Θέλουν να τελειώσουν τον πόλεμο αλλά...

Ο Tράμπ θέλει απεγνωσμένα το τέλος του πολέμου αλλά το Ιράν αδιαφορεί για deal, μπορεί να πολεμά για χρόνια...

Ο Τραμπ θέλει απεγνωσμένα να τελειώσει ο πόλεμος, αλλά το Ιράν δεν δείχνει καμία διάθεση να προσφέρει πολιτική σωτηρία σε έναν Αμερικανό πρόεδρο που παγιδεύτηκε στις ίδιες του τις απειλές.

Ο Αμερικανός πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ ήθελε έναν γρήγορο πόλεμο με το Ιράν. Ήθελε μία ακόμη «εύκολη νίκη» που θα παρουσίαζε ως απόδειξη της αμερικανικής παντοδυναμίας και της προσωπικής του «στρατηγικής ιδιοφυΐας».

Αντί όμως για έναν θριαμβευτικό περίπατο, η σύγκρουση με το Ιράν εξελίχθηκε σε μια βαθιά γεωπολιτική και πολιτική ήττα για τις Ηνωμένες Πολιτείες, αποκαλύπτοντας τα όρια της αμερικανικής ισχύος και την αδυναμία της Ουάσιγκτον να επιβάλει πλέον τη θέλησή της στον κόσμο όπως παλαιότερα.

Ο Τραμπ πίστευε ότι το Ιράν είναι… Βενεζουέλα

Ο Τραμπ πίστευε ότι η Τεχεράνη θα κατέρρεε μέσα σε λίγες ημέρες. Μετά την επιχείρηση ανατροπής του Νικολάς Μαδούρο στη Βενεζουέλα, θεωρούσε ότι μπορούσε να επαναλάβει το ίδιο μοντέλο απέναντι στην Ισλαμική Δημοκρατία. Σύμφωνα με πηγές από το περιβάλλον του, έλεγε με αλαζονεία ότι «το Ιράν θα είναι άλλη μία Βενεζουέλα».

Όμως η πραγματικότητα αποδείχθηκε εντελώς διαφορετική, εξηγεί σε ανάλυσή του το αμερικανικό περιοδικό «Ατλάντικ». Παρά τους σφοδρούς αμερικανοϊσραηλινούς βομβαρδισμούς, τις επιχειρήσεις αποσταθεροποίησης και τη δολοφονία της ανώτατης ηγεσίας του Ιράν, η Τεχεράνη όχι μόνο δεν λύγισε, αλλά απάντησε με τρόπο που προκάλεσε πανικό στη Δύση.

Το Ιράν κατάφερε να ελέγξει στρατηγικά τα Στενά του Ορμούζ — το σημαντικότερο ενεργειακό πέρασμα του πλανήτη, από το οποίο διέρχεται περίπου το 20% του παγκόσμιου πετρελαίου. Με νάρκες, drones και μικρά ταχύπλοα σκάφη, οι ιρανικές δυνάμεις απέδειξαν ότι ακόμη και μια υπερδύναμη όπως οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν μπορεί να επιβάλει εύκολα τη ναυτική της κυριαρχία στον Περσικό Κόλπο.

Οι τιμές της ενέργειας εκτοξεύθηκαν, οι δυτικές αγορές κλονίστηκαν και η αμερικανική οικονομία άρχισε να δέχεται σοβαρές πολιτικές πιέσεις ενόψει εκλογών.

Σκοτεινή η πραγματικότητα στον Λευκό Οίκο

Ο Τραμπ, ο οποίος προεκλογικά παρουσιαζόταν ως ηγέτης που θα απέφευγε νέους πολέμους στη Μέση Ανατολή, βρέθηκε εγκλωβισμένος σε μια σύγκρουση χωρίς ξεκάθαρη διέξοδο. Παρά τις καθημερινές δηλώσεις περί «επικείμενης νίκης», η πραγματικότητα ήταν πολύ πιο σκοτεινή για τον Λευκό Οίκο.

Η κυβέρνησή του αναγκάστηκε επανειλημμένα να παρατείνει τις εκεχειρίες αντί να υλοποιήσει τις απειλές της, ενώ εγκατέλειψε ακόμη και επιχειρήσεις συνοδείας πλοίων υπό τον φόβο γενικευμένης στρατιωτικής κλιμάκωσης.

Η εικόνα ενός Αμερικανού προέδρου που απειλεί συνεχώς αλλά τελικά υποχωρεί, αποτέλεσε τεράστιο πλήγμα για το κύρος της Ουάσιγκτον.

Το Ιράν, αντίθετα, έδειξε αντοχή, στρατηγική ψυχραιμία και ικανότητα να μετατρέπει την αμερικανική υπεροπλία σε πολιτικό αδιέξοδο. Ακόμη πιο αποκαλυπτική ήταν η αδυναμία των Ηνωμένων Πολιτειών να οδηγήσουν το Ιράν σε διαπραγματεύσεις υπό αμερικανικούς όρους.

Ο Τραμπ, ο άνθρωπος που έχτισε την πολιτική του εικόνα πάνω στο βιβλίο «Η Τέχνη της Συμφωνίας», δεν κατάφερε ούτε καν να φέρει την Τεχεράνη στο τραπέζι των συνομιλιών. Οι Ιρανοί διαπραγματευτές αγνόησαν αμερικανικά τελεσίγραφα, αποχώρησαν από συνομιλίες στο Ισλαμαμπάντ και έστειλαν ξεκάθαρο μήνυμα ότι δεν πρόκειται να διαπραγματευτούν υπό εκβιασμό.

Παρακμή ΗΠΑ

Η κατάσταση αποκάλυψε και κάτι βαθύτερο: την παρακμή της αμερικανικής στρατηγικής στη Μέση Ανατολή. Οι παραδοσιακοί σύμμαχοι της Ουάσιγκτον στον Κόλπο — όπως η Σαουδική Αραβία και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα — άρχισαν να ανησυχούν ότι η συνέχιση των αμερικανικών επιθέσεων θα τους μετέτρεπε ξανά σε στόχους ιρανικών αντιποίνων. Ορισμένες χώρες περιόρισαν ακόμη και την πρόσβαση των αμερικανικών δυνάμεων στις βάσεις και στον εναέριο χώρο τους.

Παράλληλα, το Ιράν αξιοποίησε τη σύγκρουση για να ενισχύσει την εσωτερική του συνοχή. Οι σκληροπυρηνικοί κύκλοι της Τεχεράνης απέκτησαν ακόμη μεγαλύτερη επιρροή, παρουσιάζοντας την αντίσταση απέναντι στις Ηνωμένες Πολιτείες ως ζήτημα εθνικής αξιοπρέπειας και ανεξαρτησίας.

Το Ιράν εξανάγκασε τις ΗΠΑ σε υποχώρηση

Την ίδια στιγμή, η ρητορική του Τραμπ έγινε ολοένα πιο ακραία και επικίνδυνη. Σε μία από τις πιο σοκαριστικές δηλώσεις του, απείλησε ότι «ένας ολόκληρος πολιτισμός θα πεθάνει απόψε», προκαλώντας διεθνείς αντιδράσεις και κατηγορίες περί απειλής εγκλημάτων πολέμου.

Παρά τους ισχυρισμούς του Λευκού Οίκου περί «στρατηγικής υπεροχής», η πραγματικότητα παραμένει αμείλικτη, επισημαίνει το «Ατλάντικ». Το Ιράν εξακολουθεί να διαθέτει σημαντικό μέρος των βαλλιστικών του δυνατοτήτων, οι σύμμαχοί του όπως η Χεζμπολάχ συνεχίζουν να μάχονται, ενώ δεν υπήρξε ούτε αλλαγή καθεστώτος ούτε ουσιαστική εξουδετέρωση του πυρηνικού του προγράμματος.

Ο Τραμπ θέλει απεγνωσμένα το τέλος του πολέμου – Το Ιράν αδιαφορεί για συμφωνία

Ο Τραμπ θέλει απεγνωσμένα να τελειώσει ο πόλεμος. Θέλει μια συμφωνία ώστε να μπορέσει να τη διαφημίσει ως «ιστορική επιτυχία». Όμως οι συμφωνίες απαιτούν δύο πλευρές. Και το Ιράν δεν δείχνει καμία διάθεση να προσφέρει πολιτική σωτηρία σε έναν Αμερικανό πρόεδρο που παγιδεύτηκε στις ίδιες του τις απειλές.

Η σύγκρουση αυτή ίσως καταγραφεί στην ιστορία όχι ως ακόμη μία αμερικανική επέμβαση, αλλά ως η στιγμή που η αμερικανική υπερδύναμη αναγκάστηκε να αποδεχθεί ότι ο κόσμος αλλάζει.

Ομολογία αποτυχίας από την αμερικανική ελίτ: 47 χρόνια πολέμου κατά του Ιράν δεν λύγισαν την Τεχεράνη

Ο γνωστός αναλυτής Φαρίντ Ζακάρια, σε άρθρο του στην εφημερίδα «Ουάσινγκτον Ποστ», αναγνώρισε ανοιχτά ότι εδώ και 47 χρόνια η Ουάσιγκτον αδυνατεί να διαμορφώσει μια σταθερή, αποτελεσματική και επιτυχημένη στρατηγική απέναντι στην Ισλαμική Δημοκρατία.

Αυτή είναι ίσως η μεγαλύτερη αποτυχία της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής στη σύγχρονη εποχή. Για σχεδόν μισό αιώνα, οι Ηνωμένες Πολιτείες προσπάθησαν να λυγίσουν το Ιράν μέσω οικονομικού πολέμου, διεθνούς απομόνωσης, σαμποτάζ, κυβερνοεπιθέσεων, πολιτικών πιέσεων και στρατιωτικών απειλών.

Όμως όχι μόνο δεν πέτυχαν τον στόχο τους, αλλά συνέβαλαν άθελά τους στη μετατροπή του Ιράν σε μία από τις πιο ανθεκτικές και ανεξάρτητες δυνάμεις της Μέσης Ανατολής.