Ρε δε πάνε καλά εκεί στο μητσοτακέϊκο κι έχουν μπερδέψει τα βρακιά με τις κάλτσες!

Η Ντόρα, ως ...θηλυκός "Ταλεϊράνδος" πήγε να πείσει τον Καραμανλή να γίνει… χειροκροτητής του ...Κυριάκου! Τα Ύστερα του Κόσμου δηλαδή!

Αχ αυτή η Ντόρα! Το έφεραν έτσι τα πράγματα και πίστεψε ότι είναι ο ...θηλυκός Ταλεϊράνδος! Αυτή είναι η αθώα εκδοχή… Τώρα, ποιός ήταν αυτός ο Ταλεϊράνδος, θα σας το πεί παρακάτω ο Πύρινος Λόγιος (Ιστορικός γαρ) που τα ξέρει καλύτερα. Εγώ είμαι απλά μια φιδούλα, τα δύσκολα τα στέλνω αλλού...Πώς!

Σου λέει λοιπόν η μανδάμ, "εγώ συνεργάστηκα με τον Καραμανλή, ως υπουργός Εξωτερικών στην κυβέρνησή του, δεν μπορεί, θα τον τουμπάρω…"

Έ, κάπως έτσι ανέλαβε την αποστολή στο να φέρει τον Κώστα στο επικείμενο συνέδριο.

Πήγε, λοιπόν, στο γραφείο του και εισέπραξε ηχηρό όχι!

Καλά ρε Ντόρα, δεν έχεις ακούσει ότι ο Καραμανλής δεν μπορεί ούτε να μυρίσει τον Κυριάκο;

Δεν έχεις ακούσει ότι θεωρεί πως η μητσοτακική ΝουΔούλα ελάχιστη σχέση έχει με το κόμμα που ίδρυσε ο θείος του;

Και επειδή τον Καραμανλή δεν τον κρατάει κανένας, δεν υπήρχε περίπτωση να πάει να κάνει τον χειροκροτητή του Μητσοτάκη του Β’!

Θα μου πείτε, αφού μάλλον τα ήξερε όλα αυτά, γιατί πήρε την πρωτοβουλία να συναντήσει τον πρώην πρωθυπουργό, όταν το όχι ήταν δεδομένο;

Εδώ είναι η δεύτερη και πιο πιθανή εκδοχή!

Μήπως σκέφτηκε ότι έτσι θα τον εκθέσει στα μάτια της γαλάζιας παράταξης; Ή μήπως ήθελε να εκθέσει το… πολυαγαπημένο (δε παίρνω και όρκο γι' αυτό) αδερφάκι της;

Μπορεί η Ντόρα να μην πολυσκαμπάζει από διπλωματία (το δόγμα της ήταν: κάνουμε ό,τι μας λένε τα υπερατλαντικά αφεντικά!), αλλά από πονηριά διαθέτει με τη σέσουλα…

Έτσι, όπως τα βλέπει το κομπρίσιο μυαλό μου, μάλλον καρφάκι για το αδερφάκι της ήταν όλη αυτή η ιστορία: Για να υπογραμμίσει με τη δημοσιότητα ότι ο Κυριάκος θα είναι μόνος!

Καλά για το Σαμαρά ούτε λόγος, αλλά ο Μητσοτάκης ο Β’ πολύ θα ήθελε να έχει χειροκροτητή τον Καραμανλή, ειδικά τώρα που όλα δείχνουν πως ήγγικεν η ώρα για το κόμμα του Αντώνη…

---

Ταλεϊράνδος: Ο Αιώνιος Διπλωμάτης που Πρόδωσε Όλους και Επέζησε

Ευχαριστώ ιδιαίτερα την αγαπημένη μου "Κόμπρα" (θηλυκό απ' τα λίγα, να ξέρετε) για την ευγενή της πάσα, αλλά ούτως ή άλλως προσωπικότητες σαν τον Κάρολο Ταλεϊράνδο, δε θα σταματήσει ποτέ να βγάζει η φράγκικη ιστορία. Τό 'χουν στο αίμα τους οι Φράγκοι. Να δολοπλοκούν, να πλιατσικολογούν, να φέρονται πρόστυχα σε εχθρούς και φίλους και να...βγαίνουν και αλώβιτοι στο τέλος. Ε, τέτοια είναι και "χρυσή" αδερφή του Κτήνους, η Ντόρα, αλλά δε θα ασχοληθούμε άλλο μ' αυτήν. Τα είπε η φιδούλα, πιο πάνω.

Στην ιστορία λοιπόν της διπλωματίας, υπάρχουν λίγοι άνδρες που κατάφεραν να γίνουν συνώνυμο ενός ολόκληρου τρόπου σκέψης. Ένας από αυτούς είναι και ο Κάρολος - Μωρίς Ντε Ταλλεϊράντ (Charles-Maurice de Talleyrand-Périgord 1754-1838), γνωστός απλά ως Ταλεϊράνδος.

Ένας αριστοκράτης, επίσκοπος, επαναστάτης, υπουργός του Ναπολέοντα, βασιλικός και τελικά… επιβιωτής. Ένας άνθρωπος που υπηρέτησε έξι διαφορετικά καθεστώτα σε μια από τις πιο ταραχώδεις εποχές της Ευρώπης, χωρίς ποτέ να χάσει την επιρροή του.

Γεννημένος από μια παλιά γαλλική οικογένεια, ο Ταλεϊράνδος προοριζόταν για την Εκκλησία – όχι βεβαια από πίστη, αλλά από υποχρέωση, αφού ένα ατύχημα στο πόδι του τον απέκλεισε από στρατιωτική καριέρα. Έγινε επίσκοπος του Autun, αλλά η Γαλλική Επανάσταση τον βρήκε έτοιμο να αλλάξει πλευρά. Ψήφισε υπέρ της κατάργησης των προνομίων της αριστοκρατίας, αποσχηματίστηκε, και έγινε ένας από τους πιο ικανούς διπλωμάτες της νέας Γαλλίας.

Όταν η Τρομοκρατία έφτασε στο αποκορύφωμά της, κατέφυγε στην Αμερική. Επέστρεψε όμως με το Διευθυντήριο και γρήγορα έγινε Υπουργός Εξωτερικών. Εκεί θα συναντούσε τον άνθρωπο που θα σημάδευε τη ζωή του: τον Ναπολέοντα Βοναπάρτη.

Ο εγκέφαλος πίσω από τον Αυτοκράτορα

Ο Ταλεϊράνδος ήταν ο αρχιτέκτονας πολλών από τις διπλωματικές νίκες του Ναπολέοντα.

Βοήθησε στην κατάληψη της εξουσίας το 1799, διαπραγματεύτηκε συνθήκες ειρήνης και επέκτεινε τη γαλλική επιρροή. Όμως, όταν ο "αυτοκράτορας" άρχισε να οδηγεί τη Γαλλία σε συνεχείς πολέμους, ο Ταλεϊράνδος κατάλαβε ότι το τέλος πλησίαζε και τότε άρχισε να εργάζεται κρυφά εναντίον του.

Το 1807, σε μια περίφημη σκηνή, παραιτήθηκε από υπουργός – αλλά παρέμεινε στην αυλή. Το 1814, ενώ ο Ναπολέωντας ήταν εξόριστος στην Έλβα, ο Ταλεϊράνδος είχε ήδη διαπραγματευτεί με τους συμμάχους για την αποκατάσταση των Βουρβόνων.

Το μεγάλο του αριστούργημα: Το Συνέδριο της Βιέννης!

Η μεγαλύτερη στιγμή του ήρθε στο περίφημο Συνέδριο της Βιέννης (1814-1815) με τη Γαλλία να ήταν η ηττημένη δύναμη. Κάθε λογικός άνθρωπος θα περίμενε να διαμελιστεί η χώρα. Αλλά όταν έχει αυτή η χώρα έναν...βεελζεβούλη με σφραγίδα όπως ήταν ο Ταλεϊράνδος, τα πράγματα αλλάζουν άρδην. Κι έτσι, με απίστευτη μαεστρία, ίντριγκες και ασφαλώς αριστοτεχνικό διπλό παιχνίδι, κατάφερε να καθίσει η Γαλλία στο τραπέζι ως...ίση(!) με τις νικήτριες δυνάμεις! Ναί, όπως το διαβάζετε!

Διαίρεσε τους νικητές ο πανάθλιος, έπαιξε Ρωσία εναντίον Αγγλίας και Αυστρίας, και τελικά εξασφάλισε ότι η Γαλλία θα επέστρεφε σχεδόν αλώβητη στην ευρωπαϊκή σκακιέρα! Αν αυτό δε λέγεται απίστευτο κατόρθωμα, τότε τι στα κομμάτια ήταν; Ο τύπος αυτός έφερε τους ηττημένους Γάλλους σε θέση...ισχύος χωρίς οι υπόλοιποι να καταλάβουν καλά-καλά το τι έγινε! Παρ' όλα αυτά όμως, έναν μόνο φοβήθηκε ο σατανικός Ταλεϊράνδος: Τον Ιωάννη Καποδίστρια, ο οποίος βρισκόταν εκεί ως Υπουργός Εξωτερικών της Ρωσίας! Εκεί...μπλόκαρε ο Γάλλος μακιαβέλλης και παραλίγο να χάσει ό,τι κέρδισε με την ίντριγκα και τη μπαγαποντιά!

Γιατί «Ταλεϊρανδισμός» σημαίνει «διπλωματία κάτω από το τραπέζι»;

Ο Ταλεϊράνδος δεν ήταν απλώς ευέλικτος. Ήταν ο ορισμός της κυνικής Realpolitik. Άλλαζε πλευρά με την ίδια ευκολία που άλλαζε πουκάμισο. Έπαιρνε μίζες, είχε δεκάδες ερωμένες, ζούσε με πολυτέλεια και έλεγε ψέματα με χαρακτηριστική κομψότητα. Η φράση του «Η γλώσσα δόθηκε στον άνθρωπο για να κρύβει τις σκέψεις του» ήταν η πεμπτουσία της φιλοσοφίας του.

Δεν πίστευε ούτε σε ιδεολογίες, ούτε σε βασιλιάδες, ούτε καν σε επαναστάσεις. Πίστευε μόνο στο συμφέρον της Γαλλίας – και στο δικό του. Γι’ αυτό και το όνομά του έγινε ρήμα σε πολλές γλώσσες: Τalleyrandiser = που σημαίνει να ενεργείς με πονηριά, διπλωματία και προδοσία όταν χρειάζεται.

Ένας άνθρωπος για όλες τις εποχές;

Σήμερα, ο Ταλεϊράνδος, φαντάζει ταυτόχρονα αποκρουστικός αλλά και συναρπαστικός.

Αποκρουστικός γιατί ενσάρκωσε την απόλυτη έλλειψη αρχών. Συναρπαστικός γιατί απέδειξε ότι σε έναν κόσμο που αλλάζει με τρομακτική ταχύτητα, η ευφυΐα, η ευελιξία και η ικανότητα να διαβάζεις τις ισορροπίες δυνάμεων είναι συχνά πιο πολύτιμες από την εντιμότητα.

Όπως έλεγε και ο ίδιος: «Δεν προδίδω. Απλώς αλλάζω πλευρά όταν η άλλη έχει ήδη χαθεί». Κυνισμός και εγωπάθεια, ανακατεμένη με ρεαλιστική πραγματικότητα.

Τελικά, ο Ταλεϊράνδος δεν ήταν απλώς ένας διπλωμάτης. Ήταν ο άνθρωπος που μας υπενθυμίζει ότι η πολιτική και η διπλωματία δεν είναι αγώνισμα ηθικής, αλλά τέχνη επιβίωσης.

Και σε αυτό το άθλημα, λίγοι υπήρξαν καλύτεροι από αυτόν...