υποκλοπές, ΟΠΕΚΕΠΕ και η Προδοσία της Δικαιοσύνης – Ένα Πολιτικό Θρίλερ σε Πραγματικό Χρόνο!

Εκείνες τις μέρες, θα έχετε κυβέρνηση και θα είναι σαν να μην έχετε..." Άγιος Παΐσιος, Σουρωτή, 1990

Zούμε τα έσχατα, αναμφισβήτητα. Ο Άγιος Παΐσιος μας είχε προειδοποιήσει. Το ίδιο και ο Άγιος Ιάκωβος ο Καυσοκαλυβίτης. Το ίδιο και ο Γέροντας των Αγράφων, ο Όσιος Παναγιώτης Τσιώλης. Δε θα 'χουμε κυβέρνηση. Θα έχουμε απλά έναν εσμό από καθάρματα, από ληστές, από πολιτικούς φονιάδες. Μ' άλλα λόγια, θα έχουμε τη κυβέρνηση Μητσοτάκη. Του πιο διεφθαρμένου και ανθέλληνα πολιτικού που είχε ποτέ το προτεκτοράτο που κάποιοι πριν 200 χρόνια, εντελώς αυθέρετα, το ονόμασαν "Ελλάς"...

ΜΕΡΟΣ Β'

(Το Α' ΜΕΡΟΣ ΕΔΩ)

Βρισκόμαστε ακριβώς στη στιγμή της ιστορίας του έθνους μας, όπου η εξουσία δεν κυβερνά πια. Κυριαρχεί. Δεν διοικεί, αλλά αυτοπροστατεύεται. Δεν υπηρετεί, αλλά νομιμοποιεί την ίδια της τη σήψη.

Πίσω από τις «φωτεινές διαφημίσεις» του «επιτελικού κράτους», πίσω από τα ψέματα της «σταθερότητας» και τις τελετουργικές φωτογραφίες στα σκαλιά του Μεγάρου Μαξίμου, έχει στηθεί ένας μηχανισμός που λειτουργεί με την ακρίβεια ρολογιού: επιτήρηση, συγκάλυψη, διαφθορά, οικονομική εξάντληση, θεσμική υποταγή.

Και στο κέντρο του, σαν μαύρη καρδιά που σφυροκοπά, βρίσκεται η Δικαιοσύνη – όχι ως θεματοφύλακας της αλήθειας, αλλά ως πιστός φρουρός του εγκλήματος.

Αυτό δεν είναι ούτε καν απλή διακυβέρνηση. Είναι καθεστώς. Καθαρό καθεστώς κι απ' τα πιο βρώμικα και διεφθαρμένα

Και το όνομά του είναι Μητσοτακισμός.

Δεν μιλάμε για λάθη, μιλάμε για σχέδιο. Δεν μιλάμε για σκάνδαλα, μιλάμε για σύστημα που μετατρέπει την παρανομία σε κανονικότητα, την ύβρη σε πολιτική, την προδοσία σε θεσμική υποχρέωση. Και η ιστορία αυτού του θρίλερ ξεκινά από τις πιο σκοτεινές γωνιές της εξουσίας και καταλήγει στο πιο ιερό: Στην ίδια την ψυχή του - πάλαι ποτέ - ελληνικού κράτους δικαίου.

Κεφάλαιο Πέμπτο: ΟΠΕΚΕΠΕ – Η Διαφθορά ως "Οικογενειακή Επιχείρηση"

Πάνω από 3.500 βαφτιστήρια επί δεκαετίες. Αυτό δεν είναι πελατειακό κράτος. Είναι οικογενειακή αυτοκρατορία, χτισμένη με το αίμα και τον ιδρώτα των αγροτών, με τα λεφτά της Ευρωπαϊκής Ένωσης και με την ψυχή ενός λαού που ακόμα πιστεύει ότι κάπου υπάρχει δικαιοσύνη.

Η Μαρίκα Μητσοτάκη το είχε πει άλλοτε με περηφάνια: Αυτά τα βαφτιστήρια ήταν ο πολιτικός κορμός που στήριξε την οικογένεια επί δεκαετίες. Και ο γιός της, το Βδέλυμα της Ερημώσεως, σήμερα στέκεται πάνω σε αυτό το πτώμα της διαφθοράς, σαν να είναι φυσικό δικαίωμα!

Η αφετηρία του εγκλήματος χάνεται πίσω στο 2009-2012, όταν προέκυψαν χιλιάδες αδήλωτα βοσκοτόπια. Τότε κυβερνούσε το άλλο τομάρι που τον αποκαλούσαμε κοροϊδευτικά ΓΑΠ. Η ΠΑΣΟΚική συμμορία, που πίστευε - και εξακολουθεί να πιστεύει ακόμα - ότι η Ελλάδα είναι δικό της βιλαέτι. Και τόσο το Κτήνος, όσο και ο Σαμαράς, το επιβεβαίωσαν, ο δεύτερος με την συγκυβέρνηση του 2012-2014 και ο πρώτος με τον πραγματικό πακτωλό μελών και πρώην στελεχών του ΠΑΣΟΚ που πήρε στη δική του κυβέρνηση. Το Ψευτορωμαίϊκο σε όλο του το μεγαλείο.

Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, όταν και άξαφνα προέκυψαν αυτά τα χιλιάδες αδήλωτα βοσκοτόπια, ζήτησε να περιοριστούν οι επιδοτήσεις μόνο σε πραγματικές χορτολιβαδικές εκτάσεις, κόβοντας 10 εκατομμύρια στρέμματα από τα 24 εκατομμύρια που δήλωναν οι κτηνοτρόφοι.

Η Ελλάδα επί Σαμαρά προσέφυγε στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο και ...δικαιώθηκε(!) το 2017. Επί κυβέρνησης Τσίπρα.

Αντί όμως να χρησιμοποιηθούν αυτά τα... «ελεύθερα» βοσκοτόπια αποκλειστικά για πραγματικούς κτηνοτρόφους, έγιναν η χρυσή ευκαιρία για το παράνομο κύκλωμα.

Από το 2017 κιόλας στήθηκε ο μηχανισμός: Ψευδή ενοικιαστήρια, εικονικές δηλώσεις εκτάσεων (σε τέτοιο βαθμό που ακόμα και Κρητικοί - ο εσμός του Κτήνους και της φαμίλιας του - να δηλώνουν βοσκοτόπια στον ...Γράμμο!), παράκαμψη συστημάτων, καταχρηστικές δηλώσεις από υπαλλήλους του ΟΠΕΚΕΠΕ και ιδιώτες συνεργάτες.

Εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ εξαφανίστηκαν από τους πραγματικούς παραγωγούς και κατέληξαν σε τσέπες μη δικαιούχων.

Εκείνη την εποχή μ' άλλα λόγια, "έφαγαν" τόσο οι κυβερνώντες (η Κρήτη τότε είχε βαφτεί ροζ στα χρώματα του ΣΥΡΙΖΑ), όσο και οι... ΠΑΣΟΚικές "παλιοσειρές"

Το 2019-2023 η κλιμάκωση ήταν συστηματική και οργανωμένη. Ο ΟΠΕΚΕΠΕ επέτρεψε τη δέσμευση βοσκοτόπων μακριά από τον τόπο εγκατάστασης, διευκολύνοντας τις απάτες. Μια ελέγκτρια, η Παρασκευή Τυχεροπούλου, μαζί με τον τότε επικεφαλής Γρηγόρη Βάρρα, τόλμησαν να κάνουν ...εσωτερικό έλεγχο! Εντόπισαν παρατυπίες, μπλόκαραν 3.500 ύποπτα ΑΦΜ και γενικά, προσπάθησαν να ξεσκαρτάρουν τη σαπίλα. Και αντί για έπαινο, δέχτηκαν αντίποινα από τη συμμορία: απομάκρυνση, μηνύσεις, αποκλεισμό από τις βάσεις δεδομένων και τα ρέστα. Το σύστημα δεν ανέχεται όσους τολμούν να δουν την αλήθεια.

Το 2022 η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία (EPPO) με επικεφαλής τη Λάουρα Κοβέσι άρχισε την έρευνα, μετά από τις εκθέσεις της βοηθού Εισαγγελέως Παπανδρέου, στο γραφείο της Εισαγγελίας στην Ευελπίδων. Η άρνηση συνεργασίας του ΟΠΕΚΕΠΕ, ανάγκασε τον τότε πρόεδρο Νίκο Σαλάτα να παραιτηθεί.

Επί Γιώργου Γεωργαντά μπλοκαρίστηκαν 2.000 ΑΦΜ χωρίς ζώα. Επί υποργείας όμως του μητσοτακικού οσφυοκάμπτη Αυγενάκη, το πράγμα ξέφυγε.

Στις 27 Οκτωβρίου 2023 καταβλήθηκε προκαταβολή 488,5 εκατομμυρίων ευρώ σε 538.768 δικαιούχους – πολύ λιγότερα από τα 657 εκατομμύρια του 2022. Ο Αυγενάκης συγκρούστηκε υπογείως με τον πρόεδρο Βαγγέλη Σημανδράκο για 6.000 «ύποπτα» ΑΦΜ.  Ο Σημανδράκος ασφαλώς, δεν ήταν μέλος της μητσοτακικής "οικογένειας" και απαιτούσε λύσεις. Ο Αυγενάκης τον πίεζε να παραιτηθεί, εκείνος αρνήθηκε και παράλληλα έστελνε εμπιστευτική επιστολή στον Γιάννη Μπρατάκο, όπου τελικά παραιτήθηκε στις 29 Δεκεμβρίου 2023, αφού πρώτα κατήγγειλε πιέσεις από Μπρατάκο, Βορίδη και Παπασταύρου, τα πρωτοπαλίκαρα του Κτήνους.

Οι συνομιλίες ουρλιάζουν. Βουλευτές όπως ο Κώστας Σκρέκας να υπενθυμίζουν στον πρόεδρο του ΟΠΕΚΕΠΕ για «τον Β.» και να απαιτούν πληρωμή παραγωγού που είχε απορριφθεί.

Συνεργάτες υπουργών και βουλευτών να επικαλούνται το όνομα του πολιτικού τους για να «διευκολύνουν» αιτήματα. Όχι για αδικημένους. Για πελάτες. Για ψήφους. Για το δίκτυο που πρέπει να τρέφεται.

Οι βουλευτές της ΝΔ και ειδικά αυτοί που είχαν παρε-δώσε με τον ΟΠΕΚΕΠΕ, δεν «εξυπηρετούν ψηφοφόρους». Κάνουν νταραβέρια μ' αυτούς. Παραβαίνουν το καθήκον τους, εξαγοράζοντας ψήφους.

Κλέβουν από τους πραγματικούς δικαιούχους – τους αγρότες που ιδρώνουν τη γη, που πληρώνουν εισφορές, που περιμένουν τις επιδοτήσεις για να επιβιώσουν – για να ταΐσουν το δίκτυο των «δικών μας».

Και όταν η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία τολμά να ελέγξει το 10% των βουλευτών της ΝΔ –11 εν ενεργεία βουλευτές συν άλλους πρώην υπουργούς και υφυπουργούς όπως ο Χαράλαμπος Αθανασίου και ο Τάσος Χατζηβασιλείου–, τότε ξεσπά ο πόλεμος. Η Κοβέσι γίνεται ...«Τσαουσέσκου» από τη Σοφία Βούλτεψη, «δεν ξέρει από δημοκρατία» από τον Άδωνι Γεωργιάδη, ενώ ο ίδιος ο Αθανασίου (που εμπλέκεται στη δικογραφία για ηθική αυτουργία σε παράβαση καθήκοντος) διαβεβαιώνει ότι η Κοβέσι «ήρθε να καταλύσει το - ήδη καταλυμένο απ' αυτούς - ελληνικό Σύνταγμα».

Όλα εκπορεύονται από το ίδιο το Κτήνος, που βάφτισε κάθε έλεγχο «επίθεση στην Ελλάδα».

Η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία παράγει «πολιτικά αποτελέσματα»; Ασφαλέστατα. Γιατί αποκαλύπτει ότι η διαφθορά ξεκινά από ψηλά και ότι η κυβέρνηση έχει μετατραπεί σε κυβέρνηση υποδίκων.

Ο κυβερνητικός εσμός, πάντα υπό την καθοδήγηση του Βδελύγματος, προσπαθεί επικοινωνιακά να παρουσιάσει τη διαφθορά ως «γενική παθογένεια» και την παραπομπή βουλευτών ως «υπερβολική αντιμετώπιση κάποιων εξυπηρετήσεων». Ανεξάρτητα αν αυτό είναι ήδη προσβλητικό για το ίδιο το βουλευτικό αξίωμα. ψιλά γράμματα γι' αυτούς όμως.

Κατάντησαν τον βουλευτή, ένα σημαντικό θεσμικό όργανο να είναι νταραβεριτζής και πολιτικός νονός. Στο Μητσοτακικό καθεστώς όμως, το ρουσφέτι θεωρείται στοιχείο οικογενειακής ισχύος.

Και εδώ η δικαστική διαφθορά στέκεται στο πλευρό τους, όπως πάντα. Χαρακτηρίζει τις διώξεις «παρέμβαση». Προστατεύει τους υπόπτους. Η ηγεσία του Αρείου Πάγου, από την υπόθεση των Τεμπών κιόλας, λειτουργεί ως ασπίδα. Γιατί η Δικαιοσύνη δεν είναι ανεξάρτητη. Είναι δική τους. Είναι η τελευταία γραμμή άμυνας του καθεστώτος πριν η αλήθεια φτάσει ολόκληρη στον λαό.

Η Λάουρα το είπε καθαρά στο Οικονομικό Φόρουμ των Δελφών και το επανέλαβε λίγες μέρες μετά:

«Ο ΟΠΕΚΕΠΕ είναι συνώνυμο της διαφθοράς, του νεποτισμού και των πελατειακών σχέσεων».

Ζήτησε άρση ασυλιών, πλήρη διερεύνηση, κατάλογο ευθυνών. Και το καθεστώς μπορεί να ειρωνεύεται και να κομπορρημονεί, αλλά κατά βάθος τρέμει. Γιατί ξέρει ότι αυτή τη φορά δεν είναι απλώς ένα σκάνδαλο. Είναι η ανατομία του ίδιου του συστήματός του: Οικογενειακή αυτοκρατορία που τρέφεται από ευρωπαϊκά λεφτά, βουλευτές που λειτουργούν ως νταραβεριτζήδες, Δικαιοσύνη που καλύπτει, κυβέρνηση που ουρλιάζει «εθνική απειλή» όταν την πιάνουν με τη γίδα στο χέρι.

Το 2024-2025 η αποκάλυψη ήταν συντριπτική. Ανώνυμες καταγγελίες, έρευνες OLAF, έφοδοι της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας στα γραφεία του ΟΠΕΚΕΠΕ σε Αθήνα και Κρήτη, παρά τις προσπάθειες παρεμπόδισης από τον ίδιο τον διοικητή Νίκο Σαλάτα.

Απαγγελίες κατηγοριών σε εκατοντάδες υπόπτους, δικογραφία 3.000 σελίδων που περιγράφει «εγκληματική οργάνωση» με εμπλοκή στελεχών ΟΠΕΚΕΠΕ, βουλευτών και ιδιωτών.

Πέντε υπουργοί και τουλάχιστον δέκα βουλευτές της ΝΔ εμπλέκονται καλυπτόμενοι βεβαίως από τον...αρχηγό, το Βδέλυγμα. Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή επέβαλε πρόστιμο 415 εκατομμυρίων ευρώ για κακοδιαχείριση 2016-2023.

Το Κτήνος αναγκάστηκε να ανακοινώσει την παύση λειτουργίας του ΟΠΕΚΕΠΕ και τη μεταφορά αρμοδιοτήτων στην ΑΑΔΕ. Παραιτήθηκαν πέντε κυβερνητικά στελέχη, μεταξύ των οποίων ο Μάκης Βορίδης.

Και οι έρευνες συνεχίζονται, ενώ η Λάουρα καταθέτει νέα δικογραφία στη Βουλή σε λίγες μέρες, ανατρέποντας τις πομφόλυγες του Κτήνους που απαιτούσε απ' αυτήν "Ο,τι είναι να κάνεις κάνε το γρήγορα να τελειώνουμε", δείχνοντας εμπράκτως σε ποιό βαθμό είναι αγχωμένος και πιεσμένος.

Αυτός είναι ο ΟΠΕΚΕΠΕ. Δεν είναι σκάνδαλο απλά. Είναι η μέθοδος. Είναι το πελατειακό μηχάνημα που κρατάει το καθεστώς όρθιο. Και όταν η Ευρώπη τολμά να το αγγίξει, το καθεστώς του Βδελύγματος δείχνει το πραγματικό του πρόσωπο: όχι κυβέρνηση, αλλά μαφία με γραβάτα και τήβεννο.

Το αίμα των αγροτών που κλέβονται, το αίμα των Τεμπών που ακόμα δεν στέγνωσε, το αίμα της Δημοκρατίας που ματώνει κάθε μέρα – όλα αυτά βαραίνουν πλέον πάνω τους. Και η Μητσοτακική οικογενειακή επιχείρηση αρχίζει να ραγίζει. Γιατί η διαφθορά δεν κρύβεται πια πίσω από βαφτιστήρια. Κρύβεται πίσω από δικογραφίες, καταγεγραμμένες συνομιλίες, εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ που κλάπηκαν και την αδυσώπητη ματιά της ευρωπαϊκής Δικαιοσύνης.

Και μια μέρα, σύντομα, πολύ σύντομα το βεβαιώ, θα έρθει η ώρα του λογαριασμού. Όχι μόνο για τους 11. Για ολόκληρο το οικοδόμημα. Γιατί οι στάβλοι του Αυγεία δεν καθαρίζονται με ρητορική. Καθαρίζονται με Δικαιοσύνη. Και αυτή τη φορά η Δικαιοσύνη δεν θα είναι πλέον δική τους. Θα είναι του λαού.

Κεφάλαιο Πέμπτο: Η Οικονομική Λαβίδα

Ενώ η Δικαιοσύνη από τη μία "σφραγίζει δικογραφίες" στέλνοντας τες στο αρχείο με την ταχύτητα του φωτός, η οικονομία σφραγίζει ζωές με την αργή, αδυσώπητη πίεση της μέγγενης.

Ακρίβεια που στραγγαλίζει. Φόροι στα καύσιμα που λειτουργούν σαν φόρος αίματος. Ο εξαντλημένος πολίτης δεν έχει χρόνο να εξεγερθεί. Δεν έχει ανάσα να φωνάξει. Δεν έχει δύναμη να κοιτάξει ψηλά, γιατί το βλέμμα του είναι καρφωμένο στο ταμείο του σούπερ μάρκετ, στη βενζίνη που καίει την τσέπη του και στο λογαριασμό του ρεύματος που τον περιμένει σαν εκτελεστικό απόσπασμα.

Και εδώ ακριβώς έρχεται και δένει η μεγαλύτερη κυνική μεγαλοφυΐα του Μητσοτακισμού και του ίδιου βεβαίως, του Βδελύγματος: Η εκμετάλλευση της τωρινής γεωπολιτικής τραγωδίας, του πολέμου στο Ιράν.

Ενώ οι τιμές του πετρελαίου εκτοξεύονται παγκοσμίως λόγω των Στενών του Ορμούζ και της διατάραξης των ενεργειακών ροών, το Κτήνος κρατάει τον Ειδικό Φόρο Κατανάλωσης στα καύσιμα σε υπερβολικά υψηλά επίπεδα. Δεν τον μειώνει. Δεν τον παγώνει. Δεν αφαιρεί ούτε ένα λεπτό από τον ΦΠΑ 23% που βαραίνει κάθε λίτρο βενζίνης και diesel. Αντίθετα, προσφέρει ψίχουλα: Προσωρινές επιδοτήσεις, «Fuel Pass», πλαφόν στα περιθώρια κέρδους για να μην φανεί η γύμνια. Μικρά, ημίμετρα, επικοινωνιακά τρικ που χρηματοδοτούνται από το πλεόνασμα του 2025 – δηλαδή από τα ίδια λεφτά που ο λαός πλήρωσε με αίμα.

Για ποιο λόγο; Μήπως είναι τυχαίο; Μήπως είναι «τεχνική δυσκολία»;

Όχι. Ξεκάθαρα ΟΧΙ. Είναι σχέδιο. Σχέδιο ανάποδης ψυχολογίας. Να μην παίρνει ανάσα ο πολίτης. Να μην έχει οξυγόνο για να σκεφτεί. Να μην έχει χρόνο να εστιάσει στη διαφθορά, στα Τέμπη, στις υποκλοπές, στον ΟΠΕΚΕΠΕ. Να σκέφτεται μόνο την επόμενη μέρα: Πώς θα γεμίσει το ντεπόζιτο, πώς θα πληρώσει το ενοίκιο, πώς θα ταΐσει τα παιδιά του.

Ο εξαντλημένος άνθρωπος δεν είναι επικίνδυνος. Είναι υπήκοος. Είναι υποτελής. Είναι ο τέλειος πολίτης για ένα καθεστώς που θέλει να κυβερνά χωρίς αντίσταση.

Και από ποιους άραγε έρχονται αυτές οι «συμβουλές»; Μόνο από τους δικούς του συμβούλους; Μόνο από τους τεχνοκράτες του Μεγάρου Μαξίμου; Ή μήπως από κάπου έξω; Από κέντρα που βλέπουν στην Ελλάδα έναν πειραματικό στόχο σταθερότητας μέσα στην αναταραχή; Από εκείνους που προτιμούν έναν Μητσοτάκη αγέρωχο, έστω και με τίμημα την εξαθλίωση ενός λαού, παρά μια Ελλάδα που θα ξεσηκωθεί και θα απαιτήσει λογαριασμό;

Πρόσφατα, "έτυχε" να είναι...πάλι ένας από τους συνδαιτημόνες της βρώμικης Λέσχης (ξέρετε για ποιά λέω) και κατά πόδας τον ακολούθησε και το άλλο "πουλέν", ο Πιερρακάκης, που πήρε - με την αξία του βεβαίως βεβαίως, τι λέτε τώρα - την προεδρία του άτυπου πλήν σημαντικού Eurogroup, όπου εκεί...συζητήθηκαν θέματα για τον...καιρό φυσικά και το πόσο θα πουληθεί το νέο άρωμα που θα λανσάρει ο οίκος Chanel. Εντάξει, ανάμεσα σε αυτά τα...καυτά θέματα με τα οποία ασχολείται η Λέσχη, λέτε ότι δεν ετέθη θέμα υποστήριξης πάση θυσία του Βδελύγματος, για να μπορέσει να μείνει στην εξουσία για άλλα τέσσερα χρόνια μέσα στα πλαίσια της ατζέντας 2030;

Γιατί λοιπόν δεν πέφτει ο Μητσοτάκης; Ποτέ στην Ιστορία δεν παρατηρήθηκε ανάλογο φαινόμενο. Ένας «ηγέτης» να στέκεται ακόμη όρθιος, αγέρωχος, σχεδόν αήττητος, ενώ του προσάπτονται τόσες μεγάλες, τόσες σοβαρές, τόσο αποτρόπαιες κατηγορίες. Υποκλοπές στην καρδιά του κράτους. Συγκάλυψη στα Τέμπη. Διαφθορά στο ΟΠΕΚΕΠΕ. Δικαστική υποταγή. Και όμως, εκείνος στέκεται. Δεν λυγίζει. Δεν παραιτείται. Δεν τρέμει.

Γιατί;

Επειδή η οικονομική λαβίδα είναι το τέλειο συμπλήρωμα της θεσμικής σήψης. Ενώ η Δικαιοσύνη σφραγίζει τις δικογραφίες, η ακρίβεια σφραγίζει τα στόματα. Ενώ η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία χτυπάει την πόρτα, η καθημερινή εξάντληση κρατάει τον λαό καρφωμένο στο «πώς θα τα βγάλω πέρα».

Το καθεστώς δεν χρειάζεται να καταργήσει τις εκλογές. Αρκεί να κάνει τον πολίτη να μην έχει χρόνο ούτε να ψηφίσει με θυμό.

Το Ταμείο Ανάκαμψης; Νομή. Οι πόροι της Ευρώπης; Αναδιανομή προς τα πάνω.

Η πελατειακή μηχανή του ΟΠΕΚΕΠΕ; Λειτουργεί παράλληλα, σαν δεύτερη καρδιά του συστήματος.

Το καθεστώς δεν χτίζει κράτος. Χτίζει αυλή. Μια αυλή όπου ο βασιλιάς κάθεται ψηλά, οι αυλικοί τρέφονται από τα ψίχουλα της διαφθοράς και ο λαός, κάτω, παλεύει να μην πνιγεί στην ίδια του την εξάντληση.

Αυτή είναι η μεγαλύτερη βρωμιά του Μητσοτακισμού: Δεν αρκείται να κλέβει. Θέλει να κάνει και τον κλεμμένο να νιώθει ευγνώμων που του δίνει λίγα ψίχουλα για να επιβιώσει. Να τον κάνει να πιστέψει ότι χωρίς αυτόν θα ήταν χειρότερα. Να τον μετατρέψει από πολίτη σε επιζώντα.

Αλλά η λαβίδα, όσο σφιχτή κι αν είναι, κάποια στιγμή σπάει. Και όταν σπάσει, το αίμα που θα χυθεί δεν θα είναι μόνο οικονομικό. Θα είναι πολιτικό.

Θα είναι το αίμα ενός λαού που ξύπνησε από τον εφιάλτη και είδε επιτέλους ποιος τον έσφιγγε στον λαιμό τόσο καιρό.

Και τότε, ούτε οι φόροι, ούτε οι επιδοτήσεις, ούτε οι «συμβουλές από έξω» θα μπορέσουν να σώσουν το καθεστώς. Γιατί ο εξαντλημένος πολίτης, όταν ξυπνήσει, γίνεται η πιο επικίνδυνη δύναμη που έχει γνωρίσει ποτέ η εξουσία.

Το Τελικό Κεφάλαιο: Η Προδοσία και η Ανάσταση

Η δικαστική διαφθορά είναι η τελική πράξη αυτού του μαύρου θρίλερ. Είναι η στιγμή που το καθεστώς, μέσα στην αλαζονεία του, πιστεύει ότι έχει κλείσει όλες τις εξόδους, ότι έχει σφραγίσει κάθε ρωγμή, ότι έχει θάψει κάθε αλήθεια κάτω από τήβεννες και διατάγματα.

Αλλά λάθος. Μεγάλο, τραγικό λάθος.

Η Ιστορία δεν γράφεται από αυτούς που κρύβονται πίσω από μαύρες ρόμπες και ψεύτικες αποφάσεις. Δεν γράφεται από εισαγγελείς που κάνουν το άσπρο μαύρο, από πρωθυπουργούς που ονειρεύονται αιώνια ασυλία, από οικογενειακές αυτοκρατορίες που τρέφονται με βαφτιστήρια και κλεμμένες επιδοτήσεις.

Η Ιστορία γράφεται από τους λαούς που κάποια στιγμή, μέσα από το αίμα και τις στάχτες, σηκώνουν το κεφάλι και λένε, με φωνή που τρέμει αλλά δεν σπάει:

«Φτάνει!»

Τα Τέμπη άνοιξαν το πρώτο, βαθύ ρήγμα. Οι υποκλοπές αποκάλυψαν τον μηχανισμό της επιτήρησης. Ο ΟΠΕΚΕΠΕ ξεγύμνωσε τη σήψη της οικογενειακής διαφθοράς. Η οικονομική λαβίδα έδειξε πώς το καθεστώς στραγγαλίζει ακόμα και την τελευταία ανάσα του πολίτη.

Και η αρχειοθέτηση από τον Άρειο Πάγο; Αυτή δεν είναι το τέλος. Είναι η αρχή του τέλους. Είναι η στιγμή που το καθεστώς, νομίζοντας ότι σφραγίζει τον τάφο της αλήθειας, στην πραγματικότητα σφραγίζει τον δικό του.

Γιατί όταν η Δικαιοσύνη μετατρέπεται σε όργανο του εγκλήματος, τότε η μόνη πραγματική Δικαιοσύνη που απομένει είναι αυτή που θα έρθει από τον λαό. Όταν οι επίορκοι δικαστές ονειρεύονται ότι η σύνταξή τους θα τους σώσει, ξεχνούν ότι η ιστορική κρίση δεν έχει ημερομηνία λήξης.

Και όταν το Βδέλυγμα της Ερημώσεως πιστεύει ότι η ηγεσία του Αρείου Πάγου θα του χαρίσει αιώνια ασυλία, ξεχνά το πιο απλό και πιο αμείλικτο μάθημα της Ιστορίας: Κανένα καθεστώς δεν άντεξε όταν ο λαός αποφάσισε να σταθεί όρθιος.

Δεν είναι πια θέμα εκλογών. Είναι θέμα πολιτεύματος.

Δεν είναι θέμα να πέσει μια κυβέρνηση. Είναι θέμα να ηττηθεί, μια για πάντα, η ιδέα ότι η Ελλάδα μπορεί να κυβερνάται σαν ιδιωτική περιουσία.

Να ηττηθεί η ιδέα ότι οι θεσμοί είναι προσωπική φρουρά.

Να ηττηθεί η ιδέα ότι ο πολίτης είναι απλώς φορολογούμενος, ψηφοδόχος ή υποτελής.

Η Ρωμιοσύνη δεν πεθαίνει.

Τραυματίζεται. Ματώνει. Σκλαβώνεται με την πιο απάνθρωπη σκλαβιά που γνωρισε ποτέ ο κόσμος. Καίγεται στα Τέμπη. Παρακολουθείται στα τηλέφωνά της. Κλέβεται στα βοσκοτόπια της. Εξαντλείται στην ακρίβεια.

Αλλά ανασταίνεται. Πάντα ανασταίνεται. Γιατί μέσα της κουβαλάει κάτι αρχέγονο, κάτι ακατάβλητο: Το πείσμα της μνήμης, την οργή της Δικαιοσύνης, την ελπίδα που γεννιέται από τις στάχτες.

Κοιτάξτε τη Μαρία Καρυστιανού.

Μια μάνα που έχασε την κόρη της στη φωτιά και αντί να σκύψει, σήκωσε ανάστημα.

Σήμερα στέκεται μπροστά στο ίδιο το καθεστώς και του λέει «Ξεκινάμε». Αυτή η λέξη είναι η αρχή. Είναι η φωνή που γεννιέται από τον πόνο και μετατρέπεται σε πολιτική δύναμη. Είναι η απόδειξη ότι ο λαός δεν έχει ηττηθεί ακόμα.

Και όταν οι λαοί παύουν να φοβούνται, τότε ακόμα και τα πιο βρόμικα, τα πιο καλολαδωμένα, τα πιο καλά θωρακισμένα καθεστώτα αρχίζουν να τρέμουν. Δεν τρέμουν από τις δικογραφίες.

Τρέμουν από τα μάτια που τα κοιτάζουν πια κατάματα. Από τις φωνές που δεν σιωπούν. Από τις καρδιές που αρνούνται να λυγίσουν.

Γιατί η αλήθεια, όσο αργά κι αν έρθει, πάντα έρχεται. Και όταν έρθει, δεν θα ζητήσει άδεια. Δεν θα χτυπήσει την πόρτα. Θα την σπάσει.

Και τότε, από τα ερείπια της προδοσίας, θα ανατείλει η Ανάσταση. Μια Ελλάδα που δεν θα κυβερνάται από αυλές και βαφτιστήρια, αλλά από ελεύθερους πολίτες. Μια Ελλάδα που θα θυμάται τα Τέμπη, τις υποκλοπές, τον ΟΠΕΚΕΠΕ, την οικονομική λαβίδα – όχι για να θρηνήσει, αλλά για να μην ξεχάσει ποτέ.

Η ώρα πλησιάζει. Το ρήγμα μεγαλώνει. Το καθεστώς τρέμει.

Και εμείς; Εμείς είμαστε ακόμα εδώ. Όρθιοι. Αδάμαστοι. Έτοιμοι.

Πύρινος Λόγιος sergioschrys@outlook.com