Ο … «εμπνευστής» της Γαλάζιας Πατρίδας, μας απειλεί με «νέο 1922»!
Επίθεση σε Ελλάδα, 12 μίλια και ασφαλώς...Ισραήλ!
Όταν η Ιστορία χρησιμοποιείται ως όπλο εκφοβισμού: Ο Γκιουρντενίζ ξαναφέρνει τη Σμύρνη του 1922 στο επίκεντρο της τουρκικής απειλής κατά της Ελλάδος!
Ο Τζεμ Γκιουρντενίζ, ένας καθαρός γενίτσαρος και - κοίτα να δείς! - εμπνευστής και βασικός θεωρητικός του δόγματος της «Γαλάζιας Πατρίδας», δεν περιορίστηκε σε μια απλή νομική ή στρατηγική αντιπαράθεση με τις πρόσφατες δηλώσεις του Έλληνα υπουργού Εξωτερικών.
Προχώρησε πολύ πιο πέρα.
Επανέφερε ευθέως τη Σμύρνη και την 9η Σεπτεμβρίου του 1922 στο κέντρο της σημερινής ελληνοτουρκικής έντασης, συνδέοντας τις ελληνικές θέσεις για τα δώδεκα ναυτικά μίλια και τις στρατηγικές συμμαχίες της χώρας με την είσοδο του τουρκικού στρατού στην πόλη πριν από εκατόν τέσσερα χρόνια.
Η παρέμβασή του αποκαλύπτει με ωμότητα ότι στο σκληρό τουρκικό στρατηγικό ακροατήριο η αντιπαράθεση με την Ελλάδα δεν αντιμετωπίζεται πλέον μόνον μέσα από το Δίκαιο της Θάλασσας ή τους εξοπλισμούς, αλλά και μέσα από ιστορικούς συμβολισμούς πολέμου, εθνικής νίκης και ανοιχτής προειδοποίησης.
Ο Γκιουρντενίζ βάζει στο στόχαστρο τον Γεραπετρίτη
Ο Γκιουρντενίζ έβαλε στο στόχαστρο τον Γεραπετρίτη (βούτυρο στο ψωμί του αυτο το ελεεινό φοβικό τσιράκι του Μητσοτάκη) από την πρώτη στιγμή.
Αναφέρθηκε στις δηλώσεις του Γεραπετρίτη ότι η Ελλάδα διατηρεί το δικαίωμα επέκτασης των χωρικών της υδάτων στα δώδεκα ναυτικά μίλια και ότι η ισχύς μιας χώρας ενισχύεται και μέσα από ισχυρές διεθνείς συμμαχίες.
Έγραψε χαρακτηριστικά: «Ο Έλληνας υπουργός Εξωτερικών Γεραπετρίτης δηλώνει πρώτα ότι “θα εφαρμόσουμε τα δώδεκα μίλια όποτε θελήσουμε” και στη συνέχεια, υπενθυμίζοντας την αμυντική συνεργασία με το Ισραήλ, στέλνει το μήνυμα ότι “η ισχύς πηγάζει από ισχυρές συμμαχίες”».
Από εκεί και πέρα, η ανάρτησή του πέρασε σε επίπεδο ανοιχτής επιθετικότητας. Έφερε στο τραπέζι και συνέδεσε τις σημερινές δηλώσεις της Αθήνας με την επέτειο της 9ης Σεπτεμβρίου.
«Το γεγονός ότι αυτές οι ατυχείς δηλώσεις γίνονται την παραμονή της ημέρας κατά την οποία ο τουρκικός στρατός εισήλθε στη Σμύρνη πριν από εκατόν τέσσερα χρόνια αποτελεί μια ενδιαφέρουσα σύμπτωση της Ιστορίας και της μοίρας», έγραψε.
Μόνο που η συγκεκριμένη διατύπωση, δεν είναι ούτε τυχαία, ούτε του βγήκε αυθόρμητα. Ήταν προμελετημένη.
Εισάγει ευθεία ιστορική προειδοποίηση μέσα στη σημερινή πολιτική αντιπαράθεση. Για την Τουρκία βεβαίως, η 9η Σεπτεμβρίου συμβολίζει στρατιωτική νίκη. Νίκη όμως, ποιανού; Αλλά αυτό ειναι άλλη ιστοριά. Για τον ελληνισμό όμως συνδέεται άμεσα με τη Μικρασιατική Καταστροφή, την πυρπόληση της Σμύρνης και τον ξεριζωμό εκατοντάδων χιλιάδων Ελλήνων από τις αρχαίες εστίες τους.
Από τη διπλωματία στον ιστορικό εκφοβισμό
Από τη διπλωματία ο τύπος αυτός, πέρασε στον...ιστορικό εκφοβισμό. Η επιλογή του Γκιουρντενίζ να ανατρέξει στο 1922 έχει ιδιαίτερη πολιτική βαρύτητα. Δεν επιχειρεί απλώς να απαντήσει σε μια δήλωση περί χωρικών υδάτων.
Επιχειρεί να δημιουργήσει έναν παραλληλισμό ανάμεσα στη σημερινή Ελλάδα και στην Ελλάδα της Μικρασιατικής Εκστρατείας. Καθαρή επιχείρηση χειραγωγησης.
Το μήνυμα που επιχειρεί να περάσει είναι ότι η προσφυγή σε ισχυρές συμμαχίες δεν εγγυάται επιτυχία απέναντι στην Τουρκία.
Και ακριβώς εκεί βρίσκεται η πιο προκλητική πλευρά της παρέμβασής του.
«Πώς αλλιώς πρέπει να εξηγήσει η Ιστορία ότι δεν μπορεί να πραγματοποιηθεί σφετερισμός κυριαρχίας με την εξάρτηση από τη στρατιωτική ισχύ και τις συμμαχίες άλλων;» συνέχισε να δηλώνει.
Η διατύπωση είναι αποκαλυπτική. Ο Τούρκος θεωρητικός της «Γαλάζιας Πατρίδας» επιχειρεί να παρουσιάσει την άσκηση ελληνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων όχι ως εφαρμογή του διεθνούς δικαίου, αλλά ως «σφετερισμό» που στηρίζεται σε ξένες δυνάμεις.
Η στρατηγική συνεργασία Ελλάδας–Ισραήλ στο επίκεντρο της τουρκικής ενόχλησης
Ένα από τα βασικά σημεία της τουρκικής ενόχλησης είναι εμφανώς η σχέση Αθήνας–Τελ Αβίβ. Η Ελλάδα εμβαθύνει τη συνεργασία με το Ισραήλ σε αεράμυνα, τεχνολογία, μη επανδρωμένα συστήματα, εκπαίδευση, συστήματα επιτήρησης και ευρύτερη στρατηγική συνεργασία.
Για τους υποστηρικτές της «Γαλάζιας Πατρίδας» αυτό δεν αντιμετωπίζεται ως απλή διμερής σχέση. Αντιμετωπίζεται ως παράγοντας που αλλάζει τη στρατιωτική εξίσωση στο Αιγαίο και στην Ανατολική Μεσόγειο.
Η τουρκική ρητορική επιμένει εδώ και καιρό σε ένα συγκεκριμένο αφήγημα: Ότι η Ελλάδα δεν βασίζεται στις δικές της δυνατότητες, αλλά στις Ηνωμένες Πολιτείες, στη Γαλλία, στο Ισραήλ και ευρύτερα στη Δύση. Ο Γκιουρντενίζ επαναφέρει ακριβώς αυτή τη θέση. Στην πράξη όμως οι διεθνείς συμμαχίες αποτελούν βασικό εργαλείο στρατηγικής για κάθε κράτος — και η ίδια η Τουρκία συμμετέχει στο ΝΑΤΟ και αναπτύσσει πλήθος δικών της περιφερειακών συνεργασιών.
Το σημαντικότερο σημείο αντιπαράθεσης παραμένει η επέκταση των ελληνικών χωρικών υδάτων. Τα ...«μίλια», που έλεγε κι ο Άγιος Παΐσιος.
Ο Γκιουρντενίζ υποστηρίζει ότι η Ελλάδα δεν μπορεί να εφαρμόσει μονομερώς τα δώδεκα ναυτικά μίλια στο Αιγαίο χωρίς να λάβει υπ' όψη την...ειδική γεωγραφία(!), τις αντικείμενες ακτές και τα ...«δικαιώματα» της Τουρκίας(!)
«Στη μοναδική γεωγραφία του Αιγαίου, μια μονομερής επιβολή των δώδεκα μιλίων, με σκοπό τον εγκλωβισμό της Τουρκίας στις ακτές της, δεν θα περιορίσει απλώς την Τουρκία στην ηπειρωτική χώρα, αλλά θα διαταράξει και την εδαφική της ακεραιότητα», ξεστομίζοντας ευθέως πως η Τουρκία επιθυμεί διακαώς να αρπάξει τα ελληνικά νησιά ως εδάφη της Ελλάδας. Η φράση αυτή αποτυπώνει αυτό ακριβώς, δηλαδή πλήρως την τουρκική αντίληψη.
Για την Άγκυρα τα δώδεκα μίλια δεν αποτελούν απλώς νομική διαφορά. Αποτελούν στρατηγικό ζήτημα εθνικής ασφάλειας της Τουρκίας. Η Αθήνα επιμένει ότι το δικαίωμα επέκτασης των χωρικών υδάτων έως τα δώδεκα ναυτικά μίλια αποτελεί κυριαρχικό δικαίωμα σύμφωνα με το Δίκαιο της Θάλασσας. Η Ελλάδα το έχει ήδη ασκήσει στο Ιόνιο. Για το Αιγαίο είναι το διακύβευμα. Και διατηρεί τη θέση, ότι δεν έχει παραιτηθεί από αυτό και ότι θα αποφασίσει η ίδια πότε και πώς θα το ασκήσει. Μπορεί βέβαια αυτό να ακούγεται στα δικά μας αυτιά ως...γελοιότητα, αλλά όταν τα ακούνε οι Τούρκοι...σκυλιάζουν! Σκυλιάζουν όμως στη πραγματικότητα; Τόση σημασία δίνουν πραγματικά στα «ελληνικά» πολιτικά ανθρωπάρια ή μας τρολλάρουν;
Το casus belli παραμένει πάνω από το Αιγαίο
Η Τουρκία διατηρεί από το 1995 την απόφαση της τουρκικής Εθνοσυνέλευσης που προβλέπει ότι πιθανή επέκταση των ελληνικών χωρικών υδάτων πέραν των έξι ναυτικών μιλίων στο Αιγαίο μπορεί να θεωρηθεί αιτία πολέμου. Το γνωστό casus belli δηλαδή, που παραμένει μία από τις πιο σοβαρές σκιές στις ελληνοτουρκικές σχέσεις.
Για την Αθήνα, η ύπαρξη απειλής πολέμου απέναντι στην άσκηση κυριαρχικού δικαιώματος αποτελεί από μόνη της βασικό πρόβλημα. Ο Γκιουρντενίζ αναφέρεται παράλληλα στη Σύμβαση του ΟΗΕ για το Δίκαιο της Θάλασσας και επικαλείται τις προβλέψεις για ειδικές γεωγραφικές συνθήκες και αντικείμενες ακτές. Υπάρχει όμως μια βασική πολιτική αντίφαση: η Τουρκία δεν έχει υπογράψει, ούτε κυρώσει την UNCLOS. Η Άγκυρα αντιτείνει ότι ορισμένοι κανόνες έχουν εθιμικό χαρακτήρα, αλλά απορρίπτει άλλα στοιχεία της Σύμβασης που δεν εξυπηρετούν τη δική της θέση.
Η αντιπαράθεση δεν αφορά μόνον τα δώδεκα μίλια. Αφορά τα χωρικά ύδατα, την υφαλοκρηπίδα, την ΑΟΖ, τον εναέριο χώρο, τη στρατιωτική παρουσία στα νησιά, τα θαλάσσια πάρκα και συνολικά την αρχιτεκτονική κυριαρχίας στο Αιγαίο.
Για τον Γκιουρντενίζ όλα αυτά εντάσσονται στο δόγμα της «Γαλάζιας Πατρίδας». Αυτό όμως που καίει τον Γκιουρντενίζ, είναι ο...εφιάλτης του εξοπλισμού των ελληνικών νησιών απέναντι από τις τουρκικές ακτές.
«Το να εξοπλίζετε τα νησιά που βρίσκονται ακριβώς απέναντι από τις τουρκικές ακτές και τελούν υπό αποστρατιωτικοποιημένο καθεστώς και στη συνέχεια να δηλώνετε ότι “αντλούμε δύναμη από τις συμμαχίες μας” δεν εξαλείφει τις νόμιμες ανησυχίες ασφαλείας της Τουρκίας», μας λέει ο νεογενίτσαρος.
Η ελληνική πλευρά όμως υπογραμμίζει ότι απέναντι από τα νησιά υπάρχουν μεγάλες τουρκικές στρατιωτικές δυνάμεις, αποβατικές δυνατότητες, η Στρατιά του Αιγαίου και η ενεργή απειλή casus belli. Αυτά βεβαίως, ο πονηρός τουρκαλάς τα πετάει στις καλένδες. Τσιμουδιά δε βγάζει.
«Οι συμμαχίες δεν δημιουργούν δίκαιο αλά καρτ. Ο εξοπλισμός από μόνος του δεν παράγει κυριαρχία. Η εμπιστοσύνη σε άλλα κράτη δεν εξαφανίζει τα δικαιώματα της Τουρκίας», συνέχισε ο Γκιουρντενίζ.
Η συγκεκριμένη φράση στοχεύει ευθέως τη στρατηγική σχέση της Ελλάδας με το Ισραήλ, τη Γαλλία και τις Ηνωμένες Πολιτείες. Αυτό τους καίει πάνω απ' όλα. Όχι τόσο οι Αμερικάνοι οι ίδιοι, αλλά οι Εβραίοι!
Αυτό που λέει ουσιαστικά ο νεογενίτσαρος, είναι ότι η Αθήνα επιχειρεί να χρησιμοποιήσει τις συμμαχίες της για να δημιουργήσει νέα τετελεσμένα. Εμείς όμως, δεν παρουσιάζουμε ουσιαστικά τις συμμαχίες ως πηγή κυριαρχίας αλλά ως πολλαπλασιαστή αποτροπής.
Η διαφορά είναι ουσιώδης.
Η «Γαλάζια Πατρίδα» επιστρέφει στην πρώτη γραμμή
Ο Γκιουρντενίζ ολοκλήρωσε την παρέμβασή του με την κλασική φρασεολογία του δόγματος που ο ίδιος συνέβαλε να διαμορφωθεί.
«Ούτε το Αιγαίο ούτε η Μεσόγειος είναι ελληνική λίμνη», έγραψε με περίσσιο θράσος και πρόσθεσε ότι «τα κυριαρχικά δικαιώματα και τα ζωτικά συμφέροντα της Τουρκίας στη Γαλάζια Πατρίδα δεν μπορούν να αποτελέσουν αντικείμενο διαπραγμάτευσης ή σφετερισμού με την υποστήριξη τρίτων κρατών».
Το πιάσαμε το υπονοούμενο; Μ' άλλα λόγια, η «Γαλάζια Πατρίδα» του, δεν είναι απλώς ένα σύνθημα. Αποτελεί ολόκληρη στρατηγική αντίληψη για τη θαλάσσια ισχύ της Τουρκίας.
Στο επίκεντρό της, βρίσκονται το Αιγαίο, η Ανατολική Μεσόγειος, η Μαύρη Θάλασσα, οι θαλάσσιες ζώνες, η ενέργεια, η ναυτική παρουσία και ο περιορισμός της επήρειας των ελληνικών νησιών στις θαλάσσιες οριοθετήσεις.
Παρ' ότι ο Γκιουρντενίζ δεν είναι κυβερνητικός αξιωματούχος, οι ιδέες της «Γαλάζιας Πατρίδας» έχουν αποκτήσει ήδη ισχυρή παρουσία στον τουρκικό δημόσιο και στρατιωτικό λόγο. Μέσω καθαρής, γκεμπελικού τύπου, προπαγάνδας.
Όροι και αντιλήψεις που κάποτε περιορίζονταν σε ναυτικούς κύκλους έχουν περάσει πλέον στην πολιτική ρητορική, στα τουρκικά μέσα ενημέρωσης, σε στρατιωτικές ασκήσεις και στον τρόπο με τον οποίο η Άγκυρα περιγράφει τα συμφέροντά της στη θάλασσα.
Το Ισραήλ γίνεται μέρος της ελληνοτουρκικής εξίσωσης
Η πιο σημαντική νέα παράμετρος είναι ίσως αυτή του ότι η Τουρκία δεν αντιμετωπίζει πλέον τις ελληνοτουρκικές ισορροπίες αποκλειστικά ως διμερές ζήτημα. Η στρατηγική συνεργασία Ελλάδας–Ισραήλ μπαίνει ολοένα πιο έντονα στις τουρκικές αναλύσεις.
Η «Ασπίδα του Αχιλλέα», τα ισραηλινά συστήματα, η συνεργασία σε μη επανδρωμένα και αντι-drone συστήματα και η γενικότερη προσέγγιση Αθήνας–Τελ Αβίβ προκαλούν αυξανόμενη προσοχή στο Μεγάλο Παλάτι στην Άγκυρα. Η μεγάλη τουρκική ανησυχία ή πιο καθαρά, ο τρόμος των Τούρκων, είναι ότι έχει πλέον δημιουργηθεί ένα ευρύτερο πλέγμα συνεργασιών Ελλάδας–Κύπρου–Ισραήλ, με παράλληλες σχέσεις με την Αίγυπτο, τη Γαλλία αλλά και τις Ηνωμένες Πολιτείες.
Για τον θεωρητικό της «Γαλάζιας Πατρίδας», αυτό μπορεί να ερμηνεύεται ως στρατηγικός περιορισμός της τουρκικής ελευθερίας κινήσεων και είναι, τι να λέμε τώρα. Γι’ αυτό χτυπά τόσο έντονα τις συμμαχίες.
Ο Τούρκος απόστρατος αντιλαμβάνεται ότι το μεγαλύτερο πρόβλημα για την τουρκική στρατηγική δεν είναι μόνον τα ελληνικά οπλικά συστήματα. Είναι ότι αυτά εντάσσονται σε ευρύτερα δίκτυα τεχνολογίας, πληροφοριών και διεθνούς συνεργασίας. Αυτό αυξάνει την ελληνική αποτρεπτική ισχύ πέρα από το καθαρό άθροισμα των ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων.
Η πιο βαριά όμως πλευρά όμως της παρέμβασης, παραμένει η ιστορική. Ο Γκιουρντενίζ έκλεισε γράφοντας: «Σήμερα είναι 9 Σεπτεμβρίου 2026. Η υπενθύμιση αποτελεί ανθρώπινο καθήκον».
Και βέβαια η φράση λειτουργεί ως ευθεία παραπομπή στη Σμύρνη. Και μέσα στο συγκεκριμένο πλαίσιο αποκτά χαρακτήρα πολιτικής προειδοποίησης. Η επιστράτευση του 1922 σε μια σύγχρονη συζήτηση για τα δώδεκα μίλια, το Ισραήλ, τις ελληνικές συμμαχίες και τα νησιά, δείχνει πόσο εύκολα η Ιστορία μετατρέπεται σε εργαλείο πίεσης το οποίο χρησιμοποιείται για να ενισχύσει ένα σημερινό στρατηγικό μήνυμα προς την Αθήνα.
Οι δηλώσεις Γεραπετρίτη και Μητσοτάκη ότι η Ελλάδα δεν έχει εγκαταλείψει το δικαίωμα των δώδεκα ναυτικών μιλίων, αν όλες αυτές οι δηλώσεις βεβαιως δεν είναι άλλο ένα καλοστημένο θέατρο, έχουν προκαλέσει - κατά πώς φαίνεται - έντονη κινητικότητα στην Τουρκία.
Το θέμα επανέρχεται στα τηλεοπτικά πάνελ, στις εφημερίδες, στους απόστρατους στρατιωτικούς και στους αναλυτές. Αυτό δείχνει - επαναλαμβάνω αν ΔΕΝ είναι άλλο ένα καλοστημένο θέατρο των Μητσοτάκηδων και του Ερντογάν - ότι το ζήτημα αντιμετωπίζεται στην Τουρκία ως ένα από τα βασικά στρατηγικά σενάρια της επόμενης περιόδου.
Από ελληνικής πλευράς πάντως, ανεξαρτήτου πολιτικής του σημερινού καθεστώτος, το μήνυμα είναι σαφές. Η Ελλάδα δεν παραιτείται από τα δώδεκα μίλια, δεν αποδέχεται το casus belli, δεν δέχεται τουρκικό βέτο στις στρατηγικές της συμμαχίες και δεν εγκαταλείπει την αμυντική παρουσία στα νησιά υπό καθεστώς απειλής. Κι επειδή αυτή η θέση είναι παγιωμένη εδώ και πολλά χρόνια, δείχνει τελευταίως ότι δημιουργεί...μεγαλύτερη νευρικότητα στην άλλη πλευρά του Αιγαίου.
Και για να μη το πολυλογούμε, τούτη η...ξαφνική νέα παρέμβαση Γκιουρντενίζ αποκαλύπτει πόσο βαθιά συνδέονται πλέον στην τουρκική στρατηγική συζήτηση το Αιγαίο, τα δώδεκα ναυτικά μίλια, τα ελληνικά νησιά, η στρατηγική σχέση Ελλάδας–Ισραήλ και το δόγμα της «Γαλάζιας Πατρίδας».
Η Ελλάδα - ελέω της πραγματικά ευφυέστατης κίνησης που έγινε πριν από 12 χρόνια με πρωτοβουλια Νετανιάχου και αποδοχη από Σαμαρά για μια στρατηγική συμμαχία μεταξύ Ελλάδας-Κύπρου-Ισραήλ - ενισχύει την αποτροπή της και δηλώνει ότι διατηρεί όλα τα κυριαρχικά της δικαιώματα.
Η τουρκική πλευρά απαντά με ολοένα σκληρότερη ρητορική, δείχνωντας ευκρινώς την αμηχανία, τον εκνευρισμό αλλά και τον πραγματικό φόβο που τους έχει καταλάβει και γι' αυτο ο Τζεν Γκιουρντενίζ επέλεξε αυτή τη φορά να κάνει κάτι ακόμη πιο προκλητικό: Να βάλει τη Σμύρνη του 1922 μέσα στην αντιπαράθεση του 2026. Η φράση του ότι «η υπενθύμιση αποτελεί ανθρώπινο καθήκον» δεν είναι απλώς ιστορική αναφορά και το ξέρουμε. Στο σημερινό κλίμα όμως αποτελεί σαφές πολιτικό μήνυμα. Και δείχνει ότι η μάχη για το Αιγαίο δεν διεξάγεται μόνον με χάρτες, πλοία και διεθνείς συμβάσεις. Διεξάγεται και με την Ιστορία!
Πύρινος Λόγιος
Σχόλια