Search this site

Προσβολή στους πολίτες με επίδομα «ψίχουλων» 150 ευρώ όταν οι φίλοι και κατά τα φαινόμενα συνεταίροι της θησαυρίζουν! «Ανάπτυξη» για λίγους και φόροι και ακρίβεια για τους πολλούς Μόνο ως προσβολή προς τους πολίτες μπορεί να θεωρηθεί το επίδομα «ψίχουλων» των 150 ευρώ ανά παιδί που θα δώσει η κυβέρνηση όταν οι φίλοι και κατά τα φαινόμενα συνεταίροι της θησαυρίζουν με πολλά δισ. ευρώ! Την στιγμή που οι Πανελλαδικές εξετάσεις φέρνουν σε χιλιάδες νέους και οικογένειες τεράστια πίεση και αγωνία, ο Μητσοτάκης βρήκε την ευκαιρία να στείλει ένα «παρηγορητικό» μήνυμα: «Μην ανησυχείτε, έχουμε και γραμμή ψυχολογικής υποστήριξης»!!!!. Το ίδιο απόγευμα όμως, στην εβδομαδιαία του ανασκόπηση, αποκάλυψε και την πραγματική φιλοσοφία της κυβέρνησής του απέναντι στην ακρίβεια που στραγγίζει τα νοικοκυριά. Η «μεγάλη» λύση για τον Ιούνιο; Επέκταση της επιδότησης στο diesel κατά 15 λεπτά το λίτρο και μια εφάπαξ ενίσχυση 150 ευρώ ανά παιδί, χωρίς αίτηση, για «πάνω από 80% των νοικοκυριών». Δηλαδή περίπου 150 ευρώ για να καλύψει κανείς την αύξηση στο ρεύμα, τα τρόφιμα, τα καύσιμα και τα σχολικά έξοδα που έχουν εκτοξευθεί τα τελευταία χρόνια!!! Ψίχουλα. Ένα εφ' άπαξ «φιλοδώρημα» που ούτε καν αγγίζει το πραγματικό πρόβλημα της ακρίβειας, ενώ η κυβέρνηση παραδέχεται ότι «δεν λύνεται από μόνο του τίποτα». Οι πολίτες παίρνουν 150 ευρώ για να ...ανακουφιστούν(!!!) από την ενεργειακή κρίση που προκαλείται (και) από τις εξελίξεις στη Μέση Ανατολή. Το Ταμείο Ανάκαμψης προχωρά, το Κτηματολόγιο ολοκληρώνεται (μετά από 200 χρόνια), το «Προλαμβάνω» συνεχίζεται με 300 εκατ. ευρώ, αλλά η καθημερινότητα του πολίτη παραμένει ακριβή και πνιγηρή. Η κυβέρνηση πανηγυρίζει για μεταρρυθμίσεις και για την «ισότητα αμοιβών ανδρών και γυναικών» με νέο νομοσχέδιο, ενώ ταυτόχρονα προσφέρει ελάχιστα σε αυτούς που πραγματικά πιέζονται. Μιλάει για «μικρές ανάσες» σε δύσκολη συγκυρία, αλλά η συγκυρία αυτή διαρκεί χρόνια και οι ανάσες γίνονται όλο και πιο αραιές και πιο φθηνές. Την ίδια ώρα που μεγάλοι όμιλοι και «φίλοι» της εξουσίας «θησαυρίζουν» από τα κονδύλια του Ταμείου Ανάκαμψης. Είναι προσβολή στην νοημοσύνη και στην καθημερινή μάχη των πολιτών που πληρώνουν ακριβά την «πράσινη μετάβαση», την ακρίβεια, που οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στον υψηλό ΦΠΑ και την ενεργειακή κρίση και τον επίσης υψηλό ΕΦΚ, ενώ βλέπουν τους μεγάλους παίκτες να μοιράζονται την πίτα. Οι πολίτες όλα αυτά τα χρόνια που οι αριθμοί «πήγαιναν καλά» δεν είδαν τίποτα απολύτως, κανένα πραγματικό όφελος για την τσέπη τους ενώ τα σκάνδαλα και οι αποκαλύψεις τους, καλά κρατούν!

H Τεχεράνη απάντησε με βαλλιστικούς πυραύλους! Σε νέα φάση κλιμάκωσης μπαίνει η σύγκρουση μεταξύ Ηνωμένων Πολιτειών και Ιράν, μετά τα αμερικανικά πλήγματα που πραγματοποιήθηκαν το Σαββατοκύριακο εναντίον στρατιωτικών εγκαταστάσεων στην ιρανική επικράτεια. Όπως ανακοίνωσε η Αμερικανική Κεντρική Διοίκηση (CENTCOM), οι αμερικανικές δυνάμεις έπληξαν ραντάρ και κέντρα διοίκησης και ελέγχου μη επανδρωμένων αεροσκαφών στις περιοχές Γκορούκ και στο νησί Κεσμ. Σύμφωνα με την ίδια ανακοίνωση, η επιχείρηση πραγματοποιήθηκε ως απάντηση σε «επιθετικές ενέργειες του Ιράν», μεταξύ των οποίων και η κατάρριψη αμερικανικού drone τύπου MQ-1 που πετούσε πάνω από διεθνή ύδατα. Από την πλευρά της Τεχεράνης, οι Φρουροί της Επανάστασης ανακοίνωσαν ότι στοχοποίησαν βάση που χρησιμοποιείται από τον αμερικανικό στρατό για επιχειρήσεις κατά του Ιράν, χωρίς ωστόσο να αποκαλύψουν την ακριβή τοποθεσία της εγκατάστασης. Την ίδια ώρα, το Κουβέιτ βρέθηκε εκ νέου στο επίκεντρο των εξελίξεων. Ο στρατός της χώρας ανακοίνωσε ότι τα συστήματα αεράμυνας αντιμετώπισαν νέα «εχθρική επίθεση» με πυραύλους και drones, τη δεύτερη μέσα σε λιγότερο από μία εβδομάδα. Σε ανακοίνωσή του, το υπουργείο Άμυνας του Κουβέιτ ανέφερε ότι οι εκρήξεις που ακούστηκαν σε διάφορες περιοχές της χώρας προήλθαν από αναχαιτίσεις στόχων από τα αντιαεροπορικά συστήματα, χωρίς να διευκρινιστεί η προέλευση της επίθεσης. Υπενθυμίζεται ότι παρόμοιο περιστατικό είχε σημειωθεί και την περασμένη Πέμπτη, με το Κουβέιτ να αποδίδει τότε την επίθεση στο Ιράν, ενώ οι Φρουροί της Επανάστασης είχαν δηλώσει ότι επρόκειτο για αντίποινα στις αμερικανικές αεροπορικές επιδρομές κατά ιρανικών στόχων.

Θα μας ...τρελάνει ο Πιερρακάκης! Θα ήθελα πάρα πολύ (για το καλό μας κι όχι των δανειστών μόνο) να είναι αληθινό το μόνιμο και συνεχώς επαναλαμβανόμενο κυβερνητικό “αφήγημα” για “οικονομικό θαύμα”, “χρηστή δημοσιονομική διαχείριση, “μείωση 83 φόρων” (συμβαίνει το αντίθετο) κι άλλα ηχηρά παρόμοια, αλλά “ουκ εά με καθεύδειν το νέον τρόπαιον”, όπως αυτό της προηγούμενης εβδομάδας, με το οποίο εμπλουτίσθηκε ακόμα περισσότερο η αφηγηματική “τροπαιοθήκη”... Διότι, το του Πιερρακάκη “λαλήσαι” τρις, τετράκις, πολλάκις γνωστό αφήγημα συνοδεύτηκε από καταιγιστικά δικά του επίσημα στοιχεία και γεγονότα που γκρεμίζουν αυτό και τα άλλα. Αναφέρω το Δελτίο Στοιχείων Γενικής Κυβέρνησης (από μηνιαίο έγινε … τριμηνιαίο και με καθυστέρηση!) του υπουργείου Εθνικής Οικονομίας και Οικονομικών (Γενικό Λογιστήριο του Κράτους), την έκθεση – καταπέλτης του Ελεγκτικού Συνεδρίου για τον… αόρατο εσωτερικό έλεγχο, την επιστολή του ΠΑΣΟΚ, ΣΥΡΙΖΑ και Νέας Αριστεράς προς τον υπουργό Εθνικής Οικονομίας για μηδενική θεσμική λογοδοσία στη Βουλή της διοίκησης του Υπερταμείου κι άλλα πολλά που χωράνε μόνο σε … βιβλίο! Τα νέα “τρόπαια” παρουσίασε ο Πιερρακάκης στη Βουλή, όπου επανέλαβε τα “αγαθά” από την πρόωρη αποπληρωμή του χρέους αναφέροντας ότι «κερδίζουμε 30 εκατ. ευρώ για κάθε ένα δισ. εκατομμύριο ή κερδίσαμε 800 εκατ. από τα 26,5 δισ. ευρώ που έχουμε αποπληρώσει». Αυτό το «τρόπαιο» ο κ. Πιερρακάκης το συνόδευσε με την επισήμανση ότι «πρόκειται για μια ώριμη, προνοητική και συνεπή πολιτική, με διαγενεακή διάσταση», σημειώνοντας πως «μια γενιά το φορτώθηκε και το παρέλαβε από τις προηγούμενες κι αυτή η γενιά δεν θα το ξαναφορτώσει» και «για στρατηγική με τη βελτίωση της εικόνας της χώρας στις διεθνείς αγορές και στις αξιολογήσεις των οίκων πιστοληπτικής αξιολόγησης», προσθέτοντας ότι «η συνέπεια στην οικονομική πολιτική αποτελεί βασικό στοιχείο αξιοπιστίας». Αυτό είναι το νέο γυαλισμένο τρόπαιο και επιτρέψτε μου και το πρώτο αντίστοιχο σχόλιο. Κατ’ αρχάς, η “στρατηγική” αποπληρωμής χρέους από μια χώρα που έχει μονίμως μέγα επενδυτικό – παραγωγικό κενό, άθλιες δημόσιες υποδομές και άθλιο βιοτικό επίπεδο, τα 26,5 δισ. ευρώ πρέπει να διατίθενται για επενδύσεις, οι οποίες ενισχύουν την ανάπτυξη, την απασχόληση, το εισόδημα και βελτιώνουν το βιοτικό επίπεδο. Ύστερα, η “προσομοίωση” με την αναγωγή που κάνει για τα “κέρδη” από την αποπληρωμή χρέους 26,5 δις ευρώ που με περισσή “απόλαυση” επαναλαμβάνουν οι κύριοι Μητσοτάκης και Πιερρακάκης επιβεβαιώνοντας τον Αριστοτέλη (Αναλυτικά Πρότερα) και τον… Φρόυντ, δεν επιβεβαιώνεται από τα στοιχεία του Γενικού Λογιστηρίου του Κράτους για τους τόκους που καταβλήθηκαν και εισπράχθηκαν το πρώτο τρίμηνο του 2026. Οι τόκοι που καταβλήθηκαν από το κράτος (Κεντρική Διοίκηση) ανήλθαν τον Μάρτιο του 2026 σε 2.900 εκατ. ευρώ, έναντι 2.669 εκατ. ευρώ κατά τον αντίστοιχο μήνα του 2025, με εκείνους μάλιστα προς τους φορείς της γενικής κυβέρνησης να κάνουν θραύση (927 εκατ. ευρώ, έναντι 189 τον Μάρτιο του 2025. Tί δείχνουν τα στοιχεία Πιερρακάκη Ύστερα, οι καλοί “νοικοκύρηδες” δεν πληρώνουν μόνο τους δανειστές με τα χρήματα που εξασφαλίζουν από τη λιτότητα των παιδιών τους, αλλά και τον φαρμακοποιό, τον υδραυλικό, τον ηλεκτρολόγο κι άλλους προμηθευτές. Από τα στοιχεία που έδωσε στη δημοσιότητα ο ίδιος ο “νοικοκύρης” κ. Πιερρακάκης προκύπτει όταν τον περασμένο Μάρτιο οι ληξιπρόθεσμες υποχρεώσεις (κρατικά φέσια) προς τις επιχειρήσεις που αυξάνονται και πληθύνονται (ανήλθαν σε 3,1 δισ. ευρώ) κατά παράβαση της συμφωνίας με την τρόικα (την οποία αποθεώνει!) για εξόφληση χωρίς καθυστέρηση. Επίσης, αυξάνονται και πληθύνονται και οι μη επιστροφές φόρων, οι οποίες ανήλθαν τον περασμένο Μάρτιο σε 766 εκατ. ευρώ, αποστερώντας, χάριν των δανειστών, από την πάσχουσα από ρευστό αγορά 3,9 δισ. ευρώ! Η προστασία των γενεών δεν εξασφαλίστηκε το 2019 με επιμήκυνση της διάρκειας του χρέους από το 2060 στο 2070! Όσον αφορά τη δικαιολόγηση της “στρατηγικής” αυτής με την παρουσίαση της “διαγενεακής διάστασης”, δεν μιλάνε για “σκοινί στο σπίτι του κρεμασμένου”, καθώς η κυβέρνηση Μητσοτάκη αμέσως μετά την άνοδο στην εξουσία, μαζί με τον νόμο για το “επιτελικό κράτος”, τον Σεπτέμβριο του 2019 επιμήκυνε κατά … δέκα χρόνια, από το 2060 έως το 2070, τη διάρκεια αποπληρωμής του χρέους της Κεντρικής Διοίκησης που σήμερα είναι πάνω από 400 δισ. ευρώ με κόστος (τόκοι κπ) που θα φουντώσει μετά το 2032! Αλλά, την ημέρα που ο Πιερρακάκης μας διαβεβαίωνε ότι δεν θα “ξαναφορτώσει” στη γενιά με άλλο βάρος, το ΠΑΣΟΚ, ο ΣΥΡΙΖΑ και η Νέα Αριστερά (χωρίς να είναι αθώοι) με επιστολή τους προς τον ίδιο υπουργό ζητούν να κληθεί η διοίκηση του “Υπερταμείου” για λογοδοσία στη Βουλή, καθώς, όπως τονίζεται, παρατηρείται θεσμική παρατυπία, δηλαδή δεν εφαρμόζονται σχετικές διατάξεις Νόμων, και ορθώς ξαναπροτείνουν το κλείσιμό του! Επιτέλους! Με τα “υπερταμεία”, το πρώτο που ιδρύθηκε το 2011 (που κατήγγελλε ο ΣΥΡΙΖΑ) επί ΠΑΣΟΚ και το δεύτερο το 2016 ( που κατήγγελλαν ΠΑΣΟΚ και Μητσοτάκης για απώλεια εθνικής κυριαρχίας) έχει γίνει ένα κακό για το… τίποτα. Ιδρύθηκε και στη συνέχεια, αντί αποκρατικοποιήσεων, καθώς τρώγοντας έρχεται η όρεξη, ιδρύθηκαν κι άλλες “ειδικότερες”… κρατικές στο πλαίσιο του “Υπερταμείου” με σκοπό για προωθήσει το πρόγραμμα αποκρατικοποιήσεων και την εξασφάλιση εσόδων που θα άγονται απευθείας σε μείωση του χρέους. Με βερεσέδια δεν μειώνεται το χρέος Αμ δε! Από την ίδρυση των δύο “Υπερταμείων” και των άλλων “θυγατρικών” του έως σήμερα, δηλαδή από το 2011 έως και το 2025, τα συνολικά έσοδα από αποκρατικοποιήσεις (κυρίως από … ραδιοσυχνότητες, παραχωρήσεις Αττικής Οδού, Εγνατίας, … μετοχοποιήσεις και … μερίσματα που θα εισέπραττε το κράτος ακόπως και αδαπάνως και χωρίς “Υπερταμεία”!) ανήλθαν σε 13,4 δισ. ευρώ. Είδατε εσείς να έχει μειωθεί στην περίοδο αυτή ισόποσα το χρέος σε απόλυτους αριθμούς; Όχι βέβαια. Μόνο το 2025 (για πρώτη φορά!) μειώθηκε κατά μόνο δύο δισ. ευρώ, μολονότι τα έσοδα (κυρίως από την Αττική Οδό) ανήλθαν σε 4.2 δισ. ευρώ. Και το ερώτημα (μόνο όταν έρθει το θέμα στη Βουλή θα απαντηθεί) γιατί τα έσοδα, έστω κι από αυτές τις ισχνές αποκρατικοποιήσεις (το 2010 οι υποσχέσεις στην τρόικα ήταν…. για 50 δισ. ευρώ τα επόμενα τρία – πέντε χρόνια) δεν πηγαίνουν σε μείωση του χρέους, που είναι ο σκοπός των “Υπερταμείων”; Διότι, ενώ οι αποκρατικοποιήσεις αποτελούν ένα από τα πιο σημαντικά διαρθρωτικά εργαλεία της δημοσιονομικής πολιτικής, συνεχίζεται ο ίδιος τοξικός κρατισμός με … “κρατικοποιήσεις”. Η απόφαση για συμμετοχή του κράτους στην πρόσφατη πανηγυρική αύξηση του μετοχικού κεφαλαίου της “ιδιωτικής” ΔΕΗ με 2,1 δισ. ευρώ (όπως διάβασα) θυμίζει τα παλιά “βερεσέδια” (αναλήψεις χρεών δημόσιων επιχειρήσεων, καταβολές ποσών από κατάπτωση εγγυήσεων, συμμετοχή σε αυξήσεις μετοχικών κεφαλαίων ζημιογόνων δημόσιων οργανισμών), τα οποία δεν επιβαρύνουν τον κρατικό προϋπολογισμό αλλά πάνε ευθέως σε αύξηση του χρέους! Αυτά τα “βερεσέδια” ήταν ένας από τους σημαντικότερους παράγοντες ιλιγγιώδους αύξησης του χρέους, αφού οι επιπτώσεις τους είναι αυξητικές, σ’ αντίθεση με τα έσοδα από αποκρατικοποιήσεις που συμβάλλουν (σε ποσοστιαίες μονάδες) σε μείωση του χρέους. Ούτε αυτό έγινε στο βαθμό που θα περίμενε κανείς με βάση τα έσοδα ποσού 13,4 δισ. ευρώ που εισπράχθηκαν από τις “αποκρατικοποιήσεις” την περίοδο 2011-2025 (τα στοιχεία είναι απογοητευτικά!) Υπενθυμίζω, με την ευκαιρία αυτή μερικές, πέρα από την πρόσφατη στη ΔΕΗ, “επενδύσεις” του “Υπερταμείου” σε … θυγατρικές του για … “μείωση του χρέους”: “Επανακρατικοποίηση” των ΕΥΔΑΠ και ΕΥΑΘ με 607 εκατ. ευρώ, Ελληνικά Αμυντικά Συστήματα, Ελληνική Αεροπορική Βιομηχανία, Ελληνική Εταιρεία Εξαγωγικών Πιστώσεων (184,6 εκατ. ευρώ), Ελληνικό Κέντρο Αμυντικής Καινοτομίας, Ελληνικό Κέντρου Κινηματογράφου, ΟΣΕ (για προσθήκες. Αυξήσεις), Ελληνικά Ταχυδρομεία για “ανασχηματισμό” κλπ. Θα μας τρελάνει ο Πιερρακάκης Αντιπαρερχόμενος όσα είπε πάλι στη Βουλή για τον κ. Στουρνάρα, ότι, για παράδειγμα, «δεν υπήρξε ποτέ ένας βολικός κεντρικός τραπεζίτης, μίλησε όταν πίστευε ότι έπρεπε να μιλήσει, υπερασπίστηκε δύσκολες θέσεις ακόμη και όταν αυτό είχε πολιτικό κόστος, κι αυτό είναι το πραγματικό περιεχόμενο της ανεξαρτησίας των θεσμών, η αξιοπιστία τους», παρουσιάζω το δεύτερο που “σήκωσε” με αρκετή δόση αυτοθαυμασμού με την ομιλία στο 4ο Συνέδριο Real Estate. Εκεί, ύστερα από πολλά “πρέπει” (σαν να μην κυβερνά συνεχώς επί έξι χρονια!) και τις γνωστές επαναλήψεις για μειώσεις φόρων και ΕΝΦΙΑ (την ίδια ημέρα κυκλοφορούσε το νομοσχέδιο που πρόβλεπε πρόσθετη επιβάρυνση της κατοικίας με διπλό αυτοδιοικητικό ΕΝΦΙΑ!) τόνισε ότι «η Ελλάδα έχει μάθει από την κρίση και γνωρίζει ότι η δημοσιονομική ισορροπία αποτελεί προϋπόθεση προστασίας των πιο ευάλωτων και αδύναμων», προσθέτοντας ότι «και ακριβώς για αυτόν τον λόγο ξέρω ότι ο κόσμος καταλαβαίνει ότι πρέπει να είμαστε «νοικοκύρηδες», για να το πω απλά, σε ό,τι κάνουμε και νομίζω ότι το βλέπει». Φυσικά το βλέπει και το νιώθει στο πετσί του για να ολοκληρώσω το σημερινό σημείωμά μου με το σχόλιο αυτό. Ξέρετε τί μού θύμισε; Μού θύμισε αυτό που λένε οι γείτονες για τον «τυχερό» ιδιοκτήτη», συμπονετικά αλλά και ειρωνικά, όταν μπουν κάποιοι γνωστοί άγνωστοι σ’ ένα σπίτι και το αδειάσουν: “Τον έκαναν νοικοκύρη!”. Το κράτος-νοικοκύρης δεν έχει μακρύ χέρι για να παίρνει από παντού και κοντό για να δίνει απλόχερα σ’ αυτούς που είναι … κοντά του! Γίναμε ...νοικοκύρηδες Τέτοιοι νοικοκύρηδες είμαστε κι εμείς, κι αυτό είναι το μόνο νοικοκύρεμα που μας απόμεινε. Διότι τι σημαίνει είμαι νοικοκύρης; Η λέξη προέρχεται από το παλαιότερο οικοκύρης. Σημαίνει “είμαι κύριος του οίκου μου, του σπιτιού μου”. Είμαστε; Όχι βεβαίως. Αλλά αυτό είναι άλλο θέμα που συσχετίζεται με το στεγαστικό πρόβλημα. Αλλά, σ΄ αυτόν τον οίκο κατοικούν Έλληνες που έχουν ανάγκη να φάνε, να ντυθούν, να μορφωθούν, να μεγαλώσουν παιδιά (αν έχουν!). Κι εδώ έρχονται ο “νοικοκύρηδες” Μητσοτάκης και Πιερρακάκης που μας … “κάνουν νοικοκύρηδες” με τη “συνετή πολιτική”, “φορολογική μεταρρύθμιση”, “χρηστή διαχείριση”, η οποία μού θυμίζει αυτό που γράφει ο Ignazio Silone στο βιβλίο του “Το ψωμί και το κρασί”: «Το κράτος έχει ένα μακρύ χέρι κι ένα κοντό. Το μακρύ είναι για να παίρνει, και φτάνει παντού. Το κοντό είναι για να δίνει, και φτάνει μόνο σ’ όσους βρίσκονται πολύ κοντά του (και είναι πάρα πολλοί οι κομματικοί ή Στρατός Κατοχής, όπως τους είχε χαρακτηρίσει ο Οικονομικός Ταχυδρόμος, που θεωρούν ως λάφυρο του νικητή στις εκάστοτε εκλογές Κεντρική Διοίκηση και γαλαξία δημόσιων επιχειρήσεων και οργανισμών για στελέχωση»!). Μού θύμισε και τη διαχρονικώς επιβεβαιούμενη από το ελληνικό πολιτικό σύστημα ρήση του Εμμανουήλ Ροίδη: «Ως οι Ινδοί εις φυλάς, ούτω και οι Έλληνες διαιρούνται εις τρεις τοιαύτας: α) Εις συμπολιτευομένους, ήτοι έχοντες κοχλιάριον βυθίζωσιν τούτο εις την χύτραν τού προϋπολογισμού. β) Εις αντιπολιτευομένους, ήτοι μη έχοντας κοχλιάριον ζητούν επί παντί τρόπω να λάβωσιν τοιούτον. γ) Εις εργαζομένους, ήτοι ούτε έχουν κοχλιάριον ούτε ζητούν τοιούτον, αλλά είναι επιφορτισμένοι να γεμίζωσι την χύτραν διά τού ιδρώτος των». Επίσης, μού θύμισε αυτό αναφέρει ο Αριστοτέλης στα “Πολιτικά” του: “Ο αληθινός δημοκράτης πρέπει να φροντίζει ώστε ο λαός να μην είναι πολύ φτωχός, αφού η φτώχεια υποβαθμίζει την ποιότητα της δημοκρατίας”, αλλά και προειδοποιεί: “Δεν πρέπει να συμβαίνει αυτό που κάνουν οι δημαγωγοί. Αυτοί μοιράζουν στον λαό τα περισσεύματα του προϋπολογισμού. Κι ο λαός, μόλις τα παίρνει, αμέσως τα ξοδεύει και ζητά κι άλλα, γιατί έχει ανάγκη”. Δεν είναι, λοιπόν, νοικοκύρηδες ο κύριοι Μητσοτάκης και Πιερρακάκης, διότι όλο αυτό το αφήγημα για αξιοπιστία, συνετή πολιτική και χρηστή δημοσιονομική διαχείριση, γίνεται κονιορτός από το κατάντημα του κράτους δικαίου στη χώρα μας, όπως προανέφερα με στοιχεία. Επισημαίνω για μια ακόμα φορά ότι σε ένα κράτος δικαίου η λογοδοσία είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με τη χρηστή δημοσιονομική διαχείριση και τη δράση όλων των δημοσίων φορέων. Καμία διαφάνεια… Δυστυχώς, όπως προκύπτει από τις εκθέσεις του Ελεγκτικού Συνεδρίου, αλλά και την καταγγελία του ΠΑΣΟΚ, του ΣΥΡΙΖΑ και της Νέας Αριστεράς για το “Υπερταμείο”, όλοι σχεδόν δημόσιοι φορείς δεν διαχειρίζονται με διαφάνεια τους πόρους που διαθέτουν για την εκπλήρωση της δημόσιας αποστολής τους και δεν λογοδοτούν για τη διαχείριση αυτή ακόμα και στη Βουλή! Η ορθή διαχείριση των δημόσιων οικονομικών και η αποτελεσματική παρακολούθηση των δημοσιονομικών υποχρεώσεων αποτελούν κρίσιμους παράγοντες για τη διασφάλιση της δημοσιονομικής σταθερότητας και της διαφάνειας στη δημόσια διοίκηση. Αυτοί οι θεσμοί είναι ο εσωτερικός έλεγχος που αποτελεί κρίσιμο πυλώνα για τη διασφάλιση της διαφάνειας, της λογοδοσίας και της χρηστής δημοσιονομικής διαχείρισης, καθώς και για την πρόληψη φαινομένων απάτης, διαφθοράς και κακοδιοίκησης, αλλά η εικόνα είναι απογοητευτική. Για να μην κουράζω τους αναγνώστες μου παραθέτω μερικά (καραμπινάτα) ευρήματα (δυστυχώς, λόγω χώρου δεν μπορώ να παραθέσω δεκάδες άλλα!) στα υπ΄ αριθμόν 1 και 2 Παραρτήματα, που προκύπτουν από την προβληματική η εφαρμογή μηχανισμών, όπως του Μητρώου Δεσμεύσεων, από τον έλεγχο νομιμότητας και κανονικότητας των δαπανών, καθώς και από τη διαχείριση των δημόσιων συμβάσεων, η οποία δεν συμβάλλει στην εξασφάλιση της χρηστής δημοσιονομικής διαχείρισης και στην ενίσχυση της εμπιστοσύνης των πολιτών προς το κράτος.

Με τα αποκαλυπτήρια της "ΕΛΑΣ" (Θεέ μου, πού είσαι Άρη να τους δείς...) ο Αλέξης Τσίπρας πέτυχε να προκαλέσει την ευρύτερη συζήτηση γύρω από το πολιτικό του εγχείρημα και να είναι στο επίκεντρο της πολιτικής αντιπαράθεσης δεχόμενος επιθέσεις από παντού! Κάτι που δεν ήταν ούτε αυτονόητο, ούτε δεδομένο, όπως έδειξε το αντίστοιχο εγχείρημα της Μαρίας Καρυστιανού, για το οποίο η συζήτηση σταμάτησε την επομένη της ίδρυσης του. Ο Μητσοτάκης άφησε κατά μέρος τα “δεν μας αφορά η αναδιάταξη του πολιτικού συστήματος” και το γύρισε στην ειρωνεία για την ΕΛΑΣ λέγοντας ότι “ο Αλέξης Τσίπρας άφησε το ΕΑΜ για τον κ. Πολάκη”. Μέχρι και ο Πιερρακάκης επιστρατεύτηκε στο παιχνίδι κατά του Τσίπρα και συμπληρωματικά του Νίκου Ανδρουλάκη. Αλλά εκείνος θέλει να δείξει ότι “ιδρώνει την κομματική φανέλα”, βλέποντας προς την πλευρά του Νίκου Δένδια, που μένει προς το παρόν αμέτοχος, φιλοτεχνώντας ένα συναινετικό προφίλ για την επομένη των εκλογών. Ο Ανδρουλάκης πάλι, έχασε την ψυχραιμία του και επιτέθηκε στον Τσίπρα για επιχειρηματικά συμφέροντα που τον στηρίζουν, ενώ τα έβαλε και με τις δημοσκοπικές. Σωστά έκανε, αλλά γιατί τώρα; Όσο τον έδειχναν σταθερά δεύτερο, με τον Μητσοτάκη να διεκδικεί την εξωπραγματική αυτοδυναμία, ήταν αξιόπιστες οι δημοσκοπικές; Τώρα που τον δείχνουν τρίτο ή τέταρτο, την απώλεσαν; Η Μαρία Καρυστιανού θυμήθηκε το 2015 και έγινε ουρά του Μαξίμου και της Χαριλάου Τρικούπη. Ο Γαβριήλ Σακελλαρίδης προέβλεψε την δεξιά στροφή του Αλέξη Τσίπρα. Διαλυτικές τάσεις Διαλυτικές τάσεις προκαλεί το κόμμα Τσίπρα στα άλλα κόμματα της Αριστεράς. Ο ΣΥΡΙΖΑ θα πάρει τις αποφάσεις του στην συνεδρίαση της Κεντρικής Επιτροπής το επόμενο Σάββατο. Σε μία συνεδρίαση, που μπορεί να προκαλέσει το αστυνομικό ρεπορτάζ, εάν επιμείνουν στον αποκλεισμό του Παύλου Πολάκη! Νωρίτερα όμως, από την Τρίτη, θα αρχίσουν οι παραιτήσεις στελεχών της Πολιτικής Γραμματείας και της Κεντρικής Επιτροπής. Εν τω μεταξύ ο Σωκράτης Φάμελλος επανέλαβε ότι στόχος παραμένει η ενότητα του προοδευτικού χώρου. Εις μάτην. Για τη Νέα Αριστερά οι ανεξαρτητοποιήσεις βουλευτών – και όχι μόνο κομματικών στελεχών – μετά του Αγίου Πνεύματος, είναι βέβαιες. Τον πρώτο στόχο του ο Τσίπρας τον πέτυχε. Ακόμη και οι επιθέσεις στο Νίκο Μαραντζίδη (ότι είναι πράκτορας) στο Νίκο Νυφούδη (για τις δηλώσεις του κατά του Τσίπρα στο παρελθόν) ή στη Θεώνη Κουφονικολάκου (ότι προκάλεσε την απόλυση δημοσιογράφου, γιατί την ρώτησε για τα μαύρα ταμεία του ΣΥΡΙΖΑ επί προεδρίας Τσίπρα) συμβάλλουν προς την ίδια κατεύθυνση: Διατηρούν τον Τσίπρα και την ΕΛΑΣ στη δημοσιότητα, προκαλούν αντισυσπείρωση και ενδεχομένως δημιουργούν την εντύπωση ότι κάποιοι τον φοβούνται. Τώρα αρχίζουν τα πιο δύσκολα. Ο Τσίπρας θα πρέπει να υιοθετήσει θετική ατζέντα και να αναλάβει πολιτικές πρωτοβουλίες. Όχι απλώς να επαναλαμβάνει ο ίδιος και οι εκπρόσωποί του στα Μέσα Ενημέρωσης τις γνωστές κοινοτοπίες, από τις οποίες βρίθει η ιδρυτική διακήρυξη. Το ότι δεν είναι στην Βουλή, όπως ο έτερος πρώην πρωθυπουργός, Αντώνης Σαμαράς, εξελίσσεται σε έλλειμμα. Ο “μπαμπούλας” Αλέξης Τσίπρας Το βασικό ερώτημα όμως παραμένει: Μπορεί να εξελιχθεί ο Τσίπρας με την ΕΛΑΣ σε απειλή για τον Κυριάκο Μητσοτάκη και εναλλακτική κυβερνητική πρόταση; Ή είναι απλώς ο βολικός αντίπαλος του πρωθυπουργού, που ήδη τον έχει κερδίσει σε τρεις εκλογικές αναμετρήσεις; Θα ρίξει τον Μητσοτάκη, ή θα τον βοηθήσει να παραμείνει στην πρωθυπουργία; Οι πρώτες μετρήσεις – όσο και αν είναι “πειραγμένες” υπέρ της ΝΔ – δείχνουν ωστόσο ότι η κυβέρνηση διατηρεί μία σημαντική διαφορά που δύσκολα μπορεί να καλυφθεί. Η ΕΛΑΣ ήδη έχει συρρικνώσει τον ΣΥΡΙΖΑ και τη Νέα Αριστερά, ενώ το ΠΑΣΟΚ έχει πάντα έναν σκληρό (και αντι-Τσίπρα) πυρήνα. Αυτό σημαίνει ότι ο Τσίπρας δεν έχει μεγάλες δεξαμενές. Θα πρέπει να προσελκύσει μαζικά νέους ψηφοφόρους, κάτι που δεν είναι εύκολο. Η κυβέρνηση σαφώς επιλέγει τον Τσίπρα και την ΕΛΑΣ σαν βασικό αντίπαλο, στοχεύοντας στα εξαρτημένα αντανακλαστικά ενός “αντιΣΥΡΙΖΑ” και “αντι-Τσίπρα” δεξιόστροφου ακροατηρίου. Υπολογίζει ότι εάν εμφανίσει τον Τσίπρα σαν βασική απειλή, θα συσπειρώσει μία κατηγορία παλαιών ψηφοφόρων της που έχουν εγκαταλείψει τη ΝΔ. Στα ποσοστά που κυμαίνεται η ΝΔ σήμερα, ακόμη και δύο-τρεις ποσοστιαίες μονάδες μπορεί να είναι καθοριστικές. Από το 24% έως το 27% μπορεί να κριθεί η παραμονή του Μητσοτάκη στην ηγεσία της ΝΔ. Με το μάξιμουμ της επίδοσης μπορεί να εκβιάσει και την συμμετοχή του ΠΑΣΟΚ σε μία κυβέρνηση συνεργασίας, την επομένη των εκλογών. Το σενάριο αυτό εξυπηρετεί και τον Τσίπρα. Μία συγκυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ μετά τις εκλογές θα τον καταστήσει αξιωματική αντιπολίτευση και βασικό φορέα της Κεντροαριστεράς για να κερδίσει τις μεθεπόμενες εκλογές. Παράλληλα, θα τον καταστήσει πόλο του πολιτικού συστήματος, που κάποια στιγμή θα ξεπεράσει την ρευστότητα και θα σταθεροποιηθεί, όποιες και αν είναι οι εξελίξεις στην Κεντροδεξιά που θα διαμορφώσουν τον άλλον πόλο. Το σενάριο έχει αρκετές δυσκολίες, δεν είναι όμως ανεδαφικό. Εξυπηρετεί πολλούς παίκτες, δίχως να χρειάζεται να έλθουν σε συμφωνία, όπως δήλωσε σχεδόν πανικοβλημένος ο Παναγιώτης Δουδωνής. Σε κάθε περίπτωση ο “μπαμπούλας” Τσίπρας ευνοεί την κομματική συσπείρωση της ΝΔ, προκειμένου να περιοριστούν οι διαρροές προς το κόμμα Σαμαρά, που είναι ο πραγματικός φόβος του Μαξίμου. Ειδικά εάν αυτό το κόμμα έχει, όπως όλα δείχνουν, και την στήριξη του Κώστα Καραμανλή. Άλλωστε ενώ με το ΠΑΣΟΚ και τον Τσίπρα τα πηγαίνει καλά, στην αντιμετώπιση των δύο πρώην πρωθυπουργών ο Μητσοτάκης βγάζει από αμηχανία, μέχρι πανικό.

Υπάρχει ένας τρίτος λόγος που δεν βοηθά στην πορεία προς τη λήξη του πολέμου Όπως είχαμε προβλέψει, η πολυπόθητη για τους πολλούς πρώτη συμφωνία για αποκλιμάκωση και κατάπαυση του πυρός στο μέτωπο του Ιράν, δεν ήρθε... Ορθή ήταν και η εκτίμηση των αιτιών που οδήγησαν σε αυτό το αποτέλεσμα, το ζήτημα του πυρηνικού προγράμματος του Ιράν και αυτό της ολικής επαναφοράς στο status quo ante, στο καθεστώς διέλευσης των Στενών του Xoρμούζ. Υπάρχει όμως κι ένας τρίτος λόγος που δεν βοηθά… Όσο κι αν αμφισβητείται από πολλές πλευρές, όσο κι αν θεωρείται από πολλούς ως πρόσχημα, η στάση του Ισραήλ στο ζήτημα του πυρηνικού οπλοστασίου της Τεχεράνης είναι γνωστή και δεν έχει αλλάξει. Αντιθέτως, η συνεχής προσέγγιση στο πυρηνικό κατώφλι (nuclear threshold) ήταν καθοριστική στο να επιδιώξει η Ιερουσαλήμ να διαμορφώσει τις ιδανικές συνθήκες, επιχειρησιακές και πολιτικές, για να εκδηλώσει επίθεση με στόχο την πυρηνική υποδομή της Τεχεράνης. Σε αυτή την προσπάθεια, είναι προφανές ότι οι Ισραηλινοί παρουσίασαν στην κυβέρνηση Τραμπ και στον ίδιο τον Αμερικανό πρόεδρο, από τον φίλο του Ισραηλινό πρωθυπουργό Νετανιάχου, μια εικόνα της κατάστασης πολύ πιο αισιόδοξη από την πραγματική. Διότι αυτό που προείχε ήταν να εκδηλωθεί η επίθεση με τις ΗΠΑ δίπλα στο Ισραήλ. Στο χειρότερο για αυτούς σενάριο, αν μη τι άλλο θα είχαν κερδίσει κρίσιμο χρόνο για να συνεχίσουν την προσπάθεια σε όλα τα επίπεδα για την επίτευξη του κορυφαίου αντικειμενικού τους σκοπού: Να μην βρεθούν να αντιμετωπίζουν Ιράν εξοπλισμένο με πυρηνικά όπλα, που θα είχε αυτομάτως το πλεονέκτημα λόγω της αχανούς διαφοράς εδαφικής έκτασης, δηλαδή της απείρως μεγαλύτερης δυνατότητας απορρόφησης των συνεπειών κάποιου πυρηνικού πλήγματος. Στην περίπτωση του Ισραήλ θα απειλούνταν, δυνητικά, αυτή καθ' αυτή η ύπαρξή του. Η αμερικανική συμμετοχή στην επίθεση ήταν κρίσιμη και για έναν ακόμα λόγο: Ήταν προαπαιτούμενο για την όσο το δυνατόν αποτελεσματικότερη απόκρουση των αντεκδικητικών πληγμάτων των Ιρανών με βαλλιστικούς πυραύλους και μη επανδρωμένα αεροχήματα αυτοκτονίας. Μπορεί να αληθεύει ότι, αμυντικά η επιτυχία ξεπέρασε το 80%, στην πράξη όμως αποδεικνύεται ότι όσα πέρασαν επαρκούσαν και ζημιές σοβαρές να προκαλέσουν και να εξαντλούν με ταχείς ρυθμούς τα αποθέματα των βλημάτων αναχαίτισης, δημιουργώντας μια δυσεπίλυτη στρατιωτικά εξίσωση, εν μέσω επιχειρήσεων. Δεν πρέπει επίσης να παραληφθεί η παρατήρηση ότι, όσο αυτή η κατάσταση επεκτείνεται χρονικά, τόσο το πρόβλημα γίνεται χειρότερο και για τις ΗΠΑ και για το Ισραήλ. Θεωρητικά μάλιστα, θα μπορούσε ακόμα και να ανοίξει την όρεξη σε αντιπάλους σε άλλα μέτωπα, καθώς τα στρατιωτικά τους επιτελεία ίσως διέκριναν κάποιο “παράθυρο ευκαιρίας”. Αυτό δυνητικά θα περιέπλεκε επικίνδυνα την κατάσταση, με άμεση αντανάκλαση στο ευρύτερο επίπεδο της διεθνούς ασφάλειας. Ακόμα κι αν η εκτίμηση είναι ότι στο τέλος θα επέλθει αναπόφευκτα ήττα, ο ίδιος ο πόλεμος του Ιράν προσφέρεται για να τεκμηριώσει το συμπέρασμα ότι, ένα καθεστώς, εάν επιβιώσει στο τέλος μπορεί να βγει ενισχυμένο. Σε κάθε μέτωπο τα δεδομένα είναι διαφορετικά, όπως και οι υπολογισμοί, ενώ δεν μπορεί να αποκλειστεί και το ενδεχόμενο λανθασμένης εκτίμησης κατάστασης (miscalculation), κάτι το οποίο βέβαια κρίνεται εκ του συνολικότερου στρατιωτικού και πολιτικού αποτελέσματος. Λήψη της απόφασης για το Ιράν Ο τρόπος υπέρ-αισιόδοξης παρουσίασης των δεδομένων στην Ουάσινγκτον από τους Ισραηλινούς, βοήθησε στη διαμόρφωση του σινοκεντρικού αφηγήματος με το οποίο -είτε κάποιος συντάσσεται είτε διαφωνεί- υποστηρίζεται μια ορθολογική διαδικασία λήψης απόφασης (decision-making process), συμβατή με το αμερικανικό εθνικό συμφέρον. Αυτό είναι κρίσιμο στην απόπειρα απόκρουσης του -απλουστευτικού- ισχυρισμού πολλών, ότι “ο Τραμπ έκανε το χατίρι του Νετανιάχου”. Τα ανωτέρω αφορούν το “πυρηνικό σκέλος” της ερμηνείας για ποιον λόγο δεν επήλθε συμφωνία, το οποίο ο υπογράφων το θεωρεί κεντρικό. Όσον αφορά το καθεστώς των Στενών του Ορμούζ την επόμενη ημέρα, είναι ταυτόχρονα και θέμα ουσίας και θέμα πρεστίζ. Ο Τραμπ έφτασε μάλιστα μέχρι του σημείου να απειλήσει με… ανατίναξη μια από τις μετριοπαθείς μοναρχίες του Κόλπου και σύμμαχο των Αμερικανών, αυτή του Ομάν! Είναι η δεύτερη “χώρα-κλειδοκράτορας” των Στενών από τη νότια πλευρά. Την απείλησε ωμά, επειδή φέρεται να μην ενίσταται στην επιθυμία του Ιράν να επιβάλει τέλη διέλευσης. Προφανώς θα ήταν κερδισμένο το Ομάν! Μια τέτοια εξέλιξη θα ήταν οικονομικά επικερδής, άρα συμβατή και επωφελής με τα δικά του εθνικά συμφέροντα. Ποιος ο λόγος, πέραν της γνωστής ιδιοσυγκρασίας του Τραμπ να απειλήσει δημόσια, ενώ μπορούσε θεωρητικά να το πράξει πίσω από κλειστές πόρτες; Ή απλά, την αποστολή να την αναλάμβανε ο διπλωματικά… ορθός υπουργός Εξωτερικών Μάρκο Ρούμπιο; Χρόνος… Αυτή η αναφορά μας οδηγεί στην τρίτη-αθέατη αιτία που υπονομεύει την προοπτική συμφωνίας. Κι επειδή ενστάσεις έχουν εκφράσει και οι Ισραηλινοί, παρουσιάζεται η παρανοϊκή τακτική συγκυρία σύμπλευσης των συμφερόντων της Τεχεράνης με την Ιερουσαλήμ! Γιατί όμως το Ιράν έχει λόγους να μην καίγεται κιόλας για την επίτευξη άμεσης συμφωνίας; Προφανώς αυτό ισχύει υπό την προϋπόθεση ότι το θεοκρατικό καθεστώς δεν απειλείται με κατάρρευση και είναι αρκούντως σταθερό. Αυτό συγκεντρώνει και τις μεγαλύτερες πιθανότητες, πάντα κατά τη γνώμη του υπογράφοντος. Ο λόγος είναι ότι, οι Ιρανοί έχουν αρκετούς λόγους να πιστεύουν ότι ο χρόνος κυλάει σε βάρος των Αμερικανών και υπέρ των δικών τους συμφερόντων. Πιστεύουν δε, ότι προσεχώς θα μπορέσουν να διαπραγματευθούν από ακόμα ευνοϊκότερη θέση. Οι λόγοι αυτοί έχουν αναλυθεί και αναφερθεί στο “Defence Point” -DP σε προηγούμενες αναλύσεις. Η παγκόσμια απορρύθμιση που έχει προκύψει συνεπεία του πολέμου, επηρεάζει σημαντικά το εσωτερικό των ΗΠΑ. Ο Αμερικανός πολίτης πληρώνει πανάκριβα -για τα δεδομένα που είχε συνηθίσει- τα καύσιμα, ενώ η χώρα του έχει εξελιχθεί στον κορυφαίο προμηθευτή παγκοσμίως. Παράλληλα, το κίνημα MAGA (Make America Great Again) του προέδρου Τραμπ είναι βαθύτατα διχασμένο, με την αντίθεση στον πόλεμο να μεγεθύνεται διαρκώς. Αυτό είναι πρωτοφανές για τους Ρεπουμπλικάνους, όπως και η αντίθεση στην υποστήριξη των ΗΠΑ στο Ισραήλ. Πρόκειται για “game changing” εξέλιξη πολλαπλώς… Από τη στιγμή που το πρόβλημα αυτό μεγαλώνει για τον Τραμπ κάθε μέρα που περνάει, με τις ενδιάμεσες εκλογές που θα κρίνουν τα περιθώρια άσκησης εξουσίας όσο το δυνατόν πιο ελεύθερα (βλ. ανεξέλεγκτα) να βρίσκονται προ των πυλών, με ποια λογική αυτό δεν προκαλεί ικανοποίηση στην Τεχεράνη; Με ποια λογική αυτό το ιρανικό καθεστώς να μην επιθυμεί… να δώσει χρόνο στο φαινόμενο να εξελιχθεί; Την ίδια στιγμή, ο κόσμος βλέπει ένα Ιράν που δεν ασχολείται καν με το Ισραήλ και περνά την εικόνα ότι διαπραγματεύεται σκληρά, ως ίσος προς ίσον με τις ΗΠΑ. Κι όταν μάλιστα η Ουάσινγκτον επιλέγει να προβεί σε κάποιο στρατιωτικό πλήγμα, η Τεχεράνη προχωρά άμεσα σε ανταπόδοση. Αδιάφορο το ότι η μια πλευρά ρίχνει στην άλλη την ευθύνη. Κατά συνέπεια, υπάρχει και τρίτος λόγος πέραν του πυρηνικού προγράμματος της Τεχεράνης και του καθεστώτος των Στενών του Ορμούζ την επαύριον του πολέμου, ο οποίος υπονομεύει αυτή την προοπτική, συνιστώντας επί της ουσίας αντικίνητρο για την Τεχεράνη. Ο παράγων χρόνος που κάποιον ευνοεί και κάποιον ζημιώνει… Πάντα υπό την προϋπόθεση ότι το θεοκρατικό καθεστώς είναι σταθερό. Ποιος θα περίμενε στην τελική να οδηγηθεί σε τέτοιο αδιέξοδο, σχεδόν, η Ουάσινγκτον; Ρητορικό είναι το ερώτημα. Πολλοί είχαν προειδοποιήσει.

Αλλαγές στο προσχέδιο έστειλε ο Tράμπ - Φρουροί της Επανάστασης: "Κατέρριψαμε ένα MQ Predator"! Η στρατηγική ψυχραιμία της Τεχεράνης απέναντι στις τακτικές «ήξεις – αφήξεις» του Ντόναλντ Τραμπ μαρτυρά πως διαπραγματεύεται από θέση ισχύος, παρότι ο Αμερικανός πρόεδρος σε δηλώσεις του στο Φοξ Νιουζ προσπάθησε να υποβαθμίσει την ανάγκη για άμεση συμφωνία, ισχυριζόμενος ότι η Ουάσιγκτον παίρνει αυτό που θέλει «αργά αλλά σταθερά». Σε μια κρίσιμη καμπή για τη γεωπολιτική ισορροπία στη Μέση Ανατολή, το Ιράν αποδεικνύει για ακόμη μια φορά τη διπλωματική του ωριμότητα και τη σταθερή του προσήλωση στην προάσπιση των εθνικών του συμφερόντων. Παρά τις πολυετείς πιέσεις και τις μονομερείς κυρώσεις, η Ισλαμική Δημοκρατία προσέρχεται στις έμμεσες διαπραγματεύσεις με τις Ηνωμένες Πολιτείες από θέση ισχύος, ξεκαθαρίζοντας ότι δεν πρόκειται να υποκύψει σε βιαστικές λύσεις που δεν εγγυώνται το μέλλον του ιρανικού λαού. Η νέα αναθεωρημένη πρόταση που έφτασε στην Τεχεράνη μέσω διπλωματικών διαύλων αποτελεί αναγνώριση, εκ μέρους της Ουάσιγκτον, της ανάγκης για έναν ρεαλιστικό συμβιβασμό με την περιφερειακή υπερδύναμη. Το νέο αναθεωρημένο σχέδιο: Τερματισμός του πολέμου με αντάλλαγμα το άνοιγμα των Στενών του Χορμούζ. Σύμφωνα με αποκαλύψεις της αμερικανικής εφημερίδας Νιου Γιορκ Τάιμς, οι ΗΠΑ απέστειλαν ένα αναθεωρημένο κείμενο στην Τεχεράνη για τελική εξέταση. Το προσχέδιο αυτό, το οποίο οριστικοποιήθηκε με τη μεσολάβηση τρίτων χωρών – με κυριότερο τον διαμεσολαβητικό ρόλο του Πακιστάν –, εστιάζει σε μια αμοιβαία επωφελή φόρμουλα για την άμεση εκτόνωση της έντασης. Το προτεινόμενο σχέδιο προβλέπει τον τερματισμό των πολεμικών συγκρούσεων στην περιοχή με αντάλλαγμα τη διασφάλιση της ελεύθερης ναυσιπλοΐας και το πλήρες άνοιγμα των Στενών του Ορμούζ, της θαλάσσιας διόδου στρατηγικής σημασίας την οποία η Τεχεράνη ελέγχει απόλυτα. Προκειμένου μάλιστα να προχωρήσει η διαδικασία με ταχύτερους ρυθμούς, οι δύο πλευρές συμφώνησαν να μεταθέσουν την επίλυση των πιο σύνθετων και απαιτητικών ζητημάτων, όπως το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν, σε επόμενους γύρους διαπραγματεύσεων, εστιάζοντας τώρα στην επίτευξη μιας πρώτης, στέρεης συμφωνίας κατανόησης. Η στρατηγική ψυχραιμία της Τεχεράνης απέναντι στις τακτικές «ήξεις – αφήξεις» του Ντόναλντ Τραμπ Από την πλευρά του, ο Αμερικανός πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ, σε δηλώσεις του στο Φοξ Νιουζ, προσπάθησε να υποβαθμίσει την ανάγκη για άμεση συμφωνία, ισχυριζόμενος ότι η Ουάσιγκτον παίρνει αυτό που θέλει «αργά αλλά σταθερά». Ωστόσο, αμερικανικά μέσα ενημέρωσης αποκάλυψαν ότι ο Ντόναλντ Τραμπ συγκάλεσε εκτάκτως τη διευθυντική ομάδα στην Αίθουσα Καταστάσεων του Λευκού Οίκου για να ζητήσει εσπευσμένα αρκετές τροποποιήσεις στην προκαταρκτική συμφωνία, γεγονός που προδίδει την αγωνία της αμερικανικής πλευράς να βρεθεί διέξοδος μπροστά στην ιρανική αποφασιστικότητα. Η απάντηση των Ιρανών αξιωματούχων ήταν άμεση: η Τεχεράνη δεν βιάζεται. Οποιοδήποτε έγγραφο υπογραφεί πρέπει πρώτα να διασφαλίζει απαρέγκλιτα τα κυρίαρχα δικαιώματα της χώρας. Παρά τη σημαντική πρόοδο που έχει σημειωθεί και την επίλυση πολλών δευτερευόντων ζητημάτων, το Ιράν παραμένει ανυποχώρητο στα μεγάλα «ακανθώδη» σημεία, τα οποία είναι αμιγώς οικονομικής φύσεως και αποτελούν αδιαπραγμάτευτο δικαίωμα του ιρανικού έθνους. Τα 3 οικονομικά προαπαιτούμενα του Ιράν Για να υπάρξει οριστική συμφωνία, η Τεχεράνη έχει θέσει στο τραπέζι τρία βασικά αιτήματα, απαιτώντας την αποκατάσταση της οικονομικής δικαιοσύνης: Αποδέσμευση των ιρανικών περιουσιακών στοιχείων: Το Ιράν απαιτεί την άμεση επιστροφή των δισεκατομμυρίων δολαρίων που έχουν δεσμευτεί παράνομα σε αμερικανικές και διεθνείς τράπεζες. Ταμείο ανασυγκρότησης: Η ιρανική πλευρά ζητά τη δημιουργία ενός ειδικού χρηματοδοτικού ταμείου για την ανοικοδόμηση και την ενίσχυση των υποδομών της, ως απαραίτητη αντισταθμιστική εισφορά. Εξαίρεση από το εμπάργκο ενέργειας: Η Τεχεράνη ξεκαθαρίζει ότι πρέπει να εξαιρεθεί πλήρως από τις παράνομες απαγορεύσεις πώλησης του πετρελαίου και των πετροχημικών της προϊόντων, αποκαθιστώντας το δικαίωμά της στο ελεύθερο διεθνές εμπόριο. Με μια στιβαρή διπλωματική στρατηγική και ακλόνητη ψυχραιμία, το Ιράν ξεκαθαρίζει προς την Ουάσιγκτον ότι ο μόνος δρόμος για τη σταθερότητα περνάει αποκλειστικά μέσα από τον αμοιβαίο σεβασμό της κυριαρχίας του και την πλήρη ικανοποίηση των δίκαιων οικονομικών του αιτημάτων. Οι άξονες του προσχεδίου της συμφωνίας (MOU) Το προτεινόμενο πλαίσιο, το οποίο εξετάζεται να έχει τη μορφή ενός άτυπου Μνημονίου Συνεργασίας (MOU), αναμένεται να εξελιχθεί σε τρία στάδια: Παράταση της εκεχειρίας: Προβλέπεται επέκταση της κατάπαυσης του πυρός για 60 ημέρες. Στενά του Χορμούζ: Το Ιράν θα αναλάβει να καθαρίσει τα στενά από τις νάρκες που έχει ποντίσει και να επιτρέψει την ελεύθερη ναυσιπλοΐα χωρίς την επιβολή διοδίων στα εμπορικά πλοία. Σε αντάλλαγμα, οι ΗΠΑ θα άρουν τον ναυτικό αποκλεισμό που επέβαλαν στα μέσα Απριλίου, επιτρέποντας στο Ιράν να πουλάει ελεύθερα το πετρέλαιό του. Έλεγχος ναυσιπλοΐας: Σύμφωνα με ιρανικά κρατικά μέσα (όπως το πρακτορείο Τασνίμ), η Τεχεράνη επιμένει ότι τα Στενά του Ορμούζ θα παραμείνουν υπό τον δικό της κυρίαρχο έλεγχο και σε αυτό είναι ανυποχώρητη. Το προσχέδιο φέρεται να δίνει στο Ιράν την εξουσία να ζητά λεπτομερή στοιχεία για τα φορτία και τους προορισμούς των πλοίων ώστε να εγκρίνει την εμπορική τους διέλευση. Τα μεγάλα «αγκάθια» της διαπραγμάτευσης Τρία είναι τα μεγάλα αγκάθια της διαπραγμάτευσης: Δέσμευση περιουσιακών στοιχείων (Frozen Assets): Το Ιράν απαιτεί την άμεση αποδέσμευση 12 δισεκατομμυρίων δολαρίων από ιρανικά κεφάλαια που είναι «παγωμένα» σε ξένες τράπεζες ως πρώτο βήμα, και τη μεταφορά επιπλέον 12 δισεκατομμυρίων εντός 60 ημερών από την υπογραφή. Το Ιράνξεκαθαρίζει ότι δεν θα δεχτεί καμία συμφωνία χωρίς εγγυημένο μηχανισμό πρόσβασης σε αυτά τα χρήματα. Το Πυρηνικό Πρόγραμμα: Ενώ αμερικανικές πηγές (όπως οι Νιου Γιορκ Τάιμς) ανέφεραν ότι μια βασική επιδίωξη είναι η δέσμευση του Ιράν να παραδώσει το απόθεμα υψηλά εμπλουτισμένου ουρανίου του, ανώτατες ιρανικές πηγές δήλωσαν στο Ρόιτερς και την Αλ Τζαζίρα ότι το πυρηνικό ζήτημα δεν αποτελεί μέρος αυτής της προκαταρκτικής συμφωνίας. Το Ιράν επιδιώκει να μεταθέσει τις πυρηνικές συνομιλίες για αργότερα, αφού πρώτα εξασφαλίσει την άρση των στρατιωτικών και οικονομικών πιέσεων. Το μέτωπο του Λιβάνου: Το Ιράν ζητά η συμφωνία να τερματίσει τον πόλεμο «σε όλα τα μέτωπα», συμπεριλαμβανομένου του Λιβάνου και της Χεζμπολάχ. Αντίθετα, οι ΗΠΑ επιμένουν να στηρίζουν τις επιχειρήσεις του Ισραήλ εκεί, γεγονός που περιπλέκει την κατάσταση. Οι αναλυτές διεθνώς εκτιμούν ότι το Ιράν θεωρεί πως διαπραγματεύεται από θέση ισχύος και προσπαθεί να αποκομίσει άμεσα οικονομικά οφέλη, ενώ η Ουάσιγκτον επιδιώκει μια πιο μακροπρόθεσμη σταθεροποίηση της περιοχής χωρίς όμως να δώσει στο Ιράν «ανοιχτό δρόμο» προς την απόκτηση πυρηνικού όπλου. Μαχμούντ Βαεζί (Πρώην υπουργός Επικοινωνιών): «Έχουμε το πάνω χέρι στις διαπραγματεύσεις ειρήνης – γι’ αυτό απέτυχαν τα σχέδια των ΗΠΑ και του Ισραήλ εναντίον του Ιράν» Σε μια αποκλειστική και ιδιαίτερα αποκαλυπτική συνέντευξη στο Πρακτορείο Ειδήσεων Τασνίμ, ο Ιρανός διπλωμάτης και πολιτικός Μαχμούντ Βαεζί — πρώην επικεφαλής του γραφείου του Προέδρου και πρώην Υπουργός Επικοινωνιών — εξήγησε με σαφήνεια πώς η Τεχεράνη κατάφερε να εξουδετερώσει τα σχέδια των ΗΠΑ και του Ισραήλ, να έχει αυτή τη στιγμή το πάνω χέρι στις διαπραγματεύσεις, ανατρέποντας όλες τις δυτικές προβλέψεις και να φέρει την επιστροφή των ΗΠΑ στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων όχι από ευγένεια, αλλά ως αποτέλεσμα της στρατιωτικής και πολιτικής αποτυχίας ενός πολέμου που σχεδιάστηκε για να γονατίσει το Ιράν, αλλά τελικά απέδειξε την ακλόνητη υπεροχή της Τεχεράνης στην περιοχή. Σύμφωνα με τον Βαεζί, ο λεγόμενος «Πόλεμος του Ραμαζανιού» δεν ήταν μια τυχαία ή μεμονωμένη στρατιωτική σύγκρουση. Αντίθετα, αποτέλεσε τη συμπύκνωση και την κορύφωση όλων των προηγούμενων σχεδίων, συνομωσιών και στρατηγικών που είχαν εκπονήσει οι Ηνωμένες Πολιτείες, η Δύση και το σιωνιστικό καθεστώς εδώ και δεκαετίες εναντίον της Ισλαμικής Δημοκρατίας. Ο αντικειμενικός σκοπός της ενορχηστρωμένης αυτής επίθεσης ήταν πολύ ευρύτερος από μια απλή στρατιωτική νίκη ή την αποδυνάμωση των υποδομών της χώρας. Ο τελικός και απώτερος στόχος του εχθρού ήταν ο πλήρης διαμελισμός και η διάλυση του Ιράν, προκειμένου να εξαλειφθεί η χώρα ως αυτόνομος γεωπολιτικός πόλος και να λεηλατηθούν οι πλούσιοι ενεργειακοί της πόροι. Το τριπλό λάθος στους υπολογισμούς των ΗΠΑ και του Ισραήλ Αναλύοντας τους λόγους για τους οποίους η Ουάσιγκτον και το Τελ Αβίβ απέτυχαν παταγωδώς να κερδίσουν αυτόν τον πόλεμο, ο Βαεζί επεσήμανε ότι οι δυτικοί σχεδιαστές έπεσαν θύματα των δικών τους λανθασμένων εκτιμήσεων. Όπως τόνισε, όλοι οι υπολογισμοί του εχθρού αποδείχθηκαν ολοκληρωτικά εσφαλμένοι σε τρία κρίσιμα μέτωπα: Οι υπολογισμοί για τον ιρανικό λαό: Η Δύση πίστευε ότι η οικονομική πίεση και οι ψυχολογικές επιχειρήσεις θα είχαν λυγίσει το φρόνημα των πολιτών, στρέφοντάς τους κατά του κράτους. Η πραγματικότητα όμως απέδειξε ότι ο ιρανικός λαός επέδειξε ακλόνητη ανθεκτικότητα, εθνική συνοχή και στρατηγική υπομονή, στηρίζοντας τη χώρα του μπροστά στην εξωτερική απειλή. Οι υπολογισμοί για τους αξιωματούχους και την ηγεσία: Οι εχθροί του Ιράν προσδοκούσαν πολιτική παράλυση, διασπάσεις και έλλειψη αποφασιστικότητας εντός των κυβερνητικών και κρατικών δομών. Αντίθετα, η πολιτική ηγεσία λειτούργησε με απόλυτη ψυχραιμία, ενότητα και στρατηγική διορατικότητα, κατευθύνοντας με ακρίβεια τις διπλωματικές και αμυντικές κινήσεις. Οι υπολογισμοί για τις ιρανικές ένοπλες δυνάμεις: Το μεγαλύτερο σφάλμα των ΗΠΑ και του Ισραήλήταν η υποτίμηση της επιχειρησιακής ετοιμότητας και της αποτρεπτικής ισχύος του Ιράν. Οι ένοπλες δυνάμεις της Ισλαμικής Δημοκρατίας, εφαρμόζοντας προηγμένες τακτικές ασύμμετρου πολέμου και αξιοποιώντας εγχώρια τεχνολογία αιχμής, κατάφεραν καίρια πλήγματα και επέβαλαν ένα απαγορευτικό κόστος στους επιτιθέμενους. Το Ιράν αποκτά πρόσβαση σε 12 δισεκατομμύρια δολάρια Όσον αφορά στο οικονομικό σκέλος, οι πληροφορίες αναφέρουν ότι η Ουάσιγκτον προτίθεται να αποδεσμεύσει έως και 12 δισεκατομμύρια δολάρια από ιρανικά κεφάλαια που παραμένουν δεσμευμένα στο εξωτερικό, παρέχοντας στην Τεχεράνη πλήρη πρόσβαση στα συγκεκριμένα κεφάλαια μέσα σε διάστημα 60 ημερών. Ωστόσο, το πλαίσιο της συμφωνίας του Ισλαμαμπάντ δεν θεωρείται ακόμη οριστικό. Η ιρανική πλευρά ξεκαθαρίζει ότι δεν πρόκειται να προχωρήσει σε καμία ουσιαστική ενέργεια χωρίς προηγούμενη «απτή επαλήθευση» των αμερικανικών δεσμεύσεων. Εφόσον επιτευχθεί τελική συμφωνία εντός των επόμενων δύο μηνών, πληροφορίες αναφέρουν ότι θα επιδιωχθεί η επικύρωσή της μέσω δεσμευτικού ψηφίσματος του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ. Αν οι πληροφορίες αυτές επιβεβαιωθούν, θα πρόκειται για μία από τις σημαντικότερες γεωπολιτικές συμφωνίες των τελευταίων ετών στη Μέση Ανατολή, με άμεσες επιπτώσεις στην ασφάλεια, τη ναυσιπλοΐα και την ενεργειακή αγορά της περιοχής. Χτύπημα του Ιράν σε βάση των ΗΠΑ στο Κουβέιτ Νωρίτερα αίσθηση προκαλεί η πυραυλική επίθεση εναντίον αμερικανικής βάσης στο Κουβέιτ, η οποία, σύμφωνα με δημοσιεύματα που επικαλούνται αμερικανικές πηγές, είχε ως αποτέλεσμα τον τραυματισμό πέντε Αμερικανών στρατιωτικών και την καταστροφή ενός μη επανδρωμένου αεροσκάφους MQ-9 Reaper αξίας περίπου 30 εκατομμυρίων δολαρίων. Πληροφορίες που επικαλείται το Μπλούμπεργκ αναφέρουν ότι βαλλιστικός πύραυλος Φατέχ-110 με στόχο την αεροπορική βάση Άλι Αλ Σάλεμ αναχαιτίστηκε, ωστόσο τμήματά του έπληξαν την εγκατάσταση, προκαλώντας τραυματισμούς και ζημιές σε κρίσιμες υποδομές. Ανεξάρτητα από το ακριβές μέγεθος των απωλειών, το μήνυμα που εξέπεμψε η επίθεση ήταν σαφές: ακόμη και οι πλέον προστατευμένες αμερικανικές εγκαταστάσεις στην περιοχή δεν θεωρούνται πλέον απρόσβλητες. Το IRGC κατέρριψε αμερικανικό drone MQ-1 Predator πάνω από τον Περσικό Κόλπο Οι μονάτες αεράμυνας του Σώματος των Φρουρών της Ισλαμικής Επανάστασης (IRGC) εντόπισαν και κατέρριψαν επιτυχώς ένα αμερικανικό μη επανδρωμένο αεροσκάφος τύπου MQ-1 Predator του αμερικανικού στρατού, λίγο μετά την παραβίαση του ιρανικού εναέριου χώρου πάνω από τον Περσικό Κόλπο, νωρίς το πρωί της Κυριακής 31/5. Το Τμήμα Δημοσίων Σχέσεων του IRGC ανακοίνωσε σε δήλωσή του ότι το αεροσκάφος πολλαπλών αποστολών και μεγάλης αυτονομίας αναχαιτίστηκε και καταστράφηκε καθώς εισήλθε στον ιρανικό αέρα. Το IRGC τόνισε επίσης ότι ο ιρανικός εναέριος χώρος πάνω από τα χωρικά ύδατα της χώρας βρίσκεται υπό τον πλήρη έλεγχο των μονάδων αεράμυνας του, προειδοποιώντας ότι οποιαδήποτε παραβίαση θα αντιμετωπιστεί με αποφασιστική απάντηση. Η εξέλιξη αυτή σημειώθηκε μια ημέρα μετά την αναχαίτιση και επιτυχή καταστροφή ενός εχθρικού drone τύπου Orbiter από τις μονάδες αεράμυνας του Στρατού της Ισλαμικής Δημοκρατίας του Ιράν στους αιθέρες πάνω από το νησί Κεσμ. Προειδοποίηση του Ιράν προς τους εχθρούς του ενάντια σε «οποιαδήποτε επιθετική ενέργεια» Ανώτερος διοικητής του ιρανικού στρατού απηύθυνε αυστηρή προειδοποίηση προς τους αντιπάλους της χώρας του, τονίζοντας ότι οποιοδήποτε νέο σφάλμα ή επιθετική ενέργεια εναντίον του Ιράν θα αντιμετωπιστεί με μια απάντηση πολύ πιο συντριπτική και ισχυρή από κάθε άλλη φορά στο παρελθόν. «Ο εχθρός πρέπει να γνωρίζει ότι οποιαδήποτε επιθετική ενέργεια εναντίον των εδαφών της χώρας θα αντιμετωπιστεί με μια απάντηση ακόμη πιο ισχυρή από πριν», δήλωσε χαρακτηριστικά ο υποναύαρχος Χαμπιμπολάχ Σαγιάρι, συντονιστής υπαρχηγός του στρατού, σύμφωνα με όσα μετέδωσε το δίκτυο Press TV. «Σήμερα, ο στρατός της Ισλαμικής Δημοκρατίας στέκεται σταθερά και αποφασιστικά απέναντι σε οποιαδήποτε εχθρική κίνηση», πρόσθεσε ο διοικητής. Η αποκωδικοποίηση της αμερικανικής τακτικής Η Ουάσιγκτον καταφεύγει σε μια εκτεταμένη ψυχολογική επιχείρηση προκειμένου να κρύψει το στρατηγικό της αδιέξοδο και την ήττα της, την ίδια στιγμή που η Ισλαμική Δημοκρατία του Ιράν, επιδεικνύοντας αξιοσημείωτη ανθεκτικότητα, έχει μετατρέψει την εναντίον της επιθετικότητα σε ένα ισχυρό διαπραγματευτικό χαρτί, ελέγχοντας πλήρως τους όρους του παιχνιδιού. Η επιλογή του χρόνου των δηλώσεων του Ντόναλντ Τραμπ δεν είναι τυχαία, αλλά αποτελεί μέρος μιας καλά σχεδιασμένης οικονομικής και ψυχολογικής χειραγώγησης. Χειραγώγηση των ενεργειακών αγορών Εκτοξεύοντας αισιόδοξα μηνύματα για ειρήνευση, η Ουάσιγκτον επιχειρεί να συγκρατήσει τη μεταβλητότητα των τιμών του πετρελαίου και των ασφαλίστρων ναυσιπλοΐας στα Στενά του Ορμούζ. Αυτό αποτρέπει έναν πανικό που θα έπληττε την αμερικανική οικονομία και ταυτόχρονα αγοράζει ένα «παράθυρο» 48 ωρών για στρατιωτικές αναδιατάξεις χωρίς άμεσο οικονομικό κόστος. Η παγίδα του τετελεσμένου γεγονότος Παρουσιάζοντας μονομερώς μια «συμφωνία» από το βήμα του Λευκού Οίκου, ο Τραμπ προσπαθεί να δημιουργήσει ένα πολιτικό τετελεσμένο, ελπίζοντας ότι η Τεχεράνη θα λυγίσει υπό το βάρος της διεθνούς πίεσης. Πρόκειται για μια πλήρη παρερμηνεία της ιρανικής στρατηγικής κουλτούρας, η οποία έχει αποδείξει ότι δεν κάμπτεται από εκβιασμούς. Εσωτερική κατανάλωση και παραπλάνηση Ο Αμερικανός πρόεδρος έχει ανάγκη να παρουσιάσει μια εικόνα νίκης στο εσωτερικό του ακροατήριο μετά από έναν πόλεμο που απέτυχε να εκπληρώσει τους στόχους του. Η πραγματικότητα στο πεδίο: Το Ιράν σε θέση ισχύος Η Ουάσιγκτον εισήλθε στη σύγκρουση με στόχο την αλλαγή καθεστώτος, τον διαμελισμό του Ιράν και την πλήρη καταστροφή των πυρηνικών και αμυντικών του υποδομών. Κανένας από αυτούς τους στόχους δεν επετεύχθη, χάρη στην ετοιμότητα των ιρανικών ενόπλων δυνάμεων και τη στιβαρή αποτρεπτική τους ισχύ. Η συνεχής υποχώρηση του Τραμπ από τα τελεσίγραφα που ο ίδιος θέτει αποδεικνύει ότι η Ουάσιγκτον δεν έχει πλέον βιώσιμη στρατιωτική επιλογή και αναγκάζεται να προσέλθει σε μια διπλωματία όπου τους όρους υπαγορεύει η Τεχεράνη. Η σύγκριση των αρχικών προαπαιτούμενων των ΗΠΑ με το τρέχον προσχέδιο της συμφωνίας αποτυπώνει το μέγεθος της αμερικανικής υποχώρησης: Η αρχική αμερικανική απαίτηση για αυστηρούς περιορισμούς στο βεληνεκές των ιρανικών πυραύλων και drones έχει απαλειφθεί πλήρως από το κείμενο. Η απαίτηση να διακόψει το Ιράν τη στήριξή του προς τη Χεζμπολάχ και τις συμμαχικές δυνάμεις κατέρρευσε. Οι ΗΠΑ υπαναχώρησαν από τη θέση ότι η αποδόμηση του πυρηνικού προγράμματος πρέπει να προηγηθεί του τέλους του πολέμου. Η κόκκινη γραμμή της Ουάσιγκτον για μεταφορά του ιρανικού εμπλουτισμένου ουρανίου σε αμερικανικό έδαφος έχει αντικατασταθεί από μια αόριστη αναφορά για τον καθορισμό της τύχης του εντός του Ιράν και υπό ιρανική επίβλεψη. Η απαίτηση για άνευ όρων άνοιγμα των Στενών του Ορμούζ χωρίς ιρανική ανάμειξη έδωσε τη θέση της στη ρητή αναγνώριση των «ιρανικών διευθετήσεων» και του δικαιώματος της Τεχεράνης να ρυθμίζει τη ναυσιπλοΐα και να εισπράττει τέλη. Το τίμημα της αμερικανικής αποτυχίας Μια τελική συμφωνία δεν θα αποτελεί θρίαμβο της Ουάσιγκτον, αλλά τη νομική αποτύπωση του τέλους της μονοπολικής αμερικανικής κυριαρχίας στην περιοχή. Οι δεσμεύσεις που αναγκάζεται να αποδεχθεί η αμερικανική πλευρά περιλαμβάνουν: Την άμεση άρση του ναυτικού αποκλεισμού των ιρανικών λιμανιών και την απόσυρση των αμερικανικών δυνάμεων από την περιοχή γύρω από το Ιράν. Την πλήρη αποδέσμευση όλων των ιρανικών περιουσιακών στοιχείων στο εξωτερικό. Την κατάργηση όλων των αντι-ιρανικών ψηφισμάτων και των κυρώσεων στους τομείς του πετρελαίου, των πετροχημικών και των μεταφορών. Τη δέσμευση για την καταβολή περίπου 300 δισεκατομμυρίων δολαρίων ως αποζημίωση για τις πολεμικές καταστροφές και την ανοικοδόμηση. Τη ρητή δέσμευση για μη ανάμειξη στις εσωτερικές υποθέσεις του Ιράν και τον τερματισμό των στρατιωτικών επιχειρήσεων εναντίον του Λιβάνου και της Χεζμπολάχ. Την επίσημη αναγνώριση του ονόματος «Περσικός Κόλπος» στο τελικό κείμενο και σε σχετικό ψήφισμα του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ. Η μετάβαση του Ιράν από μια στάση παθητικής αντίστασης σε μια στρατηγική ενεργού διαμόρφωσης της ατζέντας αποδεικνύει ότι η Τεχεράνη δεν αντιδρά απλώς στις αμερικανικές προτάσεις, αλλά καθορίζει την αλληλουχία, τους όρους και τη διασύνδεση μεταξύ της στρατιωτικής αποκλιμάκωσης και της άρσης των κυρώσεων, αναγκάζοντας μια υποτιθέμενη υπερδύναμη να υποταχθεί στους όρους της. BN

Η Άλωση της Κωνσταντίνου Πόλης, δεν ήταν ένα απλό γεωπολιτικό γεγονός χαμένο μέσα στα γρανάζια της Ιστορίας. Ήταν το γεγονός του 15ου αιώνα που άλλαξε για πάντα την ίδια την Ιστορία.... Πεντακόσια εβδομήντα τρία χρόνια έχουν περάσει από εκείνη την αυγή του τρόμου, όταν η Κωνσταντινούπολη, η Βασιλεύουσα, και μαζί της η πιο μακρόβια και λαμπρή αυτοκρατορία που γνώρισε ποτέ ο χριστιανικός κόσμος, κατέρρευσε μέσα σε ποτάμια αίματος και στάχτης. Δεν έπεσε μόνο από τα κανόνια και τα σπαθιά. Έπεσε από την κούραση αιώνων, από τις πληγές που της άνοιξαν αδελφικά και εχθρικά χέρια, από την προδοσία και την αδιαφορία. Έπεσε γιατί το σώμα της είχε ήδη αιμορραγήσει από τις εσωτερικές μαχαιριές, από τις εμφύλιες προδοσίες, από τις λεηλασίες και τα κονταροχτυπήματα που υπέστη κατά καιρούς από εκείνους που όφειλαν να στέκονται δίπλα της. Κι όμως, η Πόλη δεν έπεσε σαν απλή πολιτεία, αλλά σαν σύμβολο. Σαν ζωντανή μαρτυρία ότι ένας ολόκληρος κόσμος, ένας ολόκληρος τρόπος ύπαρξης, πίστης και νοήματος, συντρίφτηκε για πάντα εκείνο το πρωί της 29ης Μαΐου 1453. Η πτώση της δεν ήταν απλώς το τέλος μιας αυτοκρατορίας. Ήταν το τέλος μιας ολόκληρης εποχής χιλίων και πλέον χρόνων! Ήταν η στιγμή που το φως της λαμπερής Ρωμανίας έσβησε, και ολόκληρος ο κόσμος βυθίστηκε στο πιο σκοτεινό, πιο σκληρό και πιο άκαρδο μεσονύκτιο! Τα προεόρτια της Μεγάλης Πτώσης Η Πτώση της Πόλης, δεν ήταν μόνο έργο ανθρώπων. Εχθρών ή ανταγωνιστών. Ήταν - κυρίως Θέλημα Θεού. Ο ίδιος ο Θεός έδωσε την ώθηση στα ισλαμικά φουσάτα να την καταλάβουν και να διαλύσουν ένα βασίλειο που είχε τη δική Του σφραγίδα. Γιατί; Ο λόγος, ήταν για να μην πέσει η Ορθοδοξία στα χέρια των Αντίχριστων Φράγκων και του Βδελύγματος του άκουγε στο όνομα "Βατικανό". Τα δυτικά μιάσματα των αιρετικών και ουσιαστικά σατανόπληκτων Παπικών δεν έπρεπε επ' ουδενί να πειράξουν τον φάρο της μίας και μόνης Αληθινής Εκκλησίας του Χριστού. Δεν έπρεπε επ' ουδενί λόγο να μπεί το δηλητήριο της αλλοίωσης της πίστης από ανθρώπους που είχαν - και εξακολουθούν να έχουν μέχρι σήμερα - τη βαρβαρότητα και την ακολασία μέσα στο σώμα και στο πνεύμα τους. Το κράτος του Θεού επί της γης, είχε ήδη μολυνθεί από το δηλητήριο αυτό. Από τον 11ο κι όλας αιώνα, το δυτικό πολιτικό και θρησκευτικό μίασμα μέσω των Κομνηνών, είχε ήδη μπεί στα σώματα των Ρωμαίων και τους δίχασε. Το κατάπτυστο "Χρυσοβούλιον" του Αλεξίου Κομνηνού, της συμφωνίας δηλαδή με τους Βενετούς στο να έχουν αυτοί τον έλεγχο των λιμανιών και των εισόδων στην κρατική οντότητα αντί ενός τιμήματος που δινόταν με το ζόρι και πάντα τα μισά των μισών χρημάτων, είχε ανοίξει τη Κερκόπορτα τρείς αιώνες πρίν την ανοίξουν οι Οθωμανοί και όρμησε στα σπλάχνα της Αυτοκρατορίας σαν ιός πανούκλας που κατάτρωγε τα σωθικά της. Η αρχή είχε ήδη γίνει και οι Πάπες νωρίς - νωρίς άνοιγαν τα βαρέλια με το καλύτερο κρασί και έπιναν στην...υγεία των μελλοθανάτων "Γραικών". Οι έριδες μεταξύ Ενωτικών (αυτών που ήθελαν την Ένωση με τον Παπισμό) και των Ανθενωτικών, έδωσαν και πάλι νέους μάρτυρες της Ορθοδοξίας από τη μία, αλλά από την άλλη ήταν ένας διχασμός που δεν έληξε ποτέ και κατέτρωγε τα σπλάχνα της Ρωμιοσύνης. Ο Θεός επέτρεψε να συμβούν καταστάσεις τεράστιου κόστους μήπως και οι Ρωμαίοι καταλάβουν τα σφάλματα τους (κυρίως οι αυτοκράτορες και οι Πατριάρχες) και να γυρίσουν πίσω στην αληθινή Πίστη, αλλά φεύ! Γινόταν χειρότεροι. Ούτε το γεγονός πως οι Σελτζούκοι Τούρκοι είχαν απλωθεί σε μεγάλο μέρος της Μικρασίας τους επτόησε. Μάλιστα, ορισμένες φορές, ζητούσαν και τη...βοήθεια τους(!) για να απαλλαγούν από εσωτερικούς εχθρούς, κυρίως σφετεριστές του θρόνου ή μεγαλοφιλόδοξους. Τα πράγματα χειροτέρεψαν τον 12ο προς 13ο αιώνα με τη δυναστεία των Αγγέλων, μια σειρά από εντελώς ανίκανους αυτοκράτορες που όμοια της δεν είχε απαντηθεί σε κανένα γνωστό βασίλειο της εποχής. Ήταν κι αυτό έργο Θεού, που κατέληξε στο να αλωθεί η Πόλη στις αρχές του 13ου αιώνα και συγκεκριμένα στις 12 Απριλίου του 1204 από τους Σταυροφόρους της 4ης Σταυροφορίας. Ήταν μια καλοστημένη παγίδα από το ίδιο το Βατικανό. Προηγουμένως όμως, είχε προηγηθεί η λεγόμενη Σφαγή των Λατίνων, τον Μάϊο του 1182 από τον Ανδρόνικο Α' Κομνηνό, ο οποίος είχε ανατρέψει τον μικρό Αλέξιο Β' Κομνηνό, τον γιό του Μανουήλ Α΄Κομνηνού, για να σωθεί η αυτοκρατορία από τους Βενετούς Φραγκολατίνους εμπόρους και των οικογενειών τους, οι οποίοι εκείνη την εποχή κυριαρχούσαν στο θαλάσσιο εμπόριο και τις χρηματοοικονομικές δραστηριότητες στην Κωνσταντινούπολη ελέω του μισητού "Χρυσοβούλιου" που είχε υπογράψει ο Αλέξιος Α' Κομνηνός. Ο Ανδρόνικος Κομνηνός ήθελε να τους πετάξει έξω όλους και να αρπάξει τις περιουσίες και τον πλούτο που είχαν συσσωρεύσει, επειδή τους θεωρούσε - και δικαίως - ως αιματορουφήχτρες του πλούτου της Ρωμανίας και το κατάφερε πέρα για πέρα. Όμως, οι πράξεις του δεν είχαν την απαραίτητη διπλωματία και ως παρορμητικός και βίαιος, κατέληξε να τους σφαγιάσει όλους ξεσηκώνοντας επίσης και τον λαό της Πόλης, περίπου 60 με 70.000 νοματαίους και μετά ακολουθησε νέο πογκρόμ εναντίον των φεουδαρχών που καταπίεζαν τα τελευταία χρόνια λαό και ακτήμονες, ειδικά την εποχή του Μανουήλ του Α' , ο οποίος ήταν κάργα φιλοδυτικός και τα πήγαινε περίφημα με τους Φράγκους και το Βατικανό. Στο τέλος, ο Ανδρόνικος είχε φρικτό θάνατο μιας και οι φεουδάρχες δεν μπορούσαν να τον ανεχτούν πλέον και υποστηρίζοντας έναν ευγενή, τον Ισαάκιο Άγγελο, μετέπειτα αυτοκράτορα και ιδρυτή της δυναστείας των Αγγέλων, κατόρθωσαν να τον ανατρέψουν και να τον παραδόσουν στο λαό για να τον λιντσάρει. Κατά τη διάρκεια της βασιλείας των Αγγέλων, οι ίντριγκες και τα πισωμαχαιρώματα δεν έλειψαν καθόλου. Και το Βατικανό υπό την ηγεσία του Πάπα Ιννοκέντιου του Γ' σχεδίαζε την 4η Σταυροφορία, που θα κατέληγε σε πολιορκία της Κων/πολης, έχοντας γνώση του ότι η Κων/πολη σπαρασσόταν από τις έριδες με πρωτοστατούντα τον αυτοκράτορα Αλέξιο Δ' Άγγελο (ο οποίος ανέτρεψε τον Ισαάκιο τον Β' Αγγέλο) και φανατικό υποστηρικτή των Σταυροφόρων και γενικά των Δυτικών Φράγκων. Οι Ρωμαίοι κάτοικοι της Πόλης, είχαν χωριστεί σε αυτούς που ήταν με το μέρος των Σταυροφόρων και σε αυτούς που δεν τους ήθελαν ούτε ζωγραφιστούς. Έτσι λοιπόν, τρία καθάρματα ολκής, ο Ερρίκος Δάνδολος της Βενετίας, ο Βονιφάτιος ο Μομφερρατικός (Μομφερράτο, μια περιοχή κοντά στο Τολέδο) και ο Βαλδουίνος της Φλάνδρας, ήρθαν σε επαφή με τον έκπτωτο Ισαάκιο Β' Αγγέλο και τον γιο του, Αλέξιο, και υποσχέθηκαν βοήθεια με αντάλλαγμα τεράστια ποσά χρημάτων και - κυρίως - να προβεί ο Αλέξιος Δ' Αγγέλος στην ένωση της Ορθόδοξης με την Παπική Εκκλησία όταν ανακτούσε τον θρόνο. Κανένα πρόβλημα γι αυτόν και η συμφωνία έκλεισε. Οι φασαρίες όμως μεταξύ οπαδών των Σταυροφόρων με τους αντιφρονούντες κατέληξαν στην εκθρόνιση του Αλέξιου Δ' Αγγέλου από τον Αλέξιο Ε' Δούκα ο οποίος προσπάθησε στη συνέχεια να διαπραγματευτεί με τους Σταυροφόρους την απόσυρσή τους από τα ρωμαϊκά εδάφη, αλλά εκείνοι αρνήθηκαν να εγκαταλείψουν την παλιά τους συμφωνία με τον Αλέξιο Δ΄με εντολή του Πάπα Ιννοκέντιου να μη το κουνήσουν ρούπι από κεί. Κι όταν ο Αλέξιος Ε΄ διέταξε την εκτέλεση του Αλεξίου Δ΄ στις 8 Φεβρουαρίου, οι Σταυροφόροι κήρυξαν τον πόλεμο εναντίον του. Πώς όμως μπήκαν τα καθάρματα αυτά στη Πόλη, η οποία είχε οχύρωση τέτοια που απωθούσε κάθε επίδοξο κατακτητή; Κι όμως! Ήταν θέλημα Θεού! Παρά την - ας πούμε μέτρια ως καλή αντιμετώπιση του προβλήματος από τον Αλέξιο τον Ε' - οι συνθήκες δεν τον ευνοούσαν. Ο καιρός ήταν πολύ άστατος - μια άνοιξη που θύμιζε...χειμώνα κι έτσι μερικοί απ τους Σταυροφόρους κατόρθωσαν κι έσπασαν την αλυσσίδα του Κεράτιου, όπου υπήρχε ο ρωμαϊκός στόλος και τον κατέκαψαν. Όταν όμως ο καιρός βελτιώθηκε και οι συνθήκες έγιναν ευνοϊκές, με μεταφυσικό τρόπο κυριολεκτικά, βόρειος άνεμος βοήθησε τα βενετσιάνικα πλοία που βρίσκονταν κοντά στον Κεράτιο, να πλησιάσουν το τείχος της πόλης, γεγονός που επέτρεψε στους επιτιθέμενους να καταλάβουν μερικούς από τους πύργους κατά μήκος του τείχους. Μετά από σύντομη μάχη, περίπου 70 Σταυροφόροι κατάφεραν να εισέλθουν στην πόλη. Κάποιοι κατάφεραν να ανοίξουν τρύπες στην οχύρωση, αρκετά μεγάλες για να διέλθουν λίγοι ιππότες. Οι Βενετοί πέτυχαν επίσης να αναρριχηθούν στα τείχη από τη θάλασσα, παρ' ότι υπήρξαν εξαιρετικά αιματηρές μάχες με τους μισθοφόρους Ρώσους Βαράγγους. Τα κτήνη αυτά κατέλαβαν την περιοχή της Βλαχέρνας στα βορειοδυτικά της Πόλης και το χρησιμοποίησαν ως βάση για να επιτεθούν στην υπόλοιπη πόλη, αλλά στην προσπάθειά τους να αμυνθούν με τείχος πυρός, κατέληγαν να κατακαίνε ακόμη περισσότερο την Πόλη. Ο Αλέξιος ο Ε' μόλις είδε την εξέλιξη αυτή, άρπαξε το θησαυροφυλάκιο όλο και το 'σκασε μέσα στην αναμπουμπούλα, αφήνοντας το ίδιο το κράτος του έρμαιο των δυτικών βαρβαρικών καθαρμάτων. Ο Κων/νος ο Λάσκαρης που τον διαδέχτηκε για μισή μέρα, αφού προσπάθησε να πείσει όσους από τους Βραγγορώσους είχαν μείνει αλλά δε τα κατάφερε, τη κοπάνησε κι αυτός. Η Πόλη εάλω για πρώτη φορά στην Ιστορία της...ελέω Θεού! Και να σκεφτεί κανείς, πως ο σταυροφορικός στρατός δεν ξεπερνούσε τους 10.000 (μετά προστέθηκαν οι Βενετοί ασφαλώς οι οποίοι είχαν και τα οικονομικά συμφέροντα, με άλλους τόσους) και ο Ρωμαϊκός στρατός σχεδόν στα ίσια... Πράγμα που θα ήταν...παιχνιδάκι για τους Ρωμαίους, αν υπήρχε έστω και ένας ικανός ηγέτης να ηγηθεί του στρατού... Όλη η Ρωμιοσύνη από τότε κατάλαβε και εμπέδωσε το τι σημαίνει ...δυτικός Φράγκος! Μέσα στα 60 αυτά χρόνια που οι Φράγκοι ισοπέδωσαν την Ανατολική Ρωμιοσύνη, ο ρωμαϊκός κόσμος τα είδε...όλα. Απίστευτη λεηλασία (τα καθάρματα αυτά όρμησαν πάνω στο πλιάτσικο και κατέστρεψαν, βεβήλωσαν, λήστεψαν και απογύμνωσαν την αίωνια πόλη), απόλυτη διάλυση των πάντων, αποσχίσεις περιοχών (Δεσποτάτα, Πριγκιπάτα κλπ) και οι περισσότεροι ηγεμόνες ήταν άνθρωποι των Φράγκων που συνθηκολόγησαν μαζί τους. Ο Θεός έδωσε τα πάντα στη Ρωμιοσύνη, ο Θεός τα πήρε πίσω εξ αιτίας της προδοσίας εναντίον Του. Κι όμως, ο Θεός δεν εγκατέλειψε τον λαό Του ολότελα. Όχι. Το γιατί, στο Β' Μέρος, μεθαύριο. ΤΕΛΟΣ Α' ΜΕΡΟΥΣ

Στο κεφάλι του Τσάφου πέταξε ο Βλάχος τα “χρυσά” σπιτάκια ανακύκλωσης! Μαίνεται ο αναβρασμός στην κοινοβουλευτική ομάδα της Νέας Δημοκρατίας - Επίθεση Βλάχου στον Τσάφο για τα «σπίτια της ανακύκλωσης» Δεν ξέρω πόσοι καραμανλικοί έχουν απομείνει στη Κοινοβουλευτική Ομάδα του Μητσοτακιστάν, αλλά σίγουρα υπάρχει τουλάχιστον ένας, ο Βλάχος! Και ο τύπος πρέπει να το αναγνωρίσω, έχει τσαγανό… Σε αντίθεση με πολλούς άλλους συναδέλφους του, που το παίζουνε έτσι κι αλλιώς, αυτός δεν καταλαβαίνει τίποτα! Εκτός ελέγχου φαίνεται πως οδεύει η σύγκρουση Κ.Ο. και Μαξίμου, με τον Βλάχο να είναι όπως όλα δείχνουν αποφασισμένος να το πάει… μέχρι τέλους! Το νέο επεισόδιο έλαβε χώρα με φόντο επίκαιρη ερώτηση για τα πολυσυζητημένα σπιτάκια ανακύκλωσης και το σκάνδαλο που τα περιβάλλει! Ο υφυπουργός Ενέργειας Τσάφος δεν έδωσε απαντήσεις για το κόστος, τη λειτουργία και τα κονδύλια που δαπανήθηκαν… Οι υπεκφυγές του φουκαρά του υφυπουργού έβγαλαν τον Βλάχο εκτός εαυτού στη Βουλή! Η αλήθεια είναι ότι είχε υποβάλει επίκαιρη ερώτηση τον περασμένο Αύγουστο, αλλά η κυβέρνηση τον είχε γράψει εκεί που… δεν πιάνει μελάνι! Ο Βλάχος ήταν καλά διαβασμένος και οι ερωτήσεις του πολύ συγκεκριμένες, αλλά οι απαντήσεις που έλαβε θολές. Μόνο συγκεκριμένο ότι εγκρίθηκε χρηματοδότηση από πόρους του ΕΣΠΑ ύψους 17 εκατ. ευρώ πλέον ΦΠΑ. Αμέ τι νομίζατε, ότι θα έπαιρναν οι μάγκες ψιλοκοκό, πάνω από 400.000 ευρουλάκια για κάθε σπιτάκι! Ούτε από χρυσάφι να ήτανε! Η πλάκα είναι ότι δεν δόθηκε απάντηση ούτε στο ερώτημα: «Ξέρετε πόσα σπιτάκια από αυτά που υπερπληρώθηκαν, λειτουργούν;»! Τι το ψάχνεις ρε Βλάχο! Ο σκοπός ήταν να πέσουν τα εκατομμυριάκια στους κολλητούς και ποιος κυβερνητικός νοιάζεται για το αν γίνεται ανακύκλωση! Του βγάζω, πάντως, το καπέλο που σαν κόμπρα δεν φοράω! Κάρφωσε στο δόξα πατρί τον φουκαρά τον υφυπουργό: «Δεν μπορεί εσείς να κάνετε ότι δεν καταλαβαίνετε. Σε αυτόν τον τόπο, δεν υπάρχουν ονόματα;» Προφανώς όχι!

Αγκιστρωμένη και πιστή στον Σατανισμό και στη ΝΤΠ Ούρσουλα, επιμένει στο δόγμα “πόλεμος μέχρι τον τελευταίο Ουκρανό!”! Η πρόεδρος της Κομισιόν Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν επιμένει να δηλώνει ότι: «Η Ρωσία επιδιώκει την αποσταθεροποίηση των ευρωπαϊκών Δημοκρατιών». Και για να γίνει περισσότερο κατανοητό, πρόσθεσε ότι «η Ρωσία μας ...μισεί (!!!) και δεν είναι ώρα για διαπραγμάτευση!» Προπαγάνδα τύπου Γκέμπελς από το ιερατείο της ΕΕ, όπου το επαναλαμβανόμενο ψέμα γίνεται αλήθεια, για να μη φαίνεται το μίσος της Δύσης και ειδικά της ηττημένης στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο Γερμανίας, που έχει ξεπεράσει κάθε όριο. Δηλαδή μας θέλουν να πολεμάμε μέσω της δύστυχης Ουκρανίας, μέχρι τον τελευταίο Ουκρανό, παρ' ότι ξέρουν ότι η Ρωσία δεν μπορεί να ηττηθεί από την διεφθαρμένη παρέα του Ζελένσκι και επιμένουν σε κυρώσεις κατά της Μόσχας, χάνοντας τα τεράστια εμπορικά πλεονεκτήματα που προσφέρει η μεγαλύτερη ευρωπαϊκή χώρα σε έκταση και σε πληθυσμό. Η υποκρισία της ΕΕ δεν έχει όρια. Το ότι "δημοκρατική Δύση" παρενέβη αδιάντροπα και πραξικοπηματικά στις πρόσφατες εκλογές, τόσο στη Ρουμανία, όσο και στη Μολδαβία, για να αποτρέψει τη νίκη αντιδυτικών κομμάτων αλλά η περικύκλωση της Ρωσίας από τον Αρκτικό Κύκλο μέχρι την Μαύρη Θάλασσα με ένταξη νέων χωρών στο ΝΑΤΟ, δεν θεωρείται πρόκληση! Ο Ζελένσκι τιμά τους Ναζί! Απαγορεύεται να γίνει λόγος για το πραξικόπημα στην πλατεία Μαϊντάν το 2014, καθώς από τότε εγκαταστάθηκαν στο Κίεβο δυτικόφιλες δυνάμεις στην εξουσία, φτάνοντας ως τον απόλυτα εξαρτημένο Ζελένσκι; Και για να μην υπάρχουν αμφιβολίες για το που το πάει η παρέα του Κιέβου, η Ουκρανία επανα-κήδεψε τα επαναπατρισμένα λείψανα του διαβόητου στρατιωτικού ηγέτη Αντρίι Μελνίκ, επικεφαλής της Οργάνωσης Ουκρανών Εθνικιστών, που συνεργάστηκε με τους Ναζί κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο (όπως και της συζύγου του, Σοφία Φεντάκ). Τα λείψανα των δύο ενταφιάστηκαν εκ νέου τη Δευτέρα στο Εθνικό Στρατιωτικό Μνημειακό Κοιμητήριο κοντά στο Κίεβο, σε τελετή όπου παρέστη ο ίδιος ο Ζελένσκι και άλλοι Ουκρανοί αξιωματούχοι. Αυτούς στηρίζει η δημοκρατική Ευρώπη και το ιερατείο της ΕΕ… Είμαστε και ‘μεις σε πόλεμο! Και εμείς; Κυρίες και κύριοι εμείς, δια του υπόδουλου στις ΗΠΑ, τη Γερμανία και το Ισραήλ Μητσοτάκη, δηλώνουμε ντούκου στην κ. Ούρσουλα και διαλαλούμε ότι είμαστε σε πόλεμο με τη Ρωσία! Για το drone στη Λευκάδα – που καθ' ομολογία του υπουργού Άμυνας Δένδια ήταν ουκρανικό, χαρακτηρίζοντας το περιστατικό «πολύ σοβαρό» – απόλυτη σιωπή από τον πρωθυπουργό. Έψαξε ο υπουργός Εξωτερικών Γεραπετρίτης τον αντίστοιχο της Ουκρανίας Αντρέι Σίμπιχα για να ζητήσει εξηγήσεις, αλλά αυτός δεν σήκωνε το τηλέφωνο! Και μετά, για να μην έχουμε αμφιβολίες ότι η Ελλάδα είναι κανονική αποικία, ο Ναύαρχος Τζουζέπε Κάβο Ντραγκόνε, πρόεδρος της στρατιωτικής επιτροπής του ΝΑΤΟ, μας ενημέρωσε: “Συνηθίστε τα ουκρανικά drones, είστε μέρος του πολέμου”! Και εμείς ως μέρος του πολέμου, εκτελούμε τις εντολές για την απομάκρυνση των συστοιχιών Patriot από την Κάρπαθο και το Διδυμότειχο. Πάμε τώρα στην ουσία της ευρωπαϊκής προπαγάνδας που κοστίζει ακριβά στους Ευρωπαίους πολίτες. Ποιος διέκοψε την παροχή της ροής πετρελαίου και φυσικού αερίου από τη Ρωσία, με ανυπολόγιστες συνέπειες και χωρίς ασφαλείς εναλλακτικές λύσεις, ειδικά για την εξαρτημένη Ευρώπη που παραχώρησε στην Ασία το πλεονέκτημα, καθώς οι εξαγωγές των ρωσικών ενεργειακών προϊόντων στράφηκαν στην πολυπληθέστερη ήπειρο, όπου ζει και εργάζεται το 60% του παγκόσμιου πληθυσμού; Όπως αποκαλύφθηκε, η επιχείρηση ανατίναξης των αγωγών Nord Stream οργανώθηκε με αμερικανική καθοδήγηση, με εκτελεστική συμμετοχή από Νορβηγία, Πολωνία και Ουκρανία. Μάλιστα, ένας Ουκρανός ύποπτος για συμμετοχή στην ανατίναξη που είχε συλληφθεί στην Πολωνία, δεν εκδόθηκε στη Γερμανία που πήγε πάσο! Ακούσατε ποτέ την κ. Ούρσουλα να διαμαρτυρηθεί για την συμπεριφορά της Βαρσοβίας; «Το αίτημα των γερμανικών αρχών για την έκδοση δεν χρήζει εξέτασης», αναφέρεται στη δικαστική απόφαση της πολωνικής κυβέρνησης. «Η υπόθεση έκλεισε», σχολίασε στο Χ ο πρωθυπουργός Ντόναλντ Τουσκ προσθέτοντας ότι «η έκδοση του υπόπτου δεν είναι προς το συμφέρον της Πολωνίας»! Ασήκωτο δημοσιονομικό κόστος για την ΕΕ Ποιος πληρώνει το κόστος; Οι ευρωπαϊκές οικονομίες και ιδιαίτερα η εξωστρεφής Γερμανική βιομηχανία. Ύφεση, στασιμοπληθωρισμός, περικοπή κοινωνικών δαπανών, απειλητική αύξηση του χρέους, απολύσεις. Όπως μάλιστα προειδοποίησε η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα «το φάντασμα ενός νέου οικονομικού κραχ, πλανάται πλέον ανοιχτά πάνω από την Ευρώπη», αναφερόμενη σε μια πιθανή κρίση χρέους και βίαιη αναταραχή στις αγορές, την ώρα που η «ατμομηχανή» της ευρωπαϊκής οικονομίας, η Γερμανία βυθίζεται στη στασιμότητα. Αφού όμως φταίνε οι Ρώσοι, κανένα πρόβλημα για τις πολιτικές ελίτ, υπόδουλες σε διεθνή οικονομικά κέντρα (σ.σ. Μυστικές Λέσχες, Μασονία, WEF, Illuminati κλπ) που έχουν γίνει τα πραγματικά αφεντικά στις χώρες της Δύσης, επενδύοντας στον πόλεμο και την ανάπτυξη πολεμικών βιομηχανιών. Δυστυχώς ή ευτυχώς, έχουν προκαλέσει την οργή των πολιτών τους, καθώς η εμπιστοσύνη ειδικά απέναντι σε Μερτς, Μακρόν και Στάρμερ έχει πιάσει πάτο στις δημοσκοπήσεις, με καλπάζουσα άνοδο δεξιών και ακροδεξιών δυνάμεων. Και ακόμα δεν έχουμε δει τα χειρότερα...

Τι είναι το πολιτικό σκιάχτρο; Είναι η υπερβολική εκδοχή καρικατούρας μιας κατάστασης, ενός προσώπου ή ενός κόμματος, που παρουσιάζεται ως ο «πραγματικός» αντίπαλος, ακόμα κι αν δεν είναι Τι είναι το πολιτικό σκιάχτρο; Είναι η υπερβολική εκδοχή καρικατούρας μιας κατάστασης, ενός προσώπου ή ενός κόμματος, που παρουσιάζεται ως ο «πραγματικός» αντίπαλος, ακόμα κι αν δεν είναι. Δεν χρειάζεται αποχρώσεις και λεπτές διακρίσεις. Αρκεί να προβάλλεται ως αρκετά τρομακτικό ώστε να συσπειρώσει «τους δικούς μας» γύρω από τον φόβο. Η πραγματικότητα είναι σύνθετη, γεμάτη γκρίζες ζώνες και δύσκολα διλήμματα. Το σκιάχτρο όμως είναι ασπρόμαυρο. Δεν χρειάζεται η κυβέρνηση, επί παραδείγματι, να εξηγήσει γιατί η δική της οικονομική πολιτική δεν έφερε τα αποτελέσματα που υποσχέθηκε. Αρκεί να κεντρίζει μνήμες του παρελθόντος και να λέει ότι «ο άλλος θα την κάνει πολύ χειρότερα» – ακόμα κι όταν οι δύο πολιτικές έχουν συνέχειες και το πραγματικό διακύβευμα είναι η διατήρηση της εξουσίας και των λαφύρων της. Ο φόβος κινητοποιεί πολύ πιο αποτελεσματικά από την ελπίδα. Το σκιάχτρο μετατρέπει την ψήφο από πολιτική επιλογή σε πράξη αυτοάμυνας: «Δεν ψηφίζουμε τον Χ επειδή αποδείχθηκε καλός, αλλά επειδή, αν δεν τον ψηφίσουμε, θα έρθει ο άλλος, το σκιάχτρο». Κι όσο πιο μεγάλο και αποκρουστικό γίνεται το σκιάχτρο τόσο πιο μικρές και ασήμαντες φαίνονται οι αποτυχίες αυτού που ήδη κυβερνά. Όταν ο δημόσιος διάλογος περιστρέφεται γύρω από το αν ο αντίπαλος είναι «αντιπαθής» ή «επικίνδυνος», δύσκολα θα συζητηθούν η ακρίβεια, η διαφθορά, η κατάσταση στην Παιδεία και την Υγεία, η γραφειοκρατία, η παραγωγικότητα ή οι εθνικές υποχωρήσεις. Το σκιάχτρο δεν παρουσιάζεται απλώς ως λάθος, αλλά και ως ηθικό κακό. Άρα όποιος το πολεμά βρίσκεται αυτόματα «στο σωστό μέρος της Ιστορίας». Αυτό δίνει τεράστια ψυχολογική ικανοποίηση στους οπαδούς και μεταφέρει τη συζήτηση μακριά από την ουσία των πραγμάτων. Τα σκιάχτρα παραμένουν βασικά εργαλεία διακυβέρνησης. Δημιουργούν εχθρό, ενώνουν την «ομάδα μας», αποπροσανατολίζουν από τις δικές μας αποτυχίες και μετατρέπουν την πολιτική σε πόλεμο αντί για διαχείριση πραγματικών προβλημάτων. Η βολική επιστροφή στο παρελθόν επιτρέπει να μην ελεγχθεί το παρόν… Στην Ελλάδα τα έχουμε δει σε όλες τις εκδοχές τους. Κάθε φορά που αλλάζει η συγκυρία, το σκιάχτρο ράβεται με νέα ρούχα. Η μεγάλη παγίδα είναι ότι αυτή η μεθοδολογία δηλητηριάζει τελικά το ίδιο το πολιτικό σύστημα και τον δημόσιο βίο. Όταν η συζήτηση γίνεται γύρω από καρικατούρες, οι πραγματικές προκλήσεις μένουν στο περιθώριο. Οι πολίτες μαθαίνουν να μισούν τον «αντίπαλο», αντί να σκέφτονται κριτικά για τη θέση στην οποία ήδη βρίσκονται. Και το χειρότερο; Ακόμα κι όταν πέφτει το ένα σκιάχτρο, φτιάχνεται αμέσως ένα καινούργιο, διότι η μηχανή δεν σταματάει ποτέ…

Τη στιγμή που η Άγκυρα επαναφέρει με ολοένα πιο επιθετικό τρόπο το αναθεωρητικό δόγμα της «Γαλάζιας Πατρίδας», η κυβέρνηση Μητσοτάκη εξακολουθεί να κινείται ανάμεσα στη σιωπή, τη σύγχυση και τις διπλωματικές υπεκφυγές. Η καταστροφική πολιτική των «ήρεμων νερών» είναι ολοφάνερο ότι λειτουργεί ως το ιδανικότερο περιβάλλον για την κλιμάκωση της τουρκικής προκλητικότητας. Οι νέες δηλώσεις του Τούρκου υπουργού Άμυνας, Γιασάρ Γκιουλέρ, συνιστούν ακόμη ένα ευθύ μήνυμα αμφισβήτησης ελληνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων, με την ελληνική κυβέρνηση να αποφεύγει πεισματικά να διεθνοποιήσει αποφασιστικά το ζήτημα στους αρμόδιους διεθνείς οργανισμούς και στους ευρωπαϊκούς θεσμούς. Ο Γκιουλέρ όχι μόνο επανέφερε τη θεωρία της «Γαλάζιας Πατρίδας», αλλά δήλωσε κυνικά ότι η Τουρκία «υπερασπίζεται με μεγάλη αποφασιστικότητα τα δικαιώματα και τα συμφέροντά της πρωτίστως στο Αιγαίο, την Ανατολική Μεσόγειο και την Κύπρο». Παράλληλα, επέμεινε πως οι τουρκικές θέσεις «βασίζονται σε ιστορικά και νόμιμα θεμέλια». Σαν να μην έφταναν αυτά, επανέφερε ανοιχτά και το ζήτημα αποστρατιωτικοποίησης των ελληνικών νησιών, υποστηρίζοντας ταυτόχρονα ότι οι ελληνικές πρωτοβουλίες «δεν συνάδουν με τις σχέσεις καλής γειτονίας και το διεθνές δίκαιο», ενώ απείλησε ότι η Άγκυρα «δεν θα μείνει αδιάφορη σε καμία πρωτοβουλία που στοχοποιεί τα κυριαρχικά της δικαιώματα». Πρόκειται αναμφίβολα για μια εμπρηστική αναβάθμιση της τουρκικής ρητορικής, την ώρα που η Αθήνα… αμολά χαρταετό. Η κυβέρνηση, παρά τις αδιάκοπες τουρκικές προκλήσεις, αδυνατεί να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων, επιλέγοντας έναν χαμηλότονο χειρισμό που δημιουργεί όλο και περισσότερα ερωτήματα. Την ίδια στιγμή, η Άγκυρα εκμεταλλεύεται πλήρως το κλίμα αδράνειας, χτίζοντας βήμα-βήμα ένα επικίνδυνο αφήγημα διεκδικήσεων σε Αιγαίο και Ανατολική Μεσόγειο. Αν η κυβέρνηση εξακολουθήσει να αντιμετωπίζει τη «Γαλάζια Πατρίδα» ως ένα ακόμη επικοινωνιακό πυροτέχνημα της Άγκυρας, τότε πολύ σύντομα θα βρεθεί αντιμέτωπη με μια σκληρή γεωπολιτική πραγματικότητα που η ίδια εγκληματικά άφησε να γιγαντωθεί. Η Τουρκία νομιμοποιεί βήμα-βήμα τις αναθεωρητικές της αξιώσεις, θεσμοθετεί το αφήγημα της επεκτατικότητας και προετοιμάζει ολόκληρες γενιές πάνω σε αυτό το ανιστόρητο δόγμα. Το Μαξίμου δεν μπορεί να συνεχίσει να κρύβεται πίσω από ευχολόγια περί «διαλόγου» και «ήρεμων νερών» με την Άγκυρα να μιλά ανοιχτά για κυριαρχικά δικαιώματα στο μισό Αιγαίο, αποστρατιωτικοποίηση νησιών και «προστασία συμφερόντων» στην Ανατολική Μεσόγειο και την Κύπρο. Η κυβέρνηση οφείλει να ξυπνήσει τώρα, πριν βρεθεί στριμωγμένη στα σχοινιά, δημιουργώντας επικίνδυνα τετελεσμένα. "Δημοκρατία"

O Σταύρος Λυγερός αναλύει με τον γνωστό του τρόπο την επικαιρότητα στα ζητήματα Γεωπολιτικής Ο Σταύρος Λυγερός σχολιάζει τις τελευταίες εξελίξεις στην Ουκρανία και την επικίνδυνη κλιμάκωση της σύρραξης.