Νομιμοποίηση της εκπόρνευσης!

...διά της ανδρικής συναινέσεως βεβαίως βεβαίως…

Αν κάνατε μια περατζάδα στις παραλίες τούτης της όμορφης χώρας το ΣΚ θα μπορούσατε -αν ασφαλώς μπαίνατε σε βαριές σκέψεις- να διαπιστώσετε ότι η Ελλάδα οδεύει προς ολοκληρωτικό Ταϊλανδισμό.

Ξαμολημένες όλες, βαμμένες σαν κομάντος του έρωτα, άφραγκες οι περισσότερες μιας και ό,τι βγάζουν όσες ψιλοδουλεύουν (γιατί πολλές δουλεύουν μόνο τον κόσμο) τα επενδύουν στα τελευταία τους όπλα.

Μπογιές και χρώματα του έρωτα, με τις οποίες πασαλείβονται από την κορφή μέχρι τα νύχια μπας και τσιμπήσει κάνας από τους αναρίθμητους απελπισμένους και τις φορτωθεί, έστω για ένα μήνα, για ένα χρόνο, για μια ζωή ολάκερη αν και το τελευταίο δεν παίζει πια.

Το πολύ πολύ, τα αρσενικά θύματα τα οποία για μισή ώρα ηδονής (υπό αμφισβήτηση και δαύτη) ανέλαβαν υποχρεώσεις δυσβάσταχτες, αλλά επειδή τα κόζια έχουν αλλάξει δεδομένης της εκτόξευσης των διαζυγίων στο 60-65%, άντε να αναγκαστούν να πληρώνουν καμιά διατροφή μέχρι να ενηλικιωθούν τα παιδιά.

Μα, ρε παιδί μου, τις βλέπεις και τους βλέπεις. Μια έπαρση έχει κυριεύσει την κάθε τελευταία αστοιχείωτη. Είναι σαν να βρίσκεσαι μέσα σε ένα απέραντο φρενοκομείο με νάρκισσους, είτε αρσενικούς είτε θηλυκούς. Από τη μια, τα αγοράκια χαλβαδιάζουν εκ του μακρόθεν, από την άλλη οι wanna be Paris Hilton συνθέτουν ένα σκηνικό το οποίο ξεπερνά κάθε ευφάνταστο σενάριο ελαφρολαϊκής κωμωδίας.

Τι το παίζεις μωρή τρελή ιστορία; Αφού όταν ανοίξεις το στόμα σου για να μιλήσεις από το ηχόχρωμα της φωνής σου και τις πρώτες σου τοποθετήσεις ξεμπροστιάζεσαι χωρίς να το καταλαβαίνεις, διότι απλούστατα η εμφάνιση τύπου bimbo νομίζεις ότι λειτουργεί ως πανάκεια για την εσωτερική σου ασχήμια και εξωτερικεύεις ανενδοίαστα τον «πλούσιο» ψυχικό σου κόσμο.

Θα μου πεις όμως και δικαίως, ότι για το επίπεδο των αγοριών απέναντι στα οποία απευθύνεσαι, μια χαρά κυρία είσαι! Ε, δεν θα διαφωνήσω αγαπητή μου, εξ' άλλου τη νεοελληνική κοινωνία με την κατάντια την οποία αναδίδει εσείς τη συνθέτετε, οι μεν και οι δε.

Ασφαλώς και δεν βαραίνει εσάς αποκλειστικά η ευθύνη όταν οι ανεύθυνοι γονείς σας προκειμένου να σας ξεφορτωθούν, είναι διατεθειμένοι να σας νοικιάσουν ή να σας πουλήσουν ακόμη και στον ίδιο τον διάβολο… Τη στιγμή που οι μανάδες συμβουλεύουν τις κόρες τους από μικρή ηλικία ότι οι εποχές είναι δύσκολες και για να είναι πάντα γεμάτο το ψυγείο και να περνάς καλά αγαπούλα μου μην κοιτάς έρωτες και καλά παιδιά, αυτά δεν τρώγονται. Και στο κάτω κάτω τι πειράζει αν είναι και πολύ μεγαλύτερος; Αυτός θα σε αγαπά και θα σε προσέχει μια χαρά για να μη σε χάσει!

Ενδεχομένως να γράψει κάποιος με το δίκιο του στα σχόλια… ρε Predator αυτά πάντα γινόντουσαν!!!

Σωστό, αλλά δεν γινόταν το εξής: Κοριτσάκια δεκατεσσάρων ετών σε δήθεν πολιτισμένες κοινωνίες του 21ου αιώνα να έχουν ως ινδάλματα και κοινωνικά πρότυπα τις π…νες του διαδικτύου. Το ανησυχητικό δεν είναι η επέλαση της πείνας ή η κακοτυχία στη ζωή της καθεμιάς. Στα μπουρδέλα υπάρχουν χιλιάδες σεξεργάτριες οι οποίες δεν αμείβονται πλέον τόσο καλά αλλά έχουν κάνει μια ξεκάθαρη και τίμια επιλογή. Όταν όμως κοριτσάκια καλών οικογενειών προτείνουν στις έκπληκτες μανάδες να λανσάρουν τα πόδια τους στο OnlyFans μόνο και μόνο για να αποφύγουν τις βαριές σπουδές και να αποκτήσουν Πόρσε και πανάκριβες τσάντες μέχρι τα 18 τους; Πού το πάω;

Ότι η σύγχρονη μορφή πορνείας έχει ήδη καταστεί ως μάστιγα υπό την απειλή της φτώχειας, στον βωμό του εύκολου κέρδους ως μια από τις επιταγές της μόδας. Είναι η πιο χαρακτηριστική λογική του παραλόγου: "αφού όλες εκπορνεύονται γιατί όχι και εγώ;"

Και αν στα 14 ένα κοριτσάκι αρχίζει να λανσάρει τα ποδαράκια του, στα 18 αφού θα έχει ανταμειφτεί με ένα υπεραυτοκίνητο αντιλαμβάνεστε πόσα επίπεδα επαγγελματικά θα αλλάξει. Ή μήπως όχι;

Το πιο ανησυχητικό όμως έχει να κάνει με τα αγοράκια που ποτέ δεν θα γίνουνε άντρες. Αυτά τα… τύποις αρσενικά τα οποία είναι χειρότερα από τις αναξιόπιστες γκομενίτσες στην ψυχή και τη νοοτροπία. Βγαίνουν κάθε τρεις και λίγο και καθαγιάζουν τις καρακαλτάκες και τις σεσημασμένες πόρνες στα ίσα, με την αμέριστη συνδρομή των ΜΜΕ.

Τι έχουν δηλώσει ευθαρσώς διάφορα τυπάκια ανά την υφήλιο; Δεν με νοιάζει που πήγε δημοσίως με 150 άνδρες σε εικοσιτέσσερις ώρες, γιατί στο τέλος πάντα επιστρέφει σε μένα!

Τι λε ρε μεγάλε; Και το επόμενο πρωί; Που φεύγει από σένα; Πού επιστρέφει; Στο χασάπικο ε;

Βέβαια, βίτσια είναι αυτά. Τουλάχιστον ως αντίβαρο ή ως αποζημίωση μπαίνει στο ζευγάρι ένα υψηλό εισόδημα, γιατί ας μην ξεχνάμε και μια νέα μόδα η οποία μάλλον έχει να κάνει με βαθύτερες και ισχυρότερες διαστροφές και μαντέψτε: Χωρίς κέρδος οικονομικό.

Ξέρετε πόσοι απίστευτοι τη βρίσκουν αγρίως με το να παρακολουθούν τη γυναίκα τους να τη «γλεντάνε» όπως ποτέ αυτός ζωντανά άλλοι; Και ένας και δύο και τρεις επιβήτορες ταυτόχρονα; Και κάθεται από δίπλα ο άλλος, τρισευτυχισμένος ενώ της κρατά το χέρι σε πολλές περιπτώσεις για συμπαράσταση, ίσως για να της αποδείξει ότι μοιράζεται αυτή την «ιερή στιγμή» μαζί της.

Άγνωστες οι βουλές των απανταχού ψυχανώμαλων.

Δυστυχώς αυτό είναι το σκηνικό.

Νομίζετε κυρίες και κύριοι, ότι μια κοινωνία «τελειώνει» μόνο και μόνο επειδή υπάρχουν πολιτικές αστοχίες; Αν ναι, διαβάστε ξανά το άρθρο…

ΥΓ. Το σύστημα έχει εφεύρει και μια λύση ενδιάμεση για τους πιο ανεξάρτητους τύπους ανθρώπων, αν και προσωπικά εκτιμώ ότι καλύπτει περισσότερο τους κατεργάρηδες που μεταξύ τους απαιτούν ειλικρίνεια και αναφέρομαι στο: friends with benefits. Έχω την αίσθηση βέβαια ότι απλώς αντικαθιστά το παλιότερο «φίλοι – φίλοι σου… μαμώ το καριοφίλι», για όσους θυμούνται την εν λόγω θρυλική ρήση της δεκαετίας του ‘80… Δηλαδή, σε απλή μετάφραση: Όποτε μας έρθουν… ορμές παραμερίζουμε για κάνα δεκάλεπτο – τέταρτο την αγνή φιλία μας και «βγάζουμε τα ματάκια μας». Και μετά και πάλι φίλοι, καθώς επέρχεται η κανονικότητα…