Άδωνις Γεωργιάδης: Ο πολιτικός Ιούδας που «φιλούσε υπέροχα»

Υπάρχει μια αόρατη γραμμή στην ελληνική πολιτική. Ένας άγραφος κανόνας που λέει ότι όσο περισσότερο αποτυγχάνεις, τόσο περισσότερο ανελίσσεσαι. Κι αν αυτό ισχύει για πολλούς, για έναν ισχύει διπλά. Kαι μιλώ για τον Άδωνι Γεωργιάδη! Τον μεγαλύτερο κλόουν της πολιτικής ζωής!

Ο άνθρωπος που κατόρθωσε να πείσει τους πάντες ότι η γραφικότητα είναι πολιτικό προσόν, ότι το γλείψιμο είναι ιδεολογία και ότι η παντός είδους μεταμόρφωση είναι σημάδι… ευφυΐας!

Η ιδέα του να ξαναγράψω μετά από 12 ολόκληρα χρόνια άρθρο για τον Γεωργιάδη, μου την έδωσε μια ανάρτηση στο Facebook ο Νικόλας Γκρέκο ανεβάζοντας αυτή τηξ φωτογραφία.

Ο Γεωργιάδης, είναι μοναδικό φαινόμενο πολιτικού καιροσκόπου. Είναι ο άνθρωπος που σήμερα φιλά και αγκαλιάζει, αυτούς που μέχρι χθες αποκαλούσε «προδότες», «ανθέλληνες», «καταστροφείς της χώρας».

Είναι ο άνθρωπος που μετατρέπει κάθε πολιτικό του προϊστάμενο σε αντικείμενο λατρείας, λες και συλλέγει πορτραίτα μελλοντικών αφεντικών.

Το κολάζ της φώτο το λέει μόνο του.

Ο Άδωνις δεν αλλάζει ποτέ γραμμή. Αλλάζει μόνο αφεντικά. Το μόνο σταθερό είναι το χαμόγελο του μπουλντόγκ που τρέμει μην του πάρουν το κόκαλο.

Τον βλέπεπουμε να αγκαλιάζει τον Μητσοτάκη σαν πνιγμένος που βρήκε σωσίβιο. Να φιλάει τον Καρατζαφέρη σαν χαμένος γιος που γύρισε από την εξορία. Να σκύβει με ευλάβεια στον Σαμαρά, λες και κάθε φιλί είναι «συγγνώμη» για όσα του έσουρε στα πάνελ. Να ακουμπά τον Καραμανλή σαν μαθητευόμενος ταχυδακτυλουργός που τραβάει ρεύμα από πηγή εξουσίας.

Και εκεί, πάνω από όλα, δεσπόζει η επιγραφή που ταιριάζει σ’ αυτόν περισσότερο απ’ όσο του ταιριάζουν οι γραβάτες με τις οποίες βγαίνει στα πάνελ: «Ο Ιούδας φιλούσε υπέροχα».

Μόνο που εδώ ο Ιούδας δεν είναι ένας. Είναι όλοι όσοι εκμεταλλεύτηκαν, εξαπάτησαν και πρόδωσαν τον ελληνικό λαό.

Και ο Άδωνις είναι το κοινό τους εργαλείο. Το μικρό πολιτικό παπαγαλάκι που τραγουδάει ό,τι χρειάζεται για να διατηρήσει θέση, φωνή, οξυγόνο.

Ο Άδωνις δεν πολιτεύεται. Διαφημίζει.

Δεν υπηρετεί την Ελλάδα. Υπηρετεί όποιον του δίνει βήμα.

Δεν πιστεύει σε ιδέες. Πιστεύει σε νούμερα, σε κάμερες, σε αναγνωρισιμότητα. Μ' άλλα λόγια, πιστεύει σε οτιδήποτε του εξασφαλίζει την επόμενη μέρα.Γι’ αυτό και το φιλί του δεν είναι ποτέ τυχαίο. Είναι επένδυση.

Το μόνο που μένει να μάθουμε είναι σε ποιον θα δώσει το επόμενο φιλί. Άν υπάρξει ποτέ τέτοιο.

Και κυρίως, ποιος θα είναι ο επόμενος που θα πέσει στην παγίδα να πιστέψει ότι αυτή η πολιτική καρικατούρα μπορεί να υπηρετήσει οτιδήποτε άλλο πέρα από την ίδια της την επιβίωση.

Το πολιτικό βαμπίρ που άλλαζε αφεντικά όπως αλλάζει κανείς πουκάμισα

Υπάρχουν πολιτικοί που υπηρετούν ιδέες. Μάλιστα, υπήρξαν και τέτοιοι στην Ελλάδα του προτεκτοράτου.

Υπάρχουν πολιτικοί που υπηρετούν συμφέροντα. Μάλιστα, η απόλυτη πλειοψηφία ανήκει σε αυτούς. Και υπάρχουν τέλος και πολιτικοί, που δεν υπηρετούν τίποτα άλλο πέρα από την ίδια τους την επιβίωση.

Εκεί ακριβώς κατοικεί ο Άδωνις Γεωργιάδης. Στη χαραμάδα ανάμεσα στο γελοίο και στο επικίνδυνο. Στο σημείο όπου η κωμωδία αγγίζει τη φρίκη.

Γιατί αυτός ο άνθρωπος δεν πολιτεύθηκε ποτέ. Εμπορεύτηκε. Και μάλιστα με τον πιο χυδαίο τρόπο. Από τα βιβλία του, ως την ίδια του τη πατρίδα.

Δεν υπερασπίστηκε ποτέ ιδέες. Πουλούσε παντα αφήγημα.

Δεν σεβάστηκε ποτέ πολιτικό προϊστάμενο. Απλώς περίμενε να δει ποιος θα επικρατήσει για να πέσει στα πόδια του.

Και όταν έβλεπε ότι κάποιος καταρρέει, τον σταύρωνε με την ίδια ευκολία που ως χθες τον προσκυνούσε. Όπως ακριβώς κάνει ο επαγγελματίας Ιούδας.

Αυτός που, όπως λέει και το κολάζ, ότι «φιλούσε υπέροχα».

Από τα τηλεμάρκετινγκ, στον Καρατζαφέρη

Ο Άδωνις δεν εμφανίστηκε από το κενό. Ήταν προϊόν τηλεοπτικής αγοράς. Άνθρωπος που έμαθε να πουλάει βιβλία με κραυγές, να χτυπάει το χέρι στο τραπέζι, να ουρλιάζει για «αρχαίους Έλληνες που τα είπαν όλα», να κάνει τον τηλεοπτικό ταχυδακτυλουργό που από τη μια παριστανόταν «διανοούμενος», από την άλλη έψαχνε απελπισμένα για ψήφους σε μια εποχή όπου το τηλεοπτικό θέαμα είχε γίνει πολιτικό διαβατήριο.

Κι εκεί εμφανίστηκε ο Γιώργος Καρατζαφέρης. Ο άνθρωπος που τον «υιοθέτησε» πολιτικά, γιατί ήταν κι αυτός ολόϊδιος με τον Άδωνι. Δηλαδή, ένα υπερμέγεθες λαμόγιο, που πουλούσε "Ορθοδοξία" σε τιμή ευκαιρίας. Και φυσικά ήταν ο πρώτος που κατάλαβε ότι ο Άδωνις δεν είναι πολιτικός αλλά σόουμαν.

Στο ΛΑ.Ο.Σ. ο Άδωνις βρήκε το πρώτο του καταφύγιο. Την πρώτη του αγέλη. Τον πρώτο του ρόλο. Έγινε το «μπουλντόγκ» του Καρατζαφέρη, το παιδί που θα φωνάζει, θα επιτίθεται, θα δαγκώνει στα πάνελ, θα κάνει τον θόρυβο που δεν μπορούσαν οι άλλοι. Ήταν χρήσιμος. Και γι’ αυτό έμεινε.

Ως τη στιγμή που κατάλαβε ότι το μαγαζί μικραίνει.Και τότε, όπως κάθε πολιτικός τυχοδιώκτης, πήρε το επόμενο λεωφορείο. Αυτό της ΝΔ του άλλοτε άσπονδου "εχθρού" του. Του Αντώνη Σαμαρά.

Ο άνθρωπος που λοιδορούσε Καραμανλή και Σαμαρά λες και είχε προσωπικό απωθημένο

Κανείς δεν πρέπει να ξεχνά τι έλεγε ο Άδωνις για τον Καραμανλή. Έβγαινε στα κανάλια και τον λοιδορούσε. Τον κατηγορούσε για διαφθορά, για παθητικότητα, για ανικανότητα και ό,τι άλλο του 'ρχόταν .στο μυαλό.

Τον ειρωνευόταν με εκείνη τη γνωστή υστερική φωνή που αναλύει δήθεν «εθνικά θέματα» αλλά στην πραγματικότητα εκπέμπει την ίδια απελπισμένη ένταση ενός ανθρώπου που δεν μπορεί να μείνει εκτός κάμερας ούτε για δέκα λεπτά.

Για τον Σαμαρά, πάλι, είχε άλλο ρεπερτόριο. Αντιμνημονιακός ο ίδιος, μνημονιακός ο Σαμαράς, και ο Άδωνις να στριγκλίζει για «προδοσίες». Τον έσερνε δημόσια, τον υποτιμούσε, τον χλεύαζε.

Μέχρι που… μπήκε στη Νέα Δημοκρατία. Και τότε ξαφνικά… αγάπησε και τον Σαμαρά και τον Καραμανλή.

Αγκαλιές. Χαμόγελα. Φιλάκια στο μάγουλο.Η γνωστή συλλογή φωτογραφιών που κάνει τις λέξεις περιττές.

Διότι ο Άδωνις δεν έχει ποτέ ιδεολογικό παρελθόν. Έχει μόνο φωτογραφικό.

Ο πόλεμος κατά Μητσοτάκη: Ο «ανίκανος», ο «επικίνδυνος», ο «τελευταίος που θα έπρεπε να ηγηθεί»

Εδώ η υποκρισία γυρίζει σε άλλο επίπεδο.

Ο Άδωνις, στα πρώτα χρόνια, τον Μητσοτάκη τον είχε για πολιτικό μηδενικό. Τον αποκαλούσε «άδειο πουκάμισο». Τον ειρωνευόταν για τις ιδέες του και λοιδωρούσε ακόμη και τον πατέρα του, τον Κων/νο Μητσοτάκη. Τον χλεύαζε για τις ικανότητές του (είχε δίκιο όμως σε αυτό) . Μιλούσε για αδυναμία, για ανεπαρκεια, για ανικανότητα.

Και μετά τι έγινε;

Ο Μητσοτάκης έγινε αρχηγός.

Και τότε συνέβη το αναπόφευκτο: Ο Άδωνις μεταμορφώθηκε στον μεγαλύτερο υμνητή του και μάλιστα σε βαθμό παροξυσμού.

Έφτασε να τον αποκαλεί «Μωυσή». Να δίνει μάχη για να τον πείσει ότι είναι ο «εκλεκτός».

Να σκουπίζει κάθε κριτική, να καταπίνει κάθε αντίδραση, να λειτουργεί ως σωματοφύλακας του συστήματος Μητσοτάκη. Ό,τι πιο γελοίο έχει παραγάγει η σύγχρονη δεξιά παράδοση της Ελλάδας.

Και όταν η Καρυστιανού ξεσήκωνε τους Έλληνες… ο Άδωνις έσπευσε να τη χλευάσει κατ' εντολή του...Μωϋσή αφεντικού του!

Και εδώ φανερώνεται ο πραγματικός χαρακτήρας του. Όταν ο λαός, μέσα στην οργή και την αγανάκτηση για το σκάνδαλο της συγκάλυψης υπουργών και του ίδιου του Μητσοτάκη, βρήκε μια αυθεντική φωνή στην Καρυστιανού, ο Άδωνις βγήκε πρώτος να τη χλευάσει. Όχι γιατί διαφωνούσε πολιτικά. Όχι γιατί είχε επιχειρήματα. Αλλά γιατί έπρεπε να υπερασπιστεί το αφεντικό.

Γιατί ξέρει ότι αν πέσει ο Μητσοτάκης, πέφτει κι αυτός. Γιατί ξέρει ότι χωρίς το σύστημα που τον προστατεύει, δεν θα τον κρατούσε ο λαός ούτε πέντε λεπτά. Γιατί η λαϊκή οργή δεν έχει χώρο για θεατράνθρωπους.

Και κυρίως, γιατί η Καρυστιανού είναι αυθεντική. Κι αυτός είναι ψεύτικος μέχρι τον πυρήνα του.

Συμπέρασμα

Ο Άδωνις δεν είναι πια απλώς μια καρικατούρα. Δεν είναι ο γραφικός τηλεπλασιέ που κάποτε γελούσαμε μαζί του. Δεν είναι το μπουλντόγκ του χθες.

Είναι κάτι πολύ χειρότερο. Είναι το απόσταγμα μιας άρρωστης πολιτικής τάξης που επιβιώνει μόνο αν γλείψει, μόνο αν προδώσει, μόνο αν πατήσει πάνω σε όσους την πίστεψαν.

Είναι ο άνθρωπος που φόρεσε δεξιά προβιά για να υπερασπιστεί τα πιο αριστεροτραφή μνημόνια.

Που φόρεσε προσωπείο “πατριώτη” για να ξεπουλήσει τελικά την ίδια του την παράταξη.

Που κατηγόρησε, ξέρασε λάσπη, έβρισε, ύβρισε, και μετά φίλησε τα ίδια πρόσωπα σαν να μην υπήρξε χθες.

Και τώρα ζητάει και τα ρέστα. Τώρα έχει το θράσος να σηκώνει το δάχτυλο στον λαό. Να ειρωνεύεται πχ μια γυναίκα που ξεσήκωσε Έλληνες όταν εκείνος κρυβόταν πίσω από τον “Μωυσή” του για να μη λερωθεί.

Να κοροϊδεύει την οργή ενός έθνους που δεν αντέχει άλλη συγκάλυψη.

Να βγαίνει ως τιμητής όταν είναι ο ίδιος υπόδειγμα της πολιτικής σήψης.

Ο Άδωνις δεν υπήρξε ποτέ δεξιός, ούτε πατριώτης, ούτε μεταρρυθμιστής. Υπήρξε πάντα και μόνο ένας επαγγελματίας μεταμορφιστής.

Ένα πολιτικό φάντασμα που ζει απομυζώντας εξουσία.

Ένας Ιούδας με μικρόφωνο.

Ένας αυλικός που αλλάζει βασιλιά κάθε φορά που μυρίζει πτώση.

Ένας υπηρέτης του εκάστοτε θρόνου, όχι του λαού.

Και όταν η Ιστορία γράψει γι’ αυτόν, δεν θα χρειαστεί πολλές λέξεις. Θα αρκεί μία μόνο φράση: Υπόδειγμα παρακμής.

Γιατί σε κάθε εποχή, η πολιτική φθορά προσωποποιείται κάπου. Στη δική μας εποχή, δεν χρειάζεται να ψάξουμε βαθιά. Φοράει μπλε κοστούμι, μιλάει ακατάπαυστα και αλλάζει αφεντικά πριν προλάβεις να αλλάξεις κανάλι.

Ο Άδωνις δεν θα εκπέσει από πολιτικό λάθος. Θα εκπέσει από κάτι πολύ πιο απλό. Από το ίδιο το βάρος της γελοιότητας του.

Κι όταν συμβεί αυτό, θα δούμε κάτι πολύ όμορφο. Θα δούμε έναν ολόκληρο λαό να ανασαίνει. Και να φτύνει στον κόρφο του.

Πύρινος Λόγιος

sergioschrys@outlook.com