Αναζήτηση σε αυτόν τον ιστότοπο

Απίστευτος διάλογος με πρωταγωνιστή τον «Φραπέ» - «Αν είχα σκοτώσει την Τυχεροπούλου, τώρα θα ήμουν έξω!» Όταν διαπίστωσαν ότι η υπεύθυνη Εσωτερικού Ελέγχου, Παρασκευή Τυχεροπούλου, είχε αρχίσει να ξετυλίγει το κουβάρι των παρανομιών, άρχισαν να καταστρώνουν σχέδιο για να τη βγάλουν από τη μέση Σοκ και ανατριχίλα προκαλεί διάλογος μεταξύ εμπλεκομένων στο σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ και τη διασπάθιση κοινοτικών κονδυλίων… Όπως φαίνεται, όταν διαπίστωσαν ότι η υπεύθυνη Εσωτερικού Ελέγχου, Παρασκευή Τυχεροπούλου , είχε αρχίσει να ξετυλίγει το κουβάρι των παρανομιών, άρχισαν να καταστρώνουν σχέδιο για να τη βγάλουν από τη μέση, προκειμένου να μην μπει εμπόδιο στα συμφέροντά τους. Σε διάλογο, που περιλαμβάνεται στη δικογραφία και φέρνει στη δημοσιότητα τηλεοπτικός σταθμός, ο διαβόητος«Φραπέ», Γιώργος Ξυλούρης, μ ιλώντας με υψηλόβαθμο στέλεχος του ΟΠΕΚΕΠΕ, επιμένει ότι θα πρέπει να λάβουν το 2024 την ίδια επιδότηση με τα προηγούμενα χρόνια. Μάλιστα, παρατηρεί ότι θα τον συνέφερε να έχει σκοτώσει την Παρασκευή Τυχεροπούλου. « 20, 21, 22, θα βεβαιώσει από τρεις χρονιές τα ίδια. Καταλαβαίνεις έτσι; Θα πάει βάση του Ηρακλείου. Τα ίδια, τι είχαμε, τι χάσαμε. Τέσσερις χρονιές από 120, 500 χιλιάρικα στα σπίτια μας. Δεν υπάρχουν δικαιώματα. Τελειώνουμε. Δηλαδή, αυτή η Τυχεροπούλου ρε μ@@@, αν την είχα σκοτώσει τώρα θα ήμουν έξω. Θα είχανε φάνει και κάνα 50αρι οι δικηγόροι και είμαστε εντάξει», λέει χαρακτηριστικά. Οι απατεώνες του ΟΠΕΚΕΠΕ συνεχίζουν να διώκουν την Τυχεροπούλου - Υπουργός της βρώμικης συγκάλυψης ο Τσιάρας Χωρίς τέλος είναι το δράμα της ελέγκτριας Παρασκευής Τυχεροπούλου που έκανε το λάθος να αποκαλύψει απάτες στον ΟΠΕΚΕΠΕ και να είναι τεχνική σύμβουλος της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας. Ο Υπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης Κώστας Τσιάρας που κοροϊδεύει, όπως ο εκλεκτός του πρώην Πρόεδρος του ΟΠΕΚΕΠΕ Νίκος Σαλάτας, ότι συνεργάζεται με την Ευρωπαϊκή Εισαγγελία, συνεχίζει να συμπράττει στον εκβιασμό σε βάρος της Παρασκευής Τυχεροπούλου (ο Οργανισμός βρίσκεται υπό την επιτήρησή του) διώκοντας την μέχρι και σήμερα ανηλεώς. Ο στόχος της εξόντωσης Προφανώς συνεχίζουν στη γραμμή της αμφισβήτησης της αξιοπιστίας της που είχε χαράξει από την αρχή και πριν πάνε στη Βουλή οι διάλογοι - όνειδος όπου αποδεικνύεται περίτρανα ότι οι πειθαρχικές διώξεις και οι μηνύσεις που έγιναν σε βάρος της Τυχεροπούλου ήταν προαποφασισμένες προκειμένου να την εξοντώσουν ηθικά αλλά και υλικά. Τι ακριβώς συνέβη τώρα; Η ελέγκτρια Παρασκευή Τυχεροπούλου έλαβε -σύμφωνα με πληροφορίες- στις 8/7 την απόφαση Σαλάτα (!!!) με ημερομηνία 2 Μάϊου 2025 σύμφωνα με την οποία της επιβάλλεται πειθαρχική ποινή προστίμου των αποδοχών 20 ημερών για τα πειθαρχικά παραπτώματα της παράβασης υποχρέωσης εχεμύθειας και της ανάξιας για υπάλληλο συμπεριφοράς. Εκτός τόπου και χρόνου Δηλαδή έχουμε μια επίδοση σε διάστημα δύο μηνών από τότε που ελήφθη η απόφαση αλλά και ένα χρόνο από τότε που εκκίνησε η πειθαρχική διαδικασία όχι ο Σαλάτας αλλά ο Μπαμπασίδης. Και μόνο αυτό το τελευταίο, συνιστά παρανομία τόσο από την πλευρά Σαλάτα όσο του Οργανισμού δεδομένου ότι η νομοθεσία για τον ΟΠΕΚΕΠΕ προβλέπει συγκεκριμένους χρόνους επιβολής ή μη ποινής από τότε που εκκινεί μια πειθαρχική διαδικασία. Αλλά φαίνεται ότι η ανομία δεν έχει φρένο ούτε με Μπαμπασίδη ούτε και με Σαλάτα ούτε με τον εκτελώντας χρέη Προέδρου σήμερα τον Αντιπρόεδρο Καθηγητή Ζαλίδη. Απάτη … δεύτερη φύση Αυτό βέβαια είναι το λιγότερο για ένα Οργανισμό που έχει κάνει την παρανομία δεύτερη φύση καθώς σημασία έχει η ουσία της υπόθεσης . Η Τυχεροπούλου λοιπόν κατά την απόφαση δεν ήταν εχέμυθη και δεν έκρυψε συγκεκριμένη απάτη παραδίδοντας σχετική έκθεση στο Ελεγκτικό Συνέδριο. Και αυτή η συμπεριφορά είναι ανάξια διότι κατά τον Σαλάτα αλλά και τους διαδόχους του σε απόλυτη εναρμόνιση με τον κ. Τσιάρα οι απατεωνιές πρέπει να αποκρύπτονται ειδικά αν μετέχουν σε αυτές στελέχη του ΟΠΕΚΕΠΕ . Και φυσικά δεν έχει καμία σημασία ο δημοσιοϋπαλληλικός κώδικας ο οποίος προβλέπει ότι πρέπει να καταγγέλλονται στις αρμόδιες αρχές οι απατεωνιές που διαπιστώνονται από τους υπαλλήλους. Και για να «συμμορφωθεί», επειδή χάλασε τις δουλειές των απατεώνων του ΟΠΕΚΕΠΕ, πριν μια βδομάδα σχεδόν και συγκεκριμένα στις 8/7, της επιδόθηκε με δύο μήνες καθυστέρηση ποινή στέρησης μισθού 20 ημερών με υπογραφή Σαλάτα! Και βέβαια ο καθηγητής Ζαλίδης, Αντιπρόεδρος του ΟΠΕΚΕΠΕ, φαίνεται με την σειρά του να έχει αναλάβει αποστολή να συνεχίσει το έργο των προκατόχων του, δηλαδή τις διώξεις των εντίμων για να επιβραβευθούν με τις προσδοκία ότι μπορεί να σωθούν οι απατεώνες. Και όλα αυτά, για να σωθεί το καθεστώς Μητσοτάκη... bankingnews

Η φρικιαστική ερώτηση του Τράμπ προς τον Ζελένσκι! Τι είδους παιχνίδι παίζει ο Ντόναλντ; Σιωπή από τον Λευκό Οίκο! Νέα «βόμβα» από τους Financial Times που αποκαλύπτει, επικαλούμενο ανθρώπους με γνώση των μεταξύ τους συνομιλιών, ότι ο Ντόναλντ Τραμπ ρώτησε τον Βολοντίμιρ Ζελένσκι εάν θα μπορούσε να προχωρήσει σε πυραυλικά χτυπήματα εναντίον της Μόσχας, εφόσον οι ΗΠΑ παρείχαν στο Κίεβο όπλα μεγάλου βεληνεκούς. Η συζήτηση, έγινε κατά τη διάρκεια της τηλεφωνικής συνδιάλεξης της 4ης Ιουλίου μεταξύ των ηγετών των ΗΠΑ και της Ουκρανίας και σηματοδοτεί μια απότομη απόκλιση από την προηγούμενη στάση του Τραμπ για τον πόλεμο της Ρωσίας και την προεκλογική του υπόσχεση να τερματίσει την εμπλοκή των ΗΠΑ. Σύμφωνα με τους Financial Times , εάν και παραμένει ασαφές το εάν η Ουάσινγκτον θα στείλει ισχυρό οπλισμό στο Κίεβο, η μεταξύ τους συζήτηση υπογραμμίζει την εντεινόμενη απογοήτευση του Τραμπ για την άρνηση του Ρώσου προέδρου Βλαντίμιρ Πούτιν να συμμετάσχει σε συνομιλίες κατάπαυσης του πυρός που πρότεινε ο Αμερικανός πρόεδρος, ο οποίος κάποτε είχε ορκιστεί να επιλύσει τον πόλεμο σε μια ημέρα. Η συζήτηση έγινε με αφορμή την τηλεφωνική συνομιλία Τραμπ – Πούτιν μία ημέρα νωρίτερα, την οποία ο πρόεδρος των ΗΠΑ χαρακτήρισε ως «κακή». Οι FT επισημαίνουν ότι «δύο άτομα που είχαν γνώση της συνομιλίας ανέφεραν ότι ο πρόεδρος των ΗΠΑ είχε ρωτήσει τον Ουκρανό ομόλογό του εάν θα μπορούσε να πλήξει στρατιωτικούς στόχους βαθιά στη Μόσχα, εφόσον του παρείχε οπλισμό ικανό να το πράξει. Η συζήτηση με τον Ζελένσκι στις 4 Ιουλίου προκλήθηκε από την τηλεφωνική επικοινωνία του Τραμπ με τον Πούτιν μια ημέρα νωρίτερα, την οποία ο Αμερικανός πρόεδρος χαρακτήρισε «κακή». Δύο άτομα που είχαν γνώση της συνομιλίας μεταξύ του Τραμπ και του Ζελένσκι ανέφεραν ότι ο πρόεδρος των ΗΠΑ είχε ρωτήσει τον Ουκρανό ομόλογό του αν θα μπορούσε να πλήξει στρατιωτικούς στόχους βαθιά μέσα στη Ρωσία, αν του παρείχε όπλα ικανά να το πράξουν. «Βολοντίμιρ, μπορείς να χτυπήσεις τη Μόσχα; Μπορείς να χτυπήσεις και την Αγία Πετρούπολη;» ρώτησε ο Τραμπ κατά τη διάρκεια της κλήσης, σύμφωνα με το FT. Μάλιστα, οι πηγές των FT είπαν πως ο Ζελένσκι απάντησε: «Φυσικά. Μπορούμε εάν μας δώσετε τα όπλα». Ο Τραμπ έδειξε την υποστήριξή του στην ιδέα αυτή , περιγράφοντας τη στρατηγική ως προορισμένη να « τους κάνει να αισθανθούν τον πόνο » και να αναγκάσει το Κρεμλίνο να καθίσει στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων , σύμφωνα με τους δύο ανθρώπους που είχαν ενημέρωση για την κλήση. Ο Λευκός Οίκος και το προεδρικό γραφείο της Ουκρανίας δεν απάντησαν σε αιτήματα των FT για σχολιασμό... Financial Times , Documento

Αυτά που συμβαίνουν στην Κρήτη εν αναφορά του λαθρομεταναστευτικού ήταν εύκολα προβλέψιμα! Όταν ο Χαφτάρ ζήτησε προ ολίγων ετών συγκεκριμένα ανταλλάγματα από την Ελλάδα, η κυβέρνηση τον έγραψε στα παλαιότερα των υποδημάτων της. Ο Χαφτάρ τελικά αποδείχθηκε ότι δεν είναι το «κουτσό άλογο» που διάφοροι μικρονοϊκοί διακινούσαν ως κάτι το δεδομένο πέριξ του υπουργείου Εξωτερικών. Αντιθέτως, αποδεικνύεται εξαιρετικά σοβαρός παίκτης και όποιοι απλά έχουν διαβάσει την προσωπική του διαδρομή θα το είχαν αντιληφθεί καιρό τώρα. Όταν λοιπόν, όχι σε ένα «κουτσό άλογο» αλλά σε ένα «σκυλί του πολέμου», όπως είναι ο Χαφτάρ, του επικαλείσαι το Διεθνές Δίκαιο γελούν και τα τσιμέντα. Ο Χαφτάρ αυτή τη στιγμή αντιλαμβάνεται, εξ' αιτίας της πλήρους απουσίας της Ελλάδας, ότι ο μοναδικός σύμμαχος από τον οποίο δύναται να αποκομίσει οφέλη είναι η Τουρκία. Και γνωρίζει επίσης πολύ καλά ότι ένας τρόπος για να εκβιάσει την Ευρώπη είναι το λαθρομεταναστευτικό. Όποιος ασχολείται με τα του λαθρομεταναστευτικού μακροϊστορικά παρατηρεί πως οι χώρες που εκβιάζουν τις πιο ανεπτυγμένες διά αυτού του μέσου σχεδόν πάντοτε αποκομίζουν ανταλλάγματα. Η Ελλάδα, λοιπόν, θα πληρώσει ακόμα μία αποτυχία της εξωτερικής πολιτικής της. Και θα αναγκαστεί με κάποιον τρόπο να δώσει ανταλλάγματα στον Χαφτάρ και δεν πρόκειται ποτέ να τον μεταστρέψει από τη νέα του σύμμαχο, την Τουρκία . Άλλωστε, και εμείς μόνο με την Τουρκία μείναμε «φίλοι», σύμφωνα με τη Συμφωνία Φιλίας των Αθηνών. Θα ήταν για γέλια εάν δεν ήταν για κλάματα. Όσον αφορά το λαθρομεταναστευτικό, αυτό κάθε αυτό, κάποιοι που υποδύονται τους πατριώτες θα έπρεπε να ντρέπονται που τόσα χρόνια δεν ξεστομίζουν λέξη για αυτό, φοβούμενοι μην τους αποκαλέσουν ρατσιστές. Κατά τα άλλα, θα μας σώσουν από την Τουρκία. Η κυβέρνηση αυτό που μας λέει επί της ουσίας είναι ότι θα τους μεταφέρει πάλι από την Κρήτη στην ενδοχώρα. Σπουδαία λύση! Στο τέλος αυτό που θα συμβεί είναι ότι θα ανέβει μια αριστερή κυβέρνηση στην εξουσία και θα τους νομιμοποιήσει όλους, πατώντας στο προηγούμενο Γεωργιάδη – Καιρίδη, ώστε να αποκτήσει στρατιά νέων ψηφοφόρων και φυσικά θα επικαλεστεί τον ανθρωπισμό, την επίλυση του δημογραφικού και διάφορα άλλα σπαραξικάρδια που θα είναι βούτυρο στο ψωμί του «σουλτάνου», που τρίβει τα χέρια του με την προοπτική ισχυρής σουνιτικής μειοψηφίας στην Ελλάδα. Και κάπως έτσι αντιστρέφεις τα τετελεσμένα του 1821. Σαν δεν ντρεπόμαστε λιγάκι! antinews

Ανέκαθεν ήμουν υπέρμαχος του “scripta manent, verba volant”. Διότι ό,τι και να λέει ο καθένας, αν δεν καταγραφεί δεν υπάρχει... Τα λόγια από μόνα τους είναι σκόνη στον άνεμο… λόγια του αέρα. Ανεμοσκορπίσματα, ανεμομαζώματα. Η χαρά του κωλοτούμπα δηλαδή. Τη μια μέρα λέω αυτό, και την άλλη εκείνο. Υπάρχουν αποδείξεις; Ακόμη και στην αρχαιότητα είμαι σίγουρος πως θα υπήρχαν χιλιάδες μάγκες, μαέστροι της αερολογίας, μπουρδολόγοι πωλητές νανογιλέκων της εποχής, που τα έλεγαν ωραία, αλλά δεν τους ξέρει πια κανείς. Θυμόμαστε ελάχιστους, όπως τον Πλάτωνα, τον Θουκυδίδη , κ.ά. Διότι αυτοί έγραψαν. Και αν σήμερα ξέρουμε τον Σωκράτη τον πολύστροφο, ή τον κομψευόμενο Κίμωνα, ή τον Μιλτιάδη τον τροπαιοφόρο, είναι διότι κάποιοι έγραψαν γι’ αυτούς, και τα γραπτά μένουν. Όλοι οι υπόλοιποι, με τις αρλούμπες τους, γίνανε αστερόσκονη… Και τα θυμήθηκα αυτά σήμερα, με αφορμή μια σύναξη μελανιασμένων (ως επί το πλείστον) ψηφοφόρων του Κυριάκου , στη διάρκεια της οποίας διαπίστωσα ότι το τέρας συνεχίζει να αρέσει, κι ότι ο «μητσοτακισμός» έχει ακόμη γερή μαγιά. Κάποιοι, ουκ ολίγοι, δεν έχουν βάλει ακόμη μυαλό. Το αν πληρώνονται, όπως κάποιοι άλλοι χειροκροτητές στα σόσιαλ μύδια, για να υμνούν τον ανέμελο στα καφενεία, δεν το γνωρίζω. Πάντως οι συγκεκριμένοι ούτε μετακλητοί ήταν, ούτε «αγρότες» με μπανανοφυτείες στον… Χορτιάτη. Και δεν αναφέρομαι στους συνήθεις ύποπτους πρώην πασόκους, ανελίτες, και ποταμίσιους που τώρα βρήκαν άλλη κουτάλα για να τρώνε, αλλά σε κάποιους χαχόλους, αθώους κατά τα άλλα, που ψήφισαν τον ανέμελο γόνο, που τέλειωσε το Χάρβαρντ (άσχετα αν είναι ανορθόγραφος), για να σώσει τη χώρα! Για να απαλλαγούμε από τον Τσίπρα, τους σαμαροβενιζέλους, τα μνημόνια, τους λαθρομετανάστες, την ακρίβεια, και λοιπές αλυσίδες. Για να προκόψει ο τόπος δηλαδή. Και οι οποίοι σήμερα κλαίνε μεν, είναι αμετανόητοι δε. "Δεν φταίει ο Κυριάκος, λένε, για τα σκάνδαλα. Δεν ήξερε… Εξάλλου πάντα υπήρχαν μαϊμουνιές με τους αγρότες. Ακόμη και επί Καποδίστρια, τότε που μας έφερε τις πατάτες!" Με αποκορύφωμα κάποιον σαχλαμάρα, που τα χρόνια της επίπλαστης ευμάρειας ήταν όλο μπουζούκια, ταξίδια, και ΜΠΑΟΚ, χωρίς να ξέρει καν ποιος ήταν υπουργός Οικονομικών φερ’ ειπείν, και το ’11 ψήφισε Ντόρα, ενώ μετά ψήφιζε με ζέση τον Μπάνο για να μην πληρώνει ΕΝΦΙΑ, και που σήμερα που κοντεύει να χάσει τη γη κάτω από τα πόδια του, αντί να σκύψει στα τέσσερα και να ζητήσει συγνώμη, μπας και πάμε παρακάτω, τι λέει; "Ναι, αλλά ο Σαμαράς αυτό, κι ο Σαμαράς εκείνο… μπλα μπλα" και πάει λέγοντας. Θα έλεγε και για τον Παπασταύρου (τον θυμόσαστε) ή τον Χαρδούβελη,  αλλά αυτούς δεν τους έχει καν ακουστά διότι, είπαμε, ανάθεμά με αν άνοιξε ποτέ εφημερίδα , ή διάβασε ποτέ καμιά σελίδα χωρίς εικόνες. Άσχετα αν και αυτός ψηφίζει. Αυτή είναι η δημοκρατία μας. Η ψήφος του Νανόπουλου ίσα και όμοια με αυτήν του Μάκη του Λαβίδα, και του… Φραπέ, αλλά αυτό είναι άλλη κουβέντα. Η μόνη του εμμονή σήμερα λοιπόν, είναι με τον ανάλγητο φασίστα Σαμαρά, επειδή άκουσε κάπου κάποιους να λένε πως θα κάνει κόμμα. Και άντε καλά… ο Σαμαράς ήταν φασίστας και «γερμανοντυμένος», και είχε και κέρατα (και κάτι βούλες στο δέρμα)… να το δεχτώ. Αλλά όλα κι όλα. Ποιο ήταν το κύριο επιχείρημα του εν λόγω σερσέμη για να με ταπώσει που επιμένω ότι ειδικά σήμερα «Σαμαρά λέμε και κλαίμε»; Ότι ο κακούργος αυτός, υπακούοντας σε ξένα συμφέροντα,  είχε ρίξει το ’93 την καλύτερη κυβέρνηση έβερ, και έτσι από τότε ο τόπος πάει κατά διαόλου. Με αποτέλεσμα να χρεοκοπήσουμε, και να ξανάρθει ο ίδιος σατανάς το ’12 για να μας δέσει χεροπόδαρα με μνημόνια, υπακούοντας σαν άβουλο σκυλάκι στη Μέρκελ, την Τρόικα, και τους Μασόνους (που μας «πσαικάζουν» αφού)… Αυτό ακριβώς ήταν το επιχείρημά του το οποίο βροντοφώναζε αναψοκοκκινισμένος, έτοιμος να πάθει έμφραγμα από το δίκιο που τον έπνιγε. Και πολύ πιθανόν όντως να τον έπνιγε το δίκιο , και όντως να πίστευε ότι ο Σαμαράς δεν είχε άλλη δουλειά, αλλά κάθε μέρα που ξυπνούσε ως πρωθυπουργός έστυβε το κεφάλι του να δει ποιους θα τσακίσει , κι όταν δεν του ερχόταν κάποια ιδέα, τότε τηλεφωνούσε στον «σακάτη του Βερολίνου» για να του δώσει συμβουλές. Αλλά που να διαβάσει, είπαμε ο φίλος μας, για να ξεστραβωθεί; Αυτός με το πολτώδες μυαλό του άκουσε κάπου ότι τα μνημόνια μας χρεοκόπησαν, κι όχι ότι χρεοκοπήσαμε και χρειάστηκαν τα μνημόνια για να μη σφαζόμαστε στα σούπερ μάρκετ για ένα εβαπορέ, στήριξε τον «μπατριώτη» Μπάνο, που έκανε το δεκανίκι στους σαμποτέρ του Σύριζα που θα σκίζανε τα μνημόνια, κι ακόμη και σήμερα, με όλα αυτά τα σκάνδαλα, τη διαφθορά, τη ρεμούλα, τους ΟΠΕΚΕΠΕΔΕΣ… αντί να τα χώσει στους νυν κυβερνώντες, τη συμμορία του Μαξίμου, τι λέει; «Ναι, αλλά ο Σαμαράς μας κατέστρεψε, και τώρα θέλει να μας ξανακαταστρέψει υπονομεύοντας τον μοναδικό άνθρωπο που έχει βάλει σκοπό της ζωής του να μας σώσει… τον Κυριάκο». Γι’ αυτό επανέρχομαι στην εισαγωγή που έκανα, και επαναλαμβάνω ότι όλα έρχονται και παρέρχονται, αλλά τα γραπτά μένουν. Είναι κάτι όπως εκείνο το διαχρονικό φιλοσοφικό ερώτημα: Αν πέσει κεραυνός μέσα στη ζούγκλα, και δεν τον δει ή ακούσει κανένας άνθρωπος… έπεσε όντως; Εδώ σας θέλω. Έτσι κι εγώ, όταν σε μερικά τέρμινα από σήμερα θα με ρωτάει ο γιος μου εγώ τι έκανα την εποχή της κρίσης, και μετά επί «υπαρκτού μητσοτακισμού», τότε που γίναμε ισλαμικό προτεκτοράτο; Τι έκανα για να γλιτώσει η Ελλάδα από τους κατσαπλιάδες του Σύριζα και τις γαλάζιες ακρίδες αργότερα , που κατέστρεψαν τη ζωή του; Εγώ θα απαντάω με καθαρό το κούτελο ότι αυτό που μπορούσα το έκανα. Έκαστος εφ’ ω ετάχθη, ή αλλιώς ό,τι μπορεί ο καθένας. Έγραφα δηλαδή για τον Σύριζα πριν μας καταστρέψει, μπας και προλάβω κάτι , και έγραφα για τον Σύριζα όταν μας κατέστρεφε, μπας και ξυπνήσει κανένας και απαλλαγούμε από το θηρίο, ενώ λίγο μετά, όταν διαπίστωσα το ποιόν της γαλάζιας γλίτσας του Κυριάκου, έγραφα και γι’ αυτήν… αυτό δηλαδή που μπορούσα αυτό έκανα.   Διότι αν μη τι άλλο scripta manent… και αν δεν με πιστεύει ο γιος μου, θα του πω να με γκουγκλάρει (μάλλον στα αραβικά θα είναι τότε) για να πειστεί… Ο άλλος όμως, ο βλάκας που λέγαμε, αυτός τι θα του λέει του δικού του γιου; Για τον κακό Σαμαρά, και τους ηρωικούς Συριζανέλ, ή για τον ανήξερο Κυριάκο, τον Φραπέ, τον Χασάπη, και τον… Ομάρ από το Αλγέρι; ΥΓ-  Βέβαια, για να μην υπερβάλλω, ο συγκεκριμένος χάχας δεν είναι εντελώς αδιάβαστο ς. Ίσα ίσα που ήταν από τους πρώτους που είχαν σπεύσει να προμηθευτούν τα χειρόγραφα του Κυρίου Ημών Ιησού Χριστού, γραμμένα εις την γαλλικήν παρακαλώ, που πουλούσε ο «ιστορικός» Βελόπουλος από την εκπομπή του. Μιλάμε δηλαδή για διανοούμενο… όχι αστεία. ΥΓ2- Αν όντως η εξεταστική για τον ΟΠΕΚΕΠΕ πάει πίσω ως το 1998 (επί Σημίτη), όπως θέλει το Μαξίμου, τότε βλέπω το μισό σημερινό υπ. Συμβούλιο στη…  μπουζού. Βέβαια, αν δεν κάνω λάθος, ο ΟΠΕΚΕΠΕς συστάθηκε το 2001, και οι επιδοτήσεις άρχισαν το 2006, αλλά ποιος ξέρει; Θα μας πει ο Πορτοσάλτε. Σημείωση Ιστολογίου: Το πιο πάνω κείμενο που υπογράφει ο Strange Attractor, συνιδρυτής του Antinews.gr , δεν εκφράζει τις απόψεις του "Πύρινου Λόγιου" . Αναρτήθηκε όμως για να γίνει γνωστή άλλη μια εκδοχή για το πώς ο Σαμαράς, για κάποιους, υπήρξε...σωτήρας. Είναι, αν θέλετε, η "άλλη άποψη" των τότε υποστηρικτών του Σαμαρισμού, ο οποίος πλασαρίστηκε εντέχνως από τα ιερατεία των Βρυξελλών ως ο μόνος που κράτησε την Ελλάδα στο ευρώ για να μη...χρεωκοπήσει και η ΕΕ. Είναι επίσης ένα δείγμα για το πώς ο πατριωτικός χώρος έχει χωριστεί σε...συνιστώσες, οι οποίες εμποδίζουν την καθολική ενωση του χώρου και το πώς μια προσωπικότητα αντιμετωπίζεται από το σύνολο του χώρου αυτού. Η λέξη "Ενωση", δεν υπάρχει στον χώρο αυτό. Και πολύ φοβούμαι πως ο Μητσοτάκης ο ίδιος ακούγοντας ή διαβάζοντας αυτά, αναπτερώνει τις ελπίδες του στο να καταστεί ο ίδιος και η ελεεινή φαμίλια του ως οι αιώνιοι ποδηγέτες ενός λαού που κάποτε, η υπερηφάνεια του ήταν θέμα συζήτησης σε όλον τον πλανήτη...

Την ώρα που οι λαοί της Ευρώπης ασφυκτιούν οικονομικά, η Κομισιόν αποφασίζει να γιορτάσει την 14η Ιουλίου -ημέρα της πτώσης της Βαστίλης δηλαδή- όχι με περισσότερη δημοκρατία, αλλά με περισσότερη φορολογία. Επιπρόσθετοι φόροι, για να πληρωθούν οι σπατάλες και οι ατασθαλίες του Covid αλλά και για τα όπλα που θα πάνε στο πηγάδι της Ουκρανίας... Την ώρα που οι λαοί της Ευρώπης ασφυκτιούν οικονομικά , η Κομισιόν αποφασίζει να γιορτάσει την 14η Ιουλίου -ημέρα της πτώσης της Βαστίλης δηλαδή- όχι με περισσότερη δημοκρατία, αλλά με περισσότερη φορολογία. H Ευρωπαϊκή Επιτροπή προτείνει τρεις νέους φόρους, ώστε να γεμίσει τα υποτιθέμενα άδεια ταμεία της, για να ταΐσει τον άπλιστο γραφειοκρατικό της μηχανισμό, αλλά και τον αγαπημένο της Βολοντίμιρ Ζελένσκι . Οι τρεις νέοι φόροι είναι οι εξής: Φόρος σε μη ανακυκλωμένα ηλεκτρονικά απόβλητα Φόρος σε όλα τα προϊόντα που σχετίζονται με τον καπνό, σε μια εποχή που η αγορά καπνού έχει ήδη υπερφορολογηθεί Φόρος στις επιχειρήσεις με τζίρο άνω των 50 εκατομμυρίων ευρώ, γιατί ό,τι εξακολουθεί να παράγει στα πέτρινα χρόνια μας, πρέπει να τιμωρείται. Και όλα αυτά για να χρηματοδοτηθεί ένας διογκωμένος ευρωπαϊκός προϋπολογισμός , που οι ίδιοι Ευρωπαίοι πολίτες δεν ψήφισαν, δεν ενέκριναν κι ενίοτε ούτε καν κατανοούν. Την ίδια στιγμή κόβονται κονδύλια για την περίθαλψη, για την υγεία, για την εκπαίδευση, για τους αγρότες και για ό,τι έχει να κάνει με το κοινωνικό κράτος . Απειλούνται επιδοτήσεις στις περιφέρειες, επανεξετάζεται ολόκληρη η πολιτική συνοχή της Ευρωπαϊκής Ένωσης με στόχο τη συγκέντρωση των χρημάτων στα χέρια των κεντρικών κυβερνήσεων. Γιατί όλοι αυτοί οι φόροι; Από τις Βρυξέλλες δίνουν σαν δικαιολογία « μα για να πληρωθεί το κοινό ευρωπαϊκό μας χρέος ύψους 30 δισεκατομμυρίων ευρώ ετησίως ». Αυτό δηλαδή που δημιουργήθηκε μετά την πανδημία χωρίς ποτέ να ερωτηθεί και πάλι η κοινή γνώμη. Το πραγματικό ερώτημα δεν είναι ποιος θα πληρώσει -γνωρίζουμε την απάντηση. Εμείς . Απλά πρέπει να το πάρουμε απόφαση , ίσως, πως η Ευρώπη των υποτιθέμενων λαών έχει κηρύξει έναν ύπουλο οικονομικό πόλεμο κατά των ίδιων της των πολιτών.

Ρώτησε κανείς τους λαούς της ΕΕ αν θέλουν να πληρώσουν με μετρητά όπλα από τις ΗΠΑ για Ουκρανία; Πώς κάποιοι θα κάνουν «χρυσές δουλειές» με «τα λεφτά των άλλων» Ο Γερμανός ΥΠΑΜ Μ.Πιστόριους δήλωσε ότι είναι ικανοποιημένος που ο Ν.Τραμπ θα στείλει νέα στρατιωτική βοήθεια στην Ουκρανία κι ας την πληρώσουν οι… πολίτες της ΕΕ (άρα και οι Έλληνες)! Βέβαια, ο ίδιος δεν θα πληρώσει φράγκο και θα συνεχίσει να εισπράττει τις παχυλές απολαβές του ως Γερμανού κυβερνητικού αξιωματούχου οπότε γιατί να τον ενδιαφέρει που θα πληρώνει ο Ευρωπαίος πολίτης; Δεν πιέζεται για να πληρώσει λογαριασμούς ούτε για να φέρει φαγητό στα παιδιά του. Το ίδιο ακριβώς ισχύει και για τους αξιωματούχους όλων των κυβερνήσεων. Μετά από αυτό το εύλογο ερώτημα που προκύπτει είναι «Ποιος ΟΠΕΚΕΠΕ»; Ρώτησε κανείς τους λαούς της ΕΕ αν θέλουν να πληρώσουν με μετρητά όπλα από τις ΗΠΑ για Ουκρανία; Γιατί αυτό δεν το εξήγησαν στους πολίτες. Πριν η αμερικανική βοήθεια ήταν δωρεάν σε ό,τι αφορά και την Ουκρανία αλλά και την ΕΕ. Την πρόσφερε η κυβέρνηση Μπάιντεν εις βάρος βεβαίως των Αμερικανών πολιτών, χωρίς κανένα αντάλλαγμα και χωρίς καμία «απόστροφο». Τώρα ο Ν.Τραμπ σκεπτόμενος αποκλειστικά (και σωστά πράττει από την πλευρά του) το συμφέρον των Αμερικανών πολιτών, επιβάλλει στους Ευρωπαίους να πληρώνουν αυτοί για την οποία στρατιωτική βοήθεια στείλει από εδώ και στο εξής στο Κίεβο. Από που θα βρει τα χρήματα η ΕΕ για να πληρώνει τα «προηγμένα επιθετικά όπλα και τα α/α συστήματα Patriot» που θα προμηθεύσουν οι ΗΠΑ την Ουκρανία; Κάθε συστοιχία Patriot κοστίζει περίπου 1 δισεκατομμύριο δολάρια σε ότι αφροά το εσωτερικό κόστος γιατί τι το εξωτερικό κόστος είναι μία άλλη ιστορία και έχει ήδη διαφημίσει ο Ν.Τραμπ τα κέρδη για τις ΗΠΑ ως μέρος του σχεδίου του. Για την ακρίβεια για τις ΗΠΑ το κόστος είναι 1.09 δισ. δολάρια η συστοιχία και 4 εκατομμύρια δολάρια για κάθε πύραυλο PAC-3 MSE. Το εξαγωγικό κόστος κυμαίνεται μεταξύ 2.37–2.5 δισ. δολάρια για κάθε συστοιχία και 6–10 εκατομμύρια δολάρια για κάθε πύραυλο. Η Ουκρανία δήλωσε ότι χρειάζεται 10 νέα συστήματα Patriot για να προστατευθεί από την αυξημένη επίθεση πυραύλων και drones της Ρωσίας. O N.Tραμπ ετοιμάζεται να στείλει 17 συστήματα! Δηλαδή με πρόχειρους υπολογισμούς όλο αυτό θα κοστίσει στην ΕΕ 45 δισ. δολάρια! Εδώ θα πρέπει να τονιστεί πως αν τελικά οι ΗΠΑ στείλουν 17 συστήματα αυτά θα αντιστοιχούν σε ενάμιση χρόνο της συνολικής παραγωγής! Αν αναλογιστεί κάποιος ότι στις ΗΠΑ φοβούνται μία κινέζικη εισβολή στην Ταϊβάν το 2026, σίγουρα δεν αποτελεί σοφή επιλογή εάν τελικά πραγματοποιηθεί. Εάν στη συνέχεια σταλθούν και τα προηγμένα επιθετικά όπλα που ανακοίνωσε ο Αμερικανός πρόεδρος ο «λογαριασμός» θα ανέβει πάρα πολύ. Αυτά αφορούν όμως τις ΗΠΑ οι οποίες θα πάρουν λεφτά. Οι Ευρωπαίοι που θα τα πληρώσουν και θα τα «χαρίσουν» στο Κίεβο είναι το ζήτημα. Πρόκειται για ένα σκάνδαλο πανευρωπαϊκής εμβέλειας το οποίο όλοι οι μη έχοντες θα πληρώσουν χωρίς να έχουν ερωτηθεί, ούτε καν να υπολογίζεται η ύπαρξή τους ως ανεξάρτητες και ελεύθερες οντότητες. Μπίζνες «με τα λεφτά των άλλων» δηλαδή ως συνήθως…

Μην τα βάζεις με κάποιον που έχει περάσει τα πενήντα. Σοβαρά. Δεν είναι απλώς άλλη γενιά, είναι επιζώντες. Σκληροί σαν μπαγιάτικο ψωμί, γρήγοροι σαν την παντόφλα της γιαγιάς, εκείνης που πετούσε με ακρίβεια λέιζερ. Στα 5 τους καταλάβαιναν τη διάθεση της μάνας από τον ήχο του καπακιού στην κατσαρόλα. Στα 7 είχαν τα κλειδιά του σπιτιού και οδηγίες: « Έχει φαγητό στο ψυγείο. Ζέστανέ το, αλλά πρόσεχε να μην τα χύσεις όλα .» Στα 9 μαγείρευαν μακαρονάδα για τα αδέλφια. Στα 10 ήξεραν να κλείνουν το νερό και να ξεφεύγουν από τον σκύλο του γείτονα με κουβά στο κεφάλι. Ήταν όλη μέρα έξω, χωρίς κινητό, με πρόγραμμα: κρυφτό, χωράφι, ποδήλατο, επιστροφή με το σκοτάδι. Τα γόνατά τους, γεμάτα πληγές και σημάδια χάρτης περιπέτειας. Κι όμως, επέζησαν. Οι γρατζουνιές γιατρεύονταν με σάλιο ή ένα φύλλο πλατανόφυλλο. Και όταν γκρίνιαζαν, η απάντηση ήταν: «Αν δεν έχει αίμα, δεν είναι τίποτα.» Έτρωγαν ψωμί με ζάχαρη ή με λάδι. Έπιναν από το λάστιχο του κήπου ανοσία που σήμερα θα γινόταν μελέτη. Αν είχαν αλλεργίες, κανείς δεν ασχολούνταν. Ξέρουν πώς να βγάλουν λεκέδες από χόρτα, σάλτσα, μελάνι ή σκουριά. Γιατί δεν έβγαινες έξω όπως κι όπως, ούτε για παιχνίδι. Έχουν ζήσει πράγματα που μοιάζουν προϊστορικά: – Ραδιόφωνο με κουμπί, – Τηλεόραση ασπρόμαυρη, – Πικάπ και δίσκοι βινυλίου, – Κασετόφωνο, walkman, CD… Και τώρα ακούν χιλιάδες τραγούδια από το κινητό, αλλά νοσταλγούν τον ήχο της κασέτας που “έπαιρνε μπρος” με ένα στυλό. Με το δίπλωμα οδήγησης στα χέρια, διέσχιζαν την Ελλάδα με Fiat 127: χωρίς κλιματιστικό, χωρίς GPS, χωρίς ξενοδοχεία. Μόνο με χάρτη της Shell και ένα τοστ τυλιγμένο σε αλουμινόχαρτο. Έφταναν πάντα. Χωρίς Google Translate. Με χαμόγελο και λίγες λέξεις σε ντοπιολαλιά. Είναι η τελευταία γενιά που μεγάλωσε χωρίς ίντερνετ, χωρίς powerbank, χωρίς άγχος μπαταρίας 2%. Θυμούνται το τηλέφωνο με το καντράν στον διάδρομο, τα τετράδια συνταγών με χειρόγραφα, και τα γενέθλια σημειωμένα στον τοίχο της κουζίνας. Ξέρουν να φτιάχνουν τα πάντα με σελοτέιπ, παραμάνα ή μανταλάκι. Είχαν 1 κανάλι στην TV (μετά 2), και δεν βαριούνταν ποτέ. Ξεφύλλιζαν τον τηλεφωνικό κατάλογο όχι τις ειδοποιήσεις. Και μια αναπάντητη σήμαινε μόνο: «Σε σκέφτηκα.» Είναι διαφορετικοί. Έχουν συναισθηματικό αμίαντο, αντισώματα από τον δρόμο, το κρύο και το λίγο ζάχαρο. Αντανακλαστικά… Νίντζα του παλιού κόσμου. Μην υποτιμάς έναν 50άρη ή έναν 60άρη. Έχει δει περισσότερα απ’ όσα έχεις ανεβάσει στο cloud. Και στην τσέπη του, υπάρχει πάντα μια καραμέλα μέντα, «για ώρα ανάγκης». Επέζησε από παιδική ηλικία χωρίς παιδικό κάθισμα, κράνος ή αντηλιακό. Από σχολείο χωρίς υπολογιστή, χωρίς πίνακα αφής. Από νιότη χωρίς social, χωρίς φίλτρα, χωρίς selfie. Δεν ψάχνει απαντήσεις στο Google. Εμπιστεύεται το ένστικτό του. Και έχει περισσότερες αναμνήσεις απ’ ό,τι εσύ έχεις φωτογραφίες. Και ξέρεις τι άλλο; Έχουν ζήσει: Παπαδόπουλο, Καραμανλή, Παπανδρέου, Σημίτη, Τσίπρα, Μητσοτάκη… …και έχουν επιβιώσει... Διόδοτος

Στρατιωτική συνεργασία ΗΠΑ–Ελλάδας στο επίκεντρο του Κογκρέσου! Νομοσχέδιο στο Κογκρέσο επιδιώκει την ενίσχυση της αμυντικής συνεργασίας ΗΠΑ–Ελλάδας μέσω επέκτασης στρατιωτικής παρουσίας και τακτικής αξιολόγησης βάσεων Νομοσχέδιο για την ενίσχυση της στρατηγικής σχέσης ασφαλείας μεταξύ Ηνωμένων Πολιτειών και Ελλάδας κατατέθηκε στη Βουλή των Αντιπροσώπων από κορυφαία μέλη της διακομματικής ομάδας ελληνικών υποθέσεων του Κογκρέσου. Η πρωτοβουλία, με τίτλο «Νόμος για την Καταγραφή της Συνεργασίας Ασφαλείας ΗΠΑ–Ελλάδας», στοχεύει στην διερεύνηση δυνατοτήτων επέκτασης της αμερικανικής στρατιωτικής παρουσίας στην ελληνική επικράτεια, συμπεριλαμβανομένων και των νησιωτικών περιοχών. Στο πλαίσιο αυτό, προβλέπεται ότι ο εκάστοτε Αμερικανός υπουργός Άμυνας θα υποχρεούται να υποβάλει αναλυτική έκθεση στο Κογκρέσο, καταγράφοντας νέες ευκαιρίες για την εμβάθυνση της διμερούς αμυντικής συνεργασίας. Η έκθεση θα περιλαμβάνει, μεταξύ άλλων, περιγραφή των δικαιωμάτων βάσεων που απορρέουν από τη Συμφωνία Αμοιβαίας Αμυντικής Συνεργασίας (MDCA), η οποία ήδη επιτρέπει στις δυνάμεις των ΗΠΑ πρόσβαση σε τέσσερις επιπλέον στρατιωτικές εγκαταστάσεις στην Ελλάδα. Το νομοσχέδιο κατατέθηκε από τους ελληνοαμερικανούς βουλευτές Γκρέις Μενγκ, Γκας Μπιλιράκης, Ντίνα Τάιτους και Νικόλ Μαλλιωτάκη. Όπως υποστηρίζουν η συγκεκριμένη πρωτοβουλία έρχεται σε μια κρίσιμη χρονική συγκυρία , καθώς οι συνεχιζόμενες συγκρούσεις στην Ουκρανία και τη Μέση Ανατολή έχουν αναγκάσει το Πεντάγωνο να αυξήσει τη στρατιωτική δραστηριότητα στην περιοχή. Σημειώνουν χαρακτηριστικά ότι « η δραστηριότητα σε βάσεις όπως η Αλεξανδρούπολη και ο Κόλπος της Σούδας υπήρξε βασικός πυλώνας της προβολής ισχύος των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ σε όλη την Ανατολική Μεσόγειο, την Ανατολική και Νοτιοανατολική Ευρώπη, την Ουκρανία και τη Μέση Ανατολή, παίζοντας ρόλο στην εφοδιαστική αλυσίδα και ειδικότερα στον συνεχιζόμενο ανεφοδιασμό της Ουκρανίας ». Πριν από σχεδόν ένα χρόνο, η βουλευτής Γκρέις Μενγκ είχε καταθέσει μια παρόμοια έκδοση αυτής της νομοθεσίας ως τροπολογία στον νομοσχέδιο για τον αμυντικό προϋπολογισμό του 2024, ο οποίος ψηφίστηκε από τη Βουλή των Αντιπροσώπων. Γκρέις Μενγκ «Η υποστήριξη των ελληνοαμερικανικών σχέσεων ήταν προτεραιότητά μου από πρώτη στιγμή που ήρθα στο Κογκρέσο. Το Κουίνς φιλοξενεί μια ισχυρή και ενεργή ελληνική κοινότητα την οποία είμαι περήφανη που εκπροσωπώ. Αυτή η νομοθεσία θα βοηθήσει στην ενίσχυση του δεσμού μεταξύ των εθνών μας υποστηρίζοντας την ισχυρή αμυντική σχέση ΗΠΑ-Ελλάδας και διευρύνοντας τους ορίζοντες για τη συνεργασία ΗΠΑ-ΝΑΤΟ για την υποστήριξη των συμμάχων μας και την αντιμετώπιση των αντιπάλων μας. Η Ελλάδα είναι ένας από τους ισχυρότερους συμμάχους μας και το Κογκρέσο πρέπει να συνεχίσει να ενισχύει τη συνεργασία μεταξύ των δύο χωρών μας και να τιμά τις ελληνικές κοινότητές μας προωθώντας αυτή τη νομοθεσία». Γκας Μπιλιράκης «Η στρατηγική συνεργασία μεταξύ των Ηνωμένων Πολιτειών και της Ελλάδας είναι πιο ζωτικής σημασίας από ποτέ. Ως ακρογωνιαίος λίθος της σταθερότητας στην Ανατολική Μεσόγειο, η Ελλάδα διαδραματίζει κρίσιμο ρόλο στην προώθηση της περιφερειακής ασφάλειας, στην αντιμετώπιση της κακόβουλης επιρροής και στην υποστήριξη της συλλογικής άμυνας του ΝΑΤΟ. Ο «Νόμος για την Καταγραφή της Συνεργασίας Ασφαλείας μεταξύ των ΗΠΑ και της Ελλάδας» αποτελεί ένα σημαντικό βήμα προς τη διασφάλιση ότι η αμοιβαία επωφελής συμμαχία μας παραμένει ισχυρή, διαφανής και προσανατολισμένη στο μέλλον. Ενισχύοντας την αμυντική συνεργασία μας και εμβαθύνοντας τους δεσμούς μας στον τομέα των πληροφοριών και της ασφάλειας, η παρούσα νομοθεσία επιβεβαιώνει την κοινή μας δέσμευση για ειρήνη, δημοκρατία και κοινή ευημερία. Η ενίσχυση αυτής της συνεργασίας όχι μόνο προωθεί τα αμερικανικά συμφέροντα εθνικής ασφάλειας, αλλά βοηθά επίσης στην προστασία μιας ελεύθερης και σταθερής Ευρώπης». Ντίνα Τάιτους «Η σχέση ασφάλειας που μοιράζονται οι Ηνωμένες Πολιτείες και η Ελλάδα είναι πολύ σημαντική για να παραβλεφθεί. Γι' αυτό έχω ενώσει τις δυνάμεις μου με τους συναδέλφους μου στην υποστήριξη του νομοσχεδίου, διασφαλίζοντας ότι η κυβέρνηση ενημερώνει το Κογκρέσο για το πώς η Συμφωνία Αμοιβαίας Αμυντικής Συνεργασίας και η δυνατότητα για μια τροποποιημένη στρατιωτική παρουσία των ΗΠΑ μπορούν να υποστηρίξουν τη συνεχή διμερή συνεργασία των εθνών μας». Νικόλ Μαλλιωτάκη «Συμμετέχω με τους συναδέλφους μου στην εισαγωγή διακομματικής νομοθεσίας που εμβαθύνει τη διαρκή συμμαχία ασφάλειας των Ηνωμένων Πολιτειών με την Ελλάδα. Η ενίσχυση της συνεργασίας με τους Έλληνες εταίρους μας ενισχύει την ασφάλεια των ΗΠΑ, αποτρέπει την επιθετικότητα στην Ανατολική Μεσόγειο και προωθεί την περιφερειακή σταθερότητα. Αυτό το νομοσχέδιο απαιτεί επίσης τακτικές αναθεωρήσεις της θέσης των δυνάμεών μας και υπογραμμίζει τη στρατηγική αξία βασικών τοποθεσιών όπως ο κόλπος της Σούδας και η Αλεξανδρούπολη. Με αυτό το μέτρο, επιβεβαιώνουμε ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες θα σταθούν δίπλα στην Ελλάδα για να υπερασπιστούν τις κοινές μας δημοκρατικές αξίες και να διασφαλίσουν την Ανατολική Μεσόγειο για τις επόμενες γενιές». Το νομοσχέδιο υποστηρίζεται από το Ελληνοαμερικανικό Συμβούλιο Ηγεσίας (HALC), το Αμερικανικό Ελληνικό Ινστιτούτο (AHI), και την οργάνωση ΑΧΕΠΑ. Έντι Ζεμενίδης, Εκτελεστικός Διευθυντής HALC (Hellenic American Leadership Council) «Για πάνω από μια δεκαετία, το Κογκρέσο ηγείται της στενότερης διμερούς σχέσης ΗΠΑ-Ελλάδας που υπήρξε ποτέ. Η βουλευτής Μενγκ έχει αναγνωρίσει εδώ και καιρό τον σημαντικό ρόλο που έχουν διαδραματίσει οι βάσεις που καλύπτονται από τη Συμφωνία Αμοιβαίας Αμυντικής Συνεργασίας. Η νομοθεσία που αυτή και οι συνάδελφοί της εισάγουν θα βοηθήσει στη βελτιστοποίηση αυτού του πλεονεκτήματος και θα οδηγήσει τη διμερή σχέση στο επόμενο επίπεδο. Αλεξάντερ Κριστόφορ, Διευθυντής Νομοθετικών Υποθέσεων ΑΗΙ «Το Αμερικανικό Ελληνικό Ινστιτούτο επαινεί τη βουλευτή Γκρέις Μενγκ για τη συνεχή ηγεσία της στις αμυντικές σχέσεις ΗΠΑ-Ελλάδας, η οποία αποτελεί τον ακρογωνιαίο λίθο της διμερούς σχέσης μεταξύ των δύο χωρών. Το AHI την ευχαριστεί για την εισαγωγή αυτού του νομοσχεδίου, το οποίο θα επιτρέψει στις ΗΠΑ να αποκτήσουν τις πληροφορίες που χρειάζονται για να αυξήσουν ενδεχομένως την αξιοποίηση των γεωστρατηγικών τοποθεσιών της Ελλάδας, συμπεριλαμβανομένης της Αλεξανδρούπολης. Σάββας Τσίβικος, Υπάτος Πρόεδρος ΑΧΕΠΑ «Η ετήσια έκθεση για τις σχέσεις ασφαλείας μεταξύ Ηνωμένων Πολιτειών και Ελλάδας, όπως συντάχθηκε από τον υπουργό 'Αμυνας, αποτελεί ένα ουσιαστικό κομμάτι συνεργασίας μεταξύ των Ηνωμένων Πολιτειών και της Ελληνικής Δημοκρατίας. Ως μέλος του ΝΑΤΟ, που υπερβαίνει τακτικά τον στόχο του 2% του ΑΕΠ για τις στρατιωτικές δαπάνες, η Ελλάδα είναι ένας στενός και αξιόπιστος σύμμαχος. Η συνεργασία με την Ελλάδα στην Ανατολική Μεσόγειο, στη Νοτιοανατολική Ευρώπη, στην Ανατολική Ευρώπη και στη Μέση Ανατολή είναι καθοριστική για την εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ, και ο «Νόμος για την Καταγραφή της Συνεργασίας Ασφαλείας μεταξύ των ΗΠΑ και της Ελλάδας» της βουλευτή Μενγκ επιδιώκει μόνο να ενισχύσει αυτό. Η ΑΧΕΠΑ, μια κορυφαία ελληνοαμερικανική οργάνωση που στηρίζεται στη βάση της, επικροτεί την εισαγωγή του νομοσχεδίου και ζητά την ψήφισή του». Pentapostagma.gr

Μερικές φορές, η ελληνική εξωτερική πολιτική δείχνει να έχει πάρει διαζύγιο με τη λογική. Το ίδιο αποδείχθηκε περίτρανα, για μια ακόμη φορά, στην περίπτωση της Λιβύης... Δήθεν οχυρωμένη πίσω από την ασπίδα –ή μήπως απλά μανδύας για στοιχειώδη κάλυψη της γύμνιας;– της “διεθνούς νομιμότητας”, η Αθήνα νόμιζε ότι θα διασφαλίσει μια συμφωνία, απλά επιδεικνύοντας καλή θέληση και διά της επίδειξης “ευελιξίας” στις διαπραγματεύσεις και έμπρακτη βούληση συμβιβασμού. Η ελληνική διπλωματία ξυπνά βίαια από τις εξελίξεις, καθώς ανακαλύπτει ότι όλα αυτά δεν αποτελούσαν τίποτα λιγότερα από ευσεβείς πόθους και ψευδαισθήσεις καθοδηγούμενες από ιδεοληψία. Αποδείχθηκε στην πράξη πολύ δύσκολο να κατανοήσουν ότι για να συνέβαιναν όλα αυτά, όλες οι χώρες της περιοχής θα έπρεπε να διαπνέονται από την ίδια λογική άσκησης εξωτερικής πολιτικής. Μόνο που αν αυτό ίσχυε, το πρόβλημα θα είχε ήδη επιλυθεί, βοηθούμενο από την προοπτική επικερδούς δραστηριότητας στον τομέα των υδρογονανθράκων. Η Ελλάδα εκπλήσσεται, επειδή ξαφνικά και η Ανατολική Λιβύη λειτουργεί σαν “λαγός” της Τουρκίας, καταγγέλλοντας την Ελλάδα για τον ορισμό της μέσης γραμμής ανάμεσα στις δυο χώρες, με τρόπο που να συμβαδίζει με το εξόφθαλμα παράνομο Τουρκολιβυκό Μνημόνιο. Δεν διαμαρτύρεται π.χ. για υπερβολική επήρεια της Γαύδου, αλλά υπονοεί την υιοθέτηση της τουρκικής θεωρίας ότι τα νησιά δεν δικαιούνται τίποτα περισσότερο από χωρικά ύδατα 6 ναυτικών μιλίων! Κανείς βέβαια δεν μπήκε στον κόπο να ρωτήσει την Άγκυρα για το ποιες είναι οι “ειδικές περιστάσεις” που επικαλείται στην περίπτωση του Αιγαίου, οι οποίες ισχύουν και σε μια ανοιχτή θάλασσα όπως η Μεσόγειος. Προφανώς, οι ίδιες με τις οποίες η Άγκυρα επιχειρεί να κλέψει το δικαίωμα στην ΑΟΖ σε νήσους του μεγέθους της Κρήτης, αλλά και της Κύπρου, που είναι αναγνωρισμένη χώρα! Και μέσα σε αυτό τον παραλογισμό, που δεν μας ήταν άγνωστος, το ελληνικό υπουργείο Εξωτερικών και διαδοχικές κυβερνήσεις, αλήθεια πίστευαν ότι πορεύονται… υπερηφάνως, με όπλο το διεθνές δίκαιο! Πιο αφελής πεθαίνεις… Σήμερα, οι αναλύσεις της κατάστασης επισημαίνουν την αισιοδοξία της κυβέρνησης ότι λύση θα βρεθεί, εύκολα ή δύσκολα, με τη Λιβύη, ή μάλλον με την ανατολική και τη δυτική της συνιστώσα. Έχουμε, λένε, μαζί μας την ΕΕ! Μια ευρωπαϊκή διπλωματία που δεν κατόρθωσε να σχεδιάσει μια αποστολή της προκοπής, τέτοια που να μην έδινε την ευκαιρία στον Χάφταρ να προσβάλει τόσο βάναυσα… το κοινό μας ευρωπαϊκό σπίτι , το οποίο, παρεμπιπτόντως, τήρησε στάση “στρατηγικής ψυχραιμίας”, αποδεχόμενο το χαστούκι. Καλά που δεν γύρισε και το άλλο μάγουλο… Τα λάθη με την περίπτωση της Λιβύης Στην Ελλάδα ποντάρουμε στο ότι την επαύριον, ο Χάφταρ έσπευσε να στείλει εις διπλούν συμφιλιωτικό μήνυμα στην Αθήνα διά συμβολικών χειρονομιών των υιών του. Όμως, ως δεδομένα στο τραπέζι παραμένουν οι σχέσεις του τόσο με τους Τούρκους, που εμβαθύνονται κάθε μέρα που περνά, όσο και με τους Ρώσους, βασική πηγή εξασφάλισης σημαντικών οπλικών συστημάτων. Η Ελλάδα που αδυνατεί να αντιληφθεί το διαφορετικό για κάθε εμπλεκόμενο περιεχόμενο διακηρυκτικών σχημάτων όπως αυτό περί “σωστής πλευράς της ιστορίας”, δείχνει να μην αντιλαμβάνεται τους τακτικισμούς που συνοδεύουν την προσπάθεια υλοποίησης ενός μεγάλου στρατηγικού σχεδίου. Αυτό έπραττε εξ αρχής, όταν δεν κατανοούσε την ανάγκη διατήρησης επαφών και με τις δυο πλευρές της Λιβύης και περνούσε από τη μια πλευρά στην άλλη, με χαρακτηριστική ευκολία, αδυνατώντας να αντιληφθεί τα δικά της εθνικά συμφέροντα. Η στάση της αυτή μάλιστα συνοδευόταν από δημόσιες τοποθετήσεις ασύγγνωστης αφέλειας από την πλευρά κυβερνητικών παραγόντων . Με τέτοια αντίληψη πώς να μην προκύψει αδιέξοδο; Άραγε, αντιλαμβάνεται σήμερα η Αθήνα, ότι μοναδικός ρεαλιστικός στόχος, είναι η άσκηση πιέσεων προς την πλευρά των ΗΠΑ, ώστε να αποφασίσουν να αξιοποιήσουν το ειδικό τους βάρος για να πιέσουν ασφυκτικά με στόχο να καταλήξουν Ελλάδα και Λιβύη στη Χάγη; Διότι εκεί θα κρινόταν –εξ αντικειμένου– και  η νομιμότητα του Τουρκολιβυκού Μνημονίου. Τυπικά, οι ΗΠΑ δεν συμφωνούν με αυτό, όμως για λόγους διπλωματικών ισορροπιών αποφεύγουν την ευθεία τοποθέτηση. Μήπως κάπου εδώ θα κριθεί επί της ουσίας το διακηρυττόμενο πανταχόθεν… βάθος των διμερών σχέσεων Ελλάδας και ΗΠΑ; SLpress

Η κυβέρνηση γονατισμένη από τα σκάνδαλα, εξαντλημένη από την προσπάθεια της να πείσει ότι είναι αθώα, έχει μπει στην ηττοπάθεια. Βλέπει ότι ο χρόνος της έχει φθάσει στην  ημερομηνία λήξη της. Τίποτε δεν τη σώζει.  Οι αυθάδειες των κυβερνητικών στελεχών προκειμένου να υπερασπιστούν τα αποδεδειγμένα σκάνδαλα,   προκαλούν ακόμα  περισσότερη οργή στους πολίτες. Η απολυταρχία του ψέματος του κ. Μητσοτάκη ότι δεν ήξερε τίποτα για τα σκάνδαλα έχει καταρριφθεί, επιπλέον  δεν μπορεί να πουλήσει έξοδο από την κρίση. Τι απομένει τελικά  για   τη ΝΔ;   Το γρηγορότερο να πάει σε εκλογές και να αλλάξει η  ηγεσία της.   Έτσι και αλλιώς έχει  αρχίσει να γίνεται συνείδηση και να ωριμάζει ως σκέψη  ακόμη και  στους πιο αφοσιωμένους  ψηφοφόρους της ΝΔ, ότι γρήγορα η κυβέρνηση  θα μείνει όχι μόνο από πολιτικά καύσιμα, αλλά και από ψηφοφόρους , ανεξάρτητα αν οι μετρήσεις των δημοσκοπικών εταιρειών (που ελέγχει ο Μητσοτάκης) της δίνουν ένα προβάδισμα των 16  μονάδων έναντι του ΠΑΣΟΚ που βρίσκεται στη δεύτερη θέση.  Όλα αυτά όμως σκοντάφτουν στην παχυδερμία του ναρκισσιστικού αμοραλισμού μιας κυβέρνησης η οποία πάσχει από εξουσιοφρένεια και από ένα  πείσμα αδιάλυτο στην παραμονή της, ακόμη και αν πολιορκείται από τα πολλά σκάνδαλα της  και στην  άρνησης της να  αντικατασταθεί .  Όλο αυτό αποτελεί  μια καταπιεστική διαμορφωμένη εξουσία η οποία δεν απευθύνεται μόνο απέναντι στο λαό, αλλά εξ’ αντανακλάσεως επιστρέφει και στα άτομα που την ασκούν, κάνοντας τους  έτσι εξουσιαστικά ζόμπι. Η εξουσία φτάνει στο σημείο να κάνει εκείνους που την ασκούν  να δέχονται ακόμη και  απλήρωτα μεροκάματα και υπερωρίες και όλο αυτό  γιατί οι άνθρωποι της εξουσίας   λειτουργούν ως αλκοολικοί. Γίνονται δηλαδή αλκοολικοί της εξουσίας. Βγάζουν μια επιθετική μονομανία που μπορεί να τους καταστρέψει χωρίς οι ίδιοι να το καταλαβαίνουν. Αυτό είναι το μέγεθος του μαρτυρίου της εξουσίας, να λιώνεις από τη δύναμη που εκείνη  σου ασκεί τόσο όταν  είσαι εξουσιαζόμενος, όσο και όταν είσαι εξουσιαστής, γιατί η εξουσία θριαμβεύει μέσω ενός δούλου αλλά  και μέσω  ενός αφέντη, δεδομένου ότι και οι δύο γίνονται αθύρματα της εξουσίας     Τώρα η πονηριά της κυβέρνησης που θέλει να μεταβιβάσει ευθύνες την κάνει να   κατευθύνεται στη λογική  μιας  εξεταστικής  για το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ ώστε να χρεώσει συνυπευθυνότητες  και σε άλλες κυβερνήσεις από το παρελθόν, ( ελπίζουμε πως δεν θα φτάσει  έως την εποχή του Καποδίστρια γιατί τότε δεν λαμβάναμε ευρωπαϊκές επιδοτήσεις) . Όλο αυτό  αποτελεί δείγμα  υπερχειλισμένης  εξουσιομανίας  (του θρόνου που έχει γίνει ένα με το σώμα) που θέλει να καταλογίζει λογοδοσίες ακόμη  και τους ίσκιους.  Οι πολιτικοί της ΝΔ, έχουν βαθιά ενσταλάξει στη συνείδηση τους ότι η εξουσία πάνω από όλα είναι  «δυνάμει ουσία» . Δηλαδή δύναμη και μηχανισμός κατακύρωσης.  Σαφώς όμως δεν είχαν και εξακολουθούν να μην έχουν  κατανοήσει ότι παράλληλα  αποτελεί και  τη μαύρη τρύπα που ρουφάει ακόμη και εκείνους που την υπηρετούν.  Τα σκάνδαλα που ζούμε και τα  συζητάμε, αποτελούν επιβεβλημένη ασθένεια της κατάχρησης  εξουσίας  που άσκησε η κυβέρνηση της ΝΔ.    Ο  κ. Μητσοτάκης,   από τα φιλικά του έντυπα είχε  χαρακτηριστεί ως Μωυσής . Όσοι βέβαια  χαρακτήρισαν τον κ. Μητσοτάκη ως  Μωυσή είχαν ξεχάσει ότι ο Μωυσής  ήταν εγκαλούμενος/καλούμενος  (interppelé/appelé), δηλαδή όφειλε να λογοδοτεί, ενώ ο κ. Μητσοτάκης  ήταν απαλλασσόμενος οποιασδήποτε λογοδοσίας .   Ο πρωθυπουργός αποτελούσε και αποτελεί ένα  υπερ-υποκείμενο του φαντασιακού της εξουσίας που  πάει  πέρα και πάνω από στάθμες. Το αποτέλεσμα όμως ήταν να βυθίσει τον τόπο στα ποικιλώνυμα σκάνδαλα και σε πλέγματα εξουσιών τα οποία με χαμαιλεοντική ευελιξία στην κυριολεξία τον λεηλάτησαν. Το «αμπαντονάτο» και φιλέρημο πόπολο κατάλαβε ότι είχε παγιδευτεί για άλλη μια φορά από έναν υπερ-συγκεντρωτισμό  μονοπωλιακών συμφερόντων και από μια κεντρική εξουσία η οποία έδειχνε ένα επιθετικό μηδενισμό απέναντι σε ό,τι δεν προσκυνούσε τις πρωθυπουργικές  επιλογές.  Με  τη δεύτερη  εκλογική  νίκη της ΝΔ και τις υστερίες χαράς από το  εξουσιαστικό κυβερνητικό ιερατείο, φάνηκε και  η overdose εξουσία της κυβέρνησης  που σκοτώνει. Επιπλέον ο Μητσοτάκης  είχε και εξακολουθεί να έχει  φτιάξει ένα κλειστό σύστημα (πλειοψηφία στη Βουλή, δικαιοσύνη, ΜΜΕ )  εδώ και 6 χρόνια που τον προστατεύει από τις κυβερνητικές  κακοδιαχειρίσεις και τις πολιτικές  καταχρήσεις με απίστευτο φλογώδες πάθος .  Όμως  η  πολιτική  λειτουργεί στο περιθώριο μιας γλυκιάς συνενοχής με την ανατροπή της, είναι κάτι που οι πολιτικοί το προσπερνούν βιαστικά και αυτό γιατί είναι κοντόθωροι. Ο κ. Μητσοτάκης  στο vertigo της αυτοκρατορικής απονενοημένης αυθαιρεσίας του, παρα-πίστεψε  στις προστατευτικές δυνάμεις που τον διαφύλατταν χωρίς να υπολογίσει το πεπρωμένο της πολιτικής που είναι το απροσδόκητο και έτσι βρέθηκε από το  θρίαμβο της εξουσίας στην καλπάζουσα αποτυχία.

Με την Εξεταστική παραγράφονται όλες οι ευθύνες για ΟΠΕΚΕΠΕ! Ο Μητσοτάκης είναι εξαρτώμενος και εκβιαζόμενος από τους υπουργούς του, επειδή ΑΚΡΙΒΩΣ είναι ο Αρχηγός τους στην εγκληματική συμμορία του καθεστώτος! O εκβιασμός του Μάκη Βορίδη προς τον Πρωθυπουργό έπιασε. Η κυβέρνηση πάει σε Εξεταστική Επιτροπή για να εξετάσει τις πολιτικές ευθύνες για τον ΟΠΕΚΕΠΕ από το 1998 και αρνείται την Προανακριτική Επιτροπή που θα διερευνούσε τις ευθύνες Βορίδη-Αυγενάκη. Με μία κραυγαλέα κίνηση τακτικής που φωνάζει ενοχή, βγάζουν από τον κάδρο τον Βορίδη, τον οποίο ο Κυριάκος Μητσοτάκης θέλει να προστατεύσει πάσει θυσία. Ο Βορίδης δεν θα χρειαστεί να δώσει καν εξηγήσεις Τι σημαίνει η εξεταστική; Καταρχάς, η απόρριψη της Προανακριτικής σημαίνει ότι ο Μάκης Βορίδης δεν θα χρειαστεί να δώσει καν εξηγήσεις διότι η θητεία του και οι πράξεις του έγιναν πριν την αναθεώρηση του Συντάγματος το 2019 ενώ αν πιάσουμε και την άποψη ότι η ισχύς της παραγραφής ισχύει μέχρι την ψήφιση του εφαρμοστικού νόμου (παραγραφή αποσβεστικής προθεσμίας άρθρου 86), τ ότε κανονικά θα παραγραφούν και οι ευθύνες Αυγενάκη και άλλων κυβερνητικών αξιωματούχων που θήτευσαν όλα αυτά τα χρόνια στο υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης. Όμως, επειδή εστιάζουμε στον Βορίδη, αν δεν υπάρξει απόφαση Προανακριτικής μέχρι τις 6 Οκτωβρίου 2025, τότε δεν πειράζεται τρίχα από τα μαλλιά του Βορίδη… Η Κoβέτσι ψάχνει τους υπουργούς του Μητσοτάκη και εκείνος τον Τζουμάκη και τον Τσιτουρίδη… Η Εξεταστική Επιτροπή και μάλιστα σε τέτοιο βάθος χρόνου είναι μία τεράστια υποβάθμιση του σκανδάλου του ΟΠΕΚΕΠΕ. Η Ευρωπαία Εισαγγελέας Kοβέτσι έχει στοιχεία φωτιά στην δεύτερη δικογραφία που μπορεί να κάψει και άλλα στελέχη της τωρινής κυβέρνησης αλλά και σημερινούς βουλευτές της ΝΔ, όμως, η κυβέρνηση παραπλανητικά ζητάει ευθύνες από την...εποχή του Σημίτη και του...Καραμανλή! Δηλαδή τον Τζουμάκη, τον Δρυ, τον Τσιτουρίδη, τον Μπασιάκο και όλους τους ξεχασμένους πρώην υπουργούς. Ο Μάκης ξέρει πολλά και δεν είναι Τριαντόπουλος Όπως σάς είχαμε πει, ο Μητσοτάκης φοβάται τον Βορίδη. Έχει δει πολλά και γνωρίζει πολλά μέσα στο Μαξίμου . Επίσης, φοβάται γιατί ο Βορίδης έχει ένα δεξιό κοινό και το χρειάζεται τώρα που υπάρχουν διαρροές στη ΝΔ. Όπως λένε επίσης υπουργοί και βουλευτές «ο Βορίδης δεν είναι Τριαντόπουλος» , σημαίνει ότι μία ενδεχόμενη ανεξαρτητοποίηση θα άνοιγε μία πληγή μέσα στη ΝΔ. Ο Βορίδης είχε στείλει μηνύματα στον Μητσοτάκη ότι δεν θα δεχτεί να πάει σε Προανακριτική Επιτροπή. Ο εκβιασμός του Βορίδη στον Μητσοτάκη έπιασε. Εκεί που το Μαξίμου δεν είχε θέμα για την Προανακριτική, που θα «άφηνε τους βουλευτές να ψηφίσουν ελεύθερα», τώρα κάνει πίσω. Διότι προφανώς – θα πρέπει να προσθέσουμε- ότι μέσα στη ΝΔ υπήρχαν βουλευτές που θέλανε (και θα ψηφίζανε) να στείλουν σε Προανακριτική και Βορίδη και Αυγενάκη για την αλαζονική τους συμπεριφορά. Συμπέρασμα : Ο Μητσοτάκης δεν θέλει την κάθαρση στον ΟΠΕΚΕΠΕ επ' ουδενί, ακριβώς επειδή είναι ο ίδιος ΑΡΧΗΓΟΣ και ΣΥΝΤΟΝΙΣΤΗΣ της όλης επιχείρησης και ασφαλώς, θέλει το θόλωμα νερών. Ο Μητσοτάκης είναι εξαρτώμενος και εκβιαζόμενος από τους υπουργούς του. Όσο για τον Αυγενάκη, επίσης φοβίζει τον Μητσοτάκη. Αυτός και αν ξέρει πολλά για τον ίδιο και την οικογένειά του...

Διανύουμε κρημνόν… πάνω σε τρίχινο γιοφύρι! Αν και βρισκόμαστε εν μέσω των «μπάνιων του λαού», με το μεγαλύτερο πρόβλημα του μέσου Έλληνα να είναι που θα βρει φτηνή ξαπλώστρα, ή αν ο πρόεδρος θα φέρει μεταγραφή τον… Ρονάλντο, εν τούτοις σε πολιτικό επίπεδο ζούμε ένα άλλο είδος καύσωνα, γεμάτο σκάνδαλα, λαμογιές, μίζες, μειοδοσίες, και κυρίως καυτές πολιτικές εξελίξεις. Αν όλα αυτά που γίνονται σήμερα στο πολιτικό και εθνικό πεδίο γίνονταν π.χ. τον Οκτώβριο, θα βλέπαμε κινητοποιήσεις, συλλαλητήρια, και γενικά αναταραχή. Ευτυχώς όμως για τους «άριστους», όλα γίνονται εν μέσω θερινής ραστώνης , οπότε με μια Μουρτζούκου, και δυο-τρεις λάιφ στάιλ ειδήσεις, όλα καλά… Θα έρθει και ο Σεπτέμβριος της ΔΕΘ, θα μοιράσει ο «ανήξερος» χάντρες και καθρεφτάκια στο ζαλισμένο από τον ήλιο πόπολο, και πάμε γερά για τη συνέχιση της μάσας. Βλέπω και διαβάζω π.χ. διάφορα σενάρια, εκκλήσεις, κλπ. για την ανάγκη δημιουργίας ενός νέου κόμματος, μιας και τα υπάρχοντα δεν φαίνονται να τραβάνε, προκειμένου η χώρα να ανασάνει από τον «μητσοτακισμό». Και αρκετοί είναι εκείνοι, που ασχέτως κομματικής ή ιδεολογικής προέλευσης, απευθύνουν έκκληση στον Σαμαρά να αναλάβει δράση πριν είναι πολύ αργά, και εκτός από το πενιχρό εισόδημά μας χάσουμε και μερικά νησιά. Με τους βολεμένους του καθεστώτος ( μετακλητοί, μιζαδόροι, επιδοματούχοι, κρατικοδίαιτοι «επιχειρηματίες», κ.ά .) να πανικοβάλλονται και να περνούν στην αντεπίθεση, μιλώντας για μια νέα αποστασία Σαμαρά, και άλλα τέτοια φαιδρά φληναφήματα. Ξεχνώντας τεχνηέντως ότι ο Σαμαράς διεγράφη από τη Ν.Δ. οπότε για ποια αποστασία μιλάμε; Και εν πάση περιπτώσει, αν μπορέσει και απαλλάξει τη χώρα από τον νέο εφιάλτη, όπως έκανε το ’93 με τον ορίτζιναλ, τότε όχι αποστάτη, ας τον πούνε και προδότη, ας τον πούνε και Νενέκο… η ιστορία των εγγονών μας θα τον αναφέρει με χρυσά γράμματα. Κάτι άλλο που ξεχνάνε οι κομματικοί οσφυοκάμπτες, αν και πούροι νεοδημοκράτες όπως δηλώνουν, άσχετα αν τα κρίσιμα χρόνια της κρίσης και των μνημονίων ψήφιζαν τον Μπάνο και τον Σταύρακα, είναι πως ο Σαμαράς ήταν στη ΝΔ από τα εφηβικά του χρόνια και βουλευτής της από τα 26 του. Πού ήταν τότε ο μπαμπάς του Κυριάκου; Αρχηγός κόμματος που τα έχωνε χοντρά στον Εθνάρχη και τη ΝΔ, ο οποίος όμως μετά την αποτυχία του να μπει στη βουλή το 1977, έγινε κολλητός του Εθνάρχη, ο οποίος και τον έκανε υπουργό Συντονισμού. Τόσο νεοδημοκράτης δηλαδή ο μπαμπάς , όσο ήταν και κεντρώος τα χρόνια που ήταν το πουλέν και το δεξί χέρι του Γ. Παπανδρέου, τον οποίον πούλησε μετά σε χρόνο ντε τε, με αποτέλεσμα να μπει η χώρα σε περιπέτειες, και στη συνέχεια στον γύψο για μια επταετία. Γι’ αυτό και σήμερα αν κάποιος χτυπήσει στο ΓΚΟΥΓΚΛ τη λέξη «αποστάτης», θα δει αμέσως τη φωτογραφία του μπαμπά του Κυριάκου. Αυτά τα ολίγα για να μπαίνουν κάποια πράγματα στη θέση τους, τα οποία ένας σημερινός (βολεμένος) 40άρης «νεοδημοκράτης» ούτε τα ξέρει, ούτε του τα έχει πει κανείς, ούτε έψαξε ποτέ να τα διαβάσει. Τα επιδόματα να πέφτουν, οι διορισμοί, και όλα καλά… Μητσοτάκης φορέβερ! Εδώ διάβαζα στο φέσιμπουκ σεντόνια ολόκληρα (από σοβαρούς υποτίθεται, μιας και η πλειοψηφία δεν ασχολείται καν με τα πολιτικά) πως υποκλοπές γίνονταν και επί Ανδρέα!!!! Π.χ. Μαυρίκης!!!! χαχαχα! Ο οποίος όμως ήταν ο «εθνικός κοριός» του μπαμπά που λέγαμε… αλλά ένας να γράψει μια βλακεία κι αμέσως γίνεται αλήθεια , από στόμα σε στόμα και από ποστ σε ποστ, ώσπου στο τέλος γίνεται και θέσφατο, κι αν τολμήσεις να πεις κάτι τότε είσαι συριζαίος, μπορεί και μπαχαλάκιας… Μιλάμε για πλήρη άγνοια, αλλά είπαμε… όλοι έχουμε ίση ψήφο. Οπότε; Το έχω ξαναγράψει, σε σημείο να θεωρούμαι (και να είμαι εμμονικός) ότι το πολίτευμα μας είναι κληρονομική τηλεοπτική δημοκρατία, και το οικονομικό μας σύστημα κλεπτοκρατία, σε καθεστώς παρασιτικού καπιταλισμού (crony capitalism). Πολιτικά, ένας σημερινός εξηντάρης είδε καμιά 20αριά εκλεγμένουςπρωθυπουργούς στη ζωή του. Εξ αυτών κάποιοι ουκ ολίγοι ήταν συγγενείς Α’ και Β’ βαθμού. Είδε φερ’ ειπείν πρωθυπουργό τον Κωνσταντίνο Καραμανλή , αλλά και τον ανεψιό του Κώστα. Είδε πρωθυπουργό τον Γεώργιο Παπανδρέου, τον γιο του Ανδρέα , αλλά και τον εγγονό του τον Γιωργάκη. Και είδε επίσης τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη, αλλά και τον δικό του γιο τον ανέμελο Κυριάκο. Μέχρι και ο Σημίτης ήταν γιος πρωθυπουργού … της κυβέρνησης του βουνού! Χώρια οι δεκάδες (μπορεί και περισσότεροι) υπουργοί τέκνα υπουργών. Κι ακόμη είναι νωρίς… Αν δεν γίνονταν τα Τέμπη θα βλέπαμε και τον «νέο Εθνάρχη» πρωθυπουργό, εκείνον τον σπινθηροβόλο τσάκαλο από τας Σέρρας , ή ακόμη και τον Μπακογιάννη, μιας και η μαμά του δεν πρόκαμε. Ευτυχώς όμως ο Θεός της Ελλάδας τους πρόλαβε , οπότε πάμε για άλλες καταστάσεις. Θα μου πείτε αυτό σε πείραξε; Το ότι στη Βουλή και στην Ευρωβουλή στέλνουμε σελέμπριτις, τηλεμαϊντανούς, και αγράμματους που όμως κάνουν καλές σέντρες, δεν σε ενοχλεί; Με ενοχλεί, αλλά αυτό είναι το τίμημα της «δημοκρατίας». Άσχετα αν η δική μας δημοκρατία δεν έχει καμία σχέση με τη δημοκρατία του 5ου αιώνα π.Χ. στην Αθήνα, μιας και εκεί ψήφιζαν μόνο άνδρες, μόνο πολίτες, και με περιουσία… για να έχουν κάτι να χάσουν αν η ψήφος τους ήταν για τον «μπούτζον», που θα έλεγε και ο γιος της καλόγριας. Χώρια του ότι ακόμη και το 41% των νοικοκυραίων τι σημαίνει; Ότι από το 30% περίπου των Ελλήνων που ψήφισαν, το 59% ΔΕΝ τους ήθελε. Τέλος πάντων, τέτοιες ώρες τέτοια λόγια. Η σκληρή πραγματικότητα αυτή τη στιγμή είναι πως εκτός από τον πληθωρισμό, την ακρίβεια, την εγκληματικότητα, τα απλησίαστα ενοίκια, τις υποκλοπές, την τραγωδία και το μπάζωμα των Τεμπών, τις μπανανοφυτείες του ΟΠΕΚΕΠΕ στις απάτητες κορυφές του Ολύμπου, και άλλα πολλά που δεν τα πιάνουν τα πετσωμένα ΜΜΕ, κινδυνεύουμε και σε εθνικό επίπεδο, μιας και είμαστε πλέον το κλωτσοσκούφι των πάντων, ακόμη και του κατσαπλιά Χαφτάρ, ο οποίος σε συνεννόηση με τον Ερντογάν μας στέλνει το μισό Μαγκρέμπ με κίνδυνο η χώρα εκτός από την ανεξέλεγκτη εγκληματικότητα, να κινδυνεύει και με ενδεχόμενη πλήρη ισλαμοποίηση. Φαντάζεστε τι έχει να γίνει αν ανοίξει την κάνουλα των «προσφύγων» και ο Ερντογάν από βορρά; Ούτε να το σκέπτομαι δεν θέλω. Και έχεις και τους χειροκροτητές να σου λένε πως μόνο επί Κυριάκου σταμάτησαν οι ροές και μειώθηκε ο αριθμός των παράνομων μεταναστών στη χώρα μας. Χωρίς να λέει πως οι ροές έγιναν ορδές, και πως ο αριθμός μεταναστών μειώθηκε διότι οι «άριστοι» τους νομιμοποίησαν όλους (όσους πρόλαβαν)...