Αναζήτηση σε αυτόν τον ιστότοπο

Η θύελλα της παρακμής και της διαφθοράς, που σαρώνει τα ανώτατα κλιμάκια της πολιτικής εξουσίας, κλονίζει ακόμα και τις ζωές των μοναχών! Φαίνεται ότι έχει σπαρθεί και έχει ριζώσει ο σπόρος του κακού εκεί όπου θα έπρεπε οι άνθρωποι, που νιώθουν το κάλεσμα του Θεού, να αφοσιώνονται μόνο στο πνευματικό έργο τους. Δεν μπορούν να θεωρηθούν συμπτώσεις όλα όσα ακούμε και διαβάζουμε για τις παραβατικές, ηθικά επιλήψιμες ή σκανδαλώδεις συμπεριφορές μοναχών και κληρικών που επιδιώκουν να ανέλθουν στην Ιεραρχία της Εκκλησίας. Η ελληνική κοινή γνώμη μαθαίνει έκπληκτη ότι υπάρχει αρχιμανδρίτης που σχετίζεται με τη μαφία της Κρήτης, ενώ ο ηγούμενος της Μονής του Μεγάλου Σπηλαίου στα Καλάβρυτα προσπαθούσε να πουλήσει εικόνες και κειμήλια σε αρχαιοκαπήλους. Επιπλέον, γίνεται γνωστό ότι ο Αρχιεπίσκοπος Δαμιανός παύθηκε από ηγούμενος της Μονής Σινά με ομόφωνη απόφαση της Συνόδου του Πατριαρχείου Ιεροσολύμων! Για τον Δαμιανό είχαν γίνει καταγγελίες για συμπεριφορά και προσωπικές επιλογές που σκανδαλίζουν το ποίμνιο, δεν συνάδουν με τον μοναστικό βίο και δεν συμβάδιζαν με τα συμφέροντα της Μονής Σινά. Μέσα σε ελάχιστο χρονικό διάστημα αποκαλύπτονται σκάνδαλα μεγάλων διαστάσεων σε σημαντικές εστίες της ορθόδοξης χριστιανοσύνης! Είναι ηλίου φαεινότερο ότι υπάρχει μέγα πρόβλημα εκεί που οι πιστοί ψάχνουν τις λύσεις, την αλήθεια, την επικοινωνία με τον Θεό. Ο επόμενος Αρχιεπίσκοπος Αθηνών, ο επόμενος Οικουμενικός Πατριάρχης και γενικά η διάδοχη κατάσταση στην Ιεραρχία της Ορθοδοξίας πρέπει επειγόντως να ασχοληθεί με την εξυγίανση της Εκκλησίας. Οι επόμενοι στη σειρά οφείλουν με ταχύτητα και χωρίς δισταγμό να βγάλουν τα ζιζάνια, τα παράσιτα και τα τρωκτικά από την Εκκλησία. Μαζί με την εξυγίανση είναι ανάγκη να σχεδιαστεί και να υλοποιηθεί μια γενναία μεταρρύθμιση σε επίπεδο θεσμών – και μία από αυτές είναι το ζήτημα της ηλικίας. Οι ιεράρχες μας, που καλούνται κάθε τόσο να αντιμετωπίζουν μεγάλες κρίσεις και δοκιμασίες, είναι απαραίτητο να στέκουν καλά στα λογικά τους και, μαζί με την πνευματική ρώμη, να έχουν και σωματικές αντοχές. Αυτά, δυστυχώς, δεν είναι εύκολα για τους υπερήλικες. Με μια εις βάθος εξυγιαντική εκστρατεία και με τις πρέπουσες θεσμικές μεταρρυθμίσεις όλα θα πάνε κατ’ ευχήν... Δημοκρατία

Η Τουρκία επόμενος στόχος του Ισραήλ; Μετά από μια πρόσφατη ισραηλινή επίθεση σε ηγετικά στελέχη της Χαμάς στο Κατάρ, η ανάλυση δείχνει ότι το τελευταίο καταφύγιο της οργάνωσης, η Τουρκία, θα μπορούσε να είναι ο επόμενος στόχος. Η βασική θέση είναι ότι η συμμετοχή της Τουρκίας στο ΝΑΤΟ δεν θα την προστατεύσει από ενδεχόμενο ισραηλινό πλήγμα. Ένα τέτοιο χτύπημα θα μπορούσε να παρουσιαστεί ως νόμιμη αυτοάμυνα απέναντι σε ένα κράτος-χορηγό της τρομοκρατίας, ενώ η συλλογική αντίδραση του ΝΑΤΟ με βάση το Άρθρο 5 δεν είναι αυτόματη. Θα μπορούσε να μπλοκαριστεί από βασικά μέλη όπως οι Ηνωμένες Πολιτείες ή ακόμη και η Σουηδία και η Φινλανδία , που έχουν προσωπικές διαφορές με την Άγκυρα. Η Τουρκία δεν είναι το ασφαλές καταφύγιο που νομίζει η Χαμάς. Μετά το Κατάρ, ποιος έχει σειρά; Ισραηλινές δυνάμεις χτύπησαν στόχους της Χαμάς στο Κατάρ, ένα εμιράτο του Περσικού Κόλπου που χρηματοδότησε τη Χαμάς και υποκίνησε τρομοκρατία τόσο εναντίον του Ισραήλ όσο και των Ηνωμένων Πολιτειών. Ηγετικά στελέχη της Χαμάς θεωρούσαν τη Ντόχα ασφαλές καταφύγιο, πιστεύοντας ότι ο ρόλος του Κατάρ ως μεσολαβητή θα τους προστάτευε. Έκαναν λάθος. Όχι μόνο φαίνεται πως οι Ισραηλινές Ένοπλες Δυνάμεις χρησιμοποίησαν αεροπορικά πλήγματα και όχι μυστική δράση, αλλά και πληροφορίες από την Ουάσιγκτον δείχνουν πιθανό συντονισμό με τον Λευκό Οίκο. Οι Αμερικανοί διπλωμάτες συχνά έβλεπαν τη Χαμάς ως εμπόδιο στις προσπάθειες για ειρηνευτική διαδικασία, ενώ Ευρωπαίοι και ο Τζον Κέρι προσπαθούσαν να τη θεωρήσουν δυνητικό συνομιλητή. Το Ισραήλ την αντιμετωπίζει ως υπαρξιακή απειλή και έδρασε αναλόγως. Πέρα από τη Χαμάς; Η Τουρκία θα μπορούσε να είναι επόμενη Το Ισραήλ έχει ιστορικό καταδίωξης τρομοκρατών οπουδήποτε κι αν βρεθούν – από τους υπεύθυνους της σφαγής του Μονάχου το 1972 μέχρι τα χτυπήματα κατά της ΟΑΠ στην Τυνησία. Σήμερα, οι ηγέτες της Χαμάς κατανοούν ότι ούτε η Γάζα, ούτε το Ιράν, ούτε το Κατάρ είναι ασφαλή. Το τελευταίο τους καταφύγιο είναι η Τουρκία , όπου η Χαμάς έχει γραφεία στην Κωνσταντινούπολη για χρηματοδότηση και σχεδιασμό επιθέσεων. Το ΝΑΤΟ δεν θα τους σώσει Η συμμετοχή της Τουρκίας στο ΝΑΤΟ δεν ισοδυναμεί με ασυλία. Το Άρθρο 5 απαιτεί συναίνεση, κάτι που δεν είναι δεδομένο. Η Σουηδία και η Φινλανδία έχουν αγανακτήσει με την εκβιαστική στάση της Άγκυρας κατά την ένταξή τους, ενώ οι ΗΠΑ μπορούν επίσης να ασκήσουν βέτο. Επιπλέον, η αρχή της αυτοάμυνας δεν ισχύει για τον επιτιθέμενο: αν η Τουρκία λειτουργεί μέσω της Χαμάς ως τρομοκρατικού βραχίονα, τότε θεωρείται ότι πυροβόλησε πρώτη και το Ισραήλ έχει δικαίωμα απάντησης. Ο συγγραφέας καταλήγει ότι, όπως το Ισραήλ δεν δίστασε να χτυπήσει στο Κατάρ και στο παρελθόν στην Τυνησία, έτσι μπορεί να δράσει και στην Τουρκία . Αν η Άγκυρα είναι σοφή, θα πρέπει να εκδώσει τα στελέχη της Χαμάς ή τουλάχιστον να τα απομακρύνει για να αποφύγει καταστροφικό πλήγμα...

Ο Μακρόν, ροκανίζει τον χρόνο σκορπώντας τρόμο, αλλά οι Γάλλοι ήδη σχεδιάζουν να βγούν ΟΛΟΙ στους δρόμους! Ο Μακρόν χρησιμοποιεί τον μπαμπούλα του χάους και του χρέους, και τη Ρωσία ως τη μεγάλη γεωπολιτική απειλή, ώστε να κρατηθεί στην εξουσία! Κατάντησε πια μια μηχανή που, για να συνεχίσει να δουλεύει, «καταναλώνει» πρωθυπουργούς σαν να ’ναι κέρματα! Ο Μακρόν δεν έχει άλλους λαγούς να βγάλει απ’ το καπέλο του. Όπως είχε ήδη προδιαγραφεί από τα τέλη του περασμένου μήνα, χθες έχασε και τον τέταρτο πρωθυπουργό του σε δύο χρόνια, τον Φρανσουά Μπαϊρού. Ο Μακρόν όρισε τώρα τον πέμπτο στη σειρά πρωθυπουργό, τον μέχρι σήμερα υπουργό Ενόπλων Δυνάμεων Σεμπαστιάν Λεκορνί. Ο οποίος μάλλον δεν θα καταφέρει ούτε αυτός να περάσει τον περιβόητο προϋπολογισμό περικοπών δαπανών, που βρίσκει αντίθετο το 84% των Γάλλων, και το αδιέξοδο θα συνεχιστεί για τον Γάλλο πρόεδρο, που απλά θα έχει σπρώξει το πρόβλημα λίγο παρακάτω, ροκανίζοντας κι άλλον χρόνο στην καρέκλα του. Το ζητούμενο, όμως, δεν είναι ένας ακόμα πρωθυπουργός. Οι Γάλλοι θέλουν το «κεφάλι» του Μακρόν. Αυτόν βαρέθηκαν και τις πολιτικές του. Κι έτσι, ο Μακρόν, αφού δεν μπορεί πια να πείσει, καταφεύγει στη γνωστή συνταγή, που αποτελεί διαχρονικά το τελευταίο καταφύγιο των μη αρεστών πολιτικών: τον τρόμο. Το σενάριο είναι απλό: μπορεί στους πολίτες του να μην αρέσει πια, αλλά είναι προετοιμασμένοι για το χάος αν παραιτηθεί; Στο εσωτερικό, «η Γαλλία πνίγεται σ’ έναν ωκεανό χρέους», «η ζωή της χώρας βρίσκεται σε κίνδυνο» τόνιζε σε δραματικούς τόνους ο Μπαϊρού και χρησιμοποιούσε τον μπαμπούλα της Ελλάδας: η Γαλλία απειλείται με μια «ελληνικού τύπου κρίση χρέους» και με προσφυγή στο ΔΝΤ. Στο εξωτερικό, ο Μακρόν χρησιμοποιεί τη Ρωσία ως τη μεγάλη γεωπολιτική «απειλή για τη Γαλλία και την Ευρώπη», και πασχίζει να πείσει τους Γάλλους να στείλουν στρατό στον πόλεμο της Ουκρανίας. Με δυο λόγια, οι Γάλλοι απειλούνται πανταχόθεν, στο εσωτερικό από τη χρεοκοπία και στο εξωτερικό από τη Μόσχα. Η μόνη τους ελπίδα είναι ο… Μακρόν! Για το καλό τους, ας κλείσουν τη μύτη κι ας τον ανεχτούν. Δεν ξεκίνησε έτσι. Πριν από οκτώ χρόνια, ο πρωτοεμφανιζόμενος Μακρόν ήταν το παιδί-θαύμα της ευρωπαϊκής πολιτικής. «Ούτε αριστερά ούτε δεξιά – μόνο μπροστά» ήταν το σλόγκαν του φιλελεύθερου Μακρόν, που ήθελε να καταργήσει τις γνωστές πολιτικές διαχωριστικές γραμμές. Υποσχόταν λύσεις και ανάπτυξη για την πλειοψηφία. Όμως, γρήγορα αποδείχθηκε ότι η ανάπτυξη του Μακρόν σήμαινε σκανδαλώδη προνόμια για τις μεγάλες επιχειρήσεις και τον μεγάλο πλούτο. Οι φτωχοί παρέμειναν φτωχοί ή επιβαρύνθηκαν κι άλλο. Σήμερα, το χρέος της Γαλλίας είναι πράγματι το τρίτο υψηλότερο στην ευρωζώνη. Δεν είναι ψέμα ότι το μοντέλο δεν αποδίδει πια. Αλλά ο Γάλλος πρόεδρος δεν πείθει τους πολίτες πως οι περικοπές του είναι δίκαιες. Αντίθετα, θεωρούν ότι το μοντέλο Μακρόν, που πρακτικά είναι το ίδιο πολιτικό-οικονομικό μοντέλο που «φοριέται» πανομοιότυπα σε πολλά κράτη της Ε.Ε. από διάφορες κυβερνήσεις, είναι που δημιουργεί το πρόβλημα: δυσανάλογα βάρη στους οικονομικά ασθενέστερους, ενώ οι μεγάλες επιχειρήσεις κερδοσκοπούν ασύδοτα σε κάθε τομέα. Το 63% των Γάλλων δηλώνει τώρα ότι προτιμά να προκηρυχτούν εκλογές . Ο Μακρόν, από την άλλη, δεν είναι συνταγματικά υποχρεωμένος να προκηρύξει νέες εκλογές και δεν έχει καμία όρεξη να το κάνει. Οι τελευταίες δημοσκοπήσεις, στις αρχές Σεπτεμβρίου, δείχνουν ότι το κόμμα της Λεπέν θα ερχόταν πρώτο (33% στον πρώτο γύρο), με αμφίβολη όμως αυτοδυναμία. Η αριστερή συμμαχία του Μελανσόν θα έπαιρνε 25% και οι κεντρώοι του Μακρόν θα έρχονταν τρίτοι και καταϊδρωμένοι, με μόλις 15%. Οπότε, ο Μακρόν κοίταξε να κρατηθεί πάση θυσία στην προεδρία, διορίζοντας έναν ακόμη πρωθυπουργό για να περάσει τον προϋπολογισμό. Για να έχει, όμως, ρεαλιστικές πιθανότητες αυτή τη φορά, ο Μακρόν πρέπει να έρθει σε συμφωνία με τους Σοσιαλιστές, ώστε να στηρίξουν τον προϋπολογισμό. Οι Σοσιαλιστές, πάντως, δεν έχουν καμιά διάθεση να υπερψηφίσουν έναν προϋπολογισμό ραγδαίων περικοπών, που θα πλήττει τους συνταξιούχους, τους ασθενέστερους και όχι τον μεγάλο πλούτο. Θέλουν μια συμφωνία να επιβληθεί ένας νέος φόρος περιουσίας στους υπερπλούσιους, τουλάχιστον 2% ετησίως σε όσους έχουν περιουσία άνω των 100 εκατομμυρίων ευρώ. Αλλά ο Μακρόν είναι κατηγορηματικά αντίθετος σε αυτό. Θεωρεί ότι έτσι θα υπονόμευε το φιλοεπιχειρηματικό προφίλ του. Στο μεταξύ, για σήμερα, 10 Σεπτεμβρίου, έχουν οργανωθεί μεγάλες διαμαρτυρίες στη Γαλλία, με το σύνθημα «Ας μπλοκάρουμε τα πάντα». Παρόμοιες και ακόμα μεγαλύτερες απεργίες αναμένονται και στις 18 Σεπτεμβρίου. Ο Γάλλος πρόεδρος ποντάρει στο γεγονός ότι, αφού πρακτικά δεν υπάρχει τώρα κυβέρνηση ενάντια στην οποία να διαμαρτυρηθούν οι Γάλλοι στους δρόμους, οι κινητοποιήσεις θα ξεφουσκώσουν πριν γιγαντωθούν. Αλλά η χώρα του έχει παρελθόν σε τέτοιες κινητοποιήσεις, που ξεκινούν άμορφα και απολιτικά, αλλά στη συνέχεια παίρνουν διαστάσεις, όπως τα Κίτρινα Γιλέκα . Μπορεί ο Μακρόν να πασχίζει να τον ανεχθούν ως το 2027 οι Γάλλοι, έστω κι ανόρεχτα, ως μια λύση ανάγκης, αλλά η αστάθεια της Γαλλίας είναι δικό του έργο...

… Μητσοτακική ανάπτυξη: Όταν η Ντόρα αμφισβητεί τον Κυριάκο! Μαζί με όλα τα άλλα, ο Μητσοτάκης το Σαββατοκύριακο που πέρασε στη ΔΕΘ χρησιμοποίησε και τον όρο «συμμετοχική ανάπτυξη», προβάλλοντάς την ως δήθεν τον μεγάλο στόχο και συνάμα επίτευγμα της κυβέρνησής του. Μόνο που και σε αυτό η αλήθεια είναι εντελώς διαφορετική… Η εικονική πραγματικότητα που θέλησε να παρουσιάσει από τη Θεσσαλονίκη έρχεται άλλωστε σε συνέχεια των κυβερνητικών διθυράμβων. Για «δυναμική» ανάπτυξη της οικονομίας μιλούσε πρόσφατα ο ίδιος, για «ισχυρή τροχιά ανάπτυξης» με «υπόστρωμα την πολιτική και δημοσιονομική σταθερότητα» το οικονομικό επιτελείο του και ούτω καθεξής. Τους διαψεύδουν, όμως, ακόμη και οι αριθμοί. Όπως και η… Ντόρα Μπακογιάννη! Τα επίσημα στοιχεία της ΕΛ.ΣΤΑΤ. δείχνουν ότι η ανάπτυξη στο δεύτερο τρίμηνο του 2025 ήταν μόλις 1,7%. Και για το σύνολο του έτους οι προβλέψεις είναι 2,3%, αριθμός που, αν και ακούγεται θετικός, στην πράξη είναι εντελώς απογοητευτικός. Η κυβέρνηση προσπαθεί να οχυρωθεί πίσω από το γεγονός ότι ο μέσος όρος της ευρωζώνης προβλέπεται πολύ χαμηλότερος. Αλλά κι αυτό είναι μια καθαρά επικοινωνιακή σοφιστεία. Ακόμα κι αν στην ώριμη οικονομία της Γερμανίας το 1,5% θεωρείται αξιοπρεπές, για την Ελλάδα ύστερα από δεκαετή κρίση, το 1,7% είναι καθαρά χαμηλή ανάπτυξη, διότι η χώρα χρειάζεται πολύ πιο ισχυρούς ρυθμούς για να ανακάμψει πραγματικά. Κι αφού οι αριθμοί γοητεύουν το Μαξίμου, να υπενθυμίσουμε την κλίμακα των ρυθμών ανάπτυξης: Έως 1% σημαίνει στασιμότητα, 1%-2% είναι χαμηλή ανάπτυξη, 2%-2,5% θεωρείται μέτρια και πάνω από 2,5% αρχίζει να γίνεται κανονική ή ικανοποιητική… Άρα, ακόμη και το 2,3%, αν και εμφανίζει κάποια κίνηση προς τα πάνω, δείχνει ότι η χώρα παραμένει εγκλωβισμένη στα όρια του «μέτριου» ή «χαμηλού» ρυθμού, χωρίς ουσιαστικές αλλαγές στα κοινωνικά και οικονομικά προβλήματα. Οι δε διεθνείς οργανισμοί (ΟΟΣΑ, ΔΝΤ), όπως και η Τράπεζα της Ελλάδος, προβλέπουν για το 2025-2026 ανάπτυξη μόλις 2%-2,5%… Το έλεγε λίγο πριν γίνει κυβέρνηση το 2019 η Ν.Δ. ως τομεάρχης Οικονομίας και η Ντόρα Μπακογιάννη. «Η Ελλάδα είναι εγκλωβισμένη στην παγίδα της χαμηλής ανάπτυξης» τόνιζε, καθώς ο ρυθμός κυμαινόταν τότε γύρω στο 2%. Όπως συμβαίνει και σήμερα, ύστερα από έξι και πλέον χρόνια! Και με χαμηλή ανάπτυξη δεν πέφτει η ανεργία, ειδικά στους νέους, μειώνονται οι δυνατότητες για κοινωνικές παροχές, το χρέος ως ποσοστό του ΑΕΠ δεν βελτιώνεται και η απόσταση από τις ανταγωνιστικές οικονομίες παραμένει μεγάλη. Εν κατακλείδι, το αφήγημα περί «συμμετοχικής ανάπτυξης» του κ. Μητσοτάκη είναι κι αυτό περισσότερο ένα επικοινωνιακό τέχνασμα, παρά μια πραγματική πολιτική για να βγει η χώρα από το τέλμα. Είναι κοινός τόπος άλλωστε ότι το κυβερνητικό «success story» βασίζεται στην υπερφορολόγηση , με τη μεσαία τάξη, τους μισθωτούς και τις μικρές επιχειρήσεις να πιέζονται ασφυκτικά -παρά τα ψίχουλα που τώρα τους επιστρέφονται»-, ώστε να δημιουργούνται τα πολυπόθητα δημοσιονομικά πλεονάσματα…

...Μιάς εβδομάδας υπόθεση! Οι ρηξικέλευθες λύσεις είναι πάντα απλές. Συνεπώς απλός κι ο τρόπος για να σωθεί η Ελλάδα. Μιας εβδομάδας υπόθεση. Όπου ο εκλεκτός που θα ηγηθεί της επανάστασης θα: – Δημεύσει τα κλεμμένα από τα λαμόγια της μεταπολίτευσης, που ακολουθούν πιστά τον κατσαπλιαδισμό που καθιέρωσαν τα αντίστοιχα λαμόγια που έφαγαν τον Καποδίστρια. Κατόπιν θα τους χώσει μέσα ή θα του διώξει από την Ελλάδα – Στήσει ένα πραγματικό εθνικό κράτος. Όπου θα υπάρχουν κανόνες στην ελεύθερη αγορά κι όποιος δεν τους τηρεί θα πηγαίνει μέσα – Χτίσει ένα δημόσιο με την αφρόκρεμα των Ελλήνων. Στελεχωμένο με τα απαραίτητα άτομα ώστε να παίρνουν σοβαρούς μισθούς για να επιτελούν χαρούμενοι το έργο τους. – Επαναφέρει την εθνική παιδεία συντρίβοντας τη wokeίλα – Στείλει στην ευχή της Παναγιάς τους… πρόσφυγες από χώρες που δεν έχουν πόλεμο προς διάσωση του Έθνους – Κουνήσει το μαντίλι στην καταρρέουσα Ευρώπη, συνάπτοντας νέα οικονομική, αμυντική, πατριωτική συμφωνία με τον Τραμπ ( καλώς ή κακώς είναι εθνικιστής και το αποδεικνύει στο πεδίο, άρα οι όποιες διαφωνίες περιττές ). Τα παραπάνω έχουν ξαναγραφτεί. Τα επαναλαμβάνουμε καθώς ακούμε και διαβάζουμε διάφορα, με αφορμή τη λαϊκή οργή που εκδηλώνεται πλέον στους δρόμους, περί αντισυστημικών – λαϊκών σωτήρων όπου ένεκα μητσοτακικής ανικανότητας βγήκαν στο προσκήνιο δίχως να έχουν την παραμικρή ιδέα από πολιτική. Για να ορθοποδήσει η Ελλάδα χρειάζεται μπαρουτοκαπνισμένο συστημικό πολιτικό για ευνόητους λόγους. Ο οποίος θα κάνει σημαία τα ανωτέρω. Δένδιας, για γέλια. Τσίπρας, προδότης. Καραμανλής, πατριώτης, αλλά δεν νομίζουμε ότι θέλει να βγει μπροστά. Ο μόνος που μένει και έχει έμπρακτα πατριωτικά διαπιστευτήρια, μυαλό, πείρα, θάρρος και ψυχή παρά τις αδιανόητες μακακίες του, είναι ο Σαμαράς. Κι ο Τσώρτσιλ μακακίστηκε επανειλημμένως, αλλά την κρίσιμη στιγμή λειτούργησαν στο έπακρο πατριωτισμός, μυαλό, πείρα, θάρρος και ψυχή. Αποτέλεσμα; Να μη μιλάμε σήμερα όλοι Γερμανικά! Δεκτές όποιες άλλες ρεαλιστικές λύσεις. Antinews

Η Τουρκία σε ρόλο «προστάτη» του πάμπλουτου Εμιράτου H Τουρκία του Ερντογάν, δεν θα έχει καλό τέλος. Όποιος τα βάζει με το Ισραήλ, νικητής δε βγαίνει. Κι αυτό επειδή οι Εβραίοι έχουν το βαθύ κράτος των ΗΠΑ με το μέρος τους... Τουρκικά μαχητικά F-16 απογειώθηκαν από το Κατάρ μαζί με Rafale της QAF για να αντιμετωπίσουν τα ισραηλινά μαχητικά! Σε κατάσταση συναγερμού τέθηκε η γιγαντιαία τουρκική αεροπορική βάση στο Κατάρ χθες, λίγα λεπτά πριν οι ισραηλινοί πύραυλοι κτυπήσουν το κτίριο που θα διεξάγονταν το συμβούλιο της Χαμάς και θα αποφάσιζαν αν θα απελευθέρωναν των 48 Ισραηλινούς ομήρους βάσει του σχεδίου Τραμπ! Τα ραντάρ της τουρκικής βάσης εντόπισαν τα εισερχόμενα ίχνη των ισραηλινών πυραύλων αέρος-εδάφους, αλλά μέχρι εκεί. Εν συνεχεία -και μετά το κτύπημα- τουρκικά μαχητικά πραγματοποίησαν κοινές αποστολές με τα καταριανά Rafale και Eurofighter εξορμώντας από την βάση Ταρίκ μπιν Ζιγάντ (Ντουχάν), νοτιοδυτικά της Ντόχα. Οι ισραηλινοί πύραυλοι εκτοξεύθηκαν από ισραηλινά αεροσκάφη από την περιοχή του Κόλπου, μετά από μία πτήση τους μέσω Συρίας, Ιορδανίας και Ιράκ, χώρες που δεν διαθέτουν σοβαρά συστήματα έγκαιρης προειδοποίησης (η Ιορδανία, συν της άλλοις, είναι ουσιαστικά «δορυφόρος» του Ισραήλ). Η τουρκο-καταριανή επιχείρηση COMAO, έγινε περισσότερο για να αποτραπεί δεύτερο κύμα επιθέσεων, αλλά οι Ισραηλινοί είχαν περιοριστεί στον στόχο τους και δεν επέκτειναν το εύρος της επιχείρησης. Στις 30 Ιουλίου 2024 έξι μαχητικά αεροσκάφη F-16 που ανήκουν στην τουρκική Πολεμική Αεροπορία αναπτύχθηκαν μόνιμα στο Κατάρ. Με την άφιξη των F-16 αυξήθηκε σημαντικά η παρουσία των τουρκικών ενόπλων δυνάμεων στους στρατώνες Tariq bin Ziyad, όπου εδρεύει η Κοινή Συνδυασμένη Διοίκηση Τουρκίας-Κατάρ. Η Πολεμική Αεροπορία του Κατάρ έχει διαθέσει μαχητικά αεροσκάφη Rafale στην κοινή μοίρα. Η βάση δημιουργήθηκε για να αποτρέψει την εισβολή στο Κατάρ, Σαουδικής Αραβίας, ΗΑΕ, Μπαχρέιν και Αίγυπτου, το 2017 στην κρίση που προκλήθηκε από την συμφωνία του Κατάρ με το Ιράν για το κοίτασμα «Παρς» στην ενδιάμεση θαλάσσια περιοχή του Κόλπου. Και μην ξεχνάμε και την παρουσία της μεγάλης αμερικανικής βάσης στο Κατάρ, της μεγαλύτερης στην Μέση Ανατολή, που έχει δικά της υπερσύγχρονα συστήματα έγκαιρης προειδοποίησης που είναι διασυνδεδεμένη στο παγκόσμιο σύστημα έγκαιρης προειδοποίησης των ΗΠΑ. Το ερώτημα είναι πώς δεν «συνελήφθησαν» από το δίκτυο έγκαιρης προειδοποίησης του Κατάρ που λόγω της απειλής που δεχόταν στο παρελθόν από το Ιράν, αλλά και πιο πρόσφατα από Σαουδική Αραβία, ΗΑΕ, Αίγυπτο κλπ. έχει αναπτύξει κάτι που φαινόταν ότι θα μπορούσε να ανταποκριθεί σε τέτοιες καταστάσεις κρίσης. Η απάντηση είναι απλή: Κάποιοι έκαναν τα «στραβά μάτια» προκειμένου νε εξοντωθεί η ηγεσία της Χαμάς, άσχετα με τις δημόσιες δηλώσεις. Πάντως, τα τουρκικά μαχητικά αεροσκάφη F-16 που σταθμεύουν στην αεροπορική βάση του Κατάρ ξεπέρασαν τις 1.000 ώρες πτήσης, σηματοδοτώντας ένα κρίσιμο ορόσημο στη στρατιωτική συνεργασία μεταξύ Τουρκίας και Κατάρ, σύμφωνα με το τουρκικό Υπουργείο Άμυνας. Η Διοίκηση Αεροπορικού Στοιχείου της Συνδυασμένης Διοίκησης Κοινής Δύναμης (KTBMK) του Κατάρ-Τουρκίας, η οποία λειτουργεί υπό την κοινή δομή δυνάμεων, ολοκλήρωσε την 1.000ή ώρα πτήσης της, τον περασμένο Ιούνιο, ενώ διεξήγαγε ασκήσεις εκπαίδευσης με αεροσκάφη των ενόπλων δυνάμεων του Κατάρ, συμπεριλαμβανομένων των μαχητικών Eurofighter Typhoon, Rafale και F-15. Εκτός από τα αεροπορικά μέσα, δύο περιπολικά σκάφη κλάσης Tuzla του τουρκικού Ναυτικού αναπτύχθηκαν μόνιμα επίσης στο Κατάρ στις 26 Ιουλίου 2024, μετά από τελετή στη Διοίκηση Ναυτικής Βάσης Aksaz.

Οι εξαγγελίες της ΔΕΘ, δεν ήταν για το...καλό των Ελλήνων, αλλά για...το καλό το δικό του! Για το...δικό του καλό επίσης, έκανε ban από τη συνέντευξη τύπου της ΔΕΘ τις εφημερίδες "δημοκρατία", "Documento", "EfSyn", "Eστία" και "Kontra". Γιατί, όπως ξέρει και η Σία μας, είναι οπαδός της ανεξάρτητης δημοσιογραφίας... Η φετινή ΔΕΘ δεν ήταν πολιτική ομιλία. Ήταν καραγκιοζιλίκι. Ένα σόου πυροτεχνημάτων από το Kτήνος, που ανέβηκε στο βήμα για να μοιράσει ψεύτικες υποσχέσεις σε έναν λαό που στενάζει. Εξήγγειλε «φορολογική επανάσταση» που θα εφαρμοστεί το… 2026, μηδενικούς φόρους για νέους που δεν πληρώνουν ούτως ή άλλως, «δημογραφικά κίνητρα» για ελάχιστους πολύτεκνους, αυξήσεις συντάξεων που θα τις καταπιεί η ακρίβεια, κατοικίες σε στρατόπεδα και κατάργηση ΕΝΦΙΑ σε χωριά. Στα λόγια, μεγαλοπρεπές πακέτο, στην πράξη, ψίχουλα που δεν φτάνουν ούτε για τα βασικά. Κι όλα αυτά, σε μια Ελλάδα κατασπαραγμένη: Από τον Covid, από τις φωτιές, από τις πλημμύρες – με κορύφωση τον Daniel που έσβησε τη Θεσσαλία από τον χάρτη. Σε μια Ελλάδα που αυξάνει κατά 80% τις εισαγωγές τροφίμων γιατί ο πρωτογενής τομέας καταστράφηκε. Σε μια Ελλάδα όπου οι ένστολοι πήραν ψίχουλα μόνο και μόνο επειδή το καθεστώς φοβήθηκε τις αντιδράσεις τους. Η ΔΕΘ του 2025 δεν ήταν πολιτική πρόταση. Ήταν η τρίτη κλωτσιά, μετά τον ΟΠΕΚΕΠΕ και τα Τέμπη, για να ξεκουμπιστεί αυτός και η φάρα του. Να μιλήσουμε και λίγο σοβαρά...πριν το ψητό! Για να λέμε τα πράγματα με τ' όνομα τους, πρώτα θα μιλήσουμε με τη γλώσσα της αλήθειας, όπως πάντα, για να καταλάβουμε το γιατί ανέβηκε προχτές στη Θεσαλλονίκη και έπαιξε όλο αυτό το θέατρο, διότι περί αυτού πρόκειται. Ουσιαστικά, αυτό το κακομαθημένο τσογλάνι των 50φεύγα, δεν είναι ούτε...ψυχοπονιάρης, ούτε πατριώτης, ούτε καν...άνθρωπος δεν είναι με καρδιά και αισθήματα. Ένα ανθρωπόμορφο τέρας είναι και λίγα λέω. Γιατι και τέρας να είσαι, μια στάλα ψυχής την έχεις να πάρει η ευχή! Αυτό το Κτήνος, δεν έχει ούτε αυτό! Και ξέρω πολύ καλά τι λέω και αναλαμβάνω πλήρως την ευθύνη των λεγομένω μου. Εδώ ρε παιδιά, δεν ίδρωσε κάν το αυτί του για τα θύματα των Τεμπών , εφ' όσον - εάν λαβουμε υπ' όψη μας τη Καρυστιανού, τα στοιχεία αλλά και τους άλλους ερευνητές της υπόθεσης - δε δίστασε, αμέσως μετά την είδηση του ατυχήματος, να στείλει την άλλη κι όλας μέρα μπουλντόζες να...μπαζώσουν με σαφή διαταγή " Θάψτε τα όλα, εξαφανίστε τα όλα, σβήστε κάθε ίχνος ενοχοποιητικού στοιχείου " και έκανε τον Αγοραστό και τον Τριαντόπουλο να τρέχουν με ...χίλια για να καλύψουν τα...ακάλυπτα. Δε σεβάστηκε ούτε τα σώματα - το κυριότερο - των αδικοχαμένων παιδιών, τα οποία βρέθηκαν πολύ αργότερα, εκεί που πέταξαν τα μπάζα οι κακούργοι. Είναι δυνατόν λοιπόν αυτό το απάνθρωπο τέρας με μορφή ανθρώπου , να σεβαστεί και νοιαστεί για τους...πολύτεκνους, τους νέους μας, τις πολύτεκνες οικογένειες ή ό,τι άλλο έχει αυτή η κοινωνία; Είναι σα να λέμε, ότι ένας μεγαλέμπορας ναρκωτικών, ότι θα ...νοιαστεί για τη ποιότητα του ναρκωτικού που πλασάρει και το αν αυτό μπορεί να σκοτώσει τους χρήστες. Σοβαρολογούμε τώρα; Σας γράφω όπως βλέπετε, με τη μορφή του καθαρού ορθολογισμού και όχι με τη ψυχή ενός ορκισμένου εχθρού του, όπως εγώ, που μιλάει με βάση το συναίσθημα. Και καλά, εντάξει. Να παραδεχθώ πως οι - καθώς πρέπει - αναλυτές και δημοσιογράφοι, όπως ο Μανώλης ο Κωττάκης πχ., που γράψανε ή είπανε στα τηλεπαράθυρα πως...πράγματι, τα εξαγγελόμενα είναι μια ...ανάσα για το πόπολο, που ΔΕΝ είναι. Αλλά ας πούμε ότι είναι. Σε ποιά περίοδο της θητείας του τα εξαγγέλλει; Στη δεύτερη και μάλιστα στα μέσα της δεύτερης. Γιατί όχι στη πρώτη και μάλιστα στις αρχές της πρώτης; Τόσο δύσκολο ήταν; Και μη μου πείτε " Μα, τα μνημόνια, η κακή οικονομία" και μπούρδες μπλέ. Ελάτε τώρα, έλεος! Υπήρχε ακόμη πολύ ψωμί για να αλλάξει τα αποτελέσματα των πεπραγμένων Τσίπρα. Υπήρχε μαγιά, που λέμε. Εξ' άλλου, λίγο πριν την πτώση του ΣΥΡΙΖΑ, υπήρξε κάτι που μέτρησε πολύ. Το τέλος των μνημονίων. Και μετά, ηρθαν οι ...μέλισσες και μαζί τους ο γόνος του Δράκουλα με τη συνεπικουρία του Σαμαρά - μη ξεχνιώμαστε. Πυροτεχνήματα σε μια Κατεστραμμένη Ελλάδα Ας πούμε, για χάρη της συζήτησης ότι αυτά τα μέτρα – οι μειώσεις φόρων, τα μικρά επιδόματα, οι «δημογραφικές» υποσχέσεις – θα μπορούσαν να είναι μια αρχή . Έστω ισχνή, έστω μπαγαπόντικη, αλλά μια αρχή . Αυτό όμως θα είχε νόημα μόνο το 2018και πέρα , όταν τελείωναν θεωρητικά τα μνημόνια και μια νέα κυβέρνηση, που γνώριζε εκ των προτέρων ότι η ελληνική κοινωνία βρισκόταν σε φάση...λίγο πριν την καταστροφή, οπότε μπορούσε να δείξει καλές προθέσεις. Σήμερα όμως, σε μια Ελλάδα κατασπαραγμένη από συμφορές, για ποιά αρχή μιλάμε όταν η πατρίδα μετά απο μια διακυβέρνηση παντελώς ανίκανη, βρίσκεται ολοσχερώς κατεστραμμένη, εφ' όσον έχει υποστεί τις...δέκα πληγές του Φαραώ σχεδόν; Τι να πρωτοπούμε και τι να θυμηθούμε: Την πανδημία του Covid που άφησε χιλιάδες μικρομεσαίους κατεστραμμένους; Τα καλοκαίρια που έγιναν... στάχτη στον Ευβοϊκό, στην Αττική, στη Πελοπόννησο, στα νησιά, στη Μακεδονία και τον Έβρο; Τις πλημμύρες που σβήνουν από τον χάρτη ολόκληρες περιφέρειες, με κορυφαία την καταστροφή του Daniel στη Θεσσαλία; Εκεί όπου οι αγρότες περιμένουν αποζημιώσεις που δεν ήρθαν ποτέ και, κατά πάσα πιθανότητα, δεν θα έρθουν; Την ασταμάτητη ροή λαθραίων που σαν αλογόμυγες, αρπάζουν, κλέβουν, σκοτώνουν, βιάζουν και ...νομιμοποιούνται; Τη σταδιακή παραχώρηση εθνικής κυριαρχίας στους εχθρούς της πατρίδας; Ή μήπως την αδιανόητη εμπλοκή της Ελλάδας σε ένα πόλεμο...ξένων συμφερόντων κάνοντα εχθρό μια τεράστια χώρα, την δεύτερη (ή μήπως πρώτη;) υπερδύναμη στον κόσμο, τη Ρωσία, που στοίχισε στη πατρίδα πάρα πολύ ακριβά; Όταν μια χώρα βρίσκεται σε τέτοιο σημείο καταστροφής, με τον πρωτογενή της τομέα σφαγμένο και παραδομένο στο έλεος των οποιοδήποτε, με την ακρίβεια να θερίζει και την ενέργεια (ρεύμα, βενζίνη κλπ) να είναι παιχνιδάκι χοντρής κονομισιάς στα χέρια των ολιγαρχών, την οικονομία της ισοπεδωμένη και τον λαό της εξαθλιωμένο, είναι δυνατόν να λέμε ότι αυτά τα μέτρα που παρουσιάστηκαν στη ΔΕΘ είναι ...μια «αρχή»; Μα αυτό δεν είναι αρχή. Είναι η επιτομή της προσβολής. Ενώ μιλά το Κτήνος για «ανάπτυξη» για παράδειγμα, η Ελλάδα των τελευταίων έξη ετών έχει αυξήσει κατά 80% τις εισαγωγές τροφίμων λόγω της καταστροφής που έχει υποστεί ο πρωτογενής τομέας! Οπωροκηπευτικά που παλιά τα παρήγαγε σε αφθονία. Κρέας και πουλερικά , γιατί οι στάβλοι και οι μονάδες βυθίστηκαν στην ενεργειακή κρίση. Τυριά και γαλακτοκομικά , ενώ η χώρα ήταν αυτάρκης. Ο πρωτογενής τομέας λοιπόν έχει διαλυθεί. Οι πυρκαγιές κατέκαψαν χωράφια και στάνες, οι πλημμύρες έπνιξαν σοδειές, και οι «ζωικές πανδημίες» αντιμετωπίστηκαν με τον πιο βάρβαρο τρόπο: τη σφαγή χιλιάδων ζώων . Όχι σχέδιο στήριξης, όχι αναδιάρθρωση. Μόνο το «πονάει δόντι, κόβει κεφάλι». Κι έρχεται μετά ο ίδιος αυτός (απ)άνθρωπος, μετά από αυτά τα έργα της κυβέρνησης του, να έχει το απύθμενο θράσος (διότι περί θράσους πρόκειται) να εξαγγείλει στη ΔΕΘ «φοροελαφρύνσεις» και «κίνητρα», τη στιγμή που η Ελλάδα έχει γίνει εισαγωγέας ακόμη και για τις πατάτες και το γάλα της! Ο Μητσοτάκης λοιπόν, δεν εξήγγειλε μέτρα για μια ζωντανή χώρα που ψάχνει προοπτική. Εξήγγειλε ψίχουλα σε μια χώρα κατεστραμμένη, που βουλιάζει από καταστροφές, από ακρίβεια, από την αποδιάρθρωση της παραγωγής της. Έδωσε υποσχέσεις που θα είχαν νόημα πριν από επτά χρόνια. Σήμερα είναι απλά ειρωνεία. Και το κυριότερο; Δεν στοχεύουν στη λύση των προβλημάτων. Στοχεύουν στο να αγοράσουν χρόνο, να κρατήσουν σιωπηλές κάποιες επαγγελματικές κατηγορίες και να δώσουν την ψευδαίσθηση ότι «κάτι κινείται». Στην πραγματικότητα, πρόκειται για το ίδιο καραγκιοζιλίκι που είδαμε στον ΟΠΕΚΕΠΕ και στα Τέμπη. Η ΔΕΘ του 2025 είναι η τρίτη κλωτσιά που χρειάζεται για να φύγει αυτός και η φάρα του. Τι είπε και...τι δεν είπε! 1. «Μείωση φόρων 2%»: Η κοροϊδία με ημερομηνία λήξης Τι είπε: Μείωση 2 ποσοστιαίων μονάδων σε όλα σχεδόν τα κλιμάκια. Το παρουσίασε ως «τη μεγαλύτερη φορολογική επανάσταση των τελευταίων 50 χρόνων». Η αλήθεια: Ισχύει από το 2026 . Μέχρι τότε τίποτα. Κι όταν εφαρμοστεί, ο πληθωρισμός του 3–4% θα έχει ήδη καταπιεί το όφελος. Παράδειγμα: Μισθωτός με 20.000 € ετήσιο εισόδημα θα γλιτώσει ~400 €. Στο σούπερ μάρκετ έχει χάσει 700 € από τις αυξήσεις τιμών μόνο το τελευταίο έτος. Ο «σωτήρας» τον αφήνει με αρνητικό ισοζύγιο. 2. «Μηδενικός φόρος στους νέους»: Δώρο άδωρο Τι είπε: Όσοι είναι έως 25 με εισόδημα 20.000 € δεν θα πληρώνουν φόρο. Η αλήθεια: Οι περισσότεροι νέοι σπουδάζουν μέχρι τα 22–23, πάνε στρατό, και μπαίνουν στην αγορά δουλειάς γύρω στα 25. Άρα καλύπτονται για λίγους μήνες, πριν ξαναγίνουν κανονικοί φορολογούμενοι. Και το μέτρο ισχύει κι αυτό από το 2026! Επιπλέον, κάτι αντίστοιχο εφαρμόζεται ήδη στην Ευρώπη από το 2023! Η Κύπρος το τρέχει κανονικά . Ο Μητσοτάκης παρουσίασε το - «αντιγραφή από αλλού» - σαν δικό του κατόρθωμα. Παράδειγμα: 24χρονος με 900 € μισθό δεν πληρώνει φόρο ούτως ή άλλως. Στα 26 του θα φορολογείται κανονικά. Μια κοροϊδία με ημερομηνία λήξης. 3. «Δημογραφικά κίνητρα»: Μέτρα για τους λίγους Τι είπε: 0% φόρος για οικογένειες με 4 παιδιά, 9% για τρίτεκνους. Η αλήθεια: Στην Ελλάδα του 1,4 παιδιού ανά γυναίκα, οι πολύτεκνοι είναι μόλις 3–4%. Το μέτρο αφορά ελάχιστους και δεν αγγίζει τα πραγματικά αίτια της υπογεννητικότητας: μισθούς πείνας, στεγαστικό αδιέξοδο, πανάκριβη φροντίδα παιδιών. Παράδειγμα: Οικογένεια με 4 παιδιά και εισόδημα 18.000 € γλιτώνει 1.500 € φόρο. Όμως χρειάζεται 25.000 € για να ζήσει. Το κράτος της λέει «σου χαρίζω 1.500 €», αλλά την αφήνει να βουλιάξει στο κόστος ζωής. 4. «Αυξήσεις στις συντάξεις»: Υποσχέσεις με αστερίσκους Τι είπε: Αυξήσεις συντάξεων από τον προϋπολογισμό του 2026. Η αλήθεια: Οι αυξήσεις εξαρτώνται από τα πλεονάσματα· φέτος 4,8% ΑΕΠ, του χρόνου άγνωστο. Κι ακόμη κι αν δοθούν, η ακρίβεια τα εξαφανίζει. Παράδειγμα: Συνταξιούχος με 800 € παίρνει αύξηση 24 € τον μήνα. Μόνο το ρεύμα ανέβηκε 40 €. Ο απολογισμός είναι μείον 16 € κάθε μήνα. 5. «Σπίτια από στρατόπεδα»: Ανέκδοτο σε χώρα με άδεια σπίτια Τι είπε: Κατοικίες από ανενεργά στρατόπεδα για τους νέους. Η αλήθεια: Η Ελλάδα δεν έχει φορέα κοινωνικής στέγης εδώ και δεκαετίες. Κι όμως, σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη το 20% των σπιτιών είναι κλειστό, ενώ η αγορά έχει παραδοθεί στην κερδοσκοπία του Airbnb. Παράδειγμα: Ο φοιτητής που πληρώνει 500 € για γκαρσονιέρα στα Πατήσια δεν θα μετακομίσει ποτέ σε… στρατόπεδο. Κι ούτε θα πέσουν τα ενοίκια με τέτοιες φαντασιώσεις. 6. «Κατάργηση ΕΝΦΙΑ σε χωριά»: Σταγόνα για λίγους Τι είπε: Κατάργηση ΕΝΦΙΑ σε οικισμούς κάτω των 1.500 κατοίκων. Η αλήθεια: Το μέτρο αφορά λίγους ιδιοκτήτες και δεν λύνει κανένα από τα μεγάλα προβλήματα στις πόλεις. Ούτε δημιουργεί δουλειές και υποδομές στην ύπαιθρο. Παράδειγμα: Ιδιοκτήτης γλιτώνει 80 € τον χρόνο για το πατρικό στο χωριό. Αυτό βαφτίζεται «κίνητρο» για να εγκαταλείψει την Αθήνα. Ποιος κοροϊδεύει ποιον; 7. Το πακέτο των 2 δισ.: Σταγόνα στον ωκεανό Ο ίδιος μιλά για «πακέτο 1,6–2 δισ. ευρώ». Αυτό είναι λιγότερο από το 1% του ΑΕΠ . Την ίδια στιγμή η ακρίβεια έχει αφαιρέσει πάνω από 20% της αγοραστικής δύναμης σε τρία χρόνια. Μιλάμε για ψίχουλα μπροστά σε ένα λαό που πεινάει. Γιατί τα είπε όλα αυτά; Όχι ασφαλώς για τους μορφωμένους και σοβαρούς Έλληνες. Δεν απευθύνθηκε στους ανθρώπους που ξέρουν να διαβάζουν πίνακες. Απευθύνθηκε στους κουρασμένους, στους απελπισμένους, σε εκείνους που θα πιαστούν από μια ψεύτικη ελπίδα. Σε αυτούς σέρβιρε πυροτεχνήματα. Αν αυτά τα μέτρα είχαν έρθει το 2019 όπως έγραψα προηγουμένως, στην αρχή της πρώτης του θητείας, ίσως να έδειχναν καλή πρόθεση. Σήμερα όμως, σε μια Ελλάδα κατεστραμμένη από την πανδημία, από τις φωτιές, από τις πλημμύρες – με κορύφωση την καταστροφή του Daniel στη Θεσσαλία, όπου ακόμη και σήμερα δεν έχουν δοθεί αποζημιώσεις, μοιάζουν με ειρωνεία. Οόσοναφορά δε τις ενισχύσεις σε ένστολους, δεν έγιναν από κοινωνική ευαισθησία. Έγιναν γιατί το καθεστώς ένιωσε την πίεση εκεί όπου πονούσε: μέσα στους μηχανισμούς που θεωρεί στήριγμα. Ψίχουλα δηλαδή για να σιγήσουν οι αντιδράσεις. Δεν ξέρω ειλικρινά, τι άλλο θα μπορούσα να γράψω. Είναι που ώρες-ώρες, το μυαλό...κολλάει και δεν έχει πλέον άλλο χώρο επεξεργασίας πληροφοριών. Μένει...μετέωρο. Η αλήθεια είναι ότι έχουμε ζήσει, αυτά τα καταραμένα χρόνια του Ψευτορωμαίϊκου, σχεδόν τα...πάντα. Προδοσίες, ψευτο-υποσχέσεις, καραμανλισμοί, παπανδρεϊσμοί, μητσοτακισμοί, σημιτισμοί... Χριστέ μου, δηλαδή. Πόσο πια να κατρακυλήσει μια χώρα για να πεί ότι...τέλειώσε, μέχρι εδώ ήταν; Μέσα στα χρόνια του Μητσοτακισμού, έχουμε ζήσει την αληθινή παράνοια, μα την αλήθεια. Και η παράνοια, όταν γίνεται τρόπος ζωής πια, όχι μόνο δεν παράγει λογική, αλλά κι αυτή ακόμη η λογική μετατρέπεται σε παράνοια . Όποιος τολμήσει να διεκδικήσει το δίκιο του, είναι...παρανοϊκός. Όποιος αποκαλέσει τον συμπατριώτη του..."πατριώτη", σήμερα είναι φασίστας και ακροδεξιός. Όποιος διανοηθεί να σηκώσει την ελληνική σημαία σπίτι του, γίνεται αυτόματα...εχθρός του καθεστώτος, λες και η Ελλάδα βρίσκεται υπό κατοχή ξένης δύναμης! Αλλά...μήπως δεν είναι υπό κατοχή; Οταν ένας πρωθυπουργός, κατηγορείται ευθέως για εγκλήματα πέμπτου βαθμού κακουργημάτων , και παρ' όλα αυτά, έχει το απύθμενο θράσος να ανέβει σε ένα βήμα και να εξαγγέλλει...παροχές , τι μπορεί να συζητήσει κανείς; Τίποτε περισσότερο από...παρανοϊσμούς. Η μόνη λύση, είναι μία: Ο Θεός και η Παναγιά . Αν κάνουμε το βήμα να αποδεχτούμε αυτή τη μόνη λύση, τότε και μόνο τότε, ο κόσμος θα έρθει και πάλι στα ίσια του. Αλλιώς...μας βλέπω όλους να παριστάνουμε τους Δελαπατρίδηδες . Τι γελάτε; Το θαρρείτε αστείο; Μισό βήμα απόσταση βρισκόμαστε. Ίσα που να ανοίξει η πόρτα του φρενοκομείου και να κλείσει πίσω μας, αφού περάσουμε το κατώφλι της... Πύρινος Λόγιος sergioschrys@outlook.com

6 Σεπτεμβρίου 2025, ο Κυριάκος Μητσοτάκης ανέβηκε στο βήμα της ΔΕΘ - Η Νύχτα που ο Κλέφτης Έγινε “Σωτήρας” Στις 6 Σεπτεμβρίου 2025, ο Κυριάκος Μητσοτάκης ανέβηκε στο βήμα της ΔΕΘ για να εκτελέσει την πιο κυνική πολιτική απάτη στην ιστορία της χώρας. Αυτό που παρουσίασε ως “φορολογική επανάσταση” είναι στην πραγματικότητα η τελειοποίηση του συστήματος εκμετάλλευσης που έχει καταστρέψει την Ελλάδα. Αυτή είναι η ανατομία μιας κυβέρνησης που έχει μετατρέψει τη φτώχεια σε επιχειρηματικό μοντέλο. Τα Μαθηματικά της Εξαπάτησης: Όταν τα Ψίχουλα Γίνονται “Επανάσταση” Το Σκάνδαλο των 33 Ευρώ ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΑΜΦΙΣΒΗΤΗΣΕΙ ΚΑΝΕΙΣ: Συνολικό κόστος “μεταρρύθμισης”: 1,6 δισ. ευρώ Δικαιούχοι: 4 εκατ. πολίτες ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟ ΟΦΕΛΟΣ ΑΝΑ ΑΤΟΜΟ: 33,3 ΕΥΡΩ ΤΟ ΜΗΝΑ Αυτό είναι το “επαναστατικό” μέτρο του Μητσοτάκη! Ένα καπουτσίνο την ημέρα! Ενώ η ακρίβεια έχει εκτοξευτεί κατά 40% από το 2019, ο “σωτήρας” προσφέρει 1,10 ευρώ την ημέρα. Είναι σαν να βάζει ένα τσιρότο σε έναν που αιμορραγεί μέχρι θανάτου. Η Μαθηματική Τρέλα των “Φοροελαφρύνσεων” ΓΙΑ ΕΙΣΟΔΗΜΑ 20.000 ΕΥΡΩ (που βγάζει το 5% των Ελλήνων): Παλιός φόρος: 22% = 1.100 ευρώ Νέος φόρος: 20% = 1.000 ευρώ “ΟΦΕΛΟΣ”: 100 ευρώ το χρόνο = 8,3 ευρώ το μήνα ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΜΕΣΟ ΕΛΛΗΝΑ ΜΕ ΜΙΣΘΟ 700 ΕΥΡΩ: Ήδη δεν πληρώνει φόρο εισοδήματος ΟΦΕΛΟΣ: ΑΠΟΛΥΤΟ ΜΗΔΕΝ Το Μυστήριο των “4 Εκατομμυρίων Δικαιούχων” Πώς προκύπτουν 4 εκατ. δικαιούχοι όταν: Οι ενεργοί φορολογούμενοι είναι 3,2 εκατ. Από αυτούς, το 60% έχει εισόδημα κάτω των 10.000 ευρώ και ήδη δεν πληρώνει φόρους Η ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Μετρούν και τους συνταξιούχους που θα πάρουν πίσω ένα κομμάτι από όσα τους έκλεψαν με την προσωπική διαφορά Η Αποκάλυψη: Ποιοι Είναι οι Πραγματικοί Δικαιούχοι Οι Κρυφοί Πλούσιοι της “Μεσαίας Τάξης” Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΕΝΔΙΑΜΕΣΟ ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΗ 39%: Αφορά εισοδήματα 40.000-60.000 ευρώ Στην Ελλάδα του 2025, αυτά τα εισοδήματα τα έχει το 2% του πληθυσμού ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΙ ΔΙΚΑΙΟΥΧΟΙ: Δικηγόροι, γιατροί, στελέχη επιχειρήσεων, υψηλόβαθμοι δημόσιοι υπάλληλοι Η Σκανδαλώδης Αλήθεια για τους “Νέους” Το 78% των νέων 18-29 ετών: Είναι άνεργοι ή εργάζονται με μισθούς κάτω των 600 ευρώ ΗΔΗ δεν πληρώνουν φόρο εισοδήματος ΟΦΕΛΟΣ ΑΠΟ ΤΗ “ΜΕΓΑΛΗ ΑΛΛΑΓΗ”: ΜΗΔΕΝ Οι νέοι που βγάζουν 15.000-20.000 ευρώ; Παιδιά πλουσίων με οικογενειακές επιχειρήσεις, Στελέχη πολυεθνικών με εταιρικά αυτοκίνητα και κάρτες! Αυτοί χρειάζονταν τη βοήθεια; Η Γιγάντια Απάτη των Ακινήτων: Όταν τα Θύματα Πληρώνουν τους Δήμιους Το Σκάνδαλο του “Μέσου Ενοικίου” 255 Ευρώ! Ο ΜΗΤΣΟΤΑΚΗΣ ΠΑΡΑΔΕΧΕΤΑΙ ΤΗ ΦΟΡΟΔΙΑΦΥΓΗ αλλά αντί να την καταπολεμήσει, ΑΝΤΑΜΕΙΒΕΙ τους φοροφυγάδες! ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ: Μέσο ενοίκιο στην Αθήνα: 450-550 ευρώ Μέσο ενοίκιο σε όλη την Ελλάδα: 380-420 ευρώ Δηλωμένο μέσο ενοίκιο: 255 ευρώ ΠΟΣΟΣΤΟ ΦΟΡΟΔΙΑΦΥΓΗΣ: 45-50% Η “Λύση” που Επιβραβεύει την Εγκληματικότητα Αντί να καταδιώξει τους φοροφυγάδες ιδιοκτήτες, ο Μητσοτάκης: Μειώνει τον φόρο τους από 33% σε 25% Τους δίνει επιπλέον “κίνητρο” με την επιστροφή ενοικίου ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ: Νομιμοποιεί τη φοροδιαφυγή και την ανατιμάει Τα 200 Διαμερίσματα: Το Μεγαλύτερο Τρολάρισμα στην Ιστορία ΣΤΕΓΑΣΤΙΚΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ: 650.000 άτομα χρειάζονται προσιτή στέγη 120.000 νέα νοικοκυριά δημιουργούνται ετησίως “ΛΥΣΗ” ΜΗΤΣΟΤΑΚΗ: 200 διαμερίσματα Είναι σαν να λέει ότι θα σβήσει τη φωτιά της Πεντέλης με ένα ποτήρι νερό! Η Αποκάλυψη του Περιφερειακού Εκλογικού Σχεδίου Η Στρατηγική του “Διαίρει και Βασίλευε” ΚΑΤΑΡΓΗΣΗ ΕΝΦΙΑ ΣΕ ΧΩΡΙΑ ΚΑΤΩ ΤΩΝ 1.500 ΚΑΤΟΙΚΩΝ: Αφορά το 0,8% του πληθυσμού Κόστος: Ελάχιστο για τα δημόσια έσοδα ΣΤΟΧΟΣ: Να κερδίσει τους “παραδοσιακούς” ψηφοφόρους της ΝΔ στην επαρχία ΠΑΡΑΛΛΗΛΑ: Η Αθήνα πνίγεται στα σκουπίδια Η Θεσσαλονίκη δεν έχει μετρό που λειτουργεί Οι νέοι φεύγουν μαζικά στο εξωτερικό Η Κλασική Τακτική του Πελατειασμού ΜΕΙΩΣΗ ΦΠΑ 30% ΣΤΑ ΑΚΡΙΤΙΚΑ ΝΗΣΙΑ: Αφορά 45.000 κατοίκους ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΣ ΣΚΟΠΟΣ: Να εξαγοράσει τη στήριξη τοπικών παραγόντων και ψηφοφόρων ΤΗΝ ΙΔΙΑ ΣΤΙΓΜΗ: 3,8 εκατ. πολίτες στην Αττική πληρώνουν πλήρη ΦΠΑ Οι φτωχοί στα προάστια αγοράζουν ψωμί με 24% ΦΠΑ Η Μεγάλη Κλοπή από τους Συνταξιούχους: Η “Προσφορά” που Είναι Επιστροφή Κλεμμένων Το Σκάνδαλο της Προσωπικής Διαφοράς ΤΙ ΕΚΑΝΕ Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΤΟ 2019-2025: Επέβαλε προσωπική διαφορά που άρπαξε από κάθε συνταξιούχο 300-800 ευρώ τον χρόνο ΣΥΝΟΛΙΚΗ ΚΛΟΠΗ: Περίπου 8 δισ. ευρώ σε 6 χρόνια ΤΙ “ΠΡΟΣΦΕΡΕΙ” ΤΩΡΑ: Σταδιακή επιστροφή αυτών που έκλεψε ΤΟ ΠΑΡΟΥΣΙΑΖΕΙ ΩΣ “ΔΩΡΟ”! Είναι σαν κλέφτης που μπαίνει στο σπίτι σου, παίρνει τα χρήματά σου, και μετά από 6 χρόνια σου επιστρέφει το 50% λέγοντας ότι είναι “γενναιόδωρος”! Η Τραγωδία των Τεκμηρίων Τα ΤΕΚΜΗΡΙΑ ΔΙΑΒΙΩΣΗΣ: Φανταστικοί φόροι βασισμένοι σε φανταστικά εισοδήματα Ένας συνταξιούχος με μηνιαία σύνταξη 400 ευρώ χρεώνεται για εισόδημα 800-1.200 ευρώ Η “ΜΕΓΑΛΗ ΛΥΣΗ” ΤΟΥ ΜΗΤΣΟΤΑΚΗ: Μείωση 30% αντί για πλήρη κατάργηση ΣΥΝΕΧΙΖΕΙ ΝΑ ΦΟΡΟΛΟΓΕΙ ΤΗ ΦΑΝΤΑΣΙΑ! Η Υποκρισία του Χατζηδάκη είναι εδώ, Όταν ο Κλέφτης Κηρύττει Ηθική Ο “Υπουργός της Εργασίας” που Καταστρέφει την Εργασία ΕΡΩΤΗΜΑ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΧΑΤΖΗΔΑΚΗ: “Κύριε Υπουργέ, πώς μιλάτε για ‘στήριξη της μεσαίας τάξης’ όταν:” ΤΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΣΑΣ ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΟΥΝ: Ο βασικός μισθός στα 713 ευρώ είναι ΚΑΤΩ από το όριο φτώχειας Οι συλλογικές συμβάσεις καταργήθηκαν Το 47% των εργαζομένων έχει μισθό κάτω των 800 ευρώ ΠΟΙΑ ΜΕΣΑΙΑ ΤΑΞΗ; Η “Ανάπτυξη” των Εργοδοτών, η Καταστροφή των Εργαζομένων ΤΑ ΣΚΛΗΡΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ: Κέρδη επιχειρήσεων: +340% από το 2019 Μισθοί: +12% (που τρώγεται από την ακρίβεια) ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ: Η “ανάπτυξη” πάει στις τσέπες των εργοδοτών Οι Αποκαλυπτικές Παραλείψεις: Τι Κρύβει ο Μητσοτάκης Το Ιδιωτικοποιημένο Σύστημα Υγείας ΑΛΗΘΕΙΕΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΙΠΕ: 14.000 γιατροί έχουν φύγει στο εξωτερικό Οι ουρές αναμονής για επεμβάσεις φτάνουν τους 18 μήνες Το 68% των Ελλήνων δεν μπορεί να πληρώσει ιδιωτικό γιατρό “ΛΥΣΗ”: Ιδιωτικοποίηση που θα τους αναγκάσει να πληρώνουν ή να πεθαίνουν Η Εκπαίδευση που Εξαφανίζεται ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗΣ: 50.000 μαθητές λιγότεροι λόγω μετανάστευσης 8.000 δάσκαλοι σε αναπληρώσεις 8 μηνών Κατάργηση 1.200 σχολικών μονάδων “ΛΥΣΗ”: Ιδιωτικά σχολεία για όσους έχουν λεφτά Η Τελική Αλήθεια: Το Σύστημα που Παράγει Φτώχεια για να Δημιουργεί Πλούτο Η Μηχανή της Εκμετάλλευσης ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟ ΣΧΕΔΙΟ ΜΗΤΣΟΤΑΚΗ 2025: ΚΡΑΤΑΕΙ ΤΟΝ ΛΑΟΟ ΦΤΩΧΟ με μισθούς πείνας και υψηλή ανεργία ΜΕΤΑΦΕΡΕΙ ΤΟΝ ΠΛΟΥΤΟ σε μεγαλοκεφαλαιούχους και πολυεθνικές ΔΙΑΙΡΕΙ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΑ με ψίχουλα σε επιλεγμένες κατηγορίες ΠΑΡΟΥΣΙΑΖΕΙ ΤΗ ΦΤΩΧΕΙΑ ΩΣ “ΣΤΑΘΕΡΟΤΗΤΑ” Οι Αριθμοί που Δεν Θέλει να Δείτε ΣΤΑ 6 ΧΡΟΝΙΑ ΜΗΤΣΟΤΑΚΗ: 890.000 νέοι έφυγαν στο εξωτерικό 1,2 εκατ. Έλληνες ζουν κάτω από το όριο φτώχειας 340.000 παιδιά δεν έχουν αρκετό φαγητό 40 δισεκατομμυριούχοι έγιναν 67 ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ Η “ΕΠΙΤΥΧΙΑ” ΤΟΥ ΜΗΤΣΟΤΑΚΗ! Το Μήνυμα στον Ελληνικό Λαό: Ξύπνα Πριν Είναι Αργά Η Ώρα της Αλήθειας ΣΤΗ ΔΕΘ 2025 δεν είδατε μια κυβέρνηση που ενδιαφέρεται για εσάς. Είδατε μια συμμορία που τελειοποιεί το σύστημα λεηλασίας σας. ΚΑΘΕ “ΦΟΡΟΕΛΑΦΡΥΝΣΗ” είναι ψίχουλο για να μην εξεγερθείτε. ΚΑΘΕ “ΜΕΤΡΟ ΣΤΗΡΙΞΗΣ” είναι δόλωμα για να συνεχίσετε να υποφέρετε. Η Επανάσταση των Συνειδήσεων Αυτή η κυβέρνηση έχει μετατρέψει την Ελλάδα σε αποικία των πλουσίων. Σας έχει μετατρέψει σε σκλάβους που χαίρονται όταν ο αφέντης τους ρίχνει ένα κόκκαλο. Δεν χρειάζεστε ψίχουλα. Χρειάζεστε δικαιοσύνη. Δεν χρειάζεστε “Φοροελαφρύνσεις” του 33 ευρώ το μήνα. Χρειάζεστε μισθούς που να σας επιτρέπουν να ζήσετε με αξιοπρέπεια. Δεν χρειάζεστε “κοινωνικό χρώμα” από αυτούς που σας έχουν γδάρει. Χρειάζεστε μια νέα Ελλάδα που θα ανήκει στον λαό και όχι στους λίγους. Η ΕΠΙΛΟΓΗ ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΗ ΣΑΣ. Θα συνεχίσετε να τρώτε ψίχουλα ή θα διεκδικήσετε το τραπέζι της οικογένειας; Διοδοτος * Εξώλης και προώλης: Η έκφραση «εξώλης και προώλης», χρησιμοποιείται για να δηλώσουμε το έλλειμμα κοινωνικού ήθους σε έναν άνθρωπο, άνδρα ή γυναίκα και προέρχεται από την αρχαιοελληνική γραμματεία. Συντίθεται από τα ρήματα εξόλλυμι = καταστρέφω και προόλλυμι= προκαταστρέφω. Την έκφραση χρησιμοποίησε ο Αριστοφάνης στο έργο του «Ειρήνη» λέγοντας «εξώλης απόλοιο επί κατάρας», δηλαδή κακό τέλος να έχεις. Αλλά και ο Δημοσθένης, «εξώλεις και προώλεις».

Νέα παιχνίδια Maκρόν, αναζητά το επόμενο θύμα του! Η Γαλλία ετοιμάζεται να αλλάξει για τέταρτη φορά πρωθυπουργό μέσα σε τρία χρόνια, καθώς ο François Bayrou αναμένεται να υποστεί σχεδόν βέβαιη ήττα στην ψήφο εμπιστοσύνης που πραγματοποιείται σήμερα, 8 Σεπτεμβρίου 2025, βυθίζοντας περαιτέρω τη δεύτερη μεγαλύτερη οικονομία της ευρωζώνης σε πολιτική αβεβαιότητα. Η επικείμενη κατάρρευση της κυβέρνησης έρχεται σε μια κρίσιμη συγκυρία για την Ευρώπη, που αναζητεί ενότητα απέναντι στον πόλεμο της Ρωσίας κατά της Ουκρανίας, την αυξανόμενη επιρροή της Κίνας και τις εμπορικές εντάσεις με τις Ηνωμένες Πολιτείες. Η αναταραχή απειλεί επίσης τη δυνατότητα της Γαλλίας να συγκρατήσει το χρέος της, την ώρα που οι αποδόσεις των γαλλικών ομολόγων - ένας δείκτης του ρίσκου που απαιτούν οι επενδυτές - διευρύνονται, ενώ ο κίνδυνος νέας υποβάθμισης της πιστοληπτικής ικανότητας παραμένει ορατός. Η χώρα βρίσκεται υπό έντονη πίεση να εξυγιάνει τα δημόσια οικονομικά της, με το περσινό έλλειμμα να αγγίζει σχεδόν το διπλάσιο του ορίου 3% του ΑΕΠ που ορίζει η ΕΕ, ενώ το δημόσιο χρέος φτάνει στο 113,9% του ΑΕΠ. Η ψήφος εμπιστοσύνης έχει προγραμματιστεί για το απόγευμα της Δευτέρας. Δεν υπάρχει πλειοψηφία Παρά τον καταιγισμό επαφών και εμφανίσεων στα μέσα ενημέρωσης από τις 25 Αυγούστου, όταν ανακοίνωσε την υποψηφιότητά του εν μέσω έντονων διαβουλεύσεων για το νέο προϋπολογισμό, ο Bayrou φαίνεται να μην έχει εξασφαλίσει την απαιτούμενη πλειοψηφία. Η αντιπολίτευση, από όλο το πολιτικό φάσμα, έχει ήδη καταστήσει σαφές ότι θα καταψηφίσει την κυβέρνηση. «Η κυβέρνηση θα πέσει», δήλωσε ο Jean-Luc Mélenchon, ηγετική φυσιογνωμία του αριστερού κόμματος France Unbowed (LFI), με παρόμοιες δηλώσεις να έρχονται τόσο από την αριστερά όσο και από τη δεξιά. Αν ο Bayrou χάσει την ψήφο, ο πρόεδρος Emmanuel Macron θα κληθεί να ορίσει έναν ακόμη πρωθυπουργό, ικανό να περάσει τον προϋπολογισμό από το Κοινοβούλιο — λιγότερο από έναν χρόνο μετά την αποπομπή του συντηρητικού προκατόχου του, Michel Barnier. Μέχρι στιγμής, ο Macron έχει αποκλείσει το ενδεχόμενο διάλυσης της Βουλής, όπως έκανε το 2024. Στροφή προς τα Αριστερά; Η Γαλλία παραμένει βυθισμένη σε πολιτική κρίση από τις πρόωρες εκλογές του 2024, που οδήγησαν σε Κοινοβούλιο χωρίς πλειοψηφία. Η κυβερνητική συμμαχία του Macron, που είχε ήδη χάσει την απόλυτη πλειοψηφία από το 2022, είδε τις δυνάμεις της να μειώνονται περαιτέρω, ενώ το ακροδεξιό, αντιμεταναστευτικό κόμμα National Rally αναδείχθηκε πρώτο σε έδρες. Την ίδια ώρα, ένας χαλαρός συνασπισμός αριστερών κομμάτων, παρότι βαθιά διχασμένος, κατέλαβε τη θέση του μεγαλύτερου μπλοκ. Κανένας πολιτικός χώρος δεν διαθέτει πλειοψηφία. «Αυτή η κρίση προκλήθηκε και τροφοδοτήθηκε από τον πρόεδρο Emmanuel Macron και όλους όσους τον υπηρέτησαν», δήλωσε την Κυριακή η Marine Le Pen, επικεφαλής της κοινοβουλευτικής ομάδας του National Rally. «Ο ασθενής της Ευρώπης, εξαιτίας τους, είναι σήμερα η Γαλλία». Μετά από δύο αποτυχημένες επιλογές —μία συντηρητική και μία κεντρώα— οι περισσότεροι αναλυτές εκτιμούν πως ο Macron θα στραφεί τώρα στους κόλπους των Σοσιαλιστών (PS) για τον επόμενο υποψήφιο πρωθυπουργό. «Δεν μπορεί να αγνοήσει τη βούληση της κάλπης για τρίτη φορά», δήλωσε η Marine Tondelier, επικεφαλής του μικρότερου κόμματος των Πρασίνων, στο BFM το Σάββατο. Ωστόσο, οποιοσδήποτε υποψήφιος από την κεντροαριστερά θα πρέπει να εξασφαλίσει μια εύθραυστη συμμαχία με το φιλελεύθερο μπλοκ του προέδρου, το οποίο αντιτίθεται σε βασικές θέσεις της Αριστεράς — όπως η αύξηση της φορολογίας στους πλουσιότερους για την κάλυψη του δημοσιονομικού ελλείμματος. Παράλληλα, θα χρειαστεί και την ανοχή της μετριοπαθούς δεξιάς για να σταθεί μια ακόμη κυβέρνηση μειοψηφίας. Ο Laurent Wauquiez , κορυφαίος βουλευτής των συντηρητικών Les Républicains (LR), άφησε να εννοηθεί πως δεν θα ζητήσει την ανατροπή ενός σοσιαλιστή πρωθυπουργού. Αντίθετα, ο επικεφαλής του κόμματος και υπουργός Εσωτερικών, Bruno Retailleau, κράτησε σκληρή στάση: «Δεν υπάρχει περίπτωση να δεχτούμε σοσιαλιστή πρωθυπουργό», δήλωσε την Κυριακή. Τι θα συμβεί αν πέσει η κυβέρνηση; Σε περίπτωση ήττας του François Bayrou στην ψήφο εμπιστοσύνης, ο Πρόεδρος Emmanuel Macron έχει δύο βασικές επιλογές: είτε να ορίσει νέο πρωθυπουργό είτε να διαλύσει τη Βουλή και να προκηρύξει πρόωρες εκλογές — κάτι που, σύμφωνα με συνεργάτες του, προς το παρόν δεν βρίσκεται στα σχέδια. Ο Macron έχει επανειλημμένα δηλώσει ότι δεν πρόκειται να παραιτηθεί, παρά τις πιέσεις ορισμένων κομμάτων. Ακόμη κι αν ο Macron ορίσει νέο πρωθυπουργό, παραμένει αναπάντητο το κρίσιμο ερώτημα: πώς θα περάσει από το Κοινοβούλιο ένας άδηλος δημοσιονομικός προϋπολογισμός — ο ίδιος λόγος που οδήγησε στην πτώση του προηγούμενου πρωθυπουργού, Michel Barnier, πέρυσι. Το σκηνικό αυτό φέρνει ξανά στο προσκήνιο τις δημοσιονομικές ανησυχίες για τη Γαλλία, τη στιγμή που γειτονικές χώρες της Ευρώπης, όπως η Ιταλία, σημειώνουν συγκριτική πρόοδο στη μείωση των ελλειμμάτων τους. Η ριψοκίνδυνη ψήφος εμπιστοσύνης του Bayrou εξαρτάται από απρόσμενες αποχές Η ψήφος εμπιστοσύνης στις 8 Σεπτεμβρίου φαίνεται πως θα αποβεί αρνητική για τον Bayrou, εκτός αν η ακροδεξιά ή τα περισσότερα αριστερά κόμματα αποφασίσουν να απέχουν. Σενάρια ψήφου: National Rally και Socialists ψηφίζουν κατά: Bayrou χάνει Socialists απέχουν: Bayrou χάνει National Rally απέχει: Bayrou κερδίζει Socialists, Greens και Communists απέχουν: Bayrou κερδίζει Πώς αντιδρούν οι αγορές; Από τότε που ο Macron αιφνιδίασε τη Γαλλία με την προκήρυξη πρόωρων εκλογών τον Ιούνιο του 2024, δημιουργώντας το σημερινό αδιέξοδο, ο δείκτης CAC 40 έχει υποχωρήσει κατά 4,1%, σε αντίθεση με το +4,9% του ευρωπαϊκού Stoxx 600 και το +24% του γερμανικού DAX (χωρίς μερίσματα). Η πτώση της κυβέρνησης Bayrou θα βυθίσει τη Γαλλία σε νέα πολιτική ανασφάλεια, εντείνοντας τις αμφιβολίες για το αν θα καταφέρει η επόμενη κυβέρνηση να περιορίσει το μεγαλύτερο δημοσιονομικό έλλειμμα στην ευρωζώνη. Παρά ταύτα, οι αγορές ηρέμησαν στα τέλη της προηγούμενης εβδομάδας, καθώς έγινε γνωστό πως ο Macron επιθυμεί να αποφύγει πρόωρες κοινοβουλευτικές εκλογές. Η διαφορά απόδοσης μεταξύ του 10ετούς γαλλικού ομολόγου και του αντίστοιχου γερμανικού bund — βασικός δείκτης κινδύνου — υποχώρησε κατά μία μονάδα βάσης στο 78, μετά το ρεπορτάζ του Bloomberg για τις προθέσεις του προέδρου. Πριν την ανακοίνωση της ψήφου εμπιστοσύνης του Bayrou, βρισκόταν στο 70. Γιατί είναι τόσο δύσκολο το πολιτικό τοπίο στη Γαλλία; Ο Bayrou εκτιμούσε πως θα μπορούσε να περάσει τον προϋπολογισμό, όπως συνέβη με τον προϋπολογισμό του 2025, αν καταφέρει να πείσει κάποιους μετριοπαθείς αριστερούς βουλευτές να στηρίξουν την πρότασή του. Όταν έγινε σαφές ότι το σχέδιο για το 2026 θα αντιμετώπιζε σφοδρή αντίθεση, ανακοίνωσε την ψήφο εμπιστοσύνης, προκαλώντας κύμα πωλήσεων γαλλικών περιουσιακών στοιχείων. Τρία από τα μεγαλύτερα κόμματα της αντιπολίτευσης — η ακροδεξιά National Rally, η αριστερή France Unbowed και οι Socialists — δεσμεύτηκαν να ψηφίσουν κατά, αφήνοντας ελάχιστες πιθανότητες στον Bayrou. Η αποτυχία ακόμα μιας γαλλικής κυβέρνησης — μετά τον Barnier, που είχε παραμείνει πρωθυπουργός μόλις 90 ημέρες — θα αναδείξει την εύθραυστη θέση του Macron μετά την απόφασή του πέρυσι να διαλύσει τη Βουλή και να προκηρύξει πρόωρες εκλογές, οι οποίες είχαν οδηγήσει σε κοινοβουλευτικό διαχωρισμό μεταξύ τριών αντιμαχόμενων μπλοκ. Τι θα γίνει στη συνέχεια; Ο Macron, μέχρι στιγμής, αποφεύγει να συζητήσει δημοσίως τις επιλογές του αν ο Bayrou ανατραπεί. Πηγές κοντά στον πρόεδρο αναφέρουν ότι θα επιδιώξει συμφωνία μεταξύ των κομμάτων στην Εθνοσυνέλευση για τον διορισμό νέου πρωθυπουργού. Η απόφαση πρέπει να ληφθεί γρήγορα, καθώς υπάρχει προγραμματισμένη απεργία των συνδικάτων στις 18 Σεπτεμβρίου ενάντια στον προϋπολογισμό του 2026, ενώ έχει προγραμματιστεί και ξεχωριστή, λιγότερο συγκεντρωμένη διαμαρτυρία για τις 10 Σεπτεμβρίου. Η επιλογή πρωθυπουργού ανήκει αποκλειστικά στον Γάλλο πρόεδρο και δεν υπάρχει συνταγματικό όριο χρόνου για τη λήψη της απόφασης. Για παράδειγμα, χρειάστηκαν δύο μήνες ώστε ο Macron να ορίσει τον Barnier μετά τις εκλογές του 2024, ενώ πέρασε πάνω από μία εβδομάδα μέχρι να οριστεί ο Bayrou μετά την αποπομπή του Barnier. Αφού οριστεί, ο πρωθυπουργός προτείνει το υπουργικό συμβούλιο, το οποίο εγκρίνεται από τον Macron. Η επιλογή νέου πρωθυπουργού δεν θα είναι εύκολη υπόθεση: ιδανικά, θα πρέπει να μπορέσει να κρατήσει ενωμένο το κεντρώο μπλοκ και παράλληλα να οικοδομήσει γέφυρες με τους Socialists, ώστε να περάσει τη νομοθεσία, σύμφωνα με πηγές προσκείμενες στο θέμα. Ο Macron θα μπορούσε επίσης να διαλύσει την Εθνοσυνέλευση — αλλά μια νέα εκλογική αναμέτρηση ενδέχεται να επιδεινώσει ακόμη περισσότερο τη δική του ήδη αδύναμη θέση στη Βουλή, όπως συνέβη μετά τις πρόωρες εκλογές του περασμένου έτους. bankingnews

Ο λαός τής «αναθέτει» πλέον σιωπηλά μια πολιτική ευθύνη... Θα τη δεχθεί; Πρέπει να τη δεχθεί! Κάθε της συγκέντρωση, όπως αυτή του Σαββάτου, με την απροσδόκητα μεγάλη προσέλευση, αποτελεί πλέον πολιτικό γεγονός και το μοναδικό ρεύμα μαζικής αντιπολίτευσης στη χώρα Το γεγονός ότι το σύστημα είχε αρχίσει στα σοβαρά να φοβάται τη Μαρία Καρυστιανού φάνηκε σε όλη του την έκταση στις συγκεντρώσεις για τα Τέμπη στις 28 Φεβρουαρίου 2025. Σε εκείνο το κάλεσμά της οι πολίτες ανταποκρίθηκαν σε τέτοιον βαθμό, που οι συγκεντρώσεις ανά την επικράτεια ήταν οι μεγαλύτερες στον μισό αιώνα Μεταπολίτευσης. Μόνο στην Αθήνα ο κόσμος στην πλατεία Συντάγματος και στους γύρω δρόμους υπολογίστηκε σε πάνω από 1 εκατομμύριο.  Μέχρι εκείνη τη στιγμή, στη δεύτερη επέτειο από το πολύνεκρο δυστύχημα δεν είχε αποτυπωθεί με τέτοια σαφήνεια ότι οι μεγάλες ρόδες στην πολιτική μηχανή της χώρας, που για χρόνια ήταν σκαλωμένες σε μια προβλέψιμη ακινησία, είχαν αρχίσει να γυρίζουν. Όχι για ένα κόμμα, όχι για κάποιον πολιτικό, αλλά για τη Μαρία Καρυστιανού.  Έως τότε η Καρυστιανού έδειχνε να είναι αποφασισμένη και απόλυτα πειστική. Μια μητέρα που το ένοχο κράτος τής παρέδωσε κάποια απομεινάρια της κόρης της σε σακούλα, κι εκείνη άπλωσε το χέρι της στην κοινωνία για να τη βοηθήσει να βρει δικαίωση.  Όμως, η επικοινωνία της Καρυστιανού με την κοινωνία έχει περάσει σήμερα σε άλλο επίπεδο, ανώτερο και πιο δυναμικό από αυτό του συναισθηματικού δεσίματος. Τώρα πια, η ανταπόκριση του κόσμου στην αδικαίωτη μητέρα «κούμπωσε» πάνω στην επιθυμία μιας ολάκερης χώρας για αλλαγή, ενός λαού που συνειδητοποιεί πως πνίγεται απ’ την κυβερνητική διαφθορά. Όταν, το βράδυ της Πέμπτης, η Καρυστιανού κάλεσε, αιφνιδιαστικά, τον κόσμο για μαζικές διαδηλώσεις στο Σύνταγμα και στις άλλες μεγάλες πλατείες της χώρας για μόλις δύο μέρες μετά, το Σάββατο, την ώρα που ο πρωθυπουργός θα μιλούσε στη ΔΕΘ, οι περισσότεροι απόρησαν. Ο χρόνος ήταν ελάχιστος.  Έμοιαζε πρακτικά αδύνατο σε μόλις 48 ώρες να αποκτήσει δυναμική , πόσο μάλλον να οργανωθεί, ένα κάλεσμα που άρχισε να διακινείται από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και μόνο . Ακόμα και απλώς να έφτανε ως «μήνυμα» στον περισσότερο κόσμο, θεωρούνταν από δύσκολο έως και απίθανο.  Νωρίς το απόγευμα του Σαββάτου, ο κόσμος έμοιαζε λιγότερος από άλλες φορές στη μεγάλη πλατεία της Αθήνας, μπροστά από τη Βουλή. Κ άποιοι, απογοητευμένοι, βιάστηκαν να αναρτήσουν στα social media το παράπονό τους για την «κουρασμένη» εγρήγορση των πολιτών. Όμως, με τους κεντρικούς σταθμούς μετρό κλειστούς από νωρίς, οι περισσότεροι έφταναν αργοπορημένα.  Στις 7 το απόγευμα, την ώρα που ο πρωθυπουργός βρισκόταν ήδη στη ΔΕΘ, το Σύνταγμα γέμιζε πια από πολίτες. Το ίδιο και άλλες πλατείες ανά την επικράτεια. Για μια ακόμα φορά, το κάλεσμα της Καρυστιανού έβρισκε εκπληκτική, βάσει συνθηκών και χρονικών περιθωρίων, ανταπόκριση. Οι πλατείες ζωντάνευαν ξανά για να φωνάξουν το αίτημά τους για Δικαιοσύνη.  Κανένα κόμμα, ίσως ούτε όλα τα κόμματα μαζί, δεν θα μπορούσαν να συγκεντρώσουν τόσο κόσμο στο Σύνταγμα, και σε τόσα ακόμα μέρη ταυτόχρονα, μέσα σε μόλις 48 ώρες. Χωρίς καν οργανωμένο κάλεσμα, αλλά από «στόμα σε στόμα». Η Καρυστιανού το κατάφερε πάλι! «Χωρίς χρώματα, χωρίς κόμματα, χωρίς συμφέροντα», όπως είπε.  Ο κόσμος που ανταποκρίθηκε στις συγκεντρώσεις του Σαββάτου ήταν εντυπωσιακά πολύς. Γεγονός που τους δίνει μια ιδιαίτερη σημασία, ίσως μεγαλύτερη και από τις ιστορικές συγκεντρώσεις του Φεβρουαρίου.  Η Μαρία Καρυστιανού αποδεικνύεται πως διαθέτει το πιο άπιαστο και πιο σπάνιο πολιτικό χαρακτηριστικό: είναι πια πολιτικό πρόσωπο επειδή η ίδια η κοινωνία την έκανε . Δεν το δήλωσε η ίδια, δεν το θέλησε. Η πλειοψηφία του «ενεργού» λαού τη θέλει έτσι. Αυτά τα 2 εκατ., που κατέβηκαν στους δρόμους πριν από λίγους μήνες για το έγκλημα των Τεμπών, αυτοί οι 1,5 εκατ. που έσπευσαν να υπογράψουν για τα υπουργικά ακαταδίωκτα απατεωνίστικων «νόμων».  Με τη δύναμή της και το ανάστημά της η Καρυστιανού εμπνέει, «μιλάει» στον κόσμο. Ταπεινωμένοι και ηττημένοι πολίτες, από απανωτά χαστούκια 15 ετών, κρέμονται από τα μαύρα ρούχα μιας μάνας για να δουν την ελπίδα. Μέσα από τον πόνο της ξαναβρίσκουν την πίστη ότι κάτι μπορεί να αλλάξει. Μέσα από την επιμονή της, τη χαμένη τους περηφάνια. Μέσα από τη δική της τραγωδία, την ανάγκη ολόκληρης της χώρας για κάθαρση.  Το Σάββατο είδαμε ξανά δυο κόσμους να «συγκρούονται»: έναν θρασύ πρωθυπουργό και το υπηρετικό του προσωπικό στη ΔΕΘ από τη μια, την Καρυστιανού στο Σύνταγμα από την άλλη. Και ο κόσμος τής αναγνώρισε ξανά μια απαίτηση που αφορά την κοινωνία συλλογικά. Σε βαθμό που πια είναι άγνωστο ή αδιάφορο αν η ίδια βλέπει τον εαυτό της ως πολιτικό πρόσωπο – για τους πολίτες είναι ήδη.  Οι συγκεντρώσεις της αποτελούν πολιτικά γεγονότα, δεν είναι απλώς μνημόσυνα για τους αδικοχαμένους νεκρούς των Τεμπών. Είναι το μοναδικό ρεύμα μαζικής αντιπολίτευσης στον τόπο. Τέτοια μαζικότητα, όπως αυτή που εμπνέει η Καρυστιανού, έχει ιστορικά συνδεθεί σε άλλες εποχές με μεγάλες αλλαγές. Ο κόσμος την ακολουθεί, τη στηρίζει, την πιστεύει, σε βαθμό που οι πολιτικοί που διαθέτουμε, από τον πρωθυπουργό μέχρι την αντιπολίτευση, στέκονται αμήχανοι, ανήμποροι.  Καταφέρνει με ένα της νεύμα να κινητοποιεί μια πολύτιμη «μαγιά», μια συνειδητοποιημένη κοινωνική πλειοψηφία, κι όλο αυτό χωρίς κομματικά πούλμαν, δίχως καλοταϊσμένα ΜΜΕ στο πλευρό της, χωρίς να φωτογραφίζεται με ηθοποιούς» χειροκροτητές.  Τι θα κάνει η Καρυστιανού με αυτό; Άγνωστο προς το παρόν. Εκατομμύρια κόσμος, πάντως, στέκεται στο πλάι της, σαν να της «αναθέτει» σιωπηλά μια ευθύνη. Η σκουριασμένη ρόδα άρχισε να γυρίζει, αυτή τη φορά μέσα από τα σπλάχνα της κοινωνίας…  ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ ΜΑΡΙΑ ΚΑΡΥΣΤΙΑΝΟΥ – Γιατρός, πρόεδρος του Συλλόγου Συγγενών Θυμάτων στα Τέμπη Γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Θεσσαλονίκη. Αποφοίτησε από την Ιατρική Σχολή του Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου το 2000. Ειδικεύτηκε στην Παιδιατρική στο Νοσοκομείο Λοιμωδών Θεσσαλονίκης και στο Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο ΑΧΕΠΑ. Από το 2011 εξειδικεύτηκε, στην Αγγλία, στην παιδοκαρδιολογία. Διατηρεί παιδιατρείο και είναι εξωτερική συνεργάτιδα του Ιατρικού Διαβαλκανικού Κέντρου και της Κλινικής του Αγίου Λουκά, στη Θεσσαλονίκη. Είναι η μητέρα της 19χρονης Μάρθης, που σκοτώθηκε στο πολύνεκρο σιδηροδρομικό δυστύχημα, και πρόεδρος του Συλλόγου Συγγενών Θυμάτων στα Τέμπη.

Δεν υπήρξε ίχνος έκπληξης στη χθεσινή συνέντευξη Τύπου του Κ. Μητσοτάκη, στη ΔΕΘ. Πώς να υπάρξει, άλλωστε; Από την ομιλία του το Σάββατο ήταν φανερό ότι ανέβηκε στη Θεσσαλονίκη για να διαφημίσει την εικόνα του εαυτού του, όχι να συνομιλήσει με την κοινωνία. Εντελώς προβλέψιμος, απολύτως εντός της δικής του κατασκευασμένης πραγματικότητας, εκεί όπου η Ελλάδα «προχωρά», «εκσυγχρονίζεται», «μεταρρυθμίζεται» – κι ας καταρρέει παντού γύρω του… Κι αφού ολοκληρώθηκε η οικονομική εξαθλίωση του πιο αδύναμου και ευάλωτου κομματιού της κοινωνίας, έρχεται τώρα το τελικό στάδιο: η ηθική και θεσμική εξαχρείωση, με σφραγίδα «επιτελικού κράτους». Ενός κράτους που κρύβει κάτω από το χαλί σκάνδαλα, υποκλοπές, νεποτισμό, συγκάλυψη και ατιμωρησία. Και που δεν ντρέπεται καν… Ο Μητσοτάκης πιστεύει ότι η κοινωνία ξεχνά. Ότι η ψήφος αγοράζεται – αν όχι με επιδόματα και εξαγγελίες, τότε με φοβικά διλήμματα και εχθροπαθείς αφηγήσεις. Θεωρεί ότι θα «τσιμπήσει» ο «λογικός» ψηφοφόρος. Αυτός που θα «ανταμείψει τη σοβαρότητα» και θα «παραβλέψει τα λάθη». Μόνο που τα «λάθη» δεν είναι πια λάθη – είναι συνειδητές επιλογές. «Σου έκοψα φόρο, ξέχνα τις παρακολουθήσεις». «Σου έδωσα έκπτωση – μη μιλάς για τα Τέμπη». «Σου χάρισα 250 ευρώ – αγνόησε τον ΟΠΕΚΕΠΕ και τα άλλα σκάνδαλα». Αυτό το ανήθικο deal πρότεινε επί 2,5 ώρες από το Βελλίδειο . Αλλά εδώ πια δεν είναι θέμα ύψους των παροχών. Η συζήτηση θα περιστραφεί γύρω από το αν έδωσε λιγότερα ή περισσότερα – αλλά μήπως αυτό είναι μια παγίδα που βολεύει περισσότερο τον κ. Μητσοτάκη; Ο Μητσοτάκης παίζει τα ρέστα του για να μείνει στην εξουσία μέχρι την τελευταία μέρα – όχι για να κυβερνήσει, αλλά για να προστατευθεί από την τιμωρία που τον περιμένει . Θέλει να του επιτρέψουμε να ανταλλάξει την ψήφο μας με την αμνησία μας. Η Ελλάδα, όμως, χρειάζεται πριν απ’ όλα ανάκτηση αξιοπρέπειας και η κοινωνία αποκατάσταση εμπιστοσύνης και δικαιοσύνη, με πράξεις – όχι λόγια. Δεν θα είναι, επίσης, έκπληξη αν οι επόμενες συστημικές δημοσκοπήσεις καταγράψουν -ως διά μαγείας- αυξημένα ποσοστά για τη Ν.Δ., στο πλαίσιο ενός αφηγήματος «φθινοπωρινής ανάκαμψης». Η ΔΕΘ, βλέπετε, είναι βολικό σημείο εκκίνησης για κάθε επικοινωνιακή καμπάνια που θέλει να δείξει επανεκκίνηση, σταθερότητα, νέο ξεκίνημα – αλλά με ξύλινα πόδια… Τεχνηέντως, θέλησε να περάσει και την εικόνα ότι τα συμφέροντα είναι αυτά που τον πολεμούν και θέλουν να τον ρίξουν. Μόνο που, κι έτσι, το να εμφανίζεται ως «θύμα» ενός τέτοιου πολέμου είναι επιεικώς προσβλητικό για τη νοημοσύνη μας. Ειδικά ο κ. Μητσοτάκης, που σφιχταγκαλιασμένος επί χρόνια με τα ισχυρά συμφέροντα είχε τον ρόλο θύτη σε αυτό το παίγνιο… Αφήστε που όλο αυτό πάει να επαναληφθεί ως φάρσα. Κι άλλες κυβερνήσεις στο παρελθόν είχαν απέναντί τους τα συμφέροντα, αλλά κέρδιζαν χάρη στη στήριξη της κοινωνίας. Κι ο κ. Μητσοτάκης έχει απολέσει τις κοινωνικές συμμαχίες που διέθετε έως το 2023. Η σχέση εμπιστοσύνης και η ελπίδα έχουν χαθεί… Γι’ αυτό και -σβήνοντας οι προβολείς- η επίκληση του ένδοξου εκλογικού παρελθόντος θα μοιάζει με παρηγοριά στο διαλυμένο ηθικό του «γαλάζιου» στρατεύματος…

Η μεταπολιτευτική εκδοχή της «μικράς πλην εντίμου» Ελλάδος Είμαι βέβαιος ότι πολλοί Έλληνες, απ’ όσους έχουν απομείνει να παρακολουθούν τα τηλεοπτικά δελτία ειδήσεων της αναίσχυντης καθεστωτικής προπαγάνδας, αναρωτιούνται πλέον τι μας συμβαίνει. Γιατί η Ελλάδα χάνει διαρκώς σε όλα τα μέτωπα της εξωτερικής πολιτικής, εκχωρεί αδιαμαρτύρητα «ζωτικό χώρο», παραιτείται από κυριαρχικά δικαιώματα, μεταλλάσσεται πληθυσμιακά και διαρκώς… μικραίνει; Η αλήθεια, ξέρετε, είναι τόσο ωμή, που μοιάζει αδύνατον να κρυφτεί από την «ενημερωτική» στρεψοδικία του Σκάι ή το… ευγενικό αμπαλάρισμα «έγκυρων» αστικών εφημερίδων, οι οποίες επιμένουν να εμφανίζουν τη χώρα και τον πρωθυπουργό της ως υπολογίσιμους παίκτες, τουλάχιστον στο ευρωπαϊκό στερέωμα. Η σημερινή Ελλάδα δεν είναι υπολογίσιμο πολιτικό μέγεθος ούτε στην Ευρώπη των «27», ούτε στην ίδια της τη γειτονιά των πάλαι ποτέ Βαλκάνιων «φτωχών συγγενών». Το διπλωματικό της αποτύπωμα δ εν αντιστοιχεί ούτε στο εθνικό της διαμέτρημα ούτε στις στρατιωτικές της δυνατότητες, ούτε βεβαίως στη γεωπολιτική της αξία. Σίγουρα, αυτό συνιστά μια παραδοξότητα που χρήζει εξήγησης. Σκοπός αυτής της ανάλυσης δεν είναι ασφαλώς να ερμηνεύσει την… περίπτωση Γεραπετρίτη. Έχω τοποθετηθεί σε προηγούμενα άρθρα γύρω από το φαινόμενο ενός υπουργού Εξωτερικών «αγκαλίτσα», που γυροφέρνει στο εξωτερικό εισπράττοντας διαρκείς καρπαζιές , κι ύστερα εμφανίζεται στον Σκάι για να εξηγήσει πόσο καλά διαχειρίζεται τη διπλωματία της χώρας . Και αυτός και ο πολιτικός του προϊστάμενος ανήκουν σε μια ξεχωριστή κατηγορία ανυπόληπτων διεθνώς πολιτικών , που ετεροπροσδιορίζονται. Είναι από εκείνους που κάποτε ο μεγάλος Καποδίστριας ονόμασε «φιλήκοους των ξένων». Παρ’ όλα αυτά, ούτε ο Γεραπετρίτης ούτε ο «δημιουργός» του, ο Κυριάκος Μητσοτάκης , συνιστούν τη βαθύτερη αιτία της διπλωματικής μας χρεοκοπίας. Εκπροσωπούν απλώς τη φυσική κατάληξη μιας διαχρονικής πορείας σιωπηρής παραίτησης από την έννοια «προβολή εθνικής κυριαρχίας», που αποτελεί στρατηγική επιδίωξη για κάθε ανεξάρτητο κράτος με ιστορική υπόσταση. Είναι το… κερασάκι στην τούρτα μιας σχολής διπλωματικού ενδοτισμού, που κυριάρχησε ως ημιεπίσημο manual εξωτερικής πολιτικής τις τελευταίες δεκαετίες. Ο εύκολος δρόμος Οι ευθύνες για αυτή τη μετάλλαξη δεν ανήκουν βεβαίως μόνο στους πολιτικούς . Ανήκουν και σε εκείνους που δεν τους εμπόδισαν ή, ακόμη χειρότερα, τους ενθάρρυναν να ακολουθήσουν τον εύκολο δρόμο της παραίτησης από τα εθνικά δίκαια, ενισχύοντας την άποψη ότι τέτοιου είδους διεκδικήσεις είναι «παρωχημένες» για κράτη που ανήκουν σε ευρωπαϊκές συλλογικές δομές. Συνοδοιπόροι της πολιτικής του ενδοτισμού, υπήρξαν και υπηρεσιακά στελέχη του κρατικού μηχανισμού, ανώτεροι διπλωμάτες σε καίριες θέσεις ευθύνης, αλλά και «ευρώπληκτοι» ακαδημαϊκο ί, που αναγόρευσαν την υποτέλεια στις Βρυξέλλες σε διαπιστευτήριο «ευρωπαϊκότητας». Όλοι αυτοί, με τον τρόπο τους, αναβίωσαν μια νέα μεταπολιτευτική εκδοχή του δόγματος της «μικράς πλην εντίμου Ελλάδος» και του «οίκαδε»: ότι η Ελλάδα δεν πρέπει να ξανοίγεται παραπάνω από το μπόι της, ότι καλύτερα να καλοπιάνει τους γείτονες με παραχωρήσεις και φιλοδωρήματα, να αποφεύγει τους καβγάδες, γιατί δεν ταιριάζουν σε «ευρωπαϊκό» κράτος , κι όταν ο κόμπος φτάνει στο χτένι να προσέρχεται με τον σταυρό στο χέρι, επικαλούμενη το Διεθνές Δίκαιο. Η λογική « μακριά από ρίσκο, έστω και με εθνικές εκπτώσεις » διαπότισε τη φιλοσοφία του ελληνικού υπουργείου Εξωτερικών και κατέστη κοινός νους για τους διπλωμάτες μας, που δίσταζαν να προτείνουν στους πολιτικούς έστω στοιχειωδώς υπερβατικές λύσεις. Στο τέλος φόρεσαν και οι ίδιοι τον μανδύα του ενδοτισμού και έφτασαν να υποδεικνύουν στους πολιτικούς τις πιο ανέξοδες για τη δημοτικότητά τους επιλογές. Η ελληνική διπλωματία ειδικεύεται πλέον στη διαρκή «μετάθεση» των δύσκολων αποφάσεων, προκειμένου να ελαχιστοποιηθεί το ρίσκο και συνακόλουθα το πολιτικό κόστος. Ο ίδιος ο πρωθυπουργός έφτασε να ομολογήσει ότι ακόμη και για την άσκηση απλών κυριαρχικών δικαιωμάτων, να ποντίσουμε δηλαδή ένα καλώδιο στη θάλασσα, χρειαζόμαστε άδεια τρίτων . Κι επειδή δεν την έχουμε, αφήνουμε την προοπτική ανοιχτή για το μέλλον. « Όταν ωριμάσουν οι συνθήκες ». ]Όπως ακριβώς με τα 12 μίλια στο Αιγαίο… Θρίαμβος του ενδοτισμού Ο θρίαμβος του ενδοτισμού, βέβαια, καταγράφηκε αμέσως μετά την πτώση των κομμουνιστικών καθεστώτων και την επανένωση των Γερμανιών, όταν η Ελλάδα απέφυγε να θέσει το ζήτημα των αποζημιώσεων, γιατί, όπως έλεγε στη Βουλή ο τότε πρωθυπουργός Κωνσταντίνος Μητσοτάκης , « άμα θέλει κοτζάμ Γερμανία να ενωθεί, ποιοι είμαστε εμείς για να την εμποδίσωμε ;». Αλλά η παραίτηση από εθνικά δίκαια δεν αφορούσε εκείνες τις μέρες μόνο τον γερμανικό οδοστρωτήρα . Η Ελλάδα με οργανωμένο στρατό και ΑΕΠ μεγαλύτερο από όλων των βαλκανικών χωρών μαζί έφτασε να κάνει επικύψεις ακόμη και στους ξυπόλητους. Εγκατέλειψε τη μοναδική συμπαγή κοιτίδα Ελληνισμού έξω από τα σύνορα στα νύχια των Αλβανών κατσαπλιάδων, κομμουνιστών και εθνικιστών. Σε μια εποχή σφοδρών αναταράξεων, όπου καθένας στα Βαλκάνια έκανε το δικό του , η Ελλάδα είχε όλα τα μέσα να επιβάλει σκληρούς όρους στα Τίρανα, ακόμη και να τα εξαναγκάσει να «θυμηθούν» το Πρωτόκολλο της Κέρκυρας και να αποδώσουν στη Βόρεια Ήπειρο καθεστώς αυτονομίας . Αντ’ αυτού, η τότε ελληνική κυβέρνηση διευκόλυνε την Αλβανία του Αλία να μπει στη ΔΑΣΕ, χωρίς την παραμικρή εγγύηση για την προστασία της ελληνικής μειονότητας. Στο τέλος, η κυβέρνηση Μητσοτάκη έφτασε να χρηματοδοτεί προεκλογικά τον Μπερίσα, που αποδείχτηκε ο μεγαλύτερος διώκτης του Ελληνισμού, αντί να αξιώνει την ανεξάρτητη συμμετοχή της «Ομόνοιας», που αποκλείστηκε αυθαίρετα από τις εκλογές του 1992. Στοιχειωδώς να είχε διαμαρτυρηθεί η Αθήνα για καταπάτηση ανθρωπίνων δικαιωμάτων από το κομμουνιστικό καθεστώς, οι Αλβανοί θα αναγκάζονταν να κάνουν πίσω . Δυστυχώς, ανώτεροι διπλωμάτες ήταν εκείνοι που συνιστούσαν «αυτοσυγκράτηση» και απέφευγαν να υλοποιήσουν την επιθετική πολιτική του -νεαρού τότε- Σαμαρά . Έχω κρατήσει κάποια υπηρεσιακά τηλεγραφήματα εκείνης της εποχής και σύντομα σκοπεύω να γράψω ένα βιβλίο , γιατί δεν διανοείται εύκολα κανείς ότι υπήρχαν διπλωμάτες που έβλεπαν το Βορειοηπειρωτικό ως αγγαρεία και πονοκέφαλο . Όχι ως ευκαιρία για να μεγαλώσει η Ελλάδα. Τραγικές υπαναχωρήσεις Ο ενδοτισμός, όμως, δεν έμεινε στο ξεπούλημα της Βορείου Ηπείρου. Ακολούθησαν οι τραγικές υπαναχωρήσεις στο Σκοπιανό, που οδήγησαν στο όνειδος των Πρεσπών, και βέβαια τα διαδοχικά επεισόδια στις ελληνοτουρκικές σχέσεις (Ίμια, Οτσαλάν, γκρίζες ζώνες), μέχρι να φτάσουμε στο σήμερα, όπου η Ελλάδα δεν τολμά να ποντίσει ούτε καλώδιο για να μη στεναχωρήσει τους απέναντι. Δυστυχώς, οι πολιτικοί μας είναι αυτοί που είναι , αλλά οι ευθύνες αγγίζουν κι άλλους – και τους διπλωμάτες και την ευρωλάγνα πανεπιστημιακή κοινότητα . Αν τελικά απομείνει μόνο μία χούφτα δημόσιων λειτουργών να υπερασπίζεται τα εθνικά δίκαια και οι υπόλοιποι φωνάζουν « ζήτω η Ευρώπη που μας δίνει τα κονδύλια! », η χώρα θα καταρρεύσει, θα μεταβληθεί σε «υπερεθνική» τουριστική αποικία και θα συνθηκολογήσει πολύ πιο γρήγορα από ό,τι νομίζουμε. Ας μην έχουμε ψευδαισθήσεις…