Αναζήτηση σε αυτόν τον ιστότοπο

Η αντι-ρωσική υστερία της Δύσης. Ένα φαινόμενο φαινόμενο προς διερεύνηση... «Δεν πολεμούσαμε την Σοβιετική Ένωση γιατί ήταν Κομμουνιστική αλλά γιατί ήταν η Ρωσία» Χένρυ Κίσσιγκερ, Υπουργός Εξωτερικών ΗΠΑ (1968-1976) Αναρωτιέται κανείς για την ερμηνεία του φαινομένου, για την αιτιολογία μιας μαζικής αντι–ρωσικής ψύχωσης και υστερίας εναντίον των Ρώσων που έχει πάρει πλέον ανεξέλεγκτα χαρακτηριστικά και θυμίζει συλλογική ψύχωση, επαναλαμβανομένη τακτικά στην ιστορία. Θα μπορούσαμε να απαριθμήσουμε –συνοπτικά– τρεις βασικούς πυλώνες ερμηνείας της αντι–ρωσικής υστερίας. Πυλώνας Πρώτος Η Ρωσία αποτελεί έναν τεράστιο –τον μεγαλύτερο παγκοσμίως– γεωγραφικό χώρο έθνους-κράτους που δεν θεωρείται «αφομοιωμένος» και «ενταγμένος» στη «Δυτική» –ουσιαστικά αμερικανική– Γεωστρατηγική διάταξη οικονομικών συμφερόντων. Ναι μεν ακολούθησε την «οικονομία της αγοράς» δηλαδή τους νόμους της καπιταλιστικής ανάπτυξης μετά την διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης, ναι μεν μετατράπηκε σε «κράτος–παρία» κατά την περίοδο του μεθύστακα Γιέλτσιν –1991 έως 1999– όμως, μετά την ανάληψη της πρωθυπουργίας από τον Βλαδίμηρο Πούτιν (1999) και της Προεδρίας από τον ίδιο (2000), φάνηκε από την πρώτη στιγμή πως η περίοδος των εξευτελισμών, υποτιμήσεων, γελοιοποιήσεων της αμερικανοτραφούς Δύσης σε βάρος της Ρωσίας άρχισε να παίρνει τέλος. Η περίοδος Πούτιν χαρακτηρίζεται σαν περίοδος μιας γενικής ανασυγκρότησης, οικονομικής μεγέθυνσης, ιδεολογικής και ψυχολογικής ανάκαμψης σε τεράστιο βαθμό, όλα δε τα προαναφερθέντα κρίθηκαν σαν «λίαν επικίνδυνα» και «ανατριχιαστικά»« για την παντοδυναμία των ΗΠΑ δηλαδή της «αμερικανοπλασμένης Δύσης» και όχι της «Δύσης γενικά» όπως βαυκαλίζονται οι «Δυτικοί» να την αποκαλούν ! Στα 25 χρόνια του 21ου αιώνα η Ρωσική Ομοσπονδία δυνάμωσε εξαιρετικά και αυτό σήμανε όχι απλώς «καμπανάκι συναγερμού» αλλά –κυριολεκτικά– την «Καμπάνα του Αγίου Βαρθολομαίου», ειδικότερα για τις ΗΠΑ και την ΕΕ και το ΝΑΤΟ. «Κάποιος», «κάπως», «κάποτε», θα έπρεπε να «κόψει την φόρα» στην αναγεννημένη Ρωσία που λειτουργεί πλέον σαν αντίπαλος –και ισοδύναμος– πόλος, σαν «αντίπαλο δέος» στην Αμερικανική Ηγεμονία που βρίσκεται ήδη σε παρακμή . Η πλήρης ενδυνάμωση της Ρωσίας με τον Πούτιν θυμίζει την πλέον ακμαία φάση τής τότε παντοδύναμης Σοβιετικής Ένωσης (1945-1955). Οι ΗΠΑ δεν χρειαζόντουσαν «αντίπαλο δέος» αλλά απόλυτη ηγεμονία στον πλανήτη και υπακοή στα κελεύσματά τους! Τόσο, μα τόσο απλά! ( Γεωστρατηγικός λόγος ) Πυλώνας Δεύτερος Η Ρωσία, όχι μόνο κατέχει τον μεγαλύτερο πλούτο πρώτων υλών –ειδικότερα φυσικού αερίου και πετρελαίου– στον κόσμο αλλά διαθέτει στρατιωτική και βιομηχανική τεχνολογία πρώτης γραμμής, εξαίρετο επιστημονικό δυναμικό εκπαιδευμένο ήδη από τα χρόνια του σοβιετικού «κρατικού σοσιαλισμού», άριστο εκπαιδευτικό σύστημα και ποιοτικό ανθρώπινο δυναμικό. Αν προσθέσουμε και το εξαιρετικής ποιότητας πολιτιστικό και καλλιτεχνικό background της Ρωσίας, αυτόματα έχουμε μπροστά μας έναν γίγαντα όχι με «πήλινα» αλλά με χαλύβδινα πόδια , ικανό να ανταγωνιστεί την «αμερικανοποίηση των συνειδήσεων και των ψυχών», αντιστεκόμενο στην επιρροή της «Δύσης της παρακμής» ( Η «Δύση της Ακμής» έχει εξαφανιστεί από τον χάρτη εδώ και δεκαετίες ). Όμως το βασικότερο όλων, είναι η «εθνικοποίηση» του πλούτου της Ρωσίας, ανήκει δηλαδή στο ρωσικό εθνικό κράτος με την κεντρική του κυβέρνηση και δεν είναι άθυρμα των ορέξεων του Αμερικανικού –κατά πρώτο λόγο– κεφαλαίου και των Ευρωπαίων συμμάχων του! Η απεριόριστη κυριαρχία των ολιγαρχών (Βογιάρων) περιορίστηκε άρδην και σήμερα το ολιγαρχικό κεφάλαιο είτε ελέγχεται είτε επανακρατικοποιήθηκε πολλές φορές, οδηγώντας ολιγάρχες κατευθείαν στην φυλακή με πρωτοβουλία Πούτιν. Ταυτόχρονα, βελτίωσε εξαιρετικά το βιοτικό επίπεδο, βελτιώνοντας αισθητά του δείκτες οικονομικής ισότητας. Το «μπάτε σκύλοι αλέστε» των Αμερικανών και Ευρωπαίων εδώ και αιώνες, με πρώτο και καλύτερο παράδειγμα την περίοδο της αποικιοκρατίας ( Να μην ξεχνάμε, η Ρωσία δεν υπήρξε ποτέ Αποικιοκρατική Δύναμη ούτε είχε την παραμικρή Αποικία ), έχει «απαγορευτικό σήμα» στο χώρο της Ρωσίας. Όμως το Παγκοσμιοποιημένο κεφάλαιο με το Αμερικανικό κεφάλαιο επικεφαλής δεν «αισθάνεται και πολύ άνετα» με τον Ρωσικό περιορισμό. Περίπου το 1/6 της Υδρογείου –Ρωσία– βρίσκεται εκτός επιρροής και άκρατης εκμετάλλευσης από μεριάς του Δυτικού κεφαλαίου που μανιωδώς ψάχνει για νέες πηγές πρώτων υλών, πολιτικής κυριαρχίας και εκμετάλλευσης ανθρώπινου δυναμικού. Η Ρωσία, και παραδίπλα της η Κίνα, έχουν βάλει «απαγορευτικό» απόλυτης κυριαρχίας, ηγεμονίας και οικονομικής εκμετάλλευσης των χωρών τους από το Δυτικό κεφάλαιο και το οποίο Δυτικό κεφάλαιο «ασφυκτιά επικίνδυνα» , παρουσιάζοντας συμπτώματα ασφυξίας. Άλλωστε, μόνο όταν το Αμερικανοποιημένο Δυτικό κεφάλαιο κατακτήσει και την τελευταία γωνιά του πλανήτη θα «θεωρήσει τον εαυτό του νικητή» . Το θεωρείτε ασήμαντο; Για όσους δε μεμψιμοιρούν για το Αμερικανο/Ευρωπαϊκό κεφάλαιο στη Ρωσία ας θυμηθούν τις εκχωρήσεις τεράστιων εκτάσεων της Σιβηρίας επί Στάλιν σε Αμερικάνικες εταιρείες προς εκμετάλλευση λόγω της υψηλής τους εξειδίκευσης σε προχωρημένη τεχνολογία. ( Οικονομικός λόγος επέκτασης ) Πυλώνας Τρίτος Από στρατιωτική άποψη η Ρωσία έχει τεράστια ισχύ και διαθέτει μια παράδοση νικηφόρων πολέμων –μόνο με την Οθωμανική Αυτοκρατορία διεξήγαγε 17 πολέμους– και στον Α’ και στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Συντρίβοντας τους Γερμανούς Ναζί και χάνοντας 27 εκατομμύρια νεκρούς , η πρώην ΕΣΣΔ και νυν Ρωσία έβαλαν τις βάσεις για μια «στρατιωτική κατοχύρωση υπεροχής» στις συνειδήσεις των λαών και των ηγετών . Δεν είναι εύκολος αντίπαλος, δεν ηττάται εύκολα και δεν «σηκώνει μύγα στο σπαθί της» όταν απειλείται. Το γνωρίζουν πολύ καλά οι Αμερικανοί εδώ και 77 χρόνια γι’ αυτό και είναι «μετρημένοι, μετριοπαθείς και καλά παιδιά» όταν τα πράγματα φτάνουν στο χείλος του γκρεμού. ( Στρατιωτικός λόγος ). Η ανιστόρητη Δύση και οι τηλεοπτικοί δέκτες που αποχαυνώνουν Εάν είχε στοιχειώδη “ιστορική συνείδηση αξιοπρέπειας” η Αμερικανική Δύση θα φερόταν διαφορετικά στους Ρώσους , ενθυμουμένη τα λόγια του μεγάλου Αμερικανού, του John Steinbeck* “ Όσοι αγαπούν την ελευθερία χρωστάν τόσα πολλά στον Κόκκινο Στρατό που δεν θα μπορέσουν να τα ξεπληρώσουν σε όλη τους τη ζωή ”. Οι ρωσικές ιστορικές παραδόσεις της Κοινότητας –του Μιρ – που είναι συγγενείς με τις παραδόσεις της κοινότητας της Zadrouga των Νοτιοσλάβων και οι οποίες ενσωματώθηκαν ομαλά ή βίαια στον “πρώιμο σοσιαλισμό” των Σοβιέτ , έχουν ένα πνευματικό/θρησκευτικό άρωμα που είναι η Ορθοδοξία , δηλαδή ο Κοινοβιακός Χριστιανισμός των Ορθοδόξων, η μόνη εκδοχή του Χριστιανισμού που δεν έγινε “καθαρόαιμος καπιταλισμός” (Προτεσταντισμός) ή “θρησκεία της Φεουδαρχίας” (Καθολικισμός). Ίσως αυτό να εξηγεί γιατί ο “υπαρκτός σοσιαλισμός” κυριάρχησε “πιο βαθιά” στις ορθόδοξες χώρες –Ρωσία, Σερβία, Βουλγαρία, Ρουμανία– παρά στις καθολικές (Πολωνία, Ουγγαρία, Δυτική Ουκρανία (Ουνίτες), βαλτικές χώρες). Αντίθετα, οι Καθολικοί Σλάβοι με “επαναστατική πρωτοπορία” τους Ουκρανούς Ουνίτες συνεργάστηκαν αδελφικά με τους Γερμανούς Ναζί κατά την εισβολή τους στην ΕΣΣΔ και φυσικά τιμωρήθηκαν δεόντως από τον Στάλιν με την Σύνοδο του Λβοφ (1946) και την υποχρεωτική ενσωμάτωση της Ουνίας στην Ορθοδοξία. Εάν η παράδοση της υποταγής στα κελεύσματα των Αμερικάνων της εξουσίας είναι μια παράδοση του Αμερικανικού τύπου πλην ελάχιστων εξαιρέσεων, στην Ελλάδα αναρωτιόμαστε όλοι όσοι προτάσσουμε την λογική ανάλυση και όχι την εμπαθή ψευδο–ανάλυση, γιατί άραγε να συμβαίνει αυτό σε τέτοιο βαθμό; Εντάξει, γνωρίζουμε πως τα τηλεοπτικά μέσα στην χώρα μας ανήκουν σε μεγαλοκεφαλαιούχους καπιταλιστές, ειδικότερα του χώρου του διυλισμένου πετρελαίου και της ναυτιλίας. Γνωρίζουμε πως τεράστια συμφέροντα δισεκατομμυρίων εξαρτώνται από την μανιώδη και μανιακή προσπάθεια πειθούς των πλατιών στρωμάτων του ελληνικού λαού στα κελεύσματα της ολιγαρχίας και των συμφερόντων της. Το «πόπολο» πρέπει να πεισθεί, να κατευθυνθεί και να ελεγχθεί υφιστάμενο μια απίστευτη πλύση εγκεφάλου σε εικοσιτετράωρη καθημερινή βάση και να μετατραπεί από λαός πολιτών σε μια αγελαία μάζα ανενημέρωτων, αστοιχείωτων, αγράμματων και κρεττινοποιημένων δηλαδή σε έναν όχλο. Όχλο της Τηλεόρασης ώστε να ψηφίζει Κυβέρνηση χωρίς να ενημερώνεται και να γνωρίζει αλλά και όχλο του Facebook ώστε να μετατραπεί από ενημερωμένο άνθρωπο/πολίτη σε αποβλακωμένο οπαδό και φανατικό που καταργεί την λογική και την σωστή ενημέρωση και να μεταπηδά εύκολα στον ρόλο του τρολ δηλαδή του ανεγκέφαλου. Όλα τα παραπάνω «αναβαθμισμένα» σε μια χαβούζα τηλεοπτικού εμπαθούς, νοσηρού και ψυχωτικού αντιρωσισμού σε παράλληλη πορεία με την αγωνιώδη κατήχηση και αυτοπροβολή ενός γελοίου φιλοδυτικισμού από πλευράς σημαντικών στρωμάτων της ελληνικής κοινωνίας. Συνήθως, όταν δεν είσαι αυτό που διαλαλείς, το τονίζεις συνεχώς, χτυπώντας τα στήθη σου διαρκώς και ουρλιάζοντας σαν τους χιμπατζήδες «Είμαι Δυτικός! Είμαι Δυτικός!» Αυτή είναι η κατάντια δυστυχώς πολλών συμπατριωτών μας Νεοελλήνων , να γίνονται καταγέλαστοι και γελοιωδέστεροι των γελοίων ! Και φυσικά, όλα τα προαναφερθέντα, έχουν έναν κοινό διπλό παρονομαστή, την ιδεολογική Αμερικανοδουλεία ( λόγω έλλειψης ιστορικής γνώσης και δημοκρατικού πατριωτισμού ) και τον εμπαθή αντιρωσισμό ( λόγω ψυχολογικής/εγκεφαλικής κατάρρευσης από την συνεχή Τηλεοπτική πλύση εγκεφάλου ).  Και αν όλα τα παραπάνω αφορούν την «σαδομαζοχιστικά ερωτική σχέση» του Νεοέλληνα με την Τηλεόραση τότε εξηγούνται πάρα πολλά… Το τελεσίγραφο του καουμπόι Τραμπ Οι ιλιγγιώδεις εξελίξεις με το τελεσίγραφο Τραμπ μας δημιουργούν μεγάλη ανησυχία για το τελικό «σημείο ρήξης» στο μέτωπο της σύγκρουσης ΝΑΤΟ-Ρωσίας. Σημείο ρήξης που πιθανότατα να οδηγήσει σε Τελική Λύση Πυρηνικού Ολοκαυτώματος και ολικής εξαφάνισης της Ανθρωπότητας. Έτσι απλά! Παράλληλα εντείνεται καθημερινά η παρανοϊκού τύπου αντι/Ρωσική προπαγανδιστική εκστρατεία εναντίον της Ρωσίας και των Ρώσων σαν λαό και αυτόνομο Ρωσικό Πολιτισμό . Πολιτισμός εξαιρετικού επιπέδου για όσους είναι ενημερωμένοι και διαθέτουν μια «μέσης» στάθμης μορφωτική επάρκεια και παιδεία. Η χώρα μας πρωτοστατεί όχι μόνο στην αντι/Ρωσική ψύχωση αλλά διαβάζουμε και σκέψεις στο να αποσταλεί ελληνικό πολεμικό πλοίο στην θάλασσα της Κίνας ως συνοδεία σε Αμερικανικό αεροπλανοφόρο (!) από επίσημα δε χείλη μαθαίνουμε εδώ και 3,5 χρόνια περίπου πως είμαστε σε πόλεμο με την Ρωσία (!). Ο ελληνικός λαός, σε σημαντικά ποσοστά διάκειται ευμενώς απέναντι στη Ρωσία εκτός από τους παθιασμένους Αμερικανοτραφείς και ενός τμήματος της « Αριστεράς» με πρώτο και καλύτερο τον υποκριτικό Πόντιο Πιλάτο που ονομάζεται ΚΚΕ και μικρού τμήματος «υπερ/αριστερών» που κάτω από τον μανδύα της (δήθεν) «αντι/καπιταλιστικής» κριτικής κατά της Ρωσίας τηρούν «ενδιάμεση» και εχθρική στάση απέναντι στη Ρωσία, Κίνα και τους BRICS με επιχειρήματα που κρύβουν κάτω από έναν «υπερ/αριστερό μανδύα» και είναι δεξιά, δεξιότατα επιχειρήματα. Ουσιαστικά αποτελούν επιχειρήματα ισαποστακισμού, ψευδο/ουδετερότητας και τα οποία βρίθουν εκκωφαντικών αντιφάσεων . Επιχειρήματα που οδηγούν όχι σε «ισορροπία ανάμεσα στους δυο πόλους που συγκρούονται» αλλά στην ταύτιση με τον ένα πόλο. Γιατί όταν συγκρούονται Κίνα, Ρωσία, Ιράν με ΝΑΤΟ και ΗΠΑ και δεν παίρνεις θέση, δεν είσαι «ουδέτερος» αλλά «συνειδητά ή ασυνείδητα» κλίνεις με τον δεύτερο Πόλο, αυτόν των Αμερικανο/Ευρωπαίων . Ειδικά τώρα που οι BRICS βρίσκονται σε σημείο επικράτησης, οικονομικά και στρατιωτικά . Τουλάχιστον στην Ουκρανία... Η Ρωσία σε έναν Υπαρξιακό Πόλεμο Ας δούμε και πάλι τί αντιμετωπίζει ειδικά η Ρωσία στα 3,5 χρόνια πολέμου εναντίον του ΝΑΤΟ στην Ουκρανία. Είναι γνωστό πως γεμίσαμε με «αναλυτές» της κακιάς ώρας και οι οποίοι λησμονούν πως η Ρωσία: (1) είναι μια τεράστια –η μεγαλύτερη στον κόσμο– χώρα με έκταση 17.100.000 τ.χ., 37.653 χιλιομ. ακτογραμμή και 20.245 χιλ. σύνορα. Αντικειμενικά, η πλήρης ασφάλεια σε ποσοστό 100% είναι καθημερινός αγώνας και τεράστιο επίτευγμα. Άλλωστε, ούτε επί Στάλιν εξαφανίστηκαν τα σαμποτάζ των Αμερικανο/Ευρωπαίων κατά της Σοβ. Ένωσης και ο ίδιος ο Στάλιν δολοφονήθηκε με ελεεινό τρόπο από τμήμα του ανωτέρου Κομματικού Μηχανισμού (Bλ. Νίκου Βεργίδη «Η Διπλή Δολοφονία του Στάλιν»** ) (2) Η «Περίοδος ολικής διάλυσης επί Γιέλτσιν» έχει αφήσει όλα τα σημάδια της ακόμη, παρόλη την εξαιρετική και πετυχημένη ανορθωτική στρατηγική της Ρωσικής Κοινωνίας/Οικονομίας επί Πούτιν (Α ξιοσημείωτη βελτίωση βιοτικού επιπέδου, υποδομών, άμυνας ). Υπάρχουν ακόμη τμήματα, θύλακες του κρατικού μηχανισμού που λειτουργούν υπονομευτικά . Αυτό είναι πασίδηλο και πρέπει να εξουδετερωθούν. (3) Εκτός από θέματα ασφάλειας του Κρατικού Μηχανισμού, χρειάζεται επαναστατικού τύπου αναδιοργάνωση και στις συνειδήσεις μεγάλων τμημάτων του Ρωσικού λαού, ειδικότερα της Νεολαίας (4) Ο παραδοσιακά καλόβουλος και καλοκάγαθος (μέχρι αφέλειας) εθνικός χαρακτήρας των Ρώσων πρέπει να «σκληρύνει» και να εφοδιαστεί με «πέτρα δυσπιστίας» απέναντι στους Αμερικανο/Ευρωπαίους ( Όσοι θέλουν να γνωρίσουν το αληθινό εύρος και βάθος της μεγάλης Ρωσικής Ψυχής και ψυχοσύνθεσης, ας διαβάσουν τον εκπληκτικό και ανεπανάληπτο Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι και τα έργα του) . (5) Η Ρωσία πολεμά με 50 (!) κράτη, έχοντας ταυτόχρονα Οικονομικό αποκλεισμό με 28.000 κυρώσεις και ιδεολογικό πόλεμο Προπαγάνδας και «εξαφάνισης» από όλα τα Μέσα Ενημέρωσης στον Πλανήτη. Η δε Ουκρανία έχει έκταση 604.000 τ.χ. –έκταση που ισοδυναμεί με όλα τα Βαλκάνια από Σλοβενία μέχρι το ακρωτήρι Ταίναρο της Μάνης(!)– το δε μέτωπο ξεπερνά τα 1.500 χιλιόμετρα . Όταν είσαι στρατιωτικά περικυκλωμένος, οικονομικά αποκλεισμένος και Επικοινωνιακά/Προπαγανδιστικά εξαφανισμένος, πόσο εύκολο είναι να κάνεις πετυχημένο Πόλεμο σε όλα τα μέτωπα; ( Ας μας απαντήσουν οι Φον Κλαούζεβιτς του πληκτρολογίου...) Κ αι παρόλα αυτά, στις στρατιωτικές επιχειρήσεις εδάφους η Ρωσία κερδίζει συντριπτικές νίκες (και μάλιστα, χωρίς Γενική Επιστράτευση και αυτό για λόγους κοινωνικής ηρεμίας) παρόλο που η Γκεμπελική Δυτική Προπαγάνδα προσπαθεί να παρουσιάσει το αντίθετο με το τελευταίο σαμποτάζ . (6) Η κριτική στις ελλείψεις που Ρωσικού αμυντικού/κρατικού μηχανισμού που είναι εμφανέστατες, πρέπει να ναι συνεχής και η βελτίωση το ίδιο. Όμως πρέπει να ναι κριτική καλόβουλη, καλοπροαίρετη και όχι προκατειλημμένη και «εξυπνακίστικη» και μάλιστα «μακιγιαρισμένη» με «σούπερ-αριστερή» φρασεολογία που είναι για τα πανηγύρια... (7) Η κυριαρχία των Αμερικάνων στην προπαγάνδα είναι πασιφανής και αποδείχτηκε με τις απώλειες των Βομβαρδιστικών που δεν είναι 40 αεροπλάνα και το 34% της Ρωσικής Αεροπορίας όπως ισχυριζόταν ο γελοίος Ζελένσκυ αλλά το πολύ 5-7 αεροσκάφη. Όσον αφορά τον άλλο πόλο των BRICS, την Κίνα, σύμφωνα με δημοσιεύματα, χαρακτηριστική είναι η τελευταία έκθεση 128 σελίδων του Hudson Institute στην Ουάσιγκτον με τον τόσο προφητικό τίτλο, « Κίνα μετά τον Κομμουνισμό: Προετοιμασία για μια Κίνα μετά το ΚΚΚ ». Έχετε πλήρες δικαίωμα να αντιδράσετε με τον τρόπο των «Ιπποτών που λένε ‘Ni!’» των Monty Python όταν έρχεστε αντιμέτωποι με αυτήν την ανόητη παραδοξότητα. Αλλά μην κάνετε λάθος, το παίρνουν πολύ σοβαρά. Το αμερικανικό think tank είναι ένας δεξιοτέχνης στο να προαναγγέλλει όνειρα αλλαγής καθεστώτος και υπαρξιακούς φόβους χρόνια πριν, με οδυνηρές λεπτομέρειες. Αυτό συνέβη με εκείνη την άθλια έκθεση της RAND για την ανατίναξη της Ρωσίας σε πολλά μέτωπα, ή την άθλια έκθεση της Brookings για τη διάλυση της Περσίας , στην πραγματικότητα του Ιράν. Τώρα είναι η σειρά του ισχυρότερου από το νέο τρίγωνο Πριμακόφ (RIC) στους BRICS: της Κίνας. Οι ευσεβείς πόθοι για κατάρρευση του καθεστώτος της Κίνας Πραγματικά παίζουν το «Light my Fire» με στεροειδή , πιστεύοντας ότι « μια ξαφνική κατάρρευση του καθεστώτος στην Κίνα δεν είναι εντελώς αδιανόητη ». Αλλά οι προκλήσεις δεν σταματούν εκ μέρους των Αμερικανο/Ευρωπαίων. Πριν λίγες ημέρες, και συγκεκριμένα στις 17 Ιουλίου ο διοικητής του αμερικανικού στρατού στην Ευρώπη και την Αφρική και διοικητής των χερσαίων δυνάμεων του ΝΑΤΟ, Christopher Donahue, είχε δηλώσει ότι η συμμαχία έχει σχεδιάσει την επιχειρησιακή εξουδετέρωση των αμυντικών δυνατοτήτων των ρωσικών δυνάμεων στην περιοχή του Kaliningrad . Ο Donahue ανέφερε πως τα κράτη του ΝΑΤΟ υλοποιούν το σχέδιο «γραμμή αποτροπής στο ανατολικό μέτωπο» , που περιλαμβάνει ενίσχυση των χερσαίων δυνάμεων και καλύτερο συντονισμό μεταξύ στρατιωτικής και βιομηχανικής ισχύος της συμμαχίας. Μάλιστα ο Αμερικανός στρατηγός δήλωσε ότι ο αμερικανικός στρατός μαζί με τους συμμάχους του έχουν πλέον τη δυνατότητα «να σβήσουν την Περιφέρεια Kaliningrad από προσώπου γης σε πρωτοφανείς χρόνους και πιο γρήγορα από ό,τι ποτέ είχαμε τη δυνατότητα» » (Bankingnews). Όλα τα παραπάνω βεβαίως αποτελούν φαντασιώσεις ψυχωτικών και παρανοϊκών, όμως αποτελούν ένα δείγμα των απίστευτα επιθετικών, υπονομευτικών σεναρίων του Ιμπεριαλισμού των ΗΠΑ και της Ευρώπης . Και φυσικά αποτελούν ένα απτό δείγμα των απίστευτων δυσκολίων, υπονομεύσεων των Αμερικανο/Ευρωπαίων υπό την μορφή σφυροκοπήματος! Δείτε τι απάντησε σε αυτό το σφυροκόπημα η Ρωσία με τον κορυφαίο διαπραγματευτή της, στην Κωνσταντινούπολη, τον ιστο ρικό Medinsky, όταν ρωτήθηκε αν η Μόσχα φοβάται νέες κυρώσεις από την ΕΕ και τις ΗΠΑ: «Αυτό δεν είναι ερώτηση για εμάς, ούτε για την ομάδα διαπραγματεύσεων. Μπορώ να σας πω αυτό. Μετά την επανάσταση και τον εμφύλιο πόλεμο το 1920, ξανά, μια άλλη ιστορική αναφορά, δεν είχαμε μόνο κυρώσεις, είχαμε έναν απόλυτο διπλωματικό και οικονομικό αποκλεισμό της Σοβιετικής Ρωσίας από όλους. Όλους! Δεν μας εμπόδισε να κερδίσουμε τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο (…) Τίποτα δεν θα εμποδίσει τη Ρωσία να κερδίσει τώρα. Το μόνο ερώτημα είναι το τίμημα της νίκης και ο χρόνος που απαιτείται για να την επιτύχουμε». Αυτό είναι κάτι που δεν θα κατανοήσουν ποτέ στο Think Tankland της Ουάσιγκτον. Όπως δεν θα κατανοήσουν ποτέ τα τεχνολογικά επιτεύγματα –πλέον ορατά– του σχεδίου "Made in China 2025". Συγκρίνετε την έπαρση, την ύβρι, την εμμονή με την αλλαγή καθεστώτος και χειρότερα με την αποφασιστική και τολμηρή στάση των Ρώσων. Παρ' όλα αυτά αν η κυρίαρχη τάξη των ψυχοπαθών δολοφόνων των ΗΠΑ καταλήξει τελικά στο συμπέρασμα ότι δεν μπορεί να διατηρήσει την μονομερή παγκόσμια ηγεμονία της ακόμη και μέσω πολέμου, θα εγκαταλείψει τις πολυαγαπημένες της «εκθέσεις» του Think Tankland για πάντα και, σε απόγνωση, θα καταφύγει ακόμη και σε μια επιλογή Σαμψών. Ο εκβιασμός του ψυχοπαθούς Τραμπ και δεν είναι δύσκολο να καταλάβει κανείς περί τίνος πρόκειται, συνεχίζεται. Ο Trump, σε περίπτωση που ο Putin αρνηθεί να τερματίσει τον πόλεμο, απειλεί να επιβάλει δασμούς 100% στις χώρες που θα συνεχίσουν να αγοράζουν ρωσικούς ενεργειακούς πόρους. Δηλαδή, ουσιαστικά όλος ο κόσμος θα τεθεί από την Αμερική ενώπιον της εξής επιλογής: είτε να συνεχίσει να αγοράζει πετρέλαιο και φυσικό αέριο από τη Ρωσία και να χάσει την πρόσβαση στην αγορά των ΗΠΑ, είτε να διατηρήσει την πρόσβαση στην αμερικανική αγορά αλλά να σταματήσει τις ρωσικές αγορές. Υπάρχει ο κίνδυνος –όχι όμως η βεβαιότητα– αυτό να προκαλέσει καταστροφικό πλήγμα στην ρωσική οικονομία, ρίχνοντας ριζικά τις εξαγωγές της ακόμη και αν ληφθούν υπόψη δυνατότητες παράκαμψης των κυρώσεων. Η Ρωσία θα βρεθεί ουσιαστικά σε πλήρη διεθνή οικονομική απομόνωση όπως το Ιράκ στα τελευταία χρόνια του Saddam Hussein, η Γιουγκοσλαβία από το 1992 ως το 2000, ή το καθεστώς απαρτχάιντ στη Νότια Αφρική στα τέλη της δεκαετίας του ’80, όταν οι κυρώσεις του Δυτικού κόσμου άρχισαν να εφαρμόζονται πραγματικά. Αυτός είναι ένας κίνδυνος υπ. Αριθμός 1 για την Ρωσία. Ας το καταλάβουν οι αφελείς οπαδοί και η ανεκδιήγητη Ηγεσία του ΚΚΕ αλλά και οι λαλίστατοι «υπερ-επαναστάτες» του πληκτρολογίου, οι οποίοι χωρίς καμία γνώση οικονομίας, πολιτικής και γεωστρατηγικής, κατηγορούν τον Πούτιν γιατί δεν προχωρά στον «σοσιαλισμό» (!) και «ανέχεται τους ολιγάρχες τους οποίους ο Πούτιν πρώτος «έδεσε» χειροπόδαρα ως «απόλυτα ελεγχόμενους» και είναι ο πρώτος Προέδρος που οδηγεί την Ρωσία «κοινωνικότερα» και «σοσιαλδημοκρατικότερα» δηλαδή προοδευτικότερα! Και επειδή ακούσαμε αμπελοφιλοσοφίες για τον Στάλιν που θυμίζουν υμνολόγιο στον Άγιο Παίσιο από ανθρώπους παντελώς αγράμματους και αμόρφωτους (και όχι μόνο μαρξιστικά) ας τους ενημερώσουμε πόσο δύσκολο είναι για την Ρωσική Κυβέρνηση να καταφέρει τις απίστευτα δύσκολα και εκπληκτικά επικίνδυνες ισορροπίες που μέχρι σήμερα επιτυχώς κατάφερε να αντιμετωπίσει ο Πούτιν και η Ρωσική Κυβέρνηση. Και φυσικά πόσο επικίνδυνο είναι να ανατρέψεις πολίτικες και κοινωνικές ισορροπίες «εν καιρώ πολέμου» και πόσο καταστρεπτικό μπορεί να αποδειχθεί για την ενότητα του Ρωσικού Λαού και την διατήρηση της συνοχής και ενότητας του εσωτερικού μετώπου. Όπως και πόσο τρομερά δύσκολο είναι να τροφοδοτήσεις τον πληθυσμό με επαρκή αγαθά και ικανοποιητικό βιοτικό επίπεδο –το κατάφεραν οι Ρώσοι– και πόση τιτάνια προσπάθεια θέλει η παραγωγή επαρκούς στρατιωτικού οπλισμού σε τεράστιες ποσότητες! Αυτό που έχει καταφέρει η Ρωσία τα τελευταία 3,5 χρόνια ισοδυναμεί όχι με άθλο αλλά με θαύμα! Επισημανσεις Απευθυνόμαστε και πάλι στον «Επαναστατημένο Μικροαστισμό» του Πληκτρολογίου» Δεν είναι η «Καπιταλιστική Κίνα», όπως ισχυρίζονται οι κάθε λογής αριστεριστές από τους χρεωκοπημένους νέο-τροτσκιστές –προσβολή για τον ίδιο τον Τρότσκι– μέχρι τους εξωνημένους Σοσιαλδημοκράτες, και από το ανεκδιήγητο ΚΚΕ που παριστάνει τον Πόντιο Πιλάτο μεταξύ των δυο «Καπιταλισμών» του Αμερικανικού και του Κινεζικού μέχρι τους απερίγραπτους της ΟΑΚΚΕ ο «άλλος ιμπεριαλιστικός πόλος», αλλά μία μεγάλη, ανεπτυγμένη, ηρωική και εξαιρετικά πολιτισμένη χώρα! Αλλά δεν είναι ούτε η «Κομμουνιστική» –οικονομικά τουλάχιστον– χώρα όπως ωρύονται οι Ακροδεξιοί/Νεοφιλελεύθεροι Αγγλοσαξωνικού τύπου όλων των χωρών. Αντίθετα, είναι μια μεικτή οικονομικά χώρα, με τρεις (3) κύριους τομείς της Οικονομίας: τον Κρατικό, τον Συνεταιριστικό Σοσιαλιστικού Τύπου και τον Καπιταλιστικό, ελεγχόμενου τύπου . Το Κινεζικό Κράτος συμμετέχει με το 51% σε κάθε ξένη επιχείρηση, επιβάλλοντας έτσι την οικονομική κυριαρχία της Λαϊκής Κίνας. Οικονομικά είναι μια «Μεικτή Οικονομία» αλλά Πολιτικά/Πολιτειακά έχει Σοσιαλιστικό χαρακτήρα με κυριαρχία του Κομμουνιστικού Κόμματος . Αυτό άλλωστε είναι που δεν συγχωρούν οι Δυτικοί, την Κυριαρχία του Κομμουνιστικού Κόμματος και τον μεικτό χαρακτήρα της οικονομίας που τους συναγωνίζεται επάξια. Αλλά και στην Σοβιετική Ένωση, στα πρώτα δέκα (10) χρόνια της Ρωσικής Επανάστασης και πριν την Αναγκαστική Κολεκτιβοποίηση στα τέλη της δεκαετίας του 1920–αρχές δεκαετίας 1930, δεν είχε και η Σοβιετική Ένωση Μεικτό οικονομικό χαρακτήρα; Δεν υπήρχε ελεγχόμενος Καπιταλισμός της ΝΕΠ (Νέα Οικονομική Πολιτική) με εισήγηση του ίδιου του Λένιν του 1921 και αφού απέτυχε ο «Πολεμικός Κομμουνισμός» της περιόδου 1917–1920; Ο ίδιος δεν εισήγαγε την «Νέα Οικονομική Πολιτική» τον Μάρτη του 1921 στο 10ο Συνέδριο του Κομμουνιστικού Κόμματος (Μπολσεβίκων) με δική του Εισήγηση που ψηφίστηκε; Ο ίδιος ο Λένιν δεν μιλούσε για «Πέντε Οικονομικούς σχηματισμούς στην Σοβιετική Ένωση», δηλαδή μετά την Επανάσταση του Οκτώβρη; Οι Νέπμαν τι ήταν, δεν ήταν μικρή και μεσαία αστική τάξη έστω και ελεγχόμενη; Η απειλή για το Καλίνινγκραντ Εάν μετά τη απειλή των Αμερικανών για κατάληψη του Καλίνινγκραντ, τις προκλήσεις στον Βόρειο Παγωμένο Ωκεανό, τις υποκινήσεις στο Αζερμπαϊτζάν εναντίον της Ρωσίας, τον πόλεμο των Drones εναντίον της Νότιας Ρωσίας και την εκτόξευση πυραύλων εναντίον της Μόσχας, τις απειλές των Αγγλο/Αμερικανών εναντίον Ρώσων και Κινέζων στη Νότια Σινική Θάλασσα και τον ύπουλο και επικίνδυνα υπονομευτικό ρόλο των Αμερικανοχαϊδεμένων Τούρκων στις Τουρκόφωνες περιοχές της Ρωσικής Ομοσπονδίας , μερικοί «πάνσοφοι αγράμματοι» δεν έχουν καταλάβει την απίστευτα δύσκολη θέση της Ρωσίας που έχει να αντισταθεί επίσης στις 28.000 κυρώσεις εναντίον της οικονομίας της ενώ έχει υποχρέωση καθημερινά να ικανοποιεί τις ανάγκες του Στρατού σε εξοπλισμό και 150.000.000 πολίτες σε καταναλωτικά αγαθά , ταυτόχρονα περιμένοντας νέες κυρώσεις της τάξης του 100% που εξήγγειλε ο διαταραγμένος Τραμπ, εάν –επαναλαμβάνουμε– μερικοί δεν καταλαβαίνουν ή κάνουν πως δεν καταλαβαίνουν, τ ην τρομερά δύσκολη θέση της Ρωσίας που μάχεται για την ύπαρξη της , παριστάνοντας οι ίδιοι τον Πόντιο Πιλάτο a la ΚΚΕ και μάλιστα κουνώντας το δάκτυλο με ύφος στον Πούτιν, στην Ρωσική Κυβέρνηση αντί να συμπαρασταθούν ανεπιφύλακτα στον Αγώνα Ύπαρξης της Ρωσίας , τότε είτε τους αρέσει είτε όχι, ταυτίζονται με τον Αμερικανο/Ευρωπαϊκό Ιμπεριαλισμό και είναι το λιγότερο καταδικαστέοι. Μεταξύ ενός Πατριωτικού/Εθνικού Αγώνα(Ρωσία) και μιας Ιμπεριαλιστικής Επιδρομής(ΗΠΑ και ΕΕ) δεν υπάρχουν «Ουδέτεροι Πόντιοι Πιλάτοι» αλλά υποστηρικτές του ενός ή του άλλου μπλοκ. Η οφειλή της Ελλάδας στη Ρωσία «….. Ποιος έκρινε τον αγώνα όταν εξεγέρθηκαν οι Έλληνες; Όχι βέβαια οι συνωμοσίες και οι ξεσηκωμοί του Αλή πασά στα Γιάννενα, όχι βέβαια η ναυμαχία του Ναβαρίνου, όχι βέβαια η παρουσία του Γαλλικού στρατού στο Μοριά, ούτε οι συνδιασκέψεις και τα πρωτόκολλα του Λονδίνου, παρά ο Ντίμπιτς που προέλασε με τον ρωσικό στρατό μέχρι την κοιλάδα της Μαρίτσας (Έβρου) περνώντας τον Αίμο….. » ( Friedrich Engels στην New York Herald Tribune, Απριλης 1853) Με το Πρωτόκολλο της Πετρούπολης (1826) και τη συνθήκη του Λονδίνου (1827) και μετά από μεγάλες πιέσεις της Ρωσίας να πιέσει την "παραδοσιακή" της "φίλη", την Οθωμανική Αυτοκρατορία για ίδρυση ελληνικού κράτους , υποτελούς και με φόρο 1.500.000 γρόσια ετησίως στον Σουλτάνο. Ο Σουλτάνος όμως δεν «πολυχαμπάριαζε» ούτε και μετά την Ναυμαχία του Ναυαρίνου. Πότε υπέκυψε; Μόνο όταν μετά την κήρυξη του Ρωσο–Τουρκικού Πολέμου οι στρατιές της Ρωσίας έφτασαν 60 χιλιόμετρα έξω από την Κωνσταντινούπολη και κατέλαβαν –οι Ρώσοι– την Αδριανούπολη . Τότε ο Σουλτάνος, σαν φρόνιμο παιδί, υπάκουσε και αναγνώρισε την ελληνική ανεξαρτησία και τις προηγούμενες συνθήκες. Σημειωτέων, οι Άγγλοι – όπως και οι Τούρκοι – ήθελαν ανεξάρτητη μόνο την Πελοπόννησο με τα νησιά των Κυκλάδων . Όχι την Στερεά Ελλάδα στο νέο κράτος αλλά ούτε και την Κρήτη! Ο Καποδίστριας επέμενε για την Στερεά και το κατάφερε, περιμένοντας την έκβαση του Ρωσο–Τουρκικού Πολέμου που ήταν νικηφόρος για τους Ρώσους και υπέρ των ελληνικών συμφερόντων. Παραθέτουμε συνοπτικά αποσπάσματα από σχετική βιβλιογραφία. «……..H Υψηλή Πύλη αναγκάστηκε να αποδεχθεί τις αποφάσεις του Λονδίνου όταν καταβλήθηκε οριστικά από τη Ρωσία. Ενώ στις 27 Ιουλίου του 1829 απέρριπτε υπεροπτικά «την φιλικήν μεσιτείαν των ξένων Αυλών» και δεν δεχόταν «μηδέ και την υποτελή αυτονομίαν των εν Πελοποννήσω Ελλήνων», ύστερα από 18 ημέρες, όταν οι Ρώσοι είχαν διαβεί τον Αίμο και πλησίαζαν προς την Αδριανούπολη, η οθωμανική Πύλη έσπευσε να δηλώσει ότι «υπό αισθημάτων καλοκαγαθίας ορμωμένη, συγκατατίθεται εις την Συνθήκην του Λονδίνου και δέχεται τας προτάσεις των Πρεσβευτών αλλά υπό όρους». Λίγες ημέρες αργότερα, στο στρατηγείο του ρώσου αρχιστρατήγου στην Αδριανούπολη, οι εκπρόσωποι της οθωμανικής Πύλης υπέγραψαν το κείμενο της Συνθήκης της Αδριανούπολης της 14ης Σεπτεμβρίου του 1829 και αποδέχθηκαν με το άρθρο 10 της Συνθήκης αυτής όχι αόριστα μόνο τη Συνθήκη της 6ης Ιουλίου του 1827 αλλά και το Πρωτόκολλο της 10–22 Μαρτίου 1829 , δηλαδή και τον καθορισμό της συνοριακής γραμμής Αμβρακικού-Παγασητικού κόλπου . Κατά τον μεγάλο άγγλο πολιτικό Γλάδστωνα, η Συνθήκη της Αδριανούπολης υπήρξε «τ ο διεθνές συμβόλαιο της πολιτικής υπόστασης και αυτοτέλειας του ελληνικού κράτους ». H Συνθήκη της Αδριανούπολης, όπως ήταν φυσικό, προκάλεσε ταραχή και δυσφορία στην αγγλική κυβέρνηση δημιουργώντας αυξημένο γόητρο της ρωσικής αυτοκρατορίας στην Ελλάδα. Εξάλλου εμφανίστηκε στη σκέψη πολλών, ως λύση του κενού από τη μελλοντική διάλυση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας η ύπαρξη ανεξάρτητου, ισχυρού ελληνικού κράτους… Και παρακάτω, « …….Η βρετανική αντίδραση στην προοπτική περαιτέρω άσκησης βίας επί της Τουρκίας συνεχιζόταν τις αρχές του 1828, κατέληξε μάλιστα σε μια πρόταση προς τη Γαλλία (Διακοίνωση Ντάντλεϋ, 24 Μαρτίου 1828) για ένα φόρου υποτελές στον σουλτάνο κράτος που θα περιλάμβανε μόνον την Πελοπόννησο και τα παρακείμενα νησιά….…….Η Αγγλία όμως αποδοκίμασε τον πρέσβη της Στράτφορδ Κάνιγγ και επέμενε να εξαιρεί τη Στερεά Ελλάδα από το νέο κράτος. Ιδιαίτερα έντονη ήταν η αγγλική αντίδραση και στο ζήτημα της Κρήτης, το οποίο ο Άμπερντην θεωρούσε» σπουδαιότερο από το όλο ελληνικό ζήτημα» (επιστολή προς Ουέλλιγκτον, 28.10.1828)….. …..Μπροστά στον κίνδυνο να χαθεί η Στερεά, ο Καποδίστριας, με δύο υπομνήματα (προς τον Τσάρο στις 14 Δεκεμβρίου 1828 και προς Λαφεροναί, 3.1.1829), απέσπασε τη ρωσική και τη γαλλική υποστήριξη τόσο για τη συνοριακή γραμμή Παγασητικού- Αμβρακικού όσο και για την ανεξαρτησία. Μόνο η Αγγλία αντιδρούσε πλέον και προχωρούσε σε υποκίνηση της αντιπολίτευσης για να τεθεί ο Καποδίστριας υπό εσωτερική πίεση. Ντόπιοι ολιγαρχικοί θα φτάσουν στο σημείο να προσεγγίζουν τους πρέσβεις και να τους παρακαλούν να μην ακούν τον «ρωσόφρονα» κυβερνήτη αλλά να αποφασίσουν να κλείσουν τάχιστα το ζήτημα των συνόρων έστω με τη στενότερη εκδοχή [Σπηλιάδης, τ. Η΄, κεφ. Δ΄ 174].….… Ο Καποδίστριας δεν εκάμφθη. Με άοκνες προσπάθειες απέτρεψε την εφαρμογή του δυσμενούς Πρωτοκόλλου του Νοεμβρίου του 1828 και πέτυχε την υπογραφή νέου (10/22 Μαρτίου 1829) που περιλάμβανε τη Στερεά Ελλάδα….….». Επιμύθιο Για να μάθουν οι Νεοέλληνες ιστορία απαιτείται χρόνος, αν ποτέ το καταφέρουν . Τότε θα θυμηθούν το απόσπασμα από τραγωδία του Ευριπίδη «Όλβιος όστις ιστορίης έσχε μάθησιν» . Δηλαδή, είναι ευτυχισμένος –«όλβιος»– αυτός που γνωρίζει ιστορία δηλαδή τον κόσμο . Μέχρι τότε θα έχουν υποστεί την νοητική στρέβλωση της Αγγλοσαξονικής προπαγάνδας περί «καθοριστικής για την ανεξαρτησία της Ελλάδας, ναυμαχίας του Ναυαρίνου». Όταν μάθουν ιστορία θα καταλάβουν πως εάν δεν συνέβαινε ο Ρωσο–Τουρκικός πόλεμος του 1828–29 και δεν υπήρχε ο μεγάλος κυβερνήτης Καποδίστριας και παλαιός υπουργός της Ρωσίας, η εξέλιξη θα ήταν πολύ χειρότερη για την Ελλάδα . Και τότε θα καταλάβουν – ίσως, υποθετικά μιλάμε και ελπίζουμε – πόσα οφείλουν στην Ρωσία. Τέλος, αφιερώνουμε στους οπαδούς του ΚΚΕ, το απόσπασμα που παραθέσαμε πιο πάνω από άρθρο του Ενγκελς στους Νew York Times το 1853 , μήπως και σταματήσουν να παριστάνουν τους αθώους «Πόντιους Πιλάτους» στον πόλεμο Αμερικής/Ουκρανίας και Ρωσίας αλλά και μήπως καταλάβουν την διαχρονική οφειλή των Ελλήνων στην Ρωσία. Υστερόγραφο Η Ελληνική ιθύνουσα πολιτική τάξη να μάθει Ιστορία! Το ίδιο ας κάνει και ο ελληνικός λαός που (αυτο)επαίρεται για την «ευφυΐα» του και επαναλαμβάνει φορτικά πως «Η Ελλάδα εξάγει πολιτισμό». Σοβαρά; Και πως «εξάγει κάποιος πολιτισμό» όταν δεν ξέρει καλά–καλά την ίδια του την Ιστορία; Αποδεδειγμένα είμαστε σαν Έλληνες, Νεοέλληνες ή Ρωμιοί και Γραικοί, ανιστόρητος λαός που δεν γνωρίζει βασικότατα θέματα και γεγονότα της Ιστορίας του . Ας διαβάσει πρώτα, ας μελετήσει, ας γνωρίσει και μετά συζητάμε. Και καλά θα κάνουμε να παραδεχθούμε την τεράστια άγνοιά μας παρά να παριστάνουμε τους παντογνώστες. Ό μως για να μάθουν οι Έλληνες Ιστορία θα περάσει πολύς καιρός . Το ίδιο θα καταλάβει και ο κ. Πρωθυπουργός αναλαμβάνοντας –εννοείται– και την ευθύνη για την αρνητική τροπή που πήραν οι Ελληνο/Ρωσικές σχέσεις. Με δική του πρωτοβουλία. Ας το θυμάται... ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ John Steinbeck*(1902-1968) Αμερικανός συγγραφέας και στοχαστής, τιμημένος με το βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας για τα κείμενά του, που είναι ρεαλιστικά και ευφάνταστα, συνδυάζοντας συμπαθητικό χιούμορ και οξεία κοινωνική αντίληψη. Τον αποκαλούσαν "Ο Γίγαντας των Αμερικανικών Γραμμάτων". Είναι ο συγγραφέας του εκπληκτικού μυθιστορήματος "Τα Σταφύλια της Οργής" που έγινε παγκόσμιο Best Seller και κινηματογραφική ταινία το 1940 σε σκηνοθεσία Τζών Φόρντ και με πρωταγωνιστή τον αξέχαστο Χένρυ Φόντα. 'Αλλα έργα του είναι "Η Χρυσή κούπα", "Προς τον Άγνωστο Θεό", " Άνθρωποι και ποντίκια", "Σε αμφίβολη Μάχη". Νίκος Βεργίδης «Η Διπλή Δολοφονία του Στάλιν»** έκδοση 1984. Το βιβλίο-μελέτη που συγκλόνισε την Ελλάδα του ψευτο-σοσιαλισμού και το οποίο έγινε πρωτογενής πηγή για μια πιο εποικοδομητική ανάγνωση του Σταλινισμού στην τότε ΕΣΣΔ. Διόδοτος-Πηγή

Όταν η πολιτική διαφωνία γίνεται άλλοθι για μίσος! Η είδηση της εν ψυχρώ εκτέλεσης του 31χρονου Τσάρλι Κερκ στις ΗΠΑ συγκλόνισε τον διεθνή Τύπο – κυρίως για τα όσα αποκαλύπτει για τον ολισθηρό δρόμο που έχει πάρει η Αμερική και για την κανονικοποίηση της βίας. Γράφει η Νατάσα Στασινού Η είδηση της εν ψυχρώ εκτέλεσης του 31χρονου Τσάρλι Κερκ στις ΗΠΑ συγκλόνισε τον διεθνή Τύπο – κυρίως για τα όσα αποκαλύπτει για τον ολισθηρό δρόμο που έχει πάρει η Αμερική και για την κανονικοποίηση της βίας. Σε μεγάλα αμερικανικά δίκτυα, που καθόλου δεξιά δεν θεωρούνται και που έχουν έρθει σε μετωπική σύγκρουση με τον Τραμπ – CNN, New York Times, Associated Press – ο Κερκ περιγράφεται με τον όρο «συντηρητικός», «υποστηρικτής του Τραμπ», «πολιτικός ακτιβιστής». Με άλλα λόγια, με τις ιδιότητές του στον δημόσιο διάλογο. Στην Ελλάδα, ωστόσο, είδαμε ένα αλλόκοτο φαινόμενο. «Αναλυτές» και σχολιαστές έσπευσαν να τον βαπτίσουν «ρατσιστή», «μισογύνη», «ξενοφοβικό», «ακροδεξιό» . Από πού τεκμηριώθηκαν οι χαρακτηρισμοί αυτοί; Προφανώς από ενδελεχή έρευνα… 45 δευτερολέπτων σε λογαριασμούς ομοϊδεατών τους στα κοινωνικά δίκτυα . Σε εκείνη τη «φούσκα» όπου η άλλη άποψη όχι απλώς δεν ακούγεται, αλλά θεωρείται επικίνδυνη. Η επιφανειακή αυτή ανάγνωση δεν θα ήταν τόσο προβληματική αν δεν συνοδευόταν από μια εντυπωσιακή αδιαφορία για το γεγονός καθαυτό: τη δολοφονία ενός νέου ανθρώπου σε πανεπιστημιούπολη – σε έναν χώρο ανοιχτών ιδεών. Δημοσιογράφος ( και δη παιδί του κομματικού σωλήνα ) μάλιστα επέλεξε να «μαλώσει» όσους εξέφρασαν θλίψη και σοκ, επειδή – όπως μας υπενθύμισε – ο Κερκ ήταν ο άνθρωπος που βοήθησε τον Τραμπ να γίνει δημοφιλής στους νέους. Και λοιπόν; Από πότε η ανοιχτή στήριξη ενός υποψηφίου σε εκλογές αποτελεί έγκλημα; Από πότε η πολιτική επιρροή αποτελεί «ελαφρυντικό» για μια δολοφονία; Από πότε η θλίψη για την απώλεια μιας ζωής πρέπει να περνά πρώτα από φίλτρο ιδεολογικής καθαρότητας; Προσωπικά διαφωνούσα με το 80% όσων έλεγε ο Κερκ. Δεν συμμεριζόμουν τις πολιτικές του στοχεύσεις. Αλλά αναγνώριζα τη σταθερότητα των απόψεών του και την ευγένεια με την οποία άκουγε τις θέσεις των άλλων . Ακριβώς γι’ αυτό σοκάρομαι από την ευκολία με την οποία τόσοι στη χώρα μας θεώρησαν ότι ανήμερα της δολοφονίας του είναι ωραίο να κουνήσουν το δάχτυλο και να θυμίσουν «τι ήταν» – δίνοντας βεβαίως μία εικόνα στρεβλωμένη από το δικό τους πειραγμένο φακό. Μου είναι αδιανόητο να έχει κάποιος τέτοιες παρωπίδες, που να μην αντιλαμβάνεται το αυτονόητο: ότι η δολοφονία Κερκ είναι σήμα κινδύνου για το πού βαδίζουμε. Ο συντηρητικός, ή και υπερσυντηρητικός αν θέλετε, Κερκ, σε αντίθεση με τους ίδιους τους επικριτές του, δεν έκλεινε τις πόρτες στους αντιπάλους. Όποιος παρακολούθησε ομιλίες του ξέρει ότι δεχόταν ερωτήσεις, συχνά σκληρές, από φοιτητές που διαφωνούσαν μαζί του . Δεν απέφευγε τη σύγκρουση, αλλά αναγνώριζε το δικαίωμα του άλλου να τον αντικρούσει . Αυτό και μόνο δείχνει μια ελάχιστη, αλλά ουσιώδη, αποδοχή της διαφορετικής φωνής. Έχουμε πια φτάσει σε ένα σημείο να «ζυγίζουμε» τη διαφωνία μας με ό,τι αυτοαποκαλείται «προοδευτικό», να μην μας πουν «φασίστες». Και αυτοι που απορρίπτουν την άλλη άποψη είναι… δημοκρατες. Η δολοφονία του Κερκ είναι τραγωδία και ταυτόχρονα καμπανάκι κινδύνου . Όχι γιατί χάθηκε ένας «συντηρητικός» ή ένας «τραμπικός», αλλά γιατί η πολιτική διαφωνία μετατράπηκε σε μίσος και το μίσος σε όπλο. Αν δεν μπορούμε να συμφωνήσουμε έστω σε αυτό, τότε δεν έχουμε διαφωνία. Έχουμε απλώς μια βαθιά, επικίνδυνη ανοχή στη βία.

Όταν αναλύουμε εξελίξεις στο διεθνές περιβάλλον και ειδικότερα στο περιβάλλον που βρίσκεται η Ελλάδα, οφείλουμε να είμαστε προσεκτικοί Οι εύκολες ερμηνείες είναι βέβαιον ότι οδηγούν σε επικίνδυνες ατραπούς. Οι μηχανισμοί της ετερογονίας των σκοπών στην ιστορία αναλύονται συγκεκριμένα μόνο με βάση μια εκτεταμένη γνώση της ιστορίας και μια κοινωνιολογική παιδεία ικανή να αξιολογήσει ιστορικό υλικό αντλημένο με τέτοιον τρόπο. Η εύκολη έως και χυδαία μεθοδολογικά κατηγοριοποίηση των όλων και περισσότερο διογκούμενων κοινωνικών διεργασιών στις χώρες της αναπτυγμένης Δύσης (με τελευταίο παράδειγμα τις ογκώδεις αντιμεταναστευτικές διαδηλώσεις στο Λονδίνο, που πραγματοποιήθηκαν στην σκιά της δολοφονίας του Τσάρλι Κερκ) με αφορισμούς του τύπου “εθνικολαϊκισμός”, όρος που στην εποχή μας χρησιμοποιείται σαν το μοναδικό κλειδί που λύνει όλα τα σύγχρονα θεωρητικά και κοινωνικά προβλήματα, δεν προσφέρει απολύτως καμία θεωρητική ερμηνεία του τι πραγματικά διακυβεύεται εκεί στον πυρήνα των κοινωνικών διεργασιών. Παράλληλα, επιτρέπει στις πολιτικές ελίτ να συνεχίζουν να αδιαφορούν, εξακολουθώντας να ασκούν τις ίδιες πολιτικές που έχουν προκαλέσει τις παρατηρούμενες κοινωνικές διεργασίες. Στοχεύει όχι στην πραγματικότητα των προβλημάτων, αλλά σε όσους επιχειρούν να δώσουν τον δικό τους τόνο στα συγκεκριμένα προβλήματα και να προωθήσουν τις δικές τους ιδεολογικές και πολιτικές επιλογές. Επιλογές που βρίσκονται στον αντίποδα όσων χρησιμοποιούν έννοιες, όπως αυτή του εθνικολαϊκισμού ως αναλυτική κατηγορία. Οικονομικός εθνικισμός έναντι παγκοσμιοποίησης Είναι γνωστό ότι συχνά είναι τα ακραία δεξιά στοιχεία, αυτά που δίνουν τον τόνο μέσω υπερβολών, κυνισμών, χυδαιοτήτων, ψεμάτων. Όμως, όπως μόλις υπαινιχτήκαμε, θα πρέπει να παραδεχθούμε ότι υπάρχει ένα πραγματολογικό στοιχείο, το οποίο είναι καταλυτικό στις αποφάσεις μεγάλου μέρους των ψηφοφόρων: Μεγάλη δυσαρέσκεια για τις ακολουθούμενες οικονομικές πολιτικές, αλλά και για τον τρόπο διαχείρισης της εξουσίας. Δύο όψεις μιας πραγματικότητας που ο απλός ψηφοφόρος τις συνδέει αιτιακά. Θέτει, μάλιστα, ως αιτία τον τρόπο διαχείρισης της εξουσίας και ως αποτέλεσμα την ασκούμενη πολιτική. Συνεπώς, στο μυαλό του ψηφοφόρου απόλυτα υπεύθυνο είναι το υπάρχον κατεστημένο πολιτικό σύστημα. Η επανεμφάνιση ενός οικονομικού εθνικισμού στη Δυτική Ευρώπη, ο οποίος άρχισε τη δεκαετία του 1990, συνοδεύτηκε με την συνεχώς αυξανόμενη υποστήριξη των κομμάτων της Άκρας Δεξιάς (ή Νέας Δεξιάς). Θα κάνουμε αναφορά σε μία παλαιότερη μελέτη των Italo Colantone και Piero Stanig, “Globalisation and economic nationalism, Voxeu.org, 20.02.2017”, στην οποία χρησιμοποιήθηκαν δεδομένα από τις εμπορικές σχέσεις και τις εκλογικές αναμετρήσεις. Για παράδειγμα, κόμματα της ριζοσπαστικής Δεξιάς (SMP Finnish Rural Party, PS True Finns, VB Flemish Bloc, LPF List Pim Fortuyn, PVV Party of Freedom, VB Flemish Interest, FN National Front, LN Northern League, LAOS Popular Orthodox Rally, FPO Austrian Freedom Party, Freedom Movement, NA/AN National Action for People and Fatherland, SD/DS Swiss Democrats, SVP/UDC Swiss People Party, Swiss Motorists Party, FPS Freedom Party of Switzerland, UKIP United Kingdom Indepedence Party) πέτυχαν καλύτερα αποτελέσματά τους σε περιοχές που είναι περισσότερο εκτεθειμένες στις κινέζικες εξαγωγές. Σε αυτές τις περιοχές διαπιστώνεται μια ομοιογένεια των ψήφων των εκλογέων, ανεξάρτητα αν κάθε ένας από αυτούς υπέστη προσωπικά βλάβη ή όχι, λόγω ότι η επιχείρηση στην οποία εργαζόταν είχε δυσμενείς εξελίξεις ως προς τη λειτουργία της. Σύμφωνα με τους συγγραφείς, οι εξελίξεις αυτές αποτελούν σαφέστατα τα αποτελέσματα της παγκοσμιοποίησης, την αντίδραση στην οποία εκμεταλλεύονται στο έπακρον ο Τραμπ και κόμματα όπως της Μαρίν Λεπέν, των Σουηδών Δημοκρατών, το Chega στην Πορτογαλία το γερμανικό AfD (με το οποίο η Λεπέν ήρθε σε ρήξη) και το Reform UK στην Βρετανία (το πρώην UKIP) το οποίο έρχεται πρώτο στις δημοσκοπήσεις, αφήνοντας πίσω τους Εργατικούς και τους καταποντισμένους πλέον Συντηρητικούς. Αντίδραση που αδυνατεί να εκμεταλλευτεί η Αριστερά… Δυσαρέσκεια για το κατεστημένο Η δυσαρέσκεια, που μετατρέπεται σε οργή, ενδυναμώνεται στις δυτικές δημοκρατίες από τον τρόπο που αντιμετωπίζεται εντός του πλαισίου του συνταγματικού φιλελευθερισμού: Της “τεχνικότητας” και της κανονιστικής νομιμότητας του νομοθετικού κράτους. Αυτό που εν τέλει απειλεί τη δημόσια σφαίρα δεν είναι η βία αλλά οι “κανόνες”, η προσπάθεια “ομαλοποίησης” των πολιτικών διαφορών, η τεχνικότητα της “μετα-βιομηχανοποίησης”, η μαζικοδημοκρατία, ο λειτουργισμός και ο οικονομικός υπολογισμός. Η αύξουσα “τεχνικότητα” του κράτους, δηλαδή η τυποποιημένη διακυβέρνηση διαμέσου διοικητικής οργάνωσης και διοικητικών μέτρων, δεν περιορίζει μόνο τον χώρο της πολιτικής, αλλά συνάμα ανοίγει την πόρτα για μια μετατόπιση προς την αυταρχική διακυβέρνηση (βλ. Γαλλία). Με διάφορα προσχήματα ή και αλήθειες αρκετές φορές εγκαθίσταται σιγά αλλά σταθερά και με σαφήνεια ο περιορισμός των δικαιωμάτων. Σε αυτό το δημιουργημένο περιβάλλον γίνεται αμέσως αισθητό ότι απουσιάζει η αυθεντικότητα της πολιτικής πράξης. Δεν μπορεί όλοι οι άνθρωποι να γεννηθούν και να πεθάνουν ως δεξιοί σοσιαλδημοκράτες! Είναι αδύνατον να συζητούν και να αποφασίζουν όλοι, με βάση την επικοινωνιακή άποψη του Habermas, ή με το κανονιστικό δικαιϊκό πλαίσιο του Rawls. Γι’ αυτό αυτές οι αντιλήψεις δεν αντανακλούν παρά ελάχιστη μερίδα των πολιτών που δρουν στις κοινωνίες της αναπτυγμένης Δύσης. Την αυθεντικότητα της πολιτικής πράξης επιδιώκουν να επαναφέρουν μια σειρά κινήματα, τα σημαντικότερα των οποίων συνήθως βρίσκονται στο χώρο της Άκρας-Νέας Δεξιάς. Τουλάχιστον αρχικά έτσι πιστεύουν. Λειτουργούν με έντονη κριτική διάθεση εναντίον του νομοθετικού κράτους. Επικαλούνται κυρίως την αρχή της πλειοψηφίας, εκμεταλλευόμενα τη βαθιά αποστροφή-δυσαρέσκεια που αγγίζει και τα όρια της απέχθειας για τους υπάρχοντες θεσμούς. Θεσμοί που επί της ουσίας αναπαράγουν και διαιωνίζουν ένα σάπιο καθεστώς που συντηρεί συνεχώς τα ίδια και τα ίδια πολιτικά πρόσωπα (οικογένειες). Η πρέπουσα απάντηση Έτσι, αυτά τα κινήματα αρχίζουν να υπονομεύουν το μονοπώλιο της πολιτικής από το κράτος. Μέσω της μυθοποίησης της εξουσίας που είναι σύμφυτη με τα κινήματα αυτά, υποδηλώνεται με όλους τους τρόπους ότι η κατάληψη της εξουσίας θα κατορθωνόταν τόσο πιο εύκολα όσο πιο απομακρυσμένοι ήταν οι πολίτες από τις πηγές εξουσίας. Η σημερινή πραγματικότητα, όμως, οδηγεί σε αντίθετη κατεύθυνση. Η σταδιακή κατάληψη δήμων, περιφερειών, βουλευτικών εδρών κτλ γκρεμίζει όλες αυτές τις αντιλήψεις, φέρνοντας τη γρήγορη ενσωμάτωση όλων αυτών των κινημάτων στην καθεστηκυία τάξη (χαρακτηριστικό παράδειγμα η Τζόρτζια Μελόνι στην Ιταλία). Αυτό, όμως γίνεται με τρόπο που αποσαθρώνει και τα τελευταία στηρίγματα του νεωτερικού κράτους. Το πρόβλημα διαιωνίζεται, βαθαίνει, χειροτερεύει. Οι μελλοντικές εξελίξεις προβλέπονται δυσοίωνες όσο πιο περίπλοκες και διασπασμένες γίνονται οι κοινωνίες, ακολουθούμενες από τον πλήρη κατακερματισμό του σημερινού ατόμου. Το κομματικοπολιτικό τοπίο στην προσπάθειά του να επιβιώσει και να συνεχίσει να κυβερνά, μετατρέπεται σε συλλέκτη απίστευτου αριθμού “ιδιαίτερων συμφερόντων”, τα οποία τις περισσότερες φορές βρίσκονται σε πλήρη αντίθεση μεταξύ τους, γεγονός που καθιστά εκ προοιμίου αδύνατη την πραγμάτωσή τους. Ας μην κάνουμε αναφορά σε ιστορικά προηγούμενα, διότι τα συναγόμενα συμπεράσματα είναι πολύ χειρότερα και προκαλούν τρόμο. Όμως, όταν η αδήριτη πραγματικότητα σε οδηγεί σε απόγνωση, η λειτουργία του θυμικού είναι καταλυτική. Οι αποφάσεις των ανθρώπων σπάνια οδηγούν στην επίτευξη των στόχων, για τους οποίους πάρθηκαν. Γι’ αυτό το λόγο και η ιστορία είναι ανοικτή και δύσκολα προβλέψιμη. Ας το πούμε όσο πιο καθαρά μπορούμε: Η πολιτική πρόκληση για τις περισσότερες χώρες της Ευρώπης είναι να αναπτύξουν μια “υπεύθυνη οικονομική αυτάρκεια” στο πλαίσιο του εθνικού δημοκρατικού κυρίαρχου κράτους τους, ανοικτή στις διεθνείς συναλλαγές, σε μια διακριτική, και όχι κανονιστική και οριζόντια αλληλεξάρτηση με όλες τις χώρες του πλανήτη. Είναι ξεκάθαρο πως οι ψηφοφόροι διψούν για πολιτικές που λαμβάνουν σοβαρά υπόψη το τοπικό έναντι των ευρύτερων οικουμενικών οικονομικών ανησυχιών. Η αντιμετώπιση αυτής της δίψας με δημιουργικό αντί για καταστροφικό τρόπο, είναι η πρόκληση της ερχόμενης δεκαετίας. Γνωρίζουμε πως ούτε η αδιαφορία για την δίψα αυτή, ούτε η εξήγηση πως βασίζεται σε λανθασμένες πεποιθήσεις, είναι βιώσιμη στρατηγική. Τα πολλαπλά εκλογικά και κοινωνικά μηνύματα πρέπει να σημάνουν συναγερμό και δεν πρέπει η εξήγηση να γίνεται με αφορισμούς, πόσο δε μάλλον όταν ο συγκεκριμένος ιδεολογικός-πολιτικός χώρος απέκτησε “μάρτυρα”… Τι θέλει να πει ο ...ποιητής (απλούστευση του κειμένου) Απόδοση: Πύρινος Λόγιος Όταν μιλάμε για όσα γίνονται διεθνώς, και ειδικά γύρω από την Ελλάδα, πρέπει να είμαστε προσεκτικοί. Οι πρόχειρες ερμηνείες συνήθως βγάζουν λάθος δρόμο. Η εύκολη λύση είναι να τα βάζουμε όλα κάτω από τον όρο «εθνικολαϊκισμός». Αυτός ο χαρακτηρισμός χρησιμοποιείται σήμερα σαν «μαγικό κλειδί» που εξηγεί τα πάντα: τις αντιδράσεις, τις διαδηλώσεις, την άνοδο νέων κομμάτων. Στην πραγματικότητα όμως, δεν εξηγεί τίποτα. Αντίθετα, βολεύει τις πολιτικές ελίτ: έτσι αποφεύγουν να δουν τα πραγματικά προβλήματα και συνεχίζουν τις ίδιες πολιτικές που δημιούργησαν την κρίση. Οικονομικός εθνικισμός και παγκοσμιοποίηση Σίγουρα, η Άκρα Δεξιά εκμεταλλεύεται την κατάσταση, με υπερβολές και ψέματα. Όμως η βάση του προβλήματος είναι πραγματική: μεγάλα κομμάτια του πληθυσμού νιώθουν αγανάκτηση για τις οικονομικές πολιτικές και για το πώς κυβερνώνται. Οι πολίτες συνδέουν την κακή διαχείριση της εξουσίας με την ίδια την πολιτική. Γι’ αυτό θεωρούν υπεύθυνο το υπάρχον πολιτικό σύστημα. Έτσι επανήλθε στη Δυτική Ευρώπη ο «οικονομικός εθνικισμός» – δηλαδή η απαίτηση για περισσότερη προστασία της εθνικής οικονομίας – που άνοιξε τον δρόμο στην άνοδο ακροδεξιών κομμάτων. Έρευνες έχουν δείξει ότι αυτά τα κόμματα έχουν καλύτερα εκλογικά αποτελέσματα σε περιοχές που πλήγηκαν περισσότερο από τις εισαγωγές της Κίνας και γενικότερα από την παγκοσμιοποίηση. Γι’ αυτό βλέπουμε την επιτυχία Τραμπ στις ΗΠΑ, Λεπέν στη Γαλλία, AfD στη Γερμανία, Chega στην Πορτογαλία, Reform UK στη Βρετανία κ.ά. Η Αριστερά, αντίθετα, δεν μπόρεσε να καρπωθεί αυτή τη δυσαρέσκεια. Η «τεχνικότητα» της εξουσίας Στις δυτικές δημοκρατίες, η διακυβέρνηση έχει γίνει υπερβολικά τεχνοκρατική και γραφειοκρατική. Κυριαρχούν οι «κανόνες» και οι «διαδικασίες» που υποτίθεται εξασφαλίζουν νομιμότητα. Όμως έτσι περιορίζεται η πολιτική και ανοίγει ο δρόμος για αυταρχισμό (χαρακτηριστικό παράδειγμα η Γαλλία). Σιγά σιγά περιορίζονται δικαιώματα, ενώ λείπει η αίσθηση αυθεντικής πολιτικής πράξης. Δεν γίνεται όλοι οι πολίτες να σκέφτονται με όρους «τεχνικής κανονικότητας». Γι’ αυτό αναδύονται κινήματα που θέλουν να επαναφέρουν την «πολιτική με αυθεντικότητα». Συνήθως βρίσκονται στον χώρο της Νέας/Άκρας Δεξιάς, πατώντας πάνω στη λαϊκή οργή ενάντια στους θεσμούς που συντηρούν ένα σάπιο σύστημα οικογενειών και κατεστημένων. Από την αμφισβήτηση στην ενσωμάτωση Αυτά τα κινήματα ξεκίνησαν ως αμφισβήτηση, αλλά καταλήγουν συχνά να ενσωματώνονται στο ίδιο το σύστημα. Παράδειγμα η Μελόνι στην Ιταλία. Όμως αυτή η «γρήγορη προσαρμογή» διαλύει και τα τελευταία στηρίγματα του κράτους, με αποτέλεσμα το πρόβλημα να χειροτερεύει. Το πολιτικό τοπίο γεμίζει με μικροσυμφέροντα που συγκρούονται μεταξύ τους, κάνοντας τη διακυβέρνηση σχεδόν αδύνατη. Έτσι, η κοινωνία κατακερματίζεται ακόμη περισσότερο. Τι θέλει να πει ο ...ποιητής Η οργή των πολιτών είναι αληθινή και δεν θα φύγει με χαρακτηρισμούς τύπου «εθνικολαϊκισμός». Η παγκοσμιοποίηση δημιούργησε ανισότητες και πολλοί θέλουν επιστροφή στην προστασία της εθνικής οικονομίας. Η πολιτική πρόκληση για τα επόμενα χρόνια είναι σαφής: Να βρεθεί μια ισορροπία ανάμεσα στην εθνική αυτάρκεια και στο άνοιγμα προς τον κόσμο. Να υπάρξουν πολιτικές που θα δίνουν προτεραιότητα στα τοπικά προβλήματα και όχι σε αφηρημένες παγκόσμιες έννοιες. Αν τα κατεστημένα κόμματα συνεχίσουν να αδιαφορούν, τότε τα ακροδεξιά κινήματα θα κερδίζουν έδαφος, όχι επειδή έχουν σωστές λύσεις, αλλά επειδή είναι οι μόνοι που φαίνεται να ακούνε τη φωνή της κοινωνίας. ΚΡΙΤΙΚΗ ΚΕΙΜΕΝΟΥ 1. Η άνοδος των δεξιών κομμάτων: παθολογία ή κοινωνική αντίδραση; Ο Μελάς διαπιστώνει σωστά ότι η άνοδος της Νέας/Άκρας Δεξιάς δεν μπορεί να εξηγηθεί απλά με τον όρο «εθνικολαϊκισμός». Ο χαρακτηρισμός αυτός λειτουργεί ως σφραγίδα για να μη χρειαστεί το κατεστημένο να αναλύσει τις πραγματικές αιτίες: την παγκοσμιοποίηση, την αποβιομηχάνιση, την κοινωνική ανασφάλεια.Η ανάλυση του δείχνει μια κατανόηση: οι άνθρωποι δεν στρέφονται στη Δεξιά επειδή έγιναν ξαφνικά πιο «ρατσιστές» ή «ακραίοι», αλλά επειδή το σύστημα τους άφησε χωρίς προστασία. Αυτό είναι μια προσέγγιση που ευθυγραμμίζεται με την πραγματικότητα. 2. Η ευθύνη του κατεστημένου Επισημαίνει επίσης ότι οι λαοί χρεώνουν τις αποτυχίες στην ίδια τη διαχείριση της εξουσίας, δηλαδή στο πολιτικό κατεστημένο. Αυτό είναι αληθές: στην Ευρώπη και στην Αμερική, οι ίδιες οικογένειες και τα ίδια κόμματα κυβερνούν για δεκαετίες, χωρίς ουσιαστική αλλαγή. Οι πολίτες βλέπουν πως οι ελίτ απολαμβάνουν τα οφέλη της παγκοσμιοποίησης, ενώ εκείνοι πληρώνουν το κόστος. Επομένως, η άνοδος των δεξιών κομμάτων είναι πρωτίστως αντίδραση και όχι «ιδεολογική μεταστροφή» των μαζών. 3. Το όριο στην ανάλυση του Μελά Εκεί όμως που ο Μελάς φαίνεται πιο «ακαδημαϊκός» είναι στο συμπέρασμα: καταγράφει σωστά την αγανάκτηση, αλλά την αποδίδει μάλλον σε μια γενική «έλλειψη αυθεντικότητας» της πολιτικής και στη γραφειοκρατία των θεσμών. Αυτό είναι μεν αληθές, αλλά μοιάζει κάπως αποστειρωμένο.Δε λέει ξεκάθαρα ότι οι λαοί ζητούν επιστροφή της πολιτικής κυριαρχίας στα έθνη και απεγκλωβισμό από τον ζουρλομανδύα των Βρυξελλών, του ΝΑΤΟ και των υπερεθνικών μηχανισμών . Αν μείνουμε μόνο στο ότι η Νέα Δεξιά απλώς ενσωματώνεται στο σύστημα (Μελόνι), χάνουμε το βαθύτερο αίτημα των λαών. 4. Είναι στην «ορθή πλευρά της ιστορίας»; Ο συγγραφέας κινείται σε μια μέση οδό. Δεν απορρίπτει την κοινωνική αντίδραση, δεν τη δαιμονοποιεί. Αυτό είναι θετικό. Όμως, δεν φτάνει μέχρι τέλους: δεν αναγνωρίζει ότι οι λαοί, με την ψήφο τους, ουσιαστικά επαναφέρουν το ζήτημα της εθνικής ανεξαρτησίας και της οικονομικής αυτάρκειας .Αυτό είναι το πραγματικό ιστορικό διακύβευμα. Όχι αν η Δεξιά «εκτρέπεται» ή «ενσωματώνεται», αλλά αν οι λαοί καταφέρνουν να εκφράσουν το αίτημά τους για κυριαρχία. 5. Η βούληση των λαών ή η βολή των ελίτ; Το κείμενο του Μελά είναι σίγουρα πιο κοντά στη βούληση των λαών από τα συνηθισμένα καθεστωτικά αφηγήματα, γιατί αναγνωρίζει τις κοινωνικές αιτίες πίσω από την άνοδο της Δεξιάς. Όμως, παραμένει διστακτικό. Σαν να φοβάται να πει καθαρά ότι οι λαοί δεν θέλουν απλώς «λιγότερη τεχνικότητα» αλλά ριζική αλλαγή πορείας . Μ' άλλα λόγια! Ο Μελάς περιγράφει σωστά τα συμπτώματα και τις αιτίες της κοινωνικής δυσαρέσκειας. Αναγνωρίζει ότι η άνοδος των δεξιών κομμάτων δεν είναι «παραξενιά» αλλά απόρροια της παγκοσμιοποίησης και της κρίσης του κατεστημένου. Ωστόσο, δεν φτάνει να πει καθαρά ότι αυτή η αντίδραση των λαών, όσο ανορθόδοξα κι αν εκφράζεται, είναι η γνήσια φωνή της ιστορίας . Η ορθή πλευρά της ιστορίας δεν είναι οι θεσμοί που βουλιάζουν, αλλά η προσπάθεια των λαών να ξαναπάρουν τον έλεγχο της ζωής τους. Και αυτό, όσο κι αν προσωρινά εκφράζεται από κόμματα όπως του Τραμπ ή της Λεπέν, δείχνει προς μια βαθύτερη απαίτηση: εθνική κυριαρχία απέναντι στην παγκοσμιοποίηση .

Στον «Πύρινο Λόγιο» εγκαινιάζουμε μια νέα ενότητα. Στόχος μας είναι να φέρουμε πιο κοντά τον αναγνώστη με τον λόγο των ακαδημαϊκών, των ερευνητών και των διανοητών που συχνά μένει περιορισμένος σε ειδικούς κύκλους. Δεν θέλουμε να τον απορρίψουμε ούτε να τον ειρωνευτούμε. Θέλουμε να τον κάνουμε κατανοητό, χωρίς να χάνει την αξία του. Πολλές φορές τα κείμενα αυτά γράφονται σε μια γλώσσα περίπλοκη, γεμάτη θεωρητικές έννοιες και ορολογίες. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα να κουράζουν ή να μοιάζουν ακατανόητα στο ευρύ κοινό. Όμως πίσω από τις λέξεις κρύβεται συχνά κάτι σημαντικό: μια ιδέα, μια αλήθεια, μια κρίσιμη διάγνωση της εποχής μας. Αυτό θα κάνουμε εδώ: Θα παίρνουμε τα κείμενα, θα τα απλουστεύουμε για να είναι προσιτά σε όλους, θα τα κρίνουμε, θα ξεχωρίζουμε την ουσία από το περιτύλιγμα . Έτσι, ο αναγνώστης θα μπορεί να καταλάβει όχι απλώς «τι είπε ο άνθρωπος»,  αλλά αν αυτό που είπε είναι η αλήθεια ή μια όμορφα τυλιγμένη παραπλάνηση. Η ενότητα αυτή δεν θα δαιμονοποιήσει την ακαδημαϊκή σκέψη, αλλά θα της δώσει τη σωστή βάση: να υπηρετεί τη γνώση, να γίνεται κτήμα όλων και να φωτίζει τον δρόμο του Έλληνα που διψά για μάθηση και κρίση. Πύρινος Λόγιος

Σε πολύ δύσκολη θέση ο ακραίος νεοταξίτης Στάρμερ που με το "καλημέρα" που μπήκε στη Ντάουνινγκ Στρήτ εφάρμοσε την πλέον ακραία εκδοχή του Νεοταξισμού! «Κατεβήκαμε 3 εκατομμύρια στην διαδήλωση» λένε οι Λονδρέζοι, η κυβέρνηση μιλάει για...μερικές χιλιάδες! Ως συνήθως, οι νεοταξίτες ψεύδονται ασυστόλως! Πλημμύρισαν οι δρόμοι του Λονδίνου χθες στην τεράστια συγκέντρωση των πολιτών κατά των κυβερνητικών πολιτικών του Στάρμερ στο μεταναστευτικό αλλά και για την τεράστια έξαρση της εγκληματικότητας. Αυτό όμως που σήμερα είναι το τεράστιο θέμα αντιπαράθεσης στα βρετανικά social media και τα ΜΜΕ είναι αν ήταν μια επιτυχημένη για τους διοργανωτές πορεία ή ήταν απλά μια συγκέντρωση. Η αστυνομία μίλησε για 110.000 ανθρώπους, όταν με βίντεο οι διοργανωτές μιλούν για τρία εκατομμύρια πολίτες να έχουν κατέβει σε δρόμους του κεντρικού Λονδίνου , κρατώντας σημαίες της Βρετανίας και της Αγγλίας, παίρνοντας μέρος σε διαδήλωση που οργάνωσε ο ακτιβιστής Τόμι Ρόμπινσον. Ακτιβιστής από την Αυστραλία, ανέβασε το αληθινό βίντεο που είχαν πεστοκόψει τα αγγλικά ΜΜΕ με τον κόσμο πράγματι να ανέρχεται σε πάνω από εκατομμύριο πολίτες, πιθανότατα και 3 εκατομμύρια. Χθές το μεσημέρι , δεκάδες χιλιάδες διαδηλωτές είχαν συγκεντρωθεί στους δρόμους νότια του ποταμού Τάμεση, προτού κατευθυνθούν προς το Γουέστμινστερ, έδρα του βρετανικού κοινοβουλίου, στο πλαίσιο της πορείας «Unite the Kingdom». Μέχρι το απόγευμα είχε πλημμυρίσει το κεντρικό Λονδίνο από διαδηλωτές. Οι διαδηλωτές κρατούσαν σημαίες της Βρετανίας, της Αγγλίας, ενώ άλλοι είχαν φέρει μαζί τους σημαίες των ΗΠΑ και του Ισραήλ ή φορούσαν καπελάκια με το σύνθημα MAGA (Make America Great Again) του Αμερικανού προέδρου Ντόναλντ Τραμπ. Οι συγκεντρωμένοι φώναζαν συνθήματα κατά του Βρετανού πρωθυπουργού Κιρ Στάρμερ και είχαν πανό, κάποια από τα οποία έγραφαν συνθήματα κατά των παράνομων μεταναστών, όπως «στείλτε τους σπίτι» και «σταματήστε τα πλοιάρια». Σημειώνουμε ότι ο Έλον Μασκ εξαπέλυσε «σφοδρή» επίθεση κατά της βρετανικής κυβέρνησης με παρέμβασή του, κατά τη διάρκεια της διαμαρτυρίας Unite the Kingdom στο Λονδίνο, τονίζοντας πως «η χώρα καταστρέφεται από την ανεξέλεγκτη παράνομη μετανάστευση». Μιλώντας μέσω βιντεοκλήσης στους διαδηλωτές, ο ιδρυτής της Tesla ανέφερε:  «Νομίζω ότι υπάρχει κάτι όμορφο στο να είσαι Βρετανός. Αυτό που βλέπω να συμβαίνει εδώ, είναι η καταστροφή της Βρετανίας. Αρχικά ήταν μία αργή διάβρωση, αλλά τώρα είναι μία ταχέως αυξανόμενη διάβρωση λόγω της μαζικής ανεξέλεγκτης παράνομης μετανάστευσης». Ο Ε.Μασκ κατηγόρησε την κυβέρνηση για « αποτυχία να προστατεύσει αθώους ανθρώπους, συμπεριλαμβανομένων των παιδιών που υφίστανται ομαδικούς βιασμούς». «Απίστευτο ότι η κυβέρνηση απέτυχε να προστατεύσει τους πολίτες της, κάτι που είναι θεμελιώδες καθήκον της», συμπλήρωσε. Στην ίδια ευθεία και ο μεγάλος ηθοποιός του Χόλιγουντ Τζέιμς Γούντς. « Η Αγγλία αντεπιτίθεται. Αναρωτιόμουν πότε θα συνέβαινε αυτό. Πάντα πίστευα ότι θα συνέβαινε και στέκομαι δίπλα τους με όλη μου την καρδιά ». Πολύ αποκαλυπτικός είναι και ένας άλλος ακτιβιστής που συνέλλεξε και άλλα βίντεο που κατέγραψαν τον όγκο του πλήθους. « 3 εκατομμύρια Άγγλοι διαμαρτύρονται κατά της κυβέρνησης και του Βασιλιά της Αγγλίας. Είναι το μεγαλύτερο φεστιβάλ ελευθερίας του λόγου στον κόσμο μέχρι στιγμής. Δεν υπάρχει τίποτα γι' αυτό στην τηλεόραση. Ο αγγλικός τύπος μιλάει για δέκα χιλιάδες ανθρώπους ». Ο Νεοταξισμός (Φασισμός) σε όλο του το μεγαλείο. Οι άνθρωποι αυτοί δε βαρέθηκαν πια να επιμένουν πως 2+2=5 και όχι 4; Το μήνυμα που έστειλε ένας Αυστραλός ακτιβιστής στο instagram Το ψέμα του Guardian εναντίον της αλήθειας των ανθρώπων Ο Τόμι Ρόμπινσον είχε δίκιο που το αποκάλυψε. Ο Guardian έθεσε ως στόχο 110.000 άτομα για τη συγκέντρωση στο Λονδίνο. Ωστόσο, τα δικά τους πλάνα από ελικόπτερο αποκάλυψαν την αλήθεια. Ένα κύμα ανθρωπιάς. Εκατομμύρια πατριώτες γεμίζουν τους δρόμους. Αυτή είναι η κληρονομιά των μέσων ενημέρωσης σε δράση. Διαστρεβλώνουν, ελαχιστοποιούν και λένε ψέματα. Όχι τυχαία, αλλά σκόπιμα. Είναι απεγνωσμένοι να ελέγξουν την αφήγηση, ακόμη και όταν τα στοιχεία είναι ορατά σε κάθε μάτι. Γι' αυτό η εμπιστοσύνη του κοινού σε αυτά έχει χαθεί. Εμείς είμαστε τα μέσα ενημέρωσης τώρα. Η Αυστραλία του Αλμπανέζε πρέπει να δώσει προσοχή. Ο λαός της Αγγλίας αρχίζει να ξεσηκώνεται, ωθούμενος από την απλή αλήθεια ότι η σιωπή οδηγεί μόνο στην καταστροφή. Βαδίζουν αψηφώντας τις ελίτ που ήλπιζαν ότι θα παρέμεναν υπάκουες. Δεν μπορούμε να περιμένουμε μέχρι οι δρόμοι μας να μοιάσουν με τους δικούς τους πριν δράσουμε . Αν η Αγγλία είναι η προειδοποίηση, η Αυστραλία εξακολουθεί να είναι η ευκαιρία να αποτρέψουμε την ίδια κατάρρευση. Απαιτεί θάρρος, όχι παθητικότητα. Αποφασίστε, όχι δικαιολογίες. Μην κάθεστε αδρανείς όσο η χώρα φθείρεται. Βγείτε εκεί έξω. Σταθείτε ενωμένοι. Κάντε τη φωνή σας αδύνατη να αγνοηθεί!

Όταν η συλλογική μνήμη φθείρεται γιατί το θελουν...άλλοι! Ένα από τα αξιοπερίεργα που διακρίνουν τον πολιτικό και τον επιστημονικό διάλογο στην πατρίδα μας είναι ο ελάχιστος χώρος που έχει καταλάβει, συγκριτικά με τη σημασία της για την εθνική μας πορεία, η περίοδος από τους Βαλκανικούς Πολέμους και τον Εθνικό Διχασμό μέχρι τη Μικρασιατική Καταστροφή. Το γεγονός γίνεται πιο δυσεξήγητο, αν αναλογιστούμε ότι η δραματική περίοδος που καθόρισε τα σύνορα και τη θέση μας στην ευρύτερη Μέση Ανατολή παρουσιάζει εξαιρετικές ομοιότητες με αυτήν που διανύουμε σήμερα. Τότε, οι Μεγάλες Δυνάμεις της εποχής, διαρκούντος του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου, σχεδίαζαν τις ανακατατάξεις που θα προέκυπταν από τον διαμελισμό της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας – τα νέα κράτη, τις προσαρτήσεις εδαφών σε υφιστάμενα, τις ζώνες επιρροής τους, την εξασφάλιση των συμφερόντων τους. Κάτι αντίστοιχο επιχειρεί σήμερα η ασθμαίνουσα υπερδύναμη, όσο της επιτρέπει ο σινορωσικός άξονας. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει το γεγονός ότι οι διεκδικούντες ρόλο πρωταγωνιστή στην περιοχή, Ισραήλ και Τουρκία, ως αντίπαλοι σήμερα, διατηρούσαν στα χρόνια εκείνα -εβραϊσμός και Νεότουρκοι- ισχυρότατες σχέσεις συνεργασίας. Λόγω εγκληματικών λαθών στα όρια της προδοσίας, όχι μόνο δεν αξιοποιήσαμε τις προσφορές που μας έγιναν από τους συμμάχους της Αντάντ, αλλά «φροντίσαμε» να τους εξαγριώσουμε με τις αποφάσεις μας. Αποτέλεσμα, η Συνθήκη των Σεβρών, που τριπλασίασε την Ελλάδα, για να καταλήξει στη Μικρασιατική Καταστροφή. Κατά επιτρεπτή αναλογία με το σήμερα, ούτε μία πισινή της προκοπής δεν κρατάμε, και ενώ όλα γυρίζουν κωλοτούμπα παντού! Υπάρχει όμως και μια μεγάλη διαφορά: τότε είχαμε την ευκαιρία να κερδίσουμε και να αναβαθμίσουμε την κρατική μας υπόσταση. Σήμερα αγωνιούμε να κρατήσουμε ακέραια τα τότε κέρδη, όπως τα νησιά του βορειοανατολικού Αιγαίου και τον έλεγχο του πελάγους μας. Αυτή η διαφορά αναδεικνύει και το γιατί δεν μιλάμε για τα πεπραγμένα εκείνης της περιόδου. Στην περίοδο που αναφερθήκαμε, συγκρούστηκαν οι δύο κυρίαρχες εθνικές αντιλήψεις: η μία της «πτωχής πλην τιμίας Ελλάδος», που τα σύνορά της έφθαναν μέχρι τη Λάρισα και την εξέφρασαν το στέμμα και ο παλαιοκομματικός περίγυρός του με μια ψευδεπίγραφη ουδετερότητα, κατ’ ουσίαν γερμανοφιλία. Η άλλη, του αλύτρωτου Ελληνισμού, που αδημονούσε να συνδεθεί με τον εθνικό κορμό. Την εξέφρασαν ο Βενιζέλος και οι αστοί, συντασσόμενοι με τους Αγγλογάλλους, με την ελπίδα η Ελλάς να αποτελέσει, με τη βοήθειά τους, πραγματική περιφερειακή δύναμη. Ποια αντίληψη δικαιώθηκε, το κατέγραψε η Ιστορία με την πιο τραγική στιγμή της πορείας του έθνους. Επειδή όμως η αντίληψη που οδήγησε στη Μικρασιατική Καταστροφή παρέμεινε πολιτικά ενεργή, συνεπικουρούντων και των βασιλέων, μέχρι να απαλλαγούμε από αυτούς, προσπάθησε με κάθε τρόπο να αποσιωπήσει το άγος που τη βάραινε. Πότε με το πρόσχημα της εξομάλυνσης των σχέσεων με την Τουρκία, πότε με τους από Βορρά κινδύνους, πότε με πολιτικές ανωμαλίες, πότε με επιστημονικοφανείς αναθεωρήσεις γεγονότων προς υπεράσπιση των ενόχων, είπαν μπας και ξεχαστούν τα αλησμόνητα κρίματά τους. Μόνο που, μαζί τους, μπορεί να πέσουμε όλοι στη λησμονιά… Γιώργος Κ. Στράτος - Antinews

Αχ αυτά τα ...βορειοκορεάτικα! Γιατί χαίρεται ο κόσμος και χαμογελάει πατέρα; Τη Ριν Τσουν Χι την ξέρετε; Είναι η εθνική παρουσιάστρια ειδήσεων της Βόρειας Κορέας. Τόσο εθνική, που ο φοβερός και τρομερός Κιμ Γιονγκ Ουν, δημοκρατικών ως γνωστόν πεποιθήσεων, τη χαρακτήρισε έναν από τους «θησαυρούς» της χώρας, αφοσιωμένη στο καθεστώς (κυρίως!), ενώ παραλλήλως της δώρισε ένα πολυτελές διαμέρισμα! Σύμφωνα με το νοτιοκορεατικό πρακτορείο ειδήσεων KCNA, η παρουσιάστρια ευχαρίστησε τον ηγέτη, λέγοντας ότι το σπίτι της μοιάζει με μέγαρο και πως η οικογένειά της «έμεινε ξύπνια όλη τη νύχτα, κλαίγοντας από βαθιά ευγνωμοσύνη». Πού τα θυμήθηκα τώρα αυτά; Έβλεπα στα εγκαίνια της ΔΕΘ μερικές και μερικούς δημοσιογράφους, που ήξεραν χαρτί και καλαμάρι τι θα πει ο κ. πρωθυπουργός, και πριν τα πει δόξαζαν τον μεγάλο αρχηγό που έσωσε την Ελλάδα, αλλά οι αχάριστοι Έλληνες δεν το καταλαβαίνουν. Αλήθεια, πώς και από πότε αυτοί είχαν πληροφορηθεί το περιεχόμενο των εξαγγελιών, ώστε να έχουν ετοιμάσει και τις σχετικές αναλύσεις; Θα μου πείτε, αυτή είναι η ικανότητα των καλών δημοσιογράφων, και θα συμφωνήσω… Αλλά, βρε παιδί μου, κάτι δεν μου κάθεται καλά… Θα μου πει τώρα ο κακόπιστος: «Κι εσείς εκεί στη “δημοκρατία” πώς ξέρατε ότι δεν θα δοθεί ο λόγος στην εφημερίδα σας, στη συνέντευξη του μεγάλου;» Ε, πώς… Έχουμε κι εμείς τις πηγές μας… Δημοσιεύεται στη «δημοκρατία»

Οι προφητείες πλέον γίνονται...ειδήσεις! Το ναρκοθετημένο τρίγωνο ΗΠΑ – Ισραήλ – Τουρκίας το ομολογεί! Με την ανάληψη της διακυβέρνησης των ΗΠΑ από τον Ντόναλντ Τραμπ, υπήρχε η εντύπωση -όχι μόνο στην Άγκυρα- ότι οι σχέσεις ΗΠΑ – Τουρκίας θα επηρεαστούν θετικά λόγω της καλής «χημείας»  στις σχέσεις Τραμπ – Ερντογάν. Όμως η πραγματικότητα διέψευσε τις προσδοκίες του Τούρκου προέδρου, ο οποίος είχε επενδύσει πολλά στην εκλογή του Τραμπ, για να ξεπεράσει μια σειρά από προβλήματα που αντιμετωπίζει τόσο στο εσωτερικό όσο και σε θέματα εξωτερικής πολιτικής της χώρας του. Η πρώτη απογοήτευση για τον Ερντογάν ήλθε από το γεγονός ότι, ενώ από τον Ιανουάριο, όταν ανέλαβε τα καθήκοντά του ο Τραμπ , ηγέτες από πολλές χώρες, από την Ανατολή μέχρι τη Δύση και από τον Νότο μέχρι τον Βορρά, έχουν επισκεφθεί τον Λευκό Οίκο πολλές φορές, τόσο για επίσημες όσο και για ανεπίσημες επισκέψεις, ο ίδιος δεν έχει προσκληθεί να διαβεί το κατώφλι του Οβάλ Γραφείου μέχρι στιγμής , κάτι που καταδεικνύει ότι τα προβλήματα στις αμερικανοτουρκικές σχέσεις υποσκελίζουν το καλό κλίμα που επικρατεί στις προσωπικές σχέσεις των δύο ηγετών. Να σημειώσουμε ότι, αν και Τραμπ και Ερντογάν είχαν διμερείς συνομιλίες στη Σύνοδο Κορυφής του ΝΑΤΟ τον Ιούνιο, μετά τη συνάντηση δεν έγινε καμία κίνηση από αμερικανικής πλευράς για πρόσκληση του Τούρκου ηγέτη στην Ουάσινγκτον . Αυτό μπορούμε να το αποδώσουμε σε δύο καίρια ζητήματα που «δηλητηριάζουν» τις σχέσεις ΗΠΑ – Τουρκίας και έχουν ως κοινή συνισταμένη το Ισραήλ. Το πρώτο αφορά τις προσδοκίες που έχει η Τουρκία να κεφαλαιοποιήσει τα αναμενόμενα και υπεσχημένα κέρδη από τον κεφαλαιώδη ρόλο που έπαιξε επί δεκατέσσερα χρόνια στην υπόθεση της ανατροπής του Μπασάρ αλ Άσαντ. Από τα διαδραματιζόμενα στο πεδίο, από τον ρόλο που διεκδικεί το Ισραήλ στη Συρία αλλά και από τα στρατηγικά οφέλη που αποκομίζει το Ισραήλ από την ανατροπή του Άσαντ, κυρίως λόγω της εκδίωξης του Ιράν από την περιοχή, ο Ερντογάν αρχίζει να υποπτεύεται ότι χρησιμοποιήθηκε από την Ουάσινγκτον, όπως ακριβώς χρησιμοποιήθηκε ο Δημήτριος Ιωαννίδης για να ανατρέψει τον Μακάριο . Όπως ο Ιωαννίδης, αντί να λάβει ως αντάλλαγμα, όπως του έταζαν τα στελέχη της CIA, την ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα, έτσι ακριβώς ο Ερντογάν, αντί να λάβει ως «δώρο» τη Συρία, είναι αντιμέτωπος με το φάσμα της ίδρυσης ενός δεύτερου κουρδικού κράτους στη Συρία , το οποίος θεωρείται από τουρκική κυβέρνηση και κράτος ζωτική απειλή για την ενότητα και την εδαφική ακεραιότητα της Τουρκίας. Το δεύτερο θέμα που δεν επιτρέπει την ομαλοποίηση των σχέσεων ΗΠΑ – Τουρκίας είναι η πλειοδοσία του ίδιου του Ερντογάν και του κόμματός του στο θέμα της υποστήριξης της Χαμάς. Ο Ερντογάν επένδυσε πολλά στο θέμα της Χαμάς και τώρα, ειδικά μετά το χτύπημα του Ισραήλ στο κτίριο που φιλοξενούσε τα γραφεία της Χαμάς στην Ντόχα του Κατάρ, έρχεται αντιμέτωπος με ένα επικίνδυνο δίλημμα. Το Κατάρ φέρεται ότι είναι αποφασισμένο να απομακρύνει από τη χώρα τα στελέχη της Χαμάς και λόγω της πλειοδοσίας Ερντογάν, η πρώτη υποψήφια χώρα να τους δεχτεί είναι η Τουρκία . Όμως, ο Νετανιάχου έχει δηλώσει ξεκάθαρα ότι το Ισραήλ θα εξοντώσει την ηγεσία της Χαμάς, όπου και αν καταφύγει . Είναι σε θέση η Τουρκία, μετά τα χτυπήματα που δέχονται τα τουρκικά οπλικά συστήματα και οι βάσεις που σχεδιάζει να εξοπλίσει και να επανδρώσει στη Συρία, να αντέξει και ένα χτύπημα από την ισραηλινή πολεμική αεροπορία στο έδαφός της; Σημειωτέον ότι μια τέτοια ενέργεια έχει ήδη προαναγγελθεί από ισραηλινά ΜΜΕ. Τα δύο προαναφερθέντα ζητήματα είναι που, ενώ η Τουρκία επιθυμεί τον εκσυγχρονισμό των F-16 και την άρση των περιορισμών στην πώληση των F-35, δυσκολεύουν την επίτευξη κοινής θέσης με τον Τραμπ. Μία από τις προηγούμενες προϋποθέσεις για να δώσει το Κογκρέσο το πράσινο φως για τον εκσυγχρονισμό των F-16 ήταν η αποκλιμάκωση των εντάσεων με την Ελλάδα. Τελικά το πράσινο φως για τον εκσυγχρονισμό των F-16 δόθηκε μετά την υπογραφή της Διακήρυξης των Αθηνών και της «ηρεμίας» που ακολούθησε στο Αιγαίο. Ωστόσο, αξίζει να σημειωθεί ότι δεν έχει ακόμη επιτευχθεί συμφωνία σε τεχνικά ζητήματα για το θέμα, ακόμα και όταν η Άγκυρα περιόρισε σημαντικά την αρχική της προσφορά. Ακόμη και με το περιορισμένο πακέτο, τα προβλήματα σαφώς παραμένουν. Όμως, διαπιστώνεται ότι παρά την παράκαμψη του προβλήματος «Ελλάδα» που αντιμετώπιζε η Τουρκία στο Κογκρέσο, τη θέση της πήρε το πρόβλημα Χαμάς και η υποστήριξη της Τουρκίας προς την οργάνωση αυτή. Σύμφωνα με μία από τις τροπολογίες που υπέβαλαν ένας Ρεπουμπλικάνος και ένας Δημοκρατικός βουλευτής, η πώληση μαχητικών αεροσκαφών F-35 στην Τουρκία θα απαγορευτεί, εκτός εάν ο Λευκός Οίκος μπορέσει να τεκμηριώσει ότι η Τουρκία «δεν υποστηρίζει ουσιαστικά» τη Χαμάς ή τις συνδεδεμένες με αυτήν ομάδες. Εάν αυτή η τροπολογία γίνει νόμος, θα απαιτηθούν επίσης οδηγίες από τις ΗΠΑ . Το νομοσχέδιο απαιτεί επίσης από την ομάδα να υποβάλει πιστοποιητικό που να βεβαιώνει ότι η Τουρκία δεν έχει προβεί σε στρατιωτικές απειλές κατά του Ισραήλ και δεν έχει καμία στρατιωτική συνεργασία με τη Ρωσία, την Κίνα, το Ιράν ή τη Βόρεια Κορέα, συμπεριλαμβανομένων των πωλήσεων μη επανδρωμένων αεροσκαφών. Μια ξεχωριστή τροπολογία που προτάθηκε από μια ομάδα Ρεπουμπλικάνων και Δημοκρατικών μελών του Κογκρέσου απαιτεί από τα υπουργεία Εξωτερικών, Άμυνας και Οικονομικών των ΗΠΑ να διεξάγουν ολοκληρωμένες έρευνες σχετικά με τους πιθανούς δεσμούς της Τουρκίας με τη Χαμάς. Με βάση τα προαναφερθέντα, παρά τις ιδιαίτερες σχέσεις που διατηρούν Τραμπ και Ερντογάν, τα πράγματα δεν πάνε καλά στις σχέσεις των δύο χωρών ή τουλάχιστον δεν βελτιώνονται. Ο Ερντογάν, ο οποίος θα ταξιδέψει στη Νέα Υόρκη για τη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ, είναι πιθανό να επιδιώξει να έχει διμερή συνάντηση με τον Τραμπ. Όμως, οι πιθανότητες να αλλάξουν τα πράγματα είναι λίγες, λόγω της στρατηγικής μυωπίας της Τουρκίας, που την έχει εγκλωβίσει «θανάσιμα» στα θέματα Συρίας – Κουρδικού και Χαμάς. Πάντως, θα πρέπει να επισημάνουμε ότι μπορεί η Τουρκία να μην έχει πετύχει τους στόχους που έχει θέσει σε στρατηγικά ζητήματα, όμως ο Ερντογάν έχει πετύχει να κερδίσει την αδιαφορία των ΗΠΑ στις ενέργειές του κατά της αντιπολίτευσης, που οδηγούν την Τουρκία σε ένα μονοκομματικό καθεστώς χωρίς αντιπολίτευση. Όσον αφορά το ζήτημα της Συρίας και την απειλή που θεωρεί η Τουρκία ότι αντιμετωπίζει λόγω της πιθανότητας ίδρυσης ενός δεύτερου κουρδικού κράτους, αυτό θα αποτελέσει αντικείμενο του άρθρου μας της Κυριακής...

Η ινδική θεότης Κάλι στη θέση του Χριστού; Ο Ινδουϊσμός στην Ελλάδα του Μητσοτακισμού που προπαγανδίζεται ανηλεώς! Η "μαμά" και η κορούλα της, "χαλαρώνουν" μόνο με ...γιόγκα! Αυτή είναι η σύγχρονη ελληνική...μονογονεϊκή οικογένεια των μεγάλων αστικών κέντρων; Μια «αθώα» διαφήμιση για σχολικά είδη μάς δείχνει μαμά και παιδί σε στάση γιόγκα. Σλόγκαν: «φέτος πάρ’ το ΧΑΛΑΡΑ». Πίσω από το χαμόγελο κρύβεται η νέα παιδαγωγία: Ο Χριστός και η προσευχή βγαίνουν από το σπίτι. Τη θέση τους, παίρνουν η Νέα Εποχή, η ινδική μυσταγωγία, το «wellness» . Η εικόνα δεν είναι τυχαία. Είναι κανονικοποίηση ξένων δοξασιών μέσα από το πιο ευαίσθητο περιβάλλον: τη μητέρα και το παιδί. Τι είναι η Γιόγκα (και τι ΔΕΝ είναι) Η γιόγκα δεν είναι «απλή γυμναστική» . Προέρχεται από τον μοναστικό ινδουϊσμό/βουδδισμό και στοχεύει θεολογικά στην «ένωση» (yoga = union) με απρόσωπες κοσμικές δυνάμεις μέσω asana (στάσεις), pranayama (αναπνοές), dhyana (διαλογισμός) και μάντρας. Η Ορθόδοξη Εκκλησία της Ελλάδος το έχει διακηρύξει ρητά: Η γιόγκα δεν είναι μορφή άσκησης αλλά θρησκευτική πρακτική, ασυμβίβαστη με τον Χριστιανισμό .  Οι νεοεποχίτες τη «μεταφράζουν» ως...lifestyle, το οποίο μας "έφτασε" από τις ΗΠΑ ασφαλώς, μέσω του κινηματογράφου. Πρωινές εκπομπές, γυμναστήρια, κέντρα ευεξίας και άλλα τέτοια συναφή. Υπόσχονται «αντι-στρες» και «ευεξία», κρύβοντας το θρησκευτικό υπόβαθρο . Έτσι το αλλότριο παρουσιάζεται ως ουδέτερο , «μοντέρνο», «επιστημονικό». Η θέση της Ορθοδοξίας Τόσο οι Άγιοι σύγχρονοι αγιορείτες Γέροντες, όσο και η Ιερά Σύνοδος μίλησαν καθαρά. «Η πρακτική της γιόγκα δεν έχει θέση στη ζωή των Ελλήνων Χριστιανών» επειδή αποτελεί θεμελιώδες κεφάλαιο του Ινδουϊσμού, άρα απολύτως ξένου προς την ελληνική ρωμαίϊκη παράδοση και φυσικά, δεν πρόκειται για «είδος γυμναστικής».  Η πατερική εμπειρία είναι κατηγορηματική: Όπου απουσιάζει ο Χριστός, δεν υπάρχει ουδετερότητα. Υπάρχουν άλλες πνευματικές ενέργειες που παραπλανούν. Κίνδυνοι από τη χρήση της για... « χαλάρωμα» Ο πρώτος και σπουδαιότερος κίνδυνος, είναι ότι πρόκειται περί μιας μεταμφίεσης θρησκείας σε γυμναστική ενώ στην ουσία πρόκειται για συμμετοχή σε τελετουργία χωρίς επίγνωση. Αυτό από την άλλη, αποτελεί αντικατάσταση προσευχής , δηλαδή από το «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με» στα ...μάντρας και τον διαλογισμό! Τόσο οι γυμναστές (στα γυναικεία κυρίως γυμναστήρια), όσο και οι ψυχολόγοι, τη συνιστούν ως μέσο χαλάρωσης, αλλά υποκρίπτωντας πως πρόκειται ουσιαστικά για προσευχή και επίκλιση "πνευμάτων" μέσω ινδικών λέξεων, που οι χρήστες της γιόγκα δεν γνωρίζουν! Γι' αυτό και πέφτουν πανεύκολα στη παγίδα του διαβόλου. Η φιλοσοφία πίσω από την γιόγκα, είναι κάτι πολύ περισσότερο από την φυσική βελτίωση κάποιου. Είναι μία αρχαία πρακτική που προέρχεται από την Ινδία, που πιστεύεται πως αποτελεί το μονοπάτι προς την "πνευματική αύξηση" και τον "φωτισμό" . Η λέξη γιόγκα σημαίνει «ένωση», και ο σκοπός της είναι να ενωθεί ο πρόσκαιρος (προσωρινός) εαυτός με το απεριόριστο Βράχμα , δηλαδή η ινδουιστική ιδέα τού «Θεού». Ο θεός αυτός δεν είναι μια πραγματική ύπαρξη αλλά μια απρόσωπη πνευματική ουσία που είναι ένα με την φύση και το σύμπαν . Η άποψη αυτή αποκαλείται «πανθεϊσμός» , η πίστη πως κάθε τι είναι Θεός και ότι η πραγματικότητα συνίσταται μόνον από το σύμπαν και την φύση. Αφού τα πάντα είναι θεός, η φιλοσοφία τής γιόγκα δεν κάνει διάκριση μεταξύ του ανθρώπου και του Θεού. Το ερώτημα που συνάγεται, είναι το εξής: Κατά πόσο είναι δυνατό ο χριστιανός ν’ απομονώσει τις φυσικές πλευρές της γιόγκα ως μια απλή μέθοδο άσκησης, χωρίς να ενσωματώνει την πνευματικότητα ή την φιλοσοφία που υπάρχει πίσω απ’ αυτήν; Η γιόγκα ξεκίνησε με μια εμφανέστατα αντιχριστιανική φιλοσοφία που δεν έχει αλλάξει . Διδάσκει τον άνθρωπο να εστιάζει στον εαυτό του αντί στον έναν αληθινό Θεό . Ενθαρρύνει τους συμμετέχοντες ν’ αναζητούν τις απαντήσεις στα δύσκολα ερωτήματα τής ζωής μέσα στην συνείδησή τους και όχι στον λόγο τού Θεού. Αφήνει ακόμη τον άνθρωπο έκθετο στην πλάνη τού εχθρού τού Θεού , που ψάχνει να βρει θύματα που μπορεί ν’ απομακρύνει απ’ Αυτόν ( Α΄ Πέτρου 5:8 ). Ο εξέχων αγιορείτης Μοναχός Αρσένιος Βλιαγκόφτης, αυτός ο μαχητής, δάσκαλος και σοφός Γέροντας, πτυχιούχος Θεολογίας και Φιλοσοφίας (διατηρεί και κανάλι στο YouTube) μας λέει περί αυτού: ...Στην περίπτωση αυτή του συσχετισμού νοεράς προσευχής και διαλογισμού (γιόγκα) γίνεται μια ανέντιμη προσπάθεια. Είναι η προσπάθεια να φα­νεί ότι δήθεν έχουμε δύο διαφορετικούς μεν, αλλά συγγενικούς κατά βάθος δρόμους, που οδηγούν στον ίδιο σκοπό. Ότι έχουμε δύο δια­φορετικές παραδόσεις που περιγράφουν όμως την ίδια ουσιαστικά εμπειρία. Δυστυχώς ακόμη και καθηγητές Ορθοδόξων Θεολογικών Σχολών, όπως π.χ. ο καθηγητής Σάββας Αγουρίδης, υποστηρίζουν αυτή την άποψη (βλ. άρθρο του με τί­τλο «Η εμπειρία του θείου φωτός στους Ορθοδόξους Ησυχαστές και ο φωτισμός στον Βουδισμό Ζεν» (εισήγηση στο «Conference on God and God' s Equivalents που οργάνωσε το Council on the World' s Religions, στην Assisi, Ιταλία, 1-6 Μαΐου 1990). Η εξήγηση είναι ότι ο κ. Αγουρίδης είναι δυστυχώς στέλεχος της «Ε­νωτικής Εκκλησίας» του Κορεάτη ψευδομεσσία Σαν Μυούνγκ Μουν. Γιατί την προπαγανδίζουν τόσο στην Ελλάδα Στόχος τους είναι μια ιστορικά Ορθόδοξη χώρα, η μήτρα του Χριστιανισμού . Αν αλλοιωθεί εδώ η μνήμη, κλονίζεται το πρότυπο αντοχής. Παράλληλα, η προπαγάνδα αυτή εκμεταλλεύεται την κρίση παιδείας και αξιών , οδηγώντας τη νεολαία χωρίς κατήχηση, που σημαίνει... εύκολο πεδίο. Η προπαγάνδα του Ινδουϊσμού και της Γιόγκα, βρίσκει σύμμαχο τα MΜΕ και την αγορά . Τα πρωινάδικα, τα social, η πλύση εγκεφάλου με την έννοια της λέξης«ευεξία» και ούτω καθ' εξής. Η επανάληψη φτιάχνει συνείδηση ασφαλώς. «Για να είσαι σύγχρονος, και inn, κάνεις γιόγκα». Aπλό. Η μηδενιστική θεωρία των νεοταξιτών, δηλαδή ο άθρησκος κοσμοπολιτισμός μ' άλλα λόγια, βαφτίζει την Ορθοδοξία «παρελθόν» και το ανατολικό μυστικισμό ως...«πρόοδο»! Το περιστατικό του «Γιωργάκη» Η περίπτωση του «Γιωργακη» απ το Θιβέτ που παρουσιάστηκε στον Άγιο Παΐσιο θέλοντας να μετρηθεί μαζί του σε δύναμη πνευματική, είναι απολύτως ενδεικτική. Το περιστατικό είναι απολύτως αληθινό, το διηγήθηκαν άλλοι μοναχοί που υπήρξαν αυτόπτες μάτρυρες και φυσικά συμπεριλήφθη ως "επεισόδιο" στη πολύκροτη σειρά "Αγιος Παϊσιος" στο Mega Channel. Ζυμωμένος με τη Γιόγκα ο Γιωργακης, με διαλογισμό έσπαγε βράχους και τιναζόταν από το ένα μέρος στο άλλο . Ο Άγιος του είχε προσφέρει μια μικρή πέτρα που την είχε σταυρώσει πριν τρεις φορές και προκάλεσε τον Γιωργακη να τη σπάσει. Ο Γιωργακης πίεζε τον εαυτό του αλλά όχι μόνο η πέτρα δεν έσπαγε, αλλά και μια φοβερή δύναμη τον πέταξε πέρα κάπου 10 μέτρα μακρυά . Kαι τότε, ξεπήδησε από μέσα του ο δαίμονας που τον κατείχε και έβριζε χυδαία τον Άγιο. Η επίδραση που είχε η γιογκα στον "Γιωργάκη" ήταν καταλυτική. Αυτό σημαίνει πως το παιδί στην ουσία, προσευχόταν σε άγνωστες πνευματικές δυνάμεις μέσα από τα λόγια του ινδουϊσμού και ουσιαστικά προσκαλούσε τις δυνάμεις αυτ΄λες να τον...εξαγνίσουν και να του δώσουν υπερφυσική δύναμη. Στο τέλος, ο Γιωργακης απαλλάχθηκε από το δαιμόνιο με την βοήθεια του Αγίου Παϊσίου, εξομολογήθηκε και κοινώνησε. Σήμερα είναι μοναχός στο Άγιο Όρος. Ο χυδαίος και σάπιος Μητσοτακισμός που "βασιλεύει" στην Ελλάδα του 21ου αιώνα, μέσω του εκσυγχρονισμού που επιβάλλει, προπαγανδίζει και τις ξένες προς το έθνος μας πνευματικές πρακτικές άλλων πολιτισμών. Η διαφημιστική αφίσα με την "μαμά" και το κοριτσάκι της και απόντος του πατέρα, σε θέση...χαλάρωσης μέσω διαλογισμού και άσκησης, φωτογραφίζει όχι μόνο τις πρακτικές της γιόγκα, αλλά διαφημίζει και την...μονογεϊκή οικογένεια. Η γυναίκα-καριερίστα, απολύτως εναρμονισμένη με τον σύγχρονο νεοεποχίτικο τρόπο ζωής (άσκηση-γιόγκα-διαλογισμός μαζί με το τέκνο της), είναι το πρότυπο που προωθεί ο Νεοταξισμός. Αυτόν ακριβώς τον τρόπο ζωής, στηλίτευε και ο μεγάλος μάρτυρας Τσάρλυ Κέρκ που δολοφονήθηκε άνανδρα από φανατισμένο υποχείριο του Νεοταξισμού. Δεν πρέπει λοιπόν να μας εντυπωσιάζει το γεγονός ότι προπαγανδίζεται υπόγεια και μέσω ασυνηδείτου η δαιμονική Γιόγκα. Είναι άλλο ένα όπλο του Υδροχοϊκού Νεοταξισμού που θέλει την οικογένεια...διαλυμένη, τον άνδρα εκτός οικογένειας και τη γυναίκα κυρίαρχο. Η γυναίκα λοιπόν αναλαμβάνει να "διδάξει" στο παιδί της, τις μεταμοντέρνες αυτές πρακτικές, προκειμένου το τέκνο να αποκτήσει ξένη προς την εθνότητα του ταυτότητα. Η νεολαία των μεγάλων αστικών κέντρων, είναι στην πλειοψηφία της ενταγμένη στην Νεοταξική πρακτική. Κι αυτό το εισπράττουμε από τις διάφορες εμφανίσεις νέων ανθρώπων σε εκπομπές ριάλιτι όπως αυτή των First Dates, ελληνική εκδοχή του αμερικανικού ριάλιτι που παράγει η Warner Bros. Eκεί λοιπόν στις κουβέντες μεταξύ τους, μπαίνει και ο...πνευματισμός της Νέας Εποχής συμπεριλαμβανομένης της Γιόγκα, των κρυστάλλων, της "ευαεξίας" κλπ κλπ. Ο Θεός, λείπει παντελώς από κάθε συζήτηση. Εν κατακλείδι, η προπαγάνδα της γιόγκα στην Ελλάδα δεν είναι τυχαία. Είναι μέρος μιας στρατηγικής αλλοίωσης της ταυτότητας του Έλληνα Ρωμιού. Ο Χριστιανισμός εξορίζεται από το σπίτι και τη σχολική ζωή, ενώ στη θέση Του μπαίνουν ξένες δοξασίες. Και έτσι, σιγά σιγά, ο νέος Έλληνας χάνει το πιο πολύτιμο: τη μνήμη του, την πίστη του, την ψυχή του... Πύρινος Λόγιος - Ιστολόγιο, Θέσεις

Η συγκάλυψη του σκανδάλου ΟΠΕΚΕΠΕ και ο μανδύας του Μαξίμου! Το «κουτί της Πανδώρας» άνοιξε! Το ζεύγος Μυλωνάκη, τον καιρό που έκανε μπίζνες στο χώρο της Υγείας. "Νόμιμες" βέβαια! Η υπόθεση του ΟΠΕΚΕΠΕ δεν είναι απλώς ένα ακόμα σκάνδαλο στον μακρύ κατάλογο της διαφθοράς. Είναι ο καθρέφτης της σήψης που καλύπτεται πίσω από το χαμόγελο της «κανονικότητας» Μητσοτάκη. Και το όνομα που ξεχωρίζει, ως υπουργός παρά τω πρωθυπουργώ, είναι ο Γιώργος Μυλωνάκης, υφυπουργός παρά τω πρωθυπουργώ, δηλαδή...αυτός που τα ξέρει όλα και ενημερώνει άμεσα τον Μητσοτάκη. Οι αποκαλύψεις του Documento και η μ ηνυτήρια αναφορά του Κώστα Βαξεβάνη προς την Ευρωπαία Εισαγγελέα Λάουρα Κοβέσι και τον Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου Κωνσταντίνο Τζαβέλλα φέρνουν στο φως το βαρύ κατηγορητήριο : Ο Μυλωνάκης όχι μόνο γνώριζε, αλλά συγκάλυπτε. Όχι μόνο ενημερωνόταν, αλλά παρέκαμπτε τη Δικαιοσύνη. Όχι μόνο ήταν παρών, αλλά κατηγορείται και ότι έγινε ο βασικός «εγγυητής» της σιωπής. Από τον Ιούνιο του 2024, τ ο Μαξίμου είχε πλήρη γνώση των επίσημων υποκλοπών για το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ. Στοιχεία που αποκάλυπταν τις ευθύνες υψηλόβαθμων στελεχών είχαν φτάσει στα κυβερνητικά αυτιά. Κι όμως, η πολιτική ηγεσία δεν προχώρησε ούτε ένα βήμα. Ο Μυλωνάκης και ο στενός του κύκλος λειτούργησαν ως ασπίδα προστασίας, αποφεύγοντας να κατατεθούν κρίσιμα δεδομένα στη Βουλή και στη Δικαιοσύνη. Ο ίδιος ο Κώστας Βαξεβάνης έθεσε υπ' όψη των ανώτατων εισαγγελικών αρχών όλα τα δημοσιεύματα και τα στοιχεία που γνώριζε ο Μυλωνάκης και απέκρυπτε. Αυτό σημαίνει ότι η συγκάλυψη δεν είναι απλώς πολιτική, αλλά αγγίζει ή και ξεπερνάει τα όρια του κακουργήματος . Δεν είναι τυχαίο ότι ακόμη και μέσα στο κοινοβούλιο ακούστηκε ότι «ο Μυλωνάκης χρειάζεται έναν πολύ καλό δικηγόρο» . Το είπε η Κωνσταντοπούλου και το είπε καθαρά, υπογραμμίζοντας πως ο ρόλος του δεν ήταν αυτός του υπουργού-συντονιστή, αλλά του υπουργού-συγκαλυπτή . Μαζί του, ολόκληρη η κυβέρνηση λειτούργησε ως συμμορία συγκάλυψης , με τα πολιτικά κόμματα της αντιπολίτευσης να ζητούν απαντήσεις για το πώς τα στοιχεία γνώριζε ο Μυλωνάκης εδώ και 16 μήνες και όμως σιωπούσε. Αυτό αποτελεί από μόνο του έναυσμα στο να καθίσει στο σκαμνί του Κακουργοδικείου για εσχάτη προδοσία! Το μεγάλο «φαγοπότι» των επιδοτήσεων, που μετατράπηκε σε εργαλείο εξαγοράς συνειδήσεων, βρίσκεται πλέον στο επίκεντρο . Όμως το κρίσιμο πρόσωπο που κρατούσε το κλειδί της ενημέρωσης και της απόκρυψης δεν ήταν άλλος από τον Γιώργο Μυλωνάκη. Το σημερινό δημοσίευμα του Documento τονίζει με στοιχεία ότι η ενημέρωση αυτή υπήρχε, και όμως ο Μυλωνάκης φρόντιζε να μη φτάσει ποτέ στη Δικαιοσύνη. Κι έτσι, το Μαξίμου κέρδιζε χρόνο, εξαγόραζε σιωπές και κρατούσε το σκάνδαλο «θαμμένο» για να μη διαταραχθεί η βιτρίνα. Ο μηχανισμός της συγκάλυψης Από τα ντοκουμέντα προκύπτει ότι: Ο Μυλωνάκης είχε πρόσβαση σε υποκλοπές της ΕΥΠ που κατέγραφαν εμπλεκόμενους στο σκάνδαλο. Πώς τις είχε; Άγνωστο! Παρά τα στοιχεία, δεν ενημέρωσε τη Δικαιοσύνη, ούτε τη Βουλή. Αντιθέτως, λειτούργησε ως φίλτρο του Μαξίμου , θάβοντας κάθε ντοκουμέντο που έκαιγε. Ακόμη και ο βουλευτής ΣΥΡΙΖΑ, ο Καραμέρος μίλησε για « Μυλωνάκης-gate », ενώ η Ζωή Κωνσταντοπούλου δήλωσε δημοσίως: « Ο Μυλωνάκης χρειάζεται έναν πολύ καλό δικηγόρο». Δεν ήταν υπερβολή, ήταν πολιτική διάγνωση. Το κουβάρι του ΟΠΕΚΕΠΕ δεν αφορά μόνο τον Μυλωνάκη. Ολόκληρη η κυβερνητική μηχανή είναι εκτεθειμένη: Μάκης Βορίδης : ως πρώην υπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης, είχε την πολιτική εποπτεία. Χρήστος Μικρακάκης , υφυπουργός Ψηφιακής Διακυβέρνησης. Ενημερώθηκε για το περιεχόμενο των υποκλοπών, αλλά «έθαψε» το υλικό. Γρηγόρης Βάρρας , πρόεδρος του ΟΠΕΚΕΠΕ: δεν απάντησε ποτέ για το πώς χειρίστηκε τα στοιχεία. Χρήστος Μπουκώρος , νυν υπουργός, ομολόγησε δημόσια: « Το γνώριζα εδώ και 16 μήνες από κυβερνητικά στελέχη », επιβεβαιώνοντας ότι το Μαξίμου είχε πλήρη εικόνα! Όλα αυτά σημαίνουν πως η συγκάλυψη δεν ήταν προσωπική αυθαιρεσία. Ήταν συλλογικό σχέδιο του Μαξίμου και προσωπικώς του Μητσοτάκη, ο οποίος όπως πάντα, δεν γνώριζε! Η μηνυτήρια αναφορά προς την Ευρωπαϊκή Εισαγγελία ζητά διερεύνηση για κακουργηματική παράβαση καθήκοντος , απόπειρα συγκάλυψης κακουργηματικών πράξεων , παρακώλυση δικαιοσύνης και κατάχρηση εξουσίας . Η ενοχή είναι ήδη αποδεδειγμένη, πράγμα που σημαίνει πως δεν μιλάμε για πολιτική ευθύνη, αλλά για ποινική ευθύνη υπουργού που έδρασε ως εγκληματικό παρακράτος ! Το πολιτικό σκηνικό είναι πια ξεκάθαρο. Από τον Ιούνιο 2024 το Μαξίμου ήξερε τα πάντα κι όμως συγκάλυπτε. Από τον περασμένο Ιούνιο, το Documento δημοσίευε και η Κοβέσι τα έντυνε με στοιχεία ατράνταχτα ενώ παράλληλα ο Μυλωνάκης και η κυβέρνηση δεν έβγαζαν άχνα. Ο μανδύας πλέον της συγκάλυψης έχει πέσει. Το καθεστώς Μητσοτάκη εμφανίζεται όχι ως «θεματοφύλακας της διαφάνειας» (Χριστός και Παναγιά!), αλλά ως οργανωμένη ομάδα συγκάλυψης κακουργημάτων . Μ' άλλα λόγια, πρόκειται για καθαρή εγκληματική οργάνωση! Ο Γιώργος Μυλωνάκης δεν είναι πλέον... ο «υπουργός παρά τω πρωθυπουργώ». Είναι ο υπουργός παρά τω σκανδάλω . Ο άνθρωπος που, από το κέντρο της εξουσίας, μετέτρεψε το Μαξίμου σε προθάλαμο ποινικής δικογραφίας, δεν μπορεί να είναι κάτι άλλο εκτός από αυτό. Στην ουσία δηλαδή, συγκάλυπτε το...αφεντικό του, τον μέγα αρχιερέα του πολιτικού και κοινωνικού εγκλήματος και να δείτε πως το αφεντικό του στη συνέχεια, θα τον ρίξει ο ίδιος στα "λιοντάρια" της αρένας που ετοιμάζει η Λάουρα. Με λίγα λόγια, η υπόθεση ΟΠΕΚΕΠΕ είναι το Βατερλό της κυβέρνησης Μητσοτάκη . Και ο Μυλωνάκης, μαζί με τους συνεταίρους του στη συγκάλυψη, θα μείνει στην Ιστορία ως το σύμβολο της θεσμικής παρακμής... Οσο για τον Βαξεβάνη, έχω πεί κατά καιρούς πως τον υπολύπτομαι και στέκομαι προσοχή μπροστά του. Είναι το ορατό παράδειγμα της μαχητικής δημοσιογραφίας, που δε διστάζει να τα βάζει με όλο το σάπιο Ψευτορωμαίϊκο εδώ και χρόνια και μάλιστα με ακραίο κίνδυνο της ίδιας της ζωής του. Δεν με ενδιαφέρει ποσώς η ιδεολογία που ασπάζεται. Αυτό τον εκφράζει, αυτό ακολουθεί. Μ' ενδιαφέρει η μέγιστη προσφορά του στη δημοσιογραφία και ασφαλώς στη πατρίδα. Αν είχαμε άλλους δέκα Βαξεβάνιδες, σήμερα μπορεί και να είχε εκλείψει από το προσκήνιο ο κακουργηματικός Μητσοτακισμός. Ο άνθρωπος κάνει το καθήκον του και διασώζει την ήδη βυθισμένη στη διαφθορά "4η εξουσία". Μπορεί να έχουμε εκ διαμέτρου αντίθετες απόψεις, αλλά ανάμεσα σε αυτές, μπαίνει το συμφέρον της πατρίδας. Ως Ιστορικός, και με τον Βελουχιώτη είχα το ίδιο. Δεν έπαψα όμως ποτέ και να τον θαυμάζω, και να τον θεωρώ ως τον προ-τελευταίο (ο τελευταίος ήταν ο Γρηγόρης Αυξεντίου) μεγάλο ήρωα του Γένους. Περισσότερα λοιπόν για το καυτό ρεπορτάζ του Βαξεβάνη σχετικά με τον Μυλωνάκη και τη συμμορία του Μαξίμου, στο φύλλο του Documento που κυκλοφορεί το Σαββατοκύριακο. Πύρινος Λόγιος

Το απύθμενο μίσος που εκφράστηκε για τον δολοφονημένο Τσάρλι Κερκ, έδειξε ότι ζούμε πλέον έναν παγκόσμιο πνευματικό πόλεμο δύο αντίθετων κόσμων Μονάχα ένα ον υπάρχει που αγάλλεται με κάθε δολοφονία από τότε που πλάστηκε το ανθρώπινο γένος. Δεν είναι άλλος από τον αρχέκακο και μισάνθρωπο Διάβολο. Αυτό το αρχέγονο μίσος για τον άνθρωπο και τους νόμους του Θεού, έχει μετατραπεί στην εποχή μας σε ένα λυσσαλέo μηδενιστικό κίνημα που όσο οδηγούμαστε σε πνευματική σύγκρουση δύο κόσμων, τόσο αποκαλύπτει το θηριώδες πρόσωπο του. Οι λωτοφάγοι των ηδονών πολιτεύονται πλέον μόνο με τα ζωώδη ένστικτα τους. Ψηφίζουν με τη σάρκα. Διαδηλώνουν για την ασυδοσία του κρέατός τους. Γιορτάζουν το μίσος. Πανηγυρίζουν το αθώο αίμα. Για να οργιάσουν είναι διατεθειμένοι ακόμα και να σκοτώσουν. Χορεύουν νοητά πάνω από τάφους ενάρετων ανθρώπων. Ευφραίνονται με κάθε νίκη του κακού απέναντι στο καλό . Είναι πνευματικά τέκνα του αρχαίου αφεντικού τους. Στις διαταραγμένες μέρες μας το κακό απεκδύεται όλους τους ιδεολογικούς μανδύες του και παρουσιάζεται με όλη τη μεγαλοπρεπή φρίκη της αληθινής μορφής του. Φύγαμε από τα πολιτικά μανιφέστα, τις παραδοσιακές ιδεολογίες, τις ταξικές ζυμώσεις. Η δαιμονοπληξία είναι αυτή που παγιώνεται ως κοινωνικοπολιτικό ρεύμα. Πρωτόγονη, ωμή και οργιώδης όπως στα αρχαία σκοτάδια της ειδωλολατρίας ή όπως στα πρωτοχριστιανικά χρόνια , όταν οι χριστιανοί τάιζαν με τις μαρτυρικές σάρκες τους τα θηρία και τα όργανα βασανιστηρίων. Η κτηνώδης δολοφονία του Τσάρλι Κερκ σε πανεπιστήμιο της Γιούτα, δεν έρχεται να βαθύνει την τομή ανάμεσα σε δεξιούς και αριστερούς, σε Ρεπουμπλικανούς και Δημοκρατικούς, σε συντηρητικούς και «προοδευτικούς». Ως ένα ακόμα εσχατολογικό ορόσημο του καιρού μας, εντείνει τον διαχωρισμό σε κάτι πολύ ευρύτερο και κοσμογονικό. Είναι ένα απύθμενο όρυγμα μεταξύ της ανθρωπιάς και της απανθρωποποίησης . Είναι μια πνευματική ρομφαία που τέμνει το φως από το σκοτάδι. Γιατί τι άλλο παρά άνθρωποι του σκότους είναι όσοι τέρπονται με αρρωστημένη ηδονή από τη δολοφονία ενός 31χρονου οικογενειάρχη; Πόσα ανομολόγητα δεν είδαν τα μάτια μας και δεν άκουσαν τα αυτιά μας από τη στιγμή που η σφαίρα καρφώθηκε στον λαιμό του νεαρού ακτιβιστή που έκανε θραύση με τη δράση του στη νεολαία των ΗΠΑ; Προτού καν κηδευτεί ο Κέρκ, άλλοι πανηγυρίζουν ανοιχτά, άλλοι δηλώνουν ότι καλά έπαθε, άλλοι λένε ότι θα τον δολοφονούσαν και οι ίδιοι, άλλοι περνάνε το πτώμα του από woke ιερά εξέταση , άλλοι τυπώνουν κοροϊδευτικά μπλουζάκια με το στιγμιότυπο της δολοφονίας του και όλοι μαζί ξερνάνε τόνους σκατοψυχιάς από το περίσσευμα της μηδενιστικής χαβούζας όπου κολυμπούν. Μην αναρωτηθείτε πώς κατάντησε έτσι ο κόσμος μας. Τα πράγματα δεν πήραν αυτήν την τροπή από τη μια στιγμή στην άλλη. Το ταξικό μίσος είναι μια ανεστραμμένη εντολή του Θεού που καλλιεργείται εδώ και αιώνες σαν καρκίνωμα της ανθρωπότητας που ξεκίνησε με τον Διαφωτισμό και σήμερα έφτασε να δίνει τις τελικές του μεταστάσεις. Το ταξικό μίσος ήταν η κινητήριος δύναμη του Μαρξισμού, του Εθνικοσοσιαλισμού και κάθε αντίχριστου καθεστώτος που ασέλγησε στο «αγάπα τον πλησίον σου ως εαυτόν» του Χριστού. Μόνο που στην εποχή μας το ζητούμενο του ταξικού μίσους παύει να είναι η αναδιανομή πλούτου και εξουσίας. Το μίσος λαμβάνει οντολογικές διαστάσεις. Το υπέρτατο αγαθό είναι η αμαρτία και η νομιμοποίησή της. Η πάλη των τάξεων γίνεται σύγκρουση μεταξύ του εθελούσιου κολασμού και της σωτηρίας. Και η πιο σκληρή καταδίκη αξίζει σε εκείνον που υπενθυμίζει στους λωτοφάγους της ηδονής τους αφυπνιστικούς νόμους του Ευαγγελίου. Ένας αφυπνιστής ήταν και ο Τσάρλι Κερκ. Μέσω της διαλεκτικής αποδείκνυε με επιχειρήματα τις παρανοϊκές θέσεις του δικαιωματισμού. Συγκέντρωνε πάρα πολλές από τις προϋποθέσεις που τσουρουφλίζουν τον νεοταξικό μηδενισμό . Άνθρωποι που μέχρι χθες δεν τον ήξεραν, τον χαρακτηρίζουν ακροδεξιό, φασίστα, ομοφοβικό και μισογύνη, γιατί πολύ απλά είδαν ότι αποδομούσε τη δικαιωματιστική Βαβέλ τους, γιατί κεντρίζει σαν αγκάθι τα προσωπικά πάθη τους, γιατί ασκούσε κριτική στις διαστροφές, τις έξεις και τα εγκλήματα τους. Παρ' όλα αυτά το έκανε με ζωντανό διάλογο πρόσωπο προς πρόσωπο για να αφυπνίζει τη νεολαία με τη λογική , κάτι που μόνο φασίστα δεν θυμίζει . Σε αντίθεση με τον wokeισμό που επιβάλλεται με νόμους, ποινές, απαγορεύσεις, αποκλεισμούς, βλασφημίες, χρυσοπληρωμένες καμπάνιες, παρελάσεις, στρατολογήσεις μαθητών και φοιτητών και τόσα άλλα. Ελάχιστη σημασία έχει αν ο φερόμενος δολοφόνος του Τσάρλι Κέρκ, Τάιλερ Ρόμπινσον, θα ήταν λευκός ή έγχρωμος, straight ή μη, συντηρητικός ή «προοδευτικός» κ.ο.κ. Όπως και όλες οι πολιτικές δολοφονίες, η δολοφονία του Κερκ δείχνει να έχει πολύ μεγαλύτερο βάθος από έναν αχυράνθρωπο που πάτησε τη σκανδάλη. Τα κίνητρα του δολοφόνου είναι εντελώς ξεχωριστό ζήτημα από τον πόλεμο των δύο διαφορετικών κόσμων που περνάει στην πιο εκρηκτική φάση του. Και ίσως εκεί να κρύβεται και ο πραγματικός λόγος της δολοφονίας , δηλαδή στο να οδηγηθεί η πόλωση σε μια νέα κλιμάκωση που θα δημιουργήσει ντόμινο παγκόσμιων εξελίξεων. Η δολοφονία του Κερκ είναι δολοφονία της ελεύθερης γνώμης, της διανόησης, της λογικής, της κριτικής και του υγιούς διαλόγου. Είναι μια «11η Σεπτεμβρίου» για το ελεύθερο πνεύμα. Και σε αντίθεση με την τρομοκρατική επίθεση στους Δίδυμους Πύργους, αυτή η εγκληματική ενέργεια δεν αφορά ένα έθνος, αλλά όλα τα έθνη. Η καρδιά του διχασμού μπορεί να χτυπάει στις ΗΠΑ α λλά επεκτείνεται σε όλη την υφήλιο αφού είναι ένα ζήτημα που αγγίζει τον πυρήνα της προαίρεσής μας προς το καλό ή προς το κακό. Ο σκοτεινός αγώνας για κατοχύρωση της διαστροφής του ανθρώπου δεν γνωρίζει πλέον σύνορα. Το κακό είναι οικουμενικό. Το μίσος στον Θεό και τον ένθεο άνθρωπο είναι η κυρίαρχη ιδεολογία της Νέας Παγκόσμιας Τάξης . Η αποκτήνωση των ανθρώπων φέρνει μηδενική ενσυναίσθηση μπροστά και στον πιο βίαιο θάνατο. Στην Αποκάλυψη του Ιωάννου αναφέρεται για τα έσχατα χρόνια ότι όταν θα επιτρέψει ο Θεός να φονευτούν οι δύο μεγάλοι προφήτες Του (ο Ηλίας και ο Ενώχ κατά τους Πατέρες) οι άνθρωποι θα έχουν τέτοια σατανική μανία και τέτοια αγαλλίαση που θα ανταλλάζουν δώρα από τη χαρά τους. Τόσο πολύ θα υποφέρουν και θα «καίγονται» από τον ελεγκτικό λόγο των προφητών. Ανακαλώντας όλο αυτό το απύθμενο μίσος που εκτοξεύεται στις μέρες μας για έναν δολοφονημένο και άταφο άνθρωπο, βρίσκετε ότι απέχουμε πολύ από τη ζοφερή εικόνα που περιγράφει ο Ιωάννης;

Γιατί απορούμε άραγε; Σάμπως δεν είναι; "Δεν πάω πουθενά, θα σας πάρω μαζί μου" διαλαλεί ένθεν κα κείθεν! Κόλαση στη ΝΔ! Δεν παραιτείται το Κτήνος! - "Θα κριθώ στην δεύτερη κάλπη το 2027"! Κόλαση γίνεται εντός της ΝΔ , την ώρα που ο Κυριάκος Μητσοτάκης συνεχίζει τα ανοίγματα προς την πλευρά των Σαμαρικών και των διαφωνούντων με τον διορισμό του Μάξιμου Χαρακόπουλου ως γραμματέα της Κοινοβουλευτικής Ομάδας. Όπως είναι γνωστό ο Χαρακόπουλος ήταν πιο κοντά στον Αντώνη Σαμαρά , ενώ έχει ασκήσει κριτική ουκ ολίγες φορές στην κυβέρνηση και στον Μητσοτάκη. Ανάμεσα σε διασταυρούμενα πυρά Η πραγματικότητα όμως είναι ότι ο Μητσοτάκης βρίσκεται ανάμεσα σε διασταυρούμενα πυρά. Από τη μία τα επιχειρηματικά συμφέροντα που είναι απέναντί του , ήδη ξεκίνησαν την αποψίλωσή του με τις δημοσκοπήσεις για τη διάδοχη κατάσταση, στην οποία ξεχωρίζουν δυο ονόματα. Οι Νίκος Δένδιας και ο Κυριάκος Πιερρακάκης... οι οποίοι ωστόσο δεν θα αμφισβητήσουν τον Μητσοτάκη γιατί δεν αποτελεί μέρος της πολιτικής τους στρατηγικής. Θέλουν να αποτελούν την συνέχεια στην ΝΔ με δημοκρατικές διαδικασίες, όποταν και εάν ενεργοποιηθεί η διάδοχη κατάσταση.  Δύο άνθρωποι που εκφράζουν επί της ουσίας δύο τάσεις: Η μία την συντηρητική «κομματική» πλευρά που συσπειρώνει την κομμματική βάση της ΝΔ και η άλλη τον εκσυγχρονισμό, τη μεταρρύθμιση και το άνοιγμα στους ψηφοφόρους του κέντρου. Την ίδια ώρα, πληθαίνουν και οι συναντήσεις βουλευτών, που βλέποντας το τι έρχεται με βάση τις δημοσκοπήσεις , έχουν ένα και μόνο αίτημα προς τον πρωθυπουργό: Να αποχωρήσει πριν να είναι αργά και για τη ΝΔ και για τους ίδιους. Δεν κάνει πίσω - "Θα κριθώ στην δεύτερη κάλπη το 2027" Οι πληροφορίες πάντως συγκλίνουν ότι ο Μητσοτάκης έχει στηλώσει τα πόδια και διαμηνύει προς όλες τις πλευρές ότι «δεν φεύγει» και ότι είναι αποφασισμένος να παραμείνει στην ηγεσία της ΝΔ μέχρι το τέλος. Και το…τέλος για αυτόν δεν θα είναι το αποτέλεσμα της πρώτης αναμέτρησης, αλλά της δεύτερης! Ο πρωθυπουργός δεν πρόκειται, λένε οι συνεργάτες του, να κάνει πίσω σε αυτήν του την απόφαση, καθώς δημοσκοπικά είναι πρώτος και με διαφορά στο ερώτημα περί καταλληλότητας για την πρωθυπουργία με τετραπλάσιο ποσοστό από τον Ανδρουλάκη. Αυτό στην πράξη σημαίνει ότι ο Μητσοτάκης είναι αποφασισμένος να…πάρει τη ΝΔ και τους βουλευτές της μαζί του και σε ένα κακό αποτέλεσμα. Όπως λένε, στον Μητσοτάκη χρωστάνε ότι κέρδισε δύο φορές τον Τσίπρα και έκανε τη ΝΔ κυβέρνηση και αυτούς που ζητάνε να φύγει, Υπουργούς και βουλευτές! Και επειδή ο Μητσοτάκης, δεν είναι από αυτούς που θα κάτσει να χάσει με σταυρωμένα τα χέρια, είναι αποφασισμένος να τα δώσει όλα για να κερδίσει ξανά ακόμη και εάν χρειαστεί να …συμβιβαστεί ακόμη και με εσωκομματικούς τους αντιπάλους, όπως φάνηκε και με την επιλογή Χαρακόπουλου! Η μεγάλη απειλή για τον Μητσοτάκη είναι προς τα δεξιά του Πάντως, παρά το κλίμα αισιοδοξίας που επιχειρείται να καλλιεργηθεί με αφορμή το τσίμπημα προς τα πάνω στις δημοσκοπήσεις και ιδιαίτερα σε ότι αφορά τα «πατριωτικά μέτρα», η μεγάλη απειλή για τον Κυριάκο Μητσοτάκη είναι προς τα δεξιά του. Μέσα στη γενικότερη στροφή που υπάρχει στην κοινωνία όχι μόνο στη χώρα μας, αλλά στον δυτικό κόσμο, προς τον συντηρητισμό και στις αξίες του , τώρα συνειδητοποιούν την παγίδα στην οποία έπεσαν στη ΝΔ με την ψήφιση του γάμου των ομόφυλων ζευγαριών. Περιοδείες και κανάλια Ο πρωθυπουργός από τη μεριά του πάντως σκοπεύει να συνεχίσει τις περιοδείες του σε μια προσπάθεια να πείσει για τα μέτρα που πήρε και ότι ακούει την κοινωνία. Ήδη έχει ζητήσει από τους συνεργάτες του συγκεκριμένα πλάνα ενώ από τους Υπουργούς και τους βουλευτές που βγαίνουν στα κανάλια να επαναλαμβάνουν ότι τα μέτρα θα αρχίσουν να γίνονται αισθητά στην κοινωνία από τον Ιανουάριο 2026. Δεν είναι τυχαίο ότι ξεκίνησε η «καμπάνια» ότι αυτή η κυβέρνηση μείωσε 83 φόρους και ότι το πακέτο που εξήγγειλε από τη ΔΕΘ ο πρωθυπουργός, Κυριάκος Μητσοτάκης, θα φέρει «έμμεση αύξηση μισθών από την 1η Ιανουαρίου του 2026» . Τέλος, στη συνεδρίαση της Κοινοβουλευτικής Ομάδας που είναι προγραμματισμένη για την εκλογή-διορισμό του Χαρακόπουλου στις 19 Σεπτεμβρίου, αναμένεται να μιλήσει για επανεκκίνηση και να καλέσει σε πανστρατιά τους βουλευτές, καθώς μπαίνουν στην τελική ευθεία και για το συνέδριο του κόμματος, που αναμένεται να δημιουργήσει νέο κύκλο εσωστρέφειας με υπουργούς και βουλευτές να επιχειρήσουν να εκλέξουν τους δικούς τους στον κομματικό μηχανισμό... Ο Πειραιάρχης