Το Ιράν αντιστέκεται με ...υπερόπλα! Η Αμερική δεν μπορεί να νικήσει!

Γιατί o Tράμπ έχει εγκλωβιστεί και δεν μπορεί να νικήσει! Τι είναι το Άρασ-ε Καμανγκίρ του Ιρανικού στρατού που αποδείχτηκε τρόμος για F-35 και MQ-9

Στα σκοτεινά νερά των Στενών του Ορμούζ, όπου η Ιστορία συναντά τη Γεωγραφία και η Μυθολογία αγγίζει τη σύγχρονη τεχνολογία, η Αμερική ετοιμάζεται να γευτεί την μεγαλύτερη ήττα της Ιστορίας της!

Ήταν ένα σκληρό σόκ! Ένα αμερικανικό μη επανδρωμένο αεροσκάφος, έπεσε προχτές από τον ουρανό σαν διαλυμένος κομήτης. Το MQ-9 Reaper, σύμβολο της αμερικανικής υπεροχής και της αόρατης επιτήρησης, δεν έφτασε ποτέ στον προορισμό του. Αντίθετα, βρέθηκε παγιδευμένο στο βλέμμα ενός νέου ιρανικού αντιαεροπορικού συστήματος, του Άρασ-ε Καμανγκίρ, που πήρε το όνομά του από τον αρχαίο ήρωα που με ένα μόνο βέλος χάραξε τα σύνορα ανάμεσα στην Περσία και την Κεντρική Ασία.

Η στιγμή αυτή δεν ήταν απλώς ένα ακόμη επεισόδιο σε έναν μακρύ κατάλογο συγκρούσεων. Ήταν η πρώτη επιχειρησιακή απόδειξη ότι η ιρανική ανθεκτικότητα δεν περιορίζεται σε παλαιά συστήματα και παλαιές δόξες, αλλά ανανεώνεται διαρκώς, γεννώντας νέα μέσα που αψηφούν τις προβλέψεις και τις προσδοκίες της Δύσης.

Επί δεκαετίες ολόκληρες, οι επίσημες αφηγήσεις από την Ουάσινγκτον και πέρα από αυτήν επαναλαμβάνουν το ίδιο σενάριο: Κυρώσεις που θα γονατίσουν το καθεστώς, στρατιωτικά πλήγματα που θα εξουδετερώσουν τις δυνατότητές του, διπλωματικές πιέσεις που θα το αναγκάσουν σε υποχώρηση και άλλα τετοια δραματικά.

Πρόεδροι έρχονται και παρέρχονται, στρατηγικές αλλάζουν ονόματα και χρώματα, όμως η πορεία του Ιράν παραμένει αξιοσημείωτα σταθερή. Το επαναστατικό και φονταμενταλιστικό πνεύμα που γεννήθηκε το 1979 δεν λύγισε ούτε μπροστά στην πυρηνική συμφωνία του Μπαράκ Ομπάμα ούτε μπροστά στις πιο επιθετικές εκστρατείες πίεσης του Ντόναλντ Τραμπ.

Αντιθέτως, κάθε προσπάθεια εξωτερικής παρέμβασης φαίνεται να ενισχύει την εσωτερική συνοχή και να τροφοδοτεί την αποφασιστικότητα για περιφερειακή παρουσία.

Η κατάρριψη του Reaper κοντά στο νησί Κεσμ δεν είναι λοιπόν ένα μεμονωμένο τακτικό γεγονός. Είναι ένα παράθυρο προς την κρυφή πραγματικότητα που οι επίσημες αναφορές επιλέγουν να παραλείψουν: Ότι δηλαδή η ιρανική στρατιωτική σκέψη έχει μετατοπιστεί "έξυπνα" προς κινητά, οικονομικά αποδοτικά και δύσκολα εντοπίσιμα συστήματα, σχεδιασμένα όχι για να νικήσουν σε μια μεγάλη αεροπορική εκστρατεία, αλλά για να επιβιώσουν, να αντέξουν και να συνεχίσουν να απειλούν.

Ενώ η Δύση μετράει επιτυχίες σε κατεστραμμένες εγκαταστάσεις και νεκρούς διοικητές, το Ιράν αποδεικνύει ότι η αληθινή δύναμη δεν κρύβεται μόνο στους αριθμούς των πυραύλων, αλλά στην ικανότητα να αναγεννάς μέσα από τις στάχτες, να προσαρμόζεσαι και να υπενθυμίζεις ότι η ιστορία της περιοχής δεν γράφεται αποκλειστικά στα επιτελεία της Ουάσινγκτον ή του Τελ Αβίβ.

Το αδιέξοδο του Ντόναλντ Τραμπ και η παταγώδης αποτυχία των αρχικών στόχων

Το αδιέξοδο που αντιμετωπίζει ο Ντόναλντ Τραμπ στον πόλεμο που εξαπέλυσε μαζί με το Ισραήλ κατά του Ιράν γιγαντώνεται καθημερινά, σαν σκιά που απλώνεται πάνω από την Ουάσινγκτον και αρνείται να υποχωρήσει, όσο κι αν οι επίσημες ανακοινώσεις επιμένουν να μιλούν για ελεγχόμενες καταστάσεις και μετρημένες νίκες.

Όλο και περισσότεροι αναλυτές, ακόμη και σε κύκλους που παραδοσιακά στηρίζουν την αμερικανική υπεροχή, αρχίζουν να παραδέχονται πως ό,τι και αν πράξει ο Αμερικανός πρόεδρος, θα βρεθεί τελικά ηττημένος. Είτε επιλεγεί η οδός μιας συμφωνίας που θα παρουσιαστεί ως διπλωματικός θρίαμβος, είτε συνεχιστεί η σύγκρουση με νέα πλήγματα, το αποτέλεσμα μοιάζει προδιαγεγραμμένο: Η ιρανική πρόκληση παραμένει ανέπαφη και η αμερικανική στρατηγική αποκαλύπτει τα όριά της με οδυνηρή σαφήνεια.

Οι μεγαλεπήβολοι στόχοι που είχαν τεθεί στην αρχή της κρίσης — η ανατροπή του καθεστώτος στην Τεχεράνη και η άνευ όρων παράδοση του Ιράν — κατέρρευσαν με τρόπο παταγώδη.

Δεν πρόκειται για μικρές αποκλίσεις από το αρχικό σχέδιο ούτε για τακτικές αναπροσαρμογές που συνοδεύουν κάθε μεγάλη επιχείρηση.

Πρόκειται για ολική κατάρρευση μιας στρατηγικής που υπολόγιζε ότι η συνδυασμένη πίεση στρατιωτική, οικονομική και διπλωματική θα αρκούσε για να γονατίσει μια χώρα με βαθιές ρίζες και μακρά ιστορική μνήμη. Πολλοί πλέον έχουν αρχίσει να μιλούν ανοιχτά για ταπείνωση του Τραμπ προσωπικά και, ευρύτερα, των Ηνωμένων Πολιτειών ως παγκόσμιας δύναμης. Δεν είναι λίγοι εκείνοι που βλέπουν στην παρούσα κατάσταση όχι απλώς μια αποτυχία ενός προέδρου, αλλά την αποκάλυψη μιας βαθύτερης αδυναμίας του αμερικανικού συστήματος να κατανοήσει και να αντιμετωπίσει έναν αντίπαλο που δεν παίζει με τους κανόνες που η Δύση θεωρεί αυτονόητους.

Το Ιράν, παρά τις πιέσεις, τις κυρώσεις, τα πλήγματα σε υποδομές και τις απώλειες σε ανθρώπινο δυναμικό, παραμένει ισχυρό και συνεχίζει να λειτουργεί ως αυτόνομος παίκτης στην περιοχή. Αυτή η ανθεκτικότητα δεν είναι αποτέλεσμα τύχης ούτε συγκυρίας. Αποδεικνύει με τον πιο εύγλωττο τρόπο ότι η πρόκληση που συνιστά για τις Ηνωμένες Πολιτείες ξεπερνά κατά πολύ τη θητεία οποιουδήποτε προέδρου, είτε αυτός ονομάζεται Ντόναλντ Τραμπ είτε φέρει οποιοδήποτε άλλο όνομα.

Η παρούσα κατάσταση φέρνει στο φως μια αλήθεια που συχνά παραμένει στο περιθώριο των επίσημων αφηγήσεων: Ότι η αμερικανική πολιτική απέναντι στο Ιράν, ανεξαρτήτως κομματικής προέλευσης, υπήρξε κατά βάση επαναλαμβανόμενη και, τελικά, ανεπαρκής.

Η πρόσφατη κατάρριψη αμερικανικού μη επανδρωμένου αεροσκάφους κοντά στα Στενά του Χορμούζ με ένα νέο, εγχώρια αναπτυγμένο σύστημα ήρθε να υπενθυμίσει με τον πιο απτό τρόπο ότι οι ικανότητες της Τεχεράνης δεν έχουν εξαλειφθεί ούτε περιοριστεί στον βαθμό που οι επίσημες αναφορές επιθυμούν να παρουσιάσουν.

Έτσι, το αδιέξοδο του Ντόναλντ Τραμπ δεν είναι προσωπικό του δράμα. Είναι η πιο πρόσφατη έκφραση μιας μακροχρόνιας αμερικανικής αδυναμίας να αλλάξει την πορεία ενός καθεστώτος που έχει μάθει να επιβιώνει υπό πίεση και να μετατρέπει κάθε εξωτερική απειλή σε εσωτερική ενίσχυση. Η Ιστορία δείχνει ότι όποιος πρόεδρος και αν καθίσει στον Οβάλ Γραφείο, όποια στρατηγική και αν υιοθετήσει, η ιρανική πρόκληση παραμένει εκεί, αμετακίνητη και απαιτητική, υπενθυμίζοντας ότι η πραγματική δύναμη δεν μετριέται μόνο με στρατιωτικά ή οικονομικά μεγέθη, αλλά και με την ικανότητα να αντέχεις και να συνεχίζεις όταν όλοι γύρω σου περιμένουν την κατάρρευση.

Ο ρόλος του Σώματος των Φρουρών και της Δύναμης Κουντς

Το Σώμα των Φρουρών της Ισλαμικής Επανάστασης δεν σχεδιάστηκε ποτέ ως ένας απλός στρατιωτικός μηχανισμός άμυνας. Από την πρώτη στιγμή της δημιουργίας του, η αποστολή του ήταν διπλή και αδιαχώριστη. Να προστατεύει την επανάσταση στο εσωτερικό και ταυτόχρονα να την προωθεί δυναμικά στο εξωτερικό. Αυτή η διπλή φύση του Σώματος αποτελεί τον πυρήνα της ιρανικής στρατηγικής και εξηγεί γιατί η Τεχεράνη δεν περιορίζεται σε παθητική άμυνα, αλλά διατηρεί διαρκή παρουσία πέρα από τα σύνορά της. Ο εκστρατευτικός του βραχίονας, η Δύναμη Κουντς, ανέλαβε το δύσκολο έργο να δημιουργήσει και να συντηρήσει δίκτυα ένοπλων εταίρων, ικανών να προβάλλουν την ιρανική επιρροή σε ολόκληρη τη Μέση Ανατολή και πέρα από αυτήν. Μέσα από αυτά τα δίκτυα, η ιρανική στρατηγική απέκτησε βάθος και ευελιξία, επιτρέποντας στην Τεχεράνη να ασκεί πίεση σε πολλαπλά μέτωπα χωρίς να εκθέτει απ' ευθείας τις δικές της δυνάμεις.

Αμερικανοί υπεύθυνοι χάραξης πολιτικής ελπίζουν κατά καιρούς ότι ο επαναστατικός ζήλος του Ιράν θα μπορούσε να μετριαστεί ή ακόμη και να αμβλυνθεί μέσα από οικονομικές ευκαιρίες και την υπόσχεση επανένταξης στο διεθνές σύστημα. Αυτή η ελπίδα υπήρξε επαναλαμβανόμενη σε διάφορες φάσεις της αμερικανικής πολιτικής και αποτέλεσε τον σιωπηρό άξονα πίσω από αρκετές διπλωματικές πρωτοβουλίες.

Ωστόσο, η πορεία του Ιράν δείχνει με σαφήνεια ότι αυτή η προσδοκία δεν άλλαξε την ουσία της ιρανικής στρατηγικής. Το Σώμα των Φρουρών και η Δύναμη Κουντς συνεχίζουν να λειτουργούν ως οι βασικοί φορείς μιας πολιτικής που δεν βλέπει την επανάσταση ως παρελθόν, αλλά ως ζωντανή και ενεργή πραγματικότητα. Η ανθεκτικότητα αυτού του μηχανισμού αποκαλύπτει ότι η ιρανική επιρροή δεν στηρίζεται μόνο σε όπλα και χρήματα, αλλά σε μια βαθιά ιδεολογική δέσμευση που υπερβαίνει τις εναλλαγές της διεθνούς συγκυρίας και τις προσπάθειες εξωτερικής πίεσης.

Η 7η Οκτωβρίου 2023 ως κορύφωση και η ανάφλεξη σε πολλαπλά μέτωπα

Η 7η Οκτωβρίου 2023 αποτέλεσε την πιο σαφή και δραματική εκδήλωση μιας πορείας που είχε ξεκινήσει δεκαετίες νωρίτερα.

Η Χαμάς, την οποία το Ιράν (και όχι μόνο!) είχε εξοπλίσει, χρηματοδοτήσει και υποστηρίξει συστηματικά επί πολλά χρόνια, εξαπέλυσε τη φονικότερη επίθεση στην ιστορία του Ισραήλ. Για την ηγεσία της Τεχεράνης, τα γεγονότα εκείνης της ημέρας δεν περιγράφηκαν ως τραγωδία, αλλά ως πράξη αντίστασης ως μιας μακροχρόνιας στρατηγικής. Μέσα σε ελάχιστες ημέρες, η φωτιά εξαπλώθηκε σε ολόκληρη την περιοχή.

Η Χεζμπολάχ άρχισε συστηματικές εκτοξεύσεις ρουκετών από τον Λίβανο προς το βόρειο Ισραήλ. Πολιτοφυλακές που στηρίζονται από το Ιράν στο Ιράκ και τη Συρία εξαπέλυσαν επανειλημμένες επιθέσεις κατά αμερικανικών δυνάμεων. Οι Χούθι στην Υεμένη στράφηκαν εναντίον της εμπορικής ναυσιπλοΐας και των δυτικών ναυτικών δυνάμεων στην Ερυθρά Θάλασσα.

Αυτή η ταυτόχρονη ανάφλεξη σε πολλαπλά μέτωπα δεν ήταν τυχαία. Αποκάλυψε το βάθος και την οργάνωση ενός δικτύου που το Ιράν είχε οικοδομήσει με υπομονή και επιμονή επί δεκαετίες. Λίγο αργότερα, η ίδια η Τεχεράνη πέρασε στην άμεση δράση, εξαπολύοντας δύο πρωτοφανείς επιθέσεις με πυραύλους και μη επανδρωμένα αεροσκάφη κατά του Ισραήλ από το ιρανικό έδαφος.

Η 7η Οκτωβρίου και ό,τι ακολούθησε έδειξαν με τον πιο καθαρό τρόπο ότι η ιρανική στρατηγική δεν περιορίζεται σε έμμεσες κινήσεις, αλλά διαθέτει την ικανότητα και τη βούληση να κλιμακώνει όταν το κρίνει απαραίτητο, υπενθυμίζοντας ότι η περιοχή παραμένει συνδεδεμένη με νήματα που η επίσημη διπλωματία συχνά δυσκολεύεται να διακρίνει.

Οι στρατιωτικές ενέργειες του Ντόναλντ Τραμπ και τα όρια της στρατιωτικής ισχύος

Ο Ντόναλντ Τραμπ υπήρξε ο πρώτος πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών που τόλμησε να στοχοποιήσει άμεσα την ανώτατη ιρανική στρατιωτική ηγεσία και να εγκρίνει στρατιωτικές επιχειρήσεις εντός του ίδιου του ιρανικού εδάφους.

Η εξόντωση του Κασέμ Σουλεϊμανί το 2020 προκάλεσε προσωρινή διατάραξη στις περιφερειακές επιχειρήσεις του Ιράν και δημιούργησε κενά σε ορισμένες δομές διοίκησης.

Στη συνέχεια, πλήγματα κατά στρατιωτικών υποδομών και πυρηνικών εγκαταστάσεων υποβάθμισαν σημαντικά τμήματα των πυραυλικών, των μη επανδρωμένων και των πυρηνικών προγραμμάτων. Αυτές οι ενέργειες απέδωσαν όντως ορατά τακτικά αποτελέσματα και προκάλεσαν σοβαρές ζημιές σε υλικό και υποδομές. Ωστόσο, η τακτική στρατιωτική επιτυχία δεν μεταφράζεται αυτομάτως σε στρατηγικά αποτελέσματα όταν έρχεται αντιμέτωπη με ένα βαθιά εδραιωμένο επαναστατικό σύστημα.

Ακόμη και με φήμες για επικείμενη συμφωνία, ο νέος ανώτατος ηγέτης Μοτζτάμπα Χαμενεΐ επέμεινε με σαφήνεια στους στόχους του εκλιπόντος πατέρα του που δεν είναι άλλοι από την εκδίωξη της Αμερικής από τη Μέση Ανατολή και την εξάλειψη του κράτους του Ισραήλ!

Δήλωσε δημόσια ότι από εδώ και στο εξής το «Θάνατος στην Αμερική και Θάνατος στο Ισραήλ» θα αποτελεί ένα από τα κοινά συνθήματα της ισλαμικής Ούμμα και επανέλαβε τον όρκο στο να δει το Ισραήλ να εξαφανίζεται έως το 2040!

Αυτή η αμετακίνητη στάση δείχνει ότι οι στρατιωτικές πιέσεις, όσο σοβαρές και αν είναι, δεν αρκούν για να αλλάξουν την ιδεολογική και στρατηγική πορεία ενός συστήματος που έχει χτιστεί πάνω στην αντοχή και στη μακροπρόθεσμη αντίληψη του χρόνου.

Η επίδειξη στρατιωτικής ανθεκτικότητας και το νέο σύστημα Άρασ-ε Καμανγκίρ

Πέρα από την ιδεολογική του σταθερότητα, το Ιράν διαθέτει και μια ισχυρή, συνεχώς εξελισσόμενη στρατιωτική μηχανή που αρνείται να υποκύψει στις προσδοκίες της Δύσης.

Το Σώμα των Φρουρών της Ισλαμικής Επανάστασης ανακοίνωσε ότι χρησιμοποίησε το νέο σύστημα Άρασ-ε Καμανγκίρ (Arash-e Kamangir) για την κατάρριψη αμερικανικού μη επανδρωμένου αεροσκάφους κοντά στα Στενά του Ορμούζ. Το σύστημα, που πήρε το όνομά του από τον μυθικό ήρωα Άρασ τον Καμανγκίρ, φέρεται ικανό να εντοπίζει stealth στόχους και να λειτουργεί με ηλεκτρο-οπτική ή θερμική καθοδήγηση, χωρίς να εξαρτάται από μεγάλα, σταθερά ραντάρ που είναι εύκολο να εντοπιστούν και να καταστραφούν.

Αναλυτές εκτιμούν ότι η εμφάνιση αυτού του συστήματος αποτελεί μέρος μιας ευρύτερης στροφής της ιρανικής στρατηγικής προς κινητά, χαμηλού κόστους αμυντικά μέσα, σχεδιασμένα να είναι δύσκολο να εντοπιστούν και σχεδόν αδύνατο να κατασταλούν μόνιμα.

Το Ιράν δεν ποντάρει πλέον μόνο σε μεγάλα, κεντρικά συστήματα, αλλά στην ανθεκτικότητα, την αντοχή και την κινητικότητα. Αυτή η προσέγγιση του επιτρέπει να διατηρεί μια περιορισμένη αλλά επίμονη αεροπορική απειλή, να αναγκάζει τους αντιπάλους του σε δαπανηρές και συχνά αναποτελεσματικές απαντήσεις και να συνεχίζει την παραγωγή βαλλιστικών πυραύλων και μη επανδρωμένων αεροσκαφών ακόμη και μετά από σοβαρά πλήγματα σε υποδομές.

Η κατάρριψη του αμερικανικού μη επανδρωμένου αεροσκάφους με το Άρασ-ε Καμανγκίρ δεν είναι λοιπόν απλώς ένα τεχνολογικό επίτευγμα. Είναι απόδειξη ότι το Ιράν έχει καταφέρει να προσαρμόσει τη στρατιωτική του σκέψη στις νέες συνθήκες, μετατρέποντας την πίεση σε κίνητρο για καινοτομία και αυτονομία.

Σε έναν κόσμο όπου η τεχνολογική υπεροχή θεωρείται συχνά το απόλυτο πλεονέκτημα, η ιρανική στρατηγική υπενθυμίζει ότι η αληθινή ανθεκτικότητα γεννιέται από την ικανότητα να επιβιώνεις, να προσαρμόζεσαι και να συνεχίζεις όταν όλοι περιμένουν την κατάρρευση.

Εν κατακλείδι...

Το Ιράν στέκεται ακόμα όρθιο. Παρά τις αλλεπάλληλες επιθέσεις, τις βάναυσες κυρώσεις και την αλαζονεία της Δύσης, ο αρχαίος αυτός λαός αρνείται να υποταχθεί.

Με πρωτοφανή ιστορική αλαζονεία, οι δυτικοί ηγέτες δεν σεβάστηκαν ούτε την πανάρχαιη Ιστορία ενός από τους μεγαλύτερους πολιτισμούς της ανθρωπότητας, ούτε την εθνική υπόσταση ενός λαού που χάραξε την πορεία του κόσμου αιώνες πριν αυτοί εμφανιστούν ως «υπερδυνάμεις». Αντί σεβασμού, επέλεξαν την ταπείνωση. Αντί κατανόησης, επέλεξαν την καταστροφή.

Η κατάρριψη του αμερικανικού Reaper από το Άρασ-ε Καμανγκίρ δεν ήταν απλώς στρατιωτική ενέργεια. Ήταν το βέλος ενός αρχαίου λαού που υπενθυμίζει σε όλους ότι η Περσία δεν λυγίζει εύκολα μπροστά σε νεόκοπους αυτοκράτορες.

Όσο η Δύση συνεχίζει να περιφρονεί την Ιστορία και την αξιοπρέπεια των αρχαίων λαών, τόσο θα συναντά μπροστά της την ίδια άκαμπτη, ανυποχώρητη αντίσταση.

Το Ιράν δεν σβήνει. Και η φλόγα του καίει ακόμα πιο δυνατά.

Πύρινος Λόγιος

sergioschrys@outlook.com