H απόφαση για το Ιράν στο Camp David και το μήνυμα της Ρωσίας

Στέλνουν στον Περσικό 20.000 στρατιώτες οι Αμερικανοί με 150 αεροσκάφη F35, F16 και F22, ετοιμάζουν σφοδρή επίθεση που ίσως οδηγήσει και σε πυρηνική σύγκρουση!

Αποκάλυψη για τη μυστική συνάντηση των ΗΠΑ στο Κάμπ Ντέιβιντ: Λήφθηκαν αποφάσεις για το Ιράν!

Μια πολύωρη, μη ανακοινωμένη σύσκεψη κορυφαίων αξιωματούχων εθνικής ασφάλειας των Ηνωμένων Πολιτειών στο Καμπ Ντέιβιντ έχει προκαλέσει έντονη συζήτηση για τα επόμενα βήματα της Ουάσινγκτον απέναντι στο Ιράν και για το ενδεχόμενο νέας στρατιωτικής κλιμάκωσης στη Μέση Ανατολή.

Σύμφωνα με το Axios, τη σύσκεψη προήδρευσε ο αντιπρόεδρος Τζέι Ντι Βανς, ενώ συμμετείχαν ο υπουργός Εξωτερικών Μάρκο Ρούμπιο, ο υπουργός Άμυνας Πιτ Χέγκσεθ, ο ειδικός απεσταλμένος του Λευκού Οίκου Στιβ Γουίτκοφ, ο διευθυντής της CIA Τζον Ράτκλιφ και ο αρχηγός του Γενικού Επιτελείου Νταν Κέιν.

Κύριο θέμα ήταν η επόμενη φάση του πολέμου με το Ιράν, ενώ εξετάστηκε και η σύγκρουση μεταξύ Σαουδικής Αραβίας και Χούθι στην Υεμένη. Αμερικανός αξιωματούχος ανέφερε ότι στη συνάντηση «λήφθηκαν αποφάσεις» σε ορισμένα ζητήματα, χωρίς ωστόσο να διευκρινίζεται αν εγκρίθηκαν νέες στρατιωτικές επιχειρήσεις. Αυτό αφήνει ανοιχτό το ενδεχόμενο τόσο περαιτέρω πίεσης όσο και προετοιμασίας για νέα πλήγματα.

Αμερικανοί στρατηγοί λαμβάνουν ειδοποιήσεις για επιθέσεις του Ιράν σε βάσεις των ΗΠΑ στην Ευρώπη

Σοβαρές ανησυχίες για την ασφάλεια αμερικανικών στρατιωτικών εγκαταστάσεων στην Ευρώπη έχουν προκαλέσει πληροφορίες για πιθανό σχέδιο επίθεσης εναντίον της RAF Φέρφορντ στη Βρετανία, βάσης που χρησιμοποιείται και από τις αμερικανικές δυνάμεις.

Σύμφωνα με αμερικανικά δημοσιεύματα, στρατιωτικοί διοικητές είχαν λάβει προειδοποίηση ότι υπήρχαν ενδείξεις για ενδεχόμενη επίθεση με πιθανή ιρανική σύνδεση. Το σχέδιο φέρεται να εντοπίστηκε έπειτα από υποκλοπές επικοινωνιών και συλλογή πρόσθετων πληροφοριών από υπηρεσίες ασφαλείας.

Η βρετανική αστυνομία έχει ήδη ερευνήσει ύποπτη δραστηριότητα κοντά στη RAF Φέρφορντ, όπου συνελήφθησαν αρκετά άτομα μετά τον εντοπισμό οχημάτων με καύσιμα. Ένας Βρετανοϊρανός υπήκοος συνελήφθη αργότερα στο Λονδίνο, όμως μέχρι στιγμής δεν έχει παρουσιαστεί δημόσια οριστική απόδειξη ότι η Τεχεράνη οργάνωσε την υπόθεση.

Το Ιράν έχει αρνηθεί οποιαδήποτε εμπλοκή. Παράλληλα, σύμφωνα με τις ίδιες πληροφορίες, το Ισραήλ προειδοποίησε τη Γερμανία για αυξημένο κίνδυνο γύρω από αμερικανικές στρατιωτικές εγκαταστάσεις, με ιδιαίτερη αναφορά στις βάσεις Σπάνγκνταλεμ και Ράμσταϊν. Η Ράμσταϊν αποτελεί τη σημαντικότερη αμερικανική αεροπορική βάση στην Ευρώπη και διαδραματίζει κρίσιμο ρόλο στον σχεδιασμό και την υποστήριξη επιχειρήσεων στη Μέση Ανατολή.

Σχέδιο CIA για εσωτερική πίεση στο Ιράν με άξονες τους Κούρδους και τους Μπαλούχους

Ο Αμερικανός αναλυτής Μπράντον Βάιχερτ υποστηρίζει ότι η Ουάσινγκτον έχει εξετάσει εδώ και χρόνια μια στρατηγική εσωτερικής πίεσης στο Ιράν, με δύο βασικούς γεωγραφικούς άξονες: τους Κούρδους στον βορρά και τους Μπαλούχους στον νότο. Ο ίδιος διευκρινίζει ότι πρόκειται για προσωπική εκτίμηση, βασισμένη σε συνομιλίες με νυν και πρώην πρόσωπα που συνδέονται με τη CIA, και όχι για επιβεβαιωμένο αμερικανικό σχέδιο.

Κατά τον Βάιχερτ, η λογική πίσω από ένα τέτοιο σενάριο θα ήταν να αυξηθεί η πίεση στην Τεχεράνη από το εσωτερικό, χωρίς οι Ηνωμένες Πολιτείες να χρειαστεί να εμπλακούν σε μεγάλης κλίμακας χερσαίο πόλεμο. Η συζήτηση αποκτά ιδιαίτερη βαρύτητα λόγω του αδιεξόδου στο Στενό του Ορμούζ.

Μεντβέντεφ: Το Ορμούζ είναι το θερμοπυρηνικό όπλο του Ιράν απέναντι στις ΗΠΑ

Ο Ντμίτρι Μεντβέντεφ υποστήριξε ότι το Ιράν έχει καταφέρει να απαντήσει αποτελεσματικά στις αμερικανικές πιέσεις αξιοποιώντας το Στενό του Ορμούζ ως στρατηγικό όπλο αποτροπής, το οποίο παρομοίασε με «θερμοπυρηνικό» μέσο. Μιλώντας σε συνέντευξή του στην κρατική ραδιοφωνία του Ιράν, ο αντιπρόεδρος του Συμβουλίου Ασφαλείας της Ρωσίας ρωτήθηκε τι μπορεί να κάνει η Τεχεράνη για να ενισχύσει την αποτρεπτική της ικανότητα απέναντι σε ενδεχόμενες απειλές χρήσης πυρηνικών όπλων.

Ο Μεντβέντεφ απάντησε ότι, ακόμη και χωρίς πυρηνικό οπλοστάσιο, το Ιράν έχει στη διάθεσή του ένα εξαιρετικά ισχυρό γεωπολιτικό εργαλείο: τον έλεγχο και τη δυνατότητα διατάραξης της ναυσιπλοΐας στο Ορμούζ.

Τι συμβαίνει – Παλιό δημοσίευμα για επίθεση ΗΠΑ στο Ιράν σε 72 ώρες παρουσιάζεται ως νέο σε περσικά μέσα

Τις τελευταίες ώρες κυκλοφορεί εκ νέου σε περσικά μέσα και λογαριασμούς κοινωνικής δικτύωσης μια είδηση που αποδίδεται στον Economist και κάνει λόγο για «στρατιωτικές ενδείξεις πιθανής έναρξης επιθέσεων μέσα στις επόμενες 72 ώρες».

Σύμφωνα με το κείμενο που αναπαράγεται, δεδομένα παρακολούθησης πτήσεων φέρονται να δείχνουν ασυνήθιστη συγκέντρωση αμερικανικών αεροσκαφών εναέριου ανεφοδιασμού στη βάση Αλ Ουντέιντ, καθώς και μετακινήσεις μαχητικών, μονάδων έρευνας και διάσωσης και αεροσκαφών επιτήρησης και ηλεκτρονικού πολέμου προς την ευρύτερη περιοχή.

Ωστόσο, η συγκεκριμένη πληροφορία δεν είναι νέα. Το δημοσίευμα που παρουσιάζεται σήμερα ως ένδειξη επικείμενης στρατιωτικής επιχείρησης σχετίζεται με γεγονότα του περασμένου Φεβρουαρίου και δεν αποτελεί τρέχουσα αναφορά για τις σημερινές κινήσεις των αμερικανικών δυνάμεων.

Αναφορές για αντιπλοϊκούς πυραύλους του Ιράν κατά πλοίων

Συναγερμός έχει σημάνει στα Στενά του Ορμούζ, καθώς σύμφωνα με αναφορές το Ιράν φέρεται να εκτοξεύει αντιπλοϊκούς πυραύλους με στόχο πλοία που συνοδεύονται από το US Navy. Η πληροφορία, η οποία δεν έχει μέχρι στιγμής επιβεβαιωθεί από ανεξάρτητες ή επίσημες πηγές, προκαλεί έντονη ανησυχία λόγω της στρατηγικής σημασίας των Στενών του Ορμούζ για την παγκόσμια ναυσιπλοΐα και τις ενεργειακές αγορές.

Αναφορές για εκρήξεις στο νησί Κεσμ

Την ίδια ώρα, ο Σουλεϊμάν Αχμέντ, σε ανάρτησή του στην πλατφόρμα X, ανέφερε ότι καταγράφηκαν ήχοι εκρήξεων στο νησί Κεσμ, ένα νησί στρατηγικής σημασίας στον Περσικό Κόλπο. Η ανάρτηση αναφέρει χαρακτηριστικά: «BREAKING: SOUNDS OF EXPLOSIONS REPORTED ON QESHM ISLAND».

Η μεγάλη αντίφαση στην πολιτική των ΗΠΑ

Η Ουάσινγκτον ισχυρίζεται εδώ και μήνες πως θέλει διπλωματική λύση με την Τεχεράνη. Την ίδια στιγμή, όμως, εξετάζει την αποστολή έως και τριών αεροπλανοφόρων, χιλιάδων επιπλέον στρατιωτών και δεκάδων μαχητικών στη Μέση Ανατολή. Αυτή η αντίφαση βρίσκεται πλέον στον πυρήνα της αμερικανικής πολιτικής απέναντι στο Ιράν.

Το Axios περιέγραψε μια σχέση στην οποία οι δύο πλευρές εξακολουθούν να συνομιλούν, αλλά ουσιαστικά δεν εμπιστεύονται η μία την άλλη. Μέσα στους τελευταίους 18 μήνες, δύο προσπάθειες διαπραγμάτευσης κατέρρευσαν και ακολούθησαν νέες πολεμικές συγκρούσεις, ενώ το μνημόνιο που υπογράφηκε τον Ιούνιο δεν κατάφερε να δημιουργήσει μια σταθερή πολιτική διαδικασία.

Το σημαντικότερο πρόβλημα δεν βρίσκεται μόνο στο ουράνιο, στις κυρώσεις ή στο Στενό του Ορμούζ. Βρίσκεται στη δομή της ίδιας της διαπραγμάτευσης. Η κυβέρνηση Τραμπ θέλει γρήγορες, μετρήσιμες και άμεσα εφαρμόσιμες δεσμεύσεις από την Τεχεράνη.

Το Ιράν, αντίθετα, απαιτεί πρώτα εγγυήσεις, άρση ή περιορισμό κυρώσεων και συγκεκριμένες αμερικανικές ενέργειες προτού προχωρήσει σε μη αναστρέψιμες παραχωρήσεις στο πυρηνικό του πρόγραμμα. Αυτό το χάσμα μπορεί να φαίνεται τεχνικό. Στην πραγματικότητα, όμως, είναι βαθιά πολιτικό.

Η απάτη της διπλωματίας υπό την απειλή των βομβαρδισμών

Για την Τεχεράνη, το μεγαλύτερο πρόβλημα είναι ότι οι συνομιλίες δεν πραγματοποιούνται σε ουδέτερο περιβάλλον. Το Ιράν κατηγορεί τις Ηνωμένες Πολιτείες ότι χρησιμοποίησαν στρατιωτική ισχύ ενώ βρίσκονταν σε εξέλιξη διπλωματικές προσπάθειες. Τον Ιούνιο, ο Τραμπ διέταξε νέες επιθέσεις ενώ παρασκηνιακά συνεχίζονταν επαφές μέσω διαμεσολαβητών. Αμερικανός αξιωματούχος είχε δηλώσει τότε στο Axios ότι τα πλήγματα αποσκοπούσαν στην αποκατάσταση της διαπραγματευτικής πίεσης χωρίς να κλείσουν εντελώς την πόρτα μιας συμφωνίας.

Ακριβώς εδώ βρίσκεται η μεγάλη αδυναμία της αμερικανικής προσέγγισης. Όταν η στρατιωτική επίθεση μετατρέπεται σε εργαλείο διαπραγματευτικής πίεσης, η άλλη πλευρά έχει ισχυρό κίνητρο να αμφισβητεί κάθε μελλοντική αμερικανική δέσμευση. Η Ουάσινγκτον από την πλευρά της κατηγορεί την Τεχεράνη ότι δεν υλοποίησε υποχρεώσεις που απορρέουν από το μνημόνιο του Ιουνίου και ότι χρησιμοποιεί τις συνομιλίες για να καθυστερεί αποφάσεις.

Το αποτέλεσμα είναι ένας φαύλος κύκλος: η μία πλευρά απαιτεί πρώτα συμμόρφωση, η άλλη απαιτεί πρώτα εγγυήσεις. Και κάθε αποτυχία παράγει περισσότερες κυρώσεις, περισσότερες στρατιωτικές προετοιμασίες και μεγαλύτερο κίνδυνο νέου πολέμου.

Η «γρήγορη συμφωνία» που δεν ήρθε ποτέ

Ο Τραμπ είχε παρουσιάσει επανειλημμένα την ιρανική κρίση ως ένα πρόβλημα που θα μπορούσε να λυθεί σχετικά γρήγορα με συνδυασμό στρατιωτικής ισχύος και διαπραγματευτικής πίεσης. Όμως η πραγματικότητα αποδείχθηκε πολύ διαφορετική. Τον Ιούνιο, ο ίδιος υπέγραψε ένα μνημόνιο πολύ πιο περιορισμένο από τις αρχικές του απαιτήσεις.

Το Axios σημείωνε τότε ότι οι προηγούμενες αμερικανικές απαιτήσεις για πλήρη εγκατάλειψη του εμπλουτισμού, βαλλιστικών πυραύλων και άλλων ιρανικών δυνατοτήτων δεν περιλήφθηκαν τελικά με αυτή τη μορφή στη συμφωνία. Παράλληλα, ο Τραμπ προειδοποιούσε ότι αν οι επόμενες διαπραγματεύσεις αποτύγχαναν, οι βομβαρδισμοί θα μπορούσαν να επαναληφθούν.

Τρεις μήνες αργότερα, το αδιέξοδο παραμένει. Στις τελευταίες επαφές μέσω του Κατάρ δεν σημειώθηκε ουσιαστική πρόοδος. Αμερικανικές πηγές που μίλησαν στο Axios περιέγραψαν τις συνομιλίες ως ουσιαστικά μπλοκαρισμένες, με καμία πλευρά διατεθειμένη να κάνει πρώτη τη μεγάλη παραχώρηση. Αυτό δεν είναι εικόνα μιας επιτυχημένης πολιτικής καταναγκασμού. Είναι εικόνα στρατηγικού αδιεξόδου.

Το τεράστιο κόστος για τις ΗΠΑ που δεν φαίνεται στις δηλώσεις του Τραμπ

Η τεράστια στρατιωτική παρουσία έχει όμως τίμημα. Το USS Τζορτζ Ουάσινγκτον επιχειρεί ήδη στην περιοχή με περίπου 5.000 άτομα προσωπικό, ενώ το Reuters περιγράφει τις επιπτώσεις των παρατεταμένων πολεμικών αποστολών σε νεαρούς Αμερικανούς ναύτες και στο προσωπικό των πλοίων.

Ακόμη μεγαλύτερες πιέσεις είχαν εμφανιστεί νωρίτερα στο USS Αβραάμ Λίνκολν, του οποίου η παρατεταμένη ανάπτυξη δημιούργησε προβλήματα τροφοδοσίας, υποδομών και ψυχικής επιβάρυνσης του πληρώματος. Η αντικατάστασή του από το Τζορτζ Ουάσινγκτον έγινε ακριβώς επειδή οι επιχειρησιακές απαιτήσεις είχαν παραταθεί πολύ περισσότερο από το συνηθισμένο.

Σύμφωνα με τη Washington Post, ανώτατοι αξιωματικοί του Ναυτικού έχουν προειδοποιήσει ότι η σημερινή ένταση των επιχειρήσεων δεν είναι εύκολα βιώσιμη επ’ αόριστον. Μόλις περίπου το ένα τέταρτο του στόλου αντιτορπιλικών θεωρούνταν πρόσφατα άμεσα διαθέσιμο για ανάπτυξη, ενώ οι παρατάσεις αποστολών δημιουργούν αλυσιδωτά προβλήματα συντήρησης σε ολόκληρο τον στόλο.

Αυτό είναι ίσως το λιγότερο θεαματικό αλλά περισσότερο σημαντικό στοιχείο του πολέμου. Η αμερικανική στρατιωτική ισχύς είναι τεράστια. Δεν είναι όμως απεριόριστη. Κάθε αεροπλανοφόρο που παραμένει μήνες στη Μέση Ανατολή χρειάζεται πλήρωμα, συνοδευτικά πλοία, αεροσκάφη, πυρομαχικά, τεχνική υποστήριξη και στη συνέχεια μακρά περίοδο συντήρησης. Η διαρκής ανάπτυξη δύο ή τριών αεροπλανοφόρων γύρω από το Ιράν δεν είναι ένα απλό μήνυμα ισχύος. Είναι μια τεράστια επιχειρησιακή δέσμευση.

Το Ορμούζ αποκαλύπτει τα όρια της αμερικανικής ισχύος

Το Στενό του Ορμούζ αποτελεί ίσως το καθαρότερο παράδειγμα των ορίων της αμερικανικής ισχύος. Η κυβέρνηση Τραμπ έχει επανειλημμένα υποστηρίξει ότι μπορεί να διασφαλίσει τη ναυσιπλοΐα. Ωστόσο, περιστατικά κατά εμπορικών πλοίων συνεχίζονται.

Τρεις πετρελαιοφόρες μονάδες χτυπήθηκαν την Τρίτη (29/9) από άγνωστα βλήματα μέσα στο Στενό, σύμφωνα με ναυτιλιακές πηγές που επικαλέστηκε το Reuters, ενώ άλλο δεξαμενόπλοιο χτυπήθηκε αργότερα ανοικτά του Ομάν.

Το Washington Institute για τη Μέση Ανατολή διατηρεί διαδραστικό χάρτη που καταγράφει επιθέσεις κατά εμπορικών πλοίων στον Περσικό Κόλπο, στο Ορμούζ και στον Κόλπο του Ομάν. Το ινστιτούτο αναφέρει ότι η ιρανική στρατηγική έχει επικεντρωθεί στην παρεμπόδιση ή την τιμωρία πλοίων που χρησιμοποιούν διαδρομές τις οποίες η Τεχεράνη θεωρεί μη αποδεκτές, ενώ η ναυσιπλοΐα εξακολουθεί να χαρακτηρίζεται υψηλού κινδύνου.

Σύμφωνα με τα διαθέσιμα στοιχεία, 20 δεξαμενόπλοια χτυπήθηκαν μόνο τον τελευταίο μήνα. Πληροφορίες αναφέρουν πως έως και οκτώ πετρελαιοφόρα έχουν πληγεί μέσα σε πέντε ημέρες. Ιρανικές πηγές υποστηρίζουν ότι τα συγκεκριμένα πλοία είχαν ενταχθεί σε λίστα κυρώσεων επειδή φέρονταν να διέρχονται από το Στενό κατά τρόπο που η Τεχεράνη θεωρεί παράνομο. Εξ' άλλου υπάρχουν επιβεβαιωμένες αναφορές για επανειλημμένες επιθέσεις και σημαντική διατάραξη της εμπορικής ναυσιπλοΐας. Την ίδια ώρα, ο Τραμπ έχει δηλώσει ότι το ιρανικό ναυτικό έχει «καταστραφεί» και ότι οι ΗΠΑ διαθέτουν σχεδόν πλήρη έλεγχο του Στενού.

Η συνεχιζόμενη απειλή κατά δεξαμενόπλοιων δείχνει πάντως ότι η πραγματικότητα στο Ορμούζ παραμένει πολύ πιο σύνθετη από αυτή που περιγράφει η αμερικανική πολιτική ρητορική.

Άθικτο το οπλοστάσιο του Ιράν, λένε οι μουλάδες, έμφαση στους πυραύλους κατηγορώντας τους αμερικάνους για...αντιγραφή των Shahed-136

Ο ταξίαρχος Αλί Μπαλαλί, σύμβουλος του διοικητή της Αεροδιαστημικής Δύναμης των Φρουρών της Ισλαμικής Επανάστασης (IRGC), δήλωσε το Σάββατο (3/10/2026) ότι η εφοδιαστική αλυσίδα για την παραγωγή όπλων και πυραύλων παραμένει «πλήρως άθικτη».

Όπως υποστήριξε, το Ιράν δεν αντιμετωπίζει κρίσιμες ελλείψεις στους τομείς που απαιτούνται για την αμυντική του παραγωγή. Σύμφωνα με τον Μπαλαλί, οι βασικές υποδομές, τα εξαρτήματα και οι τεχνολογίες που χρησιμοποιούνται στην παραγωγή πυραύλων κατασκευάζονται πλέον στο εσωτερικό της χώρας.

Υποστήριξε επίσης ότι ορισμένα από αυτά τα συστήματα έχουν δυνατότητα εξαγωγής, παρουσιάζοντας την εγχώρια παραγωγή ως βασικό στοιχείο της στρατηγικής αυτονομίας του Ιράν. Ο Ιρανός αξιωματικός τόνισε ακόμη ότι η εμπειρία των τελευταίων ετών έχει επιταχύνει την ανάπτυξη στον τομέα της αεράμυνας, των μη επανδρωμένων αεροσκαφών και του διαστημικού προγράμματος. Ιδιαίτερη αναφορά έκανε στο Shahed-136, υποστηρίζοντας ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες αναγκάστηκαν να αντιγράψουν την ιρανική σχεδίαση(!)

Ένας πόλεμος χωρίς καθαρή έξοδο

Η σοβαρότερη κριτική στην αμερικανική στρατηγική, επομένως, δεν είναι ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες στερούνται στρατιωτικής δύναμης. Είναι ότι εξακολουθεί να μην είναι ξεκάθαρο ποιο ακριβώς πολιτικό αποτέλεσμα επιδιώκουν με αυτή τη δύναμη. Αλλαγή καθεστώτος;

Πλήρη εγκατάλειψη του ιρανικού πυρηνικού προγράμματος;

Επαναλειτουργία του Ορμούζ;

Μια νέα συμφωνία;

Περιορισμό των πυραύλων;

Ή απλώς μεγαλύτερη πίεση μέχρι η Τεχεράνη να αποδεχθεί τους όρους της Ουάσινγκτον;

Όσο περισσότεροι στόχοι προστίθενται, τόσο δυσκολότερο γίνεται να προσδιοριστεί τι θα αποτελούσε πραγματική επιτυχία. Η αμερικανική κυβέρνηση διαθέτει περισσότερα αεροπλανοφόρα, περισσότερα αεροσκάφη και μεγαλύτερη στρατιωτική ισχύ από το Ιράν. Αλλά αυτό φαίνεται ότι δεν λύνει το βασικό πρόβλημα της διπλωματίας.

Η Ουάσινγκτον ζητά από την Τεχεράνη να πιστέψει ότι οι συμφωνίες θα τηρηθούν, ενώ χρησιμοποιεί ταυτόχρονα τη στρατιωτική πίεση ως εργαλείο για να επιβάλει ταχύτερες παραχωρήσεις. Η Τεχεράνη απαντά με δικές της απαιτήσεις, στρατιωτικές απειλές και πίεση στις θαλάσσιες οδούς. Έτσι η κάθε πλευρά επιβεβαιώνει τους φόβους της άλλης. Και αυτό είναι το πραγματικό αμερικανικό αδιέξοδο: Όσο περισσότερο η Ουάσινγκτον χρησιμοποιεί στρατιωτική ισχύ για να εξαναγκάσει μια διπλωματική λύση, τόσο περισσότερο δυσκολεύεται να δημιουργήσει.