Η Μακεδονία ήταν, είναι και θα είναι ελληνική!

Συμπληρώνονται σήμερα οκτώ χρόνια από την υπογραφή της Συμφωνίας των Πρεσπών, μια Συμφωνία που ουδέποτε εφάρμοσαν τα Σκόπια, παρά μόνο...εμείς που αυτοχειριαστήκαμε!

Οκτώ χρόνια από μία από τις πιο μελανές στιγμές του σύγχρονου εθνικού βίου μας και από τις πιο φορτισμένες πολιτικές στιγμές της Μεταπολίτευσης. Μια στιγμή που προκάλεσε οργή, κινητοποιήσεις, πολιτικές ανατροπές και βαρύτατους χαρακτηρισμούς, σηματοδοτώντας μια εθνικά επαίσχυντη υποχώρηση.

Ο χρόνος συνήθως καταλαγιάζει τα πάθη. Δεν σβήνει, όμως, τη μνήμη. Και οκτώ χρόνια μετά, το ερώτημα δεν αφορά πια αποκλειστικά τη συμφωνία αυτή καθαυτή. Αφορά ευρύτερα και τη στάση του πολιτικού συστήματος απέναντι στην αλήθεια, στη συνέπεια και τελικά στους ίδιους τους πολίτες. Γιατί οι Πρέσπες δεν αποκάλυψαν μόνο ένα εθνικό ρήγμα. Αποκάλυψαν και ένα βαθύ έλλειμμα πολιτικής ειλικρίνειας.

Ο ΣΥΡΙΖΑ και ο Αλέξης Τσίπρας προσωπικά, ως αρχηγός νέου κόμματος που φιλοδοξεί να επιστρέψει στην εξουσία, εξακολουθούν να παρουσιάζουν τη συμφωνία σχεδόν ως ιστορικό θρίαμβο, αποφεύγοντας -αμετανόητοι- να αναγνωρίσουν το μέγεθος του κοινωνικού και εθνικού τραύματος που προκάλεσε.

Η Ν.Δ., από την άλλη, ως αντιπολίτευση μιλούσε για εθνικά επιζήμια συμφωνία, για λάθος ιστορικών διαστάσεων, για απαράδεκτη παραχώρηση, επενδύοντας πολιτικά όσο λίγες φορές στο λαϊκό αίσθημα. Και όμως. Επτά χρόνια διακυβέρνησης μετά, όχι μόνο δεν έθεσε «βέτο» στην ενταξιακή πορεία των Σκοπίων, όπως υποσχόταν, όχι μόνο δεν έχει καταγγείλει τις παραβιάσεις της συμφωνίας, αλλά την εφαρμόζει κανονικά, ικετεύοντας ορισμένες φορές μάλιστα προς τούτο (οποία ειρωνεία!) και τη γειτονική κυβέρνηση.

Εκτός από την εθνική ζημιά, ο χρόνος ανέδειξε έτσι και την πολιτική υποκρισία. Η πληγή των Πρεσπών δεν ήταν μόνο γεωπολιτική. Ήταν και βαθιά πολιτική. Επιβεβαίωσε, άλλη μία φορά, ότι στην Ελλάδα άλλα λέγονται από τα έδρανα της αντιπολίτευσης και άλλα εφαρμόζονται από τα έδρανα της εξουσίας. Ο πολιτικός λόγος γίνεται εργαλείο συσπείρωσης και προεκλογικής εξαπάτησης και, μόλις έρθει η ώρα της διακυβέρνησης, ο ρεαλισμός βαφτίζεται υπευθυνότητα. Και αυτό οι πολίτες το καταγράφουν, έστω κι αν δεν το εκφράζουν πάντα δημόσια, αλλά με τη μνήμη που συσσωρεύει πικρία και δύσκολα διαγράφεται.

Η υπόθεση της Μακεδονίας μπορεί να έπαψε να κυριαρχεί στην καθημερινή επικαιρότητα, αν και ειδικά στη βόρεια Ελλάδα αυτό δεν ισχύει ακριβώς. Η προδοσία δεν έχει ξεχαστεί, γιατί δεν ήταν ποτέ απλώς ένα διπλωματικό ζήτημα, αλλά θέμα ταυτότητας, ιστορικής μνήμης και εθνικής αξιοπρέπειας.

Σε κάθε περίπτωση, το γεγονός ότι ο Κ. Μητσοτάκης και οι συν αυτώ εργαλειοποίησαν τότε ένα εθνικό θέμα για μικροπολιτικά οφέλη και στη συνέχεια το ξεπούλησαν δεν έχει ξεχαστεί. Γι’ αυτό, οκτώ χρόνια μετά, το ερώτημα δεν είναι μόνο αν οι Πρέσπες ήταν σωστές ή λάθος. Το ερώτημα είναι και ποιος είπε την αλήθεια ή, για την ακρίβεια, ποιος τελικά κορόιδεψε ποιον.