Ε, όχι και τον Βενιζέλο! Ε, όχι, θα χαρακωθούμε ομαδικώς!
Εφιαλτικό σενάριο - Ο Βενιζέλος «ράβεται» για πρωθυπουργός με σφραγίδα διαπλοκής - Ποιοι τον θέλουν στο προσκήνιο;

Ενώ οι κάλπες δείχνουν ...χάος, η κινητικότητα του Ευάγγελου Βενιζέλου και η ρητορική περί «εθνικής συνεννόησης», τροφοδοτούν συζητήσεις για πρόσωπα «ευρύτερης αποδοχής» που προωθούν επιχειρηματικά συμφέροντα…

Τέσσερις δημόσιες παρεμβάσεις μέσα σε λίγες ημέρες δεν συνιστούν απλώς μια έκρηξη πολιτικής ανησυχίας. Συνιστούν μια συστηματική προσπάθεια επιστροφής στο κέντρο του πολιτικού παιχνιδιού.
Ο Ευ. Βενιζέλος μοιράζει συμβουλές σε κυβέρνηση και αντιπολίτευση, εμφανίζεται ως ο άνθρωπος των συναινέσεων και αφήνει ανοιχτό το πεδίο για τον δικό του ρόλο.
Την ίδια ώρα, στους πολιτικούς διαδρόμους, φουντώνουν και τα σενάρια περί παρασκηνιακών σχεδιασμών και διαπλοκής επιχειρηματικών συμφερόντων που αναζητούν πρόσωπο για την επόμενη μέρα, καθώς ολοκληρώνεται ο νέος κύκλος των δημοσκοπήσεων και φως στο τούνελ δεν φαίνεται για κανέναν.
Ιδιαίτερα που μετά την παραίτηση του Πάνα από το ΠΑΣΟΚ και την Εξεταστική για τα... κόκκινα δάνεια, όλοι βλέπουν τους εφιάλτες τους.
Τους βλέπει ...ευφυείς(!)
Τι θα έλεγε ο Βενιζέλος στον Νίκο Ανδρουλάκη και στον Αλέξη Τσίπρα εάν μετά τις εκλογές αναγκαστούν να καθίσουν στο ίδιο τραπέζι; Στο 5ο Οικονομικό Συνέδριο της «Ναυτεμπορικής», ο πρώην πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ χαρακτήρισε και τους δύο ...ευφυείς(!), για να προσθέσει ότι στην ελληνική πολιτική κυριαρχεί μια «φοβική αντίληψη των πραγμάτων».
Μόνο που η τέταρτη παρέμβασή του μέσα σε λίγες ημέρες δεν μοιάζει με απλή υπόδειξη προς τους πολιτικούς αρχηγούς. Ο Βενιζέλος εμφανίζεται να προεξοφλεί ένα πολιτικό σκηνικό χωρίς αυτοδυναμία, να προειδοποιεί για την ανάγκη συνεργασιών και, ταυτόχρονα, να τοποθετεί τον εαυτό του στο κάδρο των πρωταγωνιστών της επόμενης μέρας.
Τέσσερις παρεμβάσεις, ένα πολιτικό μήνυμα
Δεν λέει ότι θέλει να γίνει πρωθυπουργός. Δεν χρειάζεται, άλλωστε, να το πει ευθέως για να ανοίξει η σχετική συζήτηση.
Αλλά όταν κάποιος επανέρχεται διαρκώς στην ...ανάγκη εθνικής «συνεννόησης», προβάλλει την εμπειρία του από κυβερνήσεις συνεργασίας και εμφανίζεται ως ο πολιτικός που μπορεί να συνομιλήσει με όλους, είναι εύλογο να αναρωτιέται κανείς αν προετοιμάζει το έδαφος για κάτι περισσότερο από τον ρόλο του σχολιαστή.
Είχαν προηγηθεί το άρθρο του στο «Βήμα», η ομιλία του στην ΕΣΗΕΑ, στις 9 Νοεμβρίου, και η συνέντευξή του στον Γιώργο Κουβαρά, στις 11 Νοεμβρίου, στο ΕΡΤnews.
Η αλληλουχία έχει πολιτικό ενδιαφέρον. Από τις αιχμές για τα διδάγματα της οικονομικής κρίσης που δεν αξιοποιήθηκαν, μέχρι τις θετικές αναφορές στην παρουσία του Κυριάκου Μητσοτάκη στον ΟΗΕ και την προθυμία του να συνομιλεί με τον πρωθυπουργό, ο Βενιζέλος φροντίζει να μη στριμώχνεται σε ένα κομματικό στρατόπεδο. Αυτό ακριβώς είναι το πλεονέκτημα που επιχειρεί να οικοδομήσει: Να εμφανίζεται ως ο «θεσμικός» συνομιλητής όλων, την ώρα που οι υπόλοιποι πολιτικοί αρχηγοί συγκρούονται για την πρωτοκαθεδρία.
Οι συνεργασίες ως πολιτική ευκαιρία
Η συζήτηση για τις κυβερνήσεις συνεργασίας ή ειδικού σκοπού πάντως πληθαίνουν όσο μεγαλώνουν τα αδιέξοδα. Και ασφαλώς δεν αφορά μόνο το ΠΑΣΟΚ ή τον Αλέξη Τσίπρα.
Αφορά τη Νέα Δημοκρατία, που επιμένει στην αυτοδυναμία, αλλά και την αντιπολίτευση, η οποία ζητά πολιτική αλλαγή χωρίς να έχει απαντήσει πειστικά με ποια σύνθεση και με ποιο πρόγραμμα θα μπορούσε να την εξασφαλίσει.
Για τον Νίκο Ανδρουλάκη και τον Αλέξη Τσίπρα, το δίλημμα είναι πολιτικά εκρηκτικό. Κάθε προσέγγιση μπορεί να θεωρηθεί υποχώρηση, κάθε αποκλεισμός μπορεί να αποδειχθεί αδιέξοδος. Ο Βενιζέλος, όμως, βρίσκεται σε διαφορετική θέση.
Δεν έχει να υπερασπιστεί κομματικά ποσοστά, δεν χρειάζεται να απαντήσει σε εσωκομματικές αντιδράσεις και μπορεί να εμφανίζεται ως ο άνθρωπος που έχει την πολυτέλεια να βλέπει τη μεγάλη εικόνα και κυρίως να ...καθησυχάσει τους ανησυχούντες επιχειρηματίες!
Ο ...«κατάλληλος» της επόμενης μέρας (για τις Λέσχες και τον Νεοταξισμό)
Εδώ ακριβώς γεννιούνται και τα σενάρια. Στους πολιτικούς και επιχειρηματικούς κύκλους κυκλοφορούν εκτιμήσεις για αναζήτηση μιας λύσης «ευρύτερης αποδοχής» σε περίπτωση που οι κάλπες οδηγήσουν σε ακυβερνησία. Σε αυτά τα σενάρια εντάσσεται και το όνομα του Βενιζέλου.
Ορισμένοι μάλιστα συνδέουν αυτή τη συζήτηση με επιθυμίες ισχυρών παρασκηνιακών κέντρων και της διαπλοκής για μια κυβέρνηση που θα διασφαλίζει πολιτική σταθερότητα και προβλέψιμες ισορροπίες.
Το γεγονός ότι το όνομά του επανέρχεται σε τέτοιες συζητήσεις, δείχνει πως οι παρεμβάσεις του δεν αντιμετωπίζονται ως ουδέτερες τοποθετήσεις ενός πρώην αρχηγού. Το ερώτημα είναι ποιος θα αποφασίσει τελικά για μια τέτοια λύση: Οι πολιτικοί αρχηγοί και οι ψηφοφόροι ή οι μηχανισμοί που συχνά επιχειρούν να επηρεάσουν τις εξελίξεις μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας;
Και κυρίως, μήπως η συζήτηση περί «εθνικής συνεννόησης» λειτουργεί ως το κατάλληλο περιτύλιγμα για μια επιλογή που θα έχει ήδη συζητηθεί σε άλλα τραπέζια; Και εννοώ τις Λέσχες, τις Βρυξέλλες και το WEF!
Το μήνυμα για τα ειδικά δικαστήρια
Εξ ίσου ενδιαφέρουσα ήταν η παρέμβασή του στη συνέντευξη στον Γιώργο Κουβαρά, όταν τέθηκε το ζήτημα των ειδικών δικαστηρίων και της διερεύνησης ενδεχόμενων ποινικών ευθυνών του σημερινού πρωθυπουργού.
Ο Βενιζέλος επέλεξε να θυμίσει την εμπειρία της περιόδου μετά την επιστροφή του ΠΑΣΟΚ στην εξουσία, όταν κινήθηκαν διώξεις κατά του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη και υπουργών του για τις υποκλοπές και την υπόθεση της ΑΓΕΤ.
Ανέφερε ότι συμμετείχε στις συζητήσεις με τον Ανδρέα Παπανδρέου για την πρωτοβουλία που ανακοινώθηκε στις 31 Δεκεμβρίου 1994, ενώ η Βουλή αποφάσισε την αναστολή των διώξεων στις 16 Ιανουαρίου 1995.
Το μήνυμα του ήταν σαφές: H πολιτική αλλαγή δεν πρέπει να μετατρέπεται σε εκστρατεία ποινικής εκδίκησης. Και ασφαλώς η λογοδοσία, εφ' όσον προκύπτουν στοιχεία και ευθύνες, είναι άλλο ζήτημα. Η προαναγγελία διώξεων ως προεκλογικό σύνθημα είναι κάτι διαφορετικό.
Με αυτή την παρέμβαση ο Βενιζέλος στέλνει μήνυμα και προς το Μέγαρο Μαξίμου και προς την αντιπολίτευση. Στην κυβέρνηση, ότι υπενθυμίζει πως η εξουσία δεν παρέχει ασυλία. Στους αντιπάλους της, ότι η πολιτική αλλαγή δεν νομιμοποιεί αυτομάτως ποινικές περιπέτειες.
Το αφήγημα της «μεταπολιτικής»
Ο ίδιος επιμένει να περιγράφει τον ρόλο του ως μεταπολιτικού. Η εικόνα, όμως, που διαμορφώνεται είναι διαφορετική: Ένας πολιτικός που δεν έχει αποδεχθεί ότι ο κύκλος του στην πρώτη γραμμή έχει κλείσει και που φροντίζει να υπενθυμίζει διαρκώς ότι παραμένει διαθέσιμος για τις δύσκολες αποστολές. Το ερώτημα δεν είναι αν ο Βενιζέλος διαθέτει πολιτική εμπειρία.
Το ερώτημα είναι αν πίσω από τις διαδοχικές παρεμβάσεις υπάρχει μια ευρύτερη στρατηγική επαναφοράς του στο προσκήνιο και αν τα σενάρια που τον θέλουν ως πιθανή λύση, εξυπηρετούν και σχεδιασμούς των παρασκηνιακών κέντρων.
Και όσο ο Βενιζέλος μιλά για συναινέσεις και στηρίζει τα σενάρια περί μη αυτοδύναμων κυβερνήσεων, τόσο περισσότερο φουντώνει το ερώτημα, αν τελικά δεν επιδιώκει απλώς να υποδείξει ποιος πρέπει να κυβερνήσει αλλά να πείσει ότι ο καταλληλότερος για να καθίσει στην πρωθυπουργική καρέκλα, είναι ο ίδιος...
Ε, όχι! Δεν θα φτάσουμε, μετά τον Μητσοτάκη, να έχουμε και πάλι πρωθυπουργό έναν από τους καλύτερους υπηρέτες του Νεοταξισμού και που έχει αποδοκιμαστεί δυό φορές από τον λαό...Θα είναι μέγιστη ντροπή και ύβρις για όλους εμάς!



Σχόλια