Η Αυτοκρατορική Ψευδαίσθηση λίγο πριν τη Παγκόσμια Ανάφλεξη!

Η Σύνοδος του ΝΑΤΟ της Άγκυρας: Ένα θέατρο που αποκαλύπτει την τυφλότητα της Ισχύος

Η Σύνοδος Κορυφής του ΝΑΤΟ στην Άγκυρα δεν υπήρξε απλώς μια συνάντηση συμμάχων. Υπήρξε σκηνικό όπου η αμερικανική ηγεσία, με τον Ντόναλντ Τραμπ να κυριαρχεί, επέλεξε να προβάλλει με ωμό τρόπο την άρνησή της να αποδεχθεί την πολυπολική πραγματικότητα που έχει πλέον εδραιωθεί!

Οι δηλώσεις για την Γροιλανδία, το Ιράν και τις αμυντικές δαπάνες της Ευρώπης, σε συνδυασμό με τη σκληρή ρητορική κατά της ιρανικής ηγεσίας, συνθέτουν μια εικόνα αλαζονείας που αγνοεί με μαθηματική ακρίβεια τις νέες ισορροπίες δυνάμεων. Πίσω από τις επίσημες αφηγήσεις περί «δικαίου καταμερισμού βαρών» και «αποτροπής», κρύβεται η εμμονή σε μια μονοπολική τάξη πραγμάτων που δεν υφίσταται πλέον.

Ο Τραμπ δεν περιορίστηκε σε γενικόλογες παρατηρήσεις. Συνέδεσε το Ιράν με το ΝΑΤΟ, την Γροιλανδία με την Αρκτική και τις ευρωπαϊκές δαπάνες με την ίδια την υπόσταση της Συμμαχίας. Αυτή η σύνδεση δεν αποτελεί στρατηγική ευφυΐα. Αποκαλύπτει μια τυφλότητα που αρνείται να δει ότι ο κόσμος δεν είναι πια πεδίο όπου μία μόνο δύναμη μπορεί να επιβάλλει τους όρους της χωρίς να πυροδοτήσει γενικευμένη σύγκρουση. Η πολυπολική πραγματικότητα – με την Κίνα, τη Ρωσία και περιφερειακούς παίκτες να διεκδικούν ρόλο – δεν σηκώνει πλέον αυτοκρατορικές πρακτικές του παρελθόντος.

Οι προθέσεις των Αμερικανών: Η πεισματική εμμονή σε μια ξεπερασμένη κυριαρχία

Η αμερικανική ηγεσία, με τον Τραμπ στο τιμόνι, επιμένει σε μια στρατηγική που με μαθηματική ακρίβεια οδηγεί σε παγκόσμια σύγκρουση. Η απαίτηση για «πίστη» από τους συμμάχους, η απειλή διακοπής εμπορικών σχέσεων με κράτη όπως η Ισπανία και η δήλωση ότι το ΝΑΤΟ είναι «τυχερό» που έχει τον Μαρκ Ρούτε στην ηγεσία του (το είπε και δεν έπεσε κανένας πολυέλαιος να του ανοίξει του κεφάλι), δείχνουν ότι η Ουάσιγκτον αντιμετωπίζει τη Συμμαχία όχι ως ένωση ισότιμων κρατών, αλλά ως ιεραρχικό μηχανισμό υποταγής.

Αυτή η νοοτροπία δεν λαμβάνει υπ' όψη ότι η πολυπολική εποχή έχει ήδη γεννήσει δυνάμεις ικανές να αντισταθούν σε τέτοιες επιβολές. Απλά, έκανε τον "εμφύλιο πόλεμο" μεταξύ ΗΠΑ και κρατών της ΕΕ που κυβερνώνται από νεοταξικά πολιτικά απόβλητα να πέσει σε ύφεση και να περάσει του...Τράμπ και όχι των κωμικοτραγικών μαριονετών της ΕΕ. Τίποτε περισσότερο ή λιγότερο.

Ο Τραμπ όμως δεν ζητά απλώς μεγαλύτερες εισφορές. Απαιτεί να αποδεχθούν οι άλλοι ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν το δικαίωμα να καθορίζουν μονομερώς τους όρους της ασφάλειας και της οικονομίας παγκοσμίως. Η φράση του ότι οι Αμερικανοί πληρώνουν «δισεκατομμύρια δολάρια περισσότερα» για την Ευρώπη και ότι «μας έχουν αντιμετωπίσει άδικα», κρύβει μια βαθύτερη αλαζονεία: Την πεποίθηση ότι η Αμερική μπορεί να συνεχίσει να λειτουργεί ως αυτοκρατορία σε έναν κόσμο που δεν το ανέχεται πλέον!

Αυτή η εμμονή αγνοεί ότι η Κίνα και η Ρωσία, μαζί με περιφερειακούς παίκτες όπως το Ιράν, έχουν ήδη οικοδομήσει εναλλακτικά δίκτυα ισχύος. Η άρνηση να το αναγνωρίσει δεν είναι στρατηγική. Είναι επικίνδυνη τυφλότητα που, με μαθηματική ακρίβεια, ωθεί προς γενικευμένη σύγκρουση.

Οι ευρωπαϊκές πρωτεύουσες, ενώπιον αυτής της πίεσης, δείχνουν μια ανησυχητική αδυναμία. Από τη μία, πολλά κράτη έχουν αυξήσει τις αμυντικές δαπάνες, ιδίως μετά την ουκρανική κρίση. Ο Ρούτε - βεβαίως, βεβαίως - επαίνεσε τα επιπλέον κονδύλια που θα διαθέσουν ο Καναδάς και η Ευρώπη.

Από την άλλη, η αποδοχή της αμερικανικής απαίτησης για «αφοσίωση» και η σιωπηρή αποδοχή ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες μπορούν να απειλούν με μονομερείς ενέργειες αποκαλύπτουν μια Ευρώπη που ακόμη - ως νεοταξική και ως εκ τούτου, τοξική - δεν έχει αποδεχθεί την πολυπολική πραγματικότητα.

Το...κρυφό "μυστικό" είναι ότι η Ευρώπη παραμένει συνένοχος στην αμερικανική ψευδαίσθηση. Αντί να οικοδομήσει πραγματική στρατηγική αυτονομία, συνεχίζει να εξαρτάται από μια δύναμη που αρνείται να δει τα όρια της ισχύος της. Αυτή η στάση δεν είναι μόνο αδυναμία. Είναι επικίνδυνη, γιατί τροφοδοτεί την αμερικανική εμμονή ότι μπορεί να συνεχίσει να επιβάλλει όρους χωρίς συνέπειες.

Σε έναν πολυπολικό κόσμο, τέτοια εξάρτηση δεν προσφέρει ασφάλεια ούτε για αστείο. Προσφέρει μόνο την ψευδαίσθηση ότι η σύγκρουση μπορεί να αποφευχθεί αν όλοι υποκύψουν.

Η Τουρκία και η Γροιλανδία: Δύο όψεις της ίδιας αλαζονείας

Η επιλογή της Άγκυρας ως τόπου της Συνόδου και η επαναφορά του ζητήματος της Γροιλανδίας αποκαλύπτουν την ίδια αμερικανική - τραμπική τυφλότητα. Η Τουρκία, ως μέλος του ΝΑΤΟ, λειτουργεί ως απρόβλεπτος παράγοντας που ισορροπεί ανάμεσα σε αντίθετες δυνάμεις. Η αμερικανική πίεση προς την Ευρώπη και η ταυτόχρονη προσπάθεια να εξασφαλίσει στρατηγικά εδάφη όπως η Γροιλανδία, δείχνουν ότι η Ουάσιγκτον εξακολουθεί να πιστεύει ότι μπορεί να επιβάλλει όρους σε όλους.

Η Γροιλανδία δεν είναι απλώς «σημαντική για τις Ηνωμένες Πολιτείες». Είναι μέρος μιας ευρύτερης προσπάθειας ελέγχου της Αρκτικής, όπου η Κίνα και η Ρωσία έχουν ήδη εντείνει την παρουσία τους. Η αμερικανική διεκδίκηση αγνοεί ότι σε έναν πολυπολικό κόσμο τέτοιες κινήσεις δεν γίνονται αποδεκτές χωρίς αντίδραση. Η άρνηση αυτή του Τράμπ να δει αυτή την πραγματικότητα οδηγεί σε νέα μέτωπα έντασης που μπορούν να τροφοδοτήσουν μια γενικευμένη σύγκρουση.

Η "περίεργη" φιλία Τραμπ-Ερντογάν και η επικείμενη προδοσία των ελληνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων

Η «περίεργη» φιλία ανάμεσα στον Ντόναλντ Τραμπ και τον Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν δεν είναι ούτε περίεργη, αλλά ούτε και φιλία. Ουσιαστικά πρόκειται για μια επικίνδυνη συναλλαγή που απειλεί ευθέως την εθνική κυριαρχία της Ελλάδας.

Ο Αμερικανός πρόεδρος δήλωσε δημόσια ότι προτίθεται να άρει τις κυρώσεις CAATSA κατά της Τουρκίας και ότι «θα εξετάσει» την παράδοση των μαχητικών F-35, ενώ ο νόμος παραμένει σε πλήρη ισχύ και το Κογκρέσο αρνείται να τον παρακάμψει.

Αυτή η αντίφαση δεν είναι τεχνικό ζήτημα. Αποκαλύπτει ότι πίσω από τις κουίντες της Άγκυρας διαπραγματεύονται όροι που η επίσημη διπλωματία δεν τολμά να ομολογήσει. Η Ουάσιγκτον του Τράμπ, είναι έτοιμη να θυσιάσει ελληνικά κυριαρχικά δικαιώματα προκειμένου να κρατήσει την Τουρκία «δεμένη» στο άρμα της, για να την έχει εμπροσθοφυλακή, είτε στα σχέδια που ετοιμάζει για την Άπω Ανατολή, είτε ως ανάχωμα στον ρωσικό επεκτατισμό.

Η Τουρκία από την άλλη, ετοιμάζεται να προωθήσει τον νόμο της «Γαλάζιας Πατρίδας», επιχειρώντας να αρπάξει ουσιαστικά το μισό Αιγαίο και να αμφισβητήσει την ελληνική κυριαρχία σε νησιά και θαλάσσιες ζώνες.

Το ερώτημα λοιπόν που τίθεται με οδυνηρή σαφήνεια είναι αν η Αμερική θα κάνει τα στραβά μάτια σε μια τέτοια κίνηση (πολεμικό επεισόδιο επ'αφορμή του νόμου της "Γαλάζιας Πατρίδας") ή αν θα πιέσει την Ελλάδα να συνθηκολογήσει στο βαθμό της «συνδιαχείρισης».

Τουλάχιστον η δική μας Ιστορία, μας διδάσκει ευθαρσώς πως όταν οι μεγάλες δυνάμεις διαπραγματεύονται πίσω από κλειστές πόρτες, τα μικρότερα κράτη καλούνται πάντα να πληρώσουν το τίμημα. Στην προκειμένη περίπτωση, το τίμημα είναι η ελληνική κυριαρχία στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο.

Η αμερικανική ηγεσία, εγκλωβισμένη στην ψευδαίσθηση ότι μπορεί να ελέγχει τους πάντες μέσω συναλλαγών, είναι έτοιμη να θυσιάσει τα δικαιώματα ενός πιστού συμμάχου όπως η Ελλάδα για να ικανοποιήσει τις απαιτήσεις ουσιαστικά ενός πλήρως αναθεωρητικού και ανατρεπτικού κράτους.

Αν ο Τραμπ καταφέρει να παρακάμψει το Κογκρέσο και να παραδώσει τα F-35, η Τουρκία θα ενισχυθεί στρατιωτικά και απολύτως βέβαιο πως θα αποθρασυνθεί περαιτέρω. Κι αν απαιτήσει περισσότερα –σιωπηρή αποδοχή των διεκδικήσεών της στο Αιγαίο ή στην Ανατολική Μεσόγειο – τι θα κάνει η Ουάσιγκτον; Θα πιέσει την Ελλάδα να υποχωρήσει «για χάρη της συνοχής του ΝΑΤΟ» ή θα αποδεχθεί ότι η Τουρκία παίζει και το δικό της παιχνίδι εις βάρος της Ελλάδας;

Η Τουρκία ετοιμάζεται άλλωστε ως προμαχώνας. Προβάλλει τον εαυτό της ως αναγκαίο φράγμα απέναντι σε ενδεχόμενη ρωσική επέκταση ή ως δύναμη ικανή να ελέγχει τους θαλάσσιους δρόμους. Αυτή η στάση δεν είναι αμυντική. Είναι και ευκαιρία για την Άγκυρα να εκβιάσει παραχωρήσεις και από την Ουάσιγκτον και από τη Μόσχα.

Σε έναν πολυπολικό κόσμο, η Τουρκία πλέον δεν μπορεί να θεωρηθεί ως ένας απλός σύμμαχος. Είναι - ελέω Ερντογάν βεβαίως - παίκτης που γνωρίζει πώς να εκμεταλλεύεται τις αντιθέσεις των μεγάλων δυνάμεων εις βάρος της Ελλάδας.

Το παιχνίδι που παίζεται εδώ είναι και επικίνδυνο, αλλά και άδικο. Η Αμερική, αρνούμενη να δει ότι η πολυπολική πραγματικότητα δεν επιτρέπει πλέον μονομερείς αυτοκρατορικές κινήσεις, κινδυνεύει να θυσιάσει ελληνικά συμφέροντα για να διατηρήσει μια ψευδαίσθηση ελέγχου. Αν ο Τραμπ τα καταφέρει και παραδώσει τα F-35, η Τουρκία θα ζητήσει περισσότερα. Και τότε η Ελλάδα θα βρεθεί ενώπιον μιας κατάστασης, την οποία οι μέχρι τώρα κυβερνήσεις της τη διαμόρφωσαν ηθελημένα ή αθέλητα, μέσω ενός σχεδίου που οι ρίζες του βρίσκονται σ' εκείνο το ξενόφερτο δήθεν think tank που κανείς εξ ημών δεν γνωρίζει για ποιό λόγο δημιουργήθηκε.

Και εννοώ, αν δεν καταλάβατε, το περίφημο ΕΛΙΑΜΕΠ. Την τακτική του κατευνασμού. Αυτή μας έφερε ως εδώ και αν δεν εγκαταλειφθεί από την επόμενη κυβέρνηση που θα προκύψει από τις εκλογές που έρχονται, τότε δεν υπάρχει περίπτωση να αποφευχθεί ο πόλεμος.

Η Αναγκαιότητα της αποδοχής της πολυπολικής πραγματικότητας

Οι εξελίξεις στην Άγκυρα δείχνουν με σαφήνεια ότι η αμερικανική ηγεσία επιμένει σε μια πορεία που αγνοεί την πολυπολική πραγματικότητα και οδηγεί, με μαθηματική ακρίβεια, προς μια γενικευμένη σύγκρουση, δηλαδή στην 4η φάση του Γ' Παγκοσμίου Πολέμου.

Η εμμονή να αντιμετωπίζει συμμάχους και αντιπάλους ως υποτελείς, η άρνηση να αποδεχθεί ότι δυνάμεις όπως η Ρωσία και η Κίνα αλλά και περιφερειακοί παίκτες όπως το Ιράν, έχουν πλέον τη δυνατότητα όχι μόνο να αντισταθούν αλλά και να κατατροπώσουν τις ΗΠΑ καθώς και η χρήση σκληρής ρητορικής που παρουσιάζει κάθε αντίσταση ως «καρκίνο», συνθέτουν μια εικόνα επικίνδυνης αλαζονείας.

Η πολυπολική εποχή δεν σηκώνει πλέον αυτοκρατορίες. Απαιτεί αποδοχή ορίων, σεβασμό ισορροπιών και διάλογο που δεν βασίζεται στην απειλή. Η αμερικανική άρνηση να το αντιληφθεί δεν είναι απλώς στρατηγικό λάθος. Είναι πορεία που οδηγεί σε ανεξέλεγκτες καταστάσεις.

Και όπως έχω γράψει πολλάκις, ούτως ή άλλως θα οδηγηθεί ο πλανήτης όλος σε ξεκαθαρισμα λογαριασμών. Πολλών λογαριασμών από πολλούς παίκτες. Είναι αναπόφευκτο. Ο Τράμπ, αυτό που κάνει ουσιαστικά, δεν είναι τίποτε άλλο από το ίδιο το θέλημα του Θεού. Κάθε μέρα που περνάει, ο πλανήτης οδηγείται σε μια σύγκρουση που για χώρες όπως οι ΗΠΑ, η Δυτική Ευρώπη (ΕΕ), η Ρωσία, η Κίνα, το Ισραήλ, το Ιράν είναι η τελική αναμέτρηση.

Δεν θα αργήσει η Τουρκία, μετά τις νέες εξελίξεις, να χτυπήσει. Και θα χτυπήσει, όταν ξεσπάσει το - αναμενόμενο εξ ημών - πολιτικό Χάος μετά τις εκλογές που θα γίνουν σε λίγους μήνες. Όλες οι προφητείες των Αγίων μας επιβεβαιώνονται μια προς μια. Το θέμα είναι να καταλάβουμε σε ποιά εποχή ζούμε και να λάβουμε τα μέτρα μας. Γιατί όταν ξεσπάσει το κακό και μας βρεί απροετοίμαστους, τότε δεν υπάρχει σωτηρία.

Επαγρύπνυση και στελέχωση.

Και τα μάτια μας στον ουρανό, εκεί όπου λαμβάνονται οι πραγματικές αποφάσεις.

Πύρινος Λόγιος

sergioschrys@outlook.com