Η Τουρκία προκαλεί τους πάντες και σκάβει μόνη της τον τάφο της!

Κάθε μέρα που περνάει, το κράτος των νεο-οθωμανών του Ερντογάν, βάζει σταδιακά τις βάσεις για την τελική του εξαφάνιση από τον χάρτη! Και η νέα πρόκληση, λέγεται ..."YILDIRIM HAN"!

Σε μια εντυπωσιακή εξέλιξη, η Τουρκία παρουσίασε ένα μοντέλο ενός, μέχρι πρότινος άγνωστου, διηπειρωτικού βαλλιστικού πυραύλου (ICBM) με την ονομασία Yildirim Han (“Άρχοντας Κεραυνός”, αναφέρονται στον Βαγιαζήτ τον Α'). Αυτό τι μπορεί να σημαίνει; Μα το...πολύ απλό: Ότι η Τουρκία έχει βγάλει πολύ μεγάλη γλώσσα και κάποιος πρέπει να της τη κόψει!

Τα τελευταία χρόνια, η τουρκική αμυντική βιομηχανία έχει αναπτύξει μια εντυπωσιακά ευρεία γκάμα οπλικών συστημάτων, συμπεριλαμβανομένων πυραύλων και drones. Ωστόσο, η πρόθεση ανάπτυξης όπλου αυτής της κατηγορίας αποτελεί κάτι εντελώς νέο. Κι αυτό ακριβώς, πιθανόν να είναι και το κλειδί που θα ανοίξει το Κουτί της Πανδώρας για την Τουρκία...

Το κουτί της...τουρκικής "Πανδώρας"

Στο βάθος της Ανατολής, εκεί όπου κάποτε οι σουλτάνοι ονειρεύονταν την παγκόσμια κυριαρχία, ένας νέος "κεραυνός" ετοιμάζεται να σκίσει τον ουρανό.

Δεν είναι πλέον μεταφορικός. Είναι μεταλλικός, βαρύς και θανατηφόρος. Είναι πύραυλος υπερηχητικός. Και προκαλεί, όπου πέσει, την ολική καταστροφή!

Ονομάζεται Yildirimhan ή αλλιώς ο «Χαν του Κεραυνού» – και η εμφάνισή του στη Διεθνή Έκθεση Άμυνας SAHA 2026 στην Κωνσταντινούπολη δεν είναι απλώς μια στρατιωτική εξέλιξη. Είναι μια καθαρά επίσημη ανακοίνωση ότι η Τουρκία αλλάζει ...πίστα στο γεωπολιτικό της παιχνίδι!

Δεν μιλάμε πλέον για έναν περιφερειακό ταραξία που απειλεί γείτονες. Μιλάμε για μια χώρα που μετατρέπεται, με συστηματικό και απροκάλυπτο τρόπο, στο Ιράν της Μεσογείου – μια αναθεωρητική δύναμη με μεγαλεπήβολα νεο-οθωμανικά οράματα, υπερηχητικούς πυραύλους και φιλοδοξίες πυρηνικής ισχύος λόγω του Ακκούγιου. Μια χώρα που δεν σέβεται πλέον κανέναν και δεν φοβάται κανέναν, γιατί πιστεύει ότι ο χρόνος της ...έχει έρθει!

Και ενώ αυτό το σκοτεινό σύννεφο απλώνεται πάνω από τη Μεσόγειο, η Ελλάδα του Ψευτορωμαίϊκου συνεχίζει να σιωπά, να υποκλίνεται, να «διαπραγματεύεται» και να ελπίζει σε ξένους προστάτες. Μια Ελλάδα που άφησε επί δεκαετίες τον θανάσιμο εχθρό της να οπλίζεται ανεξέλεγκτα, ενώ οι δικοί της ηγέτες έσκυβαν το κεφάλι στους ξένους αφεντικά, υπακούοντας σε εντολές Βρυξελλών και Ουάσινγκτον.

Σήμερα, αυτό που έχω εγώ να πω, είναι ότι η Ιστορία χτυπάει ξανά δυνατά την πόρτα. Και η πόρτα αυτή είναι η δική μας.

Τι είναι αυτός ο πύραυλος και γιατί του έδωσαν οι Τούρκοι αυτό το όνομα

Ο "Yildirimhan" δεν είναι απλώς ένας ακόμα πύραυλος. Είναι η ενσάρκωση ενός οράματος, ενός εθνικού μύθου και μιας επικίνδυνης αυτοπεποίθησης που έχει αρχίσει να ξεπερνάει κάθε λογικό όριο.

Το όνομά του δεν επιλέχθηκε τυχαία. Yildirimhan σημαίνει «Χαν ο Κεραυνός» και παραπέμπει κατ' ευθείαν στον Σουλτάνο Βαγιαζήτ τον A΄, τον περίφημο Yıldırım Bayezid, δηλαδή τον...«Κεραυνό» της Οθωμανίας!

Το παράδοξο όμως είναι πως οι Τούρκοι, αυτή τη φορά δεν διάλεξαν έναν νικηφόρο, αήττητο Σουλτάνο. Διάλεξαν εκείνον που, παρ' ότι κατέκτησε τα Βαλκάνια και πολιορκούσε την Κωνσταντινούπολη για οκτώ ολόκληρα χρόνια, γνώρισε τη μεγαλύτερη ταπείνωση στην ιστορία της αυτοκρατορίας του.

Το 1402, στη Μάχη της Άγκυρας μεταξύ Οθωμανών και Μογγόλων, ο φοβερός και τρομερός Μογγόλος Ταμερλάνος (ή Τιμούρ Λενκ, δηλαδή Τιμούρ ο κουτσός) τον συνέτριψε, τον αιχμαλώτισε και τον μετέφερε σε κλουβί σαν θηρίο και τον περιέφερε σε όλη την μικρασιατική επικράτεια του οθωμανικού κράτους, ενώ ολόκληρη η Οθωμανική Αυτοκρατορία διαλύθηκε για έντεκα χρόνια σε εμφύλιο πόλεμο!

Σημειώνω ιστορικά, ότι αυτή ακριβώς η ανέλπιστη γεωπολιτική εξέλιξη, που έφερε ολοκληρωτικά τα πάνω-κάτω στην δική μας Αυτοκρατορία, ήταν άλλη μια - και δυστυχώς η τελευταία - ευκαιρία που έδωσε ο ίδιος ο Θεός στους προγόνους μας Ρωμαίους, για να συνέλθουν, να μετανοήσουν, να στραφούν και πάλι προς Εκείνον να τους δώσει δύναμη να διώξουν τους Τούρκους απ' τα εδάφη μας, αφήνοντας παράλληλα πίσω τους τα πάρε-δώσε με τους αιρετικούς Δυτικούς και φυσικά τις εμφύλιες διαμάχες, που προκαλούσαν οι Παλαιολόγοι μεταξύ τους για τα ...αξιώματα και τον θρόνο. Και αναφέρομαι συγκεκριμένα στις αιματηρές, εμφύλιες διαμάχες μεταξύ των Παλαιολόγων με πιο σημαντική, αυτή του Ανδρόνικου του Δ' και του Ιωάννη του Ε' (1376–1379).

Δυστυχώς όμως, το μέγα αυτό γεωπολιτικό "θαύμα" δεν "μεταφράστηκε" σωστά ούτε από τους Παλαιολόγους που ήθελαν σώνει και καλά την Ένωση της Πόλης, αλλά ούτε και από την ίδια την Εκκλησία που κάποιες φορές έπαιρνε θέση είτε στη μία ή την άλλη πλευρά των αντιμαχόμενων πλευρών. Μ' άλλα λόγια, και η ευκαιρία αυτή, απλά πετάχτηκε στα σκουπίδια της Ιστορίας μας...

Εν πάσει περιπτώσει, Ο «Κεραυνός» Βαγιαζήτ Σουλτάνος ρεζιλεύτηκε, ταπεινώθηκε, έγινε αντικείμενο χλεύης. Κι όμως, οι σημερινοί Τούρκοι εθνικιστές επέλεξαν ακριβώς αυτόν.

Γιατί;

Διότι συμβολίζει την - κατ' αυτούς - "αδάμαστη", άγρια, ηλεκτρισμένη ορμή του τουρκικού "έθνους", ακόμα και όταν αυτό ηττάται. Μ' άλλα λόγια, συμβολίζει την ικανότητα να σηκώνεται από τις στάχτες του (είχε διαλυθεί - σοβαρά μιλάω - η Οθωμανία, μόνο κάτι Μπέηδες είχαν μείνει να πολεμούν μεταξύ τους) να μεταμορφώνει την ταπείνωση σε οργή και την οργή σε δύναμη.

Με αυτό λοιπόν το όνομα και δίπλα σε αυτό, να παρίσταται ακόμη και η προσωπική τουράδα (καλλιγραφικές σφραγίδες των Οθωμανών Σουλτάνων) του Βαγιαζήτ, η Άγκυρα στέλνει ένα ξεκάθαρο μήνυμα σε όλο τον κόσμο: «Είμαστε οι απόγονοι του Κεραυνού. Μπορεί να μας χτυπήσουν, μπορεί να μας ταπεινώσουν, αλλά θα επιστρέφουμε πιο δυνατοί, πιο γρήγοροι, πιο απρόβλεπτοι». Είναι η ίδια λογική που τους οδήγησε να ονομάσουν άλλους πυραύλους με διάφορα...καταστροφικά ονόματα όπως Tayfun (Τυφώνας) και Cenk (Μάχη). Όλα τους τα ονόματα φωνάζουν πολεμική μανία, ταχύτητα και καταστροφή.

Τεχνικά, ο Yildirimhan είναι ένας βαλλιστικός πύραυλος μεγάλου βεληνεκούς, που φιλοδοξεί να μπει στην κατηγορία των διηπειρωτικών (ICBM). Σύμφωνα με τις επίσημες παρουσιάσεις στη SAHA 2026, διαθέτει βεληνεκές 6.000 χιλιόμετρων, ταχύτητα που φτάνει από 9 έως 25 Mach, κινητήρες υγρού καυσίμου (τετροξείδιο του αζώτου και υδραζίνη), τέσσερις πυραυλοκινητήρες και δυνατότητα μεταφοράς κεφαλής βάρους έως 3.000 κιλά.

Μπορεί να πλήξει στόχους από την Αθήνα μέχρι το Πεκίνο, από το Ντιέγκο Γκαρσία μέχρι την Ινδία, από την Κύπρο μέχρι τα βάθη της Ευρώπης. Είναι κινητός, εκτοξεύεται από ειδικά οχήματα και σχεδιάστηκε για να μπορεί να μεταφέρει και πολλαπλές κεφαλές.

Δεν είναι όμως ο μόνος. Παράλληλα, η Τουρκία έχει ήδη σε προχωρημένο στάδιο τον Tayfun Block IV (βεληνεκές περίπου 1.000 χλμ.), τον Cenk (MRBM με εμβέλεια 2.000 χλμ.) και ολόκληρη την οικογένεια Bora/Tayfun που συνεχώς εξελίσσεται. Η Ροκετσάν, η κρατική εταιρεία πυραύλων, εργάζεται εδώ και μια δεκαετία με φρενήρη ρυθμό. Το πρόγραμμα Yildirimhan δεν είναι μεμονωμένο. Είναι η κορυφή μιας πυραμίδας που χτίζεται συστηματικά εδώ και χρόνια, με στόχο να μετατρέψει την Τουρκία από περιφερειακό παίκτη σε παγκόσμια στρατιωτική δύναμη που θα μπορεί να απειλεί όχι μόνο τη γειτονιά της, αλλά και πολύ μακρινές περιοχές.

Και ενώ η Δύση κοιτάζει μάλλον αμήχανα, η Άγκυρα συνεχίζει. Γιατί ξέρει ότι ο πύραυλος αυτός δεν είναι μόνο όπλο. Είναι δήλωση. Είναι η υλοποίηση του νεο-οθωμανικού ονείρου, που σημαίνει μια Τουρκία που δεν ζητάει πια άδεια από κανέναν, που δεν δέχεται «κόκκινες γραμμές», που θέλει να γίνει ο νέος περιφερειακός ηγεμόνας – και αν χρειαστεί, και κάτι πολύ περισσότερο. Περί αυτού πρόκειται.

Η επιλογή του ονόματος Yildirimhan δεν είναι ούτε ιστορική ρομαντική αναδρομή, ούτε απλά μια νήξη για το πάλαι ποτέ οθωμανικό μεγαλείο.

Είναι πολιτική διακήρυξη.

Είναι η Τουρκία που λέει στον κόσμο: «Θυμηθείτε τον Κεραυνό. Θυμηθείτε πώς πολεμούσε. Τώρα επιστρέφει – και αυτή τη φορά δεν θα ηττηθεί». Τον Θεό όμως, τον ρώτησε άραγε;

Πού το πάει η Τουρκία – τα νεο-οθωμανικά της σχέδια

Η Άγκυρα δεν κρύβει πλέον τις προθέσεις της. Μιλάει με τις πράξεις της φωναχτά και ξεκάθαρα για αναβίωση, για επέκταση, για ηγεμονία. Ο πύραυλος Yildirimhan είναι το σύμβολο μιας νέας, επικίνδυνης φάσης του νεο-οθωμανικού ονείρου που ο Ταγίπ Ερντογάν και οι ισλαμιστές συνεργάτες του καλλιεργούν συστηματικά εδώ και δύο δεκαετίες.

Το όραμα είναι ξεκάθαρο: Η Τουρκία δεν θέλει να είναι απλώς μια περιφερειακή δύναμη. Θέλει να γίνει ο φυσικός ηγεμόνας του χώρου που κάποτε έλεγχε η Οθωμανική Αυτοκρατορία – από τα Βαλκάνια μέχρι τη Βόρεια Αφρική, από τον Καύκασο μέχρι την Αραβική Χερσόνησο. Η λεγόμενη «Γαλάζια Πατρίδα» (Mavi Vatan) δεν είναι μόνο διεκδίκηση θαλασσίων ζωνών στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο. Είναι το πρώτο βήμα μιας πολύ ευρύτερης στρατηγικής που βλέπει την Τουρκία ως τον νέο «Χαλιφάτο» της εποχής μας, ως τον περιφερειακό παίκτη που θα υπαγορεύει όρους σε όλη την ευρύτερη περιοχή.

Με τον Yildirimhan και την οικογένεια πυραύλων Tayfun και Cenk, η Τουρκία αποκτά τη δυνατότητα να απειλεί όχι μόνο την Ελλάδα και την Κύπρο, αλλά και το Ισραήλ, ακόμα και την Ινδία, ακόμα και αμερικανικές βάσεις στο Ινδικό Ωκεανό.

Αυτό δεν είναι πια «αμυντική αποτροπή». Είναι επιθετική προβολή ισχύος σε στρατηγικό επίπεδο. Είναι η υλοποίηση της ιδέας ότι η Τουρκία μπορεί να λειτουργεί ως μια αυτόνομη, αναθεωρητική δύναμη που δεν λογοδοτεί σε κανέναν – ούτε στο ΝΑΤΟ, ούτε στις ΗΠΑ, ούτε στους διεθνείς οργανισμούς.

Ο Ερντογάν έχει πλέον ξεκαθαρίσει ότι η Τουρκία του 21ου αιώνα δεν είναι η Τουρκία του Κεμάλ. Είναι η Τουρκία του Σουλτάνου. Θέλει να ελέγξει ενεργειακούς διαδρόμους, να κυριαρχήσει σε θαλάσσιες ζώνες, να επηρεάζει πολιτικά καθεστώτα από τη Λιβύη και τη Συρία μέχρι τη Σομαλία και το Αζερμπαϊτζάν. Χρησιμοποιεί το Ισλάμ ως εργαλείο, τον οικονομικό εκβιασμό ως μέσο, και την στρατιωτική απειλή ως μοχλό πίεσης.

Και τώρα, με πυραύλους που μπορούν να φτάσουν χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά, αποκτά την τεχνολογική υποδομή για να μετατρέψει αυτά τα οράματα σε πραγματικότητα.

Δεν είναι τυχαίο ότι η Άγκυρα ενισχύει ταυτόχρονα τις σχέσεις της με τη Ρωσία, την Κίνα και το Κατάρ, ενώ ταυτόχρονα προκαλεί ανοιχτά τις ΗΠΑ και το Ισραήλ.

Παίζει διπλό παιχνίδι με μαεστρία: Μέλος του ΝΑΤΟ στα χαρτιά, αναθεωρητικός παίκτης στην πράξη. Και ο Yildirimhan είναι το εργαλείο που της δίνει την ψευδαίσθηση ότι μπορεί να το κάνει αυτό χωρίς συνέπειες.

Ότι μπορεί να απειλεί μας απειλεί καθημερινά στο Αιγαίο, να προκαλεί την Κύπρο, να εξοπλίζει τη Χαμάς και τη Χεζμπολάχ, και ταυτόχρονα να διεκδικεί ρόλο «μεγάλης δύναμης» σε παγκόσμιο επίπεδο.

Η Τουρκία δεν κινείται πια αμυντικά. Κινείται επιθετικά. Και η κατεύθυνση είναι μονόδρομος: Μεγαλύτερη περιφερειακή κυριαρχία, μεγαλύτερη στρατιωτική αυτονομία, μεγαλύτερη ισλαμική-νεο-οθωμανική ταυτότητα.

Το ερώτημα δεν είναι πια «αν» θα το κάνει. Το ερώτημα είναι πόσο μακριά θα φτάσει πριν κάποιος αποφασίσει να της βάλει φρένο.

Και μέχρι στιγμής, δυστυχώς, προς το παρόν, κανείς δεν φαίνεται διατεθειμένος να το κάνει.

Ο ρόλος των «συμμάχων» του ΝΑΤΟ και η Ρωσία. Η Ελλάδα… πρόβατο επί σφαγή;

Και ενώ η Τουρκία μετατρέπεται ανοιχτά σε μια απρόβλεπτη, αναθεωρητική και επικίνδυνη δύναμη, οι «σύμμαχοι» της στο ΝΑΤΟ παρακολουθούν με μια σιωπή που ουρλιάζει. Οι Ηνωμένες Πολιτείες, η Γερμανία, η Βρετανία και οι υπόλοιπες δυτικές πρωτεύουσες έχουν μετατραπεί σε θεατές μιας παράστασης που οι ίδιοι σκηνοθέτησαν και τώρα δεν μπορούν – ή δεν θέλουν; το πιθανότερο – να σταματήσουν.

Οι Αμερικανοί του Τράμπ, παρ' ότι γνωρίζουν άριστα τις φιλοδοξίες της Άγκυρας, συνεχίζουν να την εξοπλίζουν, να της παρέχουν τεχνολογία F-16, να της χαρίζουν χρόνο και να της επιτρέπουν να εκβιάζει την Ευρώπη με το μεταναστευτικό και την ενέργεια. Γιατί; Διότι προτιμούν μια ισχυρή, ανεξέλεγκτη Τουρκία μέσα στο ΝΑΤΟ, παρά μια Τουρκία που θα στραφεί πλήρως προς Ρωσία και Κίνα. Είναι η κλασική λογική του «μικρότερου κακού».

Μόνο που το «μικρότερο κακό» έχει πλέον μετατραπεί σε θηρίο που απειλεί να καταπιεί ολόκληρη την Ανατολική Μεσόγειο.

Η Γερμανία, από την πλευρά της, παραμένει ο μεγάλος προστάτης της τουρκικής οικονομίας και βιομηχανίας. Γερμανικές εταιρείες συνεχίζουν να εξοπλίζουν και να εκπαιδεύουν τον τουρκικό στρατό, ενώ το Βερολίνο κλείνει τα μάτια μπροστά στις τουρκικές προκλήσεις, φοβούμενο την οικονομική κατάρρευση και τις ορδές μεταναστών που ο Ερντογάν μπορεί να απελευθερώσει ανά πάσα στιγμή.

Και η Ρωσία; Χμμμμ...

Η Μόσχα απ' την άλλη μεριά, παίζει το δικό της κυνικό παιχνίδι. Πουλάει και συντηρεί τους S-400 στην Τουρκία, συνεργάζεται μαζί της στη Συρία και τη Λιβύη, της δίνει τεχνογνωσία και ταυτόχρονα την κρατάει σε απόσταση ώστε να μην γίνει υπερβολικά ισχυρή.

Για τον Πούτιν, μια προβληματική Τουρκία μέσα στο ΝΑΤΟ είναι πολύ πιο χρήσιμη από μια σταθερή και προβλέψιμη σύμμαχο. Έτσι, κατά την άποψη μου, η Ρωσία τροφοδοτεί έμμεσα την τουρκική αλαζονεία, απολαμβάνοντας κάθε φορά που η Άγκυρα ταράζει τα νερά της Δύσης.

Και στο κέντρο αυτού του σκοτεινού παιχνιδιού, βρίσκεται η νεοταξική πλέον και ανήμπορη Ελλάδα. Το πρόβατο επί σφαγή.

Μια χώρα που επί δεκαετίες επέτρεψε στον θανάσιμο εχθρό της να οπλίζεται ανεξέλεγκτα. Μια χώρα της οποίας οι ηγεσίες – από την Μεταπολίτευση μέχρι σήμερα – επέλεξαν την υποταγή, την «καλή γειτονία», τις «ευρωπαϊκές λύσεις» και τις ψεύτικες διαπραγματεύσεις αντί για την αποτρεπτική ισχύ και την εθνική αξιοπρέπεια.

Μια χώρα που ενώ η Τουρκία κατασκευάζει πυραύλους που μπορούν να πλήξουν την Αθήνα σε λίγα λεπτά, εμείς συζητάμε για «ευρωπαϊκή αλληλεγγύη» και «διεθνές δίκαιο», λες και ο Ερντογάν διαβάζει το δίκαιο της θάλασσας πριν αποφασίσει να το παραβιάσει.

Η Ελλάδα προς το παρόν, έχει μετατραπεί σε έναν εύκολο, άβουλο και αδύναμο στόχο. Δεν διαθέτει ούτε την πολιτική βούληση ούτε την στρατιωτική αποτρεπτική ικανότητα να αντιμετωπίσει αυτό που έρχεται. Οι βάσεις των Αμερικανών στο έδαφός της δεν την προστατεύουν – απλώς την καθιστούν ακόμα πιο ελκυστικό στόχο. Οι «σύμμαχοι» του ΝΑΤΟ την έχουν εγκαταλείψει στην τύχη της, χρησιμοποιώντας την ως αναλώσιμο πιόνι στο μεγάλο γεωπολιτικό σκάκι.

Και το χειρότερο;

Οι ίδιοι οι διεφθαρμένοι ηγέτες της συνεχίζουν να χαμογελούν, να υπογράφουν συμφωνίες που δεν τηρούνται, να πανηγυρίζουν για «νίκες» που είναι ήττες και να κοιτάζουν αλλού ενώ η Τουρκία ετοιμάζει τον "Κεραυνό" της. Η Ελλάδα δεν είναι πλέον απλώς αδύναμη. Είναι κυριολεκτικά πρόβατο επί σφαγή – και ο σφαγέας έχει ήδη ακονίσει το μαχαίρι...

Οι προφητείες των Αγίων σύγχρονων γερόντων… ζωντανεύουν

Και ενώ οι πύραυλοι υψώνονται στον ουρανό της Ανατολής και η "Γαλάζια Πατρίδα" - που ετοιμάζεται να γίνει και...νόμος - απλώνεται απειλητικά πάνω από τα ελληνικά νερά, κάτι άλλο, βαθύτερο και πιο μυστηριώδες, αρχίζει να ξυπνάει μέσα στην ελληνική ψυχή.

Οι προφητείες των σύγχρονων Αγίων, εκείνων των ταπεινών γερόντων που έζησαν ανάμεσά μας τις τελευταίες δεκαετίες, δεν είναι πια μακρινές αναμνήσεις ή παρηγορητικά λόγια. Ζωντανεύουν μπροστά στα μάτια μας με τρόπο που κόβει την ανάσα.

Ο Εθνικός μας Άγιος, ο Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης, με εκείνη την απλή αλλά διαπεραστική φωνή του, προειδοποιούσε εδώ και δεκαετίες: «Θα έρθει καιρός που η Τουρκία θα φανεί δυνατή, πολύ δυνατή, αλλά θα είναι σαν χάρτινος πύργος. Θα πέσει μέσα σε μία νύχτα».

Μιλούσε για έναν πόλεμο που θα ξεσπάσει στα Βαλκάνια και στην Ανατολική Μεσόγειο, για μια Τουρκία που θα ορμήσει σαν θηρίο, αλλά θα συντριβεί από την ίδια της την αλαζονεία. «Οι Τούρκοι», έλεγε, «έχουν τα κόλλυβα στο ζωνάρι τους. Θα καταστραφούν και η Πόλη θα έρθει σε εμάς, θα μας τη δώσουν οι ίδιοι οι σύμμαχοι». Και σήμερα, καθώς οι τουρκικοί πύραυλοι παίρνουν το όνομα του Κεραυνού, οι λέξεις του ηχούν σαν σάλπισμα.

Ο Άγιος Πορφύριος ο Καυσοκαλυβίτης, με την καθαρή του προορατικότητα, έβλεπε «φωτιά και καπνό» να βγαίνει από την Ανατολή. Έλεγε ότι η Τουρκία θα φτάσει σε μεγάλη ισχύ, αλλά η πτώση της θα είναι ξαφνική και συντριπτική. «Μην φοβάστε», έλεγε στους πνευματικά του παιδιά, «όλα είναι στα χέρια του Θεού. Η Κωνσταντινούπολη θα γίνει πάλι δική μας, όχι με δικό μας πόλεμο, αλλά με θαύμα (εννοούσε σαφώς τη θαυματουργική γεωπολιτική εξέλιξη που θα ανάγκαζε τους πάντες να δώσουν την Πόλη πίσω σε εμάς) ».

Ο Γέροντας Ιωσήφ ο Βατοπαιδινός, ο Γέροντας Εφραίμ της Αριζόνα, ο Άγιος Ιάκωβος ο Τσάλικης και τόσοι άλλοι σύγχρονοι ασκητές, όλοι τους έβλεπαν την ίδια εικόνα: Μια Τουρκία που θα υψωθεί σαν τον Γολιάθ, γεμάτη αλαζονεία και βία, και θα πέσει μπροστά σε έναν μικρό, ταπεινό, αλλά πιστό λαό. Μιλούσαν για «ξανθό γένος»(Ρωσία) που θα έρθει από τον Βορρά, για μια μεγάλη σύγκρουση (Τρίτος Παγκόσμιος πόλεμος) και η Ελλάδα δεν θα πάθει τίποτε αλλά θα κληθεί να σταθεί όρθια με πίστη και όχι με όπλα.

Και τώρα, όπως βλέπετε, όλα αυτά δεν είναι πια «παραμύθια γερόντων», όπως έλεγε και ο Αρχιεπίσκοπος Κύπρου τις προάλλες. Είναι η ζωντανή πραγματικότητα που ξετυλίγεται μπροστά μας.

Ο Yildirimhan, η "Γαλάζια Πατρίδα", ο νεο-οθωμανικός παροξυσμός, η αλαζονεία του Ερντογάν, η αδράνεια και η υποχωρητικότητα της ελληνικής πολιτικής ηγεσίας – όλα μοιάζουν να εκπληρώνουν βήμα-βήμα τις προφητείες.

Η Τουρκία υψώνεται σαν τον γίγαντα, αλλά η πτώση της πλησιάζει δραματικά, όπως ακριβώς προείπαν οι Άγιοι.

Δεν είναι επίσης τυχαίο ότι σε αυτή την κρίσιμη ώρα η ελληνική ψυχή αρχίζει να στρέφεται ξανά προς την πίστη των πατέρων της. Δεν είναι τυχαίο που ο λαός, βαθιά μέσα του, νιώθει ότι πλησιάζει η ώρα της δοκιμασίας. Οι προφητείες δεν ήρθαν για να μας τρομάξουν. Ήρθαν για να μας προετοιμάσουν. Για να μας θυμίσουν ότι η Ιστορία δεν γράφεται μόνο από πυραύλους και γεωπολιτικά παιχνίδια, αλλά και από την πίστη, την μετάνοια και την εθνική αξιοπρέπεια.

Η Τουρκία μπορεί να έχει τον ..."Κεραυνό" της. Εμείς όμως έχουμε το πιο μεγάλο πυρηνικό όπλο: Την προσευχή των Αγίων μας. Και η Ιστορία, η αληθινή Ιστορία, έχει δείξει πολλές φορές ότι οι κάθε είδους "Κεραυνοί" σβήνουν αμέσως μόλις πέσουν , ενώ το Φως μένει και φωτίζει όλη τη Γη. Και το Φώς της ελπίδας, είναι η Ρωμιοσύνη κι ο Χριστός που τη προστατεύει.

Πύρινος Λόγιος

sergioschrys@outlook.com