Αντιθέσεις:Οι επτά κεφαλές τις Aποκάλυψης που έγιναν ...οκτώ!

Κρύβεται ο Αντίχριστος πίσω από το θηρίο της Αποκάλυψης;

Σήμερα στις "Αντιθέσεις" θα παρουσιάσουμε την άλλη άποψη, την πιο ορθολογοτεχνική, όσον αφορά τους καιρούς που ζούμε μιας και πολλοί εξ ημών, είμαστε στην άποψη πως ζούμε την "εποχή του Ψευδοπροφήτη", δηλαδή την εποχή πρίν τον Αντίχριστο. Η άποψη αυτή δεν είναι εντελώς αντίθετη με τη θέση τη δική μας. Απλά σκιαγραφεί διαφορετικά τα πράγματα, ζητώντας αποδείξεις και τεκμήρια για τον ρολο τόσο των μεγάλων τραπεζικών οικογενειών, όσο και για τις βλέψεις τους και τον ρόλο που παίζουν στη Νέα Τάξη Πραγμάτων τους.

Υπάρχει εδώ και χρόνια μια θεωρία που περιφέρεται επίμονα στο διαδίκτυο και σε κύκλους που αναζητούν την κρυφή πραγματικότητα πίσω από την επίσημη εικόνα του κόσμου.

Λέει πως πίσω από την παγκόσμια οικονομική και πολιτική εξουσία στέκονται επτά πανίσχυρες οικογένειες, οι οποίες κινούν κυβερνήσεις, τράπεζες, πολέμους και αγορές σαν αόρατοι μαέστροι. Και πως αυτές ακριβώς είναι τα «επτά κεφάλια» του θηρίου της Αποκάλυψης. Κάποιοι προχωρούν ακόμη μακρύτερα και ισχυρίζονται ότι μέσα από αυτό το σύστημα θα αναδυθεί τελικά ο Αντίχριστος.

Το ερώτημα όμως δεν είναι αν ο κόσμος γνωρίζει σκοτεινές συγκεντρώσεις ισχύος. Το ερώτημα είναι αν αυτό που κυκλοφορεί ως ερμηνεία είναι όντως εκείνο που λέει η ίδια η Αποκάλυψη.

Η απάντηση απαιτεί νηφαλιότητα και φόβο Θεού. Διότι άλλο πράγμα είναι η βιβλική και πατερική ανάγνωση των συμβόλων και άλλο η βεβιασμένη προσπάθεια να προσαρμόσουμε τα οράματα του Ιωάννη σε σύγχρονους καταλόγους ονομάτων, δυναστειών και οίκων. Η πρώτη οδός φωτίζει. Η δεύτερη συχνά τυφλώνει.

Ο Ευαγγελιστής Ιωάννης γράφει: «Καὶ εἶδον ἐκ τῆς θαλάσσης θηρίον ἀναβαῖνον, ἔχον κέρατα δέκα καὶ κεφαλὰς ἑπτά» (Αποκ. 13:1). Το θηρίο λοιπόν αναδύεται από τη θάλασσα —από το ανήσυχο πλήθος των εθνών, από το χάος των λαών— και φέρει επτά κεφάλια και δέκα κέρατα. Η εικόνα είναι τρομερή, αλλά δεν είναι αινιγματική μέχρι τέλους. Στο δέκατο έβδομο κεφάλαιο ο ίδιος ο άγγελος δίνει το κλειδί και δεν αφήνει τον αναγνώστη να μαντεύει στο σκοτάδι: «Αἱ ἑπτὰ κεφαλαὶ ἑπτὰ ὄρη εἰσίν… καὶ βασιλεῖς ἑπτά εἰσιν» (Αποκ. 17:9-10).

Τα επτά κεφάλια συνδέονται ταυτόχρονα με επτά όρη και με επτά βασιλείς. Η αναφορά στα επτά όρη έστρεψε ήδη από τους πρώτους αιώνες το βλέμμα των ερμηνευτών προς τη Ρώμη, την πόλη των επτά λόφων, την αυτοκρατορία που τότε φαινόταν αιώνια. Για τους πρώτους Χριστιανούς η ρωμαϊκή εξουσία δεν ήταν απλώς πολιτική μηχανή. Ήταν δύναμη που αξίωνε λατρεία. Μπορούσε να ζητήσει από τον άνθρωπο εκείνο που ανήκει μόνο στον Θεό: την προσκύνηση του αυτοκράτορα ως θεού. Και εκεί ακριβώς αποκαλύπτεται ένα από τα βαθύτερα νοήματα του θηρίου.

Το θηρίο δεν είναι μονάχα ένας συγκεκριμένος άνθρωπος μιας εποχής. Είναι η εξουσία όταν γίνεται είδωλο. Είναι η δύναμη όταν παύει να ζητά υπακοή στους νόμους και αρχίζει να απαιτεί την ίδια τη συνείδηση. Είναι το σύστημα που δεν ανέχεται να υπάρχει τίποτε υπεράνω του και θέλει να καθίσει στον τόπο του Θεού.

Και τότε έρχεται το πιο μυστηριώδες σημείο του οράματος. Ο Ιωάννης γράφει: «Καὶ τὸ θηρίον ὃ ἦν καὶ οὐκ ἔστιν, καὶ αὐτὸς ὄγδοός ἐστιν, καὶ ἐκ τῶν ἑπτά ἐστιν, καὶ εἰς ἀπώλειαν ὑπάγει» (Αποκ. 17:11). Είναι όγδοος, και όμως προέρχεται από τους επτά. Ήταν και δεν είναι, και επανέρχεται ως κάτι που μοιάζει καινούργιο, ενώ φέρει μέσα του την ίδια ουσία της αποστασίας.

Τι σημαίνει αυτό;

Οι ερμηνευτές δεν έδωσαν όλοι την ίδια απάντηση, και η ευλάβεια επιβάλλει να μην προσποιούμαστε βεβαιότητα εκεί όπου η Γραφή αφήνει πέπλο. Η Αποκάλυψη μιλά με ιστορικές εικόνες της εποχής του Ιωάννη και συνάμα στρέφει το βλέμμα προς την τελική σύγκρουση της Ιστορίας.

Ο άγιος Ανδρέας Καισαρείας, ένας από τους σημαντικότερους ορθόδοξους ερμηνευτές του βιβλίου, συνδέει την έσχατη εκδήλωση αυτής της αντίθεης δυνάμεως με τον Αντίχριστο. Η πατερική σκέψη όμως δεν μας επιτρέπει να κατασκευάζουμε με θράσος καταλόγους σημερινών προσώπων, οικογενειών και οργανισμών και να τους σφραγίζουμε με το όνομα του θηρίου.

Εδώ πρέπει να ειπωθεί καθαρά κάτι που συχνά παρασιωπάται. Η Αγία Γραφή δεν ομιλεί πουθενά για «επτά οικογένειες που κυβερνούν τον κόσμο». Υπάρχουν πράγματι στον κόσμο τεράστιες συγκεντρώσεις πλούτου από συγκεκριμένες οικογένειες ή νεόπλουτους του 21ου αιώνα.

Μπορεί πολιτικές εξουσίες, πολυεθνικές επιχειρήσεις, τράπεζες και ισχυροί άνθρωποι να επηρεάζουν κυβερνήσεις και κοινωνίες. Αυτό ανήκει στην ιστορική και πολιτική έρευνα και δεν είναι θέμα που πρέπει να αγνοείται. Δεν έχουμε όμως το δικαίωμα να αρπάξουμε αυτή την πραγματικότητα και να αναφωνήσουμε: «Ιδού αι επτά κεφαλαί της Αποκάλυψης». Η Αποκάλυψη δεν μας παραδίδει τέτοια ονόματα. Και όποιος βιάζεται να τα προσθέσει, δεν ερμηνεύει την Γραφή, αλλά την χρησιμοποιεί.

Υπάρχει όμως κάτι βαθύτερο —και ίσως πολύ πιο ανησυχητικό— από κάθε κατάλογο οικογενειών. Το θηρίο παρουσιάζεται ως παρωδία του Χριστού.

Ένα από τα κεφάλια του φαίνεται «ὡς ἐσφαγμένον εἰς θάνατον», αλλά η θανατηφόρα πληγή του θεραπεύεται. Και τότε «ἐθαύμασεν ὅλη ἡ γῆ ὀπίσω τοῦ θηρίου» (Αποκ. 13:3).

Προσέξτε την αντίστιξη. Ο Χριστός είναι το αληθινό Αρνίον το εσφαγμένον και αναστημένον. Το θηρίο επιχειρεί να στήσει μια ψεύτικη εικόνα θανάτου και επιστροφής, μια απομίμηση σωτηρίας χωρίς μετάνοια, μια ανάσταση χωρίς Σταυρό. Ο Χριστός έχει μαθητές. Το θηρίο αποκτά προσκυνητές. Ο Χριστός σφραγίζει τους ανθρώπους Του διά του βαπτίσματος, με το όνομά Του. Το θηρίο απαιτεί το δικό του χάραγμα. Ο Χριστός προσφέρει ελευθερία που περνά μέσα από την απώλεια του εαυτού. Το θηρίο υπόσχεται ασφάλεια και ζητά υποταγή.

Γι’ αυτό το ουσιαστικό ερώτημα δεν είναι μόνο: «Ποιος θα είναι ο Αντίχριστος;» Το ουσιαστικότερο είναι: «Πώς θα μπορέσει ο κόσμος να τον δεχθεί;»

Ο Απόστολος Παύλος ομιλεί για τον «ἄνθρωπον τῆς ἁμαρτίας» και τον «υἱὸν τῆς ἀπωλείας», εκείνον που θα υψώσει τον εαυτό του υπεράνω παντός λεγομένου Θεού. Η βιβλική εικόνα επιτρέπει πράγματι να μιλούμε για μια τελική, προσωπική κορύφωση της αποστασίας του ανθρώπου και της ενέργειας του διαβόλου. Δεν επιτρέπει όμως να ορίζουμε αυθαίρετα από ποια σημερινή οικογένεια, χώρα ή μηχανισμό θα προέλθει. Η προφητεία φωτίζει το πνεύμα της αποστασίας· δεν μας χαρίζει ημερολόγιο και επώνυμα.

Και ίσως εδώ βρίσκεται εκείνο που συχνά χάνουμε όταν ανοίγουμε την Αποκάλυψη με αγωνία κατασκόπου. Όλοι αναζητούμε το θηρίο. Ο Ιωάννης όμως θέλει πρώτα να μας μάθει να αναγνωρίζουμε το πνεύμα του θηρίου.

Κάθε φορά που η εξουσία αξιώνει να γίνει θεός. Κάθε φορά που το χρήμα αγοράζει τη συνείδηση. Κάθε φορά που ο άνθρωπος θυσιάζεται για να σωθεί ένα σύστημα. Κάθε φορά που η αλήθεια πρέπει να σκύψει μπροστά στη δύναμη. Κάθε φορά που ο κόσμος υπόσχεται ασφάλεια με αντίτιμο την ψυχή. Εκεί αρχίζει να φαίνεται γιατί ο Ιωάννης διάλεξε την εικόνα του θηρίου. Δεν ζωγράφισε ένα απλό πολιτικό σχήμα. Ζωγράφισε την εξουσία που μισεί το μέτρο και διψά για λατρεία.

Και υπάρχει μια λεπτομέρεια που συγκλονίζει όποιον την προσέξει ως το τέλος. Απέναντι στο θηρίο ο Θεός δεν παρουσιάζει ένα μεγαλύτερο θηρίο. Δεν απαντά στη δύναμη με περισσότερη δύναμη του ίδιου είδους. Παρουσιάζει ένα Αρνίον. Απέναντι στη βία, τον Χριστό. Απέναντι στην επιβολή, τη θυσία. Απέναντι στον φόβο, την πίστη. Απέναντι στην παγκόσμια ισχύ των ισχυρών, έναν Εσταυρωμένο. Και στο τέλος δεν νικά εκείνος που εφαίνετο ισχυρότερος. Νικά το Αρνίον.

«Οὗτοι μετὰ τοῦ Ἀρνίου πολεμήσουσι, καὶ τὸ Ἀρνίον νικήσει αὐτούς» (Αποκ. 17:14).

Γι’ αυτό ο Χριστιανός δεν ανοίγει την Αποκάλυψη για να ανακαλύψει ποια οικογένεια κυβερνά κρυφά τον κόσμο. Την ανοίγει για να μάθει ποιος πραγματικά κυβερνά την Ιστορία. Η τελευταία λέξη του βιβλίου δεν ανήκει στο θηρίο, ούτε στους βασιλείς, ούτε στον δράκοντα, ούτε στον Αντίχριστο. Ανήκει στον Χριστό.

Το θηρίο μπορεί να εμφανιστεί πανίσχυρο. Μπορεί «ὅλη ἡ γῆ» να θαυμάσει όπισθέν του. Μπορεί οι άνθρωποι κάποτε να αναρωτηθούν με δέος: «Τίς ὅμοιος τῷ θηρίῳ; τίς δύναται πολεμῆσαι μετ’ αὐτοῦ;» Η Αποκάλυψη όμως έχει ήδη δώσει την απάντηση, πριν ακόμη ολοκληρωθεί το δράμα. Το Αρνίον θα το νικήσει.

Και αυτή είναι ίσως η σημαντικότερη προφητεία ολόκληρου του βιβλίου. Όχι ποιος θα είναι ο Αντίχριστος. Αλλά ποιος θα είναι ο Νικητής. facebook