Φωτιά που γεννά φωτιά!

Η οργή ξεχειλίζει: Από τα γιαουρτώματα και τις πετροβολές εναντίον των πολιτικών για τα Μνημόνια μέχρι το καθεστώς Μητσοτακισμού, η βία φέρνει βία, όταν η δικαιοσύνη θάβεται και η ψυχολογική καταπίεση γίνεται καθημερινός κανόνας!

Σκοτεινές σιλουέτες υψώνουν τις γροθιές τους μπροστά στις φλόγες που το ίδιο το καθεστώς άναψε. Δεν είναι τυφλή βία. Είναι η αναπόφευκτη έκρηξη μετά από χρόνια ψυχολογικής βίας, οικονομικής λεηλασίας, ταφής εγκλημάτων και καθημερινής κοροϊδίας του ελληνικού λαού.

Όταν τα ξημερώματα της Τετάρτης τρεις συντονισμένες εμπρηστικές επιθέσεις με γκαζάκια πυρπόλησαν τις κατοικίες στελεχών της Νέας Δημοκρατίας στη Θεσσαλονίκη, όταν η φωτιά στη Χαριλάου επεκτάθηκε σε οχήματα και έστειλε μια 70χρονη μητέρα διασωληνωμένη στο Ιπποκράτειο, όταν άλλοι ένοικοι πάλευαν με αναπνευστικά προβλήματα και εγκαύματα, το καθεστώς και τα φερέφωνά του έσπευσαν να μιλήσουν για «δολοφονικές επιθέσεις» και «τρομοκρατία». Γιατί το κοινό σημείο των θυμάτων, ήταν ότι ήταν όλοι τους στελέχη του Μητσοτακισμού!

Μίλησαν για...«κουλτούρα ανοχής»(χαχα) που πρέπει να συντριβεί! Η αλητεία σε όλο της το μεγαλείο!

Διότι τα κροκοδείλια δάκρυα των ιθυνόντων και δη του διεφθαρμένου Μαρινάκη που έπεσαν στο πάτωμα, δεν φανέρωναν την πραγματική αλήθεια! Αυτή την αλήθεια που καίει!

Αυτή η φωτιά δεν άναψε στις 4:18 τα ξημερώματα. Άναψε χρόνια πριν, από τις ίδιες τις πολιτικές, τις ίδιες τις αδικίες, τις ίδιες τις ταφές εγκλημάτων που το καθεστώς Μητσοτακισμού έχει μετατρέψει σε καθημερινή πρακτική.

Η βία που βλέπουμε σήμερα δεν είναι η αρχή. Είναι η συνέχεια ενός κύκλου που το ίδιο το σύστημα άνοιξε και συντηρεί με ψυχολογική βία καθημερινή, αδυσώπητη και συστηματική.

Το υποκριτικό θέατρο των «σοκαρισμένων» είναι το πιο χυδαίο κομμάτι του έργου. Όσοι σήμερα καταγγέλλουν την «τρομοκρατία» και ζητούν αυστηρότητα, είναι οι ίδιοι που για χρόνια ανέχονταν, δικαιολογούσαν ή υποβάθμιζαν τη βία όταν αυτή προερχόταν από τον «κάτω» κόσμο και στρεφόταν εναντίον του «συστήματος».

Τώρα που η φωτιά άγγιξε τα δικά τους σπίτια, ξαφνικά θυμήθηκαν τη ...δημοκρατία! Μα για ποια δημοκρατία μιλάνε, όταν το ίδιο το καθεστώς έχει καταλύσει το Σύνταγμα, όταν χειρίζεται τη Δικαιοσύνη σαν εργαλείο πολιτικής σκοπιμότητας, όταν θεσμοθετεί παρανόμως το ακαταδίωκτο για τους δικούς του και όταν μπαζώνει ένα καθαρό πολιτικό έγκλημα όπως αυτό των Τεμπών;

Η βία παλικάρια, φέρνει πάντοτε βία. Το άδικο φέρνει αντίδραση. Και όταν η αντίδραση έρχεται, οι αυτουργοί του άδικου παριστάνουν τους αθώους.

Το καθεστώς Μητσοτακισμού δεν είναι απλώς ανίκανη ή σκληρή κυβέρνηση. Είναι ένας μηχανισμός που ρημάζει και απομυζά τον ιδρώτα του ελληνικού λαού ενώ προστατεύει και πλουτίζει τη δική του νομενκλατούρα.

Όταν πολιτικοί και στελέχη εισέρχονται στην πολιτική με περιουσίες λίγων χιλιάδων ευρώ και μέσα σε λίγα χρόνια εμφανίζονται με ενάμισι εκατομμύριο, ενώ ο μισθός τους είναι έξι χιλιάδες ευρώ τον μήνα, τότε δεν μιλάμε για τύχη. Μιλάμε για λεηλασία που ούτε διερευνάται ούτε ενοχλεί κανέναν.

Όταν η ατιμωρησία γίνεται κανόνας για οικονομικούς και πολιτικούς εγκληματίες, όταν το Δημόσιο πληρώνει πέντε εκατομμύρια ευρώ για μια πλατφόρμα σύγκρισης τιμών όπως το posokanei.gr που κατασκευάστηκε από υπερχρεωμένο επιχειρηματία με προσωπικές διασυνδέσεις στην οικογένεια του πρωθυπουργού και που η πραγματική της αξία δεν ξεπερνά τις δέκα χιλιάδες ευρώ, τότε ο πολίτης καταλαβαίνει ότι δεν είναι απλώς φτωχός. Είναι και κοροϊδευμένος.

Και όταν ο ίδιος ο πρωθυπουργός παρουσιάζει αυτή την πλατφόρμα ως «όπλο κατά της ακρίβειας», ενώ ο λαός σαρώνει τα ράφια ψάχνοντας φθηνότερα προϊόντα και σπαταλάει βενζίνη και χρόνο για να του δείξει το κράτος «πόσο χάνει», τότε η ψυχολογική βία γίνεται καθημερινή και αφόρητη.

Το 80% του λαού μας ζει ως υποψήφιος πένης. Μόνο ένα μικρό ποσοστό απολαμβάνει άνεση. Και το καθεστώς, αντί να χτυπήσει τα καρτέλ και τις ρίζες της ακρίβειας, κοροϊδεύει τον πεινασμένο με ψηφιακές εφαρμογές του κ@λου!

Αυτός ο κύκλος δεν είναι καινούργιος. Την 6η Δεκεμβρίου του 2008, όταν ένας αστυνομικός πυροβόλησε και σκότωσε τον 15χρονο Αλέξανδρο Γρηγορόπουλο στα Εξάρχεια, το καθεστώς της εποχής μίλησε για «μεμονωμένο περιστατικό» και για «τυφλή βία» όταν η νεολαία ξεχύθηκε στους δρόμους.

Όμως ο Γρηγορόπουλος δεν ήταν μεμονωμένο περιστατικό. Ήταν η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι της συσσωρευμένης οργής ενάντια σε ένα κράτος που σκότωνε τα παιδιά του και προστάτευε τους δικούς του.

Οι ταραχές που ακολούθησαν δεν γεννήθηκαν από το πουθενά. Γεννήθηκαν από χρόνια αστυνομικής αυθαιρεσίας, κοινωνικής αδικίας και πολιτικής αλαζονείας. Τα ίδια ακριβώς συνέβησαν και το 2010-2012, όταν τα Μνημόνια επέβαλαν τη διάλυση του κοινωνικού ιστού: Μισθοί και συντάξεις πετσοκόπηκαν, δημόσια αγαθά ξεπουλήθηκαν, η ανεργία εκτοξεύτηκε. Οι βίαιες διαδηλώσεις στην Αθήνα, οι συγκρούσεις στο Σύνταγμα, οι φωτιές και οι συλλήψεις δεν ήταν «έργο εξτρεμιστών». Ήταν η φυσική αντίδραση ενός λαού που έβλεπε τη ζωή του να καταστρέφεται από αποφάσεις που πάρθηκαν μακριά από αυτόν και επιβλήθηκαν με τη βία του κράτους και των μηχανισμών καταστολής.

Το καθεστώς της εποχής μίλησε για «χάος» και «αντικοινωνικά στοιχεία». Δεν μίλησε ποτέ για τη δική του ευθύνη στην κοινωνική έκρηξη.

Το ίδιο μοτίβο επαναλαμβάνεται και στο εξωτερικό. Όταν το 2011 στο Λονδίνο η αστυνομία σκότωσε τον Μαρκ Ντάγκαν και χρόνια λιτότητας είχαν ήδη ρημάξει τις λαϊκές συνοικίες, οι ταραχές που ακολούθησαν χαρακτηρίστηκαν «εγκληματικές» και «τυφλές».

Όμως η ρίζα ήταν η ίδια: Οικονομική απελπισία, αστυνομική βία και αίσθημα ότι η δικαιοσύνη είναι μόνο για τους ισχυρούς.

Στη Γαλλία, οι εξεγέρσεις στις συνοικίες και αργότερα τα Κίτρινα Γιλέκα δεν γεννήθηκαν από «μίσος για τη δημοκρατία». Γεννήθηκαν από χρόνια περιθωριοποίησης, οικονομικής βίας και μιας αστυνομίας που συμπεριφέρεται σαν δύναμη κατοχής σε ορισμένες περιοχές.

Παντού το μοτίβο είναι ίδιο: Το κράτος και το κεφάλαιο ασκούν ψυχολογική και υλική βία σε καθημερινή βάση, και όταν ο λαός αντιδρά, το σύστημα τον βαφτίζει «τρομοκράτη» ή «βάνδαλο» για να κρύψει τις δικές του ευθύνες.

Σήμερα στην Ελλάδα του Μητσοτακισμού ο κύκλος έχει γίνει πιο στενός και πιο επικίνδυνος. Το καθεστώς δεν αρκείται πια σε οικονομική λιτότητα. Έχει προσθέσει την ταφή εγκλημάτων, την προστασία των δικών του, την κοροϊδία μέσω ψηφιακών πλατφορμών και την πλήρη απαξίωση της Δικαιοσύνης.

Όταν ο λαός βλέπει ότι ένα πολιτικό έγκλημα όπως τα Τέμπη θάβεται συστηματικά, ότι το ακαταδίωκτο γίνεται νόμος για τους ισχυρούς, ότι η περιουσία ορισμένων πολλαπλασιάζεται ενώ ο ίδιος παλεύει να πληρώσει το ρεύμα και το φαγητό και ότι η απάντηση στην ακρίβεια είναι μια πλατφόρμα που κοστίζει εκατομμύρια και φτιάχτηκε από συνδεδεμένους επιχειρηματίες, τότε κάποιοι «σαλτάρουν».

Δεν είναι καθόλου έκπληξη. Είναι ιστορική νομοτέλεια. Έκπληξη το βλέπουν μόνο τα παχύδερμα που το στομάχι τους ξεχειλίζει από το λίπος και τη καλοζωΐα και οι τσέπες τους είναι γεμάτες από δημόσιο κλεμμένο χρήμα και φουσκώνουν σαν τούβλα μπατικά.

Η ψυχολογική βία που ασκείται καθημερινά είναι πιο ύπουλη και πιο καταστροφική από κάθε κοινό γκαζάκι. Διαβρώνει την ψυχή, σκοτώνει την αξιοπρέπεια και τελικά γεννά αίμα.

Η βία λοιπόν φέρνει βία και το άδικο φέρνει αντίδραση. Το καθεστώς Μητσοτακισμού, με τα εγκλήματά του, τις ταφές του, την αλαζονεία του και την καθημερινή του περιφρόνηση προς τον πολίτη, είναι ο πραγματικός αυτουργός αυτού του κύκλου.

Οι ηθικοί αυτουργοί είναι όσοι για χρόνια καλλιέργησαν το έδαφος της ανοχής όταν η βία εξυπηρετούσε τα σχέδιά τους και τώρα παριστάνουν τους υπερασπιστές της τάξης. Όσοι χτυπήθηκαν από τις εκρήξεις στη Θεσσαλονίκη γλίτωσαν. Μα το αίμα που έχει ήδη χυθεί από την ψυχολογική και οικονομική βία του καθεστώτος είναι πολύ περισσότερο και πολύ πιο συστηματικό. Και αν το καθεστώς συνεχίσει να θάβει τα εγκλήματά του, να προστατεύει τους δικούς του και να κοροϊδεύει τον λαό, η αντίδραση δεν θα σταματήσει σε γκαζάκια. Θα γίνει πιο βαθιά, πιο οργανωμένη και πιο αιματηρή.

Η Ιστορία δεν συγχωρεί όσους ανάβουν τη φωτιά και μετά παριστάνουν τους έκπληκτους όταν αυτή απλώνεται. Το καθεστώς του Μητσοτακισμού άναψε αυτή τη φωτιά και τώρα καλείται να αντιμετωπίσει τις συνέπειες.

Είτε θα αποκαταστήσει πραγματική δικαιοσύνη, είτε θα συνεχίσει να γεννά τη βία που τόσο υποκριτικά καταγγέλλει. Η επιλογή είναι δική του, αν και είναι προφανές το τι θα επιλεγεί.

Αλλά το αίμα, όταν έρθει, θα είναι δικό του δημιούργημα. Και τότε ούτε τα ΜΑΤ, ούτε οι πλατφόρμες, ούτε τα ψέματα θα μπορούν να το σβήσουν!

Αι σιχτίρ πλέον με την υποκρισία. Φτάνει πια! Σηκωθείτε και ξεκουμπιστείτε απ τον τόπο μας κακούργοι, πριν μας κάνετε όλους μας εγκληματίες!

Πύρινος Λόγιος

sergioschrys@outlook.com