Η Μαρία της Ελλάδας γκρεμίζει το Ψευτορωμαίϊκο!

Το σύστημα αντέδρασε άτσαλα αλλά έδειξε τις βδελυρές προθέσεις του! Καραχάλιος και Λιάγκας πέταξαν χολή και χλεύη αλλά...τα πήραν πίσω μετά το ολικό κράξιμο!

Σε μια εποχή που η πατρίδα μας μοιάζει να στενάζει κάτω από το βάρος του Μητσοτακισμού, ενός καθεστώτος πλήρως διεφθαρμένου και που έχει χάσει κάθε επαφή με τον παλμό του λαού, αναδύεται μια φωνή γνήσια, βαθιά ελληνική, γεμάτη από τον πόνο και την ελπίδα χιλιάδων Ελλήνων, αυτών που απαρτίζουν την ίδια τη Ρωμιοσύνη...

 Μια φωνή φορτισμένη με τον ανείπωτο πόνο, την αγία αγανάκτηση και την άσβεστη ελπίδα εκατομμυρίων Ελλήνων που χρόνια τώρα βλέπουν την πατρίδα τους να ταπεινώνεται, να λεηλατείται και να προδίδεται από εκείνους που όφειλαν να την υπηρετούν.

Το κίνημα «Ελπίδα για τη Δημοκρατία» της Μαρίας Καρυστιανού δεν είναι άλλο ένα τεχνητό πολιτικό κατασκεύασμα, γεννημένο μέσα στα κλειστά σαλόνια της εξουσίας, στις σκοτεινές αίθουσες των καρτέλ και στις εντολές ξένων κέντρων. Είναι ένα παλλαϊκό, αυθεντικό και ανυπότακτο κίνημα, που ξεπήδησε από την ίδια τη σάρκα και το αίμα της τραγωδίας των Τεμπών, από τη μητρική θυσία και τον ηρωικό αγώνα μιας γυναίκας που έγινε σύμβολο.

Γι’ αυτό ακριβώς βρίσκεται εκτός των στενών και σαθρών γραμμών της μέχρι σήμερα πολιτικής ορθότητας, μακριά από τα ψεύτικα διλήμματα και τα στημένα διπολικά που τόσα χρόνια κρατούν τον λαό διχασμένο και αλυσοδεμένο.

Δεν χωράει σε κανένα καλούπι, δεν ζητάει άδεια από κανένα συμφέρον, δεν υπακούει σε καμία εξωτερική ή εσωτερική εντολή. Είναι η ίδια η φωνή της αιώνιας Ελλάδας που ξυπνάει μετά από μακρόχρονο λήθαργο, η φωνή που κουβαλάει μέσα της την αγιότητα του πόθου για ελευθερία και δικαιοσύνη. Είναι η φωνή ενός λαού που δεν αντέχει πια ούτε την ατιμωρησία των υπεύθυνων, ούτε την αλαζονεία των ισχυρών, ούτε την προσβολή της εθνικής του αξιοπρέπειας. Είναι η φωνή που σηκώνει το ανάστημά της με περηφάνια, καθαρότητα και αταλάντευτη πίστη ότι η Ελλάδα μπορεί και πρέπει να αναγεννηθεί από τις στάχτες της...

Η Μαρία της Ελλάδας γράφει ιστορία

Την 21η Μαΐου 2026, στη Θεσσαλονίκη, στον ιστορικό κινηματογράφο "Ολύμπιον", η Μαρία Καρυστιανού έγραψε με χρυσά γράμματα μια νέα, φωτεινή σελίδα στην ελληνική ιστορία. Δεν ήταν μια απλή πολιτική εκδήλωση. Ήταν μια ιερή στιγμή, μια πράξη εθνικής αφύπνισης και ταυτόχρονα η κορύφωση ενός τιτάνιου, μακρόχρονου και αδιάκοπου αγώνα που είχε προηγηθεί.

Για περισσότερο από τρία χρόνια, η Μαρία στάθηκε ακλόνητη στην πρώτη γραμμή της μάχης για τη δικαίωση του κρατικού εγκλήματος των Τεμπών. Ως πρόεδρος του Συλλόγου Συγγενών Θυμάτων, μετέτρεψε τον ανείπωτο, αβάσταχτο πόνο της – τον πόνο της μητέρας που έχασε την κόρη της μέσα σε εκείνη την κόλαση – σε μια ασταμάτητη, ηρωική και αξιοπρεπέστατη σταυροφορία.

Μονάχη απέναντι στο σύστημα, απέναντι στην αλαζονεία της εξουσίας, απέναντι στη συγκάλυψη και την ατιμωρησία, δεν έσκυψε ποτέ το κεφάλι. Με πείσμα, με θάρρος και με μια ηθική δύναμη που συγκλόνισε ολόκληρη την Ελλάδα, κράτησε ζωντανή τη μνήμη των νεκρών, απαίτησε λογοδοσία και δεν άφησε στιγμή να ξεχαστεί το έγκλημα που διαπράχθηκε εις βάρος του ελληνικού λαού.

Οι τεράστιες διαδηλώσεις του περσινού Φεβρουαρίου, έδειξαν ότι η Μαρία είναι πράγματι μια προσωπικότητα που έχει τη θέληση και τη δυναμική στο να φέρει μια άκρως επικίνδυνη και επώδυνη αποστολή: Να γκρεμίσει το Ψευτορωμαίϊκο, να τιμωρήσει τους ενόχους του τεράστιου αυτού κρατικού εγκλήματος των Τεμπών και να φέρει - ως μια μάνα που έχασε το παιδί της πάνω στον ανθό της νιότης του και μια επιστήμονας που ξέρει ποιό μονοπάτι να διαβεί - επιτέλους μια άλλη εποχή, ένα νέο πολιτικό σύστημα, μια νέα όψη της πολιτικής.

Και εκείνη τη βραδιά της 21ης Μαΐου, η ίδια η μητέρα που έδωσε αυτόν τον τιτάνιο αγώνα δεν μίλησε πια μόνο ως πρόεδρος του Συλλόγου Συγγενών Θυμάτων. Μίλησε ως Μαρία της Ελλάδας, ως σύμβολο μιας νέας αρχής.

Με αξιοπρέπεια που κόβει την ανάσα, με πατριωτικό και βαθιά ενωτικό λόγο, παρουσίασε την Ιδρυτική Διακήρυξη του κινήματος «Ελπίδα για τη Δημοκρατία». Ένα κίνημα που δεν γεννήθηκε από ψυχρές ιδεολογικές επινοήσεις, αλλά από την ίδια τη σάρκα και το αίμα της τραγωδίας των Τεμπών και όχι μόνο. Εκείνη τη βραδιά δεν ιδρύθηκε απλώς ένα νέο πολιτικό σχήμα. Ιδρύθηκε η ίδια η ελπίδα ότι η Ελλάδα μπορεί ακόμα να σταθεί όρθια, καθαρή, περήφανη και κυρίαρχη. Ιδρύθηκε η βεβαιότητα ότι από τις πιο βαθιές πληγές της πατρίδας μπορεί να ανατείλει μια νέα, πιο δυνατή και πιο αληθινή αρχή.

Η Μαρία δεν πέρασε απλώς από τον πόνο στον αγώνα. Πέρασε από τον αγώνα για δικαιοσύνη στα Τέμπη στον αγώνα για την ίδια την ψυχή και το μέλλον της Ελλάδας.

Το Ψευτορωμαίϊκο σύσσωμο εναντίον της

Μόλις η Μαρία Καρυστιανού ανακοίνωσε την ίδρυση του κινήματος «Ελπίδα για τη Δημοκρατία», το Ψευτορωμαίϊκο σύσσωμο αντέδρασε με τον μόνο τρόπο που ξέρει και κατέχει στην εντέλεια: με χολή, με χλεύη, με λάσπη και με τον πιο χυδαίο δηλητηριασμό.

Αντί να απαντήσει επί της ουσίας, αντί να συζητήσει τις προτάσεις για κάθαρση, δικαιοσύνη και εθνική αναγέννηση, όλο το πολιτικό Ψευτορωμαίϊκο έδειξε το αληθινό του πρόσωπο. Ένα πρόσωπο στρεβλό, φοβισμένο και γεμάτο μίσος για οτιδήποτε αυθεντικό και ανεξάρτητο.

Πρωταγωνιστής της πρώτης επίθεσης ήταν ο Γιώργος Λιάγκας, ο αιώνιος τσανακογλύφτης και ο πιο χαρακτηριστικός εκπρόσωπος της διπροσωπίας και της αναξιοπιστίας. Ο ίδιος άνθρωπος που κάποτε δεν δίσταζε να καταγγέλλει τον Μητσοτάκη, από την εποχή της πανδημίας και μετά μεταμορφώθηκε σε πιστό σκυλάκι πεκινουά, υπηρετώντας τον με αφοσίωση που προκαλεί αηδία.

Η κορυφαία κωλοτούμπα του; Όταν ψηφίστηκε ο νόμος για τον γάμο των ομοφυλόφιλων. Λίγο καιρό πριν, δήλωνε δημοσίως ότι «αν ο γιος μου βγει ομοφυλόφιλος θα τον σκότωνα», ενώ την επόμενη κιόλας μέρα μετά την ψήφιση του νόμου έκανε πλήρη μεταστροφή και ύμνησε τον Μητσοτάκη για τον «δίκαιο και προοδευτικό» νόμο που ψήφισε!!!

Αυτός ο ίδιος Λιάγκας, λοιπόν, δεν δίστασε να χαρακτηρίσει την ιστορική εκδήλωση της Θεσσαλονίκης «κωμωδία», τους παρευρισκόμενους «ψεκασμένους» και «γραφικούς», ενώ είχε την αναίδεια να παραδεχτεί ότι την παρακολούθησε μόλις για λίγα λεπτά! Τόση η σοβαρότητα και η δημοσιογραφική του ευσυνειδησία.

Δίπλα του, με την ίδια λύσσα, ο Νίκος Καραχάλιος, ο αιώνιος υπηρέτης των αφεντάδων της Νέας Δημοκρατίας. Προσεταιρίστηκε κάποια στιγμή την Καρυστιανού, αλλά αυτή τον απομάκρυνε άμεσα καταλαβαίνοντας με τι άτομο είχε να κάνει, ιδίως όταν αυτός χωρίς τη δική της συγκατάθεση, έβγαλε προς τα έξω όλο το σχέδιο περί της ιδρύσεως κόμματος/κινήματος, που κρατούσε η Μαρία ως επτασφράγιστο μυστικό για να προστατευτεί όσο γινόταν περισσότερο.

Σύμβουλος άλλοτε του Κώστα Καραμανλή και άλλοτε του Αντώνη Σαμαρά, άνθρωπος που δεν έχει δουλέψει ούτε μία μέρα στην πραγματική ζωή, αλλά έχει κάνει κωλοτούμπες που θα ζήλευε ακόμα και η Νάντια Κομανέτσι.

Όταν ο Γιώργος Παπανδρέου έφερνε τα πρώτα μνημόνια, τα κατήγγειλε με μανία. Μόλις όμως ο Σαμαράς ανέλαβε την εξουσία, άλλαξε τροπάρι και μέσα σε μια νύχτα και έγινε υπέρμαχος της ίδιας πολιτικής που προηγουμένως καταδίκαζε. Αυτός ο ίδιος Καραχάλιος έσπευσε να ρίξει λάσπη μιλώντας για «εντολές από τη Μόσχα», για «πουτινικές αράχνες» και για εξωτερικές σκοτεινές δυνάμεις που δήθεν κρύβονται πίσω από την Μαρία Καρυστιανού, δείχνοντας παράλληλα και τον διεφθαρμένο εαυτό του κι ότι είναι τσιράκι του συστήματος, διότι πολλά χρονια πριν, εκθείαζε τον Πούτιν και τη Ρωσία, όταν ο Κώστας Καραμανλής ήταν σε διαπραγματεύσεις με τους Ρώσους για τον αγωγό φυσικού αερίου Μπουργκάς-Αλεξανδρούπολης.

Και δεν ήταν μόνο αυτοί οι δύο. Δίπλα τους, σαν καλοκουρδισμένη χορωδία, παρατάχθηκε ολόκληρο το Ψευτορωμαίϊκο: Ο Μητσοτάκης και το επιτελείο του, ο Βελόπουλος, οι ψευτο-αριστεροί που προσποιούνται την αντιπολίτευση, και όλα τα υπόλοιπα κόμματα της Βουλής που υπηρετούν πιστά το ίδιο διεφθαρμένο σύστημα.

Όλοι μαζί αποκάλυψαν τις βδελυρές τους προθέσεις με τον πιο ξεκάθαρο τρόπο: Ό,τι δεν ελέγχουν, ό,τι δεν μπορούν να χειραγωγήσουν και ό,τι γεννιέται έξω από τα δικά τους σκοτεινά κυκλώματα, το πολεμούν με μανία και με λύσσα. Η αντίδρασή τους δεν ήταν πολιτική. Ήταν ένστικτο αυτοσυντήρησης ενός συστήματος που βλέπει να τρέμουν τα θεμέλιά του!

Οι επιδιώξεις της Μαρίας και του κινήματός της – Βασικοί άξονες

Το κίνημα της Μαρίας Καρυστιανού δεν περιορίζεται σε καταγγελίες και διαμαρτυρίες. Έχει σαφείς, ριζικές και βαθιά ρεαλιστικές επιδιώξεις που αγγίζουν την ίδια την καρδιά των χρόνιων παθογενειών της πατρίδας μας. Στον πυρήνα του προγράμματός του βρίσκεται η εδραίωση ενός αληθινού Κράτους Δικαίου και η απόλυτη Διαφάνεια. Απαιτεί πλήρη ανεξαρτησία της Δικαιοσύνης, χωρίς καμία ανάμειξη της εκτελεστικής εξουσίας στους διορισμούς της ηγεσίας της, ταχύτερη και πραγματική απονομή δικαίου, μηδενική ανοχή στη διαφθορά, τη διαπλοκή και τα προνόμια, καθώς και αυστηρό, διαφανή έλεγχο σε όλες τις δημόσιες συμβάσεις και τα ευρωπαϊκά κονδύλια.

Κεντρική και αδιαπραγμάτευτη θέση παραμένει η πλήρης δικαίωση για την τραγωδία των Τεμπών: απόδοση δικαιοσύνης χωρίς καμία συγκάλυψη, αποκάλυψη όλων των υπευθύνων και γενικότερη κάθαρση των παθογενειών που επέτρεψαν να συμβεί αυτό το κρατικό έγκλημα.

Στον τομέα της κοινωνίας και της οικογένειας το κίνημα προτάσσει την άμεση και ουσιαστική στήριξη της ελληνικής οικογένειας, των νέων και την επιτακτική αντιμετώπιση του δημογραφικού προβλήματος μέσω ειδικού φορέα. Προστατεύει την πρώτη κατοικία, ενισχύει τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις και θωρακίζει τα εργασιακά δικαιώματα, ενώ δίνει μάχη για την καταπολέμηση της φτωχοποίησης και του brain drain που ξεριζώνει τα καλύτερα μυαλά της πατρίδας μας.

Στην Παιδεία οραματίζεται την πλήρη ανασυγκρότηση του δημόσιου εκπαιδευτικού συστήματος, ώστε να γίνει ποιοτικό, ισχυρό και πραγματικά εθνικό, με ιδιαίτερη έμφαση στην ειδική αγωγή και την ουσιαστική στήριξη των εκπαιδευτικών.

Στην Υγεία απαιτεί την άμεση ανασυγκρότηση και ενίσχυση του Εθνικού Συστήματος Υγείας ως δημόσιου, δωρεάν και καθολικού, με πλήρη στήριξη ιατρών και νοσηλευτών και χωρίς τις ταπεινωτικές λίστες αναμονής.

Ιδιαίτερη μέριμνα δίνεται στις ευάλωτες ομάδες: Πρόνοια για την τρίτη ηλικία, τα ΑμεΑ και τους συνταξιούχους με αποκατάσταση των αποδοχών τους, πάντα με σεβασμό και αλληλεγγύη. Στην οικονομία και την κοινωνική συνοχή το κίνημα στοχεύει κατ' ευθείαν στα καρτέλ και στη Νέα Τάξη Πραγμάτων των Λεσχών και του WEF που επιδιώκει να διαλύσει τις μικρές επιχειρήσεις, ενώ προωθεί την ενίσχυση της κοινωνικής συνοχής και την προστασία της εργασίας.

Στα εθνικά θέματα υπερασπίζεται με σθένος την εθνική κυριαρχία, την εδαφική ακεραιότητα και την ενίσχυση της άμυνας και της αμυντικής τεχνολογίας. Η Ελλάδα δεν πρόκειται να λειτουργεί πλέον ως «ακολούθημα» ξένων εταίρων, αλλά ως κυρίαρχο και περήφανο κράτος.

Τέλος, δίνει έμφαση στην ενεργή συμμετοχή των πολιτών στη λήψη αποφάσεων, όπως ορίζει το Σύνταγμα, χωρίς τα βαρίδια του παρελθόντος και χωρίς τους ψευδοδιχασμούς αριστεράς-δεξιάς που τόσα χρόνια κρατούν τον λαό διχασμένο.

Πλήρης πατριωτικός, ενωτικός, βαθιά αντι-συστημικός και πραγματικά λαϊκός ο λόγος της Μαρίας Καρυστιανού, αγκαλιάζει όλους τους Έλληνες που διψούν για αλήθεια, δικαιοσύνη και εθνική αναγέννηση.

Οι προσωπικότητες που τη στηρίζουν και γιατί

Γύρω από τη Μαρία Καρυστιανού έχουν συσπειρωθεί ηχηρές, σεβάσμιες και βαθιά ελληνικές προσωπικότητες που δίνουν πραγματικό βάρος, κύρος και ιστορικό βάθος στο εγχείρημα της «Ελπίδας για τη Δημοκρατία». Δεν πρόκειται για τυχαίες συμμαχίες, αλλά για μια ποιοτική συγκέντρωση ανθρώπων που έχουν διανύσει δύσβατους δρόμους, έχουν πληρώσει βαρύ τίμημα και αρνούνται να συμβιβαστούν με το σάπιο σύστημα. Κι όπως θα δείτε παρακάτω, μέσα στο κίνημα της Μαρίας, δεν υπάρχει ΚΑΝΕΙΣ από το Ψευτορωμαίϊκο, από το παλιό δηλαδή και διεφθαρμένο πολιτικό σύστημα. Ούτε μία προσωπικότητα που να υπηρέτησε παλαιότερα κάποιο από τα παλιά, συστημικά κόμματα. Κι αυτό είναι το μεγάλο ατού του κινήματος αυτού, διότι δείχνει ότι πράγματι είναι ένα κίνημα αυθεντικά λαϊκό, αυθεντικά καθαρό και το κυριότερο, αντιπροσωπεύει ένα άλλο είδος πολιτικού λόγου που απέχει παρασάγγας από την παλιά μονολιθική πολιτική και κενή νοήματος γλώσσα, η οποία και χρησιμοποιείται ακόμη και σήμερα, τόσο από τους πρωταγωνιστές του συστήματος, όσο και από τα τσιράκια τους, βλέπε Άρης Σπηλιωτόπουλος o οποίος - πιθανόν με εντολή Σαμαρά ή Καραμανλή - βγήκε να ...αποδομήσει - με το γάντι αυτός βεβαίως - τη Μαρία και το κινημα της, κατηγορώντας την ότι...δεν συνεργάζεται με κανέναν έμπειρο πολιτικό και αυτό το θεωρεί...λάθος τακτική!

Πρώτη, ανάμεσά στους πολλούς αξιόλογους και αξιόπιστους συνεργάτες, η Μαρία Νεγρεπόντη-Δελιβάνη, η διακεκριμένη οικονομολόγος και πρώην πρύτανης του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης.

Μια γυναίκα με πλούσιο και πολυβραβευμένο έργο, που έχει τιμηθεί πάμπολλες φορές για την επιστημονική της προσφορά και την αταλάντευτη πατριωτική της στάση.

Με την παρουσία και τον λόγο της εξέφρασε την πεποίθηση ότι το νέο κίνημα φέρνει «ελπίδα στη δημόσια ζωή» και μπορεί να συμβάλει στην «αναγέννηση της πατρίδας», τονίζοντας την ανάγκη συλλογικής, ειλικρινούς και άοκνης προσπάθειας.

Δίπλα της, ο Θανάσης Αυγερινός, ένας δημοσιογράφος που πραγματικά τιμά το λειτούργημά του σε εποχές που αυτό έχει γίνει σπάνιο. Με μακρά πορεία και θητεία ως ανταποκριτής στη Ρωσία, δεν δίστασε ποτέ να λέει την αλήθεια, ακόμα και όταν αυτή ενοχλούσε τα κυρίαρχα αφηγήματα. Ακριβώς γι’ αυτό το Μητσοτακικό καθεστώς τον πέταξε έξω από τα ελληνικά κανάλια, επειδή είχε το θάρρος να παρουσιάζει μια διαφορετική, τεκμηριωμένη άποψη για τον πόλεμο στην Ουκρανία. Με την ομιλία του στην εκδήλωση έδωσε τον τόνο της δικαιοσύνης και της ανάγκης να τιμωρούνται όσοι εγκληματούν εις βάρος του λαού.

Ιδιαίτερα ξεχωριστή είναι η παρουσία του Σταύρου Καλεντερίδη, γιό του αξεπέραστου και βαθύτατα πατριώτη, τέως αξιωματικού του ελληνικού στρατού και πρώην πράκτορα της ΕΥΠ Σάββα Καλεντερίδη, του οποίου η ιστορία του είναι γεμάτη παράσημα, ηρωικές πράξεις και θυσίες.

Ο Σταύρος, με πλούσιο συγγραφικό έργο και βαρύ βιογραφικό, αποδεικνύεται ότι...είναι αληθινός γόνος ενός ήρωα που τον θαυμάζει και τον υπολύπτεται ολόκληρη η Ελλάδα. Τον πατέρα του οι Τούρκοι τον έχουν επικηρύξει επειδή τους ρεζίλεψε επανειλημμένα σε επιχειρήσεις δολιοφθοράς, ενώ ξεχωρίζει η επική μάχη που έδωσε στην Κένυα για τη διάσωση του Αμπντουλάχ Οτσαλάν, όπου προδόθηκε εκ των έσω από την κυβέρνηση Σημίτη. Ένας αληθινός ήρωας εν ζωή και ένας από τους πιο βαθείς και αξιόπιστους γεωπολιτικούς αναλυτές της χώρας, που με την παρουσία του προσδίδει στο κίνημα εθνική σοβαρότητα και αδιαπραγμάτευτη πατριωτική αξιοπιστία, δεν θα μπορούσε να μην είναι μέγιστο παράδειγμα για τον γιό του, τον Σταύρο. Και το ίδιο αυτό παλικάρι, έχει διαπρέψει και στο διαδίκτυο, με τις εύστοχες και πολύ ενδιαφέρουσες αναλύσεις του.

Επι πλέον, το εγχείρημα πλαισιώνουν ο απόστρατος πτέραρχος Αθανάσιος Παπανικολάου, με την πολύτιμη εμπειρία του στα εθνικά θέματα και την άμυνα, και η γνωστή ηθοποιός και παραγωγός Κατερίνα Μουτσάτσου, που εκπροσωπεί τον χώρο του πολιτισμού με ευαισθησία και εντιμότητα. Και μαζί τους πολλοί άλλοι, από διαφορετικούς πολιτικούς, επαγγελματικούς και κοινωνικούς χώρους, που ενώθηκαν γιατί βλέπουν σε αυτό το κίνημα μια αυθεντική, καθαρή και ελπιδοφόρα εναλλακτική, μακριά από τα βαρίδια, τις εξαρτήσεις και τις σκοτεινές διαδρομές του παρελθόντος.

Τι θα συναντήσει η Μαρία στην πορεία της προς την εξουσία

Η πορεία της Μαρίας Καρυστιανού προς την εξουσία δεν πρόκειται να είναι στρωμένη με ροδοπέταλα. Αντίθετα, θα είναι ένας δύσβατος, ανηφορικός και γεμάτος παγίδες δρόμος, όπως συμβαίνει πάντα όταν ένας αυθεντικός, λαϊκός και αντι-συστημικός αγώνας τολμά να αμφισβητήσει τα θεμέλια του Ψευτορωμαίϊκου.

Ήδη από την πρώτη στιγμή που η φωνή της άρχισε να ακούγεται δυνατά, και ιδιαίτερα μετά τις μαζικές, συγκλονιστικές συγκεντρώσεις του Φεβρουαρίου 2025 που έδειξαν την πραγματική απήχηση του αγώνα της στα Τέμπη, το Μητσοτακικό καθεστώς και τα στελέχη του εξαπέλυσαν εναντίον της μια πρωτοφανή επίθεση λάσπης, χλεύης και συκοφαντίας.

Ο Αδώνις Γεωργιάδης, με το γνωστό του ύφος της αλαζονείας και της χυδαιότητας, με την αντιπαθητική τσιριχτή φωνή του, δεν δίστασε να την ειρωνευτεί και να την υποτιμήσει δημόσια με τον πιο χυδαίο τρόπο.

Η Σοφία Βούλτεψη, με την ίδια δηλητηριώδη γλώσσα, επιχείρησε να σπιλώσει την αξιοπρέπειά της.

Ο Μάκης Βορίδης και άλλα στελέχη του συστήματος, από τις τηλεοπτικές οθόνες και τα μικρόφωνα της εξουσίας, επιδόθηκαν σε έναν αγώνα χλεύης και υποτίμησης, προσπαθώντας να παρουσιάσουν την Μαρία και το κίνημά της ως κάτι το «περιθωριακό», το «ανύπαρκτο» ή το «επικίνδυνο».

Όταν όμως έγινε σαφές ότι η Μαρία Καρυστιανού δεν επρόκειτο να περιοριστεί σε έναν απλό αγώνα διαμαρτυρίας αλλά ετοιμαζόταν να ιδρύσει πολιτικό κίνημα, η επίθεση έγινε ακόμα πιο οργανωμένη, πιο σκληρή και πιο συστηματική.

Λάσπη, συκοφαντίες, οικονομικές πιέσεις, αποκλεισμός από τα μεγάλα ΜΜΕ, προπαγάνδα και προσπάθειες να την εξαφανίσουν από την επικαιρότητα. Δεν θα διστάσουν να χρησιμοποιήσουν κάθε μέσο: Να την εκβιάσουν, να την εξαγοράσουν, να την απομονώσουν, να την παρουσιάσουν ως «ακραία» ή «χειραγωγούμενη». Το Ψευτορωμαίϊκο πάντα έτσι έπραττε. Όταν αισθάνεται να απειλείται η εξουσία του, δεν γνωρίζει όρια.

Κι όμως, η Μαρία Καρυστιανού, έχοντας περάσει από την πιο βαθιά, την πιο σκληρή και την πιο απάνθρωπη δοκιμασία που μπορεί να φανταστεί κανείς – την απώλεια του παιδιού της μέσα στο κρατικό έγκλημα των Τεμπών – έχει πλέον μια δύναμη που κανένας μηχανισμός εξουσίας δεν μπορεί να συντρίψει.

Γνωρίζει βαθιά μέσα της ότι η αλήθεια και ο ελληνικός λαός είναι πολύ πιο δυνατοί από κάθε καλοκουρδισμένο μηχανισμό προπαγάνδας, από κάθε τηλεοπτικό μαϊντανό και από κάθε πολιτικό τσακάλι του συστήματος. Αυτή η γνώση την κάνει ακαταμάχητη.

Τα κόμματα Σαμαρά – Τσίπρα είναι του συστήματος και δεν έχουν σχέση με κινήματα

Τα κόμματα που ετοιμάζουν οι Αντώνης Σαμαράς και Αλέξης Τσίπρας είναι βαθιά, οργανικά και ανέκκλητα ενταγμένα στο ίδιο το Ψευτορωμαίϊκο, που δεν θα επιρρεάσουν σοβαρά τη Μαρία Καρυστιανού και το κίνημά της κι ας έχουν έρθει να αμφισβητήσουν.

Δεν είναι αντίπαλοί της. Είναι μέρος του ίδιου προβλήματος, κομμάτια του ίδιου σάπιου μηχανισμού που τόσα χρόνια λεηλατεί, υπονομεύει και ταπεινώνει την πατρίδα.

Δεν διαθέτουν ούτε την ηθική καθαρότητα, ούτε την παλλαϊκή νομιμοποίηση για να σταθούν απέναντι σε ένα κίνημα που γεννήθηκε από τον αληθινό πόνο του ελληνικού λαού, από το αίμα των Τεμπών και από την αγωνία εκατομμυρίων πολιτών. Είναι κόμματα που προέρχονται από το ίδιο το σύστημα που τους ξέρασε κάποτε. Είναι κομμάτια από κόμματα που έχουν δοκιμαστεί στην πράξη και έχουν αποτύχει παταγωδώς. Έχουν κυβερνήσει, έχουν υπογράψει μνημόνια, έχουν υποθηκεύσει το μέλλον της χώρας, έχουν εξυπηρετήσει ξένα κέντρα και ντόπια καρτέλ. Δεν έχουν καμία σχέση με αυθεντικά λαϊκά κινήματα. Είναι απλώς εναλλασσόμενες βιτρίνες του ίδιου πολιτικού κατεστημένου.

Ιδιαίτερα ο Αλέξης Τσίπρας, ως εκλεκτός και αγαπημένο παιδί του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ του Νταβός που ενώ ξεκίνησε με την ψεύτικη, όπως αποδείχθηκε, ελπίδα ότι θα μπορέσει να καταργήσει τα επαίσχυντα οικονομικά μνημόνια, στο τέλος έγινε και ο μεγαλύτερος προδότης της πατρίδας του, πουλώντας μπίρ παρά τη Μακεδονία και την ιστορία μας για τα συμφέροντα της Μέρκελ και των Αμερικανών.

Έχει υπηρετήσει πιστά την παγκοσμιοποίηση και τις επιταγές ξένων κέντρων εξουσίας και υπό την ηγεσία του, η Ελλάδα αποδυναμώθηκε περαιτέρω, η εθνική κυριαρχία υπέστη βαρύτατα πλήγματα, η χώρα μετατράπηκε σε πειραματικό εργαστήριο ξένων συμφερόντων, ενώ η εθνική αξιοπρέπεια και τα εθνικά δίκαια παραμερίστηκαν για χάρη των «υψηλών ιδανικών» της παγκόσμιας ελίτ. Από τη μία πλευρά έκανε τον «αντισυστημικό», από την άλλη υπέγραφε ό,τι του ζητούσαν οι δανειστές και οι παγκόσμιοι οργανισμοί.

Ούτε η ...νέα (λέμε τώρα) κίνηση του Σαμαρά διαφέρει ουσιαστικά. Είναι το άλλο πρόσωπο του ίδιου νομίσματος: Ίδια εξάρτηση από ξένα κέντρα, ίδια διαπλοκή, ίδια αλαζονεία απέναντι στον λαό, ίδια αδυναμία να αγγίξουν τα πραγματικά προβλήματα της ελληνικής κοινωνίας. Ουσιαστικά, ο Σαμαράς με το νέο κόμμα του (αν το ιδρύσει τελικά), κύριο στόχο έχει την πτώση του Μητσοτάκη, όχι από την πρωθυπουργία απλά, αλλά κυρίως από την ηγεσία του κόμματος της ΝΔ! Είναι προσωπικά τα αίτια, όχι πολιτικά.

Αν ο Σαμαράς ήθελε να...σώσει την Ελλάδα, είχε την ευκαιρία του και απέτυχε παταγωδώς, γιατί δεν είχε αυτό που λέμε, "καρύδια στο παντελόνι του" παρά συνεργάσθηκε και μάλιστα...με αγαστό τρόπο με τους δήμιους του ΠΑΣΟΚ που πούλησαν τη πατρίδα στους οικονομικούς δυνάστες της. Το μόνο που θα καταφέρει ο Σαμαράς αν προβεί σε ίδρυση κόμματος, είναι το να κόψει πολύτιμους ψήφους από τη Μαρία. Αυτό είναι το διακύβευμα, όχι η σωτηρία της πατρίδας.

Απέναντι στην Μαρία της Ελλάδας, που δεν χρωστάει σε κανέναν, που δεν έχει βαρίδια παρελθόντος και που μιλάει με τη γλώσσα του πόνου και της αλήθειας, αυτοί οι πολιτικοί μηχανισμοί δεν έχουν τίποτα ουσιαστικό να αντιτάξουν. Δεν έχουν ούτε την ηθική υπόσταση ούτε την αυθεντικότητα ούτε την παλλαϊκή νομιμοποίηση. Είναι βαθιά μέρος του παλιού, φθαρμένου και αποτυχημένου πολιτικού συστήματος. Το κίνημα της Μαρίας Καρυστιανού, αντίθετα, είναι η νέα πνοή, η ζώσα ελπίδα που γεννήθηκε έξω από τα σαλόνια της εξουσίας και μέσα από την καρδιά του ελληνικού λαού.

Εν κατακλείδι

Η Μαρία της Ελλάδας, με το σπαθί της αλήθειας στο χέρι και την ασπίδα της μητρικής θυσίας και της λαϊκής ελπίδας προχωρά μπροστά. Όσο κι αν το Ψευτορωμαίϊκο πετάει χολή και χλεύη, όσο κι αν ρίχνει λάσπη και συκοφαντίες, όσο κι αν επιστρατεύει τα πιο διεφθαρμένα τσιράκια του για να την λερώσει, το καθαρό της βλέμμα και η αδάμαστη ψυχή της δεν φαίνεται να λυγίζουν. Είναι πια το παλιό και διεφθαρμένο, ολόγυμνό μπροστά της. Ο λαός βλέπει. Ο λαός θυμάται. Ο λαός ξυπνάει.

Η Ελλάδα έχει ελπίδες για να πάψει να είναι το έρμαιο των καρτέλ, των ξένων αφεντικών, των νταβατζήδων της εξουσίας και των πολιτικών εμπόρων. Μπορεί να γίνει η ...χώρα της Μαρίας!

Να γίνει ξανά η χώρα εκείνων που δεν άντεξαν άλλο την ατιμωρησία, τη διαφθορά και την προσβολή της εθνικής μας αξιοπρέπειας. Να γίνει ξανά η χώρα που γεννιέται και πάλι μέσα από τη φωτιά των Τεμπών και από την αγωνία χιλιάδων Ελλήνων που διψούν για δικαιοσύνη, για κάθαρση και για πραγματική Δημοκρατία.

Μαρία Καρυστιανού, ένας ολόκληρος λαός εναπωθέτει τις ελπίδες του σε σένα. Αν είσαι πράγματι αυτή που δείχνεις ότι είσαι, αυτή η γυναίκα με την παλικαρίσια πυγμή και πίστη, τότε η Ελλάδα σε χρειάζεται. Είθε το κίνημά σου να γίνει η σπίθα που θα κάψει τα σάπια θεμέλια του παλιού συστήματος και να ανάψει ξανά τη φλόγα της εθνικής αναγέννησης.

Πύρινος Λόγιος

sergioschrys@outlook.com