Βενεζουέλα: Όταν oι ΗΠΑ και η Δύση κατέρριψαν μόνοι τους το άλλοθί τους!

Η στρατιωτική επέμβαση των ΗΠΑ, η αιχμαλωσία Maδούρο και το τέλος του μύθου περί “διεθνούς νομιμότητας”

Η αιφνίδια και βίαιη αμερικανική επέμβαση στη Βενεζουέλα δεν αποτελεί απλώς ένα ακόμη επεισόδιο της μακράς ιστορίας επεμβατισμού των Ηνωμένων Πολιτειών στη Λατινική Αμερική. Πρόκειται για μια τομή, για ένα ποιοτικό άλμα προς τα πίσω, στην πιο ωμή και απροκάλυπτη εκδοχή της αυτοκρατορικής ισχύος.

Η εικόνα βομβαρδισμένης πρωτεύουσας, η φερόμενη αιχμαλωσία εν ενεργεία αρχηγού κράτους και η μεταφορά του εκτός χώρας για «δίκη», χωρίς διεθνή νομιμοποίηση, συνιστούν γεγονός τεραστίου συμβολικού και γεωπολιτικού βάρους. Δεν είναι απλώς μια ακόμη στρατιωτική επιχείρηση μιας υπερδύναμης. Ουσιαστικά είναι ένα μήνυμα προς όλο τον κόσμο.

Η κυβέρνηση του Ντόναλντ Τράμπ, άγνωστο γιατί, επέλεξε να ντύσει αυτή την ενέργεια με το γνώριμο αφήγημα της «ναρκο-τρομοκρατίας» και της αποκατάστασης της δημοκρατίας. Ωστόσο, πίσω από την όποια ρητορική, η ουσία παραμένει αμείλικτη.

Μια υπερδύναμη εισβάλλει στρατιωτικά σε κυρίαρχο κράτος, πλήττει το προεδρικό μέγαρο, στρατιωτικές και πολιτικές υποδομές, και επιβάλλει διά της βίας αλλαγή καθεστώτος. Ό,τι κι αν πιστεύει κανείς για τον Νίκολας Μαδούρο, το προηγούμενο ή μάλλον, το τετελεσμένο που δημιουργείται, είναι εφιαλτικό. Από αυτή τη στιγμή και μετά, το Διεθνές Δίκαιο παύει να είναι ούτε καν πρόσχημα και μετατρέπεται σε εργαλείο επιλεκτικής χρήσης. Ούτως ή άλλως ήταν έτσι ανέκαθεν, αλλά σήμερα απλά έπεσε και η τελευταία μάσκα.

Η μεγαλύτερη όμως γεωπολιτική ζημιά δεν αφορά τη Βενεζουέλα απλώς, αλλά το ίδιο το δυτικό αφήγημα. Μ' άλλα λόγια, με μία κίνηση, η Ουάσιγκτον ακύρωσε πλήρως κάθε ηθικό επιχείρημα που είχε επιστρατευθεί εναντίον της Ρωσία για τον πόλεμο στην Ουκρανία.

Όταν βομβαρδίζεις πρωτεύουσες και συλλαμβάνεις προέδρους χωρίς διεθνή εξουσιοδότηση, δεν μπορείς την επόμενη ημέρα να μιλάς για «σεβασμό της κυριαρχίας» και «κανόνες» και άλλες μπούρδες. Με αποτέλεσμα να ευνοηθεί από το πουθενά η ίδια η Ρωσία, ασχέτως αν είχε όλα τα δίκια του κόσμου με την επέμβαση της στην "αδελφή" χώρα Ουκρανία. Η Μόσχα, είτε το επιδιώξει είτε όχι, βρίσκεται πλέον σε πλεονεκτική θέση στο επίπεδο της διεθνούς επιχειρηματολογίας, όχι επειδή άλλαξε η φύση των πράξεών της, αλλά επειδή η Δύση αυτοαποκαλύφθηκε.

Ιδιαίτερη σημασία ασφαλώς, έχει και το εσωτερικό μέτωπο στις Ηνωμένες Πολιτείες. Η απουσία σαφούς εξουσιοδότησης από το Κογκρέσο, οι πρώτες αντιδράσεις ακόμη και Ρεπουμπλικανών γερουσιαστών και η οργισμένη στάση των Δημοκρατικών δείχνουν ότι ο Tράμπ άνοιξε ένα επικίνδυνο ρήγμα στο εσωτερικό της αμερικανικής πολιτείας. Αντί να αποδυναμώσει τους διεθνιστικούς κύκλους που πολεμά ρητορικά, τους προσέφερε ένα ισχυρότατο όπλο: Την εικόνα ενός προέδρου που ενεργεί μονομερώς, στρατιωτικά και εκτός συνταγματικού πλαισίου. Αυτό το γεγονός από μόνο του μπορεί να αποδειχθεί πιο καταστροφικό πολιτικά από οποιαδήποτε στρατιωτική «επιτυχία» στο Καράκας.

Το κρίσιμο ερώτημα, λοιπόν, δεν είναι αν ο Mαδούρο ήταν τύραννος ή αν η Βενεζουέλα βρίσκεται σε κρίση. Το ερώτημα είναι τι κόσμο χτίζουμε μετά από αυτή την πράξη. Έναν κόσμο όπου η ισχύς αντικαθιστά πλήρως τον νόμο, όπου οι «δίκες» γίνονται μετά τους βομβαρδισμούς και όπου η έννοια της κυριαρχίας επιβιώνει μόνο για όσους έχουν πυραύλους. Αν αυτό είναι το νέο δόγμα, τότε δεν βαδίζουμε προς σταθερότητα αλλά προς γενικευμένη σύγκρουση γιγάντων.

Η Ρωσία και η Κίνα, περίμεναν - παράδοξο μεν, αλλά όχι στην εποχή που ζούμε - με αδημονία το χτύπημα αυτό. Κι αυτό διότι τις προσφέρει αυτομάτως πλήρη "ασυλία" τόσο για τη Μόσχα (Ουκρανία), όσο και για την Κίνα (Ταϊβάν). Δεν θα περνούν λοιπόν πλέον οι πομφόλυγες περί ...δημοκρατίας και τυράννων. Κι αν ειπωθούν τελικά, θα γίνουν απλώς...χαρτοπόλεμος για τις Απόκριες.

Μ' άλλα λόγια, ακόμη κι αν πέσει ο Τράμπ, έχει ήδη αποκαλυφθεί το αληθινό πρόσωπο των ισχυρών, ειδικά των δυτικών υποκριτών. Ο Τράμπ άνοιξε τον ασκό του Αιόλου και φέρνει την παγκόσμια σύγκρουση (η οποία δεν είναι άλλη από την - ούκ άνευ - τελική προσπάθεια μέχρις εσχάτων για το ποιά πλευρά θα επικρατήσει για τον έλεγχο του πλανήτη) νωρίτερα απ' όσο υπολόγιζαν οι ελίτ της Λέσχης Μπίλντερμπεργκ και του WEF.

Μένει λοιπόν να δούμε τις αντιδράσεις των Ρώσων και των Κινέζων, αλλά υπό τη σκιά του πολέμου στην Ουκρανία, όπου η Μόσχα είναι βέβαιο ότι θα καταλάβει πάση θυσία την Οδησσό και το Μικολάεφ, δηλάδή τα στρατηγικά λιμάνια της Μαύρης Θάλασσας και ίσως δούμε και τη Κίνα να ενσωματώνει και την Ταϊβάν, η οποία συμβολίζει την παραδοσιακή Κίνα και όχι το μόρφωμα που ξέρουμε ήδη.

Όπως και να έχει, η περίφημη τέταρτη φάση του Γ' ΠΠ είναι εδώ, στο κατώφλι μας. Κι όποιος δεν το έχει ήδη καταλάβει, απλά ζει σε άλλο σύμπαν...