"Σήμερον κρεμάται επί ξύλου…"

Η Σιωπή του Θεού και η Κραυγή της Ανθρωπότητας...

Σήμερον κρεμάται επί ξύλου ο εν ύδασι την γην κρεμάσας…

Και όμως, αν σταθεί κανείς για μια στιγμή μέσα στη βοή της εποχής μας, θα καταλάβει πως τούτη η φράση δεν ανήκει μόνο σε ένα μακρινό, ιερό παρελθόν. Ανήκει στο παρόν. Ανήκει στο τώρα.

Διότι ο Χριστός δεν κρεμάστηκε μόνο τότε. Κρεμιέται ξανά, κάθε φορά που η αλήθεια εξευτελίζεται, κάθε φορά που η δικαιοσύνη αγοράζεται, κάθε φορά που ο άνθρωπος προδίδει την ίδια του την ψυχή για λίγη εξουσία, λίγη ύλη, λίγη ασφάλεια.

Ζούμε σε μια εποχή όπου ο άνθρωπος έχτισε πύργους γνώσης, αλλά γκρέμισε τον ίδιο τον εαυτό του. Έμαθε να κατακτά τον ουρανό με μηχανές, αλλά έχασε τον ουρανό μέσα του. Έφτασε να ελέγχει τα πάντα, εκτός από το πάθος του, τον φόβο του, την αλαζονεία του.

Και μέσα σε αυτό το σκοτάδι, η Μεγάλη Πέμπτη δεν είναι απλώς ανάμνηση. Είναι καθρέφτης. Γιατί εκείνη τη νύχτα, ο Θεός στέκεται δεμένος μπροστά στους ανθρώπους… και οι άνθρωποι νομίζουν πως είναι ελεύθεροι.

Το Μυστήριο της Ταπείνωσης και η Πτώση του Ανθρώπου

Η Σταύρωση δεν είναι μια απλή εκτέλεση, ούτε μια ιστορία βίας που χάθηκε μέσα στις σελίδες της Ιστορίας. Είναι το απόλυτο παράδοξο, το μυστήριο που σπάει τα δεσμά του λογικού και αφήνει τον νου να πέσει στα γόνατα. Ο Δημιουργός του σύμπαντος, εκείνος που έπλασε τα άστρα με μια ανάσα και ζωγράφισε τον ουρανό με χρώματα που κανένα μάτι δεν έχει δει, στέκεται τώρα κατηγορούμενος μέσα στην ίδια Του τη δημιουργία!

Ο Άναρχος, ο αιώνιος, ο έξω από τον χρόνο, μπαίνει μέσα στον χρόνο σαν να ήταν απλός θνητός και γεύεται τον θάνατο – όχι σαν κάτι μακρινό, αλλά σαν πικρό ποτήρι που το πίνει μέχρι τον πάτο. Ο Παντοδύναμος γίνεται ανίσχυρος, γυμνός, καρφωμένος. Όχι επειδή Του έλειψε η δύναμη, αλλά επειδή διάλεξε να αγαπήσει μέχρι το τέρμα. Μέχρι την τελευταία σταγόνα αίματος που κυλάει πάνω στο ξύλο. Μέχρι εκεί που η αγάπη γίνεται πληγή και η πληγή γίνεται σωτηρία.

Εδώ, ακριβώς εδώ, κρύβεται το μυστήριο. Όχι σε κάποιο θεολογικό βιβλίο, όχι σε κάποια αρχαία περγαμηνή, αλλά μέσα στην ίδια την καρδιά του Σταυρού.

Δεν ήταν ήττα.

Δεν είναι ποτέ ήττα.

Είναι η πιο υψηλή, η πιο τρομακτική μορφή εξουσίας που έχει γνωρίσει ποτέ ο κόσμος: Μια εξουσία που δεν κατεβαίνει σαν κεραυνός, αλλά ανεβαίνει σαν θυσία. Που δεν συντρίβει τον εχθρό με σίδερο και φωτιά, αλλά του αποκαλύπτει τη γύμνια του με ένα βλέμμα γεμάτο έλεος.

Που δεν καταστρέφει, αλλά παραδίδεται.

Που δεν εκδικείται, αλλά περιμένει.

Ο Θεός δεν έρχεται ως τύραννος που απαιτεί φόβο. Έρχεται ως δούλος που προσφέρει τον εαυτό Του. Και μέσα σε αυτή την ταπείνωση, η δύναμη του σύμπαντος λυγίζει σαν καλάμι μπροστά στον άνεμο.

Και ποιος είναι ο πραγματικός εχθρός;

Δεν είναι μόνο οι σταυρωτές με τα καρφιά και τα χτυπήματα. Δεν είναι μόνο οι φωνές που φώναζαν «Σταύρωσον Αυτόν!». Ο αληθινός εχθρός είναι βαθύτερος, αρχαιότερος, πιο ριζωμένος μέσα μας.

Είναι η ίδια η πτώση του ανθρώπου.

Είναι εκείνη η στιγμή στον Παράδεισο, όταν προτιμήσαμε το ψέμα από την αλήθεια, το «εγώ» από το «εμείς με τον Θεό». Είναι η άρνηση να δεχτούμε ότι η ζωή μας είναι δώρο, όχι κτήμα. Είναι η επιλογή να χτίσουμε τη ζωή μας πάνω σε άμμο, πάνω σε ψέματα που μας βολεύουν, πάνω σε σκιές που τις λέμε φως.

Από τότε, η πτώση δεν σταμάτησε. Συνεχίζει να κυλάει μέσα στις φλέβες της ανθρωπότητας σαν δηλητήριο αργό, γλυκό, που μας κάνει να πιστεύουμε ότι είμαστε ελεύθεροι ενώ είμαστε δούλοι.

Κοιτάξτε γύρω σας σήμερα. Κοιτάξτε τον κόσμο μας με μάτια που δεν φοβούνται να δουν. Η ίδια αρχαία τραγωδία παίζεται ξανά, αλλά με νέα προσωπεία, πιο γυαλισμένα, πιο ψηφιακά, πιο πονηρά. Ο άνθρωπος εξακολουθεί να φωνάζει «Σταύρωσον Αυτόν», όχι πια με φωνές από το πλήθος, αλλά με σιωπηλές, καθημερινές επιλογές.

Κάθε φορά που προτιμά το σκοτάδι επειδή τον βολεύει. Κάθε φορά που ονομάζει την αμαρτία «πρόοδο», την αποστασία «ελευθερία», την ισοπέδωση κάθε ιερού «εκσυγχρονισμό». Κάθε φορά που γυρίζει την πλάτη στο φως και λέει «δεν χρειάζομαι σωτηρία, είμαι αρκετός μόνος μου».

Η σύγχρονη "ειδωλολατρεία"

Και εδώ έρχεται η σύγχρονη ειδωλολατρεία – η πιο ύπουλη, η πιο επικίνδυνη που έχει υπάρξει ποτέ. Δεν είναι πια είδωλα από πέτρα και χρυσό που στέκουν σε ναούς. Είναι είδωλα που τα φτιάχνουμε εμείς οι ίδιοι, μέσα στα εργαστήρια του μυαλού μας, μέσα στις οθόνες μας, μέσα στις ιδεολογίες μας.

Είναι ο Θεός της Επιστήμης που τον έχουμε κάνει παντογνώστη, σαν να μπορεί να λύσει κάθε μυστήριο εκτός από το μυστήριο της καρδιάς.

Είναι ο Θεός του Χρήματος που τον προσκυνούμε κάθε πρωί, μετρώντας λογαριασμούς και ονειρευόμενοι περισσότερα, ενώ η ψυχή μας λιμοκτονεί.

Είναι ο Θεός της Φήμης και της Εικόνας, που μας κάνει να πουλάμε την ψυχή μας για likes και για views στα social media για ένα εφήμερο χειροκρότημα που σβήνει πιο γρήγορα από την οθόνη.

Είναι οι ιδεολογίες του Νεοταξισμού – όλες εκείνες οι μεγάλες αφηγήσεις που υπόσχονται παράδεισο στη Γη. Η απόλυτη "ελευθερία χωρίς όρια", η "ισότητα" του δικαιοματισμού που ισοπεδώνει τα πάντα, η "πρόοδος" που διαλύει κάθε παράδοση, κάθε ηθική, κάθε ιερό.

Μας έμαθαν χρόνια τώρα να φτιάχνουμε συστήματα, να φτιάχνουμε τεχνολογίες, να φτιάχνουμε και αποδεχόμαστε ως πανάκεια ...«έξυπνες» κοινωνίες(!) που μας λένε ότι είμαστε ...θεοί (αυτό δε μας λεει ο ποντικομούρης Χαράρι;) κι ότι μπορούμε να ξαναφτιάξουμε τον κόσμο από την αρχή, αλλά χωρίς Εκείνον για Τον θεωρούμε όχι πλέον απαραίτητο, αλλά απαρχαιωμένο.

Και προσκυνούμε αυτά τα είδωλα με την ίδια τυφλή αφοσίωση. Με την ίδια μανία που κάποτε χορεύαμε γύρω από χρυσές μοσχάρες.

Μόνο που τώρα το κάνουμε πιο κομψά.

Με podcasts και με άρθρα, με αλγόριθμους και με trends.

Με μια χαμογελαστή κυνικότητα που λέει «όλα είναι σχετικά, τίποτα δεν έχει νόημα, οπότε ας απολαύσουμε το τώρα».

Αυτή είναι η σύγχρονη ειδωλολατρεία, όχι φανερή, αλλά κρυφή. Όχι βίαιη, αλλά γλυκιά. Σε πείθει ότι είσαι ελεύθερος ενώ σε δένει πιο σφιχτά από ποτέ.

Και μαζί με αυτή την ειδωλολατρεία έρχεται ο σύγχρονος κυνισμός – ο μεγάλος κατήγορος της εποχής μας.

Ο άνθρωπος σήμερα έχει γίνει κυνικός. Έχει χάσει την ικανότητα να πιστεύει σε κάτι μεγαλύτερο από τον εαυτό του. Κοιτάζει τον κόσμο και λέει «όλα είναι ψέμα, όλα είναι εξουσία, όλα είναι παιχνίδι».

Γελάει ειρωνικά με την πίστη, με την αρετή, με την αγάπη που θυσιάζεται. Έχει κάνει την αμφιβολία θρησκεία του και την απόγνωση τρόπο ζωής.

Κάθε ιδανικό γίνεται αντικείμενο χλευασμού.

Κάθε αλήθεια γίνεται «αφήγηση».

Κάθε ηθική γίνεται «καταπίεση».

Και μέσα σε αυτό το κενό, ο άνθρωπος κατεβαίνει όλο και πιο βαθιά. Στα πρόθυρα της Κόλασης.

Όχι της Κόλασης με φλόγες και διαβόλους – αυτό θα ήταν πολύ απλό, πολύ θεατρικό. Όχι.

Αλλά της Κόλασης της καθημερινής, της ήσυχης, της ψηφιακής! Της μοναξιάς ανάμεσα σε εκατομμύρια συνδέσεις, της κενότητας μέσα σε τόση πληροφορία, της απελπισίας που ντύνεται με χαμόγελα φίλτρου.

Ο κυνισμός μας έχει φέρει στα πρόθυρα αυτής της αβύσσου. Μας έχει κάνει να πιστεύουμε ότι η ζωή είναι ένα τυχαίο γεγονός χωρίς σκοπό, ότι ο θάνατος είναι το τέλος και τίποτα δεν έχει σημασία. Και έτσι, ενώ νομίζουμε ότι απελευθερωνόμαστε, βυθιζόμαστε. Ενώ νομίζουμε ότι γινόμαστε θεοί, γινόμαστε σκλάβοι των ίδιων μας των εικόνων.

Ο Θεός, όμως, δεν συντρίβει αυτή την ελευθερία μας. Κάθε άλλο! Ακόμα και όταν μας οδηγεί στον Σταυρό!

Αυτή είναι η τρομακτική, η ανυπόφορη μεγαλοσύνη της αγάπης Του. Μια αγάπη που δεν εκβιάζει. Δεν απειλεί. Δεν στέλνει κεραυνούς. Απλώς περιμένει.

Στέκεται έξω από την πόρτα της καρδιάς μας και χτυπάει απαλά, χρόνια ολόκληρα, αιώνες ολόκληρους. Περιμένει να ανοίξουμε. Περιμένει να πούμε «ναι». Και αυτή η ατέλειωτη υπομονή Του γίνεται η πιο βαριά, η πιο αιώνια κατηγορία εναντίον μας.

Γιατί ενώ Εκείνος ανεβαίνει στο Ξύλο για να μας σώσει, εμείς κατεβαίνουμε. Ολοένα πιο βαθιά. Στα σκοτάδια της αυταπάτης μας. Στα βάραθρα του κυνισμού μας. Στα κελιά της μοναξιάς μας.

Κατεβαίνουμε για να χαθούμε, νομίζοντας ότι αυτό είναι η ελευθερία.

Κι όμως… εκεί ακριβώς που όλα φαίνονται να τελειώνουν, εκεί αρχίζουν όλα.

Ο Σταυρός δεν είναι το τέλος. Είναι η αρχή.

Είναι η μεγαλύτερη ανατροπή που γνώρισε ποτέ το σύμπαν.

Σήμερα κρέμεται πάνω στο ξύλο ο Βασιλιάς της δόξας – όχι σαν ηττημένος που κλαίει, αλλά σαν νικητής που χαμογελάει μέσα από το αίμα.

Όχι σαν θύμα της Ιστορίας, αλλά σαν Λυτρωτής που μπαίνει μέσα στον θάνατο σαν φως σε σπηλιά σκοτεινή και τον διαλύει από μέσα.

Το σκοτάδι νομίζει ότι θριάμβευσε. Το σκοτάδι γελάει. Ο Σατανάς πίστευε ότι νίκησε, ότι ξερίζωσε τον Υιό, ότι έσβησε το Φως για πάντα. Και όμως, εκείνη η ώρα, εκείνη η στιγμή που το αίμα έσταζε και η γη σείστηκε, ήταν η αρχή του τέλους του.

Γιατί ο Σταυρός μεταμορφώθηκε σε όπλο.

Η ταπείνωση σε δύναμη.

Ο θάνατος σε πύλη.

Ο θάνατος έγινε η πόρτα προς την Ανάσταση, προς το Φως που δεν σβήνει.

Μέσα σε αυτό το μυστήριο, ο καθένας μας στέκεται μπροστά σε μια επιλογή. Όχι μία φορά, όχι σε κάποια μεγάλη στιγμή. Κάθε μέρα. Κάθε ώρα.

Θα σταθείς με τους σταυρωτές, με εκείνους που φωνάζουν για να σωθεί ο κόσμος τους από την αλήθεια; Ή με τον Εσταυρωμένο, που σου προσφέρει τη σωτηρία δωρεάν, χωρίς να σου ζητάει τίποτα παρά μόνο την καρδιά σου;

Θα διαλέξεις το πρόσκαιρο ψέμα που σε βολεύει, τα είδωλα που λάμπουν για λίγο και μετά σβήνουν;

Ή την αιώνια αλήθεια που κρέμεται εκεί πάνω, γυμνή και πληγωμένη, αλλά ζωντανή;

Θα συνεχίσεις να ζεις σαν να μην έγινε ποτέ τίποτα – σαν να είναι η ζωή ένα βίντεο που μπορείς να σκρολάρεις; Ή θα σταματήσεις έστω και για μια στιγμή.

Θα σταθείς κάτω από τον Σταυρό, θα σηκώσεις το βλέμμα και θα κοιτάξεις;

Γιατί εκεί πάνω, στο Ξύλο της ντροπής, δεν κρέμεται απλώς ο ίδιος ο Θεός.

Κρέμεται η τελευταία ελπίδα της ανθρωπότητας.

Κρέμεται η απάντηση σε όλο το σκοτάδι που έχουμε δημιουργήσει.

Κρέμεται η ίδια η Αγάπη – γυμνή, αιμάσσουσα, αλλά αήττητη.

Μια Αγάπη που στέγει τα πάντα, που πιστεύει τα πάντα, που ελπίζει τα πάντα, που υπομένει τα πάντα. Μια Αγάπη που δεν θα ηττηθεί. Ποτέ.

Κι όταν τελειώσει αυτό το σκοτάδι που μας έχει τυλίξει, όταν ο κυνισμός μας σβήσει σαν στάχτη στον άνεμο, όταν τα είδωλα μας πέσουν και σπάσουν, τότε θα καταλάβουμε. Θα καταλάβουμε ότι όλη αυτή η πορεία προς την άβυσσο ήταν μόνο η προετοιμασία.

Η προετοιμασία για να γυρίσουμε πίσω. Για να σταθούμε κάτω από τον Σταυρό και να πούμε επιτέλους «ναι». Για να αφήσουμε την ταπείνωση να γίνει η δική μας δύναμη. Για να αφήσουμε τη θυσία να γίνει η δική μας ανάσταση.

Ο Σταυρός περιμένει.

Περιμένει ακόμα.

Περιμένει εσένα.

Περιμένει εμένα.

Περιμένει ολόκληρο τον κόσμο που καίγεται από την ίδια του την ελευθερία.

Και η Αγάπη που κρέμεται εκεί πάνω δεν θα κουραστεί. Δεν θα κλείσει τα μάτια. Δεν θα γυρίσει την πλάτη. Θα περιμένει. Μέχρι την τελευταία στιγμή.

Μέχρι την τελευταία ανάσα. Μέχρι που το σκοτάδι να γίνει φως και η πτώση να γίνει άνοδος.

Και τότε… τότε θα δούμε.

Θα δούμε ότι ο Σταυρός δεν ήταν ποτέ το τέλος, αλλά ήταν πάντα η αρχή.

Η αρχή μιας νέας δημιουργίας.

Η αρχή μιας ανθρωπότητας που δεν φοβάται πια τον θάνατο.

Η αρχή της αληθινής ελευθερίας – όχι της ελευθερίας που καταστρέφει, αλλά της ελευθερίας που αγαπάει.

Και αυτή η Αγάπη… αυτή η Αγάπη δεν θα ηττηθεί. Ποτέ.

KAΛΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΣΕ ΟΛΟΥΣ! Και ΚΑΛΗ ΛΕΥΤΕΡΙΑ στη πατρίδα μας.

Πύρινος Λόγιος sergioschrys@outlook.com