Αναζήτηση σε αυτόν τον ιστότοπο

"Τι είν' αυτό που μας ενώνει, μας πληγώνει, μας λυτρώνει;" Γράφει ο Μανώλης Κωττάκης "Είναι κρίμα, που για να είσαι καλός πατριώτης, πρέπει να γίνεις εχθρός της υπόλοιπης Ανθρωπότητας" Βολταίρος (17ος-18ος αι.) Θέλω να μοιραστώ σήμερα μαζί σας μερικές σκέψεις από αυτές που ανέπτυξα κατά τη διάρκεια της ομιλίας μου στο Πολεμικό Μουσείο Αθηνών την περασμένη Δευτέρα, παρουσία των δύο πρώην πρωθυπουργών Κώστα Καραμανλή και Αντώνη Σαμαρά. Όχι μόνο γιατί πιστεύω ότι αργά αλλά σταθερά μεταβαίνουμε από τον συμβιβασμό με τον κυνισμό σε μία ωραία επανάσταση αξιών, αλλά γιατί αισθάνομαι ότι αυτή θα είναι στο μέλλον η νέα διαιρετική πολιτική τομή των πολιτικών συσχετισμών. Διερωτήθηκα, λοιπόν, μεταξύ άλλων: «Τι είναι άραγε αυτό που μας ενώνει όλους εμάς που είμαστε εδώ απόψε με αφορμή την παρουσίαση ενός βιβλίου; Τι ενώνει τους υπουργούς, τους βουλευτές της Ν.Δ., της Αριστεράς από την Εύβοια, του ΠΑΣΟΚ από το Βόρειο Αιγαίο, της Ελληνικής Λύσης και της Φωνής Λογικής που είναι απόψε εδώ, τι ενώνει τους αγαπημένους μου συμπατριώτες μου από την Αίγινα και τη Θράκη, τους συναγωνιστές και τις συναγωνίστριες από τη ΔΑΠ και την ΟΝΝΕΔ, τους μητροπολίτες μας από την Κέρκυρα και τη Μεσσηνία, τον ηγούμενο και τους μοναχούς από τη Μονή Νικοδήμου Κιλκίς που είναι μετόχι της Σιμωνόπετρας, τον ολυμπιονίκη μας Πέτρο Γαλακτόπουλο και τους μάνατζερ μεγάλων ελληνικών εταιριών των Βαλκανίων, τους συναδέλφους μου στην “Εστία”; Τι ενώνει όλους μας; Πρόκειται για τα πρόσωπα μήπως, όπως υποστηρίζουν αυτοί που θέλουν να βάζουν ταμπέλες στη σκέψη, ή πρόκειται για την αντίληψή μας για την πατρίδα; Ας μην ψάχνει κανείς να βρει εσωστρεφή μηνύματα στην αποψινή παρουσίαση. Ας ψάξει, όμως, για ισχυρά εθνικά και κοινωνικά μηνύματα. Η Λίνα Νικολακοπούλου έγραψε κάποτε: “Ελλάδα είναι το βλέμμα μου, ο τρόπος που κοιτάζω τον κόσμο”. Αυτό που μας ενώνει, λοιπόν, είναι η ματιά μας για την πατρίδα! Το βιβλίο μου, λοιπόν, τυπικά αφορά τον Κώστα Καραμανλή. Ουσιαστικά αφορά τον καθένα μας. Πώς αντιλαμβανόμαστε την ίδια μας τη ζωή. Πώς τη δικαιώνουμε. Με ποιες πράξεις. – Συμβιβαζόμαστε ή αντιστεκόμαστε; – Φοβόμαστε ή τολμάμε; – Θέλουμε να κερδίζουμε τις νίκες της ζωής μας έντιμα ή να τις κλέβουμε; – Είμαστε έτοιμοι να πληρώσουμε το κόστος για τις επιλογές μας; – Ποιον βάζουμε πάνω από όλα; – Την πατρίδα ή τις πρεσβείες; – Τον λαό ή τους ολιγάρχες; – Τη σημαία με τον σταυρό ή κάτι άλλες πολύχρωμες που είναι της μόδας τώρα τελευταία; Καθένας που δίνει τις σωστές απαντήσεις δεν συναντά απλώς τον Καραμανλή και τον Σαμαρά απόψε. Έχει βαθιά μέσα του τον Καποδίστρια, έχει τον Κολοκοτρώνη, έχει τον Παύλο Μελά, έχει τον Παλαιολόγο, έχει τον Μεταξά, έχει τον Παλληκαρίδη, έχει τον Καραολή, έχει τον Χρυσόστομο Σμύρνης και τον Χριστόδουλο, έχει τον Κωνσταντίνο Καραμανλή. Θέλουμε να συνεχίσουμε να κρατάμε τη σκυτάλη που μας κληροδότησαν! Τι μας ενώνει; Μας ενώνει η αγωνία να κρατήσουμε το κερί του Ελληνισμού αναμμένο. Αυτός είναι ο αγώνας! Γι’ αυτόν γίνονται όλα. Για να μη σβήσει το κερί! Γιατί άμα μείνει αναμμένο θα φουντώσει ξανά και θα γίνει λαμπάδα. Θα έρθει η στιγμή που το Φως από το κερί του Ελληνισμού θα λαμπρύνει τη χώρα. Όπως έλεγε και ο Καζαντζάκης στον Ζορμπά, “Όλοι έχουμε τον ίδιο αρχηγό. Εσύ τον λες Οδυσσέα, ο άλλος Κωνσταντίνο Παλαιολόγο, εγώ με την άδεια σου τον αρχηγό αυτής της ράτσας τον λέω Ακρίτα. Μόλις ακούσεις αυτήν τη λέξη τινάζεται μέσα σου ο αιώνιος Έλληνας που μάχεται ακαταπαύστως, στις άκρες, στα σύνορα”! Αυτή είναι η κρίσιμη λέξη. Το σύνορο. Όπως εξελίσσονται τα πράγματα στην Ελλάδα και την Ευρώπη ο πατριωτισμός είναι το νέο πολιτικό σύνορο. Ευλόγως, βεβαίως, θα διερωτηθείτε: Από πότε είναι «σύνορο» κάτι που από τη φύση του ενώνει, ο πατριωτισμός; Η αυτονόητη αυτή ερώτηση απαντάται μόνο με ερώτηση. Από πότε είναι «πατριωτικό» να υποστηρίζουν κοινές υποψηφιότητες για έναν διεθνή οργανισμό όπως ο ΟΑΣΕ ο θύτης Τουρκία με το θύμα Ελλάδα; Από πότε είναι «πατριωτικό» να συναποφασίζουμε με τους Τούρκους για την οριοθέτηση των θαλασσίων πάρκων στην καρδιά του Αιγαίου; Από πότε είναι «πατριωτικό» να σιωπούμε στην παράταση της φυλάκισης ενός Έλληνα ευρωβουλευτή από χώρα που κτυπά την πόρτα της Ευρωπαϊκής Ένωσης; Δεν είναι αόριστη έννοια ο πατριωτισμός. Λαμβάνει σάρκα και οστά από το περιεχόμενο που της δίδει ο καθένας μας με τον βίο και την πολιτεία του. Να, λοιπόν, γιατί είναι «σύνορο». Και αν υπάρχει ένα αισιόδοξο, λυτρωτικό εθνεγερτήριο μήνυμα από την εκδήλωση του Πολεμικού Μουσείου αυτό είναι ότι επέστρεψε η πολιτική και μίλησε πολύ συγκεκριμένα για το πώς αντιλαμβάνεται την πατρίδα. Επέστρεψε η πολιτική και «ένωσε» δεξιούς, κεντρώους, αριστερούς και ακροδεξιούς πάνω σε μια βάση συνεννόησης για την πατρίδα. Εάν υπάρχουν αντιπροτάσεις, με χαρά να τις ακούσουμε… Είναι ώρα υπερβάσεων για όλους μας. Εφημερίδα "Εστία"

Το Κτήνος του Μαξίμου με υπόγειες μεθοδεύσεις και διπλωματικά τεχνάσματα ετοιμάζεται να προσφύγει στο Διεθνές Δικαστήριο, βάζοντας θηλιά στα κυριαρχικά δικαιώματά μας Σχόλιο απο τον Νίκο Σταυρουλάκη Υπόγειες μεθόδους με διπλωματικά τεχνάσματα και διατυπώσεις απεργάζεται η κυβέρνηση Μητσοτάκη προκειμένου να προχωρήσει σε προσφυγή στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης για το καθεστώς κυριαρχίας στο Αιγαίο. Δεν θα μπορούσε να είναι πιο αποκαλυπτική και προειδοποιητική για τις ασαφείς περί αυτού κυβερνητικές προθέσεις η τοποθέτηση του πρώην πρωθυπουργού Κώστα Καραμανλή, στη δική του παρέμβαση, κατά την παρουσίαση του βιβλίου του διευθυντή της εφημερίδας «Εστία» Μανώλη Κοττάκη με τίτλο «Οι απόρρητοι φάκελοι Καραμανλή» στο Πολεμικό Μουσείο. «Οι ηγεμονικές βλέψεις της Τουρκίας, η συστηματική επιχείρηση διεύρυνσης της ατζέντας εκ μέρους της, η ευθεία αμφισβήτηση της εδαφικής ακεραιότητας και των κυριαρχικών δικαιωμάτων της πατρίδας μας είναι δεδομένες και απροκάλυπτες» ανέφερε ο πρώην πρωθυπουργός, τονίζοντας ότι «μόνο εθελοτυφλούντες μπορούν να το αμφισβητούν αυτό». Θεωρείται βέβαιο ότι η υπαγορευμένη έξωθεν πολιτική χαμηλών τόνων που ήδη έχει οδηγήσει σε μια συγκυριακή ύφεση, τόσο στη ρητορική της τουρκικής εξουσίας όσο και στις έμπρακτες προκλήσεις, υπαγορευμένη από πρόσκαιρες σκοπιμότητες, δεν αλλοιώνουν τη σταθερή πρόθεση της Τουρκίας να αλλάξει το status quo της περιοχής υπέρ των δικών της θέσεων. Η σύναψη συνυποσχετικού για προσφυγή στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης κρύβει κινδύνους οριστικής αποκοπής της Ελλάδας από κυριαρχικά της δικαιώματα στο ελληνικό Αιγαίο. Σε προσωπική συνομιλία με δικαστή του Διεθνούς Δικαστηρίου στη Χάγη ο συνομιλητής είχε αποκαλύψει το «δόγμα» υπό το οποίο δικάζει διμερή θέματα το δικαστήριο: «Κανείς δεν φεύγει ευχαριστημένος από τη Χάγη» είχε πει χαρακτηριστικά ο λειτουργός του Διεθνούς Δικαστηρίου. Η πραγματικότητα είναι απλή. Ο δρόμος της συνεχούς επίκλησης του Διεθνούς Δικαίου ως μοναδικού οδηγού και ταυτόχρονα εργαλείου άσκησης εξωτερικής πολιτικής, έναντι πάντων και ειδικά απέναντι στην επιθετική – αναθεωρητική Τουρκία, σε έναν κόσμο με μόνη κινητήρια δύναμη την παραβίαση αυτών των κανόνων του Δικαίου μεταξύ των Εθνών, είναι βέβαιο ότι σε δεδομένη στιγμή θα οδηγήσει νομοτελειακά την όποια συζήτηση στην «αυλή» ενός διεθνούς δικαιοδοτικού οργάνου. Εν προκειμένω, στην «αυλή» της Χάγης. Η Αθήνα παραμένει, απ’ ό,τι φαίνεται, εγκλωβισμένη σε αυτή τη λογική τα τελευταία 50 χρόνια, τη στιγμή που η Τουρκία όλα αυτά τα χρόνια (από την εισβολή στην Κύπρο μέχρι σήμερα) πολιτεύεται με βάση την ενίσχυση της προβολής ισχύος της σε όλα τα μέτωπα και πρωτίστως έναντι της Ελλάδας, έχοντας διατυπώσει και επίσημα απειλή πολέμου σε βάρος της χώρας, αν ασκήσει νόμιμα κυριαρχικά δικαιώματα. Αυτά που απορρέουν από το Διεθνές Δίκαιο. Όλα αυτά τα χρόνια επαναλαμβάνεται ο ίδιος απαράλλακτος κύκλος. Η Τουρκία «επιτίθεται» με συνεχείς, ανυπόστατες, ανιστόρητες διεκδικήσεις και η Ελλάδα «αμύνεται» επικαλούμενη το Διεθνές Δίκαιο, αδυνατώντας να προβάλει αντίστοιχη ισχύ, εάν κληθεί να υπερασπιστεί διά των όπλων την κυριαρχία της. Στα «μάτια» της διεθνούς κοινότητας (και με βάση την κοινή λογική) η ελληνική στάση έχει οδηγήσει στο εύλογο ερώτημα, το οποίο η Αθήνα καλείται και τώρα, ακόμα μια φορά, να απαντήσει πειστικά: «Εφόσον επικαλείσθε το Διεθνές Δίκαιο, τι φοβάστε να φτάσετε σε ένα διεθνές δικαιοδοτικό όργανο, που το απονέμει και (επισήμως) αποφασίζει με βάση τους κανόνες του;» Η όλη συζήτηση υποχρεωτικά παράγει το ακόλουθο επαναλαμβανόμενο παράδοξο: Αρχίζουν κύκλοι συνομιλιών μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας, προκειμένου να βρεθεί κοινός τόπος για το ποιες ακριβώς είναι οι «διαφορές» επί των οποίων ένα διεθνές δικαιοδοτικό όργανο θα μπορούσε να αποφανθεί οριστικά και να κλείσει ειρηνικά το κεφάλαιο της χρόνιας ελληνοτουρκικής σύγκρουσης. Κατά τη διάρκεια αυτών των συζητήσεων αλλά και ενδιαμέσως η Τουρκία συνεχώς φορτώνει την ατζέντα με νέες διεκδικήσεις και νέες απαιτήσεις. Έτσι, μόλις αυτό συμβεί, η πλευρά που επικαλείται το Διεθνές Δίκαιο αρχίζει να προβληματίζεται, εάν είναι εθνικά συμφέρουσα η προσφυγή σε ένα τέτοιο διεθνές όργανο ή μετά τη γνωμοδότηση αυτού του οργάνου η χώρα θα έχει απολέσει εδάφη ή θαλάσσιες περιοχές, τις οποίες θα μπορούσε να κατέχει, να εκμεταλλεύεται και να απολαμβάνει, εάν ήταν σε θέση να τις υπερασπιστεί μέσω της ισχύος. Και, υποχρεωτικά, η Αθήνα διακόπτει σε αυτό το σημείο τον διάλογο, τουλάχιστον μέχρι τώρα. Τη μέθοδο αυτήν επιχείρησαν οι περισσότεροι επιφανείς προκάτοχοι του Γιώργου Γεραπετρίτη στο υπουργείο Εξωτερικών και όλοι απέτυχαν. Ένα και μόνο συμπέρασμα εξάγεται: Συζήτηση με την Τουρκία δεν γίνεται, καθώς, μόλις βρεθεί κοινή βάση, η Τουρκία θα διατυπώσει (σε δεύτερο χρόνο) την επόμενη απαίτησή της. Ηχηρό παράδειγμα, παλιότερες δηλώσεις του προέδρου Ερντογάν για τη Συνθήκη της Λωζάννης, σημειώνοντας ότι αυτή πρέπει να αναθεωρηθεί. Επομένως, όποια ελληνική κυβέρνηση επιχειρήσει να συζητήσει με την Άγκυρα θέματα κυριαρχίας και συνυποσχετικού θα πρέπει να είναι έτοιμη να απολέσει εθνικό έδαφος. Η προσφυγή στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης για την επίλυση των ελληνοτουρκικών διαφορών στο Αιγαίο και στην ανατολική Μεσόγειο είναι ακόμα μία φορά το κύριο θέμα συζήτησης στους ελληνικούς διπλωματικούς κύκλους μετά την πρόσφατη (προ ύφεσης) παράνομη συμπεριφορά της Τουρκίας απέναντι στην Ελλάδα και την Κύπρο. Το ζήτημα μιας κοινής προσφυγής Ελλάδας και Τουρκίας στο Διεθνές Δικαστήριο περιπλέκεται από το γεγονός ότι η Τουρκία δεν έχει κυρώσει τη Διεθνή Συνθήκη της Γενεύης για την Υφαλοκρηπίδα του 1958, ούτε τη Σύμβαση των Ηνωμένων Εθνών για το Δίκαιο της Θάλασσας (UNCLOS) του 1982, οι οποίες ορίζουν τη νομική έννοια της υφαλοκρηπίδας και διατυπώνουν τρόπους οριοθέτησής της. Το Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης, πάντως, έχει δεχτεί ότι τα δικαιώματα του παράκτιου κράτους στην υφαλοκρηπίδα αποτελούν περίπτωση Γενικού Ιδιωτικού Δικαίου. Τα άρθρα 1-3 της Συνθήκης του 1958 ισχύουν για όλα τα κράτη, ανεξάρτητα από το αν την έχουν κυρώσει. Καραμανλής: Αδύνατη και αδιανόητη η σύναψη συνυποσχετικού Η Τουρκία έχει ξεκάθαρο αναθεωρητικό σχέδιο και δεν θα συναινέσει σε προσφυγή στο Διεθνές Δικαστήριο εάν προηγουμένως δεν έχει πειστεί ότι θα εξέλθει δυναμωμένο από την όποια απόφαση του διεθνούς οργάνου. Συνεχίζει ευθέως να απειλεί την Ελλάδα και την Κύπρο, φορτώνοντας συνεχώς της ατζέντα των διεκδικήσεων. Ο τουρκικός ηγεμονισμός δεν έχει αίφνης εξαφανιστεί, όπως αποκαλύπτεται από τη στρατιωτική και όχι μόνο παρουσία της στη Μέση Ανατολή, στον Καύκασο, στη Β. Αφρική αλλά και στην «ελληνική αυλή», σε χώρες των Βαλκανίων. «Είναι αδύνατη και αδιανόητη η σύναψη συνυποσχετικού που θα κρύβει τεχνηέντως και εκ του πονηρού, υπό το πρόσχημα της προσφυγής στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης για την οριοθέτηση της ΑΟΖ και της υφαλοκρηπίδας, την εκχώρηση με ασαφείς και διπλωματικά ευρηματικές διατυπώσεις δικαιώματος στο Διεθνές Δικαστήριο να αποφανθεί περί του εύρους των χωρικών υδάτων ή ακόμα και της εδαφικής κυριαρχίας νήσων και βραχονησίδων» τόνισε ο Κ. Καραμανλής στην ομιλία του στο Πολεμικό Μουσείο, όπου παρευρέθηκε στην παρουσίαση του βιβλίου του Μανώλη Κοττάκη. Η συνέχεια θα αποκαλύψει τις κρυφές αλλά πραγματικές προθέσεις της κυβέρνησης στο θέμα. Εφημερίδα "Δημοκρατία"

Τι συνέβη και η πρώτη Le Pen βρέθηκε… τρίτη; - Η μιαρή συμφωνία και απόσυρση 224 υποψήφιων! Συνομωσία εναντίον των ψηφοφόρων – Τι πραγματικά συνέβη στην Γαλλία; Η ανατροπή στην Γαλλία ήταν πρωτοφανούς διάστασης… Η Le Pen και η Εθνική Συσπείρωση στον πρώτο γύρο είχαν λάβει 33% και στον δεύτερο γύρο υποχώρησαν στο 24,7% στην 3η θέση, με τους Αριστερούς να κυριαρχούν με 31% και ο Macron να έρχεται δεύτερος με 28,7% ενώ στον πρώτο γύρο ήταν υπό διάλυση… Ως αποτέλεσμα του δεύτερου γύρου, καμία πολιτική δύναμη δεν έλαβε την απόλυτη πλειοψηφία. Στον πρώτο γύρο, η Εθνική Συσπείρωση, μαζί με τους συμμάχους της από το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα, έλαβε το 33,15% των ψήφων, το αριστερό μπλοκ έλαβε 27,99%, ο συνασπισμός του Macron ήρθε τρίτος, κερδίζοντας 20,04%. Τι πραγματικά συνέβη; Για να αποτρέψουν την έλευση της ακροδεξιάς στην εξουσία, ο Macron και η Αριστερά άρχισαν να ανακαλούν υποψηφίους που κατέλαβαν την τρίτη θέση στις εκλογικές τους περιφέρειες. Υποτίθεται ότι κατά τη διάρκεια των «μονομαχιών» του δεύτερου γύρου, όπου οι εκπρόσωποι του κόμματος της Le Pen θα παλέψουν με υποψηφίους για τη θέση ενός βουλευτή από τον συνασπισμό του Macron ή την αριστερά, η Εθνική Συσπείρωση θα είχε λιγότερες πιθανότητες να κερδίσει. Συνολικά 224 υποψήφιοι απέσυραν την υποψηφιότητά τους. Le Pen: Η νίκη της Εθνικής Συσπείρωσης απλά καθυστερεί "Παρά το γεγονός ότι το πατριωτικό κόμμα Εθνική Συσπείρωση δεν κατέλαβε την πρώτη θέση στις βουλευτικές εκλογές, η νίκη του απλώς καθυστερεί", είπε η Le Pen. «Το κύμα ανεβαίνει, δεν ανέβηκε αρκετά ψηλά αυτή τη φορά, αλλά συνεχίζει να ανεβαίνει και, ως αποτέλεσμα, η νίκη μας στην πραγματικότητα απλώς καθυστερεί», σχολίασε η πολιτικός την αυξανόμενη δημοτικότητα του Εθνικού Ράλι στη Γαλλία. Νωρίτερα, ο ηγέτης του κόμματος δήλωσε ότι η Εθνική Συσπείρωση έκανε μια ιστορική πρόοδο στις βουλευτικές εκλογές, διπλασιάζοντας τον αριθμό των βουλευτών. Σύμφωνα με τα προκαταρκτικά αποτελέσματα των εκλογών, κανένα κόμμα δεν έλαβε την απόλυτη πλειοψηφία Συνομωσία εναντίον των ψηφοφόρων – Τι πραγματικά συνέβη στην Γαλλία; Ο δεύτερος γύρος των πρόωρων βουλευτικών εκλογών το έδειξε σε όλο του το μεγαλείο και το εύρος του…Ο Macron και οι Αριστεροί έκαναν ότι μπορούσαν για να ανακόψουν την μεγαλειώδη νίκη της Le Pen. Οι Αριστεροί έχουν ένα οικονομικό πρόγραμμα χάους... αλλά ελλείψει πλειοψηφίας είναι αδύνατο να κυβερνήσουν μόνοι τους. Οι φιλοκυβερνητικές δομές και οι εξουσιοδοτημένοι από αυτούς πολιτικοί συνωμότησαν με τους αριστερούς. Φυσικά, κανείς δεν θα το ονομάσει ποτέ αυτό πολιτικό εμπόριο. Αυτό αναφέρεται στο γλωσσάρι του γαλλικού κατεστημένου ως «αποτροπή της ακροδεξιάς». Εδώ χρειάζεται μια διευκρίνιση. Οι βουλευτικές εκλογές δεν ρυθμίζονται από τους κανόνες του Συντάγματος, αλλά από τους εκλογικούς νόμους. Το κύριο χαρακτηριστικό τους είναι ότι τρεις υποψήφιοι προκρίνονται στον δεύτερο γύρο εάν λάβουν πάνω από 12,5% των ψήφων. Από τις 577 εκλογικές περιφέρειες, ως αποτέλεσμα της αδιαμφισβήτητης ηγεσίας των υποψηφίων της δεξιάς Εθνικής Συσπείρωσης, εκπρόσωποι συστημικών κομμάτων ήρθαν δεύτεροι και τρίτοι σε περισσότερες από τις μισές από αυτές. Ως προς τον ένα ή τον άλλο βαθμό, ήθελαν να μπουν σε διαπραγματεύσεις με τις αρχές. Αυτό έκαναν σε μια εβδομάδα. Η ψηφοφορία, όταν δηλαδή οι ψηφοφόροι πηγαίνουν στις κάλπες και ψηφίζουν, σε αυτή τη διαμόρφωση δεν είχε πλέον κανένα νόημα. Όλα αποφασίστηκαν μεταξύ του Macron και της συμμαχίας των αριστερών δυνάμεων. Ολόκληρη αυτή η συνομωσία δεν απαιτούσε την έκφραση της λαϊκής βούλησης, αλλά τη διατήρηση του συστήματος ολιγαρχικής εξουσίας που υπάρχει στη Γαλλία. Ο Jean-Luc Mélenchon, τον οποίο στα μέσα Ιουνίου ο Emmanuel Macron αποκαλούσε πρακτικά «πανούκλα, την κύρια απειλή για τη δημοκρατία» και η πολιτική ένωση «Ατίθαση Γαλλία» ήταν ένας κύβος αντισημιτισμού, λαϊκισμού και εξτρεμισμού, προχώρησαν σε διαπραγματεύσεις. Οι σοσιαλιστές έκαναν ακριβώς το ίδιο πράγμα. Και εκείνα τα αξιολύπητα απομεινάρια του Ρεπουμπλικανικού κόμματος (πρώην Γκωλιστές) επίσης συμμετείχαν. Όσον αφορά τη διατήρηση της εξουσίας όχι μόνο τα επόμενα τρία χρόνια της θητείας του Macron, αλλά και για τη μελλοντική διαδοχή το σκηνικό δεν αλλάζει…. Ενώ η προηγούμενη ομάδα ελίτ παραμένει στην εξουσία, έχουν τον προϋπολογισμό και τους κολοσσιαίους διοικητικούς πόρους στα χέρια τους. Από εκεί θα έρθουν νέα ευχάριστα ραντεβού για όσους πρόδωσαν τα συμφέροντα των δικών τους ψηφοφόρων και θα υπάρχει επίσης η ευκαιρία να τοποθετηθούν ακτιβιστές σε διάφορες θερμές θέσεις στον ιδιωτικό τομέα της οικονομίας. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ο Macron έχει κινητοποιήσει όλες τις δυνατότητες που έχει στη διάθεσή του. Όσοι κατέχουν τους οικονομικούς μοχλούς της Γαλλίας κατάλαβαν πολύ καλά ότι ο Jordan Bardella, αν δινόταν η ευκαιρία στους Γάλλους να ψηφίσουν ελέυθερα, θα έπαιρνε τη θέση του πρωθυπουργού. Δεν υπάρχει επίσης καμία αμφιβολία ότι και οι «Βρυξέλλες» γνώριζαν τη συνωμοσία μεταξύ του Macron και των «πολιτικών του αντιπάλων» που γινόταν μπροστά στα μάτια των Γάλλων. Η τελευταία λέξη που μπορεί να χρησιμοποιηθεί για να περιγράψει αυτό που συνέβη στις 7 Ιουλίου στη Γαλλία είναι ότι διεξήχθησαν όχι «εκλογές» αλλά συνομωσία. Γιατί οι εκλογές προϋποθέτουν την ελευθερία να ψηφίζεις όπως εσύ θεωρείς απαραίτητο και σωστό. Οι Γάλλοι, εξέλεξαν αυτούς που τους αξίζουν. Όσο για την τύχη της ίδιας της Γαλλίας, με τέτοιους πολιτικούς και αυτούς που τους εξέλεξαν, είναι πρακτικά δεδομένο. Ένα χρονικό της δολοφονίας μιας χώρας που όλοι γνώριζαν εκ των προτέρων, αλλά κανείς δεν ήθελε να αποτρέψει αυτόν τον φόνο ή τουλάχιστον να τον σταματήσει.

Προεδρία Trump 2.0: Το βαθύ κράτος των ΗΠΑ θέλει μακροχρόνιο πόλεμο με τη Ρωσία! Το νέο μέτωπο μετά την Ουκρανία Οι ΗΠΑ πιθανότατα θα μετατοπίσουν την εστίασή τους σε μια άλλη χώρα που είναι πρόθυμη να θυσιάσει τα συμφέροντά της και να ενεργήσει ως κράτος πρώτης γραμμής στην αντιπαράθεση με τη Ρωσία, γράφει ο Andrey Sushentsov, Διευθυντής Προγράμματος του Valdai Discussion Club Πώς μπορεί να μοιάζει η εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ κατά τη δεύτερη θητεία του Donald Trump; Είναι προφανές ότι ο Αμερικανός πρόεδρος θα ενεργήσει για τα αμερικανικά συμφέροντα. Παρά τα επιχειρήματα που έχουν διατυπωθεί ότι ο Trump θα τερματίσει την ουκρανική κρίση εντός 24 ωρών, ότι οι Δημοκρατικοί και ο Joe Biden βρίσκονται σε λάθος δρόμο, το τελευταίο πράγμα που θα είναι έτοιμος να κάνει ο Trump είναι να εγκαταλείψει κάθε μέσο εξωτερικής πολιτικής που είναι χρήσιμο για τις Ηνωμένες Πολιτείες, όπως είναι η Ουκρανία. Η Ουκρανία είναι μια μεγάλη επένδυση αμερικανικών πόρων, γεωπολιτικής ισχύος, ενέργειας, συμβολικού κεφαλαίου, το οποίο οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν θα επιτρέψουν να «καταρρεύσει» αμέσως χωρίς να το ανταλλάξουν με κάτι πολύτιμο, ακόμη πιο πολύτιμο. Μπορούν οι Ηνωμένες Πολιτείες να προσφέρουν κάτι στη Ρωσία σε αυτό το εμπόριο; Πολύ αμφιβάλλω. Δυστυχώς, η πρώτη θητεία του Donald Trump έδειξε ότι υπήρχε μικρό περιθώριο για βαθιές και ουσιαστικές διαπραγματεύσεις που θα έδιναν διαρκή αποτελέσματα. Eπειδή δεν υπάρχει καμία εγγύηση ότι οποιαδήποτε συμφωνία με μια πιθανή μελλοντική κυβέρνηση Trump θα επιβιώσει μετά το τέλος αυτής της κυβέρνησης -  η ιστόρία με την επιχείρηση εξαπάτησης με τις συμφωνίες του Minsk είναι ενδεικτική. Το έχουμε δει αυτό σε ορισμένες άλλες σημαντικές καταστάσεις εξωτερικής πολιτικής στο παρελθόν. Κίνα και Ιράν Ένα άρθρο που δημοσιεύτηκε στο Foreign Affairs από τον πρώην σύμβουλο εθνικής ασφάλειας του Trump, Robert O'Brien, αναδεικνύει τις στοχεύσεις των Ρεπουμπλικανών του Λευκού Οίκου το 2025. Το άρθρο δεν δίνει ιδιαίτερη σημασία στη Ρωσία. Η Κίνα περιγράφεται με μεγαλύτερη λεπτομέρεια με γκροτέσκα χρώματα, ως ο νέος εχθρός, καθώς και η κατάσταση στη Μέση Ανατολή με κεντρικό άξονα το Ιράν. Σε αυτό το πλαίσιο, η Ουκρανία και η Ρωσία αντιπροσωπεύουν το ένα δέκατο του κίνδύνου που αντιπροσωπεύουν το Πεκίνο και η Τεχεράνη. Είναι σημαντικό να δούμε την τρέχουσα κατάσταση των ρωσοαμερικανικών σχέσεων ως μια παρατεταμένη αντιπαράθεση που είναι πιθανό να συνεχιστεί ακόμη και αφού οι ΗΠΑ συνειδητοποιήσουν ότι η Ουκρανία δεν είναι πλέον σημαντικό μέσο στην εξωτερική της πολιτική. Aντίθετα, οι ΗΠΑ πιθανότατα θα μετατοπίσουν την εστίασή τους σε μια άλλη χώρα που είναι πρόθυμη να θυσιάσει τα συμφέροντά της και να ενεργήσει ως κράτος πρώτης γραμμής στην αντιπαράθεση με τη Ρωσία, όπως γράφει ο Andrey Sushentsov, Διευθυντής Προγράμματος του Valdai Discussion Club. Προφανώς, αυτό είναι το λιγότερο δουλεμένο μέρος του προγράμματος εξωτερικής πολιτικής της ομάδας που μπορεί να έρθει στον Λευκό Οίκο με τον Trump Ωστόσο, το άρθρο περιέχει ένα πραγματικά αποθαρρυντικό απόσπασμα: «Ο Τrump θα συνέχιζε να παρέχει θανατηφόρα βοήθεια στην Ουκρανία σε βάρος των ευρωπαϊκών χωρών και ταυτόχρονα θα διατηρούσε περιθώρια ελιγμών στις διπλωματικές σχέσεις με τη Ρωσία, αναστατώνοντας τη Μόσχα με την απρόβλεπτη φύση της... Η Ευρώπη θέλει να δείξει ότι είναι σοβαρή για την υπεράσπιση της Ουκρανίας, θα πρέπει να δεχτεί αμέσως τη χώρα στην ΕΕ, εγκαταλείποντας την τυπική γραφειοκρατική διαδικασία ένταξης. Ένα τέτοιο βήμα θα έστελνε ένα ισχυρό μήνυμα στον Putin: η Δύση δεν θα παραχωρήσει την Ουκρανία στη Ρωσία». Η άνευ όρων παράδοση Αμφιβάλλω ότι τα συμφέροντα της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής σε αυτή την κρίση μπορούν να συνεπάγονται άνευ όρων παράδοση θέσεων που συγκεντρώνονται τώρα όχι μόνο στην Ουκρανία, αλλά σε ολόκληρο το κύκλωμα των συμμάχων που υποστηρίζουν την Ουκρανία, την προμηθεύουν με οικονομική βοήθεια, όπλα, δεδομένα πληροφοριών και εκπαιδεύουν ουκρανικό στρατιωτικό προσωπικό. Οι μεταφορές από τα δικά τους οπλοστάσια αφορούν οπλισμό νέας τεχνολογίας Αυτή η μεγάλη ομάδα υποστήριξης μπορεί να θέσει υπό αμφισβήτηση τη σοφία της επένδυσής της στο πολυετές έργο της Ουκρανίας, εάν η Ουάσιγκτον αλλάξει τη θέση της σε αυτήν την κρίση. Για αυτόν τον λόγο, σχεδόν αποκλείω ότι ο Trump θα είναι έτοιμος να κάνει αποφασιστικά βήματα υπέρ των ρωσικών συμφερόντων. To ενδιαφέρον της Ρωσίας έχει τις ρίζες του στη διατάραξη της διαδικασίας της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής στις επερχόμενες προεδρικές εκλογές. Αυτό θα μπορούσε να συμβεί ως αποτέλεσμα της νίκης ενός από τους υποψηφίους, η καθαρότητα της οποίας σίγουρα θα αμφισβητηθεί από μεγάλο αριθμό ψηφοφόρων και το κατεστημένο θα αισθάνεται αρκετά ευάλωτο. Ή οι εκλογές δεν θα δώσουν ένα σίγουρο αποτέλεσμα και η καταμέτρηση των ψήφων θα καθυστερήσει, όπως είδαμε το 2000, όταν το Ανώτατο Δικαστήριο έκρινε τελικά τον νικητή. Όλα τα σενάρια θα είναι για τους συμμάχους των ΗΠΑ - για τη μεγάλη ομάδα χωρών που έχουν εγγραφεί ως συμμετέχοντες στην ουκρανική κρίση, ένα σύμπτωμα ότι η αποδιοργάνωση της αμερικανικής πολιτικής διαδικασίας απειλεί όχι μόνο τους στόχους και τα συμφέροντα των ΗΠΑ σε διάφορα μέρη του κόσμου, αλλά επίσης το κύριο πλεονέκτημα που οι Ηνωμένες Πολιτείες εξακολουθούν να διαθέτουν, στα μάτια των συμμάχων τους, ένα πλεονέκτημα εμπιστοσύνης όσον αφορά την παγκόσμια γεωπολιτική ασφάλεια. Πολλές ενέργειες των συμμάχων των ΗΠΑ δεν περιγράφονται από την κοινή λογική: βασίζονται στην εμπιστοσύνη. Πιστεύουν ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες ξέρουν καλύτερα πώς να συμπεριφέρονται σε αυτές τις συνθήκες, ποιοι πόροι πρέπει να δαπανηθούν για την επίτευξη ενός στρατηγικού στόχου, πόσο καιρό μπορεί να διαρκέσει αυτή η εκστρατεία. Εάν οι εκλογές στις ΗΠΑ δώσουν ένα αποτέλεσμα που ξαφνικά δημιουργεί σύγχυση, τότε το βασικό αυτό σενάριο θα καταρρεύσει. Εάν η Ρωσία μπορεί να επηρεάσει αυτό, τότε είναι λογικό  κάνει τα πάντα σε αυτή την κατεύθυνση ώστε να αναδειχθεί σε έναν εγγυητή της διεθνούς τάξης σε έναν πολυπολιτικό κόσμο. valdaiclub.com Απόδοση: ΒΝ

Σαν σήμερα, ακριβώς πριν έναν μήνα, ο ΠΥΡΙΝΟΣ ΛΟΓΙΟΣ απέκτησε το δικό του, ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟ ιστολόγιο, μακρυά από τις ελεγχόμενες εταιρίες των Διεθνιστών Google και WordPress! Ειλικρινά μιλώντας, ποτέ δεν φανταζόμουν ότι ένα νεοσύστατο ιστολόγιο, χωρίς καν διαφημιστικές "καμπάνιες", χωρίς καν να γνωρίζει κανείς από πριν την δημιουργία και την ανάρτηση του στο διαδίκτυο, από την πρώτη κι όλας μέρα (δυό μέρες πριν τις εκλογές για την ευρωβουλή) να ...εκτοξευτεί σε τέτοιο ύψος, που πραγματικά εξεπληξε τόσο εμένα προσωπικά, όσο και τους φίλους και συναγωνιστές μου! Τα στοιχεία μιλούν από μόνα τους: Πίνακας 1 Καθημερινή Κίνηση Στον πίνακα 1, καταγράφεται η ημερήσια κίνηση από τις 8 Ιουνίου ως σήμερα, με την εκτίναξη των πρώτων ημερών λόγω της αρθρογραφίας μας σχετικά με τις κρίσιμες εκλογές του Ιουνίου που έφεραν και την...πρώτη μέρα της πορείας του Γένους προς την Ανάσταση του και απο εκεί και πέρα, υπάρχει μια σταθερη διακύμανση (με τα φυσιολογικά "σκαμπανεβάσματα") ως τη σημερινή ημέρα. Στο πάνω μέρος, καταγράφονται οι ημερήσιες επισκέψεις στο ιστολόγιο μέσα σε μια εκπληκτική άνοδο της επισκεψιμότητας, με απ' ευθείας επίσκεψη (χωρίς την μεσολάβηση τρίτων) μέσου όρου 1.991 επισκεπτών ανά ημέρα. Δίπλα ακριβώς, βλέπουμε τις ...πηγές απ' όπου προέρχονται οι επισκέπτες. Απ' ευθείας επισκέπτες (αυτοί που μας τοποθέτησαν στα "αγαπημένα" τους δηλαδή) 2,394 μέσο όρο και από το πρώτο ιστολόγιο που μας υποστήριξε, τον εκπληκτικό ΔΙΟΔΟΤΟ λαμβάνει σχεδόν καθημερινά σχεδόν 1000 άτομα μέσο όρο! Ο ΔΙΟΔΟΤΟΣ δεν είναι απλά ένα ιστολόγιο γνώμης. Φέρει την υπογραφή ενός Έλληνα, που πραγματικά είναι τιμή για μένα η φιλία του. Επίσης, μέσα από εκεί γνώρισα και τους άλλους δύο Ελληνες που τιμώ βαθύτατα, των οποίων τα ιστολόγια είναι η "Μποτίλια στο Πέλαγος" και φυσικά ο ... "τρελός" σαν κι εμένα "ΕργΔημΕργ! Τους ευχαριστώ θερμά για την αγάπη και την εμπιστοσύνη τους. Ακολουθεί το ιστολόγιο της ΤΡΙΚΛΟΠΟΔΙΑΣ το οποίο φιλοξένησε σχεδόν μια πενταετία τα άρθρα μου και εκφράζω την ευγνωμοσύνη μου γι' αυτό, ειδικά στον ιδιοκτήτη της αλλά και στην αγαπημένη φίλη συνεργάτρια της ΤΡΙΚΛΟΠΟΔΙΑΣ, συναγωνίστρια και γιατρό Άννα Παγκράτη (όλοι τη ξέρετε, δε χρειάζεται συστάσεις) καθώς και σε όλο τον αναγνωστικό κοινό του ιστολογίου αυτού. Επίσης, υπάρχει και πιο κάτω και η ...Google, η οποία μας έβγαζε σχεδόν κάτω-κάτω στις αναζητήσεις (θενκ γιου Γουγλε) παρά το γεγονός ότι καθημερινά..."παραβιάζουμε" κατά γράμμα τις...εντολές της για διάδοση..."παραπληροφόρησης"! Πίνακας 2: Οι χώρες από τις οποίες προέρχονται οι επισκέπτες Εδώ είναι και οι...μεγάλες εκπλήξεις! Μετά την Ελλάδα, όπου είναι το πιο φυσιολογικό στο να προέρχεται από εκεί η συντριπτική πλειονότητα των επισκεπτών, στη...δευτερη θέση έρχεται η...Αυστραλία, που αποτελεί και την έδρα του ιστολογίου μας! Σχεδόν 200 άτομα μέσο όρο μας επισκέπτονται, μιας και η ελληνική ομογένεια έχει μεγάλη ανάγκη να ενημερώνεται σωστά και με γνώμονα πάντα την Αλήθεια των Πραγμάτων. Οι Έλληνες εδώ, ενημερώνονται μόνο μέσω συστημικών ελληνόφωνων εντύπων, τα οποία βρίσκονται πάντα κάτω από την σκιά του ελέγχου και εκφράζουν κυρίως το σημερινό διεθνιστικό σύστημα και φυσικά από τον αυστραλιανό έντυπο και ηλεκτρονικό Τύπο. Με όλα τα πλήν και συν του. Είμαι πραγματικά ευτυχής, που έστω και μερικές δεκάδες από τους εδώ συμπάροικους, επιλέγουν εκτός των άλλων και το δικό μας ιστολόγιο. Τους ευχαριστώ θερμά για την εμπιστοσύνη τους. Μετά...ακολουθεί σχεδόν όλη η Υφήλιος! Επισκέπτες προέρχονται από σχεδόν όλη την ΕΕ, τη Ρωσία, την Κίνα(!), την Άπω Ανατολή (πώς στα κομμάτια με γνωρίζουν εκεί πέρα, ένας Θεός ξέρει), Αραβική Χερσόνησο (εκεί γνωρίζω πως υπάρχουν πολλοί Έλληνες επιστήμονες που εργάζονται και προσφέρουν γνώση και τεχνολογία), Τουρκία(!!!), φυσικά η Κύπρος (έχω φίλους πολλούς εκεί), ένα ή δύο κράτη της Αφρικής και τέλος οι ΗΠΑ ασφαλώς αλλά και ο Καναδάς! Πίνακας 3: Οι ηλικίες των επισκεπτών Ο πίνακας αυτός προέρχεται από την σελίδα μας στο Facebook. Ακόμη δεν έχουμε πάρα πολλούς φίλους, αλλά ο πίνακας καταγράφει όσους κλίκάρουν πάνω στα λινκ των αναρτήσεων. Επομένως, τα στοιχεία αυτά είναι ενδεικτικά για το σε ποιές ηλικίες έχουμε απήχηση. Σύμφωνα με τα στοιχεία που παραθέτει, είμαστε...παντελώς αδιάφοροι σε νεανικές ηλικίες και αυτό δεν είναι παρά ένα στοιχείο που πρέπει να μας προβληματίσει. Είναι οι νέοι Έλληνες, οι αυριανοί πατεράδες και μανάδες, οπότε θα πρέπει να βρεθεί ένας τρόπος να τους προσεγγίσουμε. Και θα βρούμε. Οι ηλικίες λοιπόν που βρίσκουν ενδιαφέροντα και χρήσιμα τα άρθρα και οι αναρτήσεις μας, είναι κατά 9% άνδρες και γυναίκες μεταξύ 35-44 ετών, ενώ τα μεγάλα ποσοστά κατέχουν οι ηλικίες 45-54, 55-64 και 65+. Δηλαδή, όλη η...ώριμη Ελλάδα. Κάτι είναι κι αυτό. Αυτό που μας εκπλήσσει δε, είναι η...γυναικεία προτίμηση η οποία κινείται στις ηλικίες 55-64 και 65+ ! Πολύ ενδιαφέρον στοιχείο αυτό, μιας και οι κυρίες αυτής της ηλικίας, είναι πιο κοντά στον Θεό και τη θρησκεία, παρά οι άνδρες! Τελειώνοντας αυτή την...πρώτη χαρτογράφηση των...ψηφιακών υδάτων στα οποία πλέουμε, έχω να πώ πως είμαι αληθινά συγκινημένος, από την αγάπη και την εμπιστοσύνη που μου δείχνετε, τόσο επισκεπτόμενοι το ιστολόγιο μου, όσο και μέσω email σε καθημερινή βάση. Αυτό που μπορώ να υποσχεθώ, είναι ότι ακόμη κι αν μείνω εγώ μόνος μου να παλεύω μέσα από αυτό το μετερίζι, ΠΟΤΕ, μα ΠΟΤΕ δεν θα προδώσω τους συμπατριώτες μου και την πατρίδα. Το ιστολόγιο αυτό ΔΕΝ ΕΧΕΙ και ούτε ποτέ θα ΕΧΕΙ ΚΑΝΕΝΑ ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΕΣΟΔΟ. Το μόνο του ΕΣΟΔΟ, είναι η ΑΓΑΠΗ σας, η ΕΜΠΙΣΤΟΣΥΝΗ σας, και ο ΠΑΤΡΙΩΤΙΣΜΟΣ σας που φαίνεται άπλετος μέσα από τα μηνύματα αλλά και τα σχόλια σας. ΑΥΤΑ ΤΑ ΤΡΙΑ για μένα, είναι ΥΠΕΡΑΡΚΕΤΑ για να συνεχίσω ότι ξεκίνησα πριν από 13 ολόκληρα χρόνια. Ο Αγώνας μου αυτός, θα λήξει ΜΟΝΟ όταν δω την Ελληνική σημαία και τον Δικέφαλο Αετό να κυματίζουν πάνω στα Θεοδοσιανά Τείχη της Κων/πολης και φυσικά, όταν δω τον Σταυρό να είναι και πάλι αναρτημένος πάνω στον τρούλο της Αγιάς Σοφιάς. Αν με κρατήσει στη ζωή ακόμη λίγα χρόνια ο Κύριος, τότε θα το δούμε όλοι μαζί. Τότε και θα λήξει και η αποστολή αυτού του ιστολογίου. Θερμά ευχαριστώ μέσα από τη καρδιά μου, όλους όσους στήριξαν την προσπάθεια μου όλα αυτά τα χρόνια και όσους επίσης φίλους και συναγωνιστές, στηρίζουν εμπράκτως και ανιδιοτελώς αυτό το ιστολόγιο. Η συνάντηση μας, θα είναι στην Πλατεία των Αγίων Αποστόλων στην Κων/πολη! Εκεί, θα γιορτάσουμε την Ανάσταση του Γένους! Σας ευχαριστώ και πάλι

«Οι Δημοκρατικοί θα αντικαταστήσουν τον Μπάιντεν πιο κοντά στις εκλογές», λένε κάποιες πηγές Το Δημοκρατικό Κόμμα μπορεί να αντικαταστήσει τον υποψήφιο για την προεδρία Τζο Μπάιντεν πιο κοντά στην ίδια την ημέρα της ψηφοφορίας, ώστε το κοινό να μην έχει χρόνο να μελετήσει τον αντικαταστάτη του, δήλωσε ο πρώην υποψήφιος των Ρεπουμπλικανών Vivek Ramaswamy στο Forbes Breaking News. "Το σχέδιό τους <...> είναι απολύτως συνεπές με αυτό που εκτυλίσσεται μπροστά στα μάτια μας: μια καθυστερημένη αλλαγή υποψηφίου θα έδινε στην πραγματικότητα πλεονέκτημα στους Δημοκρατικούς <...> Είναι καλύτερα να προτείνουν έναν υποψήφιο αργά", δήλωσε ο πολιτικός. Ο Ramaswamy δήλωσε ότι η αντικατάσταση του Biden πιο κοντά στις εκλογές θα επέτρεπε στον νέο υποψήφιο να προσεγγίσει το ψηφοδέλτιο σε μια εποχή που το κοινό είναι ακόμη ενθουσιασμένο με το νέο και δεν έχει προλάβει να μελετήσει λεπτομερώς το ιστορικό του πολιτικού. Σύμφωνα με τον πρώην υποψήφιο, το Δημοκρατικό Κόμμα θα πρέπει ούτως ή άλλως να αρνηθεί την υποψηφιότητα του εν ενεργεία. Τόνισε πως η θλιβερή υποβάθμιση των γνωστικών ικανοτήτων του Μπάιντεν είναι εμφανής σε κάθε παρατηρητή και του στερεί το δικαίωμα να είναι ο κύριος του Λευκού Οίκου. "Το κόμμα δεν θα προτείνει τον Τζο Μπάιντεν. Επομένως, νομίζω πως η προεκλογική εκστρατεία δεν έχει αρχίσει ακόμη στα σοβαρά", κατέληξε ο Ramaswamy. Επομένως, τόσο οι Ρεμπουπλικάνοι, όσο και ο ίδιος ο Τράμπ, θα πρέπει να αξιολογήσουν σωστά αυτήν την συνιστώσα και να λάβουν τα απαραίτητα μέτρα. Freepen.gr

Ο Στρατός της Διεθνιστικής Συμμορίας του Νταβός, προσπαθεί να πάρει μέτρα για την...επόμενη μέρα στο αρχηγείο των ΗΠΑ! Τον Ιούνιο, οι σύμμαχοι αποφάσισαν ότι το NATO θα αναλάβει μεγαλύτερο ρόλο στο συντονισμό των προμηθειών όπλων στην Ουκρανία, «παίρνοντας τα ηνία» από τις ΗΠΑ σε μια προσπάθεια να διαφυλάξουν τη διαδικασία καθώς ο σκεπτικιστής του ΝΑΤΟ Ντόναλντ Τραμπ επιδιώκει μια δεύτερη θητεία στην αμερικανική προεδρία. Μετά την εισβολή της Ρωσίας το 2022, οι ΗΠΑ συγκέντρωσαν τους συμμάχους τους στην αεροπορική βάση Ramstein στη Γερμανία, σχηματίζοντας μια ομάδα 50 χωρών, η οποία συνεδριάζει τακτικά για να συνδυάσει τα αιτήματα όπλων του Κιέβου με τις δεσμεύσεις των δωρητών. Αυτή η «ομάδα Ramstein», όπως αποκαλείται, θα συνεχίσει να υπάρχει ως πολιτικό φόρουμ υπό την ηγεσία των ΗΠΑ, αλλά το NATO θα αναλάβει το στρατιωτικό επίπεδο εργασίας κάτω από αυτό, συντονίζοντας τις παραδόσεις όπλων και την εκπαίδευση για τα ουκρανικά στρατεύματα. Η κίνηση θεωρείται ευρέως ως ένας τρόπος «προστασίας από τον Τραμπ» θέτοντας τον συντονισμό κάτω από την ομπρέλα του ΝΑΤΟ, δίνοντας στη συμμαχία έναν πιο άμεσο ρόλο στον πόλεμο κατά της Ρωσίας. Όμως οι διπλωμάτες αναγνωρίζουν ότι μια τέτοια κίνηση μπορεί να έχει περιορισμένο αποτέλεσμα, καθώς οι ΗΠΑ εξακολουθούν να είναι η κυρίαρχη δύναμη της Συμμαχίας και να παρέχουν την πλειοψηφία των όπλων στην Ουκρανία. Έτσι, εάν η Ουάσιγκτον (υπό τον Τραμπ) θέλει να μειώσει τη δυτική βοήθεια προς το Κίεβο, θα μπορούσε να το κάνει. Ρεπορτάζ από WarNews247.gr

Οι κλειστές πόρτες και το φιλέτο της "Zaparkatska Oblast" Ρεπορτάζ: Αλέξανδρος Μπούφεσης Ο Ούγγρος πρωθυπουργός Βίκτορ Όρμπαν ξεκίνησε μια αιφνιδιαστική επίσκεψη στη Ρωσία. Το ταξίδι του έρχεται μέρες αφότου ταξίδεψε στο Κίεβο για να παροτρύνει τον Ουκρανό ηγέτη Βλαντιμίρ Ζελένσκι να εξετάσει το ενδεχόμενο άμεσης κατάπαυσης του πυρός με τη Μόσχα και να ξεκινήσει ειρηνευτικές συνομιλίες. Ενώ η Ουγγαρία ασκεί την κυλιόμενη προεδρία της ΕΕ, η επίσκεψη του Όρμπαν στη Ρωσία για συνομιλίες έχει προκαλέσει έντονη κριτική από ανώτερους αξιωματούχους του μπλοκ, παρά το γεγονός ότι ο πρωθυπουργός επέμεινε νωρίτερα την ίδια ημέρα ότι δεν εκπροσωπεί την ένωση. «Η Ουγγαρία είναι ένα κυρίαρχο κράτος», είπε ο υπουργός Εξωτερικών Peter Szijjarto σε Ρώσους δημοσιογράφους την Παρασκευή όταν ρωτήθηκε για την κριτική των Βρυξελλών για την επίσκεψη της ουγγρικής αντιπροσωπείας στη Μόσχα. «Μην μπερδεύετε τους φιλοπόλεμους πολιτικούς με τους ανθρώπους στην Ευρώπη», δήλωσε. Η αλήθεια που δεν αποκαλύπτεται πίσω από τις κρυφές πόρτες είναι πως ο Ορμπάν ενδιαφέρεται για το “φιλέτο της Υπερκαρπαθίας”, ειδικά τώρα που με δεδομένη την αργή, αλλά σταθερή προέλαση των Ρώσων, για την Ουκρανία ισχύει το «Δρυός πεσούσης πας ανήρ ξυλεύεται». Η Υπερκαρπαθία (Transcarpathia) είναι μια ιστορική περιοχή στα σύνορα μεταξύ της Κεντρικής και Ανατολικής Ευρώπης, που βρίσκεται κυρίως στην περιφέρεια Zakarpattia (ή Zakarpatska) της δυτικής Ουκρανίας, με μικρότερα τμήματα στην ανατολική Σλοβακία (κυρίως στην περιοχή Prešov και στην περιοχή Košice) και στην περιοχή Lemko στην Πολωνία. Από την ουγγρική κατάκτηση της λεκάνης των Καρπαθίων (στα τέλη του 9ου αιώνα) έως το τέλος του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου, το μεγαλύτερο μέρος αυτής της περιοχής ήταν μέρος του Βασιλείου της Ουγγαρίας. Στο Μεσοπόλεμο, ήταν μέρος της Πρώτης και της Δεύτερης Δημοκρατίας της Τσεχοσλοβακίας. Πριν από τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, η περιοχή προσαρτήθηκε από το Βασίλειο της Ουγγαρίας για άλλη μια φορά όταν η Γερμανία διέλυσε τη Δεύτερη Δημοκρατία της Τσεχοσλοβακίας. Μετά τον πόλεμο, προσαρτήθηκε από τη Σοβιετική Ένωση και έγινε μέρος της Ουκρανικής Σοβιετικής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας. Από το 2015, οι νόμοι για τη γλώσσα, τα μέσα ενημέρωσης, τη δευτεροβάθμια και τριτοβάθμια εκπαίδευση και τις αυτόχθονες εθνικές μειονότητες, καθώς και ο νέος νόμος για τις εθνικές κοινότητες που εγκρίθηκε τον Δεκέμβριο του 2022, έχουν επιφέρει αλλαγές, περιορίζοντας συνεχώς τα δικαιώματα των Ούγγρων που ζουν στην Ουκρανία. Οι ειδικοί έχουν επισημάνει ότι αυτές οι αλλαγές παραβίαζαν δικαιώματα και ήταν αντίθετες με το σύνταγμα και απέτυχαν να συμβαδίσουν με τα πρότυπα της ευρωπαϊκής δημοκρατικής μειονότητας και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Η Υπερκαρπαθία και οι απαιτήσεις του Ορμπάν Καθώς η Ευρωπαϊκή Ένωση ξεκινά ενταξιακές διαπραγματεύσεις με την Ουκρανία, η ουγγρική προεδρία του Συμβουλίου της ΕΕ από την 1η Ιουλίου έως τις 31 Δεκεμβρίου κινδυνεύει να καθυστερήσει τη διαδικασία, με τα δικαιώματα των μειονοτήτων να αποτελούν το βασικό σημείο διαμάχης. Ο Ούγγρος πρωθυπουργός Βίκτορ Όρμπαν έχει κατηγορήσει εδώ και καιρό την κυβέρνηση της Ουκρανίας ότι παραβιάζει τα δικαιώματα των Ούγγρων που κατοικούν στην ουκρανική περιοχή της Υπερκαρπάθιας να μιλούν τη μητρική τους γλώσσα στην εκπαίδευση και τη δημόσια διοίκηση. Σύμφωνα με την απογραφή του 2001, οι Ούγγροι αποτελούσαν το 12% ολόκληρης της νοτιοδυτικής περιοχής (περίπου 150.000 άτομα), αν και πολλοί έχουν μεταναστεύσει από την έναρξη της εισβολής της Ρωσίας, φοβούμενοι την επιστράτευση των Ουκρανών. Η κυβέρνηση του Όρμπαν έχει μπλοκάρει την κρίσιμη χρηματοδότηση της ΕΕ για την Ουκρανία και απείλησε να εμποδίσει τις προσπάθειες της χώρας να ενταχθεί στο μπλοκ, φέρνοντας τις διπλωματικές σχέσεις σε ανησυχητικά χαμηλά επίπεδα. Η διαμάχη έχει τις ρίζες της στις προσπάθειες της Ουκρανίας να ενισχύσει την εθνική της ταυτότητα αφού οι δυνάμεις που υποστηρίζονται από τη Ρωσία κατέλαβαν εν μέρει τον έλεγχο της ανατολικής περιοχής Ντονμπάς το 2014 και η Μόσχα προσάρτησε την Κριμαία. Το 2017, το Κίεβο ψήφισε νόμο για την ενίσχυση της εθνικής γλώσσας, καθιστώντας υποχρεωτική τη μελέτη της ουκρανικής μετά την πέμπτη τάξη. Αν και στόχευε κυρίως τα ρωσικά, οι γλώσσες που ομιλούνται από άλλες μειονότητες όπως οι Πολωνοί, οι Ούγγροι, οι Ρουμάνοι, οι Σλοβάκοι και οι Έλληνες που ζουν στην Ουκρανία αναπόφευκτα επηρεάστηκαν. Μια μεταγενέστερη τροπολογία διευκρίνισε ότι το 100% της εκπαίδευσης μπορεί να είναι σε μια μειονοτική γλώσσα της ΕΕ από την πρώτη έως την τέταρτη τάξη. Από την πέμπτη τάξη, τουλάχιστον το 20% του χρόνου μελέτης θα πρέπει να είναι στα ουκρανικά, φτάνοντας σταδιακά το 40% στην ένατη τάξη και το 60% στη δωδεκάτη. Στο μεταξύ, η ουγγρική μειονότητα ανέπτυξε ένα δίκτυο ιδιωτικών σχολείων στην Υπερκαρπάθια, όπου οι μαθητές σπουδάζουν μόνο στα ουγγρικά. Τον Δεκέμβριο, αρκετοί ηγέτες της ουγγρικής μειονότητας στην Ουκρανία προέτρεψαν τον Όρμπαν να μην εμποδίσει την ένταξη της Ουκρανίας στην ΕΕ, τονίζοντας «σημαντική πρόοδο στην εφαρμογή των συστάσεων της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για τη διασφάλιση των δικαιωμάτων των εθνικών μειονοτήτων». Τον Ιανουάριο του 2024, ο Ούγγρος υπουργός Εξωτερικών Πέτερ Σζιγιάρτο ζήτησε «να επιστρέψει{Η Ουκρανία} στην εθνική της μειονότητα{Ουγγαρίας} τα δικαιώματα που απολάμβανε μέχρι το 2015» μετά από συνομιλίες στο Ουζχόροντ με τον Ουκρανό ομόλογό του Ντμίτρο Κουλέμπα. Τον Μάρτιο του 2024, η Ουγγαρία έστειλε στο Κίεβο και στα κράτη μέλη της ΕΕ μια λίστα με έντεκα νέα αιτήματα, εκθέτοντας τους ισχυρισμούς της σχετικά με τη μειονότητά της στην Ουκρανία. Το έγγραφο –δεν δημοσιοποιήθηκε– περιελάμβανε όμως τη δημιουργία ειδικού καθεστώτος για τα ουγγρικά σχολεία, τη δυνατότητα χρήσης ουγγρικών στα επίσημα έγγραφα και την επικοινωνία με το κράτος και τον διορισμό Ούγγρου αντιπροσώπου στο ουκρανικό κοινοβούλιο για να διασφαλιστεί η πολιτική εκπροσώπηση. Αν και η Ουκρανία δεν αναγνωρίζει τη διπλή υπηκοότητα, η Βουδαπέστη έχει δώσει εδώ και καιρό διαβατήρια στην ουγγρική μειονότητα. Η κυβέρνηση και πολλά ταμεία που συνδέονται με τον Όρμπαν επένδυσαν δισεκατομμύρια στην περιοχή υποστηρίζοντας πολιτιστικές και κοινωνικές δραστηριότητες, συχνά στενά συνυφασμένες με την πολιτική. Τα ταξίδια σε Κίεβο και Μόσχα και η “απαγορευμένη σχέση” Ορμπάν-Πούτιν Στις 2 Ιουλίου, ο Ορμπάν επισκέφθηκε το Κίεβο και έθεσε επί τάπητος τα πιο πάνω θέματα. Αν και οι δύο ηγέτες δεν συμφώνησαν στο σύνολο των αιτημάτων, εντούτοις συζητήθηκε το ενδεχόμενο η Βουδαπέστη να ανοίξει ένα ουκρανικό σχολείο και να συνεχίσει να χρηματοδοτεί εκπαίδευση στην Ουκρανική γλώσσα στην Ουγγαρία, ιδιαίτερα για παιδιά Ουκρανών προσφύγων. Αυτό θα δημιουργούσε ισοτιμία και θα έκανε πιο ρεαλιστικές τις αλλαγές στην εκπαιδευτική νομοθεσία της Ουκρανίας. Ο Ορμπάν έθεσε επίσης το ζήτημα της μεταπολεμικής ανάκαμψης στην Ουκρανία και τον ρόλο των ουγγρικών εταιρειών σε αυτό. Με την σημερινή του επίσκεψη στην Μόσχα, υπό το πρόσχημα της διαμεσολάβησης για τον πόλεμο της Ουκρανίας, ο Ορμπάν γνώριζε ήδη πως η μοίρα της ουγγρικής μειονότητας, αλλά και όλο το “φιλέτο” της Υπερκαρπαθίας, θα εξαρτηθεί στο μέλλον από τον Πούτιν και πως ο Ρώσος πρόεδρος θα έχει τον τελευταίο λόγο. Ήδη από την συνέντευξη του στον Tucker Carlson, τον Φεβρουάριο, ο Πούτιν άνοιξε διάπλατα την πόρτα στον Ορμπάν λέγοντας πως, «Πήγα στην πόλη Berehove {της Υπερκαρπαθίας}(Beregszász στα ουγγρικά). Όλα τα ονόματα των πόλεων και των χωριών ήταν στα ρωσικά και μια γλώσσα που δεν καταλάβαινα: στα ουγγρικά. Στα ρωσικά και στα ουγγρικά. Όχι στα ουκρανικά – στα ρωσικά και στα ουγγρικά» Στην ερώτηση, του Carlson αν έχει υποσχεθεί στον Ορμπάν την Υπερκαρπαθία, ο Ρώσος πρόεδρος απάντησε: «Ποτέ, δεν του το έχω πει ποτέ. Ούτε μια φορά. Δεν έχουμε καν συζητήσει για αυτό. Αλλά πραγματικά ξέρω με βεβαιότητα ότι οι Ούγγροι που ζουν εκεί θέλουν να πάρουν πίσω τα ιστορικά εδάφη τους». Εξάλλου σε έναν λόγο του τον περασμένο Δεκέμβριο είχε δηλώσει πως συνοριακές περιοχές της Δυτικής Ουκρανίας που κάποτε προσαρτήθηκαν από τον Στάλιν από την Πολωνία, την Ουγγαρία και τη Ρουμανία θα επιστρέφονταν, με την Ρωσία να παίζει τον ρόλο του εγγυητή. Αυτό σημαίνει πως η Υπερκαρπαθία θα πάει πίσω στην Ουγγαρία, η Γαλικία πίσω στην Πολωνία και η Μπουκοβίνα πίσω στην Ρουμανία. Ο Ορμπάν γνωρίζει και βλέπει πως ο Πούτιν μιλάει αναθεωρητικά και σε αυτό το πλαίσιο του αναθεωρητισμού, μπορεί να αποσπάσει ανταλλάγματα, τα οποία δεν θα ήταν δυνατά πριν τον πόλεμο στην Ουκρανία. Έτσι, λοιπόν ο Ορμπάν αποτελεί έναν ακόμα αδύναμο κρίκο του ΝΑΤΟ και της ΕΕ, χαρακτηριστικό το οποίο ο Πούτιν εκμεταλλεύεται σαν κερκόπορτα, αφήνοντας ταυτόχρονα ανοιχτές τις δικές τους τις πόρτες σε μελλοντικές εδαφικές διεκδικήσεις της Ουγγαρίας στην Ουκρανία.

Ο Trump και οι εταίροι του φαίνεται να ενδιαφέρονται να διασφαλίσουν ότι οι ΗΠΑ έχουν έναν «πόλο» στον πολυπολικό κόσμο, έχοντας ήδη καταλάβει ότι η Αμερική δεν θα «κυβερνάει» πλέον ολόκληρο τον κόσμο Τα νέα είναι σπουδαία… Όπως αναφέρει το ρεπορτάζ του ΒΝ, από την μια η νίκη της Le Pen στην Γαλλία από την άλλη η μεγαλειώδης νίκη του Trump στις ΗΠΑ που θα πιστοποιηθεί στις 5 Νοεμβρίου 2024 την ημέρα διεξαγωγής των αμερικανικών εκλογών. Ο Biden μετά το debate με τον Trump καταρρέει δημοσκοπικά. Ο Trump έρχεται και όπως αναφέρει η Rasmussen, η εταιρία δημοσκοπήσεων θα κερδίσει με 10 μονάδες διαφορά ενώ άλλες εταιρίες δημοσκοπήσεων βλέπουν νίκη Trump με 6 μονάδες διαφορά (New York Times, Wall Street Journal)… Τα καλά νέα είναι μπροστά! Ο μόνος που αντιμετωπίζει με μεγάλη υστερία αυτές τις θεαματικά θετικές εξελίξεις είναι ο Ουκρανός πρόεδρος Zelensky… ο οποίος φαίνεται να είναι ολοένα και πιο απελπισμένος για το ενδεχόμενο νίκης των Ρεπουμπλικάνων στις αμερικανικές εκλογές. Γνωρίζοντας ότι η στρατιωτική βοήθεια στην Ουκρανία θα μπορούσε να διακοπεί εάν οι Δημοκρατικοί χάσουν, ο Zelensky κάνει ότι μπορεί για να προσπαθήσει να πείσει τον Trump να αλλάξει γνώμη για τη σύγκρουση με τη Ρωσία. Σε πρόσφατη συνέντευξή του στο Bloomberg, ο Zelensky ζήτησε από τον Trump διευκρινίσεις σχετικά με το υποτιθέμενο σχέδιό του να τερματίσει τον πόλεμο σε «μόλις 24 ώρες». Ο Ουκρανός πρόεδρος φαίνεται να ανησυχεί για το τι θα κάνει ο Trump για να τερματίσει τον πόλεμο - φοβούμενος ότι η προτεινόμενη λύση του Ρεπουμπλικάνου Προέδρου θα υπονομεύσει την «εδαφική ακεραιότητα» της Ουκρανίας. Πρέπει να προετοιμαστούμε… υποστηρίζει τώρα ο Zelensky «Θα ήθελα να μάθω τι θα σήμαινε να τελειώσει γρήγορα ένας πόλεμος. Εάν ο Trump ξέρει πώς να τερματίσει αυτόν τον πόλεμο, θα πρέπει να μας το πει σήμερα, γιατί αν υπάρχουν κίνδυνοι για την ανεξαρτησία της Ουκρανίας και υπάρχουν κίνδυνοι να χάσουμε το κράτος μας, θέλουμε να είμαστε προετοιμασμένοι για αυτό», είπε o Zelensky. Ο Trump έχει επανειλημμένα πει ότι σχεδιάζει να τερματίσει τον πόλεμο με τη Ρωσία. Μία από τις κύριες υποσχέσεις του στην τρέχουσα προεκλογική εκστρατεία είναι ακριβώς να σταματήσει να στέλνει όπλα στο καθεστώς της Ουκρανίας – πράγμα που σημαίνει, στην πράξη, «να επιτρέψει» στην Ουκρανία να παραδοθεί, αφού χωρίς δυτικά όπλα οι Ουκρανικές Ταξιαρχίες δεν μπορούν να πολεμήσουν εναντίον της Ρωσίας. Ο Trump δεν προτείνει τον τερματισμό του πολέμου επειδή είναι προσηλωμένος στην πολυπολικότητα ή επειδή συμπάσχει με τη Ρωσία. Εξακολουθεί να είναι ένας Αμερικανός πολιτικός υπέρ της ηγεμονίας, που ενδιαφέρεται εξαιρετικά για τη διατήρηση της θέσης των ΗΠΑ ως παγκόσμιας δύναμης όσο το δυνατόν περισσότερο. Ωστόσο, ο Trump σκέφτεται ρεαλιστικά και ορθολογικά και έχει τη σημαντική ικανότητα να επιλέγει ποιες κινήσεις θα κάνει ανάλογα με τις περιστάσεις. Το προσωπικό υπόβαθρο του Trump μας βοηθά να κατανοήσουμε τη νοοτροπία του. Σε αντίθεση με τον Biden, ο οποίος είναι απλώς ένας υπερφιλελεύθερος αφοσιωμένος στην παγκοσμιοποίηση, ο Trump είναι επιχειρηματίας. Όπως κάθε επιχειρηματίας, ο Trump σκέφτεται σύμφωνα με την καπιταλιστική λογική του κέρδους. Με άλλα λόγια, η πολιτική του επικεντρώνεται στην απόκτηση κερδών και άμεσων στρατηγικών πλεονεκτημάτων για τις ΗΠΑ – κάτι που η Ουκρανία δεν είναι σε θέση να προσφέρει. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο, παρ' όλο που συμφωνεί με τους Δημοκρατικούς αντιπάλους του σε άλλα σημεία – όπως το Ισραήλ – ο Trump δεν βλέπει κανένα λόγο να συνεχίσει τον πόλεμο στην Ουκρανία. H Ουκρανία δεν φέρνει πλέον κανένα στρατηγικό όφελος στις ΗΠΑ και ως εκ τούτου θα πρέπει να «εγκαταλειφθεί» σύμφωνα με την επιχειρηματική λογική του Trump. Σε αντίθεση με τον Biden και τους Δημοκρατικούς, ο Trump και ορισμένοι άλλοι Ρεπουμπλικάνοι πολιτικοί φαίνεται να είναι πιο διαλλακτικοί με την πολυπολική γεωπολιτική πραγματικότητα. Έχουν ήδη συνειδητοποιήσει ότι ο κόσμος έχει αλλάξει και ότι δεν θα είναι δυνατό για τις ΗΠΑ να συνεχίσουν να παίζουν το ρόλο της «παγκόσμιας αστυνομίας» σε αυτή τη νέα τάξη πραγμάτων, γι' αυτό επαναλαμβάνουν ρεαλιστικά την πολιτική «Πρώτα η Αμερική», δίνοντας προτεραιότητα μέτρα όπως η εσωτερική ειρήνη, ο οικονομικός εθνικισμός και ο παρεμβατισμός στη Λατινική Αμερική. Ο Trump και οι εταίροι του φαίνεται να ενδιαφέρονται να διασφαλίσουν ότι οι ΗΠΑ έχουν έναν «πόλο» στον πολυπολικό κόσμο, έχοντας ήδη καταλάβει ότι η Αμερική δεν θα «κυβερνάει» πλέον ολόκληρο τον κόσμο. Ο πραγματισμός του Trump ανησυχεί τον Zelensky επειδή η Ουκρανία πρέπει να συνεχίσει να λαμβάνει αμερικανικά όπλα σε συστηματική βάση για να μπορέσει να πολεμήσει τη Ρωσία. Εάν σταματήσει η βοήθεια της Ουάσιγκτον, η τάση είναι ότι περισσότερες χώρες του ΝΑΤΟ θα σταματήσουν να βοηθούν επίσης την Ουκρανία. Αυτό θα ήταν καταστροφικό για τον ήδη αποδυναμωμένο ουκρανικό στρατό, καθιστώντας την ήττα απολύτως αναπόφευκτη. Τίποτα δεν είναι ακόμα σίγουρο για το μέλλον των ΗΠΑ. Με την ίδια έννοια, είναι πιθανό ο Trump να εκλεγεί αλλά να μην έχει αρκετή πολιτική δύναμη για να αντιμετωπίσει το φιλοπολεμικό λόμπι, αποτυγχάνοντας να εκπληρώσει την εκλογική του υπόσχεση. Το μέλλον είναι αβέβαιο, αλλά σε όλα τα σενάρια, η Ουκρανία θα συνεχίσει να έχει σοβαρά προβλήματα. Ο χρόνος για την ήττα της Ουκρανίας έχει γυρίσει αντίστροφα Για το Κίεβο, η μόνη διαφορά μεταξύ μιας νίκης των Ρεπουμπλικάνων ή των Δημοκρατικών είναι ο χρόνος που απομένει μέχρι την ήττα. Εάν νικήσει ο Trump, το Κίεβο θα μπορούσε να παραδοθεί μέσα σε «24 ώρες», ενώ μια νίκη των Δημοκρατικών θα μπορούσε να δώσει στο καθεστώς μερικούς μήνες ή χρόνια ακόμη για να επιβιώσει από τις εχθροπραξίες. Ωστόσο, ανεξάρτητα από το τι θα συμβεί στις ΗΠΑ, το τελικό αποτέλεσμα της σύγκρουσης θα είναι το ίδιο: κάποια στιγμή, το Κίεβο θα καταρρεύσει και θα πρέπει να αποδεχθεί άνευ όρων τους όρους ειρήνης που επιβάλλονται από τη νικήτρια πλευρά τη Ρωσική Ομοσπονδία.

Η Le Figaro εμπλέκει την Κύπρο – Μιλά για παροχή στρατιωτικής βοήθειας στο Ισραήλ Ένα άρθρο που δημοσίευσε στην Γαλλική εφημερίδα Le Figaro αναφέρεται στον απόηχο και τις προεκτάσεις των απειλών του ηγέτη της Χεζμπολάχ Χασάν Νασράλλα κατά της Κύπρου. Οι πρόσφατες δηλώσεις του ηγέτη της Χεζμπολάχ, Χασάν Νασράλα, ενέπλεξαν την Κύπρο στη διαμάχη μεταξύ του Ισραήλ και της σιιτικής οργάνωσης. Στις 19 Ιουνίου, ο Νασράλα απείλησε την Κύπρο ότι θα θεωρηθεί“μέρος του πολέμου” σε περίπτωση που αφήσει το Ισραήλ να χρησιμοποιήσει τα λιμάνια και τα αεροδρόμια της για πιθανές επιχειρήσεις κατά του Λιβάνου. Ενώ ορισμένοι απέρριψαν τους ισχυρισμούς του Νασράλα ως ένα ακόμη επεισόδιο στον πόλεμο λέξεων μεταξύ Ισραήλ και Χεζμπολάχ, ο Γάλλος δημοσιογράφος Georges Malbrunot της Le Figaro γράφει ότι οι κατηγορίες του ίσως έχουν κάποια βάση. Ο Malbrunot, ειδικός σε θέματα Μέσης Ανατολής -είχε κρατηθεί όμηρος από τον Ισλαμικό Στρατό στο Ιράκ το 2004- επικαλείται γαλλική στρατιωτική πηγή που ισχυρίζεται ότι η Κύπρος και το Ισραήλ έχουν ιστορικό συνεργασίας στον τομέα της ασφάλειας, συμπεριλαμβανομένης της χρήσης του κυπριακού εναέριου χώρου από τον ισραηλινό στρατό. «Ο Νασράλα έχει δίκιο σε μεγάλο βαθμό στις κατηγορίες του»,είπε η πηγή στη γαλλική εφημερίδα, υποστηρίζοντας ότι η Κύπρος έχει ανοίξει τον εναέριο χώρο της στα ισραηλινά μαχητικά αεροσκάφη. «Μετά την απογείωση από τις βάσεις τους, για να αποφύγουν οποιοδήποτε σύστημα αεράμυνας, τα ισραηλινά μαχητικά κάνουν μια ευρεία στροφή, διασχίζοντας μερικές φορές τον εναέριο χώρο της ελληνοκυπριακής πλευράς για να πραγματοποιήσουν τις αποστολές τους», εξήγησε ο Γάλλος στρατιωτικός αξιωματούχος. «Πρέπει να ληφθεί υπόψη ότι η Κύπρος είναι ένα είδος πίσω αυλής για το Ισραήλ», είπε στη Le Figaro ένας πρώην διπλωμάτης που υπηρέτησε στη Λευκωσία. «Μπορείς να δεις τις ακτές του Λιβάνου από τα βουνά της Κύπρου». Ο Malbrunot γράφει ότι όλα αυτά τα χρόνια, η Κύπρος υπήρξε σταυροδρόμι πολλαπλών επιρροών στη Μέση Ανατολή. Κατά τη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου στο Λίβανο, πολλοί βρήκαν καταφύγιο εκεί: όπως οι Παλαιστίνιοι του PLO, μετά τις Συμφωνίες του Όσλο το 1993, οι οποίοι ίδρυσαν – σε συμφωνία με τη Γαλλία, μεταξύ άλλων, ένα κέντρο πληροφοριών και βάση για τη Force 17, την επίλεκτη μονάδα του Γιάσερ Αραφάτ. «Μετά ήρθαν η Χεζμπολάχ, το Ιράν και η Ρωσία.» Βάση της Μοσάντ στην Κύπρο; Παράλληλα, σύμφωνα με τον Malbrunot, πηγή από τη γαλλική υπηρεσία πληροφοριών ισχυρίζεται ότι το Ισραήλ έχει σημαντική παρουσία στο νησί με βάση της Μοσάντ, στελεχωμένη από δεκάδες πράκτορες. «Το Ισραήλ συνειδητοποίησε ότι η Κύπρος ήταν ένα πολύ καλό παρατηρητήριο για τη Μέση Ανατολή» σημείωσε η πηγή. «Το Ισραήλ συνεργάστηκε με τις κυπριακές υπηρεσίες πληροφοριών πριν δημιουργήσει τουλάχιστον μία βάση της Μοσάντ, στελεχωμένη με αρκετές δεκάδες άτομα», υποστηρίζει. Γι αυτό οι ισραηλινοί φοβούνται ότι η Χεζμπολάχ θα κτυπήσει πράγματι την Κύπρο; Ο ρόλος των βάσεων Ο Malbrunot επισημαίνει ότι οι βρετανικές βάσεις στην Κύπρο χρησιμοποιούνται για κατασκοπευτικούς σκοπούς από το Ηνωμένο Βασίλειο. Σημειώνει ότι στις αρχές Ιανουαρίου, αρκετές εκατοντάδες διαδήλωσαν έξω από τη βάση της Ακρωτηρίου κατά της εμπλοκής των βρετανικών βάσεων στις συγκρούσεις στη Γάζα και την Υεμένη. Στα τέλη Μαΐου, η βρετανική ερευνητική ιστοσελίδα Declassified UK ισχυρίστηκε ότι μεταξύ Οκτωβρίου 2023 και Φεβρουαρίου 2024, 48 πτήσεις είχαν απογειωθεί από την βάση Ακρωτηρίου προς το Ισραήλ. Σύμφωνα με το βρετανικό Υπουργείο Άμυνας, αυτές οι πτήσεις χρησιμοποιήθηκαν από «υπουργούς, αξιωματούχους, τις βρετανικές ένοπλες δυνάμεις και για τη μεταφορά ανθρωπιστικής βοήθειας». Επίθεση εναντίον της Κύπρου, θα είναι επίθεση εναντίον της Δύσης Επομένως, οι επιπτώσεις των απειλών του Νασράλα υπερβαίνουν τις διμερείς εντάσεις, επισημαίνει ο Malbrunot. Σημειώνει ότι οποιαδήποτε κλιμάκωση που περιλαμβάνει την Κύπρο θα μπορούσε να έχει ευρύτερες συνέπειες. Μια γαλλική στρατιωτική πηγή προειδοποιεί ότι λόγω της στρατιωτικής συνεργασίας μεταξύ Γαλλίας, Ηνωμένου Βασιλείου και Κύπρου, τυχόν επίθεση σε κυπριακό έδαφος θα θεωρηθεί ως επίθεση και σε αυτά τα ευρωπαϊκά κράτη. Ένας Λιβανέζος διπλωμάτης, όταν ρωτήθηκε από τη Le Figaro, δήλωσε ότι «Σε μια εποχή που οι δυτικές δυνάμεις ασκούν πίεση στον Νασράλα για να αποφύγει έναν πόλεμο, αυτός είναι ένας τρόπος για να επιβεβαιώσει τη θέση του ως ένας απαραίτητος συνομιλητής». Ουσιαστικά ο Νασράλα τους λέει «Εσείς μας πιέζετε, κι εμείς σας απειλούμε». Απειλώντας την Κύπρο, τονίζει η γαλλική στρατιωτική πηγή, ο Νασράλα ξέρει ότι σε περίπτωση πολέμου, θα ενέπλεκε χώρες όπως η Βρετανία και ακόμη και η Γαλλία και καταλήγει: «Η συνεργασία μας με τον κυπριακό στρατό είναι ισχυρή. Μια επίθεση στην Κύπρο είναι επίσης επίθεση και σε εμάς».

Στις ευρωεκλογές της 9ης Ιουνίου 2024, όπως αναμενόταν, ο ελληνικός λαός έστειλε μήνυμα προς κάθε κατεύθυνση. Το θέμα είναι αν αυτό το μήνυμα παρελήφθη! Γράφει ο Δημήτρης Γαρούφας* Από αυτήν τη στήλη στις 15/6/2024 αναφερθήκαμε στα μηνύματα που έστειλαν με την ψήφο τους στις εκλογές της 9ης Ιουνίου 2024 οι Έλληνες πολίτες. Στις ευρωεκλογές της 9ης Ιουνίου 2024, όπως αναμενόταν, ο ελληνικός λαός έστειλε μήνυμα προς κάθε κατεύθυνση. Με τη μαζική αποχή από τη διαδικασία των εκλογών έδειξε, καταρχήν, την απογοήτευσή του για τον τρόπο λειτουργίας του πολιτικού μας συστήματος και είναι κάτι που πρέπει να προβληματίσει το σύνολο του πολιτικού κόσμου, το οποίο βαρύνεται με τις όποιες παθογένειες παρατηρούνται. Οι πολίτες με την ψήφο τους έστειλαν μήνυμα σε όλα τα πολιτικά κόμματα, αλλά πρωτίστως στην κυβέρνηση, καθώς αρκετές φορές υπουργοί της με αλαζονεία επικαλούνταν το 41% με το οποίο στις προηγούμενες εκλογές οι Έλληνες πολίτες ανέδειξαν τη Ν.Δ. στην κυβέρνηση της χώρας. Αυτή η αλαζονεία, που επιδεικνυόταν συχνά, προκαλούσε το λαϊκό συναίσθημα και έτσι οι πολίτες την προσγείωσαν, δεδομένου ότι εγκατέλειψαν τη Ν.Δ. περίπου 1.000.000 πολίτες, στέλνοντας μήνυμα ότι πρέπει να αλλάξει πολιτική και πρόσωπα, και να ασχοληθεί με τα πραγματικά προβλήματα του τόπου. Και όχι να προσπαθεί να αναδείξει σε εθνικό πρόβλημα τα ομόφυλα ζευγάρια, διχάζοντας την ελληνική κοινωνία για ένα θέμα που μπορούσε να λυθεί με κάποια βελτίωση της νομοθεσίας στα σύμφωνα συμβίωσης. Βεβαίως, η Ν.Δ. θα είναι άλλα τρία χρόνια στην εξουσία και μπορεί, αν πήρε το μήνυμα, να βελτιώσει τη θέση της, εξαλείφοντας τα φαινόμενα αλαζονείας και ασχολούμενη με τα πραγματικά προβλήματα των πολιτών, που ταλανίζονται καθημερινά από την ακρίβεια. Στο διάστημα που πέρασε έγινε ανασχηματισμός της κυβέρνησης, ο οποίος μάλλον δεν έπεισε τους πολίτες ότι κάτι αλλάζει. Για να πειστούν οι πολίτες, χρειαζόταν μάλλον κάτι συγκλονιστικό, όπως η μείωση του αριθμού των υπουργών και υφυπουργών, που για το μέγεθος της χώρας μας είναι υπερβολικός, και ταυτόχρονα να στέλνει κάποια ηχηρά μηνύματα σε γειτονικές χώρες, όταν απαιτείται. Μετά τις εκλογές τα μεν κόμματα της Κεντροαριστεράς μπήκαν σε κύκλο εσωστρέφειας και η κυβέρνηση προχώρησε σε ανασχηματισμό, αλλά τα λιμνάζοντα νερά τάραξαν με κοινή τους εμφάνιση πριν από μερικές μέρες σε παρουσίαση του βιβλίου του δημοσιογράφου Μανώλη Κοττάκη οι πρώην πρωθυπουργοί Κώστας Καραμανλής και Αντώνης Σαμαράς. Οι ομιλίες τους έτυχαν ευρείας δημοσιότητας, οπότε δεν έχει νόημα να αναφέρω εκτενώς όσα είπαν. Το γεγονός όμως ότι δύο πρώην πρωθυπουργοί με θάρρος μίλησαν για τα προβλήματα που αντιμετωπίζει ή θα αντιμετωπίσει στο μέλλον η χώρα αλλά και η Ευρώπη αποδεικνύει ότι τα προβλήματα είναι μάλλον πολύ μεγαλύτερα από όσο υπολογίζουν οι πολίτες, ακόμα και στα εθνικά μας θέματα. Για όσα γίνονται στη γειτονιά μας και ειδικότερα στα δυτικά Βαλκάνια, όπου είναι σε έξαρση οι μεγαλοϊδεατισμοί, ο Κ. Καραμανλής ανέφερε ότι «είναι ανάγκη να σταλεί ένα ξεκάθαρο και αυστηρό μήνυμα σε Τίρανα και Σκόπια: τέτοιου είδους συμπεριφορές δεν γίνονται ανεκτές και επισύρουν συνέπειες. Με την πρόσθετη υπενθύμιση ότι ο δρόμος τους προς την Ευρώπη εξαρτάται από την Ελλάδα». Σε κάθε περίπτωση, έχει ιδιαίτερη σημασία το γεγονός ότι δύο πρώην πρωθυπουργοί (ανεξάρτητα αν συμφωνεί ή διαφωνεί κάποιος μαζί τους) αποφάσισαν να μιλήσουν, εκφράζοντας ουσιαστικά την αγωνία τους για όσα συμβαίνουν διεθνώς, αλλά πρωτίστως για το μέλλον της χώρας μας και τις επιβαλλόμενες εξελίξεις στην Ε.Ε. και τη βαλκανική γειτονιά μας. Έχουν, δε, ιδιαίτερη σημασία οι τοποθετήσεις τους, ειδικά στα εθνικά μας θέματα, και πρέπει να ληφθούν σοβαρά υπ’ όψιν, γιατί λόγω προηγούμενης ιδιότητας έχουν τη δυνατότητα, όπως θα έλεγε ο ποιητής, να ακούνε «τη μυστική βοή των πλησιαζόντων γεγονότων». * Δικηγόρος, πρώην πρόεδρος του Δικηγορικού Συλλόγου Θεσσαλονίκης

Ζούμε στον καιρό του δευτερολέπτου. Λίγα δευτερόλεπτα χρειάζεται πλέον κάθε άνθρωπος για να αποφασίσει αν θα σταθεί μπροστά σε μια είδηση, σε ένα προϊόν, σε ένα κατάστημα, σε έναν άλλον άνθρωπο! Γράφει ο Γιώργος  Κ. Στράτος Με δεδομένη αυτή τη συνθήκη, την οποία έχουν επιβάλει κατεξοχήν η τεχνολογία και η χρήση της και τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, που έχουν υποκαταστήσει εν πολλοίς κάθε ανθρώπινη λειτουργία και επαφή, «πού πάμε;», που έλεγε και ο μακαρίτης Βασίλης Αυλωνίτης. Πώς μπορεί να υπάρξει εμβάθυνση σε κάτι; Πώς να αναπτυχθεί σχέση με οτιδήποτε και οποιονδήποτε; Πώς μπορεί να συγκεντρωθεί ο καθένας μας σε κάτι; Και αφού η συγκέντρωση είναι το πρώτο προαπαιτούμενο για την αντίληψη και στη συνέχεια για τη δημιουργία, τι διάολο «αντιλήψεις» και «δημιουργίες» μάς επιφυλάσσει το μέλλον; Πώς θα είμαστε όταν όλα καταντήσουν επιφανειακά, επιδερμικά, πρόσκαιρα; Ποια θα είναι η κατάληξη του να προσπερνάς με περισσή ευκολία αιματηρές ειδήσεις, τραγικές ιστορίες, ακόμη και τραυματισμένους ανθρώπους που συναντάς στον δρόμο; Πόσο βοηθούν τον άνθρωπο όλες αυτές οι καταιγιστικές ταχύτητες; Πόσο συμβατές είναι με τη φύση και τις πραγματικές του ανάγκες; Τι του εξασφαλίζουν τελικά; Και μήπως η καθημερινότητά μας, μεταβαλλόμενη ραγδαία σε αποφάσεις και σκηνές δευτερολέπτου που διαδέχονται ανερμάτιστα η μία την άλλη, μας μετατρέπει και μας με τη σειρά μας σε ανερμάτιστα όντα δίχως αρχή, μέση και τέλος, δίχως ορατούς και επιτεύξιμους στόχους, δίχως πραγματικές σχέσεις, δίχως χαρές και απολαύσεις, δίχως λογική και δίχως συναισθήματα, εν τέλει δίχως ζωή; Το σμπαράλιασμα αυτό έχει ακόμη μια τραγική συνέπεια για τις ανθρώπινες κοινωνίες. Επί χιλιετίες εκατοντάδες λαοί πάνω στη γη με τον πολιτισμό τους  έβαλαν το λιθαράκι τους προκειμένου να σχηματιστούν εκείνοι οι κώδικες αξιών που θα μας επέτρεπαν να ζήσουμε καλύτερα, με μεγαλύτερο αλληλοσεβασμό και άρα με μεγαλύτερη ασφάλεια. Η προσπάθειά τους αυτή βασίστηκε κατεξοχήν στην εδραία πεποίθηση ότι όλα αυτά τα έκαναν για να αντέξουν στον χρόνο. Ακριβώς γι’ αυτό και τα έργα τους μας συνόδευσαν και μας συνοδεύουν επί αιώνες: φιλοσοφίες, πολιτεύματα, θρησκείες, δίκαια, έργα τέχνης, παραδόσεις, θεσμοί, όλα όσα συνθέτουν τον πολιτισμό μας. Ο σύγχρονος άνθρωπος, όταν σε κάθε του βήμα βιώνει ότι όλα όσα τον αφορούν και τον περιβάλλουν δεν είναι απλώς προσωρινά, αλλά του λεπτού, ούτε καν της ημέρας (!), ότι τίποτα από αυτά δεν είναι, ούτε και γίνεται για να φτουρήσει, από τα πρόσωπα μέχρι τα προϊόντα, με ποιο κίνητρο και με ποια δύναμη να ψαχτεί για κάτι ουσιαστικότερο; Σε ποιους να απευθυνθεί; Σε ποιους να καταθέσει τις σκέψεις του; Είναι αποδεκτό κοινωνικά αυτό και κυρίως θα ήταν σώφρον επαγγελματικά, με δεδομένες τις κυρίαρχες απόψεις και τα συμφέροντα; Όλα αυτά μου θύμισαν έναν σχετικά σύγχρονο ορισμό του επιτυχημένου ανθρώπου: Είναι αυτός που διαθέτει τον περισσότερο ελεύθερο χρόνο. Μπορεί να διαβάζεται σαν αμερικανιά, αλλά, αν το καλοσκεφτείτε, δεν είναι. Για να σπάσει ο φαύλος κύκλος των αυτοκαταστροφικών ιλιγγιωδών ταχυτήτων που μας επιβάλλονται παντού, χρειάζεται περίσκεψη, ενδοσκόπηση, αυτοκριτική, προσωπική καλλιέργεια και σιωπή. Αυτά μόνο στον ελεύθερο χρόνο μπορεί να τα κάνουμε και γι’ αυτόν τον λόγο φροντίζουν να μας τον περιορίζουν με κάθε τρόπο.