Search this site

Η επιστροφή της πατριωτικής ψυχής της ΝΔ και η μαζική φυγή στελεχών από το... δεξιό «Ποτάμι»! Αυτό που φοβούνται πλέον στο Μαξίμου, είναι το τρένο της μεγάλης φυγής, τόσο σε επίπεδο ψηφοφόρων σε πρώτη φάση, αλλά σε επίπεδο κομματικών στελεχών και πολιτευτών! Τελικά κάποιοι στη ΝΔ και όχι μόνο, δεν πίστευαν ότι ο Αντώνης Σαμαράς θα έκανε για άλλη μια φορά το βήμα, και θα δημιουργούσε ένα κόμμα, εκ νέου απέναντι στη Νέα Δημοκρατία. Το μόνο κοινό και των δυο κινήσεων του πρώην πρωθυπουργού είναι ένα επώνυμο: "Μητσοτάκης". Και μπορεί η ιστορία να επανέρχεται ως φάρσα, αλλά αυτή τη φορά η φάρσα αποτελεί την μεγάλη απειλή για τον Μητσοτάκη και τους βουλευτές της ΝΔ. Ιδιαίτερα από την ώρα που έπεσαν στην παγίδα των «σαμαρικών» και των «καραμανλικών» της ΝΔ που τους …κοίμιζαν ότι ο Πρόεδρος Αντώνης δεν θα κάνει τίποτε τελικά και θα περιοριστεί στις κατά καιρούς κριτική του. Ο φόβος του Μητσοτάκη Αποτέλεσμα τώρα να τρέχουν και να μην φτάνουν καθώς έπεσαν θύματα της σιγουριάς τους. Αυτό που φοβούνται πλέον στο Μαξίμου και θα το δουν να εξελίσσεται από την ώρα που ο Αντώνης Σαμαράς θα πατήσει το κουμπί, είναι το τρένο της μεγάλης φυγής. Όχι τόσο σε επίπεδο ψηφοφόρων σε πρώτη φάση. Αλλά σε επίπεδο κομματικών στελεχών και πολιτευτών. Εκεί ο Αντώνης Σαμαράς με την βοήθεια των Καραμανλικών, έχει πεδίον δόξης λαμπρόν, καθώς μια σειρά από στελέχη είναι απογοητευμένα και πικραμένα, είτε γιατί ο Μητσοτάκης τους έστειλε σπίτι τους είτε γιατί οι Μητσοτακικοί και η λογική του Μητσοτακισμού τους απομάκρυναν από το κόμμα που ένιωθαν ως σπίτι τους. Βρίσκουν καταφύγιο Από την άλλη υπάρχει μια σειρά πολιτευτών ή πρώην βουλευτών της ΝΔ που βλέπουν ότι δεν έχουν στον ήλιο μοίρα και θα βρουν καταφύγιο σε ένα κόμμα Σαμαρά, με την ελπίδα είτε της εκλογής τους, εάν ο πρώην πρωθυπουργός μπει στη Βουλή, είτε σε περίπτωση συγκυβέρνησης να είναι παρόντα για κάποια θέση στον κρατικό μηχανισμό. Πάντως υπάρχουν δυο κατηγορίες πολιτευτών. Αυτών που δεν θα κατέβουν γιατί δεν έχουν καμία τύχη και εκείνοι που θα πάνε Σαμαρά για να βρουν την τύχη τους. Οι πικραμένοι στην αντεπίθεση Υπάρχει μια μερίδα πικραμένων που θα χρησιμοποιήσει ως …ιδεολογικό άλλοθι της μετάλλαξη της ΝΔ ώστε να δικαιολογήσει το πέρασμά της στην όχθη του Μεσσήνιου πολιτικού. Αυτά τα στελέχη, για όσους ξέρουν την ανθρωπογεωγραφία της γαλάζιας παράταξης είναι εκείνα που χρόνια σήκωναν το βάρος των εκλογικών αναμετρήσεων και ήταν οι νεροκουβαλητές της νίκης της ΝΔ. Το στοίχημα για τον Αντώνη Σαμαρά είναι να πείσει αυτά τα στελέχη ότι ο λόγος της δημιουργίας του κόμματός του, δεν είναι η προσωπική του πικρία για την διαγραφή του ή ένα απλά γινάτι - για το ότι ο Μητσοτάκης δεν εκτίμησε την βοήθειά του - αλλά η πορεία της ΝΔ. Το μόνο πειστικό επιχείρημα που ακούει το πολιτικό του ακροατήριο, είναι του "να φύγει ο Μητσοτάκης από την ηγεσία και να έρθουμε εμείς για να συνεργαστούμε με τη ΝΔ για να σχηματιστεί κυβέρνηση". Αυτός εξάλλου είναι ο στόχος όχι μόνο του Σαμαρά αλλά συνολικά των κομμάτων της αντιπολίτευσης και κυρίως και του ΠΑΣΟΚ του Ανδρουλάκη. Το υπαρκτό δίλημμα Αυτό είναι και το δίλημμα που θα θέσουν στον Μητσοτάκη το βράδυ των εκλογών και οι βουλευτές της ΝΔ, που δεν θα ανήκουν στο στενό πυρήνα του Μαξίμου. Δηλαδή το "αφού πιστεύεις ότι ο τόπος δεν πρέπει να μπει σε περιπέτειες και να έχουμε κυβέρνηση από το βράδυ της Κυριακής των εκλογών, φύγε από την πρωθυπουργία ώστε να μπει ένα πρόσωπο κοινής αποδοχής" Πάντως από το Μαξίμου τρέχουν και δεν φτάνουν για να μαζέψουν όσους μπορούν από τους πικραμένους της ΝΔ. Ηδη από την εκλογή Κυρανάκη στην θέση του Γραμματέα, η εντολή που θα δοθεί είναι να «χαρτογραφηθούν» πολιτευτές και στελέχη που τα είχαν ξεχάσει εδώ και καιρό και να επιχειρήσουν να τα… ζεστάνουν ώστε να μην πάνε στο κόμμα Σαμαρά. Το εάν θα έχουν αποτέλεσμα οι κινήσεις αυτές είναι αμφίβολο, ακόμη και εάν επιχειρηθεί να επιστρατευτεί ακόμη και ο Βαγγέλης Μειμαράκης, όπως έγινε στις προηγούμενες εκλογές. Η άσκηση είναι δύσκολη και το ψυχολογικό διαζύγιο δεν «επουλώνεται» τόσο εύκολα όσο το πολιτικό. Ιδιαίτερα όταν για καιρό έζησαν ως δυο ξένοι στο ίδιο σπίτι.

Η κυβέρνηση κατέθεσε την πρόταση για τη συνταγματική αναθεώρηση, παρουσιάζοντάς την ως έναν οδικό χάρτη εκσυγχρονισμού του πολιτικού συστήματος και της δημόσιας ζωής O...χάχας Σύμφωνα με την αιτιολογική έκθεση, στόχος είναι η εδραίωση μιας σύγχρονης και λειτουργικής Δημοκρατίας, η ενίσχυση της λογοδοσίας και η αποκατάσταση της εμπιστοσύνης των πολιτών προς το κράτος και τους θεσμούς. Ναί, αλλά εδώ όμως υπάρχει ένα θεμελιώδες πρόβλημα. Η συζήτηση διεξάγεται σαν η Ελλάδα να βρίσκεται στη σωστή κατεύθυνση, ενώ στην πραγματικότητα αντιμετωπίζει μια βαθιά κρίση εμπιστοσύνης, έργο αποκλειστικά της κυβέρνησης Μητσοτάκη, καθώς και ζήτημα αντιπροσώπευσης και δημοκρατικής νομιμοποίησης παράλληλα! Προηγήθηκαν οι αναθεωρήσεις του 1986, του 2001, του 2008 και του 2019. Κάθε μία παρουσιάστηκε ως αναγκαία θεσμική τομή. Κάθε μία υποσχέθηκε ένα αποτελεσματικότερο κράτος και μια ισχυρότερη Δημοκρατία. Αντί για όλα αυτά όμως, αυτό το μοντέλο ουσιαστικά χρεοκόπησε τη χώρα. Και όμως, παρά τα μνημόνια, μισό αιώνα μετά τη Μεταπολίτευση, η Ελλάδα βιώνει τη μεγαλύτερη κρίση εμπιστοσύνης προς τους θεσμούς της. Η συντριπτική πλειοψηφία των πολιτών θεωρεί ότι η διαφθορά κυριαρχεί, δεν εμπιστεύεται τους θεσμούς, τα παλιά πολιτικά κόμματα, ούτε ακόμα και τη Δικαιοσύνη ενώ η αποχή βρίσκεται σε ιστορικά υψηλά επίπεδα. Τα στοιχεία αυτά δεν περιγράφουν μια φυσιολογική δημοκρατική λειτουργία. Περιγράφουν μια κρίση νομιμοποίησης. Μια κοινωνία που έχει αρχίσει να αμφισβητεί την ικανότητα του πολιτικού συστήματος να εκφράσει τη βούλησή της. Η αναθεωρητική πρόταση της κυβέρνησης αποφεύγει να αγγίξει τον πυρήνα του προβλήματος. Η κυβερνητική πρόταση περιλαμβάνει ενδιαφέροντα ζητήματα. Όμως ακόμη και στα ζητήματα που επιλέγει να αγγίξει, τα προβλήματα κρύβονται κάτω από το χαλί. Προσπαθεί να βελτιώσει τη λειτουργία του υπάρχοντος συστήματος, χωρίς να αναρωτηθεί αν το ίδιο το σύστημα έχει φτάσει στα όριά του. Η συζήτηση για το Σύνταγμα Προσπαθεί να διορθώσει τα συμπτώματα, χωρίς να εξετάσει τα αίτια. Προσπαθεί να μπαλώσει τις ρωγμές, χωρίς να ελέγξει τα θεμέλια. Το σημαντικότερο όμως είναι ότι αποφεύγει εντελώς τα μεγάλα ζητήματα της εποχής. Δεν αγγίζει την κρίση αντιπροσώπευσης. Δεν αγγίζει την κρίση συμμετοχής. Δεν αγγίζει την αποχή. Δεν αγγίζει τη συγκέντρωση πολιτικής, οικονομικής και επικοινωνιακής ισχύος. Δεν αγγίζει τη σχέση πολιτών και εξουσίας. Δεν αγγίζει την ανάγκη δημιουργίας νέων δημοκρατικών αντιβάρων. Δεν αγγίζει τον τρόπο με τον οποίο οι πολίτες μπορούν να συμμετέχουν ουσιαστικότερα στη λήψη αποφάσεων. Δεν αγγίζει το κεντρικό πρόβλημα της εποχής: Ότι ολοένα και περισσότεροι πολίτες αισθάνονται πως οι αποφάσεις που καθορίζουν τη ζωή τους λαμβάνονται μακριά από αυτούς. Αυτό είναι το πραγματικό δημοκρατικό έλλειμμα. Η Δημοκρατία δεν απειλείται, όταν οι πολίτες διαφωνούν με μια κυβέρνηση. Η Δημοκρατία απειλείται, όταν οι πολίτες παύουν να πιστεύουν ότι μπορούν να αλλάξουν τα πράγματα μέσω της Δημοκρατίας. Από εκεί και πέρα γεννιέται η αποχή. Από εκεί γεννιέται η απαξίωση των θεσμών. Από εκεί γεννιέται η δυσπιστία προς τα κόμματα, τη Δικαιοσύνη και το κράτος. Μία μειοψηφία αποφασίζει για τη διακυβέρνηση της χώρας. Η Ελλάδα του 2026 δεν βρίσκεται μπροστά σε μια συνηθισμένη αναθεώρηση του Συντάγματος. Βρίσκεται μπροστά στο τέλος ενός ιστορικού κύκλου, που ξεκίνησε το 1974. Η πραγματική συζήτηση που έχει ανάγκη η χώρα δεν αφορά το ποια άρθρα πρέπει να τροποποιηθούν. Αφορά το ποια Δημοκρατία χρειάζεται η Ελλάδα στον 21ο αιώνα. Το πώς θα αποκατασταθεί η εμπιστοσύνη των πολιτών. Πώς θα επανασυνδεθεί η κοινωνία με την εξουσία. Πώς θα αποκτήσει ξανά νόημα η πολιτική συμμετοχή. Η κυβέρνηση ανοίγει τη συζήτηση για την αναθεώρηση του Συντάγματος της παλιάς Μεταπολίτευσης. Η κοινωνία όμως αναζητά το Σύνταγμα της Νέας Μεταπολίτευσης. Η πέμπτη εκδοχή του ίδιου συνταγματικού μοντέλου κινδυνεύει να αποδειχθεί μία ακόμα υπέροχη, συνταγματική, τρύπα στο νερό. SLpress

Κατασκευάζουν ψευδώς κλίμα για «πάμε για 30%», η ΝΔ καταρρέει αλλά...αποκλείει κι όλας τη δεύτερη κάλπη! "Πλέον δεν ξέρουμε τι να πούμε στον κόσμο δεν μας πιστεύουν" τόνισε κορυφαίος παράγοντας του κομματικού μηχανισμού της ΝΔ Η ΝΔ δεν πάει καλά… Τα ποιοτικά στοιχεία των δημοσκοπήσεων είναι δραματικά επιδεινωμένα, δεν υπάρχει πουθενά το 30% ή 32% που διαρρέουν σκόπιμα ορισμένοι και ψευδώς, απλά για να δημιουργήσουν κλίμα…ευφορίας κάτι πρέπει να κάνουμε για να μην την πατήσουμε… Τα λόγια αυτά δεν τα λέει κάποιος άχρωμος βουλευτής, αλλά ένας εκ των κορυφαίων παραγόντων της ΝΔ με πανίσχυρο μηχανισμό στο κόμμα… Σε συνομιλία που είχε ο παράγοντας αυτός μας τόνισε τα εξής: 1) Η ΝΔ δεν βρίσκεται ούτε στο 30%, ούτε στο 31% και όπως προέκυψε, είναι συνεννόηση της ΝΔ με ορισμένους δημοσκόπους να κατασκευάσουν κλίμα. Η ΝΔ βρίσκεται στο εύρος 24% με 25%, όταν για να επιτευχθεί αυτοδυναμία απαιτείται 38,5% με 39%. Οπότε βρίσκεται πλησίον του ορίου του bonus στο 25%. 2) Δεν θα υπάρξει δεύτερη εκλογική αναμέτρηση. Οι εκλογές θα διεξαχθούν Απρίλιο ή Μάιο 2027 και θα είναι μια εφ'άπαξ εκλογική αναμέτρηση. Υπάρχουν ισχυρές ενδείξεις ότι εάν η ΝΔ πάει σε δεύτερη εκλογική αναμέτρηση θα κινδυνεύσει να χάσει ποσοστό… Και οι ενδείξεις επιβεβαίωσης αυτού του σεναρίου αυξάνονται. 3) Η ΝΔ χάνει προς την Καρυστιανού ενώ και ο Σαμαράς είναι προ των πυλών. Επίσης είναι τρομερό, αλλά η ανάκτηση ψηφοφόρων από τον Πατριωτικό χώρο είναι σχεδόν αδύνατη, η ΝΔ έχει εξαντλήσει τις εκλογικές τις εφεδρείες αφού στους νέους η ΝΔ πέφτει συνεχώς. Μ' άλλα λόγια υπάρχει αποστροφή των νέων προς την ΝΔ. 4) Η ΝΔ κινδυνεύει να την πατήσει… Με ποσοστό 27% με 28% (και πολύ ανεβασμένο το παρουσιάζουν, τα πράγματα είναι πολύ πιο χειρότερα) θα είναι αδιαμφισβήτητα πρώτο κόμμα, αλλά εξαρτημένο από συγκυβέρνηση και έχοντας υποβαθμισμένα στοιχεία, εξαιρετικά φθαρμένο αφήγημα και βεβαίως οι επικοινωνιακές υπερβάσεις ποιος θα σηκώσει το τηλέφωνο στις 3:00 τα ξημερώματα δείχνουν αδιέξοδο… "Πλέον δεν ξέρουμε τι να πούμε στον κόσμο, δεν μας πιστεύουν" τόνισε ο κορυφαίος παράγοντας του κομματικού μηχανισμού της ΝΔ.

H Mαρία Δεληβάνη-Νεγρεπόντη, η πρώτη Ελληνίδα πρύτανης στο ΑΠΘ και κορυφαία Οικονομολόγος με ένα παλμαρέ που...ζαλίζει, επιτίθεται με σφοδρότητα στο πολιτικό Ψευτορωμαίϊκο για την αντιμετώπιση της Μαρίας Καρυστιανού Ο πανικός που επικρατεί, με την εξαγγελία του πολιτικού κόμματος «Ελπίδα για τη Δημοκρατία» έχει ξεπεράσει κάθε όριο. Προέρχεται από αυτούς, που τρέμουν την έλευση μεταβολών, οι οποίες θα προσπαθήσουν να βελτιώσουν την, όντως και από κάθε οπτική γωνία, απελπιστική κατάσταση της οικονομίας. Ανίκανοι, στην πλειονότητά τους, να αντιληφθούν το περιεχόμενο πρωτοετούς διδασκαλίας, στα οικονομικά, γελοιοποιούνται με τις θέσεις, που υποστηρίζουν, προκειμένου να θίξουν τη Μαρία Καρυστιανού και τους τυχόν συνεργάτες της. Θλίβομαι, ειλικρινά, για όλους αυτούς, που μάχονται για τη συνέχιση όλων των δεινών, στη χώρα μας. Ανάμεσα και σε πλήθος άλλων, για το 37% των παιδιών που δεν τρέφεται κανονικά, για τα νοικοκυριά που δεν βγάζουν το μήνα, για το δημόσιο πλούτο που ξεπουλιέται καθημερινά, για την ανάπτυξη, που δεν άγγιξε ακόμη το επίπεδο του 2010, για την απύθμενου βάθους ανισότητα κατανομής του εισοδήματος, για τη σιωπή τάφου στις αποκαλύψεις για το πως περιήλθαμε στα φονικά Μνημόνια. Ωστόσο, και υποθέτω να είναι κατανοητό, ότι δεν είμαι διατεθειμένη να θυσιάζω τον πολύτιμο χρόνο μου, (όπως εγώ τον αντιλαμβάνομαι) αντιμετωπίζοντας τις ανοησίες και τις κακοήθειες ανεγκέφαλων, φαύλων, υποκινούμενων και άλλων ανάλογων κατηγοριών ατόμων, από αυτές που ήρθαν στην επιφάνεια, με αποστολη να σώσουν τους πανικοβλητους πάτρωνές τους. ΔΗΛΩΝΩ, λοιπόν, προς κάθε κατεύθυνση τα ακόλουθα: 1. Εύχομαι, ελπίζω και προσεύχομαι, να επιτύχει το νεοσύστατο πολιτικό κόμμα της Μαρίας Καρυστιανού. Και τούτο, γιατί επείγεται βελτίωση της κατάστασης, στην πατρίδα μας. Είμαι, και φυσικά, παραμένω ιδρυτικό μέλος του κόμματος, επιθυμώ να βοηθήσω στην επικράτησή του, αν και όταν μπορώ, αλλά δεν επιδιώκω, και δεν επιθυμώ εξειδικευμένη σχέση μαζί του. 2. Δεν είμαι εναντίον των κομμάτων της αντιπολίτευσης, που αρκετά από αυτά εκπροσωπούνται από αξιόλογα άτομα, και θα επιθυμούσα το, δυστυχώς, από ότι φαίνεται αδύνατον: τη συνεννόησή τους. 3. Από εδώ και μπρος, το περιεχόμενο των απόψεων μου, δηλώσεων μου, άρθρων και συγγραμμάτων μου, απευθύνονται, όπως πάντα άλλωστε, σε όλους όσοι επιθυμούν να τα συμβουλευτούν. Το κόμμα της Μαρίας Καρυστιανού υπάγεται σε αυτή τη γενική κατηγορία. 4. Όπως, σε ολόκληρη τη ζωή μου, ασχολούμαι με την οικονομία και την αναζήτηση λύσεων, έχοντας στο ενεργητικό μου 65 συγγράμματα (σε πολλές γλώσσες), γύρω στις 3000 άρθρα (επίσης σε πολλές γλώσσες), αμέτρητες παρουσιάσεις σε διεθνή συνέδρια κ.ά. θα συνεχίσω την ενασχόλησή μου αυτή, όσο ο Θεός μου δίνει καλή υγεία. 5. Εξυπακούεται, λοιπόν, ότι ούτε οι εφ' εξής δηλώσεις και απόψεις μου για την οικονομία, ούτε φυσικά οι μέχρι σήμερα, απευθύνονται, δεσμεύουν, αφορούν με οποιοδήποτε τρόπο, το κόμμα της Μαρίας Καρυστιανού. Η ίδια και το κόμμα της ανήκει στην κατηγορία των όσων επιθυμούν (ή και δεν επιθυμούν), να τις συμβουλεύονται, να προβληματίζονται από αυτές ή να τις χρησιμοποιούν. Συνοπτικά, τις ιδέες μου δεν τις χαρίζω και δεν τις εκχωρώ σε κανέναν. Ανήκουν στις αμέτρητες και εξαιρετικές διεθνείς και ελληνικές διακρίσεις, με τις οποίες έτυχαν αναγνώρισης, και οι οποίες συνεχίζονται. 6. Θεωρώ την κριτική, απολύτως απαραίτητη και επιθυμητή, για κάθε επιστήμονα. Με την προϋπόθεση, φυσικά, ότι αυτή προέρχεται από άτομα που γνωρίζουν περί τι θέματος ομιλούν. Διότι, δυστυχώς, είμαστε τελευταίως μάρτυρες σε απείρου κάλλους τραγελαφικές καταστάσεις. Αρκεί να ρίξουμε μια ματιά στις γελοιότητες, που παραμένουν γραπτές, σε ορισμένες φυλλάδες. Και είναι κρίμα, όχι φυσικά, για τις απόψεις μου, που έχουν παγιωθεί και πολλαπλώς αναγνωριστεί, αλλά για το πού μπορεί να οδηγήσει ο πανικός. Ελπίζω να ήμουν σαφής. Και να έχω, εφ' εξής, την ικανοποίηση να συζητώ τις απόψεις μου, με άτομα που έχουν τις απαραίτητες γνώσεις για να τις κατανοούν.

Απειλές της Τουρκίας σε Ελλάδα και Κύπρο: «Μην παίζετε με τη φωτιά των εξοπλισμών»! Ε, ρε θρασύτης! Το τουρκικό Υπουργείο Άμυνας θυμήθηκε... ξαφνικά(!) τη διεθνή νομιμότητα και έθεσε υπό στενή επιτήρηση το κοινό εξοπλιστικό πρόγραμμα Ελλάδας και Κύπρου, κουνώντας το δάκτυλο στην Αθήνα. Η Τουρκία, αυτοπαρουσιαζόμενη ως ο απόλυτος εγγυητής της ειρήνης και των σχέσεων καλής γειτονίας στην Ανατολική Μεσόγειο, έσπευσε να ...ξεκαθαρίσει ότι οι δικές της στρατιωτικές βλέψεις παραμένουν αδιαπραγμάτευτες. Οι τουρκικές ένοπλες δυνάμεις λένε, πως είναι έτοιμες για όλα, έχοντας λάβει κάθε απαραίτητο μέτρο για την περιφρούρηση της ασφάλειας της Τουρκίας αλλά και του ψευδοκράτους στα Κατεχόμενα. Η ηγεσία του τουρκικού στρατού παρακολουθεί με περίσσια νευρικότητα κάθε αμυντική κίνηση που ξεδιπλώνεται στην περιοχή, θεωρώντας προφανώς ότι έχει το μονοπώλιο στα εξοπλιστικά προγράμματα. Διάλογος αντί για ...εξοπλισμούς! Σύμφωνα με το γεμάτο αντιφάσεις σκεπτικό της Άγκυρας, η σταθερότητα στην περιοχή απειλείται από την ενίσχυση της ελληνικής αποτροπής και όχι από τη δική της αναθεωρητική στάση. Οι Τούρκοι αξιωματούχοι ανακάλυψαν ξαφνικά την ανάγκη για διάλογο και διμερή συνεργασία με βάση το διεθνές δίκαιο – το οποίο βέβαια θυμούνται μόνο όταν τους συμφέρει. Το μήνυμα προς τους Έλληνες Το πιο κωμικό κομμάτι της τουρκικής παρέμβασης φυλάχτηκε για το τέλος, με την Άγκυρα να κάνει ...«κοινωνική πολιτική»(!!) στην Ελλάδα. Σημειώνεται με νόημα ότι η κατακόρυφη αύξηση των αμυντικών δαπανών από την ελληνική κυβέρνηση είναι ένα ζήτημα που θα έπρεπε να προβληματίσει τον ίδιο τον ελληνικό λαό, ξεχνώντας την εσωτερική εξαθλίωση που βιώνει ο τουρκικός λαός τα τελευταία χρόνια εξ' αιτίας του πληθωρισμού και των πολιτικών της κυβέρνησής του. Επιστολή – καταπέλτης από 66 προσωπικότητες της Θράκης: «Η απραξία φέρνει πόλεμο» Έντονη ανησυχία για το μέλλον των ελληνοτουρκικών σχέσεων και την κλιμακούμενη δραστηριότητα της Άγκυρας στην ευρύτερη περιοχή του Αιγαίου εκφράζουν με κοινή τους παρέμβαση 66 πολίτες από ολόκληρη τη Θράκη με ανοικτή επιστολή τους που δημοσιεύει η «Φωνή της Ροδόπης». Η πρωτοβουλία αυτή, η οποία εκδηλώνεται μέσα από ένα συγκροτημένο κείμενο-μανιφέστο, συγκεντρώνει τις υπογραφές μιας ευρείας ομάδας ανθρώπων, στην οποία συμμετέχουν πανεπιστημιακοί, νομικοί, ιατροί, εκπαιδευτικοί, ελεύθεροι επαγγελματίες, καθώς και εργαζόμενοι του ιδιωτικού και δημόσιου τομέα. Οι υπογράφοντες, που προέρχονται από μεγάλα αστικά κέντρα όπως η Κομοτηνή, η Ξάνθη και η Αλεξανδρούπολη, αλλά και από μικρότερες περιοχές της Θράκης, στρέφουν τα βέλη τους τόσο προς την αναθεωρητική στρατηγική της Τουρκίας όσο και προς την ακολουθούμενη πολιτική της Αθήνας. Ιστορικές αναλογίες και κριτική στην ελληνική διπλωματία Στην ανοιχτή επιστολή τους, οι πολίτες της Θράκης συνδέουν άμεσα τις παρούσες γεωπολιτικές εξελίξεις με κρίσιμα ιστορικά γεγονότα, κάνοντας ειδική αναφορά στην τουρκική εισβολή στην Κύπρο το 1974. Με βάση αυτό το ιστορικό πρίσμα, υποστηρίζουν ότι η γειτονική χώρα εφαρμόζει ένα συστηματικό και διαχρονικό σχέδιο που έχει ως απώτερο σκοπό την αμφισβήτηση της ελληνικής κυριαρχίας και των κυριαρχικών δικαιωμάτων στο Αιγαίο. Την ίδια στιγμή, το κείμενο περιλαμβάνει δριμύ κατηγορώ κατά του εγχώριου πολιτικού συστήματος. Οι εξήντα έξι πολίτες καταγγέλλουν μια διαχρονική στάση υποχωρητικότητας και αδράνειας από την πλευρά των ελληνικών κυβερνήσεων, μια τακτική η οποία όχι μόνο δεν κατευνάζει την τουρκική επιθετικότητα, αλλά αντίθετα εντείνει και πολλαπλασιάζει τους κινδύνους για τα εθνικά συμφέροντα. Αίτημα για διεθνοποίηση και λήψη μέτρων Ολοκληρώνοντας την κοινή τους παρέμβαση, οι εκπρόσωποι της Θράκης απευθύνουν σαφές κάλεσμα προς την ελληνική κυβέρνηση προκειμένου να αναλάβει άμεσα τις ιστορικές της ευθύνες. Ζητούν την άμεση και δυναμική καταγγελία των τουρκικών προκλήσεων στη διεθνή σκηνή και στα αρμόδια διεθνή φόρουμ, ενώ παράλληλα υπογραμμίζουν την ανάγκη να ληφθούν συγκεκριμένες θεσμικές και διπλωματικές πρωτοβουλίες. Στόχος αυτών των ενεργειών, σύμφωνα με τους υπογράφοντες, πρέπει να είναι η αποτελεσματική ανάσχεση του τουρκικού αναθεωρητισμού και η θωράκιση της χώρας απέναντι σε οποιαδήποτε εξωτερική απειλή. Ακολουθεί ολόκληρη η ανοιχτή επιστολή: «Τα παγίως επεκτατικά σχέδια της Τουρκίας έναντι του Ελληνισμού, όπως τα ζήσαμε το 1974 με την εισβολή της στην Κύπρο και έκτοτε με την έμπρακτη αμφισβήτηση της κυριαρχίας μας στο Αιγαίο και όχι μόνο, θα πάρουν οσονούπω νέα μορφή. Με ένα αποφασιστικό βήμα για την εκδίωξη του Ελληνισμού από το Αιγαίο, η Άγκυρα νομοθετεί, καθορίζοντας ζητήματα που αφορούν το γενέθλιο πέλαγός μας ως αυτό να ήταν τμήμα της τουρκικής επικράτειας. Από εδώ και στο εξής, οι κρατικές δομές και υπηρεσίες της Τουρκίας θα έχουν λόγο για ζητήματα που αφορούν στα ελληνικά τμήματα του Αιγαίου και αργότερα και των νησιών του. Οι διαθέσεις και πράξεις της Τουρκίας τροφοδοτούνται από την διαχρονική υποχωρητικότητα και συνακόλουθη απραξία των ελληνικών κυβερνήσεων μα και όλου του συστήματος εξουσίας. Έτσι τώρα, βρισκόμαστε προ ενός νέου κινδύνου: μετατροπή του νεοελληνικού κράτους σε νεοοθωμανικό βιλαέτι, απώλεια εθνικής επικράτειας, εκδίωξη των Ελλήνων από το Αιγαίο και τα νησιά του. Μετά την εξάλειψη του Ελληνισμού από την απέναντι ακτή, βρισκόμαστε μπροστά σε μια νέα ιστορική υποχώρηση. Όντας πολίτες της ελεύθερης πλην ξεχασμένης Θράκης, οι περισσότεροι καταγόμενοι από προγόνους Ανατολικοθρακιώτες, Μικρασιάτες καί Πόντιους επιζήσαντες από διωγμούς, εθνοκαθάρσεις και γενοκτονίες, ανησυχούμε και εξεγειρόμαστε. Ανησυχούμε και εξεγειρόμαστε, κυρίως όσον αφορά στη στάση της Αθήνας, η οποία σε αυτές τις κρίσιμες στιγμές περί άλλων τυρβάζει. Απαιτούμε από την Κυβέρνηση και όλο το πολιτικό σύστημα να αναλάβουν τις ευθύνες τους και να πράξουν ό,τι είναι αναγκαίο για την υπεράσπιση της χώρας. Να καταγγείλουν, πρωτίστως, παντού με δριμύτητα τις επεκτατικές ενέργειες της Τουρκίας και να προχωρήσουν αμέσως σε ενέργειες που θα ανασχέσουν τον τουρκικό αναθεωρητισμό. Η υποχωρητικότητα δεν παράγει ειρήνη. Η απραξία φέρνει πόλεμο». Την επιστολή υπογράφουν 66 προσωπικότητες της Θράκης, μεταξύ των οποίων και μουσουλμάνοι Έλληνες...

Οι επιστήμονες αρνήθηκαν να συνεχίσουν το πείραμα! Τι είδαν και τους έπιασε πανικός! Τι πράγμα είναι αυτό που παρουσιάστηκε κατά τη διάρκεια του κβαντικού πειράματος; Τι είδε το τσιπ Willow της Google στην υπέρθεση και γιατί οι επιστήμονες αμφισβητούν τα πάντα! Οι επιστήμονες δίστασαν να συνεχίσουν όταν το κβαντικό τσιπ της Google αποκάλυψε κάτι στην υπέρθεση! Υπάρχει μια στιγμή στην επιστήμη κατά την οποία ένα πείραμα γεννά ένα αποτέλεσμα τόσο απροσδόκητο, ώστε η αίθουσα βυθίζεται σε απόλυτη σιωπή. Όχι ένα αποτέλεσμα που έρχεται σε ελαφρά αντίφαση με μια θεωρία ή που απαιτεί απλώς περισσότερα δεδομένα, αλλά ένα που κάνει έμπειρους ερευνητές να αφήσουν κάτω τα στυλό τους, να ανταλλάξουν βουβές ματιές και να μην προφέρουν λέξη. Γιατί τι μπορείς να πεις όταν η μηχανή που οικοδόμησες επιτέλεσε κάτι που, σύμφωνα με κάθε γνωστό πλαίσιο, δεν όφειλε καν να είναι δυνατό; Αυτή η στιγμή συνέβη σε ένα από τα πλέον προηγμένα εργαστήρια του πλανήτη. Η υπεύθυνη μηχανή δεν ήταν ένας γιγάντιος επιταχυντής σωματιδίων θαμμένος βαθιά κάτω από βουνό. Ήταν ένα τσιπ στο μέγεθος γραμματοσήμου, υπερψυγμένο σε θερμοκρασίες ψυχρότερες και από το διάστημα, εγκλωβισμένο σε θωρακισμένο θάλαμο στη Σάντα Μπάρμπαρα της Καλιφόρνιας. Η Google το ονόμασε Willow. Και αυτό που πραγματοποίησε το Willow μέσα στη μυστηριώδη μαθηματική δομή της κβαντικής υπέρθεσης συγκλόνισε ακόμα και όσους είχαν αφιερώσει ολόκληρη τη ζωή τους στη μελέτη των νόμων της Φυσικής. Για αιώνες, το ισχυρότερο εργαλείο της ανθρωπότητας υπήρξε ο κλασικός υπολογισμός: Η μετατροπή προβλημάτων σε ακολουθίες από μονάδες και μηδενικά, και η επίλυσή τους βήμα προς βήμα. Η κβαντική μηχανική, όμως, αποκάλυψε μια ριζικά διαφορετική πραγματικότητα. Σε υποατομικό επίπεδο, τα σωματίδια υπάρχουν σε καταστάσεις υπέρθεσης — μπορούν δηλαδή να βρίσκονται ταυτόχρονα σε πολλαπλές καταστάσεις, μέχρι τη στιγμή της παρατήρησης. Ένας κβαντικός υπολογιστής αξιοποιεί κβίτ που μπορούν να είναι ταυτόχρονα «ένα» και «μηδέν». Όταν πολλά κβίτ συνδέονται μεταξύ τους, ο αριθμός των δυνατών καταστάσεων πολλαπλασιάζεται εκθετικά. Δύο κβίτ αντιστοιχούν σε τέσσερις καταστάσεις. Πενήντα κβίτ αντιστοιχούν σε περισσότερες καταστάσεις από ό,τι υπάρχουν άτομα στο παρατηρήσιμο σύμπαν. Αυτή η ιδιότητα προσφέρει θεωρητικά τη δυνατότητα επίλυσης προβλημάτων που θα απαιτούσαν από τους κλασικούς υπερυπολογιστές χρόνο μεγαλύτερο από την ηλικία του σύμπαντος. Το μεγαλύτερο εμπόδιο υπήρξε πάντοτε η κβαντική αποσυνοχή. Οι κβαντικές καταστάσεις είναι εξαιρετικά εύθραυστες. Οποιαδήποτε ανεπαίσθητη διαταραχή αρκεί για να καταρρεύσει η υπέρθεση και να ακυρώσει τον υπολογισμό. Ταυτόχρονα, τα ποσοστά σφαλμάτων αυξάνονται δραματικά με την προσθήκη περισσότερων κβίτ. Για δεκαετίες, οι φυσικοί θεωρούσαν ότι υπάρχει ένα απαραβίαστο όριο, πέρα από το οποίο η αύξηση των κβίτ θα παρήγε μόνο περισσότερο θόρυβο. Τον Δεκέμβριο του 2024, η Google διέρρηξε αυτό το όριο. Το Willow, εξοπλισμένο με 105 υπεραγώγιμα κβίτ, όχι μόνο ενίσχυσε την υπολογιστική ισχύ αλλά απέδειξε ότι τα ποσοστά σφαλμάτων μειώνονταν όσο αυξανόταν ο αριθμός των κβίτ. Το κατώφλι είχε επιτέλους ξεπεραστεί. Σε ένα κριτήριο αξιολόγησης γνωστό ως δειγματοληψία τυχαίων κυκλωμάτων, το Willow ολοκλήρωσε έναν υπολογισμό σε λιγότερο από πέντε λεπτά. Το ίδιο έργο θα απαιτούσε από τον ταχύτερο κλασικό υπερυπολογιστή περίπου δέκα σεπτιλιόν χρόνια — έναν αριθμό που ξεπερνά κάθε κοσμική χρονική κλίμακα. Αν και οι επικριτές επισήμαναν ότι το συγκεκριμένο τεστ σχεδιάστηκε ειδικά για κβαντικά συστήματα και δεν έχει άμεση πρακτική εφαρμογή, το επίτευγμα απέδειξε κάτι ιστορικό: ο κλιμακούμενος κβαντικός υπολογισμός είναι φυσικά εφικτός. Ωστόσο, ήταν κάτι άλλο που βύθισε το δωμάτιο σε σιωπή. Στην ανακοίνωσή του, ο Χάρτμουτ Νέβεν, επικεφαλής της ομάδας Quantum AI της Google, δήλωσε ότι η απόδοση του Willow ήταν τόσο εξαιρετική, ώστε φαινόταν να δανείζεται υπολογιστική ικανότητα από... παράλληλα σύμπαντα! Επικαλούνταν έτσι την ερμηνεία των πολλαπλών κόσμων της κβαντικής μηχανικής — την ιδέα ότι κάθε κβαντική μέτρηση προκαλεί τη διάσπαση του σύμπαντος σε πολλαπλά κλαδιά, καθένα από τα οποία φέρει διαφορετικό αποτέλεσμα. Σύμφωνα με αυτή την οπτική, ο υπολογισμός του Willow δεν εκτελούνταν μόνο στο δικό μας σύμπαν, αλλά κατανεμόταν σε αμέτρητες παράλληλες πραγματικότητες! Δεν επρόκειτο για πρόχειρη εικασία. Προερχόταν από τον ίδιο τον ηγέτη της ομάδας που μόλις είχε σημειώσει το μεγαλύτερο ορόσημο στην ιστορία του κβαντικού υπολογισμού. Η δήλωση προκάλεσε έντονες αντιδράσεις στην επιστημονική κοινότητα. Ορισμένοι ερευνητές, όπως ο Σκοτ Άαρονσον και άλλοι, αντέδρασαν έντονα, υποστηρίζοντας ότι ενώ τα αποτελέσματα του Willow ήταν εντυπωσιακά, το άλμα προς την απόδειξη ύπαρξης παράλληλων συμπάντων δεν δικαιολογούνταν από τα διαθέσιμα δεδομένα. Διαφορετικές ερμηνείες της κβαντικής μηχανικής — όπως η ερμηνεία της Κοπεγχάγης — παράγουν τις ίδιες προβλέψεις και δεν μπορούν ακόμη να διακριθούν πειραματικά. Η συζήτηση, όμως, βάθυνε περαιτέρω με ένα άλλο πείραμα της Google, το οποίο ονομάστηκε «κβαντική ηχώ». Αυτό το τεστ μελέτησε συσχετιστές εκτός χρονικής τάξης, διερευνώντας τον τρόπο με τον οποίο η πληροφορία διαδίδεται σε κβαντικά συστήματα. Τα αποτελέσματα αποκάλυψαν στατιστικές ανωμαλίες που εμφανίζονταν σε θέσεις και χρονικές στιγμές όπου δεν θα έπρεπε ακόμη να υπάρχουν — μοτίβα που υπαινίσσονταν ότι η πληροφορία έφτανε πριν από το σήμα που την είχε προκαλέσει να μπορέσει να ταξιδέψει. Δεν επρόκειτο για δραματικό ταξίδι στον χρόνο, αλλά για λεπτές διαταραχές στις σχέσεις αιτίας και αποτελέσματος σε κβαντικό επίπεδο, τις οποίες τα υπάρχοντα θεωρητικά πλαίσια δυσκολεύονταν να ερμηνεύσουν. Ορισμένα μέλη της ομάδας επιθυμούσαν την άμεση δημοσίευση των πλήρων αποτελεσμάτων. Άλλοι συνιστούσαν εξαιρετική προσοχή. Η απόφαση να μην προχωρήσουν αμέσως δεν οφειλόταν σε φόβο, αλλά σε επιστημονική υπευθυνότητα. Οι εξαιρετικές αξιώσεις απαιτούν εξαιρετικά τεκμήρια. Οι ανωμαλίες χρειάζονταν περαιτέρω επιβεβαίωση πριν εγγραφούν στο επιστημονικό χρονικό. Αυτή η ίδια η προσοχή μαρτυρούσε πολλά για το βάθος αυτού που οι ερευνητές ίσως αντίκριζαν. Οι συνέπειες υπερβαίνουν κατά πολύ τη φιλοσοφία Οι κβαντικοί υπολογιστές θα μπορούσαν κάποτε να σπάσουν τα σημερινά πρότυπα κρυπτογράφησης, χρησιμοποιώντας αλγορίθμους όπως αυτός του Πίτερ Σορ. Αν και το Willow απέχει ακόμη από αυτή την κλίμακα, η πορεία είναι πλέον σαφής. Η Google έχει ήδη προειδοποιήσει ότι τα πρότυπα κρυπτογράφησης της μετα-κβαντικής εποχής πρέπει να υιοθετηθούν μέχρι το 2029. Οι υπηρεσίες πληροφοριών προειδοποιούν για επιθέσεις τύπου «συγκομιδή τώρα, αποκρυπτογράφηση αργότερα», κατά τις οποίες κρυπτογραφημένα δεδομένα συλλέγονται σήμερα για να αποκωδικοποιηθούν αύριο. Στον πυρήνα του, το Willow μας υποχρεώνει να αντιμετωπίσουμε τα βαθύτερα ερωτήματα σχετικά με την ίδια την πραγματικότητα. Όταν ένα κβίτ υπάρχει σε υπέρθεση, βρίσκεται πραγματικά σε πολλαπλές καταστάσεις ταυτόχρονα; Η παρατήρηση καταρρέει τη κυματοσυνάρτηση ή κάθε δυνατότητα διακλαδίζεται σε παράλληλα σύμπαντα; Ζούμε άραγε σε μία από αμέτρητες εκδοχές της πραγματικότητας; Αυτά τα ερωτήματα διχάζουν τους φυσικούς εδώ και έναν αιώνα, και το Willow τα έχει καταστήσει πιο επίκαιρα και πιεστικά από ποτέ. Η ιστορία του Willow δεν αφορά μόνο ταχύτερους υπολογιστές. Αφορά την ανθρωπότητα που κατασκευάζει εργαλεία ικανά να διερευνήσουν τη θεμελιώδη φύση της ύπαρξης. Οι επιστήμονες που προχωρούν με περίσκεψη κατανοούν το βάρος αυτού που αποκαλύπτουν. Δεν διστάζουν να συνεχίσουν από φόβο, αλλά επειδή αντιλαμβάνονται ότι στέκονται στο χείλος κάτι βαθύ και συγκλονιστικού. Το Willow σηματοδοτεί τη στιγμή κατά την οποία η κβαντική μηχανική έπαψε να αποτελεί αφηρημένη θεωρία και μετατράπηκε σε αδιαμφισβήτητη τεχνολογική πραγματικότητα. Το τσιπ στο μέγεθος γραμματοσήμου πέτυχε αυτό που κάποτε θεωρούνταν ακατόρθωτο. Και με αυτόν τον τρόπο, άνοιξε πύλες σε ερωτήματα για τα οποία ίσως δεν είμαστε ακόμη πλήρως προετοιμασμένοι να απαντήσουμε. Η κβαντική επανάσταση είναι εδώ — και είναι πολύ πιο παράξενη, πιο αινιγματική και πιο ανησυχητική απ’ ό,τι είχε ποτέ φανταστεί κανείς... Περισσότερα για το θέμα ΕΔΩ

Τρόμος στο Μαξίμου από την αυριανή επίσκεψή του στην Κρήτη- Θερμή υποδοχή επιφυλάσσουν πολίτες και επίσημοι φορείς στον πρώην Πρωθυπουργό! Η αυριανή εμφάνιση στο Ηράκλειο, οι πυκνές παρεμβάσεις κατά της κυβέρνησης, οι «ήρεμες θάλασσες» που έγιναν πολιτικό σύνθημα και οι δημοσκοπήσεις που δείχνουν την αυξανόμενη δυναμική ενός καινούριου κόμματος από τον Αντώνη Σαμαρά Στην Κρήτη αναμένεται να μεταβεί την ερχόμενη Παρασκευή ο πρώην πρωθυπουργός Αντώνης Σαμαράς, προκειμένου να πραγματοποιήσει μια προγραμματισμένη δημόσια τοποθέτηση. Η παρουσία του πολιτικού στη μεγαλόνησο συγκεντρώνει ήδη το έντονο ενδιαφέρον των στελεχών της παράταξης αλλά και των πολιτικών αναλυτών, καθώς πραγματοποιείται σε μια περίοδο με πυκνές εσωτερικές και διεθνείς εξελίξεις. Το θέμα και το πλαίσιο της εκδήλωσης Ο πρώην πρωθυπουργός θα είναι ο κεντρικός ομιλητής σε ειδική εκδήλωση, η οποία εστιάζει στην πορεία της χώρας και τις στρατηγικές επιλογές που απαιτούνται για τα επόμενα χρόνια. Ο θεματικός άξονας: Η ομιλία φέρει τον τίτλο «Προκλήσεις και προοπτικές για την Ελλάδα του αύριο», δίνοντας το στίγμα μιας ευρείας ανάλυσης γύρω από τα κρίσιμα ζητήματα που απασχολούν την ελληνική κοινωνία και οικονομία. Γεωπολιτική και Οικονομία: Σύμφωνα με πληροφορίες από το περιβάλλον των διοργανωτών, η τοποθέτηση αναμένεται να αγγίξει θέματα εθνικής ασφάλειας, εξωτερικής πολιτικής, αλλά και των προκλήσεων που αντιμετωπίζει η χώρα στο πεδίο της οικονομικής σταθερότητας και της ανάπτυξης. Πολιτικό αποτύπωμα: Οι δημόσιες παρεμβάσεις του Αντώνη Σαμαρά παραδοσιακά εμπεριέχουν σαφή ιδεολογικά μηνύματα, αναδεικνύοντας τις πάγιες θέσεις του για την κατεύθυνση της κεντροδεξιάς παράταξης και τη διαχείριση των εθνικών θεμάτων. Το ενδιαφέρον, βεβαίως, δεν περιορίζεται στην ομιλία. Εστιάζεται κυρίως στο πολιτικό υπόβαθρο της εμφάνισης. Διότι ο Σαμαράς δεν εμφανίζεται πλέον ως ένας πρώην πρωθυπουργός που απλώς σχολιάζει την επικαιρότητα. Εμφανίζεται ως πρόσωπο γύρω από το οποίο συγκροτείται ή τουλάχιστον, προετοιμάζεται ένας νέος πόλος στον δεξιό και κεντροδεξιό χώρο. Σύμφωνα με πληροφορίες που διακινούνται όλο και εντονότερα, η απόφαση για νέο κόμμα θεωρείται ειλημμένη από συνομιλητές του. Το σενάριο δεν αντιμετωπίζεται πλέον ως απλή πολιτική φημολογία, αλλά ως σχέδιο που έχει δουλευτεί: με επαφές, με πρόσωπα που βρίσκονται κοντά του, με πρώην βουλευτές και στελέχη της Νέας Δημοκρατίας, αλλά και με τοπικά και αυτοδιοικητικά δίκτυα που παρακολουθούν τις εξελίξεις. Ο ίδιος, πάντως, δεν έχει ανακοινώσει ακόμη τίποτα. Και αυτό έχει τη σημασία του. Ο Αντώνης Σαμαράς φαίνεται να επιλέγει τον χρόνο, όχι να σύρεται από αυτόν. Όσο οι εθνικές εκλογές δεν φαίνονται άμεσα στον ορίζοντα, δεν δείχνει να βιάζεται. Αντιθέτως, αφήνει το πολιτικό κλίμα να ωριμάσει, την κυβέρνηση να μετρά απώλειες στα δεξιά της και τις δημοσκοπήσεις να καταγράφουν μια υπαρκτή δεξαμενή δυσαρέσκειας. Η Κρήτη, επομένως, δεν είναι απλώς ένας ακόμη σταθμός. Είναι ένα ακόμα επεισόδιο σε μια πορεία επιστροφής στο προσκήνιο. Και μάλιστα μετά από παρεμβάσεις που είχαν σαφή πολιτική αιχμή, κυρίως στα εθνικά θέματα. Ο πρώην πρωθυπουργός έχει επανέλθει επανειλημμένα στο ζήτημα των ελληνοτουρκικών, ασκώντας κριτική στη γραμμή των «ήρεμων νερών» και προειδοποιώντας ότι ο κατευνασμός, όπως τον αντιλαμβάνεται ο ίδιος, δεν οδηγεί σε σταθερότητα αλλά σε τετελεσμένα. Η φράση «ήρεμα νερά» έχει γίνει, για τον Αντώνη Σαμαρά, πολιτικός δείκτης διαφωνίας με τη στρατηγική της κυβέρνησης. Δεν πρόκειται μόνο για διαφορετική ανάγνωση της εξωτερικής πολιτικής. Πρόκειται για βαθύτερη σύγκρουση αντίληψης: από τη μία η κυβερνητική γραμμή που επενδύει στη διαχείριση της έντασης, από την άλλη η σαμαρική κριτική ότι η Άγκυρα δεν καθησυχάζεται αλλά αποθρασύνεται όταν η Αθήνα εμφανίζεται διαρκώς συγκρατημένη. Σε αυτό το πλαίσιο εντάσσονται και οι τελευταίες δημόσιες παρουσίες του. Η εμφάνισή του στην κηδεία του Νίκου Ταγαρά στην Κόρινθο, όπου βρέθηκαν παρόντα πολλά πρόσωπα της Νέας Δημοκρατίας, είχε επίσης πολιτική φόρτιση. Όχι επειδή η στιγμή προσφερόταν για πολιτική αντιπαράθεση, κάθε άλλο, αλλά επειδή κάθε δημόσια παρουσία Σαμαρά, ειδικά σε χώρους όπου συναντώνται παλιά και νέα στελέχη της παράταξης, διαβάζεται πλέον μέσα από το πρίσμα των επόμενων κινήσεών του. Το ερώτημα που απασχολεί το Μέγαρο Μαξίμου και την Πειραιώς είναι τι θα σημάνει ένα νέο κόμμα Σαμαρά για τη Νέα Δημοκρατία. Όχι μόνο αριθμητικά, αλλά και πολιτικά. Διότι ο πρώην πρωθυπουργός δεν απευθύνεται σε ένα ασαφές κοινό. Στοχεύει σε ψηφοφόρους με συντηρητικές και πατριωτικές αναφορές, σε πολίτες που θεωρούν ότι η σημερινή ΝΔ έχει μετακινηθεί υπερβολικά προς το Κέντρο, αλλά και σε εκείνους που έχουν ήδη απομακρυνθεί προς κόμματα δεξιότερα της κυβερνητικής παράταξης ή βρίσκονται στη γκρίζα ζώνη της αποχής και της αναποφασιστικότητας. Τα δημοσκοπικά ευρήματα είναι ο λόγος για τον οποίο το σενάριο δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί ελαφρά. Μετρήσεις που έχουν δημοσιοποιηθεί εμφανίζουν ένα πιθανό κόμμα Σαμαρά να διαθέτει πολιτικό ακροατήριο ικανό να του δώσει προοπτική εισόδου στη Βουλή. Σε ορισμένες αναλύσεις καταγράφεται ένας «σίγουρος» πυρήνας για το όριο εισόδου και μια ευρύτερη δυνητική απήχηση που φτάνει υψηλότερα, πριν καν υπάρξει επίσημη ανακοίνωση κόμματος. Αυτό είναι και το πιο ανησυχητικό για τη ΝΔ: ότι το κόμμα δεν έχει ανακοινωθεί, δεν έχει όνομα, δεν έχει ψηφοδέλτια στη δημόσια θέα, δεν έχει πρόγραμμα, και όμως μετριέται ήδη ως παράγοντας του πολιτικού παιχνιδιού. Μ' άλλα λόγια, ο Αντώνης Σαμαράς δεν έχει ακόμη πατήσει το κουμπί, αλλά η συζήτηση για το τι θα συμβεί όταν το κάνει έχει ήδη αρχίσει. Η αυριανή ομιλία στην Κρήτη, λοιπόν, θα διαβαστεί πέρα από το περιεχόμενό της. Θα διαβαστεί για τους υπαινιγμούς, για τις αιχμές, για τις αποστάσεις από την κυβέρνηση, για το αν θα στείλει νέο μήνυμα στα εθνικά θέματα, αλλά και για το αν θα πλησιάσει περισσότερο στο σημείο όπου η πολιτική φημολογία θα γίνει επίσημη πρωτοβουλία. Για την ώρα, ο Σαμαράς κινείται σαν να χτίζει χώρο πριν ανακοινώσει σχήμα. Και αυτό από μόνο του αρκεί για να κρατά σε εγρήγορση τη Νέα Δημοκρατία. Διότι ένα νέο κόμμα στα δεξιά της δεν θα ήταν απλώς μία ακόμη προσθήκη στον κατακερματισμένο πολιτικό χάρτη. Θα ήταν μια ευθεία αμφισβήτηση της σημερινής φυσιογνωμίας της παράταξης από έναν πρώην πρόεδρό της και πρώην πρωθυπουργό. Και αύριο, από την Κρήτη, αυτό το μέτρημα μπαίνει σε νέα φάση.

Mike Lofgren: «Υπάρχει μια άλλη κυβέρνηση κρυμμένη πίσω από αυτή που είναι ορατή» Το 2014, ο Αμερικανός ιστορικός, αμυντικός αναλυτής, και συγγραφέας Mike Lofgren (εργάστηκε ως βοηθός του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος στο Κογκρέσο των ΗΠΑ) στο δοκίμιό του “Anatomy of the Deep State“, όρισε το “βαθύ κράτος” ως εξής: «Υπάρχει μια άλλη κυβέρνηση κρυμμένη πίσω από αυτή που είναι ορατή», και, συγκεκριμένα, πρόκειται για «μια υβριδική οντότητα δημόσιων και ιδιωτικών θεσμών που κυβερνά τη χώρα σύμφωνα με σταθερά μοτίβα εντός και εκτός εποχής». Στο ίδιο πνεύμα, το 2024, ο Βρετανός ιστορικός Dominic Cummings (διετέλεσε σύμβουλος του Βρετανού πρωθυπουργού Boris Johnson) περιέγραψε την εμπειρία του από το βαθύ κράτος στο Ηνωμένο Βασίλειο ως εξής: «Έτσι, αν σκεφθείτε δύο ρόλους, σωστά, τον υπουργό Εξωτερικών της Μεγάλης Βρετανίας και τον ιδιαίτερο γραμματέα του γραφείου του πρωθυπουργού αρμόδιο για τις εξωτερικές υποθέσεις, έναν υπάλληλο του οποίου το όνομα δεν έχει αναφερθεί ποτέ στις εφημερίδες, αυτό το πρόσωπο ήταν περίπου δέκα φορές πιο ισχυρό και σημαντικό από τον υπουργό Εξωτερικών. Αυτό είναι κάτι που, νομίζω, οι άνθρωποι δεν το συνειδητοποιούν πραγματικά… Είναι μέρος του τρόπου, με τον οποίο ολόκληρο το σύστημα έχει γίνει ψεύτικο. Έτσι, έχετε ψεύτικη αξιοκρατία, ψεύτικη υπευθυνότητα και στη συνέχεια ψεύτικη κυβέρνηση… Όλα αυτά είναι ανοησίες. Το Υπουργικό Συμβούλιο είναι ακριβώς σαν ένα σκηνοθετημένο θέατρο». Μια ακαδημαϊκή ανάλυση του αμερικανικού βαθέος κράτους έχει δημοσιευθεί από τον Καναδό διπλωμάτη και πανεπιστημιακό Peter Dale Scott (δίδαξε πολιτική στα Πανεπιστήμια McGill και Berkeley) στο βιβλίο του “The American Deep State” (2014). Ο Scott έχει χρησιμοποιήσει τον όρο “βαθιά πολιτική” (deep politics) για να αναφερθεί σε μυστικά δίκτυα κυβερνητικών και επιχειρηματικών ισχυρών παραγόντων που ασκούν εξουσία ανεξαρτήτως ή και σε αντίθεση προς τη θέληση των πολιτών και των εκλεγμένων αντιπροσώπων τους. Επιπλέον, σύμφωνα με τον ίδιο, ο όρος “βαθύ κράτος” αναφέρεται σε έναν χαλαρό σχηματισμό που συνδυάζει στοιχεία του κρατικού μηχανισμού ασφαλείας και της μόνιμης γραφειοκρατίας με δίκτυα υπερπλούσιων ιδιωτών-χρηματοδοτών. Το 2023, ο νεοφιλελεύθερος Francis Fukuyama δημοσίευσε άρθρο με τίτλο “Προς υπεράσπιση του βαθέως κράτους”. Το σημαντικό είναι ότι παραδέχθηκε την ύπαρξη βαθέως κράτους, καθώς και περιπτώσεις χειραγώγησης του πολιτικού συστήματος από αυτό. Παραδέχθηκε ότι αυτό –κατά καιρούς και σε διάφορες περιπτώσεις– λειτούργησε ως «ένα σύμπλεγμα στρατιωτικών υπηρεσιών και υπηρεσιών ασφαλείας», το οποίο «χειραγωγούσε το πολιτικό σύστημα και λειτουργούσε με εντελώς αδιαφανή τρόπο για να επηρεάσει την πολιτική». Μια χαρακτηριστική τέτοια περίπτωση (δεν την αναφέρει ο Fukuyama) ήταν η υπόθεση Gladio στην Ιταλία. Δίκτυα μυστικών στρατών Τον Αύγουστο 1990, στο πλαίσιο της δικαστικής διερεύνησης του προβλήματος της ιταλικής τρομοκρατίας, ο πρωθυπουργός Giulio Andreotti παραδέχθηκε επισήμως ότι, στην Ιταλία και σε άλλες χώρες-μέλη του ΝΑΤΟ, υπήρχε και λειτουργούσε για πολλά έτη ένας μυστικός στρατός οργανωμένος από τις αμερικανικές και τις βρετανικές μυστικές υπηρεσίες και ευθέως συνδεδεμένος με τρομοκρατικές οργανώσεις και με αποκλειστικές αδελφότητες, όπως η πολιτικοποιημένη μυστική τεκτονική Στοά “Propaganda Due” (περισσότερα για την υπόθεση ΕΔΩ). Αυτός ο μυστικός στρατός, ο οποίος είχε την κωδική ονομασία “Επιχείρηση Γκλάντιο”, είχε οργανωθεί από την CIA και τη βρετανική MI6 (SIS) μετά το τέλος του Β’ Παγκόσμιου Πολέμου για να πολεμήσει κατά του κομμουνισμού (και εναντίον ανεπιθύμητων πολιτικών δρώντων γενικώς) και συντονιζόταν από τον κλάδο ανορθόδοξου πολέμου του ΝΑΤΟ. Έτσι, στο πλαίσιο του δικτύου Gladio, θεσμικοί παράγοντες του NATO χειραγωγούσαν τρομοκρατικές οργανώσεις (“αριστερόστροφες” και “δεξιόστροφες”) για να πραγματοποιούν πολιτικές προβοκάτσιες και πολιτικά εγκλήματα. Για την ακρίβεια, το προαναφερθέν δίκτυο έδρασε σε διάφορες χώρες-μέλη του ΝΑΤΟ με διαφορετική ονομασία: “Gladio” στην Ιταλία, “Κόκκινη Προβιά” στην Ελλάδα, “Operation Stay Behind” και “Auxiliary Units” στη Βρετανία, “O&I” στην Ολλανδία, “Plan Bleu”, “La Rose des Vents” και “Arc-en-ciel” στη Γαλλία, “S.D.R.A.VIII” και “S.T.C./Mob.” στο Βέλγιο, “ROC” στη Νορβηγία, “Nihtilä-Haahti plan” στη Φινλανδία, “Arla gryning” και “Informationsbyrån” στη Σουηδία, “Absalon” στη Δανία, “OWSGV” στην Αυστρία, “Project-26” στην Ελβετία, “Ergenekon” στην Τουρκία, και “Regional Force Surveillance Units” στην Αυστραλία. Ο Ελβετός ιστορικός και διεθνολόγος Daniele Ganser (ιδρυτής και διευθυντής του Swiss Institute for Peace and Energy Research) έχει διερευνήσει τους μυστικούς στρατούς του ΝΑΤΟ με επιστημονικώς τρόπο και έχει καταλήξει στα ακόλουθα συμπεράσματα: Σε καθένα κράτος-μέλος «η στρατιωτική μυστική υπηρεσία χειριζόταν τον αντικομμουνιστικό στρατό εντός του κράτους σε στενή συνεργασία με τη CIA ή την MI6 εν αγνοία των κοινοβουλίων και των λαών», και, σε καθένα κράτος-μέλος του ΝΑΤΟ, «ηγετικά μέλη της εκτελεστικής εξουσίας, περιλαμβανομένων πρωθυπουργών, προέδρων, υπουργών Εσωτερικών και υπουργών Άμυνας, είχαν αναμειχθεί στη συνωμοσία, ενώ η “Συμμαχική Μυστική Επιτροπή” (“Allied Clandestine Committee”)… η οποία κάποιες φορές αποκαλούνταν λιγότερο επιδεικτικά “Επιτροπή Συντονισμού και Σχεδιασμού” της Ανώτατης Διοίκησης των Συμμαχικών Δυνάμεων Ευρώπης (SHAPE) του ΝΑΤΟ, συντόνιζε τα δίκτυα σε διεθνές επίπεδο» (πηγή εδώ σελ. 1). Ωστόσο, στο προαναφερθέν άρθρο του “Προς υπεράσπιση του βαθέως κράτους”, ο Francis Fukuyama αποφαίνεται ότι οι ΗΠΑ δεν έχουν ένα βαθύ κράτος υπό την έννοια που χρησιμοποιήθηκε αυτός ο όρος, πχ, στην Τουρκία, αλλά, στην περίπτωση των ΗΠΑ, το βαθύ κράτος πρέπει να γίνεται κατανοητό ως ένα σύμπλεγμα δημόσιων υπηρεσιών σε ομοσπονδιακό, πολιτειακό και τοπικό επίπεδο. Με άλλα λόγια, σύμφωνα με το σκεπτικό του Fukuyama, στην περίπτωση των ΗΠΑ, το βαθύ κράτος, παρότι μπορεί να έχει κακούς θυλάκους, δεν είναι κακό καθ’ εαυτό, και οι Αμερικανοί πρέπει να το υπερασπίζονται και όχι να το διασύρουν. Άλλωστε, ο ίδιος ο Fukuyama είναι μέλος μιας εμβληματικής δεξαμενής σκέψης του αμερικανικού βαθέος κράτους, συγκεκριμένα του Council on Foreign Relations. Le Cercle και Club de Berne Ένας από τους πολιτικώς πιο δραστήριους και πιο μυστικούς οργανισμούς του βαθέος κράτους σε υπερεθνικό επίπεδο είναι το φόρουμ εξωτερικής πολιτικής “Le Cercle” (Ο Κύκλος). Μια μελέτη αυτού του θεσμού περιλαμβάνεται στο βιβλίο που έχουν επιμεληθεί ο καθηγητής Luc van Dongen (Université de Fribourg), η καθηγήτρια Stéphanie Roulin (Université de Fribourg), και ο καθηγητής Giles Scott-Smith (Universiteit Leiden) με τίτλο “Transnational Anti-Communism and the Cold War“. Το “Le Cercle” ιδρύθηκε το 1952-53 στη Γαλλία από τον τότε συντηρητικό Γάλλο πρωθυπουργό Antoine Pinay και τον Γάλλο κατάσκοπο Jean Violet με σκοπό την καταπολέμηση του κομμουνισμού. Άλλα συνιδρυτικά μέλη αυτής της μυστικής ομάδας ήταν ο Γερμανός καγκελάριος Konrad Adenauer και ο Γερμανός πολιτικός Franz Josef Strauss (επί μακρόν πρόεδρος της “Χριστιανοκοινωνικής Ένωσης” CSU στη Βαυαρία), καθώς και διάφορα στελέχη από τις κυβερνήσεις Βελγίου, Ιταλίας, Λουξεμβούργου, Ολλανδίας, του ρωμαιοκαθολικού οργανισμού Opus Dei, και του ρωμαιοκαθολικού Τάγματος των Ιπποτών της Μάλτας. Στους ειδικούς σκοπούς του ιδρυτικού οράματος του φόρουμ “Le Cercle” περιλαμβάνονταν εξ αρχής η προώθηση μιας στρατηγικής γαλλο-γερμανικής συνεννόησης και συνεργασίας και η ολοκλήρωση της χριστιανοκαθολικής Ευρώπης. Οι πολιτικές εξελίξεις της δεκαετίας του 1960 πρόσθεσαν στα μέλη του δικτύου “Le Cercle” πολιτικούς παράγοντες από το Ηνωμένο Βασίλειο, τις ΗΠΑ, την Πορτογαλία, την Ισπανία, και την Ελβετία, διευρύνοντας τους στρατηγικούς σκοπούς του δικτύου “Le Cercle”, το οποίο πλέον λειτουργούσε (και λειτουργεί) ως μια συντηρητική δεξαμενή σκέψης και λέσχη με σκοπό την προώθηση του πολιτικού συντηρητισμού και του γεωστρατηγικού ιδεώδους του “Ατλαντισμού”. Ορισμένα από τα σημαντικότερα πρόσωπα στον κατάλογο του “Le Cercle” είναι τα εξής (αλφαβητικώς): Giulio Andreotti (διετέλεσε πρωθυπουργός της Ιταλίας), John Bolton (διετέλεσε σύμβουλος εθνικής ασφαλείας του Trump), Zbigniew Brzezinski (διετέλεσε σύμβουλος εθνικής ασφαλείας του προέδρου Carter), ο William Casey (διετέλεσε διοικητής της CIA), William Colby (διετέλεσε επικεφαλής των μυστικών υπηρεσιών των ΗΠΑ), Manuel Fraga (καθηγητής και πολιτικός στην Ισπανία επί Franco και ένας από τους ιδρυτές του Λαϊκού Κόμματος), Otto von Habsburg (τελευταίος πρίγκιπας της Αυστρο-Ουγγαρίας, διετέλεσε ευρωβουλευτής του βαυαρικού CSU και πρόεδρος της Διεθνούς Πανευρωπαϊκής Ένωσης), Henry Kissinger (υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ). Επίσης, οι Jean Monnet (διπλωμάτης και ένας από τους πατέρες της EΕ), John Negroponte (διπλωμάτης και πρώτος επικεφαλής όλων των μυστικών υπηρεσιών των ΗΠΑ), Richard Nixon (διετέλεσε πρόεδρος των ΗΠΑ), David Rockefeller (τραπεζίτης), Donald Rumsfeld (υπουργός Άμυνας των ΗΠΑ) και Margaret Thatcher (διετέλεσε πρωθυπουργός του Ηνωμένου Βασιλείου). Οι συναντήσεις του δικτύου “Le Cercle” έχουν πολύ αυστηρό πρωτόκολλο μυστικότητας. Η Ομάδα Bilderberg (ιδρύθηκε το 1954 ως λέσχη του NATO) θεωρείται μια light μυστική πολιτική ομάδα σε σύγκριση με το “Le Cercle”. Το 2019, οι Βρετανοί συντηρητικοί βουλευτές και πρώην υπουργοί Rory Stewart (διετέλεσε πρόεδρος του Le Cercle το 2013-2014) και Nadhim Zahawi (διετέλεσε πρόεδρος του Le Cercle το 2015-2018) τόνισαν το αυστηρό πρωτόκολλο μυστικότητας όταν κλήθηκαν από βρετανικά ΜΜΕ να σχολιάσουν τη συμμετοχή τους σε αυτό. Ο πρώην συντηρητικός υπουργός της Βρετανίας Alan Clark, στο βιβλίο του “Diaries“, χαρακτηρίζει το Le Cercle ως «μια δεξιόστροφη δεξαμενή σκέψης, χρηματοδοτούμενη από τη CIA, η οποία ανακυκλώνει έννοιες του Ψυχρού Πολέμου». Το “Club de Berne” (Λέσχη της Βέρνης) αποτελεί λέσχη για σημαντικά στελέχη των υπηρεσιών πληροφοριών των κρατών-μελών της ΕΕ, της Νορβηγίας, και της Ελβετίας. Η λέσχη υπάρχει από το 1971 και είναι μια από τις πιο ελιτιστικές λέσχες επαγγελματιών κατασκόπων, στην οποία συναντώνται “ατύπως”, έτσι ώστε να μη δεσμεύονται από κανόνες λογοδοσίας. Τον Νοέμβριο του 2019, η αυστριακή εφημερίδα “Oesterreich” δημοσίευσε κάποια εσωτερικά έγγραφα του Club de Berne που έδειχναν τάσεις μυστικών πολιτικών παρεμβάσεων εκ μέρους αυτής της λέσχης. Σε αυτές τις περιπτώσεις, ένα από τα σημαντικότερα πολιτικά ζητήματα είναι το σε ποιον βαθμό ιδιωτικά και μυστικά δίκτυα στελεχών υπηρεσιών πληροφοριών, και μάλιστα σε υπερεθνικό επίπεδο, δρουν για ίδιον όφελος, για να εξυπηρετήσουν μυστικά ιδιωτικά συμφέροντα, και για να ασκήσουν μυστική διπλωματία...

Μια αφοπλιστική Μαρία, γνήσιο τέκνο της μεσαίας τάξης του λαού μας, χωρίς καμμιά ταμπέλα "ιδεολογική", τελειώνει το Μαξίμου Πρόκειται για το πολύκροτο Β' Μέρος της συνέντευξης της στον Πέτρο Κουσουλό της εκπομπής του MEGA "Αποκαλύψεις" όπου αποδομεί όχι μόνο τον Μητσοτακισμό, αλλά και όλο το πολιτικό Ψευτορωμαίϊκο! Δείτε το βίντεο:

Τα σχέδια των Βρυξελλών δεν αφορούν το μέλλον, αλλά ένα μόνιμο παρόν με θεσμική δέσμευση για περισσότερη ψηφιακή διακυβέρνηση! Τα σχέδια των Βρυξελλών δεν αφορούν το μέλλον, αλλά ένα μόνιμο παρόν με θεσμική δέσμευση για περισσότερη ψηφιακή διακυβέρνηση (τεχνοκρατική εξουσία μέσω κεντρικών τραπεζών, ρυθμιστικών αρχών, υπηρεσιών ασφαλείας), υποβάθμιση κοινωνικής πρόνοιας για χάρη των εξοπλισμών, εξάλειψη κάθε έννοιας εθνικού συμφέροντος, συνεχή αντιπαράθεση με εσκεμμένη έλλειψη εναλλακτικών επιλογών. Οι ελίτ των Βρυξελλών ζουν σε μια γνωσιολογική φούσκα που αυτάρεσκα αποκαλούν “κανονικότητα,” δηλαδή, επιτρέπει μόνο πληροφορίες, απόψεις και ενέργειες που επιβεβαιώνουν το αφήγημα των Βρυξελλών. Κυριαρχεί η γραμμική σκέψη του νεοφιλελευθερισμού που φαντασιωνόταν το “τέλος της ιστορίας,” σε αντίθεση με τη εμπειρία της ανθρώπινης ύπαρξης, που είναι μια “ιστορία χωρίς τέλος” με επαναλαμβανόμενα χαρακτηριστικά (ακμή, παρακμή, εποχές, κύκλος ζωής). H μόνη διέξοδος είναι η ολοκληρωτική κατεδάφιση της θεσμικής και γνωσιολογικής υποδομής του καθεστώτος των Βρυξελλών και των κυβερνήσεων που το υποστηρίζουν, και όχι η προσδοκία ότι η προχωρημένη δυσλειτουργία του θα το εξαναγκάσει σε εθελουσία αποχώρηση. Μεγάλο τμήμα του εκλογικού σώματος είναι εγκλωβισμένο μεταξύ μοιρολατρίας και βολέματος, και δεν φαίνεται να το απασχολεί η εξεύρεση λύσης στο αδιέξοδο που δημιουργήθηκε με την ανοχή αν όχι τη συμμετοχή του. Μοιραία, το μέλλον της (Δυτικής) Ευρώπης συνοψίζεται σ΄ένα ερώτημα: Είναι η πολιτισμική σήψη τόσο εμπεδωμένη στην ήπειρο που απλά δεν υπάρχουν αρκετοί πατριώτες για να κερδίσουν εκλογές; Ψευδαίσθηση ευρωπαϊκής αυτοδιάθεσης Οι αποστασιοποιημένες ευρω-ελίτ αδυνατούν να δουν τη συνολική εικόνα. Η ιδεολογία και το συμφέρον τους το καθιστούν δομικά ανέφικτο. Ενεργούν στα πλαίσια της αφοσίωσής τους στη διατλαντική τάξη, αγνοώντας εντελώς τη συστημική ζημιά που συσσωρεύεται έξω από το οπτικό τους πεδίο. Με τα σημερινά δεδομένα, τα τεκταινόμενα στην Ευρώπη καθορίζονται από δύο διατλαντικές ομάδες: Χρηματοπιστωτική ελίτ: Ο ορίζοντάς της δεν είναι το έθνος-κράτος, ούτε η ίδια η ΕΕ, αλλά το αμερικανικό οικονομικό σύστημα στο οποίο είναι ενσωματωμένη. Χρηματοοικονομικοί γίγαντες (BlackRock, Vanguard) ελέγχουν πάνω από το 25% των ευρωπαϊκών επενδυτικών κεφαλαίων. Αυτό τους επιτρέπει να έχουν διαρθρωτικό έλεγχο και αποφασιστικές παρεμβάσεις. Η BlackRock δημοσίευσε “Oδικό χάρτη για αναπτυσσόμενες ευρωπαϊκές κεφαλαιαγορές”, δηλαδή, μια ξένη ιδιωτική εταιρεία συντάσσει την χρηματοοικονομική αρχιτεκτονική της Ευρώπης. Πολιτική ελίτ: Λειτουργεί σ’ ένα πιο ρηχό επίπεδο επιρροής. Όταν επαγγέλλεται ευρωπαϊκή αυτοδιάθεση (π.χ., ο Μακρόν ζητά «η Ευρώπη να απορρίψει την ευτυχισμένη υποτέλεια στις ΗΠΑ»), δεν οδηγεί στον διαρθρωτικό αναπροσανατολισμό της Ευρώπης, αφού κάτι τέτοιο δε συμφέρει τη χρηματοπιστωτική ελίτ. Είναι μια εικονική αυτοδιάθεση, που ο Καναδός πρωθυπουργός Κάρνεϊ χαρακτήρισε «αποδοχή υποταγής στις ΗΠΑ» (Davos2026). Στο Ευρωκοινοβούλιο και στη Κομισιόν κυριαρχεί ο “μέγας συνασπισμός των συγκεντρωτικών,” που θεωρεί την ατέρμονη ολοκλήρωση ως ανώτερη αξία από την εθνική αυτοδιάθεση. Αρμοδιότητες που, θεωρητικά, είναι κοινές μεταξύ της ΕΕ και των κρατών μελών (εσωτερική αγορά, ενέργεια, ελευθερία λόγου, ασφάλεια, δικαιοσύνη) ασκούνται, στην πράξη, από την ΕΕ και μόνο. Σχηματισμός μαζών και αντικείμενα άγχους Τα τελευταία χρόνια την Δυτική Ευρώπη ταλαιπωρεί το κοινωνικό φαινόμενο του “σχηματισμού μαζών.” Τα αδιέξοδα μεγάλων πληθυσμιακών ομάδων (φοβίες, άγχη, ψυχαναγκασμοί) επιτείνονται: «Η κρίση ψυχικής υγείας κοστίζει στις ευρωπαϊκές οικονομίες 76 δισεκατομμύρια ευρώ ετησίως» (EuroNews). Οι ευάλωτοι πληθυσμοί εύκολα οδηγούνται σε ενστικτώδη μαζική ψύχωση και τυφλή αφοσίωση στο συλλογικό αφήγημα της κεντρικής εξουσίας των Βρυξελλών. Αυτό γίνεται μέσω κατασκευασμένων αφηγημάτων που υποδεικνύουν στο κοινό τα αντικείμενα άγχους. Το “αφήγημα της Ναγιρά” έμεινε στην ιστορία σαν κλασική προπαγάνδα ανύπαρκτων εγκλημάτων πολέμου (MiddleEastWatch): «Ιρακινοί στρατιώτες έβγαλαν τα νεογνά από τις θερμοκοιτίδες, και τα πέταξαν στο κρύο πάτωμα να πεθάνουν». Στόχος του η διέγερση των συναισθημάτων του παγκόσμιου κοινού υπέρ του πολέμου του Κόλπου το 1991. Όπως αποκάλυψαν οι NewYorkTimes, η εταιρεία στρατηγικής επικοινωνίας Hill & Knowlton πληρώθηκε για να σκηνοθετήσει την εμφάνιση της Ναγιρά σαν μια ηρωική νοσοκόμα, ενώ στη πραγματικότητα ήταν πλούσια Κουβετιανή που ζούσε στην Ουάσινγκτον. Μελετώντας τις αντιδράσεις του κοινού σε διάφορα αντικείμενα άγχους, η εταιρεία κατέληξε στο αφήγημα της θερμοκοιτίδας σαν το πιο αποτελεσματικό στην διέγερση των ανθρώπινων συναισθημάτων. Με παρόμοια αφηγήματα (το πιο επίκαιρο, η ρωσοφοβία) επιτυγχάνεται η ιδεολογική ριζοσπαστικοποίηση του ευρωπαϊκού κοινού ώστε να θυσιάσει πρόθυμα το βιοτικό του επίπεδο (περικοπές κοινωνικής μέριμνας, αύξηση κόστους ζωής) προς χάρη του μιλιταρισμού. Σηματοδοτεί την ευρύτερη υλικοτεχνική και ψυχολογική οχύρωση της Δύσης σε μια διαρκή κατάσταση σύγκρουσης με διάρθρωση κυρώσεων ως μόνιμη συνθήκη πολέμου. Η τυφλή αφοσίωση στο συλλογικό αφήγημα μεγάλου τμήματος του εκλογικού σώματος το κάνει να χάνει την κριτική του σκέψη και να γίνεται βαθιά μισαλλόδοξο απέναντι στους διαφωνούντες, ανοίγοντας το δρόμο στον σύγχρονο ευρωπαϊκό ολοκληρωτισμό. Όταν το αφήγημα φτιάξει ένα συγκρουσιακό κλίμα, υπάρχουν πολλές επιλογές για να χειραγωγηθεί το κοινό συναισθηματικά, πολιτικά, οικονομικά. Ακόμη και άνθρωποι με υψηλό μορφωτικό επίπεδο τυφλώνονται εντελώς ως προς ορισμένα γεγονότα όταν έρχονται σε αντίθεση με την ιδεολογία στην οποία πιστεύουν. Για να διαπιστώσουν μια μέρα ότι η αλληλεγγύη τους με το συλλογικό αφήγημα σημαίνει έλλειψη αλληλεγγύης με τους συνανθρώπους τους. Αντι-διπλωματία και μανιχαϊσμός Η Ευρώπη απέτυχε να αναπροσαρμοστεί με το ότι η εποχή της μονοπολικής ηγεμονίας έχει τελειώσει και η φθίνουσα ηγεμονία αδυνατεί να της προσφέρει πραγματική ασφάλεια. Η έλλειψη αναπροσαρμογής έχει κάνει ακόμη και ένα υποτελές ευρωπαϊκό κράτος να έχει τη ψευδαίσθηση ότι ανήκει στη “σωστή πλευρά της ιστορίας,” όταν στη πραγματικότητα δεν μπορεί καν να εγγυηθεί την επιβίωση του. Οι οικολογικές δεσμεύσεις της Ευρώπης υποτάσσονται πλήρως στις απαιτήσεις της πολεμικής βιομηχανίας: «Αυξανόμενες στρατιωτικές δαπάνες θέτουν σε κίνδυνο τους κλιματικούς στόχους» (Nature). Η ΕΕ στηρίζει πολέμους που στοχεύουν την υλική υποδομή του αντιπάλου (ανατινάξεις αγωγών, βομβαρδισμοί διυλιστηρίων, σαμποτάζ πυρηνικών σταθμών) προκαλώντας σοβαρή περιβαλλοντική υποβάθμιση. Η πολεμική σύγκρουση είναι μια οικολογική πολιτική καμένης γης, παράγοντας ένα εντυπωσιακό μερίδιο των παγκόσμιων εκπομπών ρύπων. Ο ιδεολογικός μηχανισμός του μανιχαϊσμού (καλού-κακού, πολιτισμένου-βάρβαρου) νομιμοποιεί την αδιαλλαξία και τη βία. Είναι πολλοί, ιδιαίτερα στον Ευρωπαϊκό Βορρά, που θεωρούν τους εαυτούς τους ανώτερους από τον “υπόλοιπο” κόσμο, τρέφοντας βαθιά απέχθεια γι΄αυτόν. Δεν διδάχθηκαν από τις μαύρες σελίδες της ιστορίας τους: Η στοχοποίηση κοινωνικών και θρησκευτικών ομάδων έχει ιστορικό προηγούμενο το ναζιστικό μανιχαϊσμό, που επίσης ξεκίνησε με τη στοχοποίηση συγκεκριμένων κοινωνικών και θρησκευτικών ομάδων και κατέληξε στη βιολογική εξόντωσή τους. Κοινωνική μηχανική Η διαχειριζόμενη κατάρρευση της ελευθερίας λόγου επιτυγχάνεται χάρη στη πρόοδο της κοινωνικής μηχανικής (αλγοριθμική επιρροή, διαμόρφωση τεχνητής νοημοσύνης), που υπαγορεύει τι μπορεί να δει και να σκεφτεί το κοινό. Όταν ένα δημοψήφισμα δεν έχει το επιθυμητό για την ΕΕ αποτέλεσμα, η κοινωνική μηχανική χειραγωγεί το χώρο της πληροφορίας για ένα διάστημα, και το δημοψήφισμα επαναλαμβάνεται εκβιάζοντας το επιθυμητό αποτέλεσμα. Τι μπορεί να ελπίζει κανείς όταν οι ψηφοφόροι επιλέγουν ένα Ευρωκοινοβούλιο που τους επιβάλλει το ψευτο-δίλλημα: Είτε η Ευρώπη θα υπάρξει ως ένα ολοκληρωτικό ευρωπαϊκό υπερκράτος ή θα παραιτηθεί από οποιαδήποτε δυνατότητα συνεργασίας. Η προσέγγιση της “μεγαλύτερης συνοχής” προωθείται ως λύση στις αποτυχίες που η ίδια δημιουργεί (επίμονες οικονομικές, πολιτικές, κοινωνικές ανισορροπίες μεταξύ των κρατών μελών). Διακρατική αλληλεγγύη, βαθύτερη συνεργασία και διαπολιτισμική επαφή γίνεται δύσκολο να διατηρηθούν, αφού όλες οι εξουσίες συγκεντρώνονται στις Βρυξέλλες που επιβάλλουν ολοένα και περισσότερο ιδεολογικά υποκινούμενες πολιτικές στα κράτη μέλη. Ελέγχουν τομείς που βάσει των ευρωσυνθηκών έπρεπε να παραμείνουν στην αποκλειστική αρμοδιότητα των κρατών μελών (π.χ., οικογενειακό δίκαιο). Το πνευματικό, ηθικό και επιχειρηματικό δυναμικό της Ευρώπης των Βρυξελλών παραμένει ασφυκτικά περιορισμένο από την εκθετικά αυξανόμενη γραφειοκρατία και τις αντιφατικές πολιτικές που παράγει η ΕΕ. Ακόμη και αυτοί που υπερηφανεύονται για την προσωπική τους ολοκλήρωση διαπιστώνουν, αργά ή γρήγορα, ότι εκατομμύρια συνειδητοποιημένων ατόμων δεν συνθέτουν μια συνειδητοποιημένη κοινωνία. “Κανονικότητα” σημαίνει αποσύνδεση από την προγονική σοφία που απέκτησαν πραγματικοί άνθρωποι που αγωνίστηκαν για να χτίσουν τον πολιτισμό που κληρονόμησαν οι σημερινοί ευρωπαίοι. Απορρίπτεται η πραγματική εμπειρία της ανθρώπινης ιστορίας σαν μια επαναλαμβανόμενη διαδικασία, όπου νέες πολιτικές τάξεις και συστήματα αξιών δημιουργούνται διαρκώς, καλλιεργούνται, εξελίσσονται, κάποια διατηρούνται, άλλα εξαντλούνται. Η ιστορία δημιουργεί γενιές-οι γενιές δημιουργούν ιστορία Η δυσφορία που εκπέμπουν τα παραπάνω δεν οφείλεται μόνο στη καταστροφική πολιτική της ΕΕ, αλλά και στο ότι η αντίληψη της πραγματικότητας από μεγάλο μέρος του εκλογικού σώματος είναι παραμορφωμένη σε σημαντικό βαθμό. Ζουν με ψευδαισθήσεις, που όμως εξαντλούνται και μαζί τους τελειώνει και η γενιά που τις δημιούργησε. Στο ραντεβού με το πεπρωμένο, πολλοί ψηφοφόροι δεν ενοχλούνται από τα κακώς κείμενα, και δεν πείθονται να στηρίξουν τις αναγκαίες συστημικές αλλαγές. Δύσκολο να πειστεί κάποιος, όταν ο μισθός του εξαρτάται από το να μη πειστεί. Μόνη ελπίδα η ενδεχόμενη ανάδυση μιας γενιάς ψηφοφόρων που θα αλλάξει ριζικά τη διάθεση και τη συμπεριφορά της κοινωνίας, σφυρηλατώντας μια συλλογικότητα που θα εκλέξει πολιτικούς (τοπικές κυβερνήσεις και Ευρωκοινοβούλιο) που θα αντισταθούν στο συγκεντρωτισμό των Βρυξελλών, θα καταγγείλουν τους μηχανισμούς τους, θα αποδομήσουν τα συλλογικά αφηγήματά τους. Προτεραιότητές τους, να αποκατασταθεί η αυτοδιάθεση, το συλλογικό όφελος, η διαπολιτισμική συνεργασία, η μη υποταγή στις αγορές, το γνήσιο ενδιαφέρον για το περιβάλλον. Γι’ αυτή τη συνειδητοποιημένη και με εσωτερική συνοχή κοινωνία, οι παραδόσεις των λαών θα αποτελέσουν γνωσιολογικά πλεονεκτήματα. Κάθε λαός θα μπορεί να επιλέξει τη δική του αναπτυξιακή λογική στηριγμένη στις παραδοσιακές αξίες και βάσεις γνώσεων του, τις οποίες θα αναβαθμίσει θεσμικά και με πολιτική σαφήνεια: Γιατί όπως είπε ο Τσώρτσιλ «Όσο πιο πίσω κοιτάς, τόσο πιο μπροστά θα δεις».

Τράμπ: Μπορούμε να τους καταστρέψουμε αλλά θέλω συμφωνία ίσως 6 με 7 Ιουνίου – Εκεχειρία σημαίνει ήπια πυρά(!) Ο Αμερικανός Πρόεδρος μετά τα συντριπτικά χτυπήματα των Ιρανών – βομβάρδισαν 4 Αμερικανικές βάσεις, την έδρα του 5ου Στόλου, ένα Αμερικανικό αντιτορπιλικό, το Κατάρ δέχθηκε τα περισσότερα πλήγματα – ξαφνικά βλέπει φως(!) και θεωρεί ότι πρέπει να τελειώνει με το Ιρανικό… Μάλιστα κατάφερε να πετύχει κάποιου είδους συμφωνία με Λίβανο και Ισραήλ που ήταν προφανώς προαπαιτούμενο για να επανέλθουν οι Ιρανοί στις έμμεσες διαπραγματεύσεις… Ο Trump υποστηρίζει ότι θα έχουμε deal - ίσως - στις 6 με 7 Ιουνίου αυτό το σαββατοκύριακο και τόνισε ότι εκεχειρία σημαίνει ότι ρίχνουμε και κανένα πύραυλο… αλλά σε ήπια μορφή Συμφωνία σε αυτή την φάση σημαίνει Μνημόνιο Κατανόησης... και ακολούθως θα υπογραφεί συμφωνία ειρήνης... Ο Trump υποστήριξε ότι «μπορούμε να τους καταστρέψουμε όλους, αλλά προτιμώ να καταλήξουμε σε γραπτή συμφωνία» Το Ιράν από την πλευρά του δηλώνει ότι δεν επιθυμεί πόλεμο αλλά είναι πανέτοιμο να προστατεύσει τα συμφέροντα του… όχι με αναλογική ανταπόδοση αλλά πολλαπλάσια... Πάντως τα πρόσφατα χτυπήματα των Ιρανών τρομοκράτησαν τα κρατίδια του Περσικού Κόλπου και ξεκίνησαν γύρω επαφών με τις ΗΠΑ. Εν τω μεταξύ η Βουλή των Αντιπροσώπων ενέκρινε μέτρο για τον περιορισμό των πολεμικών εξουσιών του Trump στο Ιράν Trump: Μπορούμε να τους καταστρέψουμε αλλά θέλω συμφωνία ίσως 6 με 7 Ιουνίου – Εκεχειρία σημαίνει ήπια πυρά Ο Πρόεδρος των ΗΠΑ Trump ξαφνικά μετά τις Ιρανικές επιθέσεις βλέπει φως… δήλωσε στον Λευκό Οίκο για την επίθεση του Ιράν στο Κουβέιτ: «Τους χτυπήσαμε αρκετά σκληρά το βράδυ της Τρίτης 2 Ιουνίου, αλλά και στις 3 Ιουνίου. Και όταν μου το εξήγησαν ότι χτύπησαν οι Ιρανοί, είπα, εντάξει, οπότε θα κάνουμε το ίδιο πράγμα, αλλά τους χτυπήσαμε αρκετά σκληρά». «Υπάρχει λοιπόν ένας λόγος για κάποια πράγματα, και συνήθως υπάρχει ένας λόγος που μερικές φορές βγάζει νόημα. Και, λοιπόν, έκαναν κάτι που δεν ήταν και πολύ... μεγάλο θέμα. Το σταματήσαμε πολύ γρήγορα, όπως κάνουμε με τον μεγαλύτερο στρατό στον κόσμο. Αλλά κάποιοι μπορεί να πουν ότι προκλήθηκαν κάπως, επειδή είχαμε λάβει αποφασιστικά μέτρα για έναν άλλο λόγο. Έτσι, ανταπέδωσαν», είπε ο Trump. Οι διαπραγματεύσεις πάνε καλά, θα έχουμε συμφωνία 6 με 7 Ιουνίου «Οι ίδιες οι διαπραγματεύσεις πηγαίνουν πολύ καλά. Πολύ καλά. Αν συμβεί, μπορεί να συμβεί, μπορεί να μην συμβεί, ποιος ξέρει. Αλλά αν συμβεί, θα μπορούσε να συμβεί αυτό το Σαββατοκύριακο 6 με 7 Ιουνίου. Έτσι είναι λίγο-πολύ. Είναι ένα διαφορετικό μέρος του κόσμου, ξέρετε. Λέω ότι σε αυτό το μέρος του κόσμου, μια εκεχειρία σημαίνει ότι συνεχίζεις να πυροβολείς πιο απαλά». «Δεν μπορούμε υπό οποιεσδήποτε συνθήκες να αφήσουμε το Ιράν να αποκτήσει πυρηνικά όπλα», πρόσθεσε ο Trump. «Οτιδήποτε μπορεί να συμβεί όταν είσαι με το Ιράν, αλλά όταν είσαι με άλλες χώρες, είναι ένα πολύ ασταθές μέρος του κόσμου, πιθανώς το πιο ασταθές μέρος του κόσμου». «Θα μπορούσαμε να συνεχίσουμε για δύο, τρεις εβδομάδες και να καταστρέψουμε ολοσχερώς τους πάντες. Θα προτιμούσα να μην το κάνουμε αυτό. Είναι πολύ εύκολο να το κάνουμε. Είναι έτοιμοι να το κάνουν. Θέλουν να το κάνουν». Καλύτερα μια γραπτή συμφωνία «Αλλά αν μπορούμε να πετύχουμε κάτι γραπτώς που να κάνει το ίδιο πράγμα χωρίς να σκοτώνει τους πάντες, θα το προτιμούσα», είπε ο Trump. «Νομίζω ότι οι περισσότεροι από τους ανθρώπους μου το θέλουν κι αυτοί. Κάποιοι όχι, αλλά οι περισσότεροι το θέλουν. Δηλαδή, έχουμε την μεγαλύτερη χρηματιστηριακή αγορά στην ιστορία, οπότε δεν θέλουμε μια στρατιωτική σύγκρουση ή έναν πόλεμο. Κάποιοι το αποκαλούν πόλεμο, κάποιοι το αποκαλούν στρατιωτική σύγκρουση. Δεν είναι τίποτα σπουδαίο για εμάς». Trump: Εμπλουτισμένο ουράνιο θαμμένο κάτω από βουνά και θέλουμε να το βγάλουμε - «Θέλω να το πάρω» Είπε επίσης για την απομάκρυνση του εμπλουτισμένου ουρανίου από το Ιράν ότι το Ιράν έχει συμφωνήσει σε αυτό σε διάφορες χρονικές στιγμές, αλλά έχει αλλάξει γνώμη αρκετές φορές και ότι αυτό το ζήτημα έχει εξεταστεί. Ισχυρίστηκε: «Συμφώνησαν στην απόσυρση του εμπλουτισμένου ουρανίου από το Ιράν και μετά μερικές φορές αρνήθηκαν. Αυτό είναι ένα από τα πράγματα που συζητήσαμε». Αναφερόμενος στην έκθεση του Διεθνούς Οργανισμού Ατομικής Ενέργειας, ο Trump είπε ότι το υλικό «καταστράφηκε» και θάφτηκε κάτω από ένα βουνό που παραλίγο να καταρρεύσει. Πρόσθεσε ότι θα ήταν πολύ δύσκολο να βγει το υλικό, αλλά τόνισε: «Θέλω να το πάρω». Σύμφωνα με τον Trump, οι Ηνωμένες Πολιτείες και πιθανώς η Κίνα είναι οι μόνες χώρες που διαθέτουν τον απαραίτητο εξοπλισμό για μια τέτοια επιχείρηση. «Το Στενό του Hormuz θα ανοίξει αμέσως μετά την υπογραφή» Ισχυρίστηκε επίσης ότι οι τρεις εν λόγω τοποθεσίες βρίσκονται υπό συνεχή παρακολούθηση και ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες θα ειδοποιηθούν εάν υπάρξει οποιαδήποτε κίνηση. Σχετικά με την ναρκαλιευτική δραστηριότητα στο Στενό του Hormuz, ο Πρόεδρος των ΗΠΑ είπε ότι οι Ηνωμένες Πολιτείεςχρησιμοποίησαν υποβρύχια ναρκαλιευτικά και καθάρισαν τις νάρκες. Πρόσθεσε: «Το Στενό του Hormuz θα ανοίξει αμέσως μετά την υπογραφή». Απαντώντας σε ερώτηση δημοσιογράφου σχετικά με τον ορισμό για την κατάπαυση του πυρός, ο Trump είπε: «Είναι ένα διαφορετικό μέρος του κόσμου εκεί στο Ιράν. Καταλαβαίνετε τι εννοώ; Σε αυτό το μέρος του κόσμου, κατάπαυση του πυρός σημαίνει όταν πυροβολείς με χαμηλότερη ένταση!» Rubio (ΥΠΕΞ ΗΠΑ): Ο πόλεμος κατά του Ιράν με την κωδική ονομασία «Επική Οργή» τελείωσε Ο Υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ Rubio ισχυρίζεται: Δεν θα πραγματοποιούμε πλέον συνεχείς επιθέσεις στο Ιράν... ο πόλεμος της «Επικής Οργής» τελείωσε. Οι συνομιλίες με το Ιράν αφορούν τον εμπλουτισμό ουρανίου και τα αποθέματά του. Δεν θα συζητήσουμε δημόσια εάν το Ισραήλ διαθέτει πυρηνικά όπλα Ο υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ, Rubio, δήλωσε: «Δεν θα διεξάγουμε πλέον παρατεταμένες επιθέσεις εντός του Ιράν για να αποδυναμώσουμε τον στρατό του, επειδή ο πόλεμος της «επικής οργής» έχει τελειώσει». Ο Rubio πρόσθεσε: «Στο πλαίσιο της εξωτερικής μας πολιτικής, και για διάφορους λόγους, δεν μιλάμε δημόσια για το αν το Ισραήλ διαθέτει πυρηνικά όπλα Saudi Al-Sharq News: ΗΠΑ, Λίβανος και Ισραήλ συμφώνησαν να εφαρμόσουν την εκεχειρία, ο στρατός του Λιβάνου αναλαμβάνει Το Saudi Al-Sharq News δημοσίευσε κοινή δήλωση των Ηνωμένων Πολιτειών, του Λιβάνου και του Ισραήλ: «Οι Ηνωμένες Πολιτείες φιλοξένησαν την τέταρτη τριμερή συνάντηση υψηλού επιπέδου μεταξύ εκπροσώπων από το Ισραήλ και τον Λίβανο στις 2 και 3 Ιουνίου 2026. Ως αποτέλεσμα των διαπραγματεύσεων υπό την ηγεσία των ΗΠΑ, το Ισραήλ και ο Λίβανος συμφώνησαν να εφαρμόσουν κατάπαυση του πυρός. Αυτή η κατάπαυση του πυρός εξαρτάται από την πλήρη παύση της κατάπαυσης του πυρός της Hezbollah και την εκκένωση όλων των στοιχείων της Hezbollah από την περιοχή νότια του ποταμού Λιτάνι. Οι δύο πλευρές συμφώνησαν επίσης, υπό την καθοδήγηση των ΗΠΑ, να επιταχύνουν τη δημιουργία πιλοτικών ζωνών, στις οποίες οι Λιβανέζικες Ένοπλες Δυνάμεις θα αναλάμβαναν τον αποκλειστικό έλεγχο του πεδίου και όλες οι μη κρατικές ένοπλες ομάδες θα αποσύρονταν από αυτές τις περιοχές. Αυτά τα βήματα θα ανοίξουν τον δρόμο για την πρόοδο προς μια συνολική συμφωνία για την ειρήνη και την ασφάλεια. Όλα τα μέρη τόνισαν ότι το μέλλον των σχέσεων μεταξύ Ισραήλ και Λιβάνου θα καθοριστεί αποκλειστικά από τα δύο ανεξάρτητα και κυρίαρχα κράτη αυτών των χωρών. Απέρριψαν οποιαδήποτε προσπάθεια οποιασδήποτε χώρας ή μη κυβερνητικής οντότητας να κατασχέσει το μέλλον του Λιβάνου ή να επιβάλει κηδεμονία πάνω σε αυτό. Το Ισραήλ και ο Λίβανος τόνισαν επίσης ότι δεν έχουν εχθρικές προθέσεις ο ένας προς τον άλλον και δεσμεύτηκαν να συνεχίσουν τις άμεσες διαπραγματεύσεις για την οικοδόμηση εμπιστοσύνης, την επίλυση όλων των εκκρεμών ζητημάτων και την προσπάθεια επίτευξης συνολικής συμφωνίας μεταξύ των δύο χωρών. Οι αντιπροσωπείες συζήτησαν και αντάλλαξαν απόψεις σχετικά με το πλαίσιο ασφαλείας με βάση τις συνομιλίες που πραγματοποιήθηκαν στο Πεντάγωνο στις 29 Μαΐου. Το πλαίσιο στοχεύει στη διασφάλιση της διαρκούς κυριαρχίας, ασφάλειας και εδαφικής ακεραιότητας του Λιβάνου και του Ισραήλ. Οι Ηνωμένες Πολιτείες επιβεβαίωσαν εκ νέου την αποφασιστικότητά τους να συνεχίσουν να υποστηρίζουν τις Ένοπλες Δυνάμεις του Λιβάνου για την ενίσχυση των δυνατοτήτων τους και την αποτελεσματική άσκηση της κρατικής κυριαρχίας σε ολόκληρη την επικράτεια του Λιβάνου. Από την πλευρά του, το Ισραήλ τόνισε ότι η ασφάλεια και ο σεβασμός της εδαφικής του ακεραιότητας μπορούν να επιτευχθούν μόνο μέσω του αφοπλισμού της Hezbollah και της διάλυσης των υποδομών της σε ολόκληρο τον Λίβανο. Το Ισραήλ τόνισε τη σημασία των άμεσων διαπραγματεύσεων, με την υποστήριξη των Ηνωμένων Πολιτειών, για την επίλυση όλων των εκκρεμών ζητημάτων και την επίτευξη διαρκούς ειρήνης και ασφάλειας. Ωστόσο, ο Λίβανος τόνισε την αναγκαιότητα του αμοιβαίου σεβασμού των διεθνώς αναγνωρισμένων συνόρων και την επείγουσα ανάγκη πλήρους εφαρμογής της συμφωνίας παύσης των εχθροπραξιών, και επέμεινε στις αρχές της εδαφικής ενότητας και της πλήρους κυριαρχίας του κράτους. Ο Λίβανος δεσμεύτηκε επίσης να ενισχύσει τις δυνατότητες των Λιβανέζικων Ενόπλων Δυνάμεων, με την υποστήριξη των Ηνωμένων Πολιτειών, ώστε να μπορούν να ασκούν αποτελεσματικό έλεγχο σε ολόκληρη την επικράτειά του. Οι δύο πλευρές συμφώνησαν να επαναλάβουν τόσο τις πολιτικές όσο και τις ασφαλιστικές συνομιλίες κατά τη διάρκεια της εβδομάδας που ξεκινά, με στόχο την επίτευξη συνολικής συμφωνίας. Οι Ηνωμένες Πολιτείες συμφώνησαν επίσης να συνεχίσουν να διευκολύνουν την επικοινωνία μεταξύ των δύο πλευρών κατά τη μεταβατική περίοδο. Η Βουλή των Αντιπροσώπων ενέκρινε μέτρο για τον περιορισμό των πολεμικών εξουσιών του Trump στο Ιράν Η Βουλή των Αντιπροσώπων των ΗΠΑ ενέκρινε ψήφισμα που αποσκοπεί στον περιορισμό των πολεμικών εξουσιών του Προέδρου Trump σε σχέση με το Ιράν, σηματοδοτώντας μια σημαντική πρόκληση για τον χειρισμό της επιθετικότητας κατά της Ισλαμικής Δημοκρατίας από την κυβέρνηση. Το μέτρο εγκρίθηκε με 215 ψήφους υπέρ και 208 κατά, με τους Ρεπουμπλικάνους βουλευτές Thomas Massey, Brian Fitzpatrick, Tom Barrett και Warren Davidson να ενώνουν τις δυνάμεις τους με τους Δημοκρατικούς υπέρ του ψηφίσματος. Η ψηφοφορία ακολούθησε μια συνεχή προσπάθεια των Δημοκρατικών και στα δύο σώματα του Κογκρέσου να περιορίσουν την εξουσία του Trump σε στρατιωτική δράση που αφορά το Ιράν, μια πρωτοβουλία που έχει προσελκύσει αυξανόμενη υποστήριξη από τους Ρεπουμπλικάνους τις τελευταίες εβδομάδες. ΒΝ

Ο Μητσοτάκης «βλέπει» την έξοδό του από το Μαξίμου - Ομολογία σοκ για το βράδυ των εκλογών και το σχέδιο της μιας κάλπης! Στη ΝΔ ομολογούν ότι, στον μέσο όρο των τελευταίων μυστικών δημοσκοπήσεων, το κόμμα απέχει περίπου πολύ παραπάνω μακριά από τον στόχο της αυτοδυναμίας. Παιζεται ακόμη και το αν θα πάρει και το μπόνους των 50 εδρών ως πρώτο κόμμα... Το Κτήνος βλέπει να του.. έρχεται η έξοδος από το Μέγαρο Μαξίμου και προσπαθεί να χαράξει τη διπλή γραμμή τόσο προς τις κάλπες όσο και για το βράδυ των εκλογών. Το κεντρικό αφήγημα του Μαξίμου θα είναι ότι πάμε προς τις εθνικές εκλογές με τη στρατηγική της μίας κάλπης και της αυτοδυναμίας! (Και μετά συνήλθε απ' το όραμα) Όπως τονίζουν πηγές από το Μέγαρο Μαξίμου, η αυτοδυναμία, σε ένα πολιτικό σκηνικό που θυμίζει πολιτική Βαβέλ, είναι και ο μοναδικός στόχος του κόμματός του και καλύπτεται με έναν και μόνο τρόπο: Με δουλειά, με ταπεινότητα και με αποτέλεσμα. Πράγματα που στην ουσία δεν υπάρχουν. Αυτό που θέλει να αποφύγει είναι μια δεύτερη αναμέτρηση με λίστα και υπηρεσιακή κυβέρνηση, η οποία δεν θα είναι υπό τον απόλυτο έλεγχό του και κυρίως θα υπάρχει μια τάση στην κοινωνία, γι’ αυτό και επιμένει ότι το βράδυ των εκλογών η χώρα πρέπει να έχει κυβέρνηση. Την κυβέρνηση όμως θα την υποδείξει ο ελληνικός λαός. Αν την υποδείξει και δεν πάμε ντουγρού στο χάος (αυτό θέλουμε αλλά whatever...) Τα παρακάτω που θα διαβάσετε, είναι σκέψεις των ιθυνόντων του Μαξίμου και προσωπικά του Μητσοτάκη. Εμείς απλά σας τα μεταφέρουμε. Το τι σκέπτονται, το τι επεξεργάζονται και - ευτυχώς για όλους μας - κείτωνται μακράν από την κοινωνία και τις πεποιθήσεις της! Αστερίσκους στις δημοσκοπήσεις Για πρώτη φορά, πάντως, το Μαξίμου βάζει αστερίσκους στις μετρήσεις, υποστηρίζοντας ότι οι δημοσκοπήσεις είναι ένα πολύ χρήσιμο εργαλείο, αλλά βλέπουν τη δυσκολία που έχουν οι δημοσκόποι να μετρήσουν, όσο περνούν τα χρόνια, για προφανείς λόγους. Μάλιστα, φαίνεται ότι ομολογούν ότι η Νέα Δημοκρατία, στον μέσο όρο των τελευταίων δημοσκοπήσεων, απέχει περίπου 7 με 8 μονάδες μακριά από τον στόχο της αυτοδυναμίας. Nαί, το άλλο με τον Τοτό παιδιά το ξέρετε; Γι’ αυτό και επιμένουν σε αυτό που προαναφέραμε, ότι το βράδυ των εκλογών η χώρα πρέπει να έχει κυβέρνηση.Αυτή που θα υποδείξει ο ελληνικός λαός. Ψάχνουν συνεταίρο Αφήνουν ανοικτό το θέμα συνεργασίας, (αλλά με ποιον είναι το θέμα), παρά το ότι θεωρητικά θα πάνε με καθαρό αίτημα την αυτοδυναμία. Προσθέτουν μάλιστα πηγές από το Μαξίμου ότι δημοκρατία έχουμε, μπορεί οι πολίτες να απαντήσουν κατά πλειοψηφία «ναι», μπορεί να απαντήσουν με έναν άλλο τρόπο. Δηλαδή, «θέλουμε να είστε στην κυβέρνηση», αν είσαι πρώτο κόμμα, ο κόσμος κατά πλειοψηφία σε θέλει στην κυβέρνηση, αλλά όχι αυτοδύναμο. Άρα, η δημοκρατία δίνει τις απαντήσεις της. Ζητάει, λοιπόν, από τη Νέα Δημοκρατία ή τον Κυριάκο Μητσοτάκη να κυβερνήσουν, αναζητώντας συνεργασία. Αυτό θα είναι το μήνυμα των εκλογών, αν δεν έχουμε αυτοδυναμία. Δεν πρέπει εμείς να κλείσουμε τα μάτια και να πούμε «όχι, εμείς πάνω από όλους και από όλα έχουμε το δικό μας αίτημα»; Καίνε τον Ανδρουλάκη Επιχειρώντας να βρουν κυβερνητικό εταίρο, ισχυρίζονται ότι το ΠΑΣΟΚ θα μπορούσε να είναι η μόνη επιλογή. Θα μπορούσε να είναι η μόνη πολιτική δύναμη που έχει ένα παρελθόν θεσμικής συνέπειας να συζητήσουμε, ωστόσο το ΠΑΣΟΚ στο Συνέδριό του ασχολήθηκε με το ποιους δεν θα συγκυβερνήσει, υιοθετώντας την ατζέντα του κ. Δούκα για μη συγκυβέρνηση με τη Νέα Δημοκρατία. Η γραμμή είναι ξεκάθαρα εναντίον του Ανδρουλάκη, στον οποίο χρεώνουν ότι επί δύο χρόνια -και αυτή είναι η προσωπική του ευθύνη- ο κ. Ανδρουλάκης μετέτρεψε το ΠΑΣΟΚ σε ένα μονοθεματικό κόμμα διαμαρτυρίας, που αντί να παρουσιάσει μια εναλλακτική για τον τόπο και τους πολίτες, ασχολούνταν μονοθεματικά με ένα θέμα που έχει πάρει τον δρόμο της Δικαιοσύνης και η Δικαιοσύνη δίνει τις απαντήσεις της. Όχι και στην ακροδεξιά Παράλληλα, ξεκαθαρίζουν ότι σε καμία περίπτωση δεν πρόκειται να συγκυβερνήσουν με την ακροδεξιά και δεν θα γίνουν σαν τον κ. Τσίπρα, για να παραμείνουν στην εξουσία, να συγκυβερνήσουν με την άκρα δεξιά. Υπάρχουν θέσεις οι οποίες έχουν διατυπωθεί, οι οποίες ξεφεύγουν του πολιτικού μας χώρου σε πολύ δομικά θέματα εξωτερικής πολιτικής, άμυνας, αντιμετώπισης κρίσεων, όπως ήταν στην πανδημία. Οι διαφορές μας είναι χαώδεις. Θέλει να μείνει το Κτήνος και ας χάσει! Και στη συνέχεια πάνε στο ζουμί και στα υπαρκτά, είναι αλήθεια, σενάρια για κυβέρνηση συνεργασίας χωρίς τον Μητσοτάκη. Εκεί υποστηρίζουν ότι: Οι πρωθυπουργοί βγαίνουν από την κάλπη και τη λαϊκή ψήφο, όχι από το ΑΣΕΠ, από «κλειστές πόρτες» ή από το προσωπικό γινάτι και την προσωπική εναντίωση κάποιου. Πρωθυπουργούς και κυβερνήσεις στις εκλογές επιλέγουν οι πολίτες. Η λαϊκή ετυμηγορία είναι σαφέστατα ιερή και ιεραρχείται πολύ πιο ψηλά για κάθε άνθρωπο που συμμετέχει σε μια εκλογική διαδικασία από το προσωπικό «θέλω» ενός πολιτικού αρχηγού, όπως του κ. Ανδρουλάκη. Η απάντηση είναι καθαρή: "Πρωθυπουργούς εκλέγουν οι πολίτες. Ούτε οι παράγοντες σε κλειστές πόρτες, ούτε αυτοί οι οποίοι ηττήθηκαν στις εκλογές. Ας αφήσουμε λοιπόν τον ελληνικό λαό να αποφασίσει"! Σημείωση: Έχει ήδη αποφασίσει να σας στείλει στον αγύριστο, αλλά μόνο εσείς δεν το βλέπετε Αυτά ισχυρίζονται πηγές που βρίσκονται στον στενό πυρήνα του Μαξίμου.