O Tράμπ διαλύει το...διαλυμένο ήδη ΝΑΤΟ!

Δεν ζούμε απλά τις προφητείες... Τις εμπεδώνουμε με τον πιο δυνατό τρόπο που πονάει πολύ σε όσους τις χλεύασαν κάποτε!

Όταν η Αυτοκρατορία αποσύρει την ομπρέλα! Το ΝΑΤΟ χωρίς τις ΗΠΑ και η Ιστορία που εκδικείται. Οι “σύμμαχοι” μένουν γυμνοί στη βροχή και τότε φαίνεται ποιοι ήταν κράτη και ποιοι απλώς… προστατευόμενα μέλη. Αλλά δεν είναι ουσιαστικά η Ιστορία που εκδικείται, αλλα ο ίδιος ο Θεός που βάζει τα πράγματα στη...θέση τους. Γιατί ο Θεός γράφει την Ιστορία κι όχι το κοπρόσκυλο του Νεοταξισμού που ακούει στο όνομα Γιουβάλ Νόα Χαράρι...

Δεν είναι είδηση απλά. Είναι ρήξη. Δεν είναι πολιτική δήλωση, αλλά η στιγμή που ο κόσμος, όπως τον ξέραμε, αρχίζει να αποσυντίθεται μπροστά στα μάτια μας, σαν αρχαίο μωσαϊκό που ραγίζει από την πρώτη σταγόνα της αλήθειας.

Την ώρα που οι περισσότεροι κοιτάζουν αποσπασματικά τις ειδήσεις, σαν να παρακολουθούν ένα ακόμη επεισόδιο σε κουρασμένο σίριαλ, κάτι πολύ μεγαλύτερο συντελείται. Η "Αυτοκρατορία", η ίδια που στήριξε επί δεκαετίες ολόκληρη την μεταπολεμική τάξη, μαζεύει την ομπρέλα της. Και η βροχή πέφτει πια αλύπητα.

Όταν ο Ντόναλντ Τράμπ πετάει με περιφρόνηση το «bye bye» προς το ΝΑΤΟ, δεν μιλά απλώς ένας πρόεδρος που πιέζει για χρήματα ή για «δίκαιη κατανομή βαρών». Μιλά μια δύναμη που αμφισβητεί πλέον το ίδιο της το δημιούργημα.

Μιλά το σύστημα που, κουρασμένο από την υπεραπασχόληση και επιτέλους συνειδητοποιημένο, στρέφεται εναντίον του εαυτού του. Και όταν συμβαίνει αυτό, δεν υπάρχει επιστροφή. Η Ιστορία δεν είναι ευγενής. Δεν δίνει δεύτερες ευκαιρίες σε όσους χάνουν την πίστη τους στον εαυτό τους. Δεν χαρίζει σε εκείνους που για χρόνια ζούσαν κάτω από ξένη σκιά, πιστεύοντας ότι η σκιά αυτή θα είναι αιώνια.

Γιατί το ΝΑΤΟ δεν ήταν ποτέ ένας απλός στρατιωτικός συνασπισμός. Ήταν η αόρατη ραχοκοκαλιά της Δύσης μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Ήταν η υπόσχεση – σχεδόν θρησκευτική – ότι υπάρχει ένα κέντρο, μια δύναμη, που θα σταθεί ανάμεσα στο χάος και στην κατάρρευση. Ήταν το δόγμα του Μονρόε αναβαθμισμένο σε παγκόσμια κλίμακα. Η Αμερική ως ο τελικός εγγυητής της τάξης, η ομπρέλα που σκέπαζε από τον Βόρειο Ατλαντικό μέχρι τα σύνορα της Ανατολικής Ευρώπης.

Κάτω από αυτή την ομπρέλα, η Ευρώπη ονειρεύτηκε ότι οι πόλεμοι τελείωσαν, ότι η Ιστορία μπήκε σε μουσείο, ότι η ειρήνη είναι δεδομένη σαν τον αέρα που αναπνέουμε.

Και τώρα; Τώρα η ομπρέλα μαζεύεται. Και η βροχή δεν είναι απλώς νερό. Είναι η επιστροφή της ωμής γεωπολιτικής, της σκληρής πραγματικότητας που τόσο καιρό κρυβόταν πίσω από ευγενικές δηλώσεις και συνόδους κορυφής. Είναι η στιγμή που τα ψεύτικα οικοδομήματα αρχίζουν να τρίζουν, και η Ιστορία, αυτή η μεγάλη, αδυσώπητη διαιτητής, ζητά λογαριασμό.

Από τη Γροιλανδία...στο Ιράν!

Η Ιστορία είναι ιδιότροπη. Το ξέρουμε πολύ καλά αυτό, όσοι εξ ημών νταραβεριζόμαστε μ' αυτήν. Και μπορούμε μέσω αυτού του νταραβεριού να διακρίνουμε πως τα γεγονότα δεν ανακοινώνονται. Ξεγυμνώνονται.

Δεν έρχονται με τύμπανα και σημαίες, ούτε ζητούν άδεια. Έρχονται σαν μια φράση, σχεδόν αθώα στην επιφάνεια, αλλά βαρύτατη στο βάθος της.

«We want Greenland. They don’t want to give it to us. And I said, ‘bye bye’» (Θέλαμε τη Γροιλανδία, αλλά δε μας την έδωσαν. Κι εγώ τους λέω...γειά χαρά).

Μια φράση που δεν είναι απλώς διπλωματική. Είναι η επιστροφή της "Αυτοκρατορίας" στην πρωταρχική της μορφή. Ωμή, απαιτητική, χωρίς προσχήματα.

Ο Τράμπ δεν έκανε κάτι ξαφνικό. Ξεστόμισε αυτό που για χρόνια ψιθυριζόταν στα παρασκήνια των διαδρόμων της εξουσίας. Ότι δηλαδή η Αμερική, δεν θέλει πια να σηκώνει μόνη της το βάρος μιας Ευρώπης που απολαμβάνει την ασφάλεια, αλλά αρνείται την ευθύνη.

Ας αφήσουμε τις ευγένειες. Η αναφορά στη Γροιλανδία δεν είναι ιδιοτροπία ενός εκκεντρικού προέδρου. Είναι η γεωπολιτική που γυρίζει πίσω στις ρίζες της, σαν αρχαίος θεός που ξυπνά από λήθαργο.

Μια υπερδύναμη ζητά έδαφος για εθνική ασφάλεια – όχι για αποικιοκρατία, αλλά για να μην το πάρουν άλλοι, Ρώσοι ή Κινέζοι, και οι «σύμμαχοι» αρνούνται.

Τότε η «συμμαχία» αποκαλύπτεται για αυτό που είναι, δηλαδή μια ...απλή συναλλαγή. Η συνεργασία γίνεται παζάρι. Και όταν αυτό το παζάρι μεταφέρεται στο Ιράν, εκεί όπου η Δύση εμφανίζεται διχασμένη, αμήχανη, ανίκανη να σταθεί ενωμένη απέναντι σε μια απειλή που δεν είναι μόνο αμερικανική αλλά δυτική, τότε το ρήγμα βαθαίνει επικίνδυνα.

Οι Ευρωπαίοι διστάζουν, ψάχνουν διπλωματικές διεξόδους, μιλούν για «αποκλιμάκωση». Οι Αμερικανοί απαιτούν δράση, βάσεις, αεροσκάφη, υποστήριξη στον Στενό του Ορμούζ. Και μέσα σε αυτή την απόσταση, το ΝΑΤΟ αποκαλύπτεται γυμνό, μια δομή χωρίς ενιαία βούληση, χωρίς κοινή ψυχή.

Ο Τράμπ δεν ζήτησε κάτι παράλογο. Ζήτησε αυτό που κάθε αυτοκρατορία ζητά από τους υπηκόους της: αφοσίωση. Και η Ευρώπη, αντί να δώσει, έδειξε τα δόντια της. Όχι τα δόντια του λιονταριού, αλλά τα δόντια του σκύλου που γαβγίζει κάτω από την προστασία του κυρίου του. Και τώρα ο κύριος απλά λέει: «Δεν σας χρειαζόμαστε, go f*ck yourself».

Το είπε χωρίς περιστροφές. Χωρίς διπλωματικά φτιασίδια. Με την ωμότητα εκείνου που ξέρει ότι η εποχή της ψευδαίσθησης τελείωσε.

Εδώ αρχίζει η πραγματική τραγωδία.

Η Ευρώπη για δεκαετίες έζησε μέσα σε μια ιστορική νάρκη, σαν την Ωραία Κοιμωμένη που περίμενε τον πρίγκιπα. Πίστεψε ότι οι πόλεμοι ανήκουν στο παρελθόν, ότι η Ιστορία είναι γραμμική πρόοδος προς την αιώνια ειρήνη, ότι κάποιος άλλος – πάντα ο Αμερικανός – θα πληρώνει, θα προστατεύει, θα αποφασίζει.

Έχτισε τα ανάκτορά της πάνω σε άμμο. Στην ευημερία χωρίς θυσία, στην ασφάλεια χωρίς στρατό, στην κυριαρχία χωρίς ευθύνη. Και τώρα ξυπνά. Ξυπνά απότομα, μες στη βροχή, γυμνή.

Ξυπνά σε έναν κόσμο όπου το τηλέφωνο από την Ουάσινγκτον μπορεί να μη χτυπήσει ποτέ ξανά. Όπου οι βάσεις δεν είναι δεδομένες. Όπου η «ομπρέλα» κλείνει και αφήνει πίσω της έναν ουρανό γεμάτο καταιγίδες. Και τότε η Ευρώπη στέκεται μόνη της.

Όχι απέναντι σε έναν εξωτερικό εχθρό – Ρώσο, Κινέζο, Ιρανό. Αλλά απέναντι στην ίδια της την ανεπάρκεια. Απέναντι στην ψευδαίσθηση που καλλιέργησε η νεοταξική ελίτ της, αυτή η κάστα των Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν, Κιρ Στάρμερ, Εμανουέλ Μακρόν, Φρίντριχ Μερτς και των λοιπών «ηγετίσκων» που για χρόνια πουλούσαν το όνειρο της «παγκόσμιας διακυβέρνησης», της «πράσινης μετάβασης», της «πολυπολιτισμικής αρμονίας», ενώ η Ρωσία ανασυγκροτούνταν και η Κίνα χτιζόταν σιωπηλά ως η νέα υπερδύναμη.

Ο Τράμπ είναι το πρόβλημα για την Νεοταξική Δύση

Και εδώ φτάνουμε στο σημείο ζέσης. Στο σημείο δηλαδή όπου η ανάλυση καίει και η καταγγελία γίνεται πυρ.

Είναι καταφανές πως η νεοταξική Ευρώπη ήθελε και εξακολουθεί να θέλει διακαώς την πτώση του Τράμπ. Έκανε ό,τι μπορούσε για να τον ρίξει. Από οικονομικούς πολέμους μέχρι πολιτικές παρεμβάσεις. Γιατί ο Τράμπ τους χάλασε εντελώς τη σούπα των οραμάτων τους.

Γιατί ο Τράμπ έβαλε ξανά την Αμερική στο επίκεντρο, ενώ το κνώδαλο που είχαν βάλει οι Νεοταξίτες στο θρόνο των ΗΠΑ, είχε κάνει την Αμερική να φαίνεται σαν ένα κακόγουστο αστείο που το περιφρονούσαν οι εχθροί της. Ο Τράμπ λοιπόν ήθελε να ξαναβάλει την Αμερική, όχι σαν παγκόσμιο αστυνόμο αλλά σαν εθνικό κράτος που υπηρετεί πρώτα τον εαυτό του.

Οι νεοταξίτες από την άλλη, ήθελαν πάση θυσία νεκρή τη Ρωσία – για να μην αμφισβητεί την παγκόσμια τάξη – και την Κίνα ζωντανή, γιατί η Κίνα είναι το μοντέλο τους. Και το κινέζικο μοντέλο είναι κεντρικός έλεγχος πολιτών, τεχνολογική επιτήρηση, οικονομική κυριαρχία χωρίς δημοκρατία.

Και συνέβη το αντίθετο. Η Ρωσία όχι μόνο δεν έπεσε μέσα από τον υβριδικό πόλεμο στην Ουκρανία, αλλά ...αναστήθηκε όχι μόνο επειδή ήταν προμαχώνας της Ορθοδοξίας, αλλά επειδή είχε ταυτόχρονα τα υλικά εχέγγυα για να αναστηθεί. Και τα εχέγγυα αυτά έχουν ένα όνομα βαρβάτο: Ενέργεια - πετρέλαιο και φυσικό αέριο.

Η Κίνα μεγάλωσε όχι επειδή είχε τα προσόντα γι' αυτό, αλλά επειδή ο Νεοταξισμός της Παγκοσμιοποίησης της πρόσφερε στο πιάτο όλη την απαραίτητη τεχνολογία που είχε ανάγκη. Πώς; Μα από τις ίδιες τις μεγάλες εταιρίες που κατασκεύαζαν ό,τι είχε ανάγκη η Δύση, βγάζοντας πλέον από τα προϊόντα τους το Made in Germany ή το Made in USA, τα οποία ήταν και παράλληλα εγγύηση ποιότητας και τα αντικατέστησαν με το Made in China, που είναι το αντίθετο. Μ' άλλα λόγια, είναι σαν να της έλεγαν οι Νεοταξίτες ότι "Μην ανησυχείς λατρεμένη μου Κίνα, εσύ θα είσαι ο επόμενος κυρίαρχος"

Τι, μπας και δε τα λέω καλά;

Και από την άλλη, ο Τράμπ πλέον βρίσκεται στο ίδιο μήκος κύματος με τον Πούτιν. Διότι και οι δύο θέλουν να μικρύνουν την Κίνα, να την κρατήσουν σε ισορροπία.

Θαρρείτε πως ο Πούτιν λατρεύει τους Κινέζους; Όχι βέβαια. Αλλά οι νεοταξίτες τη λατρεύουν, γιατί βλέπουν σε αυτήν το μέλλον που ονειρεύονται για όλο τον πλανήτη. Δηλαδή, έναν κόσμο χωρίς έθνη, χωρίς ιστορία, χωρίς ψυχή – μόνο αλγόριθμοι και ελίτ.

Γι’ αυτό αντιτίθενται με μανία στα σχέδια της Αμερικής του Τράμπ. Γι’ αυτό τον πολεμούν σαν να είναι ο διάολος. Και ο Τράμπ το ξέρει. Γι’ αυτό και τους φέρεται σαν πολιτικά σκουπίδια. Και γι’ αυτό θέλει να διαλύσει και το ΝΑΤΟ! Όχι για να αφήσει την Ευρώπη στο έλεος του Πούτιν, αλλά για να τους φέρει σε απόγνωση, να τους αναγκάσει να κοιτάξουν τον εαυτό τους στα μάτια. Να δουν ότι χωρίς την Αμερική, την εύρωστη Αμερική κι όχι την Αμερική της ...κλανιάς δεν είναι τίποτα απολύτως.

Η ίδια η Βρετανία, αυτή η Βρετανία όπου η αυτοκρατορία που είχε στήσει από τον 16ο αιώνα ως τις αρχές του 20ού – ακούγεται σαν μαύρο ανέκδοτο ή σενάριο επιστημονικής φαντασίας – δεν έχει στόλο! Τα μισά της πλοία σαπίζουν στους ναύσταθμους και τα άλλα μισά είναι μισοσυντηρημένα κι έτοιμα να βυθιστούν στην πρώτη πραγματική δοκιμασία. Χώρια που τώρα στις μέρες αυτές δεν είναι μόνο διχασμένη, αλλά και στα πρόθυρα εμφυλίου πολέμου μεταξύ πατριωτών και νεοταξιτών.

Από την άλλη, η Γερμανία. Η πάλαι ποτέ δυνατή και εύρωστη οικονομικά Γερμανία ψάχνεται, ψάχνει ακόμη τον εαυτό της μετά από δεκαετίες ενοχών και «πράσινων» ονείρων. Όσο δε για τη Γαλλία, τα πράγματα είναι ακόμη πιο χειρότερα. Δείχνει διχασμένη, με τον Μακρόν να παριστάνει τον Ναπολέοντα ενώ η χώρα του βυθίζεται σε εσωτερικές κρίσεις.

Για ποιο ΝΑΤΟ λοιπόν να μιλάμε;

Φεύγοντας ο Τράμπ από το απόλυτο δημιούργημα αυτής της πάλαι ποτέ αυτοκρατορίας, είναι σαν να τους δίνει όλους μαζί μέσα στα σαγόνια της Ιστορίας. Διότι το πρόβλημα δεν είναι η Αμερική. Το πρόβλημα είναι ο ίδιος ο Τράμπ για εκείνους – γιατί είναι ο άνθρωπος που τόλμησε να πει την αλήθεια.

Ποιά αλήθεια; Ότι το παιχνίδι τελείωσε.

Αν ο πόλεμος στο Ιράν συνέφερε το νεοταξικό λεφούσι, όχι μόνο θα είχαν συνδράμει με ό,τι είχαν, αλλά και η Γροιλανδία θα ήταν ήδη η 51η πολιτεία. Αντίθετα, προτίμησαν την αποχή, την κριτική, την «ηθική ανωτερότητα». Και τώρα πληρώνουν.

Εν κατακλείδι

Θα το πούμε χωρίς φόβο και χωρίς περιστροφές, με την ίδια ευθύτητα που αρμόζει σε εποχές ρήξης.

Ακόμη κι αν το ΝΑΤΟ δεν διαλυθεί αύριο το πρωί, έχει ήδη αλλάξει για πάντα ο πλανήτης.

Η εμπιστοσύνη έχει ραγίσει. Και όταν ραγίσει η εμπιστοσύνη σε μια συμμαχία, η κατάρρευση δεν είναι θέμα «αν», αλλά «πότε». Οι αυτοκρατορίες δεν πέφτουν μόνο από εξωτερικούς εχθρούς. Πέφτουν όταν χάνουν την πίστη στον εαυτό τους. Όταν οι πολίτες τους αρχίζουν να βλέπουν την ηγεσία τους σαν ξένη, σαν προδοτική. Όταν η ελίτ ζει σε έναν κόσμο παράλληλο, ενώ ο λαός νιώθει γυμνός.

Και αυτό που βλέπουμε σήμερα δεν είναι απλώς πολιτική κρίση. Είναι κάτι βαθύτερο, σχεδόν μεταφυσικό. Είναι η Ιστορία που επιστρέφει για να ζητήσει λογαριασμό, σαν την Ερινύα των αρχαίων Ελλήνων, αδυσώπητη και δίκαιη. Είναι οι προφητείες των μεγάλων Αγίων Γερόντων που έλεγαν ότι το ΝΑΤΟ θα διαλυθεί μαζί με την ΕΟΚ (τότε ήταν ΕΟΚ και μιλάμε για δεκαετία '80 και '90) αλλά και των μεγάλων στοχαστών – από τον Θουκυδίδη που μας δίδαξε ότι η ισχύς δημιουργεί δίκαιο, μέχρι τον Σπένγκλερ που προέβλεψε κι αυτός την παρακμή της Δύσης – που παύουν να είναι λόγια και γίνονται εμπειρία σάρκας και αίματος. Είναι η στιγμή όπου τα ψεύτικα οικοδομήματα της «παγκοσμιοποίησης» αρχίζουν να καταρρέουν, αποκαλύπτοντας τι πραγματικά στέκεται όρθιο. Κι αυτό είναι τα έθνη, καθώς και οι ρίζες και η θέληση για επιβίωση.

Η Ευρώπη, γυμνή πια, έχει δύο δρόμους μπροστά της. Ή θα ξυπνήσει και θα οικοδομήσει τη δική της άμυνα, τη δική της κυριαρχία, με αίμα και ιδρώτα, αποτινάζοντας από πάνω της τη λέρα και τη δυσωδία του Νεοταξισμού ή θα συνεχίσει να κλαίει και να κατηγορεί τον Τράμπ, ενώ η Ιστορία θα την προσπεράσει.

Δεν υπάρχει τρίτος δρόμος. Η ομπρέλα έκλεισε. Η βροχή πέφτει. Και μόνο όσοι έχουν ραχοκοκαλιά θα σταθούν όρθιοι.

Γιατί πίσω από αυτή την κρίση δεν μιλούν οι αναλυτές, δεν μιλούν οι πολιτικοί με τα κοστούμια και τα μικρόφωνα. Μιλά η Ιστορία. Και πίσω από αυτήν υπάρχει κάτι που δεν ελέγχεται από καμία νεοταξική ελίτ, από κανένα think tank, από κανένα σόσιαλ μίντια. Κάτι αρχέγονο. Κάτι αιώνιο. Κάτι που απλώς… έρχεται. Και όταν έρθει, δεν θα ρωτήσει για άδεια. Θα ζητήσει μόνο ένα πράγμα: Αλήθεια!

Πύρινος Λόγιος

sergioschrys@outlook.com