Η θνησιγενής Ελλάς και οι κατά καιρούς «σωτήρες» της…

To παραλήρημα που ακολουθεί ακουμπάει κάτι που με απασχολεί εδώ και πάρα πολλά χρόνια...

...και για το οποίο είχα γράψει το μακρινό 2010! Ένα θέμα, που στη χώρα που ζούμε ήταν και θα είναι πάντα επίκαιρο…

Επί δεκαετίες, η Ελλάδα ήταν αυτή που όλοι (οι κάπως παλαιότεροι) ξέραμε. Ψωροκώσταινα, και σε γενικές γραμμές ταυτισμένη πατροπαράδοτα με τη στέρηση και τη μιζέρια. Μέχρι πριν 30 χρόνια, για να αγοράσεις ένα Ζάσταβα, θα έπρεπε να πουλήσεις χωράφι, και να βάλεις και δεκάδες γραμμάτια.

Μικρή αστική τάξη, μεγάλος αριθμός μικρογεωργών-κτηνοτρόφων, και μια μικροσκοπική, στρεβλά αναπτυγμένη μεγαλοαστική τάξη, που η ΕΟ 7Ν πολύ ορθά ονόμασε ΛΜΑΤ (λούμπεν μεγαλοαστική τάξη), και η οποία σήμερα εκπροσωπείται από κρατικοδίαιτους «επιχειρηματίες», φίλους του αφεντικού του Μαξίμου.

Οι πιο πλούσιοι εξ ημών είναι χθεσινοί, με την έννοια ότι έγιναν πλούσιοι τα τελευταία 60-80 χρόνια, εκμεταλλευόμενοι κατοχές, χουντοδάνεια, θαλασσοδάνεια, γρηγοράδες, επιδοτήσεις, και κυρίως δημόσια έργα (με αντάλλαγμα).

Δεν έχουμε, ούτε είχαμε ποτέ παραδοσιακή μεγαλοαστική βιομηχανική τάξη, και αυτή που υπήρχε (αν υπήρχε) τον 19ο αιώνα, διαλύθηκε στα εξ ων συνετέθη. Όσο για τους εφοπλιστές… αφήστε το. Σημαία ευκαιρίας, κι από κει παν κι άλλοι.

Ζούμε λοιπόν σε καθεστώς στρεβλού κρατικοδίαιτου παρασιτικού καπιταλισμού (crony capitalism), με όλα τα παρεπόμενά του, με ελεγχόμενες «εξουσίες», κυρίως την τέταρτη, την οποία διακατέχουν οι «επιχειρηματίες» που λέγαμε, και «πολίτευμα» την τηλεοπτική κληρονομική δημοκρατία…

Αν στην παραπάνω θλιβερή οικονομική εικόνα, προσθέσουμε και την πολιτική κατάσταση που επικρατούσε ανέκαθεν στη χώρα μας, δηλαδή τη διχόνοια, τη δεξιά κυριαρχία, και τον διαχωρισμό των πολιτών σε εθνικόφρονες και σε μιάσματα, τότε είναι πολύ εύκολο να καταλάβουμε τη μεγάλη επιτυχία του ΠΑΣΟΚ στη δεκαετία του `80, που ήρθε υποσχόμενο να τα αλλάξει όλα.

Και πολλά τα άλλαξε. Άλλα προς το καλύτερο, κι άλλα προς το χειρότερο. Όσοι όμως ήξεραν, είχαν αντιληφθεί ότι οικονομικά τουλάχιστον, η πολιτική του Ανδρέα θα μας οδηγήσει σε γκρεμό. Οι υπόλοιποι χειροκροτούσαν(με).

Τι σχέση όμως μπορεί να έχει εκείνο το ΠΑΣΟΚ με το σημερινό;

Τι σχέση μπορεί να έχει ο μερακλής, γυναικάς, διανοούμενος, χαρισματικός, έστω λαοπλάνος Ανδρέας με τον Ανδρουλάκη; Ο ένας έπινε ουίσκι, και άκουγε Βασίλη Τσιτσάνη, κι ο άλλος θυμίζει εποχικό εργάτη γης που ακούει Τάμτα…

Εν πάση περιπτώσει, μεσολάβησε και το ΠΑΣΟΚ του (Αμερικανού) Γιωργάκη, εκείνο που μας έβαλε στα μνημόνια, θέτοντας σε κίνηση ένα σχέδιο που υπήρχε από καιρό, και που κατά τη γνώμη εμού του ποταπού θέλει συνεκμετάλλευση του Αιγαίου, παραχώρηση της Δυτικής Θράκης, και πολύ φοβάμαι, αποσκίρτησης της ευρύτερης Μακεδονίας μας, με τη Θεσσαλονίκη να παίζει το ρόλο ενός πολυπολιτισμικού φυλετικού χωνευτηρίου, που θα αποτελεί τη δίοδο στη θάλασσα της βαλκανικής (υπό γερμανική επιρροή) ενδοχώρας. Κάτι σαν ελεύθερη εμπορική ζώνη της βαλκανικής χερσονήσου.

Όλα αυτά, όσο απίθανα κι αν ακούγονται, μπορεί όντως να γίνουν. Ο χρόνος είναι αμείλικτος.

Να μην ξεχνάμε πως μέχρι το 1912, σαν χθες ιστορικά, ένα πετάρισμα του βλεφάρου μας δηλαδή, η Θεσσαλονίκη ήταν… Οθωμανική.

Όλα αυτά τα δυσοίωνα μεθοδεύονται από καιρό, αναβάλλονται κατά καιρούς, όμως η μεγάλη ευκαιρία ήρθε με την αναπάντεχη(;) οικονομική κρίση του 2009 που όλα τα επιτάχυνε.

Το βλέπουμε παντού. Σε όλες τις εκφάνσεις της ζωής μας. Ακόμη κι αυτή η ανοχή προς τη λαθρομετανάστευση, τη θεσμοθετημένη ατιμωρησία, και προς την εγκληματικότητα, παίζει το ρόλο της.

Το έχουμε δει παλιότερα σε αναπτυγμένες χώρες όπως είναι η Αμερική. Όταν κάποιοι που εκπροσωπούν τα μεγάλα συμφέροντα θέλουν να αποκτήσουν μια περιοχή, την υποβαθμίζουν τεχνηέντως, και αργότερα την αγοράζουν κοψοχρονιά με σκοπό να την… αναπτύξουν.

Θυμάστε τον Τραμπ που έλεγε πως θέλει να κάνει τη Γάζα… Ντουμπάι; Αφού πρώτα αυτή διαλυθεί από τις ισραηλινές βόμβες; Άσχετα αν δεν του έκατσε ακόμη, και το μόνο που επετεύχθη είναι να κινδυνεύει το Ντουμπάι να γίνει Γάζα.

Όπως στο Αιλάντα, όταν μια κυβέρνηση θέλει να ξεπουλήσει μια δημόσια υπηρεσία, π.χ. αεροπορική εταιρία, αεροδρόμια, τρένα, λιμάνια, εθνικές οδούς, κλπ. πρώτα την απαξιώνει και τη δυσφημεί, δεν βάζει ούτε ευρώ, και στη συνέχεια με την ανοχή (και το χειροκρότημα) του σοφού λαού, τη δίνει κοψοχρονιά σε «ιδιώτες» (επιδοτούμενους από το δημόσιο), και όλα καλά. Όλοι οι εμπλεκόμενοι τρώνε με χρυσά κουτάλια, και ο λαός μένει με τα χέρια μελανιασμένα από τα παλαμάκια.

Το ίδιο ακριβώς έργο βλέπουμε και στα εθνικά, μόνο που η εν λόγω «περιοχή-υπηρεσία» είναι ολόκληρη η Ελλάδα. Την οποία υποβαθμίζουν συστηματικά, μέσα από την αλλοίωση της ιστορίας της, της παιδείας της, της εθνικής της ταυτότητας, και μέσα ακόμη από την ανεξέλεγκτη εγκληματικότητα, και μετανάστευση.

Δεν μπορώ να βγάλω από τον νου μου, ότι κάθε κίνηση, τόσο του Σύριζα, όσο και της σημερινής κυβέρνησης του «ανέμελου», εξυπηρετεί ένα ακόμη βήμα σε κάποιο σχέδιο που έχει εξυφανθεί προ πολλού, και που έχει ως σκοπό την εξαφάνιση της Ελλάδας όπως την ξέραμε.

Τη μετάλλαξή της σε κάποιο άλλο μόρφωμα, πολυπολιτισμικό, woke, και σαφώς πιο ακίνδυνο, πιο χειραγωγίσιμο.

Με την πολιτική ορθότητα, τον φασισμό δηλαδή του 21ου αιώνα, να κυριαρχεί παντού.

Η περιοχή μας είναι γεωστρατηγικά ένα μαγαζί γωνία. Βρίσκεται στο σταυροδρόμι των ηπείρων. Και εν όψει της γεωγραφικής μετατόπισης των παγκόσμιων πολιτικών και οικονομικών συσχετισμών, εν όψει των παγκόσμιων ανακατατάξεων, η Ελλάδα είναι πιο σημαντική από ποτέ.

Αν προσθέσουμε και τα οικονομικά της ατού (φημολογούμενο πετρέλαιο, μέταλλα, κλπ) τότε η εικόνα ξεκαθαρίζει ακόμη περισσότερο.

Εκτός κι αν όλα αυτά δεν ενδιαφέρουν τους μεγάλους, και απλά θέλουν τη μπανανία μας ως θέρετρο, και τους Ελληνέζους ως σερβιτόρους και μπαρίστας για τους εργάτες και τους συνταξιούχους της υπόλοιπης (πραγματικά αναπτυγμένης) Ευρώπης.

Αλήθεια θυμόσαστε την πρώτη κίνηση του αμερικανοτραφούς ΓΑΠ μόλις εκλέχτηκε πρωθυπουργός, εν μέσω παγκόσμιας οικονομικής κρίσης;

Αν θυμάμαι καλά, συναντήθηκε με τον Ερντογάν. Την πρώτη μέρα της εκλογής του!!! Βγάζοντας και έναν «δεκάρικο» από το… Καστελόριζο! Αυτό εμένα τον κακοπροαίρετο κάτι μου λέει.

Μεσολάβησε όμως η κρίση και οι «σαμαροβενιζέλοι», οπότε το σχέδιο μπήκε στο ράφι…

Εξ ου και ο νταλκάς των Γερμανών να ρίξουν τον Σαμαρά και να φέρουν το γελαστό παιδί. Ο ψηλός δεν τους βόλευε.

Εν ολίγοις, η Ελλάδα για μια ακόμη φορά, ως αδύναμος κρίκος, αποτέλεσε πεδίο δοκιμής κάποιου παγκόσμιου πειράματος.

Καλώς ή κακώς, οι μεγάλες δυνάμεις από την αρχή μας ήθελαν μέχρι τη Λάρισα, ως ένα συμβολικό κράτος προτεκτοράτο, που θα θυμίζει στον κόσμο το αρχαιοελληνικό κλέος. Δεν είχαν σκοπό ούτε τη Μακεδονία να μας δώσουν, ούτε τη Θράκη, ούτε τα νησιά. Αυτά τα πήραμε λόγω έκτακτων συγκυριών, κάποιων χαρισματικών προσωπικοτήτων, και λόγω καταστροφικών παγκόσμιων πολέμων.

Από τους οποίους βγήκαμε μεν νικητές, καθότι στη σωστή πλευρά, έλα όμως που όλες μας οι υποδομές σήμερα (τρένα, αεροδρόμια, λιμάνια, τηλεπικοινωνίες, κλπ.) είναι ιδιοκτησία των τότε ηττημένων! Μια ακόμη ελληνική πρωτοτυπία…

Ακόμη και η χρεοκοπία, την οποία αποφύγαμε επί Σύριζα, την αποφύγαμε επειδή, όπως είπε τότε ο Ολάντ «δεν μπορούμε να διώξουμε τη χώρα του Πλάτωνα από την Ευρώπη».

Τώρα που τα διεθνή πράγματα έχουν κάπως ομαλοποιηθεί, ασχέτως των (πρόσκαιρων) πολέμων σε Ουκρανία και Ιράν, που απλά θα ανακατατάξουν τις ισορροπίες που λέγαμε, το αρχικό σχέδιο ξαναμπαίνει δειλά δειλά μπροστά. Με τον πρόθυμο Κυριάκο στο τιμόνι αυτή τη φορά.

Ποιο είναι αυτό; Συρρίκνωση της χώρας μας σε όλα τα επίπεδα.

Και η διαρκής οικονομική κρίση που ζούμε, μαζί με την ακρίβεια, τον πληθωρισμό, την καταστροφή της εγχώριας παραγωγής, και τη συνεχώς επαπειλούμενη πτώχευσή μας, που διακήρυττε και ο Δρ. Μπαρουφάκης, φανατικός της «ελεγχόμενης» χρεοκοπίας, είναι το πασπαρτού των μεγάλων για να μας αποτελειώσουν… μόλις όμως βρουν τον χρόνο.

Αλήθεια, ποιος από εμάς θα νοιάζεται για το Καστελόριζο, ή την Κομοτηνή, όταν δεν θα έχει (εισαγόμενο) γάλα για τα παιδιά του;

Ποιος από εμάς θα αρνηθεί υποσχέσεις πετροδολαρίων, με αντάλλαγμα την… Κρήτη, όταν θα είναι άνεργος και θα ψάχνει στα σκουπίδια, ή θα γλείφει για να διοριστεί μετακλητός;

Δυστυχώς, αυτό θα γίνει κάποτε, παρά τις αντιδράσεις που σίγουρα θα προκύψουν, όπως και σε άλλες περιπτώσεις της ελληνικής ιστορίας, αλλά θα γίνει επειδή ο εχθρός είναι ήδη εντός των τειχών.

Κάποτε τον έλεγαν Εφιάλτη, κάποτε Πήλιο Γούση, και κάποτε κάποιος δικός μας άνοιξε διάπλατα την κερκόπορτα. Πάντα υπήρχε ένας τέτοιος γηγενής εχθρός στα παρασκήνια.

Σήμερα, αυτός ο «εχθρός» δεν χρειάζεται να κρύβεται στις σκιές, ούτε θα μας προδώσει στα κρυφά.

Σήμερα μας κυβερνά, και οι μισοί Έλληνες τον χειροκροτούμε με ενθουσιασμό. Προσφέρει, λέμε, σταθερότητα! Είναι σαν το αστείο που συνηθίζουμε να λέμε, πως αν δεν θέλεις να σε γράψουν, άφησε το αμάξι σου μπροστά στην τροχαία. Κρύψου στα φανερά.

Ποια είναι η λύση; Έστω για μια απλή παράταση-αναβολή του δυστοπικού αυτού μέλλοντός μας;

Μαντέψτε…

Είναι ψηλός, είναι έμπειρος, είναι έντιμος, είναι πατριώτης, και δεν μασάει από τις φανφάρες του «υπαρκτού μητσοτακισμού», και των λακέδων του, που στην προσπάθειά τους να αυξήσουν περαιτέρω τα ακίνητα και τις καταθέσεις τους, είναι ικανοί να θεσμοθετήσουν μέχρι και το Ραμαζάνι…

Εκτός κι αν θέλουμε να επιταχύνουμε τις δυσμενείς εξελίξεις, και επιλέξουμε πάλι το «γελαστό παιδί», που ξέρει και «εγγλέζικα» πια, και επιστρέφει πιο ώριμο από ποτέ για να μας ξανασώσει…