Search this site

Ο πληθωρισμός επανέρχεται, με εκτιμήσεις για άνοδο στο 3,1%, ενώ η εικόνα γίνεται χειρότερη στο καταναλωτικό κλίμα. Ο δείκτης GfK κατρακύλησε στις -33,3 μονάδες, αντανακλώντας βαθιά απαισιοδοξία... Για δεκαετίες η Γερμανία αποτελούσε το υπόδειγμα οικονομικής ισχύος και πειθαρχίας στην Ευρώπη. Η χώρα που κατάφερε να μετατρέψει τις αδυναμίες της μεταπολεμικής περιόδου σε συγκριτικά πλεονεκτήματα εξελίχθηκε σε έναν οικονομικό κολοσσό που όχι μόνο καθόρισε τη δική της πορεία, αλλά επέβαλε σε μεγάλο βαθμό και τη μοίρα της ευρωζώνης. Ως βασικός εμπνευστής και αρχιτέκτονας των πολιτικών λιτότητας μετά την κρίση του 2008-2009, διαμόρφωσε ένα αυστηρό πλαίσιο δημοσιονομικής πειθαρχίας που επέβαλε στους εταίρους της, βυθίζοντας τον ευρωπαϊκό Νότο σε μια βαθιά και καταστροφική κρίση. Σήμερα, όμως, το ίδιο αυτό μοντέλο φαίνεται ότι επιστρέφει ως μπούμερανγκ. Η Γερμανία βρίσκεται πλέον αντιμέτωπη και η ίδια με μια βαθιά και πολυεπίπεδη οικονομική κρίση, η οποία αποκαλύπτει ότι ο «γίγαντας» της ευρωπαϊκής οικονομίας στηρίζεται σε όλο και πιο εύθραυστα θεμέλια. Η απόφαση του γερμανικού υπουργείου Οικονομίας να περικόψει στο μισό την πρόβλεψη ανάπτυξης για το 2026 στο μόλις 0,5% από 1% αποτελεί ηχηρή ένδειξη της επιδείνωσης. Παράλληλα, η πρόβλεψη για το 2027 αναθεωρήθηκε επίσης προς τα κάτω, στο 0,9%. Ο πόλεμος στη Μέση Ανατολή λειτουργεί ως καταλύτης αυτής της επιδείνωσης. Η εκτίναξη των τιμών ενέργειας πλήττει τη βιομηχανία και τα νοικοκυριά, επαναφέροντας πιέσεις που η Γερμανία δεν κατάφερε ποτέ να ξεπεράσει πλήρως μετά την ενεργειακή κρίση που προκάλεσε ο πόλεμος στην Ουκρανία και υποχρεωτική προσπάθεια απεξάρτησης από τη ρωσική φθηνή ενέργεια. Ο καγκελάριος Φρίντριχ Μερτς είχε επενδύσει πολιτικά σε ένα «έτος οικονομικής ανανέωσης». Ωστόσο, το αφήγημά του καταρρέει. Παρά τα τεράστια πακέτα στήριξης και το φιλόδοξο επενδυτικό σχέδιο 500 δισ. ευρώ για υποδομές, η πραγματική οικονομία δεν ανταποκρίνεται. Η ανάπτυξη παραμένει αναιμική, ενώ οι δείκτες εμπιστοσύνης επιδεινώνονται. Τα στοιχεία είναι αποκαλυπτικά. Η αύξηση του ΑΕΠ στο πρώτο τρίμηνο εκτιμάται μόλις στο 0,2%, ενώ οι προβλέψεις για το σύνολο του έτους κινούνται γύρω στο 0,3%. Ταυτόχρονα, ο πληθωρισμός επανέρχεται δυναμικά, με εκτιμήσεις για άνοδο στο 3,1%, εντείνοντας την πίεση στα νοικοκυριά. Η εικόνα γίνεται ακόμη πιο ζοφερή στο καταναλωτικό κλίμα. Ο δείκτης GfK κατρακύλησε στις -33,3 μονάδες, αντανακλώντας τη βαθιά απαισιοδοξία των πολιτών. Οι προσδοκίες εισοδήματος καταρρέουν, ενώ οι οικονομικές προοπτικές προσεγγίζουν επίπεδα κρίσης. Σε μια χώρα που παραδοσιακά στηριζόταν στη σταθερότητα και την προβλεψιμότητα, η ανασφάλεια που κυριαρχεί είναι διάχυτη σε όλα τα κρατίδια. Η ειρωνεία είναι εμφανής. Η Γερμανία, που επί χρόνια επέβαλε δημοσιονομική αυστηρότητα στους εταίρους της, βρίσκεται τώρα αντιμέτωπη με το ίδιο δίλημμα: λιτότητα ή ανάπτυξη. Η συζήτηση για την άρση του «φρένου χρέους» αποτυπώνει ακριβώς αυτή την αντίφαση. Το γερμανικό υπουργείο Οικονομικών αφήνει ανοιχτό το ενδεχόμενο χαλάρωσης, ενώ ο ίδιος ο Μερτς επιμένει στη δημοσιονομική πειθαρχία, δηλώνοντας ότι «η Γερμανία έχει ήδη αρκετό χρέος». Αυτή η εσωτερική αντίφαση δεν είναι απλώς τεχνική· είναι βαθιά πολιτική. Από τη μία πλευρά, η ανάγκη για στήριξη της οικονομίας είναι επιτακτική. Από την άλλη, το ιδεολογικό βάρος της λιτότητας που η ίδια η Γερμανία καθιέρωσε περιορίζει τα περιθώρια δράσης. Παράλληλα, οι δομικές αδυναμίες της γερμανικής οικονομίας γίνονται όλο και πιο εμφανείς. Η βιομηχανική της βάση δέχεται ισχυρά πλήγματα από τον διεθνή ανταγωνισμό, ιδιαίτερα από την Κίνα, ενώ οι εμπορικές εντάσεις με τις ΗΠΑ επιβαρύνουν περαιτέρω τις εξαγωγές. Το μοντέλο ανάπτυξης που στηρίχθηκε στις εξαγωγές και στη βιομηχανική υπεροχή δείχνει να φτάνει στα όριά του. Από τότε που ο Μερτς ανέλαβε την εξουσία, δημιουργήθηκε ένα ειδικό ταμείο υποδομών ύψους 500 δισ. ευρώ για τη βελτίωση σχολείων, δρόμων και σιδηροδρόμων, ενώ αυξήθηκαν και οι στρατιωτικές δαπάνες. «Η γερμανική οικονομία θα συρρικνωνόταν ήδη χωρίς αυτή τη στήριξη» δήλωσε ο πρόεδρος του Ifo, Κλέμενς Φουστ. Οι αυξημένες δαπάνες βοήθησαν αρχικά τις γερμανικές μετοχές να ξεπεράσουν τους ανταγωνιστές τους, αν και πλέον υστερούν σε σχέση με την ευρύτερη ευρωπαϊκή αγορά φέτος. Για να μετριάσει τον αντίκτυπο των υψηλών τιμών ενέργειας, η κυβέρνηση ανακοίνωσε μέτρα στήριξης, όπως ελάφρυνση τιμών καυσίμων ύψους 1,6 δισ. ευρώ και δυνατότητα καταβολής αφορολόγητων μπόνους από τις επιχειρήσεις. Ωστόσο, αυτά τα μέτρα ενδέχεται να μην επαρκούν για να ενισχύσουν την κατανάλωση. Οι μικρομεσαίες επιχειρήσεις -η περίφημη ραχοκοκαλιά του γερμανικού Mittelstand- εκπέμπουν σήμα κινδύνου. Ζητούν μείωση της γραφειοκρατίας, φορολογικές ελαφρύνσεις και ουσιαστικές μεταρρυθμίσεις. Αντί όμως για ένα συνεκτικό σχέδιο, βλέπουν μια κυβέρνηση εγκλωβισμένη σε εσωτερικές αντιθέσεις. Η αποτυχία ως μεταδοτική… νόσος για την ευρωζώνη Η πολιτική διάσταση της κρίσης είναι εξίσου ανησυχητική. Ο κυβερνητικός συνασπισμός εμφανίζεται διχασμένος, με τους Σοσιαλδημοκράτες και τους Χριστιανοδημοκράτες να συγκρούονται σε βασικά ζητήματα οικονομικής πολιτικής. Την ίδια στιγμή, η άνοδος της Ακροδεξιάς εντείνει την πίεση, περιορίζοντας περαιτέρω τα περιθώρια ελιγμών. Ο Μερτς βρίσκεται έτσι παγιδευμένος σε ένα ασφυκτικό πλαίσιο: από τη μία, οι αγορές και οι δημοσιονομικοί κανόνες, από την άλλη, η κοινωνική δυσαρέσκεια και η πολιτική φθορά. Οι εσωτερικές συγκρούσεις θυμίζουν την αποτυχημένη κυβέρνηση του προκατόχου του, Ολαφ Σολτς, αυξάνοντας την πιθανότητα να μην υπάρξουν ουσιαστικές μεταρρυθμίσεις πέρα από τη συνέχιση των δημοσιονομικών δαπανών. «Δεν έχω μεγάλες προσδοκίες για βαθιές μεταρρυθμίσεις» δήλωσε ο οικονομολόγος Μόριτς Κρέμερ. «Αυτά συνήθως γίνονται στην αρχή μιας κυβερνητικής θητείας – και όσα έχουν γίνει μέχρι τώρα υπολείπονται των προσδοκιών». Ομως, η κρίση της Γερμανίας δεν είναι μόνο εθνική υπόθεση. Ως η μεγαλύτερη οικονομία της Ευρώπης, η πορεία της επηρεάζει άμεσα ολόκληρη την ευρωζώνη. Η επιβράδυνση μεταδίδεται ήδη στους εταίρους της, επιβεβαιώνοντας τον κεντρικό της ρόλο όχι πλέον ως κινητήρα αλλά ως τροχοπέδη της ευρωπαϊκής οικονομίας. Η εικόνα είναι αυτή ενός «γίγαντα σε πήλινα πόδια». Μιας χώρας που οικοδόμησε την ισχύ της πάνω σε ένα μοντέλο αυστηρής πειθαρχίας και εξαγωγικής υπεροχής, αλλά αδυνατεί να προσαρμοστεί στις νέες συνθήκες. Η ενεργειακή εξάρτηση, η δημογραφική γήρανση, η γραφειοκρατία και η τεχνολογική υστέρηση συνθέτουν ένα εκρηκτικό μείγμα. Η χώρα που επέβαλε λιτότητα στους άλλους καλείται τώρα να επιλέξει αν θα εγκαταλείψει τις ίδιες της τις αρχές για να σώσει την οικονομία της. Και μέχρι στιγμής δείχνει να διστάζει. «δημοκρατία»

Υπό τον «μανδύα» μιας νέας έκθεσης Πισσαρίδη, που έρχεται λίγο πριν από τις εκλογές, θα δεσμεύσει την Ελλάδα έως και το 2034, με τη γνωστή δικαιολογία των «μεταρρυθμίσεων». Τα έξι σημεία «κλειδιά» Μπορεί η Ελλάδα να βγήκε -έστω τυπικά- από το Μνημόνιο το καλοκαίρι του 2018, ωστόσο οι δανειστές φαίνεται πως από την πρώτη στιγμή δεν έδειξαν καμία απολύτως εμπιστοσύνη στο εγχώριο πολιτικό σύστημα. Κι όταν δημιουργήθηκε το Ταμείο Ανάκαμψης, η Κομισιόν φρόντισε να «δεσμεύσει» τη χώρα μέχρι το καλοκαίρι του 2026 με το άτυπο Μνημόνιο (Νο 4) που συνόδευε τα ευρωπαϊκά κονδύλια, ενώ τώρα η κυβέρνηση προαναγγέλλει το… Μνημόνιο Νο 5 και πάλι υπό τον «μανδύα» μιας νέας έκθεσης Πισσαρίδη. Πρόκειται για μια έκθεση η οποία αρχικά είχε παρουσιαστεί ως ένα μη δεσμευτικό κείμενο της Ελλάδας έναντι της Ευρώπης (για ευνόητους λόγους είχε αποκαλυφθεί στο σύνολό της στις αρχές Αυγούστου 2020 εν μέσω διακοπών), που απλά περιέχει προτάσεις για την πορεία της ελληνικής οικονομίας προς την ανάπτυξη, με τη Ν.Δ. να αρνείται πως πρόκειται για ένα Μνημόνιο. Ακόμα κι αν -όπως αποδείχθηκε- τα περισσότερα μέτρα της κυβέρνησης όλως τυχαίως αναφέρονται στην έκθεση Πισσαρίδη Νο 1, τώρα φαίνεται πως απαιτείται ένα νέο σχέδιο με τις… συστάσεις της ίδιας επιτροπής, υπό την ηγεσία του γνωστού νομπελίστα οικονομολόγου. Αυτό το άτυπο νέο μνημόνιο θα δεσμεύσει την Ελλάδα έως και το 2034 (!), δηλαδή για τουλάχιστον τις επόμενες δύο κυβερνήσεις της χώρας. Με τη γνωστή δικαιολογία των «μεταρρυθμίσεων» η Κομισιόν κρατά δεμένη «χειροπόδαρα» την Ελλάδα με την υπογραφή της Ν.Δ. και όλα αυτά λίγο πριν λήξει η θητεία της παρούσας κυβέρνησης, ενώ οι πτυχές αυτής της νέας έκθεσης αναμένεται να συζητηθούν από το ερχόμενο φθινόπωρο. Δηλαδή, με πιθανό το ενδεχόμενο αυτό να γίνει μετά τις επόμενες εκλογές, εφ' όσον ο Μητσοτάκης επιλέξει την πρόωρη προσφυγή στις κάλπες. Ήδη, όπως έχει αποκαλύψει ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης Κωστής Χατζηδάκης από το Οικονομικό Φόρουμ των Δελφών, έχει υπογραφεί συμφωνία με τον ΟΟΣΑ, την Τράπεζα της Ελλάδος και τον ΙΟΒΕ για τον σχεδιασμό της οικονομικής και κοινωνικής πολιτικής της περιόδου 2028-2034, αξιοποιώντας την έκθεση Πισσαρίδη, που έως σήμερα έχει υλοποιηθεί σε ποσοστό 83%. Διαρκής επιτήρηση Η έκθεση Νο 2 έρχεται μετά το τέλος του Ταμείου Ανάκαμψης (ΤΑΑ). Αυτό από μόνο του συνιστά ένα τεράστιο ερώτημα για τους λόγους ύπαρξης της νέας έκθεσης. Σημειώνεται πως το κείμενο που συνόδευε τη συμφωνία για τα κονδύλια του Ταμείου Ανάκαμψης στην πράξη δεν αποτελούσε μια επιστημονικά θεμελιωμένη πρόταση για την αξιοποίηση των ευρωπαϊκών πόρων, αλλά για σκόρπιες προτάσεις – μεταρρυθμίσεις για το σύνολο της οικονομίας. Ελλείψει νέου Ταμείου Ανάκαμψης, η κυβέρνηση θα πρέπει να αναζητήσει μια νέα δικαιολογία ύπαρξης ενός άτυπου Μνημονίου, καθώς εκτιμάται πως θα παρουσιαστεί ως ένας μηχανισμός που θα διασφαλίζει ότι οι μεταρρυθμίσεις δεν θα σταματήσουν με τη λήξη της ευρωπαϊκής χρηματοδότησης. Η έκθεση του 2020 εστίαζε μόνο στα επιπλέον έσοδα που μπορεί να έχει το κράτος (είτε με φοροελαφρύνσεις είτε με αύξηση της παραγωγικότητας και «μεταρρυθμίσεις» στις συντάξεις και στο Ασφαλιστικό), παραλείποντας ίσως εσκεμμένα να συνυπολογίσει το κόστος και τις επιπτώσεις της πανδημίας, ενώ είχε «χτιστεί» σαν να μην υπήρξε ποτέ η οικονομική κρίση του 2010 και τα Μνημόνια. Μάλιστα, επισήμανε πως αν η κυβέρνηση υιοθετούσε τις προτάσεις της, θα καταγράφονταν υψηλότεροι ρυθμοί ανάπτυξης της ελληνικής οικονομίας, βελτιώνοντας την καθημερινότητα και των εισοδημάτων σε νοικοκυριά και επιχειρήσεις. Όπως είναι αντιληπτό, η εφαρμογή του 83% των προτάσεων έφερε ανάπτυξη, αλλά την ίδια στιγμή συρρίκνωσε το διαθέσιμο εισόδημα – με συνέπειες χειρότερες των μνημονιακών. Οι επίσημοι στόχοι Πληροφορίες αναφέρουν πως η έκθεση της επιτροπής Πισσαρίδη Νο 2 θα εστιάσει σε έξι τομείς και συγκεκριμένα στους εξής: 1. Ενίσχυση των δεσμών μεταξύ έρευνας και παραγωγής: Η συγκεκριμένη στόχευση παραπέμπει στη διαχρονική προσπάθεια σύνδεσης πανεπιστημίων, ερευνητικών κέντρων και επιχειρήσεων. Στην πράξη, όμως, το βάρος μετατοπίζεται προς την εμπορική αξιοποίηση της γνώσης, με τα ιδιωτικά πανεπιστήμια που προωθεί η κυβέρνηση. 2. Ολοκλήρωση του χωροταξικού σχεδιασμού: Η επιτάχυνση του χωροταξικού σχεδιασμού εμφανίζεται ως τεχνική εκκρεμότητα, ωστόσο αποτελεί κρίσιμο εργαλείο για την προσέλκυση μεγάλων επενδύσεων. Η ολοκλήρωση χρήσεων γης, πολεοδομικών σχεδίων και Κτηματολογίου διευκολύνει την αξιοποίηση εκτάσεων, συχνά προς όφελος μεγάλων επενδυτικών σχημάτων. 3. Ανάπτυξη δεξιοτήτων του εργατικού δυναμικού: Παρουσιάζεται συνεχώς ως μια αναγκαία προσαρμογή στις απαιτήσεις της αγοράς εργασίας. Στην πράξη, όμως, το βάρος μεταφέρεται στον ίδιο τον εργαζόμενο που θα πρέπει να «εκπαιδεύεται» συνεχώς, ενώ οι επιχειρήσεις επωφελούνται από το χαμηλό κόστος εργατικού δυναμικού. 4. Κινητοποίηση της ελληνικής διασποράς: Η κυβέρνηση έχει χορηγήσει φορολογικά κίνητρα και διευκολύνσεις για την προσέλκυση κεφαλαίων και εξειδικευμένου ανθρώπινου δυναμικού. Ωστόσο, η σύγκριση με τους μισθούς της Ελλάδας, η εργασιακή ανασφάλεια, αλλά και το γεγονός πως χιλιάδες Έλληνες έχουν «μεταναστεύσει» στο εξωτερικό για πάνω από μία δεκαετία φτιάχνοντας εκεί τις ζωές τους, δύσκολα θα τους πείσουν να επιστρέψουν με αυτές τις συνθήκες. 5. Προώθηση ισορροπημένης περιφερειακής ανάπτυξης: Στη χώρα μας η περιφερειακή ανάπτυξη παραμείνει άνιση, με ορισμένες περιοχές να αναπτύσσονται ταχύτατα και άλλες να συνεχίζουν να αποψιλώνονται πληθυσμιακά και παραγωγικά. Και αυτό διότι η εμπειρία των τελευταίων ετών έχει δείξει πως οι επενδύσεις κατευθύνονται κυρίως σε περιοχές υψηλής απόδοσης (τουριστικές ζώνες, logistics, ενέργεια). 6. Αποτελεσματική χρήση των ευρωπαϊκών κονδυλίων: Βασικός πυλώνας του νέου σχεδίου αναμένεται να είναι η αξιοποίηση των ευρωπαϊκών πόρων, εν όψει και του νέου προϋπολογισμού της Ε.Ε. Μπορεί η κυβέρνηση να πανηγυρίζει για υψηλά ποσοστά απορρόφησης των προγραμμάτων π.χ. του Ταμείου Ανάκαμψης ή του ΕΣΠΑ, ωστόσο οι εν εξελίξει έρευνες δείχνουν πως τα κονδύλια της Ευρώπης φτάνουν στην Ελλάδα, αλλά αξιοποιούνται με μεθόδους… ΟΠΕΚΕΠΕ. Η συζήτηση για τη νέα έκθεση της Επιτροπής Πισσαρίδη δεν μπορεί να αποσυνδεθεί από το πραγματικό «κέντρο βάρους» της οικονομικής πολιτικής, που είναι η διαχείριση του δημόσιου χρέους, καθώς ο λόγος ύπαρξής του στοχεύει ακριβώς στη διασφάλιση των ξένων πιστωτών της χώρας (μεγαλύτερος είναι ο Μόνιμος Μηχανισμός Στήριξης, ESM) πως θα λάβουν τα χρήματα που έχουν δανείσει στην Ελλάδα την περίοδο των Μνημονίων. Ο «θάνατος του εμποράκου» σε πρώτο πλάνο Ιδιαίτερη αίσθηση προκαλεί και ακόμα μία συγκυρία, καθώς, σύμφωνα με πληροφορίες, σημαντικό κομμάτι της νέας έκθεσης θα μιλά για τη μικρομεσαία επιχειρηματικότητα που εξ' ίσου τυχαία θα αποτελέσει και ένα μεγάλο σκέλος των νέων εξαγγελιών του πρωθυπουργού στην ερχόμενη ΔΕΘ. Όμως, τα στοιχεία δείχνουν πως οι συστάσεις της επιτροπής για την επιχειρηματικότητα έγιναν μάλλον επιλεκτικά, καθώς η πιο σημαντική υστέρηση στη συνολική εφαρμογή του εμφανίζεται στα πεδία που αφορούν τις εξαγωγές, τις επιχειρήσεις και τον ανταγωνισμό και τη Δημόσια Διοίκηση. Η έκθεση προωθούσε τη «σύμπτυξη» των μικρομεσαίων επιχειρήσεων της χώρας κάτω από την «ομπρέλα» μεγαλύτερων εταιριών, με τη δικαιολογία της αύξησης της ανταγωνιστικότητάς τους, αλλά και της πρόσβασης σε χρηματοδοτικά εργαλεία και τραπεζικά δάνεια. Στην πράξη, όμως, πίσω από αυτό το σχέδιο κρύβεται ο «θάνατος του εμποράκου» της γειτονιάς, των εκατοντάδων χιλιάδων μικρών και οικογενειακών επιχειρήσεων που δεν πραγματοποιούν υψηλούς τζίρους, αλλά παλεύουν για ένα αξιοπρεπές εισόδημα. Μια υπενθύμιση όσων περιείχε η πρώτη έκθεση είναι αρκετή για να αποκαλυφθούν ξανά ο λόγος ύπαρξής της και ο στόχος των εκθέσεων Πισσαρίδη. Συγκεκριμένα, το 2020 η επιτροπή συνιστούσε στην κυβέρνηση, μεταξύ άλλων, τα εξής: – Μείωση ασφαλιστικών εισφορών (θα υπάρξει ανακοίνωση νέας μείωσης στην ερχόμενη ΔΕΘ). – Κατάργηση Εισφοράς Αλληλεγγύης (καταργήθηκε). – Διεύρυνση των μηχανισμών εξωδικαστικής επίλυσης διαφορών (εξωδικαστικός μηχανισμός). – Ολοκλήρωση του Κτηματολογίου, των δασικών χαρτών και των καθορισμών χρήσεων γης μέσω της κατάρτισης Τοπικών Πολεοδομικών Σχεδίων (ολοκληρώνεται ως έργο του ΤΑΑ). – Συγχώνευση και απλούστευση όλων των φόρων για την ακίνητη περιουσία και μεταφορά μέρους τους σε τοπικό επίπεδο (μεταφορά στον ΕΝΦΙΑ στους δήμους που δεν έχει πραγματοποιηθεί). – Δημιουργία ψηφιακού φακέλου ασθενούς (έχει υλοποιηθεί). – Ενεργειακή αναβάθμιση κτηρίων (κατοικιών και επαγγελματικών) με σκοπό τη μείωση της κατανάλωσης ενέργειας (π.χ. «Εξοικονομώ», «Ανακαινίζω», «Αλλάζω θερμοσίφωνα», «Ανακυκλώνω – Αλλάζω συσκευή» κ.ά.). Δημοσιεύεται στην «κυριακάτικη δημοκρατία»

Βιομετρικά δεδομένα για πρόσβαση σε τράπεζες, ο ρόλος Σόρος, και το τέλος του Συντάγματος! Ο Paul Craig Roberts, πρώην βοηθός υπουργός Οικονομικών των ΗΠΑ επί προεδρίας Ρήγκαν, διακεκριμένος οικονομολόγος και γνωστός για την ανεξάρτητη φωνή του, εξαπολύει μια πύρινη καταγγελία κατά της κυβέρνησης Τραμπ. Σε άρθρο του στον ιστότοπό του (Institute for Political Economy), ο Ρόμπερτς υποστηρίζει ότι η ρητορική «America First» δεν είναι παρά ένα προκάλυμμα για την πλήρη ψηφιακή υποδούλωση του Αμερικανού πολίτη. Το προεδρικό διάταγμα – «Γνωρίστε τον πελάτη σας» ή χάστε την πρόσβαση στο χρήμα σας Ο Ρόμπερτς περιγράφει ένα επικείμενο προεδρικό διάταγμα που προωθεί η κυβέρνηση Τραμπ, με επίκεντρο τον Υπουργό Οικονομικών Σκοτ Μπέσεντ (Scott Bessent), τον οποίο ονομάζει «προστατευόμενο του Τζορτζ Σόρος» και έναν από τους πρωταγωνιστές της κατάρρευσης της βρετανικής οικονομίας το 1992 (Black Wednesday). Το διάταγμα, σύμφωνα με το ρεπορτάζ του «The Burning Platform», θα απαιτεί από κάθε τράπεζα να επαληθεύει την ταυτότητα κάθε πελάτη αποκλειστικά μέσω διαβατηρίου ΗΠΑ που φέρει ενσωματωμένο τσιπ RFID και βιομετρική αναγνώριση προσώπου. Όποιος δεν διαθέτει τέτοιο διαβατήριο, απλά δεν θα έχει πρόσβαση σε τραπεζικό λογαριασμό. Ούτε Real ID, ούτε άδεια οδήγησης, ούτε κανένα άλλο έγγραφο θα γίνεται δεκτό. Το πρόσχημα: «Οι παράνομοι μετανάστες» – Η πραγματικότητα: Ο απόλυτος έλεγχος των πολιτών Ο Ρόμπερτς αποδομεί την επίσημη αιτιολόγηση. Ο Μπέσεντ δήλωσε: «Οι ανυπόγραφοι μετανάστες δεν έχουν δικαίωμα να βρίσκονται στο τραπεζικό σύστημα». Όμως, όπως επισημαίνει ο Ρόμπερτς, οι ανυπόγραφοι μετανάστες ήδη εργάζονται, πληρώνονται με επιταγές, λαμβάνουν κρατικές ταυτότητες, άδειες οδήγησης, στεγαστικά, ιατροφαρμακευτικά και εκπαιδευτικά επιδόματα, και σε ορισμένες πολιτείες ψηφίζουν και υπηρετούν σε τοπικές κυβερνήσεις. Επομένως, το επιχείρημα είναι γελοίο. Ο πραγματικός στόχος, λέει, είναι η «τελευταία θηλειά» (the final knot in the digital noose): η πλήρης ψηφιακή σύνδεση κάθε Αμερικανού πολίτη με κεντρικές κυβερνητικές βάσεις δεδομένων. «Μόλις το πρόσωπό σου ψηφιοποιηθεί και συνδεθεί μόνιμα με τα χρήματά σου, οι υποδομές για το κράτος επιτήρησης χωρίς μετρητά είναι πλήρεις», γράφει χαρακτηριστικά. Η πορεία προς την τυραννία – Ο Τραμπ ολοκληρώνει αυτό που ξεκίνησε ο Λίνκολν Ο Ρόμπερτς, με ματιά ιστορικού, εντοπίζει την αρχή της κατάρρευσης του Συντάγματος στον Λίνκολν (κατάργηση των δικαιωμάτων των πολιτειών), συνεχίζει με τον Wilson (1913: Ομοσπονδιακή Τράπεζα και φόρος εισοδήματος), τον George W. Bush (αναστολή του habeas corpus και κράτηση υπόπτων χωρίς κατηγορία), τον Ομπάμα (εκτέλεση Αμερικανών πολιτών χωρίς δίκη), τον Μπάιντεν (φυλάκιση με βάση ψευδείς ισχυρισμούς), και τώρα τον Τραμπ, ο οποίος προσθέτει την ψηφιακή φυλακή και ζητά από το Κογκρέσο την έγκριση ενός προγράμματος εγχώριας κατασκοπείας FISA. «Ο Τραμπ, ο ίδιος θύμα των πολιτικών διώξεων, ολοκληρώνει την κατασκευή της τυραννίας για τον Αμερικανό λαό», γράφει ο Ρόμπερτς. Η 4η Ιουλίου ήταν η τελευταία φορά – Το τέλος της ελεύθερης Αμερικής Ο Ρόμπερτς, με βαθιά μελαγχολία, κάνει μια πρόβλεψη: «Η 4η Ιουλίου θα είναι η τελευταία φορά που οι Αμερικανοί θα ακούσουν για την απαράμιλλη ελευθερία τους». Η Αμερική, λέει, σπαταλά τους πόρους της σε πολέμους για την ατζέντα του Ισραήλ (Μεγάλο Ισραήλ) και για τα κέρδη του στρατιωτικού-βιομηχανικού συμπλέγματος. Οι φιλελεύθεροι και οι Σιωνιστές πέτυχαν τον στόχο τους: Oι Αμερικανοί είναι τόσο διχασμένοι που κανένας ηγέτης δεν μπορεί να αναδειχθεί. Ο Τραμπ, καταλήγει, αποδείχθηκε «εργαλείο της σιωνιστικής ατζέντας και του αυταρχικού κράτους». Το άρθρο του Paul Craig Roberts δεν είναι μια μακρινή αμερικανική ιστορία. Είναι μια υπενθύμιση του πού οδεύει ο δυτικός κόσμος: Bιομετρικά δεδομένα ως προϋπόθεση για κάθε οικονομική συναλλαγή, ψηφιακός αποκλεισμός για όσους αντιστέκονται, πλήρης συσχέτιση κράτους-τραπεζών-δεδομένων. Το επιχείρημα του Ρόμπερτς για «τον αποκλεισμό των ανυπόγραφων μεταναστών» ως δούρειο ίππο για τον έλεγχο όλων των πολιτών είναι ένα μάθημα για κάθε χώρα – συμπεριλαμβανομένης της Ελλάδας, όπου ο Προσωπικός Αριθμός και η ψηφιακή ταυτότητα προωθούνται με παρόμοια επιχειρήματα «εκσυγχρονισμού» και «ασφάλειας». triklopodia.gr - diodotos-k-t.blogspot.com

Η συγκυβέρνηση ΝΔ με ΠΑΣΟΚ με Μητσοτάκη έχει συμφωνηθεί αρκεί η ΝΔ να περάσει το 25%... Επίσης το ΠΑΣΟΚ έχει συμφωνήσει… Πρωθυπουργός να είναι ο Μητσοτάκης αρκεί η ΝΔ να λάβει ποσοστό πάνω από 25%... Με 26% ή 27% η ΝΔ διασφαλίζει ότι αυτό το σενάριο θα υλοποιηθεί! Επομένως το Κτήνος θα κάνει τα πάντα προκειμένου να το πιάσει! Δύο κόμματα με χρέος σχεδόν 1 δισεκ. ευρώ σε ανεξόφλητα δάνεια – δύο χρεοκοπημένα κόμματα δηλαδή – θα συγκυβερνήσουν, αυτό έχει συμφωνηθεί και πίσω από τις δήθεν κόντρες εντυπώσεων που προκαλούνται σκόπιμα για να συσπειρώσουν ψηφοφόρους… έχει συμφωνηθεί το ΠΑΣΟΚ να πάρει 6 υπουργεία και θέσεις υφυπουργών. Επίσης το ΠΑΣΟΚ έχει συμφωνήσει… πρωθυπουργός να είναι ο Μητσοτάκης αρκεί η ΝΔ να λάβει ποσοστό πάνω από 25%... με 26% ή 27% η ΝΔ διασφαλίζει ότι αυτό το σενάριο θα υλοποιηθεί… Οι εκλογές θα διεξαχθούν πιθανότατα Απρίλιο ή Μάιο του 2027 και όχι το Φθινόπωρο του 2026. Υπάρχει όμως και μια διαφωνία Η διαφωνία που υπάρχει είναι για τον επόμενο πρωθυπουργό καθώς ο Κυριάκος Μητσοτάκης θέλει ως εν ενεργεία πρωθυπουργός να μεταβεί σε μια θέση στην Ευρώπη το 2028 και θέλει να είναι εν ενεργεία για να έχει ισχυρή διαπραγματευτική θέση και για να υποστηρίζει ότι είναι ο μόνος πρωθυπουργός με 3 θητείες… Η διαφωνία είναι στο πρόσωπο του επόμενου πρωθυπουργού αφού η συγκυβέρνηση ΝΔ με ΠΑΣΟΚ θα παραμείνει… Οι δύο προτάσεις της ΝΔ για τον επόμενο πρωθυπουργό είναι γνωστές. Δένδιας και Πιερρακάκης αλλά το ΠΑΣΟΚ φαίνεται να εξετάζει και άλλα σενάρια. Ο Πιερρακάκης προέρχεται από το ΠΑΣΟΚ αλλά ενσωματώθηκε στην ΝΔ και έχει επιτελέσει και έργο στα υπουργεία που πέρασε ενώ κατέχει πλέον ισχυρό θεσμικό ρόλο ως Υπουργός Οικονομικών και επικεφαλής του Eurogroup. Για τους επιχειρηματίες θα ήταν η καλύτερη επιλογή αλλά αυτό το θέμα δεν θα ανοίξει τώρα, αλλά μετά τις εκλογές του 2027 με πιθανότερο σενάριο το 2028… είμαστε ήδη στο 2026... Μακάρι να μη συμβεί κάτι τέτοιο αλλά κι αν πάει να συμβεί, τα γεγονότα του πολέμου θα το στείλουν το σενάριο αυτό στις καλένδες... ΒΝ

Η εικόνα του πολιτικού τοπίου μοιάζει να έχει παγώσει Η κυβέρνηση βρίσκεται σε κατάρρευση αλλά διατηρεί απόσταση ασφαλείας από τον δεύτερο που είναι το ΠΑΣΟΚ, ο Μητσοτάκης παλεύει με τον ...κανένα για την καταλληλότητα στην πρωθυπουργία και όλοι περιμένουν τη Καρυστιανού, τον Τσίπρα, τον Σαμαρά, τον...Γκοντό τέλος πάντων, να ιδρύσουν νέα κόμματα. Τα σκάνδαλα, αλλά και η ακρίβεια (που συνδυάζονται πλέον στην συνείδηση της κοινής γνώμης, με την έννοια ότι η διαφθορά επιτείνει την αρνητική οικονομική θέση των πολλών) αποδομούν την διακυβέρνηση Μητσοτάκη και παράγουν αποτελέσματα: Τον αποδυναμώνουν πολιτικά, αλλά και εσωκομματικά και ανοίγουν την συζήτηση για την επόμενη ημέρα. Τόσο για τις κυβερνήσεις συνεργασίας και τον επόμενο πρωθυπουργό, όσο και εσωκομματικά για τον επόμενο πρόεδρο της ΝΔ. Απόδειξη της αποσταθεροποίησης του πρωθυπουργού είναι το κείμενο των πέντε βουλευτών που αμφισβητούσε τον πυρήνα της διακυβέρνησης Μητσοτάκη που είναι το επιτελικό κράτος. Μέχρι πριν από έναν χρόνο, ούτε που θα περνούσε από το μυαλό των βουλευτών παρόμοια κίνηση. Υπό αμφισβήτηση ο Μητσοτάκης Η παρασκηνιακή συζήτηση για την επόμενη ημέρα έχει ανοίξει και οι φιλόδοξοι διάδοχοι ετοιμάζονται. Οι τελευταίες πληροφορίες αναφέρουν ότι, εκτός από τον Νίκο Δένδια, ετοιμάζεται και ο... Κυριάκος Πιερρακάκης! Έχοντας τις ευλογίες του Κυριάκου Μητσοτάκη, στήνει προσωπικό μηχανισμό στα μέσα ενημέρωσης, προσεγγίζει εκδότες και δημοσιογράφους και επιχειρεί να διευρύνει τα ερείσματα του στον κομματικό μηχανισμό. Λέγεται ότι έχει προσεγγίσει τον Κωστή Χατζηδάκη – που ακούγεται ότι δεν θα μπει στην κούρσα της διαδοχής – και είναι πάντα φίλος και κουμπάρος με τον Γρηγόρη Δημητριάδη, που έχει εξασφαλίσει επιρροή στο επικείμενο Συνέδριο του κόμματος στις 15-17 Μάϊου. Σε κάθε περίπτωση το παιχνίδι είναι ανοιχτό. Οι τελευταίες διαρροές από ανθρώπους πέριξ του Μαξίμου κάνουν λόγο για εκλογές το Φθινόπωρο μετά την ΔΕΘ και το επόμενο πακέτο παροχών που θα ανακοινώσει ο Μητσοτάκης. Λέγεται μάλιστα ότι αυτή ήταν η εισήγηση του Πιερρακάκη! Δύσκολα ο Μητσοτάκης θα πάει σε εκλογές εάν δεν διορίσει την επόμενη ηγεσία του Αρείου Πάγου και εάν δεν “καθαρίσει” τον Ταλ Ντίλιαν (Predator), είτε με αθωωτική απόφαση του Εφετείου – που όμως είναι το Δεκέμβριο – είτε με αλλαγή των ποινικών κωδίκων, ώστε η πρωτόδικη ποινή του να μεταβληθεί σε πλημμέλημα και να είναι εξαγοράσιμη. Το δεύτερο φαινόταν εξωπραγματικό σε πολλούς παράγοντες του δημοσίου βίου, μέχρι που είδαν τον Κωνσταντίνο Τζαβέλλα να ...θάβει ξανά την έρευνα για τις υποκλοπές. Τώρα λένε “από τον Μητσοτάκη τα περιμένουμε όλα”. Αναταράξεις στην Κεντροαριστερά Ενώ το καθεστώς Μητσοτάκη είναι σε αποδρομή, ο Νίκος Ανδρουλάκης με το ΠΑΣΟΚ ανεβάζει τους αντιπολιτευτικούς ρυθμούς και τους ρητορικούς τόνους και κερδίζει πόντους, νιώθοντας την ανάσα του Αλέξη Τσίπρα που ετοιμάζεται. Ο Τσίπρας επισπεύδει για να προλάβει το ΠΑΣΟΚ. Άσχετα με το εάν η ΝΔ διατηρήσει την πρωτιά, Τσίπρας και Ανδρουλάκης διαγκωνίζονται για την πρωτοκαθεδρία στον ευρύτερο χώρο της Κεντροαριστεράς. Ο μεταξύ τους ανταγωνισμός και το κόμμα Τσίπρα παράγουν αποτελέσματα και επηρεάζουν και τα υπόλοιπα κόμματα του χώρου, κυρίως τον ΣΥΡΙΖΑ και τη Νέα Αριστερά. Σε αυτόν τον ανταγωνισμό εντάσσεται και η προσχώρηση του Νικόλαου Φαραντούρη στο ΠΑΣΟΚ. Ο Φαραντούρης ξεκίνησε ως υποψήφιος με τον Τσίπρα, έγινε ευρωβουλευτής με τον Κασσελάκη, διεκδίκησε την ηγεσία του κόμματος μετά την εκπαραθύρωση του Στέφανου από τον ΣΥΡΙΖΑ και διεκδίκησε την συμ-προεδρία στο κόμμα Καρυστιανού που του αρνήθηκε και στοίχισε την διαγραφή του από τον ΣΥΡΙΖΑ. Μετά από αυτά βρήκε καταφύγιο στην φιλόξενη αγκαλιά του Ανδρουλάκη, ενώ λέγεται ότι προηγουμένως εισέπραξε άρνηση από τον Τσίπρα. Ο επόμενος φέρεται να είναι ο ναύαρχος Ευάγγελος Αποστολάκης. Ο μεν ΣΥΡΙΖΑ είναι σε φάση παραλυτικής αναμονής. Οι περισσότεροι βουλευτές περιμένουν το νεύμα του Τσίπρα, οι υπόλοιποι σχεδιάζουν την συνέχεια του κόμματος με ή χωρίς τον Σωκράτη Φάμελλο στην ηγεσία. Στη Νέα Αριστερά πάλι ο πρώην πρόεδρος Αλέξης Χαρίτσης είναι μεταξύ Τσίπρα και Ανδρουλάκη. Το κομμάτι υπό τον νέο πρόεδρο Γαβριήλ Σακελλαρίδη συζητά για κοινή κάθοδο με τον Γιάνη Βαρουφάκη, κάτι που βέβαια δεν σκέπτεται ο Ευκλείδης Τσακαλώτος. Και κάπου εκεί γίνονται συζητήσεις με τον Νίκο Κότζια την Λούκα Κατσέλη και τον Πέτρο Κόκκαλη. Μύλος, κατά το κοινώς λεγόμενο! Το τι θα κάνουν τα μικρότερα κόμματα και οι προσωπικότητες λίγη σημασία έχει, ωστόσο το τι θα προκύψει στο τέλος θα παίξει ρόλο για την κυριαρχία στον χώρο της Κεντροαριστεράς, την θέση στην επόμενη εκλογική αναμέτρηση και στα σενάρια συγκυβέρνησης την επόμενη ημέρα. Εν τω μεταξύ ο Τσίπρας έδωσε στην δημοσιότητα το Μανιφέστο για την σύγκλιση της Σοσιαλδημοκρατίας, της Ριζοσπαστικής Αριστεράς και της πολιτικής οικολογίας που περιγράφει τους όρους συνάντησης των τριών ρευμάτων με στόχο την διαμόρφωση του χώρου της κυβερνώσας Αριστεράς. Αλλάζουν το τοπίο τα νέα κόμματα Το ότι στο υπάρχον σκηνικό δεν υπάρχει εναλλακτική δημιουργεί προσδοκίες και αφήνει χώρο για νέα κόμματα. Όπως λένε και οι δημοσκόποι η σημερινή εικόνα λίγη σημασία θα έχει, μόλις ανακοινωθούν τα κόμματα Καρυστιανού, Τσίπρα, Σαμαρά – μέσα στον Μάιο το προανήγγειλε η Καρυστιανού και σύμφωνα με πληροφορίες το ίδιο θα κάνει και ο Σαμαράς, αφού ολοκληρωθεί το Συνέδριο της ΝΔ – που θα αναδιατάξουν τον πολιτικό χάρτη και θα ρευστοποιήσουν περαιτέρω τους μεταξύ των κομμάτων συσχετισμούς. Καρυστιανού και Σαμαράς θα πάρουν μικρότερο, ή μεγαλύτερο ποσοστό από τη ΝΔ που θα κατρακυλήσει ίσως και κάτω από το 20%, αλλά θα επηρεάσουν και την Πλεύση Ελευθερίας (η Καρυστιανού) και την Ελληνική Λύση και τη ΝΙΚΗ. Το κόμμα Τσίπρα θα αλλάξει τα ποσοστά όλων των κομμάτων της Κεντροαριστεράς. Κυρίως όμως τα νέα κόμματα θα εμφανίσουν ότι η ΝΔ είναι μέρος του κατακερματισμένου σκηνικού και θα καταρρεύσει το τελευταίο επιχείρημα ότι ο Μητσοτάκης είναι ο μόνος που εγγυάται κυβερνητική λύση. Θα είναι δύο ακόμη πρώην πρωθυπουργοί στο παιχνίδι. Επιπλέον, τα νέα κόμματα αναμένεται να αυξήσουν το ποσοστό συμμετοχής στις εκλογές. Όσο μεγαλύτερη συμμετοχή, τόσο λιγότερο ποσοστό για τη ΝΔ του Μητσοτάκη. Ξ'ερετε κάτι; Στο έργο του Σάμουελ Μπέκετ “Περιμένοντας τον Γκοντό”, τα πρόσωπα του έργου περιμένουν να έλθει να τους σώσει ο ...Γκοντό που τελικά δεν έρχεται. Στα καθ’ ημάς, το πιθανότερο είναι μέχρι το τέλος Μάϊου οι ..."Γκοντό" να έχουν εμφανιστεί, αλλάζοντας την εικόνα και διαμορφώνοντας ένα νέο πολιτικό τοπίο.

Μετά την απόρριψη της ιρανικής πρότασης, ο κόσμος κρατά την ανάσα του Μετά από έξι εβδομάδες ένοπλης σύγκρουσης και με μία κατάπαυση πυρός που τηρείται, αλλά και με τα Στενά του Ορμούζ κλειστά και τον ναυτικό αποκλεισμό των ΗΠΑ, η εικόνα που αναδύεται από την τελευταία πρόταση του Ιράν είναι σαφής: Η Τεχεράνη δείχνει ότι δεν διαπραγματεύεται από θέση αδυναμίας, αλλά διέπεται από μια αντίληψη στρατηγικής ισχύος. Αν και η Τεχεράνη δείχνει ότι δεν παίζει πόκερ αλλά σκάκι, με “τραμπική” ορολογία θα λέγαμε ότι συμπεριφέρεται ως να έχει “χαρτιά στα χέρια της”! Αντί για μια πρόταση αποκλιμάκωσης υπό πίεση, το έγγραφο μοιάζει με προσπάθεια αναδιαμόρφωσης των όρων του παιχνιδιού. Το Ιράν δεν ζητά απλώς τον τερματισμό των εχθροπραξιών και δεσμεύεται για το άνοιγμα των Στενών του Ορμούζ – παράλληλα με την άρση του αμερικανικού αποκλεισμού – αλλά απαιτεί εγγυήσεις ασφάλειας για να μην υποστεί ξανά επίθεση από Ισραήλ και ΗΠΑ, αποζημιώσεις και έναν μηχανισμό που θα διασφαλίζει την τήρησή τους, αξιοποιώντας το γεωπολιτικό του πλεονέκτημα στα Στενά του Ορμούζ. Το πυρηνικό ζήτημα περνά σε δεύτερο πλάνο, αλλά συζητιέται. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον προκαλεί το τι δεν αποτελεί προτεραιότητα, αλλά και τι αρχίζει να αλλάζει. Το πυρηνικό πρόγραμμα, αν και δεν βρισκόταν στην αρχική πρόταση του Σαββάτου, σύμφωνα με την Σαουδαραβική Αλ Αραμπίγια, υποβλήθηκε την Κυριακή συμπληρωματικό έγγραφο που δείχνει ότι το Ιράν δείχνει διάθεση συμβιβασμού. Η Τεχεράνη προτείνει να περιορίσει τον εμπλουτισμό ουρανίου στο 3,5%, επίπεδο σημαντικά χαμηλότερο από αυτό που απαιτείται για όπλα, μάλιστα ελάχιστα χαμηλότερο από το 3,67% που προέβλεπε η Συμφωνία JCPOA (Κοινό Ολοκληρωμένο Σχέδιο Δράσεως) του 2015 επί Ομπάμα. Παράλληλα δείχνει πρόθυμη να μειώσει σταδιακά το υφιστάμενο απόθεμα εμπλουτισμένου ουρανίου. Αν τελικά αληθεύουν αυτές οι πληροφορίες και δεν είναι ιρανικά επικοινωνιακά τεχνάσματα, τότε αναμφίλεκτα αυτές οι κινήσεις αυτές συνιστούν ουσιαστική μετατόπιση σε σχέση με προηγούμενες πιο σκληρές θέσεις. Αν αυτές οι προτάσεις συνδυαστούν και με ξεπάγωμα ιρανικών περιουσιακών στοιχείων και σταδιακή άρση κυρώσεων, τότε ακολουθείται η λογική της Συμφωνίας JCPOA, δηλαδή σημαντικοί περιορισμοί στο πυρηνικό πρόγραμμα, με αντάλλαγμα οικονομική ανακούφιση. Και φυσικά γεννάται το ερώτημα τι πέτυχε ο Τραμπ με αυτόν τον πολεμικό ορυμαγδό, την καταστροφή, αλλά και την παγκόσμια ενεργειακή και οικονομική αναταραχή. Ξαναγυρίζει εκεί από όπου αποχώρησε το 2018; Σε κάθε περίπτωση αυτή η πρόταση της Τεχεράνης είναι μία προσπάθεια να “σπάσει” το αδιέξοδο. Στρατηγική ισχύος με ευελιξία και ρεαλισμό Αυτή η διπλή εικόνα είναι κρίσιμη. Από τη μία, το Ιράν εμφανίζεται αμετακίνητο σε γεωπολιτικά ζητήματα (ασφάλεια, κυρώσεις, παρουσία ΗΠΑ) και από την άλλη, δείχνει ευελιξία σχετικά με το πυρηνικό πρόγραμμα του, όπου γνωρίζει ότι βρίσκεται το βασικό διαπραγματευτικό ενδιαφέρον της Δύσης και θα στερήσει το βασικό επιχείρημα του Τραμπ ότι αυτό απειλεί την Αμερική. Κοντολογίς προσφέρει παραχωρήσεις εκεί που “μετρούν” διπλωματικά, χωρίς να θίγει αυτό που αντιλαμβάνεται ως βασικές πηγές ισχύος του. Βέβαια όλοι αυτοί οι “λογαριασμοί γίνονται χωρίς τον… ξενοδόχο” και ο ξενοδόχος εδώ είναι ο Νετανιάχου, ο οποίος απαιτεί πλήρη καταστροφή των ιρανικών πυρηνικών εγκαταστάσεων και κανένα πρόγραμμα, έστω για ειρηνικούς σκοπούς, εκτροχιάζοντας μέχρι σήμερα κάθε διπλωματική διαδικασία. Το δίλημμα της Ουάσινγκτον Για τον Ντόναλντ Τραμπ η κατάσταση γίνεται ακόμη πιο περίπλοκη και μπαίνει σε διαδικασία στρατηγικού διλήμματος. Σύμφωνα με ισραηλινά ΜΜΕ, ο ίδιος ανέφερε σε δημοσιογράφο ότι απορρίπτει την ιρανική πρόταση. Επομένως, συνεχίζεται το παρόν αδιέξοδο, με κίνδυνο η παγκόσμια οικονομία να οδηγηθεί στον γκρεμό, με τη δημοτικότητα του Τραμπ να βυθίζεται, παρά τους κομπασμούς του, εν μέσω και της δυσχέρειας να αντιμετωπίσει τα εσωτερικά προβλήματα της Αμερικής. Η άλλη επιλογή ήταν να αποδεχτεί την πρόταση του Ιράν ως λειτουργική βάση περαιτέρω συνομιλιών – οπότε θα μπορούσε να παρουσιαστεί ως επιτυχία (περιορισμός εμπλουτισμού) – το οποίο όμως θα σήμαινε σημαντικές παραχωρήσεις προς το Ιράν, κάτι που ο “ξενοδόχος” Νετανιάχου δεν θα το επέτρεπε. Δεν μπορούμε να βασιζόμαστε στις αναρτήσεις του Τραμπ στο Truth Social, αλλά η τελευταία δήλωση του δεν επιτρέπει και πολλή αισιοδοξία για μια διπλωματική διαδικασία. Αντιθέτως περιορίζει τις επιλογές του. Πρώτον, να πάει σε έναν παρατεταμένο οικονομικό αποκλεισμό για να αναγκάσει την Τεχεράνη να υποχωρήσει, με βέβαια την αύξηση της παγκόσμιας αναταραχής και τον κίνδυνο μιας παγκόσμιας ύφεσης. Δεύτερον, να επιστρέψει σε εκτεταμένη στρατιωτική δράση και με σοβαρά ιρανικά αντίποινα σε όλο τον Κόλπο. Όμως η κλιμάκωση της σύγκρουσης θα επιδεινώσει την κρίση και δεν θα την επιλύσει. Σε ένα περιβάλλον όπου η ενέργεια, η γεωπολιτική και η οικονομία αλληλεπιδρούν άμεσα, η επιλογή της διπλωματίας, όσο δύσκολη κι αν είναι, παραμένει η καλύτερη διέξοδος. Οι ιρανικές “άθικτες” πηγές ισχύος Παρά τις πυρηνικές παραχωρήσεις που φαίνεται ότι είναι έτοιμο να κάνει το ιρανικό καθεστώς – το οποίο παρεμπιπτόντως δεν παρουσιάζει ενδείξεις κατάρρευσης, όπως διατείνεται στις αναρτήσεις του ο πρόεδρος Τραμπ – κρίσιμοι τομείς παραμένουν εκτός. Τόσο το πυραυλικό οπλοστάσιο του, όσο και τα περιφερειακά δίκτυα επιρροής στην ευρύτερη Μέση Ανατολή, όπως η Χεζμπολάχ στον Λίβανο και οι Χούτι στην Υεμένη. Αυτό σημαίνει ότι ακόμη και μια συμφωνία δεν θα μεταβάλει ριζικά τη στρατηγική ισορροπία. Συμπερασματικά, θα λέγαμε ότι η νέα πρόταση της Τεχεράνης, η οποία θεωρείται ως ένα σημείο εκκίνησης που αλλάζει την διαπραγματευτική δυναμική με τρόπο που δεν είναι καθόλου αμελητέος, στέλνει ένα σύνθετο μήνυμα. Δεν προτίθεται να υποχωρήσει στα θεμελιώδη γεωπολιτικά ζητήματα, αλλά είναι διατεθειμένη να κάνει μετρήσιμες πυρηνικές παραχωρήσεις. Αυτό ενισχύει την εικόνα μιας χώρας που πιστεύει ότι έχει το πάνω χέρι και φυσικά διαπραγματεύεται αναλόγως. Βέβαια το κρίσιμο ερώτημα πλέον δεν ήταν μόνο τι ζητά το Ιράν, αλλά αν η Ουάσινγκτον θα μπορούσε να απορρίψει μια πρόταση που, τουλάχιστον στο πυρηνικό πεδίο, αρχίζει να μοιάζει με αυτό που ζητούσε εδώ και χρόνια. Ο Τραμπ προ λίγου έδωσε την απάντηση… SLpress

H χώρα των "αρίστων" και η χώρα του 2.0 Ανάμεσα στα πολλά, κυρίως τραγελαφικά, που γίνονται καθημερινά στην Ελλάδα 2.0, ή αλλιώς στη «χώρα των αρίστων», έχουμε και μερικά που θα μπορούσαν (εν δυνάμει) να είναι ιδιαίτερα σοβαρά, και να προκαλέσουν τραγωδία, καθώς άπτονται της αεροπορικής ασφάλειας, άρα θα ήταν διεθνούς ενδιαφέροντος, οπότε και θα έπλητταν καίρια τον βασικό πυλώνα της οικονομίας μας… τον τουρισμό. Χθες λοιπόν, στο αεροδρόμιο του Αράξου, οι τοπικοί παράγοντες του τουρισμού, της αυτοδιοίκησης, βουλευτές μαζί με δημοσιογράφους, και άλλοι πολλοί, περίμεναν πώς και πώς την πρώτη πτήση από το εξωτερικό, της αεροπορικής εταιρίας TUΙ, προκειμένου να υποδεχτούν τους πρώτους τουρίστες για μια νέα και πολύ δύσκολη, απ’ ό,τι φαίνεται, τουριστική σεζόν. Όλα ήταν έτοιμα… με δημοσιογράφους, εικονολήπτες, και φωτορεπόρτερ να σκαρφαλώνουν πάνω σε μια σκάλα επιβίβασης, προκειμένου να έχουν καλύτερη πρόσβαση και θέα επί των τεκταινομένων. Η σκάλα όμως, που δεν στηρίζονταν πουθενά, κατέρρευσε. Με αποτέλεσμα τον σχετικά σοβαρό τραυματισμό 3-4 ατόμων, που χρειάστηκε να μεταφερθούν με ασθενοφόρο στο νοσοκομείο. Μικρό λοιπόν το κακό, μιας και θα μπορούσαν να υπάρχουν και χειρότερες συνέπειες. Να σημειωθεί πως η σκάλα ανήκε στην εταιρία επίγειας εξυπηρέτησης Skyserv, που προφανώς τη βρήκαν «αδέσποτη» κι ανέβηκαν οι δημοσιογράφοι (ποιος θα τους ελέγξει;), και όχι στην Swissport, που έχει συμβόλαιο με την TUI, προκειμένου να την εξυπηρετεί στο εν λόγω αεροδρόμιο. Μια σκάλα που ενδεχομένως είχε ήδη φάει τα ψωμιά της σε κάποιο άλλο μεγαλύτερο αεροδρόμιο, και τη στείλανε στον Άραξο που έχει μικρή κίνηση. Μια σκάλα, που όπως όλος ο (τεράστιος σε αριθμό) εξοπλισμός των εταιριών επίγειας εξυπηρέτησης στα 40 και πλέον αεροδρόμια της χώρας θα έπρεπε να ελέγχεται τακτικά, όπως και το προσωπικό (άδειες, διπλώματα, πτυχία, κλπ.), αλλά που δυστυχώς εδώ και 5-6 χρόνια δεν ελέγχεται από κανέναν. Το ερώτημα είναι απλό και αμείλικτο: Ποιος είχε την ευθύνη; Διότι τέτοιες καταστάσεις δεν προκύπτουν από μια κακή στιγμή, αλλά από μια κακή, ή και ανύπαρκτη, οργάνωση. Όταν μεγάλες εταιρίες επίγειας εξυπηρέτησης εμφανίζονται να λειτουργούν χωρίς στοιχειώδη μέτρα ασφάλειας, ή εποπτείας σε έναν αερολιμένα, τότε το πρόβλημα δεν είναι μόνο εταιρικό. Είναι βαθιά θεσμικό… Η εικόνα που διαμορφώνεται τα τελευταία χρόνια στα ελληνικά αεροδρόμια δεν αφορά απλώς μεμονωμένα περιστατικά, αλλά ένα συνολικό πλαίσιο απορρύθμισης. Από το 2021 και μετά, με τον νόμο 4757/2020 του Κ. Καραμανλή του Αχ. (πάλι αυτός), επήλθε μια ριζική αλλαγή στον αεροπορικό μας χάρτη. Η ουσιαστική κατάργηση και απομάκρυνση των επιτόπιων ελεγκτικών μηχανισμών της Υπηρεσίας Πολιτικής Αεροπορίας (Τμήματα Αερολιμενικού Ελέγχου), και η μεταφορά όλων των αρμοδιοτήτων τους σε μια κεντρική αρχή, την (δήθεν ανεξάρτητη) Αρχή Πολιτικής Αεροπορίας (ΑΠΑ). Στην πράξη, αυτό σήμαινε ότι οι έλεγχοι που γίνονταν επί 24ώρου βάσεως, 365 μέρες το χρόνο και επί τόπου, σε όλα τα αεροδρόμια, αντικαταστάθηκαν από έναν μηχανισμό (εξ αποστάσεως) εποπτείας, με περιορισμένο ωράριο (εργάσιμες ώρες και μέρες, ήτοι πενθήμερο) και με αμφισβητούμενη επάρκεια, μιας και στελεχώθηκε κυρίως από άσχετους (φυτευτούς) υπαλλήλους και μετακλητούς από όπου να’ ναι (δείτε το ΥΓ2). Το αποτέλεσμα; Ένα κενό εποπτείας, που δύσκολα μπορεί να αγνοηθεί, και για το οποίο (όπως έγινε και με τα τρένα) οι συνδικαλιστές της ΥΠΑ έχουν κρούσει τον κώδωνα του κινδύνου πολλάκις, με ανακοινώσεις, εξώδικα, άρθρα, κλπ. πλην όμως σε ώτα μη ακουόντων, μιας και η επίσημη γραμμή επί «υπαρκτού μητσοτακισμού» ήταν και είναι ανεξέλεγκτα αεροδρόμια και αερομεταφορές για χάρη συγκεκριμένων φίλων «επιχειρηματιών», και γερμανικών ομίλων, που μόνο λόγο ύπαρξης έχουν το κέρδος και τις κρατικές επιδοτήσεις κάθε λίγο και λιγάκι. Έτσι, η ασφάλεια (safety) στα αεροδρόμια έχει περάσει σε δεύτερη μοίρα, μιας και ΔΕΝ υπάρχουν επιτόπιοι κρατικοί έλεγχοι, και ο καθείς κάνει ό,τι του κατέβει. Και ναι, υπάρχει σοβαρός κίνδυνος για μια αεροπορική τραγωδία. Διότι όταν δεν υπάρχει άμεση παρουσία ελεγκτικών αρχών, δεν υπάρχει και άμεση παρέμβαση. Και όταν δεν υπάρχει παρέμβαση, η ευθύνη διαχέεται, ή ακόμα χειρότερα… εξαφανίζεται. Η ελληνική πραγματικότητα γίνεται ακόμη πιο προβληματική αν αναλογιστεί κανείς ότι τα μεγαλύτερα αεροδρόμια της χώρας, βασικοί πυλώνες του τουρισμού και της οικονομίας, διαχειρίζονται από ιδιωτικά σχήματα όπως π.χ. η γερμανική Fraport Greece. Οι σχετικές συμβάσεις παραχώρησής τους, προβλέπανε ρητά την ύπαρξη κρατικής εποπτείας σε αυτά, κάτι που ίσχυε από το 2017, οπότε και δόθηκαν (από τον Σύριζα παρακαλώ), εν μία νυκτί τα 14 αεροδρόμια στους Γερμανούς, έως και το 2020, που την κατάργησε ο Καραμανλής! Ωστόσο, στην πράξη, αυτό ήταν και είναι κάτι το πολύ επικίνδυνο μιας και η θεσμοθετημένη απουσία επιτόπιων κρατικών αρχών ελέγχου της εφαρμογής της πολυσύνθετης αεροπορικής νομοθεσίας δημιουργεί ένα περιβάλλον «αυτορρύθμισης», όπου οι ίδιοι οι φορείς καλούνται να ελέγξουν τον εαυτό τους. Πρωτάκουστο; Κι όμως ισχύει… μόνο στην Ελλάδα. Και όταν αυτοί οι φορείς είναι κερδοσκοπικές εταιρίες, που ειδικά στη χώρα μας ξέρουμε πως λειτουργούν όταν ΔΕΝ ελέγχονται (θυμόσαστε τη ΓΙΟΛΑΝΤΑ;) καταλαβαίνει κανείς τι μας περιμένει… μακριά από εδώ, αν συμβεί κάτι. Και εδώ προκύπτει το κρίσιμο ερώτημα… μπορεί να υπάρξει ασφάλεια χωρίς ουσιαστικό, κρατικό έλεγχο; Η εμπειρία από άλλους τομείς δείχνει πως όχι. Η ασφάλεια δεν είναι αυτονόητη, είναι αποτέλεσμα συνεχούς επιτήρησης, ελέγχων, διαδικασιών, και λογοδοσίας. Φανταστείτε τους αυτοκινητόδρομους χωρίς την τροχαία… χωρίς τον φόβο δηλαδή της κλήσης, ή της αφαίρεσης διπλώματος; Ε… αυτό γίνεται στα αεροδρόμια εδώ και χρόνια, χάρη στον Καραμανλή που 'λεγα! Οι υποστηρικτές του νέου μοντέλου έχουν επικαλεστεί τον εκσυγχρονισμό και τη χρήση τεχνολογίας. Έγινε λόγος ακόμη και για ελέγχους μέσω «ραντάρ» από την Αθήνα. Μη γελάτε… σύμφωνα με τον Καραμανλή, τότε που ψηφιζόταν στη Βουλή αυτός ο πρωτοφανής νόμος που κατάργησε τους κρατικούς ελέγχους στα αεροδρόμια, όταν ρωτήθηκε από βουλευτή της αντιπολίτευσης για το πώς θα ελέγχονται τα 40 και πλέον αεροδρόμια εκ του μακρόθεν, απάντησε με σιγουριά και ύφος «μα καλά κ. συνάδελφε, δεν έχετε ακουστά για τα ραντάρ;». Σύμφωνα δηλαδή με τον τότε υπουργό, οι έλεγχοι στις καθημερινές χιλιάδες δραστηριότητες στα αεροδρόμια θα γίνονται μέσω ραντάρ(!!!!), και ίσως κατόπιν τηλεφωνικής εντολής της ΑΠΑ από την Αθήνα (πάντα σε εργάσιμες ώρες και ημέρες)… Όμως, παρά τη διαπιστωμένη ανεπάρκεια, συνδυασμένη με αλαζονεία, στάση του συγκεκριμένου (σπινθηροβόλου) πρώην υπουργού, που την είδαμε και στα τρένα, η καθημερινότητα των αεροδρομίων δεν είναι ένα αφηρημένο σύστημα που μπορεί να εποπτευθεί εξ αποστάσεως. Είναι ένας ζωντανός, πολυσύνθετος χώρος, όπου χιλιάδες μικρές και μεγάλες δραστηριότητες εξελίσσονται ταυτόχρονα όλο το 24ωρο και κάθε μέρα του χρόνου: ανεφοδιασμοί καυσίμων, μεταφορές αποσκευών, τεχνικοί έλεγχοι, κινήσεις αεροσκαφών, οχημάτων κάθε είδους, και προσωπικού, και άλλα πάρα πολλά. Καμία «οθόνη» από την Αθήνα, ακόμη και αν υπήρχε τέτοια τεχνολογία πέραν των ταινιών sci fi, και του μυαλού του Κ.Κ. του Αχ. δεν μπορεί να αντικαταστήσει την ανθρώπινη παρουσία εκεί που συμβαίνουν τα γεγονότα. Εκεί π.χ. που ο παράτυπος μετανάστης από το Σουδάν (δείτε ΥΓ3) βαλιτσάς, ανάβει τσιγάρο δίπλα στο αεροσκάφος την ώρα του ανεφοδιασμού του με καύσιμα!!!!!! Θα μου πείτε τόσο κατάλαβε ο εν λόγω «αρμόδιος» υπουργός, τόσο απάντησε. Δυστυχώς, ακόμη και αναρχικός να είναι κάποιος, ακόμη και φανατικός οπαδός του αντικρατιστή Τζήμερου, όταν ταξιδεύει με αεροπλάνο θέλει να νιώθει ασφαλής, και να μη χρειάζεται να φωνάζει «μα που είναι το κράτος;», όταν κάτι πάει στραβά. Έτσι, η απουσία άμεσου ελέγχου δημιουργεί εύλογες ανησυχίες. Όχι απαραίτητα επειδή κάθε διαδικασία είναι προβληματική και εν δυνάμει επικίνδυνη, αλλά επειδή δεν υπάρχει κρατικός μηχανισμός που να διασφαλίζει ότι τηρούνται οι κανόνες, και να μπορεί να τιμωρεί (με βαρβάτα πρόστιμα, που πλέον δεν υπάρχουν) τους παραβάτες, οι οποίοι ελλείψει ελέγχων είναι λογικό να αποθρασύνονται. Σε ένα τέτοιο (κερδοσκοπικό) περιβάλλον, ο πειρασμός της χαλάρωσης των μέτρων είναι υπαρκτός… δυστυχώς. Και όταν αυτό συνδυάζεται με την πίεση για ταχύτητα, και μείωση κόστους παντού, κάτι που ισχύει 100% στα αεροδρόμια, τότε οι εκπτώσεις στην ασφάλεια πολλαπλασιάζονται και οι συνθήκες γίνονται επικίνδυνες. Το ζήτημα δεν είναι θεωρητικό… Περιστατικά που έρχονται κατά καιρούς στη δημοσιότητα (τα περισσότερα θάβονται από τα ΜΜΕ λόγω… επίσημης γραμμής), όπως τραυματισμοί εργαζομένων, προβλήματα εξυπηρέτησης, ελλείψεις σε βασικές διαδικασίες, ασυδοσία των εταιριών απέναντι στα δικαιώματα των επιβατών, δείχνουν ότι το σύστημα έχει ρωγμές. Ακόμη κι αν δεν οδηγούν πάντα σε τραγωδίες, αποτελούν ενδείξεις ότι κάτι δεν λειτουργεί όπως θα έπρεπε. Η σύγκριση με άλλους τομείς μεταφορών είναι αναπόφευκτη. Σε κάθε περίπτωση, όπου η κρατική εποπτεία αποδυναμώνεται, ή εξαφανίζεται, ο κίνδυνος αυξάνεται. Και όταν η πολιτεία εμφανίζεται να αποσύρεται από τον ρόλο της, η εμπιστοσύνη των πολιτών πλήττεται. Διότι, τελικά, η ασφάλεια στις μεταφορές, και δη στις αερομεταφορές, δεν είναι θέμα επιλογής, αλλά υποχρέωση. Αξίζει επίσης να σημειωθεί ότι η λειτουργία μιας κεντρικής αρχής με έδρα την πρωτεύουσα, με περιορισμένο ωράριο λειτουργίας, σε καμιά περίπτωση δεν μπορεί να ανταποκρίνεται στις ανάγκες ενός ευαίσθητου συστήματος, που λειτουργεί 24 ώρες το 24ωρο, 365 ημέρες τον χρόνο. Τα αεροδρόμια δεν «κλείνουν» όταν τελειώνει το ωράριο γραφείου. Ούτε τα προβλήματα περιμένουν την επόμενη εργάσιμη ημέρα… Στο τέλος της ημέρας, το βασικό ερώτημα παραμένει: ποιος ελέγχει ποιον; Αν η απάντηση είναι «κανείς», τότε το πρόβλημα δεν είναι μεμονωμένο, αλλά συστημικό. Και τα συστημικά προβλήματα δεν λύνονται με δηλώσεις, ή δήθεν εκσυγχρονιστικά άλλοθι, αλλά με πολιτικές αποφάσεις, που δεν έχουν επίκεντρο το να τα πηγαίνουμε καλά με τους φίλους (κρατικοδίαιτους) επιχειρηματίες, αλλά να υπηρετούμε το δημόσιο συμφέρον… Θα μου πείτε τέτοιες ώρες τέτοια λόγια… με Κυριάκο στο πηδάλιο μού θες και δημόσιο συμφέρον; Η αποκατάσταση της εμπιστοσύνης όμως, απαιτεί επαναφορά ουσιαστικών μηχανισμών ελέγχου, διαφάνεια, και σαφή κατανομή-απόδοση ευθυνών. Διότι η ασφάλεια των αερομεταφορών δεν μπορεί να βασίζεται στην τύχη. Και σίγουρα δεν μπορεί να αφήνεται στην καλή θέληση των εμπλεκομένων ιδιωτών, που μόνο στόχο έχουν το κέρδος. Αν κάτι πρέπει να γίνει σαφές, είναι ότι τα αεροδρόμια δεν πρέπει να είναι «ξέφραγα αμπέλια», όπως είναι τώρα. Είναι κρίσιμες υποδομές. Και ως τέτοιες, απαιτούν σοβαρότητα, επαγγελματισμό, και πάνω απ’ όλα ουσιαστικό κρατικό έλεγχο. Διαφορετικά, το ερώτημα της ευθύνης δεν θα είναι απλώς θεωρητικό. Θα γίνει, αργά ή γρήγορα, τραγικά επίκαιρο… θυμόσαστε τα Τέμπη, έτσι; ΥΓ- Άκουγα πριν από 2 χρόνια τον πρόεδρο των Αερολιμενικών της ΥΠΑ, που έμειναν χωρίς ελεγκτικές αρμοδιότητες να λέει το εξής κωμικοτραγικό που δυστυχώς ισχύει: "Γνωστή ξένη αεροπορική εταιρία (τσάρτερ) τηλεφώνησε στην ΥΠΑ του αεροδρομίου του Ηρακλείου ζητώντας από τον Αερολιμενικό Έλεγχο να προβεί σε αλκοτέστ(!) πιλότου της, που ήταν να πετάξει από το Ηράκλειο σε μία ώρα, καθώς είχε πληροφορίες ότι ο εν λόγω τα είχε τσούξει σε ταβερνάκι όσο το αεροσκάφος ήταν στο έδαφος. Η απάντηση των Αερολιμενικών δυστυχώς ήταν ότι δεν έχουν πλέον αυτή την αρμοδιότητα, που είχαν μέχρι πρότινος, καθώς καταργήθηκε μαζί με κάθε άλλη. Ας απευθυνθούν στην ΑΠΑ, από Δευτέρα, ή στον Κ. Καραμανλή του Αχιλλέα, θα τους έλεγα εγώ… ως ποταπός. ΥΓ2- Μέχρι και «ειδικός εκμαγείων» μετατάχθηκε στην ΑΠΑ από το υπ. Πολιτισμού (σύμφωνα με ανακοίνωση των Αερολιμενικών της ΥΠΑ το 2022), για να επιβλέπει την… ασφάλεια των αερομεταφορών, εκ του μακρόθεν! ΥΓ3- Σε πολλά μικρά αεροδρόμια (π.χ. νησιά) επειδή κανένας ντόπιος δεν καταδέχεται να εργαστεί ως «βαλιτσάς», κλπ. με τρεις και εξήντα, αλλά προτιμάει να είναι «ρουματζής», ή «εστιάτωρ», οι εταιρίες επίγειας εξυπηρέτησης (χάντλερς) αεροσκαφών αναγκάζονται και προσλαμβάνουν ακόμη και «παράτυπους μετανάστες», χωρίς καν χαρτιά, μιας και οι όποιοι αυστηροί κρατικοί έλεγχοι (ακόμη και για τα ποινικά μητρώα των εργαζομένων, κλπ.) έπαψαν να υπάρχουν εδώ και χρόνια. Από τύχη ζούμε…

Το «ισραηλινό» FDD (Foundation for Defense of Democracies) οδήγησε τις ΗΠΑ σε πόλεμο με Ιράν! Ο Trump υπονόμευσε ο ίδιος τη θέση του, ακολουθώντας τις πιο επιθετικές και ιδεολογικά φορτισμένες συμβουλές κύκλων στην Ουάσιγκτον, όπως το Foundation for Defense of Democracies (FDD) Η σύγχρονη ιστορία των σχέσεων μεταξύ των ΗΠΑ και του Ιράν αποτελεί ένα από τα πιο χαρακτηριστικά παραδείγματα στρατηγικής αποτυχίας που επαναλαμβάνεται με σχεδόν εμμονικό τρόπο. Στο επίκεντρο αυτής της αποτυχίας βρίσκεται η πολιτική αντίληψη ότι το Ιράν μπορεί να εξαναγκαστεί σε υποταγή μέσω πίεσης — οικονομικής, στρατιωτικής ή πολιτικής. Η περίπτωση του Donald Trump αποτελεί ίσως το πιο χαρακτηριστικό και αποκαλυπτικό παράδειγμα αυτής της νοοτροπίας. Αντί να κεφαλαιοποιήσει μια συγκυρία που του ήταν ευνοϊκή, ο Trump κατέληξε —για ακόμη μία φορά— να υπονομεύσει ο ίδιος τη θέση του,ακολουθώντας τις πιο επιθετικές και ιδεολογικά φορτισμένες συμβουλές κύκλων στην Ουάσιγκτον, όπως το Foundation for Defense of Democracies (FDD). Το αποτέλεσμα δεν ήταν η στρατηγική επικράτηση, αλλά μια ακόμη αποτυχία που ανέδειξε τόσο την ανθεκτικότητα του Ιράν όσο και τα δομικά προβλήματα της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής. Το Ιράν υπέβαλε πρόταση και περιμένει την απάντηση των ΗΠΑ - IRGC: Σας περιμένουμε Το Ιράν, μέσω του Πακιστάν, υπέβαλε στις Ηνωμένες Πολιτείες το πλαίσιο της πρότασής του για οριστικό τερματισμό των εχθροπραξιών και πλέον αναμένει την απάντηση της Ουάσιγκτον, σύμφωνα με ανακοίνωση που εξέδωσε ο αναπληρωτής υπουργός Εξωτερικών του Ιράν, Kazem Gharibabadi. «Το Ιράν, μέσω πακιστανικών διαύλων, διαβίβασε ένα σχέδιο συμφωνίας για τον οριστικό τερματισμό του πολέμου, και πλέον η πρωτοβουλία βρίσκεται στα χέρια των ΗΠΑ. Η επιλογή μεταξύ διπλωματίας και συνέχισης της αντιπαράθεσης ανήκει στην Ουάσιγκτον», τόνισε ο Gharibabadi. Ο αναπληρωτής υπουργός πρόσθεσε ότι η Τεχεράνη «είναι προετοιμασμένη για όλα τα πιθανά σενάρια» και «διατηρεί βαθιά δυσπιστία απέναντι στην αμερικανική πλευρά». Ανάλογο μήνυμα αλλά με πιο επιθετική διάσταση έστειλαν οι Φρουροί της Επανάστασης (IRGC) στις ΗΠΑ και τον Αμερικανό πρόεδρο: Σας περιμένουμε. Υπενθυμίζεται πως ο Trump δεν εμφανίστηκε ικανοποιημένος με την πρόταση του Ιράν, που μεταξύ άλλων περιλαμβάνει την άρση του ναυτικού αποκλεισμού, και έθεσε δύο επιλογές στην Τεχεράνη: Συμφωνία ή αφανισμός. Η χαμένη ευκαιρία - Όταν η Ουάσιγκτον είχε το πλεονέκτημα Η εύθραυστη εκεχειρία που διαμορφώθηκε μεταξύ ΗΠΑ και Ιράν προσέφερε μια σπάνια ευκαιρία. Ο Trump είχε πετύχει τον βασικό του στόχο: την αποχώρηση από μια δαπανηρή σύγκρουση. Το Ιράν, από την άλλη, είχε χάσει ένα σημαντικό διαπραγματευτικό χαρτί —την πίεση στις τιμές πετρελαίου. Ωστόσο, αυτή η ασυμμετρία δεν αξιοποιήθηκε με στρατηγική ψυχραιμία. Αντίθετα, ο Trump επέλεξε να ακούσει τις πιο επιθετικές φωνές στην Ουάσιγκτον, ιδιαίτερα από κύκλους όπως το Foundation for Defense of Democracies (FDD), οι οποίοι προωθούν διαχρονικά μια πολιτική «μέγιστης πίεσης». Η απόφαση για αποκλεισμό του Περσικού Κόλπου παρουσιάστηκε ως «ασημένια σφαίρα» —μια μαγική λύση που θα λύγιζε το Ιράν. Όμως, όπως αποδείχθηκε, αυτή η λογική ήταν περισσότερο ιδεολογική παρά ρεαλιστική. Η πραγματικότητα διέψευσε τις προβλέψεις Η θεωρία πίσω από τον αποκλεισμό ήταν απλή: αν διακοπούν οι εξαγωγές πετρελαίου του Ιράν, η οικονομία του θα καταρρεύσει. Όμως η πραγματικότητα διέψευσε αυτές τις προβλέψεις. Το Ιράν συνέχισε να φορτώνει πετρέλαιο στο νησί Kharg, δεν υπήρξε κρίση αποθήκευσης ενώ η οικονομία δεν κατέρρευσε Αντίθετα, οι συνέπειες ήταν παγκόσμιες —και κυρίως αρνητικές για τη Δύση. Οι τιμές πετρελαίου αυξήθηκαν.Δημιουργήθηκαν πιέσεις στις αγορές ενώ ενισχύθηκε η ενεργειακή αβεβαιότητα Ο αποκλεισμός, αντί να αποδυναμώσει το Ιράν, ενίσχυσε τη διαπραγματευτική του θέση. Το Ιράν απέδειξε ότι μπορεί να λειτουργεί υπό πίεση, ενώ οι ΗΠΑ φάνηκαν ανίκανες να ελέγξουν τις παρενέργειες της πολιτικής τους. Η ψευδαίσθηση με τις 4 «ασημένιες σφαίρες» Η περίπτωση Trump δεν είναι μοναδική. Αντιπροσωπεύει μια βαθύτερη παθολογία της αμερικανικής στρατηγικής: την πεποίθηση ότι υπάρχει πάντα μια «τελική λύση» που θα επιβάλει την κυριαρχία των ΗΠΑ χωρίς συμβιβασμούς. Αυτή η λογική εκδηλώθηκε σε διάφορες μορφές: 1. Η απειλή στρατιωτικής ισχύος Ο Trump πίστευε ότι οι απειλές θα οδηγούσαν το Ιράν σε υποχώρηση. Το Ιράν, όμως, απάντησε με σαφήνεια: κάθε επίθεση θα οδηγούσε σε γενικευμένο πόλεμο. 2. Η στρατιωτική κλιμάκωση Η συγκέντρωση δυνάμεων δεν οδήγησε σε «καθοριστική νίκη». Αντίθετα, αύξησε τον κίνδυνο σύγκρουσης χωρίς αποτέλεσμα. 3. Η ιδέα εξόντωσης ηγεσίας Η σκέψη για δολοφονία του Ali Khamenei παρουσιάστηκε ως λύση. Όμως τέτοιες ενέργειες δεν οδηγούν σε σταθερότητα —αντιθέτως, προκαλούν χάος. 4. Οι βομβαρδισμοί υποδομών Η καταστροφή πολιτικών στόχων δεν έφερε στρατηγικό αποτέλεσμα. Αντίθετα, ενίσχυσε την εσωτερική συνοχή του Ιράν. Ποιο είναι ο διαβόητο Foundation for Defense of Democracies (FDD) Το FDD, που οδήγησε τον Trump σε πόλεμο με το Ιράν είναι ένα από τα πιο επιδραστικά think tanks στις Ηνωμένες Πολιτείες, ιδιαίτερα σε θέματα εξωτερικής πολιτικής και ασφάλειας. Ιδρύθηκε στην Ουάσιγκτον το 2001 μετά τις επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου και έχει ως κύριο αντικείμενο την εθνική ασφάλεια, τον πόλεμο κατά της τρομοκρατίας, τις κυρώσεις και ζητήματα Μέσης Ανατολής. αντιτρομοκρατία, κυρώσεις, πολιτική Μέσης Ανατολής Θεωρείται «σκληροπυρηνικό» (hawkish), με έμφαση σε πολιτικές πίεσης και αποτροπής Το FDD έχει διαδραματίσει σημαντικό ρόλο στη διαμόρφωση της πολιτικής των ΗΠΑ απέναντι στο Ιράν, όπως φαίνεται από την τελευταία πολεμική περιπέτεια, αποκαλύπτει το Responsible Statecraft. Υποστηρίζει αυστηρές οικονομικές κυρώσεις, προωθεί πολιτικές μέγιστης πίεσης ενώ συχνά αντιτίθεται σε διπλωματικές συμφωνίες που θεωρεί «υποχωρητικές». Διατηρεί στενές σχέσεις με κύκλους εξουσίας στην Ουάσιγκτον και την ισραηλινή ηγεσία, παρέχει συμβουλές και αναλύσεις σε κυβερνητικούς αξιωματούχους. Μέλη ή συνεργάτες του έχουν κατά καιρούς ενταχθεί σε κυβερνήσεις. Το FDD δεν είναι απλώς ένας οργανισμός αναλύσεων — λειτουργεί συχνά ως ιδεολογικός καταλύτης πολιτικών αποφάσεων, ιδιαίτερα σε περιόδους κρίσης. Η προώθηση της «ασημένιας σφαίρας» ως λύσης στο ζήτημα του Ιράν αντικατοπτρίζει μια ευρύτερη φιλοσοφία: ότι η πίεση και η κλιμάκωση μπορούν να υποκαταστήσουν τη διπλωματία. Αυτός ακριβώς ο τρόπος σκέψης βρίσκεται στο επίκεντρο της κριτικής που αναπτύσσεται γύρω από τον ρόλο του FDD στη σχέση ΗΠΑ–Ιράν. Πώς σχετίζεται το FDD με το Ισραήλ Το FDD υποστηρίζει σταθερά πολιτικές που ευθυγραμμίζονται με τα στρατηγικά συμφέροντα του Ισραήλ Πολλοί αναλυτές και συνεργάτες του FDD έχουν στενές σχέσεις με φιλοϊσραηλινά δίκτυα στην Ουάσιγκτον, συμμετέχουν σε οργανισμούς που προωθούν τη στρατηγική συνεργασία ΗΠΑ–Ισραήλ ενώ υποστηρίζουν ενεργά πολιτικές που ενισχύουν τη θέση του Tel Aviv στην περιοχή Το FDD έχει επηρεάσει αποφάσεις των ΗΠΑ που ήταν ευνοϊκές για το Ισραήλ, όπως: • Η πολιτική «μέγιστης πίεσης» κατά του Ιράν • Η αποχώρηση από διεθνείς συμφωνίες με την Τεχεράνη • Η ενίσχυση στρατιωτικής παρουσίας στη Μέση Ανατολή Λειτουργεί ως ισχυρός διαμορφωτής πολιτικής που συχνά προωθεί θέσεις συμβατές με τα συμφέροντα του Ισραήλ. Με απλά λόγια: σκέφτεται και προτείνει πολιτικές που πάντα εξυπηρετούν το Ισραήλ. Κεντρικά πρόσωπα και δίκτυα επιρροής του FDD 1. Mark Dubowitz Ο Dubowitz είναι από τις πιο ισχυρές φωνές στις Ηνωμένες Πολιτείες για το θέμα του Ιράν. Έχει πρωταγωνιστήσει στη διαμόρφωση της πολιτικής κυρώσεων κατά του Ιράν. Υποστήριξε έντονα την αποχώρηση των ΗΠΑ από τη συμφωνία για τα πυρηνικά (JCPOA). Προωθεί τη στρατηγική «maximum pressure», που ταυτίζεται με τη γραμμή του Ισραήλ. Πολλές από τις θέσεις του είναι σχεδόν ταυτόσημες με τις ανησυχίες ασφαλείας του Ισραήλ για το Ιράν. 2. Jonathan Schanzer Ειδικός στη Μέση Ανατολή και πρώην αξιωματούχος του υπουργείου Οικονομικών των ΗΠΑ. Έχει επικεντρωθεί σε θέματα χρηματοδότησης οργανώσεων που το Ισραήλ θεωρεί απειλές . Υποστηρίζει σκληρή γραμμή απέναντι σε περιφερειακούς συμμάχους του Ιράν. Συχνά εμφανίζεται σε αμερικανικά ΜΜΕ με θέσεις υπέρ της ενίσχυσης της ισραηλινής ασφάλειας 3. Clifford May Ιδρυτής του FDD και πρώην δημοσιογράφος. Έχει εκφράσει ανοιχτά φιλοϊσραηλινές θέσεις. Θεωρεί το Ιράν τη μεγαλύτερη απειλή για τη σταθερότητα της Μέσης Ανατολής Υποστηρίζει στενή στρατηγική σύμπλευση ΗΠΑ–Ισραήλ. Το Ιράν ως παράδειγμα στρατηγικής ανθεκτικότητας Σε αντίθεση με την αμερικανική προσέγγιση, το Ιράν επέδειξε μια διαφορετική στρατηγική φιλοσοφία: Το Ιράν δεν αντέδρασε σπασμωδικά. Διατήρησε την ψυχραιμία του και απέφυγε παγίδες κλιμάκωσης. Παρά τις κυρώσεις, ανέπτυξε εναλλακτικά δίκτυα εμπορίου και οικονομικής δραστηριότητας. Ο έλεγχος των Στενών του Hormuz παραμένει καθοριστικός. Το Ιράν δεν χρειάζεται να τα «κατακτήσει» — ήδη τα ελέγχει. Οι εξωτερικές πιέσεις ενίσχυσαν την εθνική ενότητα αντί να την αποδυναμώσουν. Η αποτυχία της αμερικανικής προσέγγισης Η πολιτική των ΗΠΑ απέναντι στο Ιράν χαρακτηρίζεται από έλλειψη στρατηγικής συνέπειας, υπερεκτίμηση της ισχύος της πίεσης και υποτίμηση της ανθεκτικότητας του αντιπάλου Ο Trump, αντί να αξιοποιήσει τη διπλωματία, επέλεξε την κλιμάκωση. Το αποτέλεσμα ήταν να χαθεί μια ευκαιρία για σταθεροποίηση. Παγκόσμιες συνέπειες Η αποτυχία της αμερικανικής πολιτικής δεν περιορίζεται στη διμερή σχέση με το Ιράν. Έχει ευρύτερες επιπτώσεις: • Αύξηση τιμών ενέργειας • Αστάθεια στις αγορές • Κίνδυνος επισιτιστικών κρίσεων Ακόμη και αμερικανικοί παράγοντες προειδοποιούν για τις συνέπειες. Η πολιτική πίεσης μετατρέπεται σε παγκόσμιο πρόβλημα. Η ανάγκη για ρεαλισμό Η περίπτωση αυτή αναδεικνύει ένα κρίσιμο δίδαγμα: Η ισχύς δεν αρκεί χωρίς στρατηγική. Το Ιράν, παρά τους περιορισμούς του, κατάφερε να αντέξει πιέσεις, να διατηρήσει κυριαρχία και να ενισχύσει τη θέση του Οι ΗΠΑ, αντίθετα, απέδειξαν ότι η υπερβολική αυτοπεποίθηση οδηγεί σε λάθη, η ιδεολογία μπορεί να υποκαταστήσει την ανάλυση ενώ η κλιμάκωση δεν εγγυάται αποτέλεσμα Στρατηγική αποτυχία των ΗΠΑ Η πολιτική του Donald Trump απέναντι στο Ιράν αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα στρατηγικής αποτυχίας. Αντί να αξιοποιήσει μια ευνοϊκή συγκυρία, επέλεξε την κλιμάκωση, οδηγώντας σε απώλεια πλεονεκτήματος. Το Ιράν, από την άλλη, ανέδειξε μια διαφορετική προσέγγιση — βασισμένη στην υπομονή, την ανθεκτικότητα και τον ρεαλισμό. Σε έναν κόσμο όπου η ισχύς συχνά συγχέεται με την αποτελεσματικότητα, η περίπτωση αυτή δείχνει ότι η στρατηγική ωριμότητα μπορεί να υπερισχύσει. Η ιστορία αυτή δεν είναι απλώς μια σύγκρουση δύο χωρών. Είναι ένα μάθημα για το πώς η υπερβολική πίστη στη δύναμη μπορεί να οδηγήσει σε αποτυχία —και πώς η ψυχραιμία μπορεί να μετατραπεί σε πλεονέκτημα.

Πίσω από τα κόκκινα γαρίφαλα κρύβεται η μεγαλύτερη συνωμοσία της Ιστορίας Η Άνοιξη της Ανθρωπότητας ή η Νέα Παγκόσμια Τάξη; Το μυστικό της 1ης Μαΐου. Η μεγάλη απάτη σαν μια σκιά που κρύβεται πίσω από τα κόκκινα γαρίφαλα. Μια ημερομηνία που γιορτάζουμε εδώ και 248 χρόνια χωρίς να γνωρίζουμε την αληθινή της σημασία... Σήμερα, μέρα "γιορτινή" για πολλούς από εσάς που με διαβάζετε, βρήκα να σας...στενοχωρήσω. Διότι, πολλές φορές, μέσα στην καθημερινή μας βιασύνη, κρατάμε μια σημαία, ένα λουλούδι, ένα σύνθημα και δεν ρωτάμε. Δεν ψάχνουμε. Απλώς ... γιορτάζουμε! Μια τέτοια γιορτή είναι και η Πρωτομαγιά. Μας την παρουσιάζουν σαν ένα...εαρινό ξύπνημα. Λουλούδια που ανθίζουν, η φύση που αναγεννιέται, η εργατική ( ασφαλώς) τάξη που ...υψώνει τη φωνή της για δικαιοσύνη και άλλα τέτοια. Κόκκινα γαρίφαλα, πορείες, τραγούδια, εικόνες ειρήνης και αγώνα. Μια γιορτή αθώα, ρομαντική, ...«λαϊκή»! Σοβαρά; Μα τι γιορτάζουμε πραγματικά την 1η Μαΐου; Πάντως, όχι φυσικά τη γιορτή της...Άνοιξης, ούτε βεβαίως την...γιορτή της...εργατιάς (ελάτε τώρα!). Δυστυχώς, γιορτάζουμε κάτι πολύ πιο χειρότερο κι από τους πιο χειρότερους εφιάλτες μας: Τη Γέννηση του Τάγματος των Πεφωτισμένων! Σύμφωνα με το ιστορικό ντοκουμέντο του John Robison, Illuminati – Αποδείξεις για τη Συνωμοσία εναντίον όλων των Θρησκειών και Κυβερνήσεων της Ευρώπης (1797), η 1η Μαΐου 1776 είναι η ημερομηνία ίδρυσης του Τάγματος των Illuminati από τον Άνταμ Βάισχαουπτ στο Ίνγκολστατ της Βαυαρίας! Μια ημερομηνία «καθόλου τυχαία», όπως γράφει ο ίδιος ο Robison στη σελίδα 18 της ελληνικής έκδοσης του 2006: Η "Πρωτομαγιά" θεωρείται σημαντική μέρα στο ημερολόγιο του Διαβόλου! Από εκείνη τη στιγμή, η ίδια ημερομηνία μετατράπηκε σε παγκόσμιο σύμβολο. Όχι τυχαία. Όχι αθώα. Είναι τα γενέθλια μιας μυστικής αδελφότητας που ορκίστηκε να γκρεμίσει θρόνους, να διαλύσει Εκκλησίες, να σβήσει έθνη και οικογένειες. Και κατάφερε, με διαβολική μαεστρία, να γιορτάζεται παγκοσμίως… κάτω από την προβιά της «εργατικής τάξης» και της «Άνοιξης της Ανθρωπότητας». Αυτό δεν είναι σύμπτωση. Είναι ένα εξόχως δαιμονικό σχέδιο. Στην κυριολεξία, ένα θρίλερ που ξεκίνησε πριν από 250 χρόνια και συνεχίζεται ακόμα, με εμάς να παίζουμε τους...αθώους θεατές στην ίδια μας την υποδούλωση! Ο Άνταμ Βάισχαουπτ και οι Πεφωτισμένοι – Το Τάγμα των Πεφωτισμένων και η σκοτεινή γένεση Ιλλουμινάτι. Μια ονομασία που προκαλεί...τρόμο. Ένα όνομα μιας σέκτας που οι "συνωμοσιολόγοι" την ανήγαγαν ως τον Νο1 κίνδυνο κατά της Ανθρωπότητας. Και το κακό είναι ότι δεν έχουν καθόλου άδικο. Αντιθέτως μάλιστα. Κι ας ξετυλίξουμε το κουβάρι. Πολλοί εξ υμών σίγουρα έχετε διαβάσει γι' αυτούς και τη δράση τους. Οπότε, θα είμαι σύντομος. Άλλως τε, περισσότερα θα διαβάσετε στο νέο μου βιβλίο που ετοιμάζω από τις εκδόσεις "ΑΓΑΘΟΣ ΛΟΓΟΣ" με τίτλο "Το Φέρετρο της Παγκοσμιοποίησης". Πάμε παρακάτω. Ο Άνταμ Βάισχαουπτ (1748-1830), καθηγητής Κοινωνικού Δικαίου στο Πανεπιστήμιο του Ίνγκολστατ, ήταν δεν ήταν προϊόν μόνο της Ιησουϊτικής εκπαίδευσης, όπως αναφέρει και η καλή μας...Wikipedia. Είναι για την ακρίβεια, ένα καθαρό προϊόν της ίδιας της Καμπάλα, της μυστικής θρησκείας των Ασκεναζί Εβραίων οι οποίοι σκέπασαν τον Ιουδαϊσμό και στράφηκαν στην ...μαγεία της Καμπάλα για να φέρουν ως Μεσσία τους όχι αυτόν που θα έστελνε ο μωσαϊκός Γιαχβέ, αλλά τον ίδιο τον Υιό του Εωσφόρου, τον Αντίχριστο. Ο Βάισχάουπτ, σπούδασε Νομική κατ' αρχάς για έναν και μοναδικό λόγο: Να ελευθερώσει από τα δεσμά τους ομογενείς του, δηλαδή την Ασκεναζική - και παράλληλα και την Ιουδαϊκή κοινότητα που - κυριολεκτικά - στέναζε κάτω από τις συνεχείς διώξεις, την γκετοποίηση και τον σταδιακό αφανισμό. Και για να το καταφέρει αυτό, έπρεπε να αντιμετωπίσει δύο μεγάλους και παντοδύναμους εχθρούς: Τη Βασιλεία και το Βατικανό. Ιδίως το δεύτερο, διότι το Βατικανό ήλεγχε την ίδια τη βασιλεία στην Ευρώπη. Και δεν ήταν μόνο αυτό. Διότι εκτός του ότι το Βατικανό είχε τεράστια πολιτική δύναμη, με το να το πολεμήσει, πίστευε ότι θα πολεμήσει παράλληλα και τον ίδιο τον Χριστιανισμό. Κι αυτό σιγά-σιγά του έγινε έμμονη ιδέα, μιας και η Καμπάλα στην οποία είχε ενταχθεί, τον μισούσε θανάσιμα. Και ο μόνος τρόπος για να πολεμήσει αυτές τις πηγές εξουσίας, ήταν η δύναμη της Γνώσης που θα παρήγαγε αμφισβήτηση για όλα. Και για τη βασιλεία, αλλά και για τον ίδιο τον (δυτικό) Χριστιανισμό. Τους Ιησουΐτες...απλώς τους μίσησε θανάσιμα, αλλά από την άλλη, αντιλήφθηκε ότι οι μέθοδοί τους – δηλαδή η απόλυτη μυστικότητα, η ιεραρχία, η σταδιακή μύηση, η πειθαρχία– ήταν όπλα ακατανίκητα. Τις υιοθέτησε λοιπόν . Στις 1η Μαΐου 1776 ίδρυσε το Order of the Perfectibilists (Τάγμα των Τελείων), που σύντομα μετονομάστηκε σε Illuminati – τους Πεφωτισμένους, μαζεύοντας όλη την ευρωπαϊκή "αφρόκρεμα" των επιστημών και της διανόησης, θέτοντας τις βάσεις για την ανάδυση του φαινομένου του "Διαφωτισμού". Στόχος του λοιπόν ήταν ένας: Η «τελειοποίηση» του ανθρώπου μέσω της καθαρής Λογικής. Που με τη σειρά του μεταφράζονταν ως η κατάργηση κάθε εξουσίας που δεν πηγάζει από την ίδια την «φωτισμένη» ελίτ, δηλαδή η βασιλεία, η παπική Εκκλησία, η οικογένεια, η ιδιοκτησία, η πατρίδα, η θρησκεία. Οι εχθροί τους ήταν ξεκάθαροι, όπως αποκαλύπτει ο ίδιος ο Robison: Ο θρόνος και το Βατικανό. Η μοναρχία και η (δυτική) Χριστιανική Εκκλησία. Ο Βάισχαουπτ ονειρευόταν έναν κόσμο χωρίς βασιλιάδες και χωρίς ιερείς παρά μόνο «φωτισμένους» διανοούμενους που θα κυβερνούσαν μέσω της «επιστήμης» και της «λογικής». Μ' άλλα λόγια μια Νέα Τάξη Πραγμάτων (Novus Ordo Seclorum). «Θα εξοντωθούν όλοι οι τύραννοι με μια έκρηξη… Όλοι οι άνθρωποι θα γίνουν ένα έθνος», έγραφε ο Βαρόνος Ανάχαρσις Κλούτζ (Anacharsis Clootz, Ιλλουμινάτος πρωσικής καταγωγής). Και ο ίδιος ο Βάισχαουπτ βεβαίως ισχυριζόταν πως «Η σωτηρία δεν βρίσκεται εκεί που οι ισχυροί θρόνοι υπερασπίζονται με σπαθιά… Η επανάσταση που ετοιμάζεται να ξεσπάσει θα είναι στείρα αν δεν είναι ολοκληρωμένη». Όπως καταλάβατε, εννοούσε ξεκάθαρα ...τι άλλο; Μα την Γαλλική Επανάσταση που θα ξεσπούσε 13 χρόνια αργότερα! Η οργάνωση εξαπλώθηκε σαν δηλητήριο: μέσα σε λίγα χρόνια είχε 2.000 μέλη σε Γερμανία, Αυστρία, Γαλλία, Ιταλία, Ολλανδία, Σουηδία, Δανία, Πολωνία, Ουγγαρία. Ευγενείς, διανοούμενοι, καθηγητές, φοιτητές, ακόμα και βασιλικοί σύμβουλοι μυήθηκαν. Η σκιά είχε αρχίσει να απλώνεται. Η σιωπηλή κατάληψη των πανεπιστημίων – Η γέννηση του Ορθολογισμού ως όπλο αναμόρφωσης των κοινωνιών Οι "Πεφωτισμένοι" δεν ήταν απλοί συνωμότες. Ήταν στρατηγικοί δολοφόνοι ιδεών. Από τη στιγμή που ενώθηκαν σε Τάγμα υπό τον Βάισχάουπτ, η πρώτη τους δουλειά ήταν στο να "καταλάβουν" τα ευρωπαϊκά πανεπιστήμια – τα ιερά κέντρα της γνώσης – και να τα μετατρέψουν σε εργαστήρια ιδεολογικής ανατροπής. Ο ίδιος ο Βάισχαουπτ, ως καθηγητής Κοινωνικού Δικαίου στο Ίνγκολστατ, μετέδιδε ριζοσπαστικές ιδέες στους φοιτητές του: Φιλελεύθερες, αντι-θρησκευτικές, αντι-μοναρχικές και πάει λέγοντας. Μέσω φιλοσοφικού στοχασμού και της αναδυόμενης Κοινωνιολογίας –μιας επιστήμης που ουσιαστικά γεννήθηκε από τις ίδιες τις ιδέες τους, διανθισμένη με δυσκολονόητες έννοιες ακριβώς για να γίνονται αποδεκτές λόγω θαυμασμού από το πόπολο–, δημιούργησαν τον σύγχρονο Ορθολογισμό: Μια νέα θρησκεία της Λογικής που αντικατέστησε τον Θεό με τον Άνθρωπο-Θεό. Η επιστήμη έγινε νέα πίστη. Η παράδοση, η οικογένεια, η πατρίδα έγιναν «προκαταλήψεις» που έπρεπε να διαλυθούν. «Όταν τελικά η λογική γίνει θρησκεία για τον άνθρωπο, τότε μόνον το πρόβλημα θα λυθεί», έγραφε ο Βάισχαουπτ. «Θρησκεία, πατριωτισμός και οικογένεια θα πρέπει να διαλυθούν… να απορρίψουμε κάθε κοινωνικό δεσμό για να φτιάξουμε έναν ενιαίο κόσμο, έναν παγκόσμιο λαό». Μήπως όλα αυτά τα παραπάνω, δεν τα ζούμε τώρα; Δεν τα βλέπουμε τώρα, δεν τα αισθανόμαστε τώρα; Μέσω των διαφόρων ατζεντων τύπου Woke, φεμινισμού κλπ κλπ; Όλα τα παραπάνω ούτε ήταν αθώα διανόηση ήταν ούτε τυχαία ιδεοληψία. Ήταν πόλεμος. Οι Πεφωτισμένοι διείσδυσαν στα ιδρύματα για να στρατολόγησαν φοιτητές, καθηγητές, διανοούμενους. Τα πανεπιστήμια έγιναν τα φυτώρια όπου φυτεύτηκε το δηλητήριο που σήμερα κυκλοφορεί στις φλέβες του κόσμου: υλισμός, ατομικισμός, κοσμοπολιτισμός, αποδόμηση κάθε φυσικού δεσμού. Ο Διαφωτισμός δεν ήταν μια απλή πνευματική κίνηση. Ήταν το όπλο μιας ελίτ που σχεδίαζε να διαμορφώσει τις σημερινές κοινωνίες, να ελέγξει τον τρόπο σκέψης μας, να μετατρέψει την Επιστήμη σε νέα Εκκλησία και τον Άνθρωπο σε νέο Θεό. Κάθε ...«ψευτο-προοδευτική» ιδέα που κυριαρχεί σήμερα στα αμφιθέατρα, στα ΜΜΕ, στα κόμματα –από την κατάργηση των συνόρων μέχρι την «επιστημονική» διακυβέρνηση– είναι άμεση κληρονομιά εκείνης της σιωπηλής κατάληψης. Η Άκρα Μυστικότητα – Το απόλυτο όπλο της σκιάς (και ο ρόλος των Knigge και Rothschild) Η μυστικότητα ήταν ο πυρήνας τους. Ο Βάισχαουπτ και ο βαρόνος Adolf Franz Friedrich Ludwig von Knigge οργάνωσαν το Τάγμα με πρότυπα Ιησουιτών και Τεκτόνων: Βαθμοί μύησης, τριάδες (κάθε μέλος γνώριζε μόνο δύο άλλους στην ίδια βαθμίδα), σταδιακή αποκάλυψη της αλήθειας στο τι πρεσβεύουν. Στους κατώτερους βαθμούς παρουσίαζαν «φιλανθρωπία» και «φωτισμό». Στους ανώτερους όμως αποκάλυπταν την πραγματική ατζέντα: Διάλυση θρησκείας, πατριωτισμού, οικογένειας. Ο Knigge, υψηλόβαθμος Τέκτων ήδη από το 1772 στη High Lodge of Strict Observance του Κάσελ, ήταν ο καταλύτης τεχνολογικά. Χωρίς αυτόν, οι Πεφωτισμένοι θα παρέμεναν μια μικρή, τοπική ομάδα φοιτητών και καθηγητών. Ο Knigge έφερε τη λάμψη: Ευγενείς, διανοούμενους, ισχυρούς χρηματικά, πάντα μέσα απο τον αγωγό των Ασκεναζί Εβραίων. Ο Knigge διαπραγματεύτηκε επίσης την ένωση με τον Ελευθεροτεκτονισμό στις 20 Δεκεμβρίου 1781 και ολοκλήρωσε το σχέδιο στο Συνέδριο του Βίλχελμσμπαντ (16 Ιουλίου 1782), όπου Τέκτονες, Ιλλουμινάτοι και Μαρτινιστές από όλη την Ευρώπη ενώθηκαν. «Θα αξιοποιήσουμε για αγαθούς σκοπούς όλα τα μέσα που το Τάγμα (των Ιησουιτών) χρησιμοποίησε για το κακό», έγραφε χαρακτηριστικά ο Knigge. Ο δεύτερος μεγάλος πυλώνας, ήταν η οικογένεια Rothschild, η οποία χρηματοδότησε και ενίσχυσε οικονομικά το Τάγμα του Βαισχάουπτ. Η οικογένεια είχε αρχίσει να απλώνεται σε όλη την Ευρώπη μέσω των υιών του πατριάρχη Meyer Rothschild και μέσω αυτών, τόσο ο Τεκτονισμός, όσο και οι Πεφωτισμένοι, βρήκαν τους δρόμους και τις οδούς στο να απλωθούν παντού. Η δομή λοιπόν ήταν σιδερένια: Κάθε τριάδα κατώτερων αδελφών καθοδηγούνταν από ανώτερο, που με τη σειρά του επόπτευε άλλες τριάδες. Οι προσήλυτοι μυούνταν σταδιακά, με κάθε νέο επίπεδο να ανατρέπει την προηγούμενη «αλήθεια». Μυστικότητα απόλυτη, προοδευτική αποκάλυψη, απόλυτη πειθαρχία. Αυτό το απόλυτο όπλο της σκιάς επέτρεψε στους Illuminati να διεισδύσουν παντού χωρίς να γίνουν αντιληπτοί. Να ελέγχουν χωρίς να φαίνονται. Ο Knigge, ήταν ο αρχιτέκτονας αυτής της μηχανής και οι Rothschild η κινητήριος δύναμη: χωρίς αυτούς, το Τάγμα δεν θα είχε ποτέ τη λαμπρότητα που χρειαζόταν για να προσελκύσει την ευρωπαϊκή ελίτ. Η σχέση με τη Μασονία – Το τέλειο κάλυμμα Οι Illuminati δεν ήταν ξεχωριστοί από τη Μασονία. Την διείσδυσαν πλήρως. Ο ίδιος ο Βάισχαουπτ μυήθηκε το 1777 στη Στοά Theodore of Good Counsel (ή Theodore of Caution) του Μονάχου. Ο Knigge, ήδη μυημένος από το 1772 στην High Lodge of Strict Observance του Κάσελ, ήταν ο απόλυτος καταλύτης. Χάρη σε αυτόν και τα λεφτά των Rothschild, το Τάγμα απέκτησε «λαμπρότητα» και εγκυρότητα. Έτσι, η Μασονία έγινε το τέλειο κάλυμμα – οι Στοές λειτουργούσαν ως «εισαγωγικά μαθήματα» για την πραγματική ατζέντα. Ο John Robison στο βιβλίο του το τεκμηριώνει ξεκάθαρα: Η συνωμοσία «σχεδιάστηκε στις μυστικές συναντήσεις των Ελευθεροτεκτόνων, Illuminati και Αναγνωστικών Εταιρειών». Έτσι, οι Πεφωτισμένοι διείσδυσαν στις Στοές, στρατολόγησαν ελίτ, διέδωσαν τις ιδέες τους χωρίς να εκτεθούν. Η Μασονία παρέμεινε το «καλό πρόσωπο» – φιλανθρωπία, φωτισμός, αδελφοσύνη – ενώ από μέσα λειτουργούσε η μηχανή της ανατροπής. Αυτό το τέλειο κάλυμμα επέτρεψε στους Illuminati να επεκταθούν σε όλη την Ευρώπη, να ελέγξουν ιδέες, να διαμορφώσουν επαναστάσεις, χωρίς ποτέ να γίνουν εύκολα αντιληπτοί. Και χωρίς ποτέ να τους δώσει η...επίσημη Ιστορία καμμιά σημασία. Η Ιστορία γράφτηκε χωρίς αυτούς κι αν δεν υπήρχε ο Robinson να ταρακουνήσει το σύμπαν με το βιβλίο του, πολύ φοβάμαι ως κανείς εξ ημών δεν θα ήξερε οτιδήποτε γι' αυτούς, οι οποίοι στην ουσία χάραξαν την Ιστορία και εξακολουθούν να τη χαράζουν. Γι' αυτό και ό,τι γράφεται γι αυτούς, θεωρείται "συνωμοσιολογία" και "παρα-ιστορία". Η σφραγίδα στο δολάριο – Η Μεγάλη Σφραγίδα των ΗΠΑ Κοιτάξτε το πίσω μέρος του χαρτονομίσματος του ενός δολαρίου. Η κόλουρη πυραμίδα με τον Παντεπόπτη Οφθαλμό. Το Annuit Coeptis («Αυτός που ευνοεί τις αρχές μας», δηλαδή ο Εωσφόρος). Και φυσικά το Novus Ordo Seclorum (Η «Νέα Τάξη Πραγμάτων»). Το λατινικό νούμερο MDCCLXXVI που είναι ο αριθμός 1776 σε αραβικά ψηφία. Αυτά είναι ακριβώς τα σύμβολα των Illuminati. Ο Βενιαμίν Φραγκλίνος (Benjamin Franklin)–μέλος των Πεφωτισμένων, σύμφωνα με ιστορικές πηγές– συμμετείχε στη διαμόρφωσή της Αμερικής. Διότι οι ίδιοι οι Ιλλουμινάτοι ήταν αναμεμειγμένοι στην Αμερικανική Επανάσταση. Χρησιμοποίησαν τις αποικίες ως πειραματικό εργαστήριο για τη «Νέα Τάξη». Πώς όμως ξεκίνησε αυτό και ποιός ο ρόλος του Φραγκλίνου; Το 1776 δεν είναι μόνο η χρονιά της Αμερικανικής Διακήρυξης της Ανεξαρτησίας. Είναι η χρονιά που δύο παράλληλα γεγονότα –το ένα φωτεινό και το άλλο σκοτεινό– σημάδεψαν για πάντα την πορεία του κόσμου. Στις 4 Ιουλίου του 1776, δύο μόλις μήνες μετά την επίσημη ίδρυση του Τάγματος του Βάισχάουπτ, υπογράφεται στη Φιλαδέλφεια η Διακήρυξη της Ανεξαρτησίας. Ο Φραγκλίνος, τότε 70 ετών, ήταν μέλος της πενταμελούς επιτροπής (Committee of Five) που την συνέταξε μαζί με τον Thomas Jefferson (κύριος συντάκτης), τον John Adams και άλλους. Ο Φραγκλίνος, ήδη ενημερωμένος με επιστολή του ίδιου του Βάισχάουπτ προς αυτόν για την επίσημη ίδρυση των Ιλλουμινάτων και την προτροπή του Βάισχάουπτ στο να μη χαθεί ούτε λεπτό χρόνου και να εφαρμόσει αυτά που πρέσβευε το Τάγμα, πρότεινε σημαντικές διορθώσεις και βελτιώσεις στο κείμενο αυτό, τέτοιες ώστε να συμπίπτουν με τις ιδεολογικές γραμμές των Πεφωτισμένων. Λίγους μήνες αργότερα, τον Οκτώβριο του 1776, διορίστηκε επίσημος απεσταλμένος (πρέσβης) της Αμερικής στη Γαλλία. Ταξίδεψε στο Παρίσι για να εξασφαλίσει στρατιωτική, οικονομική και διπλωματική βοήθεια εναντίον της Βρετανίας αφ' ενός και αφ' ετέρου, να βρεί τον Ροβεσπιέρο και να τον προωθήσει σε μια άλλη επανάσταση, αυτή ενάντια στην τυραννία του Λουδοβίκου και γενικότερα της βασιλείας σε μια αποστολή που αποδείχθηκε καθοριστική για την τελική νίκη τόσο της Αμερικανικής Επανάστασης, όσο και της επικείμενης Επανάστασης του Ροβεσπιέρου, την λεγόμενη "Γαλλική Επανάσταση". Ο Φραγκλίνος, δεν ήταν τυχαίος. Ήταν ήδη διάσημος επιστήμονας, συγγραφέας, εκδότης και διπλωμάτης. Το 1776 βρισκόταν στο απόγειο της επιρροής του: Υπέγραψε τη Διακήρυξη της Ανεξαρτησίας (είναι ο μόνος Αμερικανός που υπέγραψε και τα τέσσερα ιδρυτικά κείμενα των ΗΠΑ) και έγινε ο κύριος διαπραγματευτής με τη Γαλλία του Λουδοβίκου. Παράλληλα όμως, ήταν και υψηλόβαθμος Τέκτονας (τόσο στη νέα Μασονία των Πεφωτισμένων, όσο και της παλαιότερης) για πάνω από 50 χρόνια. Η Σχέση με τον πολιτικό Σιωνισμό και τη «Νέα Παγκόσμια Τάξη» Οι Illuminati δεν ήταν μόνο αντι-Βατικανικοί. Η πάλη τους εναντίον της Καθολικής Εκκλησίας –του μεγαλύτερου διώκτη Εβραίων στην Ευρώπη, με γκέτο, διωγμούς και θρησκευτική καταπίεση– τους έκανε φυσικούς συμμάχους τόσο με τους καταπιεσμένους Ιουδαίους, όσο - και κυρίως - με τους Ασκεναζί Εβραίους. Πολλοί από τους πρώτους Πεφωτισμένους είχαν συγγένεια ή συμπόνια προς τους Εβραίους γενικώς (Ασκεναζί-Ιουδαίους) , που υπέφεραν από το Βατικανό και τις μοναρχίες. Ο Βάισχαουπτ και οι σύντροφοί του έβλεπαν σε αυτούς όχι μόνο πιθανούς συμμάχους, αλλά μια ισχυρή υποστήριξη με βάθος κι όχι επιφανειακή. Μ' άλλα λόγια, μια κοινή εχθρότητα προς τον θρόνο και την παπική εξουσία, μια κοινή επιθυμία για «ελευθερία» από θρησκευτικούς και πολιτικούς ζυγούς. Μέσω της Λογικής και του Διαφωτισμού, οι Illuminati υποσχέθηκαν μια νέα εποχή όπου η θρησκεία δεν θα χώριζε τους ανθρώπους, όπου οι Εβραίοι θα απελευθερώνονταν από τα γκέτο και τις διώξεις και το κυριότερο; Ότι θα φροντίσουν οι ίδιοι στο να έρθει ο Μεσσίας όσο το δυνατόν γρηγορότερα! Αυτή η «ελπίδα ελευθερίας» ήταν κλειδί για την εξάπλωση των ιδεών τους. Πάρα πολλοί Εβραίοι (Ασκεναζί-Ιουδαίοι) διανοούμενοι, έμποροι και χρηματιστές (Rothchild) βρήκαν σε αυτές μια διέξοδο από την καταπίεση του Βατικανού. Η Νέα Παγκόσμια Τάξη (Novus Ordo Seclorum) παρουσιάστηκε ως η μεγάλη απελευθέρωση που σήμαινε μια παγκόσμια δημοκρατία χωρίς σύνορα, χωρίς θρησκείες, χωρίς έθνη, όπου όλοι θα ήταν «ένα». Αυτή η σχέση έγινε ο καταλύτης για την εξάπλωση. Οι Ιλλουμινάτοι χρησιμοποίησαν την καταπίεση των Εβραίων ως όπλο κατά του Βατικανού, ενώ παράλληλα χάραξαν τον δρόμο για τον πολιτικό Σιωνισμό και τις μετέπειτα μορφές παγκόσμιου ελέγχου. Το «Novus Ordo Seclorum» στο δολάριο δεν είναι διακόσμηση. Είναι η σφραγίδα τους στην παγκόσμια αυτοκρατορία που ονειρεύονταν και που σήμερα βρίσκεται μισό βήμα πριν την ολοκλήρωση της – μια Νέα Τάξη που ξεκίνησε ως «Άνοιξη της Ανθρωπότητας» και κατέληξε στην Παγκοσμιοποίηση που βιώνουμε σήμερα. Η «κατάληψη» της Εργατικής Πρωτομαγιάς – Τα γενέθλιά τους υπό προβιά Το 1889, η Δεύτερη Σοσιαλιστική Διεθνής καθιέρωσε την 1η Μαΐου ως "Διεθνή Ημέρα Εργατών". Αλλά η ημερομηνία ήταν ήδη «κατειλημμένη». Από το 1890 γιορτάστηκε πρώτα σε Ευρώπη που προηγουμένως είχε ήδη "εκπαιδευτεί" ιδεολογικά από τους Πεφωτισμένους μέσω των πανεπιστημίων κυρίως (Γαλλία, Γερμανία, Αυστρία) και γρήγορα εξαπλώθηκε. Στην Ελλάδα γιορταζόταν από το 1893 από σοσιαλιστικούς κύκλους και θεσμοθετήθηκε ως αργία το 1936. 'Ετσι, οι Illuminati κατάφεραν το ...ακατόρθωτο! Τα γενέθλιά τους να γίνονται παγκόσμια γιορτή κάτω από την προβιά της «εργατικής τάξης» μιμούμενοι τον ίδιο τον Χριστό (στην ουσία βρίζοντας Τον) και την γιορτή των Χριστουγέννων, δηλαδή των γενεθλίων του Κυρίου μας! Αν αυτό και μόνο δεν είναι έργο Διαβόλου, τότε τι μπορεί να είναι; Η «Άνοιξη» έγινε συνώνυμο της επανάστασης. Η Νέα Τάξη παρουσιάστηκε ως «Απελευθέρωση του Ανθρώπου». Συνειρμικά, η εξίσωση λειτουργεί τέλεια. Η Άνοιξη της φύσης = Άνοιξη της Ανθρωπότητας = Νέα Παγκόσμια Τάξη χωρίς Θεό, χωρίς βασιλιάδες, χωρίς σύνορα! Η Άνοιξη που δεν τελείωσε ποτέ Η 1η Μαΐου δεν είναι απλή γιορτή. Δεν είναι ούτε ημέρα της Άνοιξης, ούτε αθώα γιορτή λουλουδιών, ούτε καν η «Εργατική Πρωτομαγιά» που μας σερβίρουν εδώ και 135 χρόνια. Είναι κάτι πολύ βαθύτερο, πολύ πιο σκοτεινό και πολύ πιο επιτυχημένο από ό,τι φανταζόμαστε. Είναι η ημέρα που μια μυστική αδελφότητα γιόρτασε κρυφά τα γενέθλιά της – και κατάφερε, με μαεστρία διαβολική, να την επιβάλει σε ολόκληρο τον πλανήτη ως παγκόσμιο σύμβολο «λαϊκής» διεκδίκησης και «εαρινής αναγέννησης». Οι Πεφωτισμένοι του Βάισχαουπτ νίκησαν προσώρας βεβαίως και νίκησαν...ολοκληρωτικά! Δεν χρειάστηκε να κρατήσουν τα ονόματά τους ούτε τα επίσημα αρχεία τους. Δεν χρειάστηκε να εμφανιστούν με μανδύες και τελετουργίες. Αρκούσε να διαλύσουν μέσα μας κάθε φυσικό δεσμό – Θεό, Πατρίδα, Οικογένεια, Έθνος – και να τον αντικαταστήσουν με την ψεύτικη «Άνοιξη της Ανθρωπότητας». Μια Άνοιξη χωρίς ρίζες, χωρίς Θεό, χωρίς σύνορα, χωρίς ηθική. Μια Άνοιξη όπου ο άνθρωπος, «φωτισμένος» από την ίδια την Λογική τους, θα γινόταν ο νέος Θεός – και αυτοί οι αφανείς ιερείς του. Κάθε φορά που κρατάμε κόκκινα γαρίφαλα, που βγαίνουμε σε πορείες, που ακούμε συνθήματα για «δικαιώματα» και «αλληλεγγύη», γιορτάζουμε ακριβώς αυτό που ο Βάισχαουπτ ονειρευόταν το 1776: Την τελική επικράτηση της Νέας Τάξης Πραγμάτων. Το Novus Ordo Seclorum που είναι χαραγμένο στο δολάριο, με τον Παντεπόπτη Οφθαλμό να μας κοιτάζει από την κόλουρη πυραμίδα, δεν είναι διακόσμηση. Είναι υπενθύμιση. Είναι η σφραγίδα τους πάνω στο νόμισμα της παγκόσμιας αυτοκρατορίας που οικοδόμησαν. Η «Άνοιξη» τους δεν τελείωσε ποτέ. Συνεχίζεται. Είναι η συνεχής επανάσταση που δεν σταματά. Η αποδόμηση κάθε παραδοσιακής αξίας, η διάλυση των εθνών μέσα στην παγκοσμιοποίηση, η μετατροπή της θρησκείας σε «προκατάληψη», η οικογένειας σε «κοινωνικό κατασκεύασμα», του πατριωτισμού σε «ξενοφοβία». Όλα αυτά που βλέπουμε σήμερα – από την ιδεολογική κυριαρχία στα πανεπιστήμια και τα ΜΜΕ, μέχρι τις διεθνείς οργανώσεις που προωθούν την «Νέα Παγκόσμια Τάξη» – είναι άμεση απόρροια του σχεδίου που ξεκίνησε εκείνη την 1η Μαΐου του 1776. Και η μεγαλύτερη ειρωνεία; Οι απόγονοι των μοναρχιών και των Εκκλησιών που πολέμησαν οι Illuminati, σήμερα υπηρετούν πιστά το όραμά τους. Οι «προοδευτικοί» ψευτο-διανοούμενοι που νομίζουν ότι «απελευθερώνουν» τον άνθρωπο, δεν είναι παρά μαριονέτες σε μια παράσταση που γράφτηκε πριν από 250 χρόνια. Η εργατική τάξη έγινε το τέλειο άλλοθι: Κάτω από την κόκκινη σημαία της «αλληλεγγύης» κρύβεται η ίδια η Νέα Τάξη που ονειρευόταν ο Βάισχαουπτ – μια παγκόσμια δημοκρατία χωρίς Θεό, χωρίς βασιλιάδες, χωρίς σύνορα, χωρίς ελευθερία. Είστε λοιπόν ακόμα σίγουροι ότι γιορτάζετε μόνο τα λουλούδια και την Άνοιξη; Ή μήπως, χωρίς να το ξέρετε, γιορτάζετε κάθε χρόνο τα γενέθλια της μεγαλύτερης και πιο επιτυχημένης συνωμοσίας που γνώρισε ποτέ η ανθρωπότητα; Η Άνοιξη των Πεφωτισμένων συνεχίζεται. Και εμείς, αντί να την σταματήσουμε, από την άγνοια και ανιστορισία μας, της ρίχνουμε λουλούδια... Πύρινος Λόγιος sergioschrys@outllok.com

Συνεχίζεται η ένταση στον απόηχο της ανοιχτής επιστολής των «πέντε» κατά του επιτελικού κράτους. Κόντρα σε δημόσια θέα και μεταξύ Ταχιάου – Γιόγιακα Σκηνικό εκτεταμένου αντάρτικου στο εσωτερικό της «γαλάζιας» Κοινοβουλευτικής Ομάδας, η οποία θυμίζει καζάνι που βράζει, στον απόηχο της ανοιχτής επιστολής πέντε βουλευτών κατά του επιτελικού κράτους, αλλά και με το βλέμμα στραμμένο στην ολοένα εντεινόμενη δυσαρέσκεια προς το Μέγαρο Μαξίμου και τους εξωκοινοβουλευτικούς υπουργούς. Οι βουλευτές πλέον δεν κρύβουν την ενόχλησή τους για τους χειρισμούς από τα «κεντρικά» της κυβέρνησης. Είναι χαρακτηριστική η αποστροφή του σαμαρικού Μίλτου Χρυσομάλλη, ο οποίος παραδέχτηκε νέτα σκέτα πως η Ν.Δ. αυτή τη στιγμή δεν είναι ενωμένη. Ερωτηθείς ειδικότερα για το εάν υπάρχει ενότητα, απάντησε: «Δεν θα μπορούσε να το ισχυριστεί κάποιος αυτό, από τη στιγμή που υπάρχουν σοβαρές αντιδράσεις, καταρχήν από τους δύο πρώην προέδρους και δύο πρώην πρωθυπουργούς, αλλά και από πάρα πολλά στελέχη. Και αυτά είναι προβλήματα που πρέπει να τα δούμε» ανέφερε χαρακτηριστικά ο βουλευτής. Αιχμηρό σχόλιο Την ίδια στιγμή, ένας από τους πέντε βουλευτές που δημοσίευσαν την ανοιχτή επιστολή, ο Ξενοφών Μπαραλιάκος, σχολίασε αιχμηρά πως «όσοι επιλέγονται από τον πρωθυπουργό πρέπει να είναι πιο κοντά σε μας». «Καλό είναι να λείπει η αφ’ υψηλού κριτική, όλοι είμαστε μέσα στη μάχη της καθημερινότητας, δεν διεκδικούμε όλοι σταυρό, αλλά είμαστε όλοι μαζί, μια ομάδα», όπως τόνισε, αφήνοντας εκ νέου αιχμές προς τον Ακη Σκέρτσο. Την ίδια στιγμή, ο Ανδρέας Κατσανιώτης, επίσης ένας εκ των «πέντε», σχολίασε πως οι βουλευτές δεν είναι αντάρτες, αλλά ανησυχούντες. «Κανείς από εμάς δεν ζήτησε να πάμε σε καινούργια φέουδα στη διακυβέρνηση της χώρας» ανέφερε, ενώ, ερωτηθείς για τον υπουργό Επικρατείας Ακη Σκέρτσο, είπε ότι «δεν είναι μια κοινωνική συζήτηση με τον κ. Σκέρτσο, είναι μια συνομιλία με τους πολίτες που μας εκλέγουν. Η πολιτική είναι διάλογος με τους πολίτες και όχι κοινωνική συζήτηση. Νομίζω ότι κάνει καλό στην κυβέρνηση το άρθρο. Η Ν.Δ. έχει στόχο και αυτός είναι η αυτοδυναμία. Εμείς χτυπάμε ένα πολύ μικρό κουδουνάκι πριν χτυπήσει καμπάνα από τους πολίτες» ανέφερε. Πάντως, η εσωκομματική ένταση μεταφέρθηκε και στην Ολομέλεια, όπου οι «γαλάζιοι» Νίκος Ταχιάος και Βασίλης Γιόγιακας είχαν κόντρα σε δημόσια θέα. Αφορμή στάθηκε η χρηματοδότηση του οδικού άξονα Ηγουμενίτσα – Σαγιάδα – Μαυρομάτι, με τον βουλευτή Θεσπρωτίας να καταγγέλλει πως η πόλη δεν διαθέτει περιφερειακό οδικό άξονα και τον υφυπουργό Υποδομών να υποστηρίζει πως δεν υπάρχουν τα 300 εκατ. που απαιτούνται για να προχωρήσει το έργο. «Τα χρηματοδοτικά εργαλεία δεν ακολουθούν τον εκλογικό κύκλο που προφανώς φέρνει μια εντατικοποίηση των τοπικών θεμάτων στο τέλος κάθε τετραετίας» ανέφερε ο Νίκος Ταχιάος και προκάλεσε την οργή του βουλευτή. «Ειλικρινά, με εκπλήσσετε με την τοποθέτησή σας. Εμείς στην Ηπειρο, στη Θεσπρωτία, δεν είμαστε Ελλάδα. Με εκπλήσσετε και λυπάμαι ειλικρινά. Περίμενα κάτι διαφορετικό σήμερα στην απάντησή σας. Εσείς τα ισοπεδώσατε όλα» σχολίασε ο Βασίλης Γιόγιακας, με τον Νίκο Ταχιάο να ανταπαντά: «Δεν θα πέσουμε στον λαϊκισμό το να πάμε και να υποσχεθούμε σε κάθε τόπο την κάθε ανάγκη του. Δεν είναι εφικτό». Είναι μια ωραία ατμόσφαιρα εκεί στη Ν.Δ...

Ο Αμερικανός πρόεδρος εκμεταλλεύτηκε αμέσως το περιστατικό για να υπερασπιστεί το αμφιλεγόμενο σχέδιό του για τη μεγάλη αίθουσα δεξιώσεων στον Λευκό Οίκο Πολλά έχουν γραφτεί και έχουν ειπωθεί από την Κυριακή για την τρίτη απόπειρα δολοφονίας κατά του Ντόναλντ Τραμπ, κατά τη διάρκεια του δείπνου των ανταποκριτών ξένου Τύπου του Λευκού Οίκου, στο ξενοδοχείο «Washington Hilton». Ένα περιστατικό που προκάλεσε αμέσως ένα κύμα σκεπτικισμού ασυνήθιστης έκτασης. Τα γεγονότα, όπως έχουν αναφερθεί, είναι τα εξής: ο Κόουλ Τόμας Άλεν, καθηγητής, προγραμματιστής υπολογιστών και δημιουργός βιντεοπαιχνιδιών, που πρόσφατα διακρίθηκε ως «εκπαιδευτικός του μήνα» στην κομητεία του Λος Άντζελες, φέρεται ότι εισήλθε στο ξενοδοχείο και κινήθηκε προς την αίθουσα όπου βρίσκονταν περίπου 2.500 καλεσμένοι, έχοντας στην κατοχή του πολλά όπλα. Έριξε μερικούς πυροβολισμούς και τραυμάτισε ελαφρά έναν πράκτορα των μυστικών υπηρεσιών, πριν τον ακινητοποιήσουν. Κανένα υψηλόβαθμο πρόσωπο δεν τραυματίστηκε. Ο Τραμπ βρισκόταν στο κτίριο. Εκείνο που εντυπωσιάζει αρχικά δεν είναι τόσο η ίδια η πράξη όσο η αλληλουχία συμπτώσεων που τη συνοδεύει. Δύο ώρες πριν από τα γεγονότα η εκπρόσωπος του Λευκού Οίκου Καρολίν Λέβιτ δήλωνε δημόσια «θα υπάρξουν πυροβολισμοί απόψε», μια διατύπωση που σχολιάστηκε αμέσως στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης με τον συνήθη καυστικό σαρκασμό. Ταυτόχρονα, το Fox News φέρεται ότι διέκοψε τη μετάδοση δημοσιογράφου που ανέφερε μια παρατήρηση του συζύγου της Λέβιτ, Νικολά Ρίτσι, η οποία θεωρήθηκε υπερβολικά προφητική. Αυτά τα στοιχεία δεν αποδεικνύουν τίποτα… τροφοδοτούν, ωστόσο, και δικαίως, μια αυξανόμενη δυσπιστία. Αυτός ο σκεπτικισμός δεν προέρχεται μόνο από τη σφαίρα των λεγόμενων συνωμοσιολόγων. Αρκετά μέσα ενημέρωσης, όπως είναι η επιστημονική ιστοσελίδα Wired και το προοδευτικό The New Republic, επισήμαναν πρόσφατα ότι ακόμη και η εκλογική βάση του Ντόναλντ Τραμπ, το λεγόμενο MAGA, αμφιβάλλει πλέον σε μεγάλο βαθμό για την απόπειρα δολοφονίας στο Μπάτλερ της Πενσιλβανίας τον Ιούλιο του 2024. Το CNN επιχείρησε να αποδομήσει αυτές τις αμφιβολίες, σε μια προσπάθεια που πολλοί έκριναν επιφανειακή. Η εξέλιξη αυτή δεν είναι ασήμαντη: όταν σχεδόν η πλειονότητα των υποστηρικτών ενός προέδρου δεν πιστεύει το επίσημο αφήγημα ως προς τις απειλές που τον αφορούν, πρόκειται για μια σοβαρή προειδοποίηση πρώτης τάξεως, ανεξάρτητα από την πραγματική διάσταση των γεγονότων. Θεσμική αξιοπιστία Το ερώτημα, λοιπόν, που τίθεται δεν είναι πρωτίστως αυτό της ενοχής ή της αθωότητας του υπόπτου. Πρόκειται για ζήτημα θεσμικής αξιοπιστίας: σε ποια κατάσταση βρίσκεται σήμερα η εμπιστοσύνη απέναντι στο επίσημο αφήγημα του αμερικανικού μηχανισμού ασφαλείας, ιδιαίτερα όταν αφορά το ίδιο το πρόσωπο του εν ενεργεία προέδρου; Εκείνο που είναι τεκμηριωμένο είναι ότι ο Τραμπ εκμεταλλεύτηκε αμέσως το περιστατικό για να υπερασπιστεί το αμφιλεγόμενο σχέδιό του για τη μεγάλη αίθουσα δεξιώσεων στον Λευκό Οίκο, ένα σχέδιο που σήμερα έχει σταματήσει εξαιτίας δικαστικών προσφυγών που έχουν καταθέσει, μεταξύ άλλων, το National Trust for Historic Preservation (Εθνικό Ταμείο για τη Διατήρηση Ιστορικής Κληρονομιάς). Όπως δήλωσε ο Αμερικανός πρόεδρος, η νέα αίθουσα δεξιώσεων του Λευκού Οίκου είναι μεγάλη, πολύ ασφαλής, ανθεκτική στα drones και εξοπλισμένη με αλεξίσφαιρα τζάμια. «Χρειαζόμαστε αυτή την αίθουσα δεξιώσεων! Τη ζητούν οι μυστικές υπηρεσίες και ο στρατός. Τη θέλουν εδώ και 150 χρόνια για διάφορους λόγους. Αλλά σήμερα η κατάσταση είναι διαφορετική. Σήμερα χρειαζόμαστε ένα επίπεδο ασφάλειας χωρίς προηγούμενο», υπογράμμισε ο Τραμπ. Η διοίκηση του Αμερικανού προέδρου έχει ήδη υποστηρίξει, σε δικαστικό επίπεδο, το έργο, τονίζοντας ότι η κατασκευή πρέπει να συνεχιστεί για «λόγους εθνικής ασφάλειας που είναι απόρρητοι», τους οποίους ο δικαστής μπορεί να εξετάσει, αλλά όχι οι ενάγοντες. Η σύμπτωση μεταξύ του περιστατικού της Κυριακής και των προσπαθειών του Τραμπ να επιβάλει τα επιχειρήματά του είναι, τουλάχιστον, εντυπωσιακή. Η ιρανική εξίσωση Ακόμη πιο σοβαρή είναι η γεωπολιτική διάσταση που ανέδειξαν ορισμένοι παρατηρητές. Τρία στοιχεία επισημάνθηκαν σε σχέση με το Ισραήλ: Tο προφίλ του υπόπτου στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης φέρεται ότι προβάλλει φωτογραφία του με φούτερ στα χρώματα του Tsahal, του ισραηλινού στρατού, το όνομά του φαίνεται να αναζητήθηκε σε ιστότοπους ή μηχανές αναζήτησης στο Ισραήλ λιγότερο από 24 ώρες πριν από το περιστατικό και, τέλος, οι πυροβολισμοί φέρεται ότι σημειώθηκαν τη στιγμή που ένας Ισραηλινός ταχυδακτυλουργός, παρών στην εκδήλωση, αποκάλυπτε στη Μελάνια Τραμπ πληροφορίες που εκείνη θεωρούσε εμπιστευτικές. Αυτά τα τρία μεμονωμένα γεγονότα δεν σημαίνουν τίποτα. Μαζί, ωστόσο, τροφοδοτούν μια γεωπολιτική ανάγνωση: ενδεχομένως ενός μηνύματος προς τον Τραμπ σχετικά με τη διαχείρισή του στο ιρανικό ζήτημα. Η συγκεκριμένη ανάγνωση αξίζει να εξεταστεί χωρίς όμως να γίνει αυτόματα αποδεκτή. Ο Ντόναλντ Τραμπ διανύει αδιαμφισβήτητα μια περίοδο πολιτικής αστάθειας. Tα ποσοστά του πέφτουν, η εκλογική του βάση διαβρώνεται και ο πόλεμος, του οποίου οι οικονομικές συνέπειες αρχίζουν να γίνονται αισθητές, αναγνωρίζεται ως ο βασικός παράγοντας της επιδείνωσης της δυσαρέσκειας προς το πρόσωπό του. Συνεπώς, επιτακτική ανάγκη για τον Αμερικανό πρόεδρο θα ήταν να βρει μια έξοδο από την κρίση πριν η ζημιά που έχει δημιουργηθεί γίνει μη αναστρέψιμη. Ωστόσο, κάθε έντιμη έξοδος από τη σύγκρουση με το Ιράν προϋποθέτει παραχωρήσεις που η ισραηλινή κυβέρνηση θεωρεί απαράδεκτες. Η ένταση μεταξύ των άμεσων συμφερόντων του Τραμπ και εκείνων του Νετανιάχου είναι τεκμηριωμένη και πραγματική, ακόμη κι αν οι εκδηλώσεις της παραμένουν σε μεγάλο βαθμό μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας. Βεβαίως, θα ήταν απερίσκεπτο να βγουν οριστικά συμπεράσματα για τα πραγματικά αίτια του περιστατικού στο «Washington Hilton». Ωστόσο, είναι σαφές πως καθένα από τα γεγονότα που περιβάλλουν τη νέα απόπειρα δολοφονίας κατά του Ντόναλντ Τραμπ τροφοδοτούν μια μαζική δυσπιστία που γίνεται ορατή κυρίως στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Αυτή η καχυποψία δεν είναι παράλογη. Εντάσσεται σε μια μακροχρόνια διάβρωση της εμπιστοσύνης προς το επίσημο αφήγημα ασφαλείας των ΗΠΑ. Μια δυσπιστία που ούτε η αμερικανική διοίκηση ούτε τα ΜΜΕ που τη στηρίζουν έχουν καταφέρει μέχρι σήμερα να ανακόψουν και κάθε νέο περιστατικό τέτοιας σοβαρότητας την ενισχύει λίγο περισσότερο.

Ο Χαμενεΐ προκαλεί τους Αμερικανούς "Ταπεινωθήκατε, νέο κεφάλαιο στο Ορμούζ" Το ερώτημα δεν είναι αν το Ιράν μπορεί να αντέξει, το ερώτημα είναι τι είδους κόστος είναι διατεθειμένες να υποστούν οι Ηνωμένες Πολιτείες Η απόφαση του προέδρου των ΗΠΑ, Ντόναλντ Τραμπ να παρατείνει για μεγάλο χρονικό διάστημα τον ναυτικό αποκλεισμό του Ιράν προκειμένου να … γκρεμίσει την ιρανική οικονομία, θα καταλήξει σε ένα ακόμα… φιάσκο. Ολοένα και περισσότεροι αναλυτές υποστηρίζουν πως ο Τραμπ «ποντάρει» λανθασμένα… στο ότι η ανώτερη οικονομική δύναμη των ΗΠΑ θα «σπάσει» στο τέλος το Ιράν. Όπως επισημαίνουν ο Τραμπ εξακολουθεί να μην καταλαβαίνει τη στρατηγική της Τεχεράνης αλλά και το γεγονός ότι αυτός ο πόλεμος είναι υπαρξιακός για το Ιράν καθώς εάν η Τεχεράνη αποδεχθεί τους όρους των ΗΠΑ, τότε αυτό θα σημάνει το τέλος της Ισλαμικής Δημοκρατίας και άρα του σημερινού καθεστώτος… Μάλιστα οι Ιρανοί προειδοποιούν τον Τραμπ ότι όχι μόνο είναι «τρύπιος»… ο ναυτικός αποκλεισμός του αλλά και ότι εάν πράγματι δώσει εντολή να παραταθεί το «μπλόκο», θα προχωρήσουν σε μια πολύ σκληρή απάντηση… Ενδεικτικό άλλωστε της δύναμης του Ιράν είναι και το νέο μήνυμα του Ανώτατου Ηγέτη, Μοτζτάμπα Χαμενεΐ, ο οποίος υποστήριξε πως ένα νέο κεφάλαιο έχει αναδυθεί στα Στενά του Hormuz μετά την ταπεινωτική αποτυχία των ΗΠΑ στο σχέδιο τους… Την ίδια στιγμή, πληροφορίες από αμερικανικά ΜΜΕ θέλουν τον Τραμπ να έχει εντός της ημέρας μια κρίσιμη συνάντηση με τις μυστικές υπηρεσίες προκειμένου να εξετάσουν... σενάρια για νέα στρατιωτικά πλήγματα... Προκλητικός Χαμενεΐ: "Νέο κεφάλαιο στο Ορμούζ, ταπεινωτική αποτυχία Αμερικής" Ένα «νέο κεφάλαιο» έχει αναδυθεί στα Στενά του Hormuz, εν μέσω της «ταπεινωτικής αποτυχίας» των ΗΠΑ, αναφέρει σε νέο μήνυμά του ο ανώτατος ηγέτης του Ιράν Μοτζτάμπα Χαμενεΐ με αφορμή τη σημερινή Ημέρα του Περσικού Κόλπου. «Σήμερα, δύο μήνες μετά τη μεγαλύτερη εκστρατεία και επιθετικότητα στον κόσμο στην περιοχή και την ταπεινωτική αποτυχία της Αμερικής στο ίδιο της το σχέδιο, ένα νέο κεφάλαιο αναδύεται στον Περσικό Κόλπο και στα Στενά του Hormuz», ανέφερε ο Μοτζτάμπα Χαμενεΐ σε δήλωση που διανεμήθηκε από τα κρατικά μέσα ενημέρωσης. Το μήνυμα δημοσιεύθηκε από το ιρανικό πρακτορείο ειδήσεων IRNA, με αφορμή την Ημέρα του Περσικού Κόλπου, η οποία τιμά την εκδίωξη των πορτογαλικών δυνάμεων από τα Στενά του Ορμούζ. «Ένα από τα ανεκτίμητα δώρα του Ύψιστου Θεού προς τους μουσουλμανικούς λαούς της περιοχής μας, ιδιαίτερα προς τον ευγενή λαό του Ιράν, είναι το δώρο του «Περσικού Κόλπου». Πρόκειται για μια ευλογία που υπερβαίνει μια απλή θαλάσσια έκταση, καθώς έχει διαμορφώσει μέρος της ταυτότητας και του πολιτισμού μας και, πέρα από σημείο σύνδεσης των λαών, έχει δημιουργήσει έναν ζωτικής σημασίας και μοναδικό δρόμο για την παγκόσμια οικονομία στο Στενό του Hormuz και κατόπιν στη Θάλασσα του Ομάν. Αυτό το στρατηγικό κεφάλαιο έχει προκαλέσει την απληστία πολλών «δαιμόνων» τους περασμένους αιώνες, και το ιστορικό των επανειλημμένων επιθέσεων ξένων ευρωπαϊκών και αμερικανικών δυνάμεων, των ανασφαλειών, των ζημιών και των πολυάριθμων απειλών για τις χώρες της περιοχής αποτελεί μόνο ένα μικρό μέρος των σκοτεινών σχεδίων των παγκόσμιων δυνάμεων κατά των κατοίκων της περιοχής του Περσικού Κόλπου, με πιο πρόσφατο παράδειγμα τις πρόσφατες επιθετικές ενέργειες του «Μεγάλου Σατανά». Ο ιρανικός λαός, που διαθέτει τη μεγαλύτερη ακτογραμμή στον Περσικό Κόλπο, έχει κάνει τις μεγαλύτερες θυσίες για την ανεξαρτησία του και την αντιμετώπιση ξένων και εισβολέων· από την εκδίωξη των Πορτογάλων και την απελευθέρωση του Στενού του Hormuz έως τον αγώνα κατά της ολλανδικής αποικιοκρατίας και τα έπη αντίστασης απέναντι στη βρετανική αποικιοκρατία. Ωστόσο, η Ισλαμική Επανάσταση αποτέλεσε σημείο καμπής σε αυτές τις αντιστάσεις, περιορίζοντας την επιρροή των μεγάλων δυνάμεων στην περιοχή. Σήμερα, μετά από δύο μήνες από τη μεγαλύτερη στρατιωτική επέμβαση και επίθεση των ισχυρών του κόσμου στην περιοχή και την ταπεινωτική αποτυχία των Ηνωμένων Πολιτειών στα σχέδιά τους, διαμορφώνεται ένα νέο κεφάλαιο για τον Περσικό Κόλπο και το Στενό του Ορμούζ» αναφέρει ο Χαμενεΐ. 60 ημέρες αντίστασης «Οι λαοί της περιοχής του Περσικού Κόλπου, που για χρόνια είχαν συνηθίσει στη σιωπή και στην υποταγή των ηγετών τους απέναντι στους ισχυρούς και τους επιτιθέμενους, είδαν τις τελευταίες εξήντα ημέρες εντυπωσιακές εκφράσεις δύναμης, εγρήγορσης και αγώνα από τις ναυτικές δυνάμεις του στρατού και των Φρουρών της Επανάστασης, μαζί με το θάρρος και την ανδρεία του λαού και της νεολαίας του νότιου Ιράν, στην απόρριψη της ξένης κυριαρχίας. Σήμερα, χάρη στη θεία εύνοια και στο αίμα των μαρτύρων των επιβαλλόμενων πολέμων, ιδιαίτερα του μεγάλου και διορατικού ηγέτη της Ισλαμικής Επανάστασης, έχει αποδειχθεί όχι μόνο στη διεθνή κοινή γνώμη και στους λαούς της περιοχής αλλά ακόμη και στους ηγεμόνες των χωρών ότι η παρουσία ξένων αμερικανικών δυνάμεων και η εγκατάστασή τους στην περιοχή του Περσικού Κόλπου αποτελεί τον κύριο παράγοντα ανασφάλειας, και ότι οι εύθραυστες αμερικανικές βάσεις δεν είναι καν ικανές να εξασφαλίσουν τη δική τους ασφάλεια, πόσο μάλλον την ασφάλεια των συμμάχων τους. Με τη βοήθεια του Θεού, το λαμπρό μέλλον της περιοχής του Περσικού Κόλπου θα είναι ένα μέλλον χωρίς την Αμερική και στην υπηρεσία της προόδου, της άνεσης και της ευημερίας των λαών του. Είμαστε «συνοδοιπόροι» με τους γείτονές μας στα νερά του Περσικού Κόλπου και της Θάλασσας του Ομάν, και οι ξένοι που έρχονται από χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά με απληστία δεν έχουν θέση εκεί παρά μόνο στα βάθη των νερών του. Η αλυσίδα αυτής της νίκης, που επιτεύχθηκε με τη χάρη του Θεού μέσω των πολιτικών αντίστασης και της στρατηγικής ενός ισχυρού Ιράν, αποτελεί την απαρχή μιας νέας τάξης στην περιοχή και στον κόσμο». Έτοιμοι να θυσιαστούν δεκάδες εκατομμύρια Ιρανοί «Σήμερα, η θαυμαστή αφύπνιση του ιρανικού λαού δεν περιορίζεται μόνο στα δεκάδες εκατομμύρια που είναι έτοιμα να θυσιαστούν στον αγώνα κατά του σιωνισμού και της αιματοβαμμένης Αμερικής, αλλά επεκτείνεται σε ενενήντα εκατομμύρια Ιρανούς εντός και εκτός της χώρας, οι οποίοι θεωρούν όλες τις ταυτότητες, τις πνευματικές, ανθρώπινες, επιστημονικές, βιομηχανικές και τεχνολογικές δυνατότητες — από τη νανοτεχνολογία και τη βιοτεχνολογία έως τα πυρηνικά και τα πυραυλικά προγράμματα — ως εθνικό τους κεφάλαιο και θα τα προστατεύσουν όπως τα σύνορα της χώρας. Το Ισλαμικό Ιράν, με πρακτική ευγνωμοσύνη για το προνόμιο της διαχείρισης του Στενού του Hormuz, θα διασφαλίσει την ασφάλεια της περιοχής του Περσικού Κόλπου και θα εξαλείψει τις καταχρήσεις των εχθρικών δυνάμεων σε αυτή την πλωτή οδό. Οι νέοι νομικοί κανόνες και η εφαρμογή νέας διαχείρισης στο Στενό του Hormuz θα φέρουν ευημερία και πρόοδο προς όφελος όλων των λαών της περιοχής και τα οικονομικά τους οφέλη θα χαροποιήσουν τους λαούς — με τη θέληση του Θεού». Πεζεσκιάν (πρόεδρος Ιράν) σε Τραμπ: Θα αποτύχεις και πάλι, καταδικασμένο το σχέδιο ναυτικού αποκλεισμού Ο πρόεδρος του Ιράν Μασούντ Πεζεσκιάν δήλωσε ότι κάθε προσπάθεια επιβολής ναυτικού αποκλεισμού και περιορισμών κατά του Ιράν είναι καταδικασμένη σε αποτυχία. Σε μήνυμά του με αφορμή την Εθνική Ημέρα του Περσικού Κόλπου ο Ιρανός πρόεδρος χαρακτήρισε αυτή τη στρατηγικής σημασίας θαλάσσια οδό αναπόσπαστο μέρος της εθνικής ταυτότητας των Ιρανών και σύμβολο της κυριαρχίας της Ισλαμικής Δημοκρατίας του Ιράν. Αναφερόμενος στις εξελίξεις που προέκυψαν από τον πόλεμο με τις ΗΠΑ και το Ισραήλ, υπογράμμισε τη διαρκώς αυξανόμενη σημασία του Στενού του Hormuz στις παγκόσμιες εξισώσεις ασφάλειας και ενέργειας. Ο Πεζεσκιάν τόνισε ότι η γενναιότητα των ναυτικών δυνάμεων της χώρας σε αυτή την περίοδο αποτελεί ένδειξη του καθοριστικού ρόλου του Ιράν στην προστασία της περιφερειακής ασφάλειας και των κρίσιμων ενεργειακών διαδρομών. Ο Ιρανός πρόεδρος επεσήμανε επίσης ότι οι αντίπαλοι έχουν μεταφέρει την πίεση στους οικονομικούς και θαλάσσιους τομείς και χαρακτήρισε τη στρατηγική του ναυτικού αποκλεισμού και των περιορισμών στο θαλάσσιο εμπόριο του Ιράν ως αντίθετη προς το διεθνές δίκαιο. Προειδοποίησε ότι την ευθύνη για οποιαδήποτε αστάθεια στον Περσικό Κόλπο θα φέρουν οι ΗΠΑ και το Ισραήλ. Ο Πεζεσκιάν υπογράμμισε ότι η Ισλαμική Δημοκρατία του Ιράν παραμένει προσηλωμένη στις αρχές της ελευθερίας της ναυσιπλοΐας, θεωρώντας όμως ότι η διαρκής ασφάλεια της περιοχής εξαρτάται από τη συλλογική συνεργασία των παράκτιων κρατών και την αποχώρηση ξένων δυνάμεων. Ρεζαΐ (σύμβουλος Μοτζτάμπα Χαμενεΐ): Δεν θα ανεχθούμε παράταση του ναυτικού αποκλεισμού των ΗΠΑ Σαφή προειδοποίηση στις ΗΠΑ απευθύνει το Ιράν, υποστηρίζοντας πως δεν πρόκειται να ανεχθεί έναν παρατεταμένο ναυτικό αποκλεισμό από τις ΗΠΑ. Ο Μοχσέν Ρεζαΐ, ανώτερος στρατιωτικός σύμβουλος του Ανώτατου Ηγέτη του Ιράν Μοτζτάμπα Χαμενεΐ, δήλωσε ότι το Ιράν «δεν θα ανεχθεί» την παράταση του ναυτικού αποκλεισμού από τις ΗΠΑ. «Αν ο αποκλεισμός συνεχιστεί, το Ιράν θα απαντήσει», είπε ο Ρεζαΐ σε τηλεοπτική συνέντευξη, όπως μετέδωσε ο κρατικός ραδιοτηλεοπτικός φορέας IRIB. «Ένας τέτοιος αποκλεισμός ουσιαστικά δεν έχει πετύχει τίποτα και δεν έχουν καταφέρει να τον επιβάλουν. Ο Ινδικός Ωκεανός είναι εξαιρετικά μεγάλος και μπορούμε εύκολα να τον διασχίσουμε. Το έχουμε ήδη κάνει», πρόσθεσε ο Ρεζαΐ. Τα σχόλιά του έγιναν καθώς ο πρόεδρος των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ εξετάζει το ενδεχόμενο παράτασης του αποκλεισμού των ιρανικών λιμανιών. Ο Ρεζαΐ κάλεσε επίσης το κοινό να μην δίνει σημασία σε φήμες σχετικά με την κατάσταση του Χαμενεΐ, ο οποίος δεν έχει εμφανιστεί ούτε έχει ακουστεί δημόσια από τότε που ανακοινώθηκε ως νέος ανώτατος ηγέτης του Ιράν πριν από περισσότερες από έξι εβδομάδες. «Ο Ανώτατος Ηγέτης είναι νέος, υγιής και ενεργητικός και διαχειρίζεται τις υποθέσεις της χώρας», δήλωσε ο Ρεζαΐ, σύμφωνα με το IRIB. Ο Υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ Μάρκο Ρούμπιο δήλωσε τη Δευτέρα ότι οι ΗΠΑ «έχουν ενδείξεις» πως ο Χαμενεΐ είναι ακόμη ζωντανός, αν και σημείωσε ότι δεν είναι σαφές πόση αξιοπιστία έχει ο νέος ανώτατος ηγέτης στο Ιράν. Μοτζτάμπα Φερντοσί Πουρ (Ιρανός πρέσβης): Οι ΗΠΑ ηττήθηκαν και στρατιωτικά και οικονομικά Οι ΗΠΑ έχασαν τον πόλεμο με το Ιράν και τώρα προσπαθούν να το αντισταθμίσουν στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων υποστηρίζει ο πρέσβης του Ιράν στην Αίγυπτο Μοτζτάμπα Φερντοσί Πουρ. «Οι ΗΠΑ έχασαν τόσο στο πεδίο της μάχης όσο και από την άποψη της παγκόσμιας οικονομίας, της ενέργειας και του νομισματικού συστήματος, καθώς οι συναλλαγές σε δολάρια μειώνονται. Υπέστησαν ήττα, αλλά προσπαθούν να πετύχουν νίκη στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων και μέσω της διπλωματίας», εκτίμησε ο πρέσβης. Πρόσθεσε ότι η Ισλαμική Δημοκρατία, «μετά από όλες τις επιθέσεις» που δέχθηκε, έχει το δικαίωμα «να μην διεξάγει διαπραγματεύσεις, αλλά να απαιτεί από την αντίπαλη πλευρά αυτά που επιθυμεί». Ελμάσρι (αναλυτής): Το Ιράν θα αντέξει, ο Τραμπ δεν καταλαβαίνει τη στρατηγική της Τεχεράνης Ο πρόεδρος των ΗΠΑ, Ντόναλντ Τραμπ δεν καταλαβαίνει και παρερμηνεύει τη στρατηγική του Ιράν υποστηρίζει ο Μοχάμαντ Ελμάσρι, καθηγητής σπουδών ΜΜΕ στο Doha Institute for Graduate Studies. Όπως λέει, οι υπολογισμοί του Τραμπ στον πόλεμο με το Ιράν – συμπεριλαμβανομένης της έκκλησής του προς την Τεχεράνη να παραδοθεί, βασίζονται σε μια θεμελιώδη παρερμηνεία της στρατηγικής του Ιράν». «Το Ιράν θεωρεί ότι έχει το πλεονέκτημα και μπορεί να παίξει το παιχνίδι μακροπρόθεσμα» ανέφερε μιλώντας στο Al Jazeera ο Ελμάσρι, ο οποίος υποστήριξε ότι η πεποίθηση της Ουάσινγκτον πως ο αποκλεισμός της θα οδηγήσει το Ιράν σε κρίση αποθήκευσης πετρελαίου είναι «σε μεγάλο βαθμό υπερβολική». «Είναι πολύ πιο πιθανό το Ιράν να συνεχίσει να βρίσκει νέους δημιουργικούς τρόπους και παρακάμψεις και ότι μπορεί πιθανότατα να αντέξει για τουλάχιστον δύο ή τρεις μήνες, αν όχι περισσότερο», δήλωσε ο Ελμάσρι, επισημαίνοντας μια πρόσφατη ιρανική έκθεση, βασισμένη σε δεδομένα δορυφορικής παρακολούθησης, σύμφωνα με την οποία περίπου 52 πλοία είχαν παρακάμψει τον αμερικανικό αποκλεισμό μέσα σε 72 ώρες. «Και τότε το ερώτημα δεν είναι αν το Ιράν μπορεί να αντέξει· το ερώτημα είναι τι είδους κόστος είναι διατεθειμένες να υποστούν οι Ηνωμένες Πολιτείες; Διότι δύο ή τρεις ακόμη μήνες θα ήταν καταστροφικοί για την αμερικανική οικονομία και την παγκόσμια οικονομία» υπογράμμισε ο Ελμάσρι. Όπως είπε, το Ιράν είναι διατεθειμένο να απορροφήσει σοβαρό οικονομικό πόνο, επειδή βλέπει τον πόλεμο ως υπαρξιακή κρίση. «Οι Ιρανοί είναι πρόθυμοι να υποστούν οικονομικό κόστος, γιατί πρόκειται για έναν αγώνα επιβίωσης. Αν αποδέχονταν τους όρους του Τραμπ, σήμερα ή αύριο, αυτό θα μπορούσε να σημαίνει, από τη δική τους οπτική, το τέλος της Ισλαμικής Δημοκρατίας» τόνισε ο Ελμάσρι. Axios: Κρίσιμη συνάντηση Τραμπ με μυστικές υπηρεσίες: Στο τραπέζι και νέα στρατιωτικά σενάρια Ο πρόεδρος Τραμπ πρόκειται να λάβει ενημέρωση σήμερα Πέμπτη 30/4 για νέα σχέδια πιθανής στρατιωτικής δράσης στο Ιράν από τον διοικητή της CENTCOM, Μπραντ Κούπερ, σύμφωνα με δύο πηγές με γνώση του θέματος που μίλησαν στο Axios. Η ενημέρωση δείχνει ότι ο Τραμπ εξετάζει σοβαρά το ενδεχόμενο να επαναλάβει μεγάλες πολεμικές επιχειρήσεις, είτε για να ξεπεραστεί το αδιέξοδο στις διαπραγματεύσεις είτε για να δοθεί ένα τελικό πλήγμα πριν από τον τερματισμό του πολέμου. Η CENTCOM έχει ετοιμάσει ένα σχέδιο για ένα «σύντομο και ισχυρό» κύμα επιθέσεων κατά του Ιράν — πιθανότατα περιλαμβάνοντας στόχους υποδομών — με στόχο να σπάσει το διαπραγματευτικό αδιέξοδο, σύμφωνα με τρεις πηγές με γνώση του θέματος. Όπως αναφέρεται, η ελπίδα είναι ότι το Ιράν θα επιστρέψει τότε στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων, δείχνοντας μεγαλύτερη ευελιξία στο πυρηνικό ζήτημα. Ένα άλλο σχέδιο που αναμένεται να παρουσιαστεί στον Τραμπ επικεντρώνεται στον έλεγχο μέρους των Στενών του Hormuz, ώστε να ανοίξουν ξανά για την εμπορική ναυσιπλοΐα. Μια τέτοια επιχείρηση θα μπορούσε να περιλαμβάνει και χερσαίες δυνάμεις, σύμφωνα με μία πηγή. Μια ακόμη επιλογή που έχει συζητηθεί στο παρελθόν και ενδέχεται να τεθεί στην ενημέρωση είναι μια επιχείρηση ειδικών δυνάμεων για την εξασφάλιση των αποθεμάτων υψηλά εμπλουτισμένου ουρανίου του Ιράν. Ο Τραμπ δήλωσε στο Axios ότι θεωρεί τον ναυτικό αποκλεισμό κατά του Ιράν «κάπως πιο αποτελεσματικό από τους βομβαρδισμούς». Δύο πηγές ανέφεραν στο Axios ότι ο Τραμπ βλέπει επί του παρόντος τον αποκλεισμό ως το βασικό του μέσο πίεσης, αλλά θα εξετάσει στρατιωτική δράση αν το Ιράν δεν υποχωρήσει. Οι Αμερικανοί στρατιωτικοί σχεδιαστές εξετάζουν επίσης το ενδεχόμενο το Ιράν να προχωρήσει σε στρατιωτική δράση εναντίον αμερικανικών δυνάμεων στην περιοχή ως αντίποινα για τον αποκλεισμό. Ο πρόεδρος των Ενόπλων Δυνάμεων, στρατηγός Νταν Κέιν, αναμένεται επίσης να παρευρεθεί στην ενημέρωση της Πέμπτης, σύμφωνα με τις πηγές. Σημειώνεται ότι ο Κούπερ είχε δώσει στον Τραμπ παρόμοια ενημέρωση στις 26 Φεβρουαρίου, δύο ημέρες πριν οι ΗΠΑ και το Ισραήλ ξεκινήσουν τον πόλεμο κατά του Ιράν. Μία πηγή κοντά στον Τραμπ ανέφερε ότι εκείνη η ενημέρωση συνέβαλε στην απόφασή του να προχωρήσει σε πόλεμο. Παρατεταμένος ναυτικός αποκλεισμός Σύμφωνα με το CNN o Τραμπ έχει δηλώσει στους κορυφαίους συμβούλους του τις τελευταίες ημέρες ότι θέλει να συνεχιστεί ο ναυτικός αποκλεισμός των ιρανικών λιμανιών από τις ΗΠΑ, σύμφωνα με πηγές που γνωρίζουν τις συνομιλίες, και η ομάδα του έχει αρχίσει να προετοιμάζει το έδαφος για μια τέτοια παράταση, συμπεριλαμβανομένου ενός πιο μακροπρόθεσμου κλεισίματος των Στενών του Ορμούζ. Ο πρόεδρος, προς το παρόν, επιμένει σε μια στρατηγική που έχει σχεδιαστεί ώστε να προκαλέσει όσο το δυνατόν μεγαλύτερη οικονομική πίεση στο Ιράν, με την ελπίδα να αναγκάσει την Τεχεράνη να επιστρέψει στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων χωρίς να χρειαστεί να επαναληφθούν στρατιωτικά πλήγματα, ανέφεραν οι πηγές. Ωστόσο, η στρατηγική για τη διαχείριση ενός πολέμου που έχει πλέον φτάσει στην ένατη εβδομάδα δεν στερείται κινδύνων για τον Τραμπ, ο οποίος κάποτε είχε προβλέψει ότι η σύγκρουση δεν θα διαρκούσε περισσότερο από έξι εβδομάδες. Κόλαση… τα καύσιμα Το κλείσιμο των στενών έχει αυξήσει τις τιμές της βενζίνης, συμβάλλοντας στην κόπωση των Αμερικανών από τον συνεχιζόμενο πόλεμο και ρίχνοντας τα ποσοστά αποδοχής του Τραμπ, ιδιαίτερα όσον αφορά τη διαχείριση της οικονομίας, σε νέα χαμηλά επίπεδα. Και το κόστος της σύγκρουσης αυξάνεται — ανώτερος αξιωματούχος του Πενταγώνου δήλωσε στους νομοθέτες την Τετάρτη ότι οι ΗΠΑ έχουν δαπανήσει μέχρι στιγμής 25 δισεκατομμύρια δολάρια για τον πόλεμο με το Ιράν. Όλα αυτά εντείνουν την ανησυχία των Ρεπουμπλικανών για τις προοπτικές του κόμματος στις εκλογές του Νοεμβρίου. Δεν είναι επίσης σαφές αν αυτή η στρατηγική θα αποδώσει — το Ιράν έχει στο παρελθόν αποδείξει ότι μπορεί να αντέξει σοβαρή οικονομική πίεση χωρίς να υποχωρήσει στις αμερικανικές απαιτήσεις. Πίεση και «κόκκινες γραμμές» Παρόλα αυτά, ο Τραμπ φαίνεται αποφασισμένος να εντείνει την πίεση στην ιρανική οικονομία έως ότου η Τεχεράνη αποδεχθεί τις «κόκκινες γραμμές» του σχετικά με τον πυρηνικό εμπλουτισμό, πιστεύοντας, όπως είπε, ότι οι ΗΠΑ «κρατούν όλα τα χαρτιά». «Ο αποκλεισμός είναι κάπως πιο αποτελεσματικός από τους βομβαρδισμούς. Πνίγονται σαν γεμισμένο γουρούνι. Και θα γίνει χειρότερο γι’ αυτούς. Δεν μπορούν να έχουν πυρηνικό όπλο», δήλωσε ο Τραμπ στο Axios σε τηλεφωνική συνέντευξη την Τετάρτη. Αργότερα, στο Οβάλ Γραφείο, άφησε να εννοηθεί ότι οι ΗΠΑ είναι έτοιμες για μια μακρά σύγκρουση, λέγοντας στην Κέιτλαν Κόλινς του CNN ότι ο πόλεμος με το Ιράν θα μπορούσε να τελειώσει «σε παρόμοιο χρονικό πλαίσιο» με τον πόλεμο στην Ουκρανία — μια σύγκρουση που διαρκεί πάνω από τέσσερα χρόνια χωρίς σημάδια άμεσης λήξης. Αδιάθετο πετρέλαιο Αμερικανοί αξιωματούχοι εξέτασαν πληροφορίες που υποδηλώνουν ότι η οικονομία του Ιράν μπορεί να αντέξει μόνο για λίγες ακόμη εβδομάδες, αν όχι ημέρες, πριν η πίεση του αποκλεισμού οδηγήσει σε κατάρρευση, σύμφωνα με δύο άτομα που γνωρίζουν τις συνομιλίες, επισημαίνοντας τις δυσκολίες της Τεχεράνης να αποθηκεύσει αδιάθετο πετρέλαιο. Ο Τραμπ έχει υποστηρίξει ότι δεν θα χρειαστεί πολύς χρόνος ώστε η υπερβολική ποσότητα πετρελαίου να προκαλέσει μόνιμη ζημιά στην ενεργειακή υποδομή του Ιράν. «Αυτό που συμβαίνει είναι ότι αυτή η γραμμή εκρήγνυται από μέσα, τόσο μηχανικά όσο και μέσα στη γη», είπε την Κυριακή στο Fox News. «Κάτι συμβαίνει και απλώς εκρήγνυται. Λένε ότι έχουν μόνο περίπου τρεις ημέρες πριν συμβεί αυτό. Και όταν εκραγεί, δεν μπορείς ποτέ να την ξαναχτίσεις όπως ήταν». Έχουν αναχαιτίσει 40 πλοία Οι ΗΠΑ έχουν αναχαιτίσει ή ανακατευθύνει σχεδόν 40 πλοία που προσπαθούσαν να εισέλθουν ή να εξέλθουν από ιρανικά λιμάνια από την έναρξη του αποκλεισμού νωρίτερα αυτόν τον μήνα. Ο Τραμπ ποντάρει ότι αυτή η πίεση θα αποτελέσει επαρκή μοχλό ώστε να επικρατήσει η διπλωματία, ανέφεραν οι πηγές. «Το Ιράν μόλις μας ενημέρωσε ότι βρίσκεται σε “κατάσταση κατάρρευσης”», έγραψε ο Τραμπ στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης την Τρίτη. «Θέλουν να “ανοίξουμε τα Στενά του Hormuz” το συντομότερο δυνατό, καθώς προσπαθούν να καταλάβουν την κατάσταση της ηγεσίας τους». Κρίσιμες συναντήσεις Την ίδια ημέρα, ο Τραμπ συναντήθηκε με στελέχη του ενεργειακού τομέα, όπου συζητήθηκαν μέτρα για τη συνέχιση του αποκλεισμού για μήνες, εάν χρειαστεί, καθώς και τρόποι περιορισμού των επιπτώσεων στους Αμερικανούς καταναλωτές, σύμφωνα με αξιωματούχους του Λευκού Οίκου. Ο Υπουργός Οικονομικών Σκοτ Μπέσεντ φιλοξένησε τη συνάντηση στον Λευκό Οίκο, στην οποία συμμετείχαν επίσης ο Αντιπρόεδρος Τζ.Ντ. Βανς, η προσωπάρχης Σούζι Γουάιλς, ο ειδικός απεσταλμένος Στιβ Γουίτκοφ και ο γαμπρός του προέδρου Τζάρεντ Κούσνερ, σύμφωνα με έναν αξιωματούχο. Παρών ήταν και ο CEO της Chevron Μάικ Γουέρθ, καθώς και στελέχη των εταιρειών Trafigura, Vitol και Mercuria. Η συνάντηση αναφέρθηκε αρχικά από το Axios. Δεν θέλει άλλα στρατιωτικά πλήγματα Παρόλο που το Πεντάγωνο συνεχίζει τις προετοιμασίες σε περίπτωση που ο πρόεδρος αποφασίσει να επαναλάβει τους βομβαρδισμούς, ο Τραμπ έχει εδώ και καιρό δείξει εσωτερικά ότι προτιμά μια συμφωνία με το Ιράν και την αποφυγή περαιτέρω στρατιωτικών επιθέσεων, ανέφεραν οι πηγές. Ο Τραμπ έχει επίσης επισημάνει κατ’ ιδίαν τους κινδύνους επανέναρξης των βομβαρδισμών — συμπεριλαμβανομένης της πιθανής επανέναρξης ιρανικών επιθέσεων σε χώρες του Κόλπου — υποστηρίζοντας ότι ο αποκλεισμός είναι πιο αποτελεσματικός τρόπος πίεσης για διαπραγματεύσεις. «Ο αποκλεισμός είναι ιδιοφυής», δήλωσε ο πρόεδρος στους δημοσιογράφους την Τετάρτη όταν ρωτήθηκε πόσο θα διαρκέσει. «Τώρα πρέπει απλώς να παραδοθούν. Να πουν, “παραιτούμαστε”», πρόσθεσε. Η Wall Street Journal ανέφερε πρώτη ότι ο Τραμπ σχεδιάζει να βασιστεί στην παράταση του αποκλεισμού. Ωστόσο, συνέχισε να εκτοξεύει απειλές. Την Τετάρτη δημοσίευσε μια εικόνα που δημιουργήθηκε με τεχνητή νοημοσύνη, όπου κρατά όπλο και προειδοποιεί: «NO MORE MR. NICE GUY». Πολιτικός κίνδυνος Αρκετοί κορυφαίοι συνεργάτες και σύμμαχοι του προέδρου αναγνωρίζουν τον πολιτικό κίνδυνο που συνεπάγεται η διατήρηση της παρούσας κατάστασης. Ο αποκλεισμός έχει ασκήσει τεράστια πίεση στην παγκόσμια οικονομία, με τις τιμές της βενζίνης στις ΗΠΑ να ξεπερνούν τα 4 δολάρια ανά γαλόνι — αφαιρώντας ένα βασικό επιχείρημα των Ρεπουμπλικανών ενόψει των ενδιάμεσων εκλογών. Παρ’ όλα αυτά, αρκετοί σύμβουλοι του Τραμπ συμφωνούν ότι η διπλωματία είναι η καλύτερη λύση για τον γρήγορο τερματισμό του πολέμου, κάτι που ο ίδιος είχε υποσχεθεί όταν ξεκίνησε τα πλήγματα στην Τεχεράνη. Σε αδιέξοδο οι συνομιλίες Οι συνομιλίες για την επίλυση της σύγκρουσης βρίσκονται ωστόσο σε αδιέξοδο. Ο Τραμπ έδειξε αυτή την εβδομάδα ότι είναι απίθανο να αποδεχθεί την τελευταία πρόταση του Ιράν, αφού η Τεχεράνη πρότεινε σχέδιο που θα άνοιγε ξανά τα στενά, αφήνοντας όμως τα ζητήματα του πυρηνικού προγράμματος για μελλοντικές διαπραγματεύσεις. Ο Υπουργός Εξωτερικών Μάρκο Ρούμπιο δήλωσε νωρίτερα μέσα στην εβδομάδα ότι η νέα ιρανική πρόταση είναι «καλύτερη από ό,τι περιμέναμε», αλλά τόνισε ότι οποιαδήποτε μελλοντική συμφωνία πρέπει να αποτρέπει το Ιράν από την απόκτηση πυρηνικού όπλου. «Το πυρηνικό ζήτημα είναι ο λόγος που βρισκόμαστε σε αυτή την κατάσταση εξαρχής», δήλωσε στο Fox News τη Δευτέρα, επισημαίνοντας ότι το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν «παραμένει το βασικό ζήτημα εδώ». Δύο άτομα με γνώση του θέματος δήλωσαν ότι ο Τραμπ εξέφρασε τις απόψεις του σε συνάντηση τη Δευτέρα με κορυφαίους αξιωματούχους εθνικής ασφάλειας, όπου συζητήθηκε το Ιράν. Ένας από αυτούς ανέφερε ότι ο πρόεδρος είναι απίθανο να αποδεχθεί την πρόταση. Το άνοιγμα των Στενών χωρίς επίλυση των ζητημάτων του πυρηνικού εμπλουτισμού ή των αποθεμάτων ουρανίου σχεδόν οπλικού επιπέδου θα μπορούσε να αφαιρέσει ένα βασικό διαπραγματευτικό πλεονέκτημα των ΗΠΑ, ανέφεραν αξιωματούχοι. Τα επόμενα βήματα Μετά τη συνάντηση της Δευτέρας, δεν ήταν σαφές ποια θα είναι τα επόμενα βήματα του Τραμπ. Αμερικανοί αξιωματούχοι δηλώνουν ότι εξακολουθούν να ανησυχούν για πιθανές διαιρέσεις στο ιρανικό καθεστώς και δεν είναι βέβαιοι ποιος διατηρεί την τελική εξουσία λήψης αποφάσεων για μια ενδεχόμενη συμφωνία. Προς το παρόν, οι αξιωματούχοι αναμένουν απάντηση από το Ιράν σε μια τροποποιημένη πρόταση που φέρεται να έχει την έγκριση του Ανώτατου Ηγέτη Μοτζτάμπα Χαμενεΐ, ο οποίος δεν έχει εμφανιστεί δημόσια από την έναρξη του πολέμου. Ο Τραμπ προτείνει τη δημιουργία νέας συμμαχίας για τα Στενά του Ορμούζ Η κυβέρνηση Τραμπ προτείνει σε άλλες χώρες τη δημιουργία μιας νέας συμμαχίας, προκειμένου να αποκατασταθεί η ναυσιπλοΐα στα Στενά του Hormuz υποστηρίζει η Wall Street Journal, επικαλούμενη διπλωματικό τηλεγράφημα του αμερικανικού Υπουργείου Εξωτερικών. «Η πρωτοβουλία αυτή, που ονομάστηκε Maritime Freedom Construct, παρουσιάστηκε αναλυτικά σε εσωτερικό τηλεγράφημα του State Department, το οποίο εστάλη την Τρίτη σε αμερικανικές πρεσβείες και καλούσε τους Αμερικανούς διπλωμάτες να πείσουν ξένες κυβερνήσεις να συμμετάσχουν στη συμμαχία», αναφέρει το δημοσίευμα. Σύμφωνα με τη Wall Street Journal, ο συνασπισμός υπό την ηγεσία των ΗΠΑ θα ανταλλάσσει πληροφορίες, θα συντονίζει διπλωματικές ενέργειες και θα διασφαλίζει την εφαρμογή των κυρώσεων. Το MFC θα αποτελέσει κοινό εγχείρημα του Υπουργείου Εξωτερικών και της Κεντρικής Διοίκησης των Ενόπλων Δυνάμεων των ΗΠΑ (CENTCOM), σύμφωνα με το δημοσίευμα. Αν και η συμμαχία παρουσιάζεται ως ειρηνική πρωτοβουλία, οι διπλωμάτες έχουν λάβει οδηγίες να ρωτούν τους ξένους εταίρους αν επιθυμούν να συμμετάσχουν ως «διπλωματικοί και/ή στρατιωτικοί εταίροι».