Η κληρονομιά της… καρέκλας!

Σε μια χώρα μπανανία, όπως η Γρεκία, όπου το επώνυμο ζυγίζει περισσότερο από το βιογραφικό, και η οικογενειακή φωτογραφία μετράει ως επαγγελματική εμπειρία, η πολιτική σκηνή θυμίζει περισσότερο reunion ιδιωτικού σχολείου, ή μια κλειστή λέσχη «συνενόχων», παρά δημοκρατία!

Εκεί λοιπόν, ο πρωθυπουργός, γόνος παλιάς πολιτικής οικογένειας με πλούσια παράδοση στο «δημόσιο έργο» (στην καρέκλα και στα ρουσφέτια παντός είδους), δηλαδή στο να κατέχει δημόσια αξιώματα, κυβερνά με τη σιγουριά ανθρώπου που ξέρει παιδιόθεν πως ό,τι κι αν γίνει, θα υπάρχει πάντα ένα πολιτικό αξίωμα να τον περιμένει.

Ήξερε δηλαδή από μικρό παιδί ότι μια ζωή θα είναι επαγγελματικά κατοχυρωμένος είτε ως βουλευτής, είτε ως υπουργός, είτε ακόμη και ως πρωθυπουργός.

Τόση κληρονομικότητα δηλαδή στη διακυβέρνηση, που ούτε σε μοναρχίες δεν βλέπουμε.

Η κυβέρνησή του, όπως λέει, αποτελείται από τους λεγόμενους «αρίστους».

Όχι, δεν πρόκειται για ανθρώπους που διακρίθηκαν σε κάποιον τομέα. Πρόκειται όμως για ανθρώπους που διακρίθηκαν στο να γεννηθούν σωστά, ή στο να έχουν εμπειρία στη σωστή αφισοκόλληση.

Η αριστεία εδώ δεν είναι αποτέλεσμα κόπου, αλλά οικογενειακής παράδοσης.

Είναι δηλαδή κάτι σαν κληρονομικό ταλέντο, μόνο που αντί για μουσική, ή ζωγραφική, κληρονομείς… υπουργείο.

Και όλα πήγαιναν καλά, τουλάχιστον επιφανειακά, μέχρι που άρχισαν να ξεπροβάλλουν σκάνδαλα. Το ένα μετά το άλλο. Μικρά, μεγάλα, μεσαία, με γεύση βανίλια, ή σοκολάτα.

Σκάνδαλα που θα μπορούσαν να ρίξουν κυβερνήσεις σε άλλες χώρες, αλλά εδώ αντιμετωπίζονταν με την κλασική συνταγή: «Δεν είναι αυτό που νομίζετε», και «θα το διερευνήσουμε σε βάθος (μέχρι να ξεχαστεί)».

Ο πρωθυπουργός, έμπειρος στην τέχνη της συγκάλυψης, είχε αναπτύξει μια εντυπωσιακή τεχνική…  χαμόγελο, γενικόλογες δηλώσεις, και αλλαγή θέματος και ατζέντας με τη μπάλα μονίμως στην κερκίδα. Και αν δεν έπιανε αυτό, υπήρχε πάντα το plan B. «Μα και οι προηγούμενοι τα ίδια δεν έκαναν;».

Ένα επιχείρημα τόσο παλιό όσο και οι ίδιοι οι γόνοι.

Όμως, όπως λένε, ο διάβολος κρύβεται στις λεπτομέρειες. Και στην προκειμένη περίπτωση, η λεπτομέρεια ήταν ένας παιδικός φίλος.

Διότι αν δεν είσαι γόνος, ή παλιός αφισοκολλητής και οσφυοκάμπτης, μπορεί να διακριθείς πολιτικά και… εξ αντανακλάσεως. Λόγω στενής φιλίας δηλαδή με γόνο!

Έτσι, ένας κολλητός από τα παλιά, από τότε που ως έφηβοι ζυμώνονταν στις κομματικές ραδιουργίες, και στις εφηβικές «ατασθαλίες», και ονειρεύονταν το μέλλον τους… έσκασε μύτη.

Ο ένας προορίζονταν να γίνει πρωθυπουργός, λόγω ονόματος, και ο άλλος… κάτι. Δεν είχε σημασία τι, αρκεί να ήταν δίπλα του. Έτσι κι έγινε. Στην αρχή, όταν ο γόνος έγινε υπουργός έκανε τον φίλο του μετακλητό επιστημονικό συνεργάτη!!!!!!

Αργότερα, και όταν ο γόνος έγινε (νομοτελειακά) πρωθυπουργός, ο παιδικός  φίλος έγινε και υπουργός. Και αν όλα συνέχιζαν καλά, θα γίνονταν μέχρι και πρόεδρος της Δημοκρατίας… Γιατί όχι; Σάμπως οι άλλοι που έγιναν πρόεδροι καλύτεροι ήταν, λένε οι επαγγελματίες χειροκροτητές.

Εξάλλου, είχε όλα τα προσόντα. Εμπιστοσύνη, θράσος, ταλέντο στο ψέμα, κοινές αναμνήσεις, και, κυρίως, το σωστό τηλέφωνο… εκείνο του πρωθυπουργού.

Μόνο που υπήρχε ένα μικρό προβληματάκι. Ένα ασήμαντο, σχεδόν γραφειοκρατικό ζήτημα.

Ο εν λόγω «άριστος» δεν είχε πτυχίο ΑΕΙ, αν και έκανε καριέρα ως «επιστημονικός σύμβουλος» υπουργού, μέχρι να γίνει και ο ίδιος υπουργός!

Λεπτομέρειες…

Για χρόνια, κανείς δεν το είχε προσέξει. Ή, για να είμαστε ειλικρινείς, κανείς δεν είχε ασχοληθεί. Στη χώρα των γόνων, τα πτυχία είναι περισσότερο διακοσμητικά. Σαν κορνίζες στον τοίχο. Ωραίες για να υπάρχουν, αλλά δεν καθορίζουν ποιος κάθεται στην υπουργική καρέκλα.

Το πρόβλημα προέκυψε όταν κάποιος κακοπροαίρετος, πιθανότατα χωρίς σωστό επώνυμο,  άρχισε να ψάχνει. Και τότε, το ντόμινο ξεκίνησε. Ο υπουργός χωρίς πτυχίο, που κάποτε είχε διοριστεί ως επιστημονικός σύμβουλος (τα ξαναλέμε για εμπέδωση), βρέθηκε στο επίκεντρο του κυκλώνα. Και μαζί του, άρχισαν να ξετυλίγονται κι άλλες ιστορίες.

Σύμβουλοι χωρίς σπουδές. Διοικητές οργανισμών και (δήθεν) ανεξάρτητων αρχών χωρίς καμιά εμπειρία. Ειδικοί χωρίς… ειδικότητα. Και πάει λέγοντας, σε βαθμό που κάποιοι ακόμη πιο κακότροποι, άρχισαν να ρωτάνε αν κανείς έψαξε ποτέ το πτυχίο του… πρωθυπουργού!

Ανήκουστα πράγματα δηλαδή για μια κυβέρνηση αρίστων…

Μια κυβέρνηση που μοιάζει λιγότερο με ομάδα διακυβέρνησης, και περισσότερο με cast reality show.

«Ποιος θέλει να γίνει υπουργός;».

Ο πρωθυπουργός προσπάθησε να κρατήσει τα προσχήματα.

«Δεν γνώριζα», δήλωσε (κλασικά), με ύφος ανθρώπου που μόλις ανακάλυψε ότι ο ήλιος ανατέλλει από την ανατολή. «Θα υπάρξουν συνέπειες», πρόσθεσε με αυστηρό ύφος, αφήνοντας ανοιχτό το ενδεχόμενο να αλλάξει… γραμματοσειρά στα δελτία Τύπου.

Το κοινό, όμως, δεν φαινόταν πλέον τόσο πρόθυμο να πιστέψει. Ίσως γιατί η ιστορία ήταν πολύ καλή για να είναι ψέμα. Ίσως γιατί, για πρώτη φορά, το πρόβλημα δεν μπορούσε να κρυφτεί κάτω από το χαλί, ούτε να το ωραιοποιήσουν τα «αδέκαστα» ΜΜΕ, και οι καλοπληρωμένοι (από τον λαό) επικοινωνιολόγοι του «ανήξερου» γόνου, επειδή το χαλί είχε ήδη φουσκώσει επικίνδυνα.

Και κάπως έτσι, η κυβέρνηση των «αρίστων» άρχισε να τρίζει.

Όχι από κάποια μεγάλη ιδεολογική σύγκρουση, ή από εξωτερικές πιέσεις, ή από τα σκάνδαλα, από την ακρίβεια, την εγκληματικότητα, κλπ. κλπ., αλλά από κάτι πολύ πιο απλό… την πραγματικότητα.

Μια πραγματικότητα που έδειχνε ότι, όταν η αξία αντικαθίσταται από το επώνυμο, το αποτέλεσμα δεν είναι αριστεία, αλλά… μια κρατικοδίαιτη οικογενειακή επιχείρηση, μια Α.Ε. δηλαδή, που παριστάνει την κυβέρνηση πουλώντας φούμαρα στους ψηφοφόρους, και εκδουλεύσεις σε φίλους επιχειρηματίες… πάντα με το αζημίωτο.

Το μόνο που μένει να δούμε τώρα είναι το φινάλε. Θα πέσει η κυβέρνηση;

Δεν το βλέπω, με τόση «χοντροπετσιά» που υπάρχει. Θα υπάρξει κάθαρση; Ούτε αυτό το βλέπω, μιας και η «μασαμπούκα» ενώνει τους «ενόχους», σαν συγκολλητική ουσία.

Ή μήπως θα συνεχιστεί το ίδιο έργο, με νέο τίτλο, και τους ίδιους πρωταγωνιστές;

Σε μια χώρα σαν αυτή, η απάντηση είναι μάλλον προφανής.

Άλλωστε, όπως λένε οι ποταποί, όσοι δηλαδή δεν συμμερίζονται το όραμα των γόνων και των αρίστων, το ταλέντο μπορεί να μην κληρονομείται, αλλά η καρέκλα, σχεδόν πάντα, ναι…