Ο Γ΄Παγκόσμιος Πόλεμος που... δεν μοιάζει με πόλεμο!

Ενέργεια, χρέος, φόβος και η σκιά της Αποκάλυψης πάνω από τα έθνη

Πολλές φορές ο άνθρωπος νομίζει πως καταλαβαίνει τι συμβαίνει γύρω του, ενώ στην πραγματικότητα βλέπει μόνο τη σκιά των πραγμάτων και όχι τα ίδια τα πράγματα.

Ζούμε ακριβώς σε μια τέτοια εποχή. Ο σύγχρονος δυτικός άνθρωπος έχει μάθει να αναγνωρίζει τον πόλεμο μόνο όταν τον βλέπει ντυμένο με τις στολές που του έμαθε το Χόλυγουντ. Για να πειστεί ότι υπάρχει πόλεμος, θέλει να δει στρατεύματα να βαδίζουν ατελείωτα σε κατεστραμμένες πεδιάδες, άρματα να περνούν ποτάμια, αεροπλάνα να ουρλιάζουν πάνω από πόλεις, πύραυλους να πέφτουν βροχή, στρατιώτες να πεθαίνουν με τη σημαία στο χέρι.

Αυτόν τον πόλεμο μπορεί να τον αναγνωρίσει. Τον ξέρει από τις ταινίες, από τα βιβλία, από τα ντοκιμαντέρ, από τη συλλογική μνήμη του εικοστού αιώνα. Τον άλλο πόλεμο όμως, τον πιο ύπουλο, τον πιο εκσυγχρονισμένο, τον πιο τεχνοκρατικά συγκαλυμμένο, δυσκολεύεται να τον δει.

Κι όμως, αυτόν ακριβώς τον πόλεμο ζούμε.

Η 4η φάση του Γ' ΠΠ και...το λάθος που κάναμε

Όλοι μας πιστεύαμε πως θα δούμε...πυραύλους να σκάνε πάνω στα κεφάλια μας κατά την 4η φάση του Γ'ΠΠ. Κάναμε λάθος εκτίμηση. Κι εγώ μαζί με τους άλλους βεβαίως. Η 4ή φάση τελικά, είναι πιο περίπλοκη απ' ό,τι νομίζαμε. Δεν αναγγέλλεται με εμβατήρια, αλλά με ανακοινώσεις τραπεζών! Δεν αρχίζει με γενική επιστράτευση αλλά με ενεργειακές κυρώσεις, με χειραγώγηση αγορών, με κλεισίματα θαλασσίων διόδων, με κυβερνοεπιθέσεις, με λογοκρισία, με αλυσίδες εφοδιασμού που σπάζουν, με καλλιεργημένο πανικό, με ψυχολογικές επιχειρήσεις και με μια καθημερινότητα που γίνεται κάθε μήνα ακριβότερη, στενότερη και πιο ασφυκτική.

Ο πόλεμος που ξέσπασε (4η φάση) μεταξύ ΗΠΑ-Ισραήλ και Ιράν, φαίνεται ότι σχεδιάστηκε με απόλυτη ακρίβεια από τη βδελυρή συμμορία του Νεοταξισμού, ως plan B για την πορεία που είχε πάρει η Παγκοσμιοποίηση σε γενικότερο πλαίσιο. Ηταν απολύτως βέβαιοι οι ελιτ(αραίοι) ότι μέσω αυτού, ακίκνδυνα γι' αυτούς ασφαλώς γιατί δε θα χρειαζόταν να πάνε να κρυφτούν στα - ομολογουμένως υπαρκτά - πολυτελή καταφύγια τους. Απλά, ήξεραν ως βάση σχεδίου, ότι θα επέλθει...χάος! Ακόμη κι ένα τρίχρονο παιδάκι που παίζει στα δάκτυλα την τεχνολογία πλέον, είναι σε θέση να αντιληφθεί πως ένας πόλεμος μέσα στην ενεργειακή καρδιά του πλανήτη, τη Μέση Ανατολή, θα έπεφερε χαοτικές συνέπειες.

Οι λαοί νομίζουν, ακόμη και τώρα, τη στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές, ότι δεν είναι πόλεμος επειδή δεν βλέπει ακόμη ούτε πυραύλους να ίπτανται, ούτε τίποτε τανκς στην πόρτα του, ούτε καν στρατιωτικά αγήματα να άγονται και να φέρονται με το άγχος και την αγωνία στα πρόσωπα τους. Αλλά όταν το ψωμί ακριβαίνει, όταν το καύσιμο γίνεται χρυσός, όταν το ρεύμα μοιάζει με πολυτέλεια, όταν το χρήμα δεν φτάνει, όταν η ανασφάλεια γίνεται καθεστώς, τότε δεν έχουμε ειρήνη. Έχουμε πόλεμο άλλης μορφής.

Πόλεμο εναντίον των κοινωνιών. Πόλεμο εναντίον της αντοχής των εθνών. Πόλεμο εναντίον της ψυχής του ανθρώπου.

Το πρώτο μεγάλο σφάλμα της εποχής μας είναι ότι ταυτίσαμε την ειρήνη με την απουσία θεαματικών μαχών. Είναι ένα παιδαριώδες και ταυτοχρόνως τραγικό λάθος.

Η ειρήνη δεν είναι απλώς να μη βλέπεις φωτιές στον ορίζοντα. Ειρήνη είναι να μπορεί ο άνθρωπος να ζει χωρίς να συνθλίβεται από φόβο, οικονομική εξάντληση, πνευματική σύγχυση και πολιτικό εκβιασμό.

Αντίθετα, όταν ολόκληρες κοινωνίες οδηγούνται βήμα βήμα σε ανασφάλεια, όταν οι λαοί πιέζονται να αποδεχθούν ως φυσιολογικό το αφύσικο, όταν η φτώχεια παρουσιάζεται ως “μετάβαση”, όταν η στέρηση ονομάζεται “ανθεκτικότητα”, όταν η υπακοή βαφτίζεται “υπευθυνότητα”, τότε δεν έχουμε ειρήνη αλλά μια νέα μορφή ολοκληρωτικού πολέμου που διεξάγεται με κοστούμι, οθόνες, αλγόριθμους, δάνεια και δελτία τύπου.

Αυτό που συμβαίνει σήμερα σε παγκόσμιο επίπεδο είναι ακριβώς αυτή η τρομακτική μετάλλαξη του πολέμου. Δεν πρόκειται μόνο για τη Μέση Ανατολή, ούτε μόνο για την Ουκρανία, ούτε μόνο για την αντιπαράθεση Ηνωμένων Πολιτειών, Ισραήλ, Ρωσίας, Κίνας και Ιράν. Αυτά είναι οι μεγάλες ορατές κορυφές του παγόβουνου.

Κάτω από την επιφάνεια, όμως, εξελίσσεται κάτι πολύ βαθύτερο. Μια συνολική σύγκρουση για το ποιος θα ελέγξει την ενέργεια, τις θαλάσσιες αρτηρίες, το νόμισμα, τα τρόφιμα, την πληροφορία, την τεχνολογία και τελικά τον ίδιο τον άνθρωπο από αυτή την γ@μημένη ελεεινή συμμορία των Νεοταξιτών ή αλλιώς..."Πεφωτισμένων". Που πιστεύουν πως μόνο αυτοί είναι ικανοί να κυβερνήσουν τους ανθρώπους και μόνο αυτοί είναι σε θέση να προστατέψουν την ίδια τη φύση - τρομάρα τους, λές και η φύση είναι μια μηχανή με κουμπιά και λειτουργεί επειδή κάποιος τα πατάει κατά βούληση.

Γι’ αυτό και ο κόσμος νιώθει ότι κάτι τεράστιο έρχεται, αλλά δεν μπορεί να το περιγράψει με τα παλιά σχήματα. Το αισθάνεται σαν βάρος στην ατμόσφαιρα. Σαν ένα συνεχές σφίξιμο. Σαν μια παγκόσμια καταιγίδα που δεν έχει ακόμη πέσει ολόκληρη, αλλά ήδη σκοτεινιάζει τον ουρανό.

Και το χειρότερο είναι ότι οι περισσότεροι έχουν μάθει να βλέπουν μόνο το φαινόμενο και όχι την ουσία. Βλέπουν, για παράδειγμα, ότι ανεβαίνει το πετρέλαιο. Βλέπουν ότι η βενζίνη ξαναγίνεται βραχνάς. Βλέπουν ότι η ενέργεια πιέζει νοικοκυριά και επιχειρήσεις.

Δεν βλέπουν όμως ότι το ενεργειακό σοκ δεν είναι απλώς οικονομικό γεγονός.

Είναι πολιτικό εργαλείο.

Είναι γεωπολιτικό όπλο. Είναι μηχανισμός αναδιάταξης κοινωνιών.

Γιατί όταν η ενέργεια ακριβαίνει υπέρμετρα, δεν τιμωρείται μόνο ο καταναλωτής. Ανασχηματίζεται ολόκληρη η κοινωνική πυραμίδα!

Ο μικρός λυγίζει πρώτος. Ο μεσαίος πιέζεται. Ο μεγάλος αντέχει ή αγοράζει φθηνότερα τον εξαντλημένο ανταγωνιστή του.

Το ίδιο συμβαίνει και με τα κράτη. Τα ισχυρά απορροφούν ένα μέρος του σοκ. Τα αδύναμα πνίγονται. Έτσι γίνεται η “φυσική επιλογή” των αγορών, που στην πραγματικότητα είναι η βίαιη ανακατανομή ισχύος μέσα από τον πόνο των λαών.

Γι’ αυτό η παρούσα κρίση δεν μπορεί να αναγνωσθεί μόνο με όρους χρηματιστηρίου ή διπλωματίας. Πρέπει να διαβαστεί ως το έσχατο σημείο των καιρών

Κι εδώ μπαίνει το δεύτερο μεγάλο ζήτημα, το πνευματικό. Ο σύγχρονος άνθρωπος, ιδίως ο δυτικός, εκπαιδεύτηκε να θεωρεί ότι η Ιστορία είναι αποκλειστικά υπόθεση συστημάτων, στρατηγικών, συμφερόντων και τεχνολογίας. Θεολογική ανάγνωση της Ιστορίας δεν θέλει να ακούσει! Κι αυτό είναι το δράμα. Ένα δράμα που κρατάει τρείς και πλέον αιώνες, όταν η πρώτη μεγάλη "συμμορία" των ...μορφομένων, η άθεη και σατανόπληκτη "παρέα" του Άνταμ Βάισχάουπτ, αυτού του μισαρού και βδελυρού Ασκεναζί Εβραίου που του μπήκε η ιδέα ότι θα μπορούσε να...κυβερνήσει κάποτε η δική του φατρία όλη την Οικουμένη. Επιβεβαιώνοντας τη προφητική ρήση του εθνικούς μας Αγίου, του Κοσμά του Αιτωλού που είχε πεί πως "Το κακό θα έρθει από τους μορφωμένους". Η Θεολογική λοιπόν ανάγνωση της Ιστορίας, είναι για όλους τους...ορθολογιστές ή παρωχημένη ή επικίνδυνη ή “μη επιστημονική”. Κι όμως, όλοι οι λαοί μη εξαιρουμένου και του δικού μας, που έπαψαν να διαβάζουν την Ιστορία και με πνευματικά μάτια κατέληξαν σχεδόν πάντα να την παθαίνουν χωρίς να την καταλαβαίνουν.

Διότι η Ιστορία δεν είναι ποτέ μόνο κίνηση στρατών και επιχειρηματικών ισολογισμών. Είναι προπαντός πεδίο ηθικής κρίσεως. Και ταυτόχρονα, είναι και πεδίο αποκαλύψεως του εσωτερικού εκφυλισμού των κοινωνιών.

Μ' άλλα λόγια, δεν είναι τίποτε περισσότερο από ένας καθρέφτης της αποστασίας του ανθρώπου.

Δεν είναι τυχαίο ότι όσο περισσότερο εκσυγχρονίστηκε ο κόσμος, τόσο πιο πολύ έχασε τη δυνατότητα να ερμηνεύσει το κακό. Έμαθε να περιγράφει διαδικασίες, όχι να αναγνωρίζει πνεύματα. Έμαθε να μιλά για “γεγονότα”, αλλά όχι για την πνευματική μήτρα των γεγονότων.

Έτσι, όταν βλέπει γύρω του διάλυση, ασέβεια, παρακμή, σύγχυση, διαστροφή, κυνισμό, απανθρωπιά και βία, ψάχνει μόνο πολιτικές εξηγήσεις και οικονομικές αιτίες.

Αυτές υπάρχουν, ασφαλώς. Αλλά δεν αρκούν. Διότι πίσω από τη γεωπολιτική αλαζονεία των ισχυρών κρύβεται πάντοτε και μια βαθιά πνευματική τύφλωση.

Πίσω από την ύβρη των "αυτοκρατοριών" υπάρχει πάντα η ψευδαίσθηση ότι ο άνθρωπος μπορεί να υποκαταστήσει τον Θεό. Και όταν μια εποχή φτάνει να πιστεύει ότι μπορεί να ξανασχεδιάσει τον άνθρωπο, το φύλο, την οικογένεια, το έθνος, τη μνήμη, τη γλώσσα, τη θρησκεία, το νόμισμα, το σώμα και τελικά την ίδια τη ζωή, τότε δεν έχουμε απλώς πρόβλημα πολιτικής. Έχουμε πνευματική ανταρσία.

Ο Θεός επιτρέπει το Κακό (τη συμμορία των Σατανιστών) προς συμμόρφωση επειδή δεν μπορεί να ξανακάνει κατακλυσμό!

Αυτή η ανταρσία δεν είναι θεωρητική. Είναι η ατμόσφαιρα της εποχής μας. Είναι η αλαζονεία του μεταμοντέρνου ανθρώπου που δεν θέλει να υπακούει πουθενά, αλλά απαιτεί να ελέγχει τα πάντα. Είναι η λατρεία της τεχνολογίας χωρίς ηθική. Είναι η οικονομία χωρίς πατρίδα. Είναι η πολιτική χωρίς αλήθεια. Είναι η ενημέρωση χωρίς ντροπή. Είναι η ελευθερία χωρίς ευθύνη. Είναι η επιστήμη χωρίς ταπείνωση.

Είναι ο άνθρωπος που όχι μόνο αμαρτάνει, αλλά και απαιτεί να νομιμοποιηθεί η αμαρτία του ως ...νέος - για όνομα του Θεού - ανθρωπισμός!

Και μέσα σε αυτή την ατμόσφαιρα, όταν ξεσπούν οι κρίσεις, ο σύγχρονος κόσμος απορεί γιατί όλα μοιάζουν όλο και πιο ανεξέλεγκτα!

Μα είναι δυνατόν να ξεριζώνεις συστηματικά τον Θεό από τη ζωή των κοινωνιών και μετά να περιμένεις ισορροπία;

Εδώ ακριβώς αποκτούν βαρύτητα οι προφητικές νύξεις των συγχρόνων Αγίων, όχι ως μηχανιστικά ημερολόγια γεγονότων, αλλά ως πνευματικοί φακοί. Όποιος αντιμετωπίζει τις προφητείες σαν πίνακα στρατιωτικών εξελίξεων, συχνά πέφτει σε παγίδα. Όποιος όμως τις διαβάζει ως φανέρωση της ηθικής κατάστασης του κόσμου, βλέπει πολύ πιο καθαρά.

Οι Άγιοι της Ορθοδοξίας, από τον Άγιο Παΐσιο μέχρι τον Άγιο Πορφύριο, άτον Ιωσήφ Βατοπεδινό και άλλες φωτισμένες μορφές της νεότερης εποχής, δεν μιλούσαν απλώς για πολέμους ως γεωπολιτικά επεισόδια. Μιλούσαν για την πνευματική αιτία των πολέμων. Για τη γενικευμένη αποστασία. Για την αλαζονεία των ισχυρών. Για την αδικία που συσσωρεύεται. Για την αμαρτία που ζητά διόρθωση. Για την παιδαγωγική άδεια του Θεού, όταν οι λαοί και οι άρχοντες επιμένουν να πορεύονται μέσα σε ύβρη.

Αυτό είναι λεπτό σημείο και χρειάζεται προσοχή. Δεν σημαίνει ότι κάθε συμφορά είναι απλοϊκά “τιμωρία”. Ο Θεός δεν είναι λογιστής συμφορών ούτε σαδιστής παρατηρητής της ανθρώπινης πτώσης.

Αλλά η Αγία Γραφή και η πατερική εμπειρία μάς διδάσκουν ότι όταν ο άνθρωπος επιμένει πεισματικά να κλείνει την καρδιά του, ο Θεός επιτρέπει συχνά γεγονότα που σπάζουν την ψευδαίσθηση της αυτάρκειας. Όχι για να εκδικηθεί, αλλά για να αφυπνίσει. Όχι για να καταστρέψει, αλλά για να καλέσει σε μετάνοια. Ο πόλεμος, η κρίση, η πείνα, η αποσταθεροποίηση δεν είναι “καλά” πράγματα. Είναι όμως πολλές φορές το βίαιο ξύπνημα κοινωνιών που είχαν βυθιστεί στην πνευματική μέθη.

Γι’ αυτό και η Αποκάλυψη του Ιωάννη δεν πρέπει να διαβάζεται σαν εικονογραφημένο εγχειρίδιο τρόμου, ούτε σαν καταστροφολαγνικό σενάριο από τηλεευαγγελιστές ή νεόκοπους..αναλυτές του διαδικτύου που τίποτε άλλο δε κάνουν παρά να...τρομολαγνούν προσδοκώντας like και "αναγνώριση". Η Αποκάλυψη είναι βιβλίο φανερώσεως. Το λέει η ίδια η λέξη. Δείχνει ότι κάτω από τη φαινομενική ισχύ των αυτοκρατοριών, κάτω από τη θηριώδη αλαζονεία των συστημάτων, κάτω από τον θόρυβο των διωγμών, κάτω από τα σφραγίσματα, τις ψηφιακές ταυτότητες, το Όνομα του Θηρίου (το οποίο όνομα δεν έχουμε ακόμη αποσαφηνήσει αν είναι ο Αντίχριστος ή ο Ψευδοπροφήτης - δηλαδή η συμμορία του Νταβός - αλλά ξέρουμε ότι ο αριθμός του κρύβεται μέσα στους ψηφιακούς αλγόριθμους) υπάρχει μια βαθιά πνευματική αλήθεια: Ότι η Ιστορία δεν ανήκει τελικά ούτε στις αυτοκρατορίες ούτε στους εμπόρους ούτε στους τυράννους αλλά στον ίδιο τον Θεό. Κι αυτή είναι η μεγάλη παρηγοριά αλλά και η μεγάλη προειδοποίηση. Παρηγοριά, γιατί ο κόσμος δεν θα χαθεί μέσα στο χάος. Και προειδοποίηση, γιατί τίποτε δεν μένει ατιμώρητο όταν γίνεται μέθοδος "πολιτισμού" και "προόδου".

Οι συμβολικές, συχνά τρομακτικές εικόνες της Αποκάλυψης είναι τόσο επίκαιρες ακριβώς επειδή περιγράφουν πνευματικές καταστάσεις που μπορούν να παίρνουν διαφορετικές ιστορικές μορφές.

Η πείνα, το αίμα, η παγκόσμια σύγχυση, η πλάνη, η επιτήρηση, η εξουσία που απαιτεί προσκύνηση, η αγορά που γίνεται μηχανισμός αποκλεισμού, ο φόβος που παραλύει τις μάζες, όλα αυτά δεν χρειάζεται να τα δούμε με πρόχειρη κυριολεξία για να καταλάβουμε τη σημασία τους. Ζούμε ήδη μέσα σε έναν κόσμο όπου η οικονομία μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως μηχανισμός πειθαρχίας, όπου η πληροφορία ελέγχεται, η ταυτότητα του ανθρώπου επιχειρείται να ψηφιοποιηθεί, όπου η πρόσβαση στην αγορά συνδέεται όλο και περισσότερο με συστήματα ελέγχου, όπου η πνευματική σύγχυση παρουσιάζεται ως πρόοδος και όπου ο άνθρωπος καλείται να αποδεχθεί όχι απλώς ψεύδη αλλά ολόκληρα καθεστώτα ψεύδους.

Αν αυτό δεν είναι αποκαλυπτικό σκηνικό, τότε τι είναι;

Βεβαίως, ο σοβαρός χριστιανός δεν πέφτει στην παγίδα να ταυτίζει κάθε διεθνές επεισόδιο με τελικό και οριστικό σημείο του τέλους. Η Ορθόδοξη Εκκλησία ποτέ δεν ενέκρινε τον πανικό. Δεν ζει με φτηνές ημερομηνίες και τρομολαγνικά ημερολόγια. Ζει με εγρήγορση, με προσευχή και με διάκριση. Όμως άλλο η διάκριση και άλλο η τύφλωση.

Και σήμερα, όποιος δεν βλέπει ότι ο κόσμος έχει εισέλθει σε βαθιά αποκαλυπτική ατμόσφαιρα, πλανάται επικίνδυνα. Όχι επειδή μπορούμε να ορίσουμε την επόμενη μέρα με μαθηματική ακρίβεια, αλλά επειδή τα χαρακτηριστικά της εποχής κραυγάζουν. Ύβρις, παγκόσμιος έλεγχος, οικονομικός στραγγαλισμός, λατρεία της ισχύος, αποσύνθεση της ανθρώπινης ταυτότητας, πόλεμοι δι’ αντιπροσώπων, διάχυτος φόβος, συστηματική παραπληροφόρηση, πνευματική απονέκρωση. Όλα αυτά συνθέτουν ένα σκηνικό που δεν είναι απλώς πολιτικό. Είναι βιβλικό στη βαρύτητά του.

Τι είναι τελικά η 4η φάση του Γ' Παγκοσμίου Πολέμου; Ο αργός στραγγαλισμός των λαών

Πάμε όμως, στην τρέχουσα γεωπολιτική εικόνα. Ο κόσμος σήμερα δεν βρίσκεται απλώς ενώπιον ενός ακόμα "τοπικού" πολέμου. Βρίσκεται ενώπιον μιας αλυσίδας συγκρούσεων που αλληλοτροφοδοτούνται. Η Μέση Ανατολή είναι πάλι το ηφαίστειο της Ιστορίας, όχι μόνο επειδή εκεί διασταυρώνονται έθνη, θρησκείες, αγωγοί και αυτοκρατορικά συμφέροντα, αλλά και επειδή εκεί κάθε ανάφλεξη στέλνει παγκόσμιο ωστικό κύμα. Αν πληγεί σοβαρά η ροή ενέργειας, ολόκληρος ο πλανήτης τρέμει. Αν ακριβύνουν δραματικά τα καύσιμα, δεν χτυπιούνται μόνο τα κράτη της περιοχής αλλά κάθε οικογένεια, κάθε επιχείρηση, κάθε αγρότης, κάθε φορτηγό, κάθε αεροπορική γραμμή, κάθε βιομηχανία. Μ' άλλα λόγια, η βόμβα δεν πέφτει μόνο εκεί όπου ακούγεται η έκρηξη. Πέφτει και στο ράφι, και στο ταμείο, και στον λογαριασμό ρεύματος, και στη βενζίνη, και στο δάνειο.

Αυτή είναι η 4η φάση του τωρινού παγκοσμίου πολέμου. Ένας πόλεμος όπου μια φωτιά σε ένα στενό πέρασμα, όπως το Ορμούζ, μπορεί να κάψει τον μισό πλανήτη οικονομικά. Ένας πόλεμος όπου η θάλασσα είναι πιο κρίσιμη από το πεζικό, όπου το λογισμικό μπορεί να πληγώσει περισσότερο από το πυροβολικό, όπου οι ειδήσεις σκοτώνουν νεύρα πριν σκοτώσουν κορμιά, όπου οι αγορές πανικοβάλλονται πριν καν πέσει η επόμενη βόμβα, όπου το χρηματοπιστωτικό σύστημα λειτουργεί σαν πολλαπλασιαστής τρόμου. Κι όμως, οι περισσότεροι εξακολουθούν να περιμένουν τον “παραδοσιακό” πόλεμο για να καταλάβουν ότι ζουν ήδη στην αρχή ενός πολύ πιο ύπουλου πολεμικού καθεστώτος. Το οικονομικό σκέλος αυτής της σύγκρουσης είναι εξίσου αποκαλυπτικό. Για χρόνια οι δυτικές κοινωνίες κρατήθηκαν όρθιες με δανεικά, με νομισματικές επεκτάσεις, με τεχνητή αφθονία, με φούσκες περιουσιακών στοιχείων και με την ψευδαίσθηση ότι η κατανάλωση μπορεί να συνεχίζεται επ’ άπειρον χωρίς μεταφυσικό και ηθικό τίμημα. Τώρα, όμως, αυτή η ψευδαίσθηση συγκρούεται με τα όρια της πραγματικότητας.

Το χρέος είναι τεράστιο. Τα επιτόκια πιέζουν. Η ενέργεια ακριβαίνει. Η παραγωγή σε πολλές δυτικές κοινωνίες έχει αποδυναμωθεί. Η κοινωνική συνοχή έχει φθαρεί και οι λαοί έχουν κουραστεί. Σε μια τέτοια συγκυρία, ένα μεγάλο ενεργειακό σοκ ή μια παρατεταμένη γεωπολιτική ανάφλεξη δεν λειτουργεί απλώς ως κρίση. Λειτουργεί ως καταλύτης απογυμνώσεως. Ξεσκεπάζει το σαθρό οικοδόμημα.

Η χρεωκοπία του καιρού μας δεν είναι πάντοτε θεαματική. Συχνά δεν φαίνεται πρώτα στον κρατικό προϋπολογισμό αλλά στο ψυγείο του σπιτιού, στο πρατήριο, στον λογαριασμό ρεύματος, στο κλείσιμο μιας μικρής επιχείρησης, στην αγωνία μιας οικογένειας που εργάζεται και πάλι δεν της φτάνουν. Είναι η χρεωκοπία της μεσαίας τάξης. Η χρεωκοπία της κανονικής ζωής. Η χρεωκοπία του ίδιου του αισθήματος ασφάλειας. Αυτό ακριβώς δηλαδή που θέλει διακαώς η συμμορία των "Πεφωτισμένων". Των σατανιστών εγωκεντρικών μιασμάτων που ηδονίζονται να βλέπουν ένα τους σχέδιο να παίρνει σάρκα και οστά.

Και τότε αρχίζει το πιο ύπουλο στάδιο. Οι Καμπαλιστές που δημιούργησαν όλο αυτό το χάος ή ανέχθηκαν τις συνθήκες της κρίσης ασφαλώς παίζουν με τη νοημοσύνη μας, αποτάσσονται πάσης ευθύνης. Αντίθετα, μετατρέπουν την κρίση σε μέσο βαθύτερου ελέγχου βάσει του σχεδίου τους. Λένε ότι, λόγω έκτακτης ανάγκης, χρειάζονται περισσότερες εξουσίες. Ότι, λόγω απειλής, χρειάζεται περισσότερη επιτήρηση. Ότι, λόγω αστάθειας, χρειάζεται περισσότερος τεχνοκρατικός συγκεντρωτισμός. Έτσι, ο πόλεμος δεν γίνεται μόνο εξωτερικός. Γίνεται και εσωτερικός. Γίνεται πόλεμος αναδιαμόρφωσης των ίδιων των κοινωνιών.

Ο χορός των ...καθαρμάτων

Οι - απολύτως ελεγχόμενες από τη καμπαλιστική συμμορία των Πεφωτισμένων - εξουσίες του καιρού μας δεν αρκούνται να κυβερνούν. Θέλουν να προσκυνούνται. Θέλουν να μπαίνουν στη θέση του Θεού. Θέλουν να καθορίζουν το ποιος θα ζήσει, ποιος θα αγοράσει, ποιος θα μιλήσει, ποιος θα θεωρηθεί “νόμιμος”, ποιος θα αποκλειστεί. Ο σύγχρονος τεχνοκρατικός κόσμος οδεύει επικίνδυνα προς αυτή την κατεύθυνση.

Δεν του αρκεί να διαχειριστεί τον άνθρωπο. Θέλει να τον επαναπρογραμματίσει. Θέλει να διαμορφώσει συνειδήσεις, επιθυμίες, φόβους, επιλογές. Θέλει άνθρωπο χωρίς μνήμη, χωρίς ρίζα, χωρίς Θεό, χωρίς πατρίδα, χωρίς αντίσταση, χωρίς μεταφυσικό ανάστημα. Έναν άνθρωπο εύχρηστο. Έναν άνθρωπο ψηφιακά ελέγξιμο. Έναν άνθρωπο μειωμένο.

Αλλά εδώ αποτυγχάνει πάντα η αλαζονεία εναντίον της Ιστορίας. Γιατί ο άνθρωπος δεν είναι λογισμικό κι ας επιμένει να τον αποκαλεί έτσι αυτό το υπάνθρωπο μισερό ανθρωπάκι που φέρει το όνομα Νόα Χαράρι. Δεν είναι γραμμή δεδομένων. Ούτε είναι ποσοστό συμμόρφωσης.

Είναι εικόνα Θεού. Και γι’ αυτό, όσο κι αν προσπαθούν να τον κοντύνουν πνευματικά, πάντα θα περισσεύει μέσα του μια σπίθα που δεν ελέγχεται ολοκληρωτικά. Ε, αυτήν ακριβώς τη σπίθα φοβούνται τα καθάρματα αυτά. Αυτήν θέλουν να σβήσουν με φόβο, με πείνα, με ενοχή, με ιδεολογική πλύση, με απομόνωση, με οικονομικό στραγγαλισμό.

Το μεγάλο ερώτημα: Τι είδους άνθρωποι θα γίνουμε μέσα στη δοκιμασία;

Το ερώτημα, λοιπόν, δεν είναι μόνο αν πάμε σε παγκόσμια σύγκρουση ή σε χρεωκοπία. Το ερώτημα είναι τι είδους άνθρωποι θα είμαστε μέσα σε αυτή τη σύγκρουση. Θα είμαστε μάζες πανικόβλητες που ζητούν από τους ίδιους μηχανισμούς που τις έπνιξαν να τις “σώσουν”; Ή θα είμαστε λαοί που ξαναθυμούνται ότι πάνω από τις αγορές, τους στρατούς, τα νομίσματα και τα συστήματα στέκει η κρίση του Θεού και η ελευθερία της ανθρώπινης συνείδησης;

Αυτό είναι το μεγάλο διακύβευμα.

Γιατί χωρίς πνευματικό στήριγμα, η γεωπολιτική ανάλυση μένει μισή. Περιγράφει καλά το θηρίο, αλλά δεν ξέρει πώς να σταθεί απέναντί του. Η μόνη πραγματική αντοχή ενός λαού δεν είναι ούτε το ΑΕΠ του ούτε τα αποθέματά του ούτε οι δημόσιες σχέσεις των ηγετών του. Είναι η πνευματική του σπονδυλική στήλη.

Αν αυτή σπάσει, όλα αγοράζονται, όλα εκβιάζονται, όλα υπογράφονται. Αν όμως αυτή μείνει όρθια, τότε ακόμη και μέσα στις πιο μεγάλες θύελλες μπορεί να γεννηθεί κάτι καινούργιο. Η Ιστορία των Ελλήνων, η Ιστορία της Ρωμιοσύνης, η Ιστορία των Ορθοδόξων λαών το γνωρίζει καλά αυτό. Δεν επιβιώσαμε επειδή είχαμε πάντα τους ισχυρότερους στρατούς ή τα πλουσιότερα ταμεία. Επιβιώσαμε όταν δεν χάσαμε ολοκληρωτικά την ψυχή μας.

Ο τελευταίος λόγος δεν ανήκει στους εμπόρους του πολέμου

Ο σημερινός παγκόσμιος πόλεμος, αυτός ο παράξενος, εκσυγχρονισμένος, πολυεπίπεδος πόλεμος που δεν μοιάζει με τους πολέμους των κινηματογραφικών μας αντανακλαστικών, πρέπει να διαβαστεί ως κάτι περισσότερο από διεθνής κρίση. Είναι και πνευματικός καθρέφτης. Δείχνει τι απέγινε ο άνθρωπος όταν έβγαλε από το κέντρο της ζωής του τον Θεό και έβαλε στη θέση Του το χρήμα, την ισχύ, την τεχνολογία και την επιθυμία. Δείχνει τι απέγιναν τα κράτη όταν ξέχασαν τη δικαιοσύνη και πίστεψαν μόνο στη διαχείριση. Δείχνει τι απέγιναν οι κοινωνίες όταν συνήθισαν να ζουν με ψέματα αρκεί να είναι άνετα.

Αν πρέπει να ειπωθεί ένα συμπέρασμα με καθαρά λόγια, είναι τούτο. Ναι, ο κόσμος μπαίνει σε μεγάλη σύγκρουση. Αλλά αυτή η σύγκρουση δεν θα μοιάζει πάντοτε με τις παλιές. Θα είναι οικονομική και στρατιωτική, τεχνολογική και πνευματική, ενεργειακή και μεταφυσική, εξωτερική και εσωτερική ταυτόχρονα. Ναι, οι λαοί θα πιεστούν σκληρά από τις τιμές, την αβεβαιότητα, τη φθορά και τον φόβο. Ναι, το χρέος και η ακρίβεια μπορούν να γίνουν όπλα ισοδύναμα με πυραύλους. Αλλά το βαθύτερο ζήτημα δεν είναι μόνο πόσο θα αντέξει η παγκόσμια οικονομία. Είναι πόσο θα αντέξει η ανθρώπινη ψυχή χωρίς αλήθεια, χωρίς μετάνοια και χωρίς Θεό.

Και εδώ ακριβώς κρίνεται η εποχή μας. Όχι μόνο στα επιτελεία, στις ναυτικές διόδους, στα χρηματιστήρια και στα υπόγεια των μυστικών υπηρεσιών, αλλά και στις καρδιές των ανθρώπων. Εκεί θα φανεί ποιος προσκύνησε πραγματικά το Θηρίο και ποιος κράτησε μέσα του τη σπίθα της ελευθερίας. Εκεί θα φανεί αν ο άνθρωπος θα δεχθεί να γίνει αριθμός ή αν θα θυμηθεί ότι είναι πρόσωπο. Εκεί θα φανεί αν τα έθνη θα λυγίσουν οριστικά ή αν μέσα από τη δοκιμασία θα ξαναβρούν το χαμένο τους κέντρο. Γιατί στο τέλος, όσο κι αν λυσσούν οι ισχυροί, όσο κι αν απειλούν οι αυτοκρατορίες, όσο κι αν φουσκώνουν τα θηρία της Ιστορίας, ο τελευταίος λόγος δεν ανήκει ούτε στο πετρέλαιο ούτε στο χρέος ούτε στον φόβο ούτε στους εμπόρους του πολέμου. Ο τελευταίος λόγος ανήκει στον Θεό. Κι αυτό είναι που τρομάζει πιο πολύ όσους θέλησαν να Τον αντικαταστήσουν. Όσο για την πορεία προς την ανάκτηση της Πόλης που ερμηνεύεται ως "Ανάσταση της Ρωμιοσύνης", ο Θεός δεν παίρνει πίσω την υπογραφή Του. Τούτα τα γεγονότα που ζούμε και τρέμουμε μήπως πάρουν κι εμάς τους ίδιους φαλάγγι (λες κι εμείς δεν είμαστε μέρος του όλου συνόλου που θα δοκιμαστεί - ήδη δοκιμάζεται) θα μας οδηγήσουν εκεί που οι καρδιές μας, οι καρδιές όλων των αληθινών Ρωμιών χτυπούν: Στην Αγία Σοφία και στην Θεοφύλακτη. Ναί, η 4η φάση αυτού του πολέμου, είναι πλέον μαθηματικά βέβαιο ότι οδηγούν στην 5η και τελική φάση, την οποία απεικόνισαν τόσο γλαφυρά οι σύγχρονοι Άγιοι Γέροντες μας. Να είστε όλοι σίγουροι γι' αυτό. Κι ας μη πιστεύετε όλοι εσείς που είστε...ορθολογιστές - τρομάρα σας - και ως εκ τούτου, έχετε γραμμένο τον Θεό...άντε να μη πώ πού. Η Πόλη δεν θα είναι μόνο απλά η επίσημη πλέον πρωτεύουσα της Ρωμιοσύνης. Θα είναι και ο Φάρος του Θεού για την επ' αρχής εκχριστιάνιση της Οικουμένης. Ο Γ' Παγκόσμιος Πόλεμος γίνεται για να μην διανοηθεί πλέον η εναπομείνουσα ανθρωπότητα να προσκυνήσει τον Αντίχριστο, τον δρόμο του οποίου χαράσσουν οι αποτυχημένοι ελιτ(αράδες) και που στο τέλος θα τρώνε τις σφαλιάρες από τον ίδιο τον Δαίμονα για την ανικανότητα τους. Ο Τάκερ Κάρλσον, αυτός ο φωτισμένος δημοσιογράφος που αποτελεί μοναδικότητα μέσα στον οχετό της σύγχρονης δυτικής δημοσιογραφίας, έκανε μια αποκάλυψη που χτύπησε σαν ενα άλλο Red Notice όλους εμάς. Είπε πως "Στόχος του πολέμου δεν είναι ο έλεγχος των πετρελαίων, ούτε η ιρανική απειλή. Αλλά είναι η καταστροφή των ισλαμικών ιερών και η ανοικοδόμηση του Τρίτου Ναού στα Ιεροσόλυμα! Κι εγώ το πιστεύω αυτό, απλά επειδή ξέρω τον τρόπο που σκέφτονται οι Εβραίοι γενικώς, όχι μόνο η ασκεναζίτικη φάρα. Ό,τι κι αν έπραξαν ανά την Ιστορία τους, είχε μέσα μπαμπεσιά, δόλο και εξαπάτηση. Δεν μπορώ να ξέρω αν ο Νετανιάχου έχει πεθάνει ή όχι. Αυτό όμως που ξέρω σίγουρα, είναι το τι επιθυμούν διακαώς. Ο Τρίτος Ναός θα ανοικοδομηθεί για να στεφθεί ο Μεσσίας ως αρχηγός του κράτους τους. Αυτή είναι η εκδοχή των Ιουδαίων Εβραίων. Η εκδοχή των Ασκεναζί αλλάζει κατάτι, διότι δεν έχει το πρόσημο του μεσσιανισμού, αλλά του Παγκόσμιου Δικτάτορα, που θα είναι ο Υιός του Εωσφόρου. Δεν τους ενδιαφέρει αν το Ισραήλ το ίδιο γίνει...ερείπια από τις ιρανικές ρουκέτες. Δεν τους ενδιαφέρει καν αν ο Νετανιάχουν είναι ζωντανός ή όχι. Και οι μεν (Ιουδαίοι) και οι δε (Ασκεναζί σέκτα) έχουν τον ίδιο σκοπό, αλλά από διαφορετική σκοπιά. Κι ο Κάρλσον, είδε τη πραγματική εικόνα, έχοντας και τα απαραίτητα στοιχεία στα χέρια του. Αν λοιπόν τον λάβουμε υπ' όψη, τότε να περιμένουμε...καταιγιστικές εξελίξεις. Και οι εξελίξεις αυτές, θα είναι για εμάς ευλογία. Οι Εβραίοι θέλουν την ανοικοδόμηση του Ναού τους και θα την έχουν, αλλά θα προηγηθεί αυτού η ανάκτηση της Πόλης και η "επιστροφή" της Αγίας Σοφίας ως το κέντρο πλέον της Χριστιανοσύνης. Με ό,τι αυτό συνεπάγεται.

Γιατί ποτέ στην Ιστορία δεν νίκησε ο Σατανάς. Ο Θεός έχει και θα έχει πάντα τον πρώτο και τον τελευταίο λόγο.

Πύρινος Λόγιος sergioschrys@outlook.com