Search this site

Η Παγκοσμιοποίηση καταρρέει και παίρνει μαζί της σαν τσουνάμι όλη την Ανθρωπότητα! Ο Τρίτος Παγκόσμιος Πόλεμος είναι ήδη μισό βήμα από το κατώφλι μας Ο Διονύσης Μακρής σκιαγραφεί με μοναδικό τρόπο και με γνώμονα τη Γεωπολιτική, το Θέλημα του Θεού και το σχεδιο Του για το αύριο της Ανθρωπότητας...

Ο έρωτας δεν είναι μόνο ένα πανάκριβο δώρο Θεού προς τον άνθρωπο, είναι συνάμα και η οδός όπου συλλαμβάνεται μια νέα ζωή με πνεύμα Θεού και ευλογίας Kανένας "βαλεντίνος" δεν ευλογεί της αληθινή αγάπη. Μόνο ο Θεός και το Άγιο Πνεύμα Η λεγόμενη «γιορτή του Αγίου Βαλεντίνου» δεν έχει τίποτα το αγνό, τίποτα το ιστορικά βάσιμο, τίποτα το πνευματικό. Έχει μόνο μοιχεία, ψεύδος, αγοραπωλησία, κατανάλωση και επίπεδο έρωτα που καταντάει "αγοραίος" Η φιγούρα του "Άγιου Βαλεντίνου", δεν είναι μόνο θολή και ασφαλώς αβέβαιη. Είναι πολλαπλώς κατασκευασμένη από τον παπισμό, για λογαριασμό κάποιων μεγαλεμπόρων του 20ού αιώνα και χρησιμοποιήθηκε ως φτηνό πολιτισμικό άλλοθι για να ντυθεί με χριστιανική βιτρίνα μια αρχαία παγανιστική τελετή, τα ρωμαϊκά Λουπερκάλια*, που δεν ήταν άλλα από τις διονυσιακές λατρείες των υπόλοιπων ελλαδιτών, δηλαδή των οργίων και της άκρατης σεξουαλικότητας. Από εκεί ξεκίνησε το «θεμέλιο» της γιορτής, μια τεχνητή, επινοημένη επέτειος που δεν είχε ούτε μνήμη ούτε πίστη ούτε παράδοση. Μόνο σκοπό. Ο παπισμός έκανε την αρχή, αλλά η πραγματική έκρηξη ήρθε όταν οι Ηνωμένες Πολιτείες, ο κατεξοχήν εργαστηριακός χώρος της Παγκοσμιοποίησης , αναγνώρισαν στον κατασκευασμένο "Βαλεντίνο" ένα πολιτισμικό όπλο . Η αγάπη μετατράπηκε σε προϊόν , ο έρωτας σε δώρο-πακέτο , η σχέση σε «υποχρέωση αγοράς» και πάει λέγοντας. Κάθε 14 Φεβρουαρίου, ο άνθρωπος διδάσκεται ότι αν δεν καταναλώσει, δεν αγαπά. Ότι το συναίσθημα πρέπει να επιβεβαιωθεί με αποδείξεις ταμείου . Ότι η σχέση θέλει σκηνοθεσία, όχι αλήθεια. Κι έτσι γεννήθηκε η «γιορτή»: Ενα καταναλωτικό ευαγγέλιο που οι εταιρίες προώθησαν με την ίδια θέρμη που προωθεί ένας ιεραπόστολος το δόγμα του . Εκατομμύρια διαφημίσεις, στρατιές marketeers, ολόκληρη η βιομηχανία lifestyle στήθηκε πάνω σε μια μέρα που δεν έχει τίποτε να πει, αλλά έχει πολλά να πουλήσει. Και πίσω από όλα αυτά, η γνωστή δυτική λογική: " αποδυνάμωσε το βάθος, αντικατάστησέ το με εντύπωση. Διώξε την ευθύνη, ντύσε την επιπολαιότητα με ροζ καρδούλες. Χαλάρωσε τον άνθρωπο, κάν’ τον ελαφρύ, κάν’ τον εύκολο ". Η Νέα Τάξη που εξελισσόταν τότε πάντα βάσει σχεδίου, δεν θέλει δεσμευμένους πραγματικά από έρωτα και αγάπη. Θέλει διαθέσιμους. Γιατί ο αληθινός έρωτας είναι πραγματικά μια τεράστια δύναμη, η οποία κινεί βουνά. Μέχρι και πολέμους μπορεί να παράξει. Τόσο μεγάλη δυναμική έχει. Κι αυτό ακριβώς θέλει να καταστρέψει με κάθε μέσο και κάθε τρόπο. Το είδαμε στο αποκρουστικό και άκρως δυστοπικό περιβάλλον του Όργουελ στο "1984", όπου ο έρωτας ήταν απαγορευμένος και τιμωρούνταν με πολύχρονη φυλάκιση. Το είδαμε και στον "Θαυμαστό Καινούργιο Κόσμο" του Χάξλεϋ, όπου ο έρωτας ως συναίσθημα απαγορεύεται, ενώ προωθείται ως καθημερινότητα μόνο το σεξ και πάντα με διαφορετικό σύντροφο. Και η ύπουλη Νεοταξία, όπως είναι γνωστό, αντιγράφει κατά γράμμα τους δύο αυτούς μεγάλους διανοητές. Και εκεί βρίσκεται η ουσία. Η «γιορτή του Βαλεντίνου» προωθήθηκε λυσσαλέα από τη νεοταξική Δύση όχι επειδή αγαπά τον έρωτα, αλλά επειδή μισεί την οικογένεια . Ο γάμος, ως θεσμός σταθερότητας και ευθύνης, τους χαλάει τα σχέδια. Η αγάπη, όταν έχει ρίζα, βάθος και διάρκεια, δεν χειραγωγείται εύκολα . Η σχέση που στηρίζεται στη θυσία και όχι στο θέαμα δεν αγοράζει την ψευδαίσθηση της ευτυχίας σε χαρτοσακούλες. Για τη Νέα Τάξη, ο έρωτας δεν πρέπει να ενώνει. Πρέπει να διασκεδάζει . Να γίνεται χαριτωμένη τελετουργία μιας μέρας , όχι θεμέλιο ζωής. Ο ερωτευμένος είναι πιθανός σύζυγος, άρα πιθανός γονιός, άρα πιθανός φορέας παράδοσης, πίστης και σταθερών αξιών . Κι αυτό είναι εφιάλτης για ένα σύστημα που θέλει άτομα με ρευστή ταυτότητα, χωρίς ρίζες, χωρίς μνήμη, χωρίς οικογένεια . Γι’ αυτό και προωθήθηκε τόσο επιθετικά αυτή η «γιορτή». Επειδή αποδομεί τη σοβαρότητα της σχέσης, γελοιοποιεί το μυστήριο της αγάπης και το αντικαθιστά με μια καλοστημένη τελετή καταναλωτισμού . Την ίδια στιγμή, ο δυτικός άνθρωπος πιστεύει πως «γιορτάζει τον έρωτα» , ενώ στην πραγματικότητα γιορτάζει την πλήρη παράδοσή του σε ένα σύστημα που του λέει πότε θα αισθανθεί, πώς θα αισθανθεί και –κυρίως– τι πρέπει να αγοράσει για να αισθανθεί. Ο «Βαλεντίνος» δεν είναι γιορτή, είναι εργαλείο . Ένα από τα πολλά που χρησιμοποιεί η Παγκοσμιοποίηση για να μετατρέψει τον άνθρωπο από πρόσωπο σε καταναλωτή και την αγάπη από σχέση σε εμπορικό γεγονός. Και ο Έλληνας, που στον έρωτα έμαθε να γράφει ποιήματα , να στήνει σπίτια, να γεννά οικογένειες, να δημιουργεί γενιές, δεν έχει καμία δουλειά με τέτοια σκουπίδια. Η μοιχεία, υμνείται από τον "Βαλεντίνο" σκανδαλωδώς Η ηθικά βρώμικη αυτή γιορτή, όπως είναι φυσικό, δεν διαχωρίζει αν ο έρωτας είναι αλήθινός, συζυγικός ή απλά συντροφικός. Υμνεί ακόμη και τους "παράνομους" έρωτες, διατυμπανίζοντας πως "το παρανομο, είναι πάντα πιο γλυκό". Οι "Βαλεντίνοι", όχι μόνο αποδέχονται λοιπόν τους μοιχούς, αλλά ούτε καν ξεχωρίζουν αν ο έρωτας τους είναι...νόμιμος ή παράνομος. Έρωτας να είναι κι ό,τι νά 'ναι. Κι όταν λένε "έρωτας", εννοούν τον κοινό πόθο και την σεξουαλική πράξη σε όλα τα επίπεδα της . Οι ίδιες "φλογερές" φωτογραφίες υπάρχουν σε όλα σε sex shop όπου την ημερά αυτή κάνουν χρυσές δουλειές καθώς και σε όλα τα ξενοδοχεία ημιδιαμονής, όπου βεβαίως κυριαρχεί το ...κόκκινο φως του πόθου παντού. Οπου κι αυτά τα "ξενοδοχεία" κάνουν επίσης χρυσές δουλειές τις μέρες αυτές. Και μιας και πιάσαμε το...θέμα της μοιχείας , ας τη δούμε λιγάκι και πιο...ιστορικά. Η μοιχεία στον ελληνικό κόσμο ήταν πάντα ένας καθρέφτης που δείχνει κάθε φορά ποια κοινωνία έχουμε μπροστά μας . Από τις αρχαίες πόλεις μέχρι τα παλάτια της Ρωμανίας και από τα αστυνομικά δελτία της δεκαετίας του ’60 μέχρι τις «προοδευτικές» σφραγίδες της Αλλαγής, το ίδιο ερώτημα αιωρείται: Ποιος έχει δικαίωμα να εισβάλλει στη συζυγική πίστη και ποιος τελικά τιμωρείται. Ο ένοχος ή η κοινωνία που ανεχόταν την υποκρισία; Στην Αθήνα της κλασικής εποχής , η μοιχεία θεωρούνταν εκ θεμελίων απειλή της οικογένειας . Ήταν έγκλημα, όχι απλή απρέπεια. Οι νόμοι του Δράκοντα (δρακόντιοι νόμοι) έδιναν στον σύζυγο δικαιώματα ολοκληρωτικής τιμωρίας, ενώ ο Σόλων πρόσθεσε εκείνο το τριμερές φοβερό δικαίωμα: θάνατος, ευνουχισμός ή εξαγορά ζωής . Η αρχαία κοινωνία δεν αστειευόταν. Ο μοιχός στιγματιζόταν με ποινές που έδιναν περισσότερο βάρος στον δημόσιο εξευτελισμό παρά στη σωματική βλάβη . Η περιβόητη ραφανίδωσις, το κούρεμα «μοιχόν» , τα μοιχάγρια, η αποπομπή της γυναίκας από την οικία και τις θρησκευτικές τελετές κλπ . έδιναν ένα μήνυμα που ήταν ξεκάκαθαρο: Η προδοσία της εστίας δεν συγχωρείται. Ο ελληνικός κόσμος όμως δεν τελειώνει στην Αθήνα . Η συνέχεια είναι η Ρωμανία , η τρισένδοξη Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία του Ελληνικού Έθνους, το κράτος όπου η αρχαία παράδοση συντήκεται με την ορθόδοξη θεολογία, δημιουργώντας μια νέα αντίληψη για την ανθρώπινη πράξη . Εκεί η μοιχεία έπαψε να είναι απλώς κοινωνική ύβρις . Έγινε πρωτίστως αμαρτία, πράξη που τραυματίζει όχι μόνο τον γάμο, αλλά και τη σχέση του ανθρώπου με τον Θεό . Οι νόμοι της Ρωμανίας, από τους Νομοκάνονες ** έως τις διατάξεις των Μακεδόνων αυτοκρατόρων, αντιμετώπισαν την μοιχεία ως σοβαρή παραβίαση του μυστηρίου του γάμου . Ο μοιχός μπορούσε να χάσει περιουσιακά δικαιώματα , κοινωνική θέση και νομική προστασία . Η μοιχαλίδα αποβαλλόταν από τον συζυγικό οίκο και στερούνταν δικαιώματα, ενώ η Εκκλησία επέβαλε αυστηρές επιτιμίες που μπορούσαν να φτάνουν μέχρι πολυετή αποχή από τα μυστήρια. Η Ρωμανία, παρά τον κοσμοπολίτικο χαρακτήρα της, δεν έπαιζε με αυτά . Ο Ιουστινιανός κωδικοποίησε με σιδερένιο ύφος την ανάγκη προστασίας της οικογενειακής τάξης στις Νεαρές του, ενώ αργότερα, στον δέκατο αιώνα, ο Λέων ΣΤ’ ο Σοφός επανέφερε το αυστηρό πλαίσιο και έδινε στον άρχοντα το δικαίωμα της δημόσιας τιμωρίας όταν η μοιχεία προκαλούσε κοινωνικό σκάνδαλο . Η κοινωνία της Ρωμανίας, όσο λαμπρή και αστική κι αν υπήρξε, δεν συγχωρούσε τη διάλυση του γάμου . Δεν εννοούσε την ελευθερία ως ατομική αυθαιρεσία αλλά ως ενταγμένη σχέση, δεσμευμένη στην κοινότητα και στον Θεό. Και έτσι η τιμώρηση της μοιχείας, από την αρχαία ύβρη πέρασε στη βυζαντινή «νόσο της ψυχής» . Το σώμα μπορεί να τιμωρείται, αλλά το ήθος είναι αυτό που κρίνεται. Η Ρωμανία άφησε πίσω της το στοιχείο του ωμού εξευτελισμού, όχι όμως την αυστηρότητα απέναντι στην παράβαση. Με τη σύσταση του νεοελληνικού κράτους, η κοινωνία κληρονόμησε από τον ευρωπαϊκό νομικό ορθολογισμό την ποινικοποίηση της μοιχείας . Από τη Βαυαροκρατία έως τον Ποινικό Κώδικα του 1950 , το αδίκημα ήταν πλημμέλημα που οδηγούσε σε έναν χρόνο φυλάκιση ή και λιγότερο πολλές φορές . Η δίωξη όμως απαιτούσε έγκληση του παθόντος και κυρίως επ’ αυτοφώρω σύλληψη . Εκεί η ελληνική πραγματικότητα έβαλε τη δική της σφραγίδα. Οι ιδιωτικοί ντεντέκτιβ του μεσοπολέμου και της δεκαετίας του ’50 έγιναν παράλληλο «σώμα ασφαλείας», υπεύθυνο για την ανακάλυψη των παρανόμων ερώτων. Η εικόνα είναι σχεδόν κινηματογραφική: Ντεντέκτιβ να ανοίγουν με φόρα την πόρτα, φωτογραφίες να αστράφτουν, σεντόνια να χρησιμοποιούνται ως «επίσημο τεκμήριο» και η αστυνομία να παραλαμβάνει τους δράστες ημίγυμνους για το τμήμα . Σκηνή από τη "Βίλλα των Οργίων" του Ντίνου Δημόπουλου (1964) Ήταν μια Ελλάδα που λάτρευε την ηθική αυστηρότητα αλλά και το κουτσομπολιό , μια κοινωνία έτοιμη να δικάσει με τις εφημερίδες πριν ακόμα μιλήσουν τα δικαστήρια . Η διαπόμπευση ήταν συχνά πιο βαριά από την ίδια την ποινή. Στον τύπο των δεκαετιών ’50 και ’60, οι ιστορίες μοιχείας γίνονταν πρωτοσέλιδα, με λεπτομέρειες που σήμερα θα θεωρούνταν εξευτελιστικές . Η κοινωνία ήθελε να βλέπει τους παραβάτες. Ήθελε να επιβεβαιώνει πως η ηθική της τάξη δεν ανεχόταν προδοσίες. Ήταν η τελευταία μορφή μιας παλιάς αντίληψης που κρατούσε από την αρχαιότητα και τη Ρωμανία: η εστία, ο γάμος, η οικογενειακή συνέχεια αποτελούν πυρήνα του πολιτισμού. Η τομή του 1982 ήταν η οριστική ρήξη. Η κυβέρνηση Παπανδρέου αποποινικοποίησε τη μοιχεία και το 1983 την απεξάρτησε από την έννοια του αυτοδίκαιου διαζυγίου . Η Εκκλησία βεβαίως αντέδρασε δυναμικά, κυρίως από τον Μητροπολίτη Φλωρίνης, θερμό αγωνιστή του Χριστού προειδοποιώντας ότι « κλονίζονται τα θεμέλια της οικογένειας ». Η κοινωνία όμως, κουρασμένη από μια δεκαετία καταπιεσμένων ρόλων, φάνηκε έτοιμη να δεχθεί μια νέα πραγματικότητα όπου η ιδιωτική ζωή δεν ρυθμίζεται από το Ποινικό Δίκαιο. Έτσι, από τον Δράκοντα και τον Σόλωνα, στους Νομοκάνονες της Ρωμανίας και από τους ντεντέκτιβ των ’60s έως τους νομοθέτες της Αλλαγής, η μοιχεία έπαψε να είναι κρατικό αδίκημα και μετατράπηκε σε ζήτημα προσωπικής κρίσης . Η κοινωνική καταδίκη υπάρχει ακόμη, αλλά δεν συνοδεύεται από χειροπέδες ούτε από σεντόνια σε κοινή θέα . Κάτι όμως μένει σταθερό μέσα στους αιώνες: Η μοιχεία, είτε ως ύβρις είτε ως αμαρτία είτε ως κοινωνικό σκάνδαλο, φωτίζει κάθε φορά την πραγματική ποιότητα της κοινωνίας που την περιβάλλει. Δείχνει πώς αντιλαμβανόμαστε την ελευθερία, την ευθύνη, τον γάμο και, τελικά, τον ίδιο τον άνθρωπο. Εν κατακλείδι - Γιατί αποποινικοποιήθηκε η μοιχεία και τι ρόλο παίζει σε αυτήν η "Γιορτή των Ερωτευμένων" Η αποποινικοποίηση της μοιχείας στην Ελλάδα δεν ήταν ένα μεμονωμένο γεγονός. Ήταν μέρος μιας ολόκληρης γεωπολιτικής αλυσίδας, ενός σχεδίου που απλώθηκε σε όλο τον δυτικό κόσμο από τα μέσα του 20ού αιώνα . Γιατί η Νέα Τάξη δεν περιορίστηκε ποτέ στη διαχείριση οικονομιών ή στην επιβολή πολιτικών δογμάτων. Γνώριζε από πολύ νωρίς ότι η αληθινή ισχύς δεν βρίσκεται στα κοινοβούλια, αλλά στο κύτταρο από το οποίο ξεκινούν όλα: Την οικογένεια . Εκεί διαμορφώνεται η ταυτότητα, η πίστη, ο χαρακτήρας, ο δεσμός με την παράδοση . Όσο αυτή η μονάδα παραμένει όρθια, ο λαός παραμένει απρόβλεπτος και ανεξέλεγκτος. Η σεξουαλική επανάσταση της δεκαετίας του ’60 η οποία συνοδεύτηκε με την άκρως αιρετική και επαίσχυντη «Γιορτή των Ερωτευμένων» δεν ήταν «καπρίτσιο εποχής». Ήταν η πρώτη μεγάλη επιχείρηση κοινωνικής μηχανικής των αμερικανικών ιδρυμάτων, των πανεπιστημιακών think tanks, των ευρωπαϊκών μεταπολεμικών ελίτ και των υπερεθνικών δομών . Το σύνθημα ήταν η απελευθέρωση, αλλά ο στόχος ήταν η ρευστοποίηση των θεσμών . Η μοιχεία, ο γάμος, η σταθερότητα της σχέσης, όλα όσα για αιώνες προστάτευαν τον άνθρωπο από την αποξένωση, έπρεπε να αντιμετωπιστούν ως «αναχρονιστικά» . Και μαζί με αυτά, ολόκληρη η ηθική που συγκρατούσε την κοινωνία. Η οικογένεια της Ρωμανίας, που άντεξε χίλια χρόνια επειδή στηριζόταν στην αγάπη ως ευθύνη και όχι ως κατανάλωση, ήταν για τους νεοταξικούς στρατηγιστές το απόλυτο εμπόδιο . Ήταν η δομή που δεν μπορούσες να διαλύσεις με νόμους, μόνο με διαβρωτικές ιδέες. Η Δύση της μεταπολεμικής περιόδου έφερε αυτό το σχέδιο στην εργοστασιακή της ρύθμιση : Ηδονισμός, ατομισμός, συναισθηματική ελαφρότητα και μια πολιτισμική κουλτούρα που ενίσχυε την πρόχειρη σχέση και αποδυνάμωνε τη μονιμότητα. Στην Ελλάδα, η ποινικοποίηση της μοιχείας δεν ήταν ένα απλό νομικό κατάλοιπο αρχαϊσμού. Ήταν ο τελευταίος θεσμικός φραγμός που διατηρούσε την οικογένεια ως κάτι πιο ιερό από ένα συμβόλαιο . Το ελληνικό σπίτι, όσο κι αν άλλαζε, διατηρούσε ακόμη μια ρωμαίικη μνήμη , ότι δηλαδή ο γάμος ή απλά η αληθινή ερωτική σχέση που οδηγεί στο γάμο, δεν είναι κατασκεύασμα του κράτους, αλλά πνευματικός δεσμός με ευθύνες και όρια . Αυτό έπρεπε να σπάσει. Δεν ήταν «προοδευτισμός», ήταν στοχευμένη εξουδετέρωση της κοινωνικής συνοχής. Η αποποινικοποίηση του 1982 ευθυγραμμίστηκε πλήρως με τη δυτική πολιτισμική στρατηγική κατακερματισμού . Ήταν η στιγμή που η ελληνική κοινωνία εντάχθηκε, θέλοντας και μη, στη νέα παγκόσμια κουλτούρα της αποδόμησης. Η πλήρης χειραφέτηση της γυναίκας, όχι ως ελευθερία αλλά ως εργαλείο αποδέσμευσης από την οικογένεια, η μετατροπή του γάμου σε ευμετάβλητο θεσμό , η εξασθένιση του ηθικού κύρους της κοινότητας, όλα αυτά συνδυάστηκαν σε ένα περιβάλλον όπου το σπίτι έμενε χωρίς άμυνες. Κι όταν μια κοινωνία μένει χωρίς άμυνες, η Παγκοσμιοποίηση των σατανιστών - καμπαλιστών, βρίσκει έδαφος . Γιατί άνθρωποι χωρίς ρίζες είναι άνθρωποι πειθήνιοι . Η "Γιορτή των Ερωτευμένων" δεν ξεχώριζε ποιοί απ αυτούς ήταν παντρεμένοι, δεσμευμένοι με τα ιερά δεσμά του Γάμου ή απλώς...εραστές. Ήταν και εξακολουθούν να είναι ο απόλυτα σαρκικός πολτός χωρίς καμμιά αίσθηση θεϊκής μέριμνας. Ο "Βαλεντανισμός" είχε τα χωνευτήρια στο να τους ρουφά όλους ανεξαιρέτως, δίνοντας παράλληλα και μια ψεύτικη και απατηλή αίσθηση ότι εκείνη την ώρα που συνευρίσκονται ερωτικά, ο ...Άγιος του ...Θεού τους είχε υπό την...προστασία του! Άνθρωποι χωρίς σταθερές είναι άνθρωποι που καταναλώνουν χωρίς όριο, που ψηφίζουν χωρίς γνώμονα, που παραδίδονται χωρίς να το αντιλαμβάνονται . Η οικογένεια ήταν πάντα το τελευταίο εμπόδιο . Και η κατάργηση των ποινών της μοιχείας ήταν ο μοχλός που επέτρεψε στο οικοδόμημα να αρχίσει να τρίζει. Από τότε, αρκούσε μια σπίθα για να καεί το σπίτι . Όχι λόγω της μοιχείας απλά, αλλά επειδή η κοινωνία δεν είχε πια δομικές δικλείδες ασφαλείας . Η Νέα Τάξη δεν ήθελε να προστατεύσει την ατομική ζωή. Ήθελε να απομονώσει το άτομο, να αποδυναμώσει τον οίκο, να σπάσει τον κρίκο της παράδοσης. Και όταν ο τελευταίος αυτός κρίκος έσπασε, άνοιξε ο δρόμος για τον ολοκληρωτισμό που ζούμε σήμερα . Τον ψηφιακό, τον βιοπολιτικό, τον πολιτισμικό. Έτσι, η μοιχεία παύει πλέον να είναι απλώς ένα κοινωνικό φαινόμενο. Είναι ιστορικός δείκτης. Όσο πιο εύκολα η κοινωνία την ανέχεται, τόσο πιο αποδυναμωμένη είναι . Κι όσο πιο αποδυναμωμένη η οικογένεια, τόσο πιο ισχυρή η Νέα Τάξη . Κι όσο γιορτάζεται ένας ανύπαρκτος άγιος, ένα φάντασμα του ίδιου του Σατανά, ως γιορτή ερωτευμένων πάσης φύσεως, τόσο περισσότερο το σεξ θεοποιείται, καθώς και όλες οι ομαλές οι ανώμαλες μορφές του... Πύρινος Λόγιος sergioschrys@outlook.com ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ * Λουπερκάλια Μια από τις παλαιότερες ελληνορωμαϊκές γιορτές που τελούνταν κάθε χρόνο προς τιμήν του Λούπερκους (Lupercus, αντίστοιχος του θεού Διόνυσου), πρώιμου θεού της γονιμότητας στη ρωμαϊκή μυθολογία. Τα Λουπερκάλια γιορτάζονταν σε πολλές πόλεις της Ιταλίας και της Γαλατίας, με την ίδια ακρίβεια και την ίδια ποιότητα που γιόρταζαν οι υπόλοιποι Έλληνες του ελλαδικού χώρου, δηλαδή με όργια, φαγοπότι μέχρι τελικής πτώσεως και λατρείες του ανδρικού φαλλού (γονιμότητα). Απαγορεύτηκαν το 494 μ.Χ. από τον Πάπα και πολύ μεταγενέστερα, στα μέσα του 20ού αιώνα, έρχεται ο "Αγιος Βαλεντίνος" ως άλλος Λούπερκος για να δημιουργηθεί μια νέα γιορτή, η "Γιορτή των Ερωτευμένων" ** Νομοκάνονες Συλλογή εκκλησιαστικών κανόνων ή διαφόρων νόμων και (Ρωμαϊκών/Βυζαντινών) αυτοκρατορικών διαταγμάτων που αφορούν την Εκκλησία

Μεγαλώνει το ιδεολογικό χάσμα Ευρώπης και ΗΠΑ, οι σατανάνθρωποι δε λένε να το βάλουν κάτω! Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο ψήφισε σήμερα υπέρ της έκθεσης (A10-0010/2026) που καθορίζει προτεραιότητες της ΕΕ για τη 70ή σύνοδο του ΟΗΕ αναφορικά με το γυναικείο φύλο πρόταση για την αναγνώριση των τρανς ατόμων ως γυναίκες. Το κείμενο καλεί για «πλήρη αναγνώριση των τρανς ως γυναικών» ώστε να συμπεριλαμβάνονται σε πολιτικές ισότητας φύλου, αντιμετώπισης βίας και πρόσβασης σε υπηρεσίες προστασίας. Η ψηφοφορία πέρασε με περίπου 340 ψήφους υπέρ (62%) και 141 κατά. Όπως σημειώνεται δεν πρόκειται για νόμο αλλά για μια μη δεσμευτική σύσταση προς το Συμβούλιο της ΕΕ, για να την προωθήσει στον ΟΗΕ. Δεν αλλάζει νόμους σε κράτη-μέλη, δεν “δηλώνει βιολογικούς άντρες ως γυναίκες” νομικά παντού, πλην όμως πιέζει για αναγνώριση των τρανς ως … γυναικών σε πολιτικές «ισότητας» και «προστασίας»! Να σημειωθεί ότι ο Αμερικανός πρόεδρος Ντ.Τραμπ είχε υπογράψει το διάταγμα 14201 “Keeping Men Out of Women’s Sports” που απειλεί να κόψει ομοσπονδιακή χρηματοδότηση από σχολεία/πανεπιστήμια που επιτρέπουν σε τρανς άτομα ( που έχουν δηλαδή γεννηθεί βιολογικά άρρενες ) να αγωνίζονται σε γυναικείες κατηγορίες . Αυτό πιέζει άμεσα όλα τα δημόσια εκπαιδευτικά ιδρύματα. Αμέσως μετά το ΕΔ (Φεβρουάριος 2025), η NCAA άλλαξε πολιτική επιτρέποντας μόνο σε άτομα γεννημένα θηλυκά να μπορούν να αγωνιστούν σε γυναικεία τμήματα. Επίσης η αμερικανική Ολυμπιακή Επιτροπή ακολούθησε το ΕΔ και απαγόρευσε σε βιολογικά γεννημένους άνδρες να συμμετέχουν σε γυναικείες κατηγορίες. Και μετά πολλοί αναρωτιούνται για το χάσμα μεταξύ ΗΠΑ και Ευρώπης το οποίο μεγαλώνει με δραματικούς ρυθμούς.

Σαν σήμερα 14 Φεβρουαρίου του 1843 ο παππούς μας Θεόδωρος Κολοκοτρώνης, περνά στην αιωνιότητα. Ιδού μερικά στιγμιότυπα της ζωής του, από αυτά που δεν γνώριζατε έως τώρα. Συγχώρεσε ακόμη και τους δολοφόνους του ιού του Πάνου , προκειμένου να πάψει ο εμφύλιος και να σωθεί η επανάσταση Όταν έμαθε τον θάνατο του Καραϊσκάκη , έκλαιγε με λυγμούς... Στην κηδεία της γυναίκας του Κατερίνας, έβαλε το καλάθι με τα κόλυβα στο κεφάλι του κλαίγοντας ως ένδειξη πένθους... Όταν αντιλήφθηκε ότι εχθροί θα περικυκλώσουν τους Έλληνες , έδωσε γρήγορη εντολή σχηματισμού των μαχητών να γίνει άμεσα αντιληπτός εντός του ορύγματος "κώλο με κώλο Έλληνες" . Για πρώτη φορά στην ιστορία οι στρατιωτικές σχολές το κατέταξαν ως δύζυγο πυρ . Δηλαδή σε 2 μέτωπα ταυτόχρονα! Η ελληνική επανάσταση, είχε παγκόσμιο αντίκτυπο και ήταν κάτι πρωτότυπο την εποχή εκείνη να γεννηθεί μία σπίθα αντίστασης, απέναντι σε μία αυτοκρατορία Ο Κολοκοτρώνης, πριν οργανώσει την επανάσταση στην Πελοπόννησο, ήταν κουρσάρος στη θάλασσα με δικό του εκστρατευτικό σώμα . Πολλά κειμήλια από εκείνη την περίοδο, υπάρχουν στο ναυτικό Μουσείο Λιτοχώρου Πιερίας. Τον "γέρο" τον ζήτησε ο στρατός του Ναπολέοντα , όπως και ο αγγλικός στρατός και ο Τσάρος της Ρωσίας, να υπηρετήσει ως έμμισθος. Αυτός αρνήθηκε όλες τις προτάσεις, τους είπε ότι θέλει να πολεμήσει για την πατρίδα του Ο Καποδίστριας, είχε γνωριμίες παγκόσμιας εμβέλειας ανθρώπους. ' Ενας εξ αυτών, ήταν ο Φρανσίσκο ντε Μιράντα κι ο στρατηγός του Σιμόν Μπολιβάρ . Ο ντε Μιράντα, γνώριζε τον γέρο του Μοριά κι έμεινε μεγάλο διάστημα στην Ελλάδα για να αποκτήσει εμπειρία δίπλα στον στρατηγό Θεόδωρο Κολοκοτρώνη , για στρατιωτικές τακτικές που θα εφάρμοζε στην Λατινική Αμερική. Ο ντε Μιράντα, θαύμαζε τους Έλληνες καπεταναίους και υποκλίνονταν μπροστά στον γέρο και τον φώναζε: "Στρατηγέ μου". Κατά την διάρκειά της επανάστασης στην Ελλάδα, από την άλλη μεριά του πλανήτη, λάμβανε χώρα για τα ίδια ιδανικά η επανάσταση του Σιμόν Μπολιβάρ στην Βενεζουέλα και τις υπόλοιπες χώρες, για ανεξαρτησία από τους Ισπανούς. Όταν μιλούσαν στον γέρο για τον Ναπολέων, ο Θεόδωρος απαντούσε : "Άσε τον Ναπολέων, πες μου, ο Μπολιβάρης τι κάνει". Στην Λατινική Αμερική , ήταν γνωστοί οι Έλληνες καπεταναίοι για την δράση τους εκείνη την εποχή. Manolis Daskalakis

Στα σκουπίδια η Συνταγματική Αναθεώρηση, σύσσωμη η αντιπολίτευση πάει για αποχή, ο Μητσοτάκης στα ...κάγκελα! Η ΝΔ δε ξαναβγάζει αυτοδυναμία με 158 βουλευτές. Το κυρίαρχο σενάριο είναι η συγκυβέρνηση, όπως ομολογούν κορυφαίοι υπουργοί Η φούσκα που γέμισε με ευχολόγια για την Συνταγματική Αναθεώρηση, έσκασε. Κόμματα και πολιτικοί προσανατολίζονται να απέχουν από τη διαδικασία προκειμένου να διαμαρτυρηθούν για την αντιθεσμική συμπεριφορά του Κυριάκου Μητσοτάκη εδώ και 7 χρόνια. Η πρόταση του πρώην προέδρου της Βουλής Νίκου Βούτση που ζήτησε από όλες τις δημοκρατικές δυνάμεις να απέχουν από την διαδικασία , βρίσκει συνεχώς απήχηση σε όλα τα κόμματα αλλά και στο ΠΑΣΟΚ. Καταλύτης το ΠΑΣΟΚ Το ΠΑΣΟΚ είναι καταλύτης για να περάσουν κάποιες διατάξεις στην προτείνουσα Βουλή με 180 βουλευτές, όμως, οι φωνές που λένε ότι «δεν πρέπει να δώσουμε κανένα χέρι βοήθειας» στον Κ. Μητσοτάκη πληθαίνουν. Και έχουν κατακλύσει και τη Χαριλάου Τρικούπη η οποία κατανοεί ότι ενώ συμφωνεί σε πολλά σε αυτή την Αναθεώρηση , είναι σώφρον για την ενότητά του να απέχει αναδεικνύοντας την αρνητική πολιτική παρουσία του Κυριάκου Μητσοτάκη στους θεσμούς, ειδικά στις υποθέσεις που θέλησε να κρυφτεί πίσω από το άρθρο 86 , όπως ήταν τα Τέμπη και ο ΟΠΕΚΕΠΕ , που γλίτωσε τους Καραμανλή, Τριαντόπουλο, Βορίδη… Το παζλ των ψηφοφοριών Η ΝΔ θέλει να προτείνει άλλωστε 70 αλλαγές σε άρθρα στο Σύνταγμα με σκοπό να δείξει ότι «κάνει μεταρρύθμιση» το Σύνταγμα, όμως, αν δεν βρει 180 βουλευτές τώρα που οι συνθήκες είναι αριθμητικά πιο ευνοϊκές γι’ αυτήν, η Αναθεώρηση θα πάει στον κάλαθο των αχρήστων. Και αυτό διότι η ΝΔ πολύ δύσκολα θα ξαναβγάλει αυτοδυναμία με 158 βουλευτές , το κυρίαρχο σενάριο είναι η συγκυβέρνηση όπως ομολογούν κορυφαίοι υπουργοί, βεβαίως χωρίς όμως να υπολογίζουν την επέλαση της Καρυστιανού . Άρα, αν περάσει τώρα στην προτείνουσα Βουλή διατάξεις με απλή πλειοψηφία, είναι πολύ δύσκολα μετά τις εθνικές εκλογές να μαζέψει 180 βουλευτές για να κυρωθούν αυτές οι αλλαγές. Η πρόταση για το άρθρο 86 είναι γενικολογία… Κατανοεί, λοιπόν, κάποιος ότι η Αναθεώρηση υπό τον Μητσοτάκη είναι ένα μετέωρο βήμα με πορεία στον γκρεμό. Άλλωστε, ακόμα και η αναθεώρηση του άρθρου 86 που θέλει να κάνει, είναι ένα πασάλειμμα, μία γενικολογία όπως την χαρακτήρισε και ο Βαγγέλης Βενιζέλος. Την στιγμή που η κοινωνία ζητάει Ανεξάρτητη Δικαιοσύνη και κατάργηση του άρθρο 86, ο Κ. Μητσοτάκης δεν προτείνει τίποτα καίριο και ουσιαστικά παραπλανεί . Άλλωστε, ειδικά το άρθρο 86 το επικαλέστηκε πολλές φορές , διότι είναι ξεκάθαρο ότι αν πήγαιναν αυτοί οι υπουργοί από την αρχή στη Δικαιοσύνη τότε η κυβέρνηση θα είχε πέσει. Και μια πρόβλεψη: Αυτό θα συμβεί και στο πόρισμα της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας στην περίπτωση που δείξει υπουργούς για το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ. Με μία Αναθεώρηση που τελικά θα πάει στον κάλαθο των αχρήστων, η κυβέρνηση θα χάσει το επικοινωνιακό μπόνους των αλλαγών και ο κόσμος θα μείνει στο γεγονός ότι σε όλη τη θητεία υπήρχε δ ιαφθορά και διαπλοκή και το άρθρο 86 έσωζε την κατάσταση. Υπό αυτές τις συνθήκες, η μη συναίνεση των κομμάτων στην Αναθεώρηση κρίνεται επιβεβλημ ένη.

Ποια είναι η «Συμμαχία των 3» που πιέζει τον Tράμπ να χτυπήσει το Ιράν Ιρανοί εξόριστοι που ονειρεύονται την ανατροπή του καθεστώτος της Τεχεράνης και μερικές φορές την αποκατάσταση της μοναρχίας,   συμμαχούν με νεοσυντηρητικούς και ισραηλινούς λομπίστες, δημιουργώντας έναν ισχυρό συνασπισμό υπέρ της σύγκρουσης - Αυτή είναι η ετερόκλιτη «Συμμαχία των 3» που πιέζει τον Trump για τη διεξαγωγή ενός καταστροφικού πολέμου  Η ένταση που σοβεί μεταξύ Ουάσιγκτον και Τεχεράνης φαίνεται να δίνει τη θέση της σε μια έντονη διπλωματική δραστηριότητα, η οποία αποσκοπεί στην αποφυγή της πολεμικής σύγκρουσης. Διπλωμάτες και αξιωματούχοι και από τις δύο πλευρές, καθώς και από άλλους περιφερειακούς παράγοντες, διαπραγματεύονται εντατικά, ταξιδεύοντας από πρωτεύουσα σε πρωτεύουσα, με στόχο να βρουν έναν τρόπο για την αποφυγή της ένοπλης σύγκρουσης. Ωστόσο, η παρουσία του αμερικανικού ναυτικού στον Περσικό Κόλπο, την οποία ο πρόεδρος των ΗΠΑ, Donald Trump αποκαλεί «όμορφο στόλο», φαίνεται να ανατρέπει την αίσθηση της διπλωματικής προόδου και να εντείνει τις ανησυχίες για έναν πιθανό πόλεμο. Ο ίδιος ο Trump αποκαλεί τις συνομιλίες στην Ομάν «πολύ καλές» ενώ ο πρόεδρος του Ιράν υποστηρίζει ότι αποτελούν «ένα βήμα μπροστά», προαναγγέλλοντας νέες συναντήσεις. Παρά το γεγονός ότι αυτές οι συνομιλίες υποδηλώνουν ότι καμία από τις δύο πλευρές δεν θεωρεί την αντιπαράθεση αναπόφευκτη, η παρουσία του αμερικανικού ναυτικού και οι απειλές του Trump φαίνεται να προδιαγράφουν μια διαφορετική πορεία. Εξάλλου μ ε τις τελευταίες δηλώσεις του την Πέμπτη (12/2/2026) ο Trump εντείνει το κλίμα πίεσης γύρω από το πυρηνικό πρόγραμμα της Τεχεράνης και τις περιφερειακές απειλές, σηματοδοτώντας ότι οι διαπραγματεύσεις εισέρχονται σε μια κρίσιμη τελική φάση. Ο Trump υποστήριξε ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες και το Ιράν πρέπει να καταλήξουν σε συμφωνία «μέσα στον επόμενο μήνα», θέτοντας ένα σαφές και στενό χρονικό πλαίσιο. Παράλληλα προειδοποίησε ότι η αποτυχία επίτευξης συμφωνίας θα μπορούσε να οδηγήσει σε «πολύ τραυματικές» εξελίξεις, αφήνοντας ανοιχτό το ενδεχόμενο σοβαρής κλιμάκωσης. Οι δηλώσεις και οι κινήσεις του προέδρου των ΗΠΑ είναι συνήθως ασαφείς, με τη στρατηγική του εξωτερικής πολιτικής να είναι συχνά αυθόρμητη, αντιφατική και αδύνατη να αναλυθεί με σαφήνεια. Αυτή την αδυναμία σπεύδει να εκμεταλλευθεί μία ετερόκλιτη συμμαχία με προεξάρχοντα τον Ισραηλινό πρωθυπουργό Benjamin Netanyahu και να οδηγήσει τις ΗΠΑ στην «κόλαση φωτιάς» ενός ανεξέλεγκτου περιφερειακού πολέμου, όπως επισημαίνουν διεθνείς αναλυτές. Η προπαγάνδα του πολέμου και οι εσωτερικές πολιτικές δυνάμεις – Η «Συμμαχία των 3» που πιέζει τον Trump να χτυπήσει το Ιράν Η επιθυμία για πόλεμο με το Ιράν βρίσκει έντονη υποστήριξη στο Ουάσιγκτον από τη «Συμμαχία των 3» Ιρανοί εξόριστοι που ονειρεύονται την ανατροπή του καθεστώτος της Τεχεράνης και μερικές φορές την αποκατάσταση της μοναρχίας,   συμμαχούν με νεοσυντηρητικούς και ισραηλινούς λομπίστες, δημιουργώντας έναν ισχυρό συνασπισμό υπέρ της σύγκρουσης.  Ανάμεσά τους είναι οι γερουσιαστές Lindsey Graham, Ted Cruz και Tom Cotton,  οι οποίοι θεωρούν το Ιράν ως το τελευταίο εμπόδιο στην αμερικανο-ισραηλινή τάξη στην Μέση Ανατολή .  Η ισχυρή πρόσβαση του Benjamin Netanyahu, στον Trump και η συνεχής παρουσία του στην Ουάσιγκτον, ενισχύουν την εικόνα του Ιράν ως υπαρξιακή απειλή για το Ισραήλ. Αυτή η ισχυρή προπαγάνδα υπέρ του πολέμου επηρεάζει τη στρατηγική των ΗΠΑ, χωρίς να υπολογίζεται πλήρως το κόστος ενός νέου πολέμου στη Μέση Ανατολή, εξηγεί σε ανάλυσή του το National Interest. Από την άλλη πλευρά, υπάρχει ένα ευρύτερο κίνημα στις ΗΠΑ που αντιτίθεται σε αυτή την πορεία. Οι πολίτες, κουρασμένοι από δύο δεκαετίες πολέμων στη Μέση Ανατολή, δεν έχουν καμία επιθυμία για μια νέα στρατιωτική εμπλοκή, καθώς οι εσωτερικές ανάγκες της χώρας καθίστανται πιο πιεστικές. Αυτή η στροφή στο εσωτερικό, που βοήθησε τον Trump να επιστρέψει στον Λευκό Οίκο, φαίνεται να εγκαταλείπεται καθώς ο πρόεδρος των ΗΠΑ εντάσσεται όλο και περισσότερο στην ιδέα των περιορισμένων στρατιωτικών ενεργειών. Η πολιτική του Trump – Θέαμα και μηδενική στρατηγική Ο Trump φαίνεται να έχει επηρεαστεί από την αισθητική της στρατιωτικής δύναμης, προσφέροντας θεαματικές, α λλά περιορισμένες στρατιωτικές επιθέσεις όπως οι αεροπορικές επιδρομές στο Ιράν τον Ιούνιο του 2025 ή η απαγωγή του Nicolas Maduro από την Βενεζουέλα. Ο Trump συχνά, προτιμά τις ενέργειες που προσφέρουν εντυπωσιακό θέαμα, χωρίς όμως να δεσμεύεται σε μακροχρόνιες στρατιωτικές δεσμεύσεις που θα απαιτούσαν κατοχή και ανοικοδόμηση, όπως συνέβη μετά τις εισβολές στο Ιράκ και το Αφγανιστάν. Ωστόσο, το Ιράν δεν είναι η Βενεζουέλα  και η αποτυχία των επιθέσεων από αέρος για την αποσταθεροποίηση της ιρανικής κυβέρνησης είναι προφανής. Η πλήρης ανατροπή του καθεστώτος του Ιράν θα απαιτούσε την αμερικανική στρατιωτική παρουσία στη χώρα και την αποδοχή του πολιτικού και κοινωνικού χάους που θα ακολουθούσε, κάτι που ο Trump σαφώς αποφεύγει. Περιφερειακοί παράγοντες και στρατηγικές περιορισμού Εντούτοις, δεν είναι μόνο οι ΗΠΑ που καθορίζουν τη δυναμική στην περιοχή. Περιφερειακές δυνάμεις όπως η Σαουδική Αραβία, η Τουρκία και το Κατάρ, που διατηρούν σχέσεις με τις ΗΠΑ, έχουν κίνητρα να αποτρέψουν μια αμερικανική-ιρανική σύγκρουση. Η Σαουδική Αραβία, η οποία είναι έτοιμη να συγκρουστεί με το Ιράν λόγω Υεμένης, κατανοεί ότι η κατάρρευση του Ιράν θα έχει καταστροφικές συνέπειες στην περιοχή, επηρεάζοντας τις αγορές πετρελαίου, τις εμπορικές διαδρομές και τις εσωτερικές μεταρρυθμίσεις. Η στρατηγική του περιορισμού της έντασης έχει εκδηλωθεί και μέσω της διπλωματίας, με στόχο να θυμίσει στην Ουάσιγκτον ότι μια στρατιωτική σύγκρουση με το Ιράν θα μπορούσε να αποσταθεροποιήσει ολόκληρη την περιοχή. Πώς αντιδρά το Ιράν στη διεθνή πίεση Το Ιράν, από την πλευρά του, έχει αντλήσει σκληρά μαθήματα τα τελευταία δυόμισι χρόνια και η στρατηγική του είναι πλέον σαφής: προετοιμάζεται για μια αποφασιστική, ακόμη και προληπτική αντίδραση σε οποιαδήποτε αμερικανική στρατιωτική ενέργεια. Οι επιθέσεις στις αμερικανικές στρατιωτικές υποδομές και στους τομείς της οικονομίας και ενέργειας στον Περσικό Κόλπο είναι πλέον πολύ πιο πιθανές και έντονες από το παρελθόν. Ειδικότερα, η ιρανική ηγεσία έχει επισημάνει τη δυνατότητα ενός «περιφερειακού πολέμου» εάν δεχτεί επίθεση, επιδιώκοντας να διεθνοποιήσει τη σύγκρουση και να προκαλέσει την παρέμβαση άλλων διεθνών παραγόντων για να ανακόψουν τις επιθέσεις των ΗΠΑ και του Ισραήλ. Διπλωματία και προοπτικές συμφωνίας Η διπλωματία, με τις συνομιλίες στην Ομάν, παραμένει η πιο υποσχόμενη επιλογή για την αποφυγή μιας μεγάλης σύγκρουσης, αλλά οι προκλήσεις είναι τεράστιες. Το Ιράν συνεχίζει να αντιστέκεται στους αμερικανικούς όρους, οι οποίοι δεν αφορούν μόνο το πυρηνικό του πρόγραμμα, αλλά και τους βαλλιστικούς του πυραύλους και τις περιφερειακές του συμμαχίες. Η αποδοχή οποιασδήποτε από αυτές τις απαιτήσεις θα σήμαινε για το Ιράν την αφαίρεση των βασικών του μέσων άμυνας , κάτι που καμία κυβέρνηση δεν μπορεί να αποδεχθεί, ιδιαίτερα μετά τη σύγκρουση με το Ισραήλ το 2025, η οποία ανέδειξε τη σημασία των βαλλιστικών πυραύλων για την προστασία της χώρας. Η απαίτηση να καταστραφούν οι πύραυλοι της ιρανικής στρατιωτικής δύναμης είναι μια «κόκκινη γραμμή» για το Ιράν, και το Ισραήλ επιμένει σε αυτή την απαίτηση, καθιστώντας τις συνομιλίες εξαιρετικά δύσκολες και πιθανότατα καταδικασμένες να αποτύχουν. Η πολιτική της μέγιστης πίεσης που εφαρμόζεται από τις ΗΠΑ, σε συνδυασμό με τις απαιτήσεις του Ισραήλ για αποδόμηση της Ιρανικής άμυνας, κάνει την επίτευξη συμφωνίας ακόμη πιο αβέβαιη. Το πιο πιθανό αποτέλεσμα των τρεχουσών διαπραγματεύσεων, εάν ακολουθηθεί η γραμμή που χαράζει η επιμονή στις παράλογες απαιτήσεις, είναι η αποτυχία των συνομιλιών και η συνέχιση της πίεσης μέσω περιορισμένων στρατιωτικών επιθέσεων. Ο στόχος του Trump και των υποστηρικτών του στην Ουάσιγκτον είναι να οδηγήσουν το Ιράν σε έναν δρόμο υποχώρησης, με μια σειρά στρατιωτικών χτυπημάτων που θα δείξουν τη δύναμη των ΗΠΑ και θα ωθήσουν την ιρανική κυβέρνηση σε μια κατάσταση αδυναμίας. Οι στρατηγικοί στόχοι της Ουάσιγκτον φαίνεται να περιλαμβάνουν το στραγγαλισμό της ιρανικής οικονομίας, την αποδυνάμωση του καθεστώτος και την τελική υποταγή του Ιράν στις αμερικανικές απαιτήσεις. Ωστόσο, η προσέγγιση αυτή είναι εξαιρετικά επικίνδυνη. Η συνέχιση της πολιτικής της «μέγιστης πίεσης» μπορεί να οδηγήσει σε σοβαρές κλιμακώσεις, με το Ιράν να αντιδρά σε μια στρατηγική που ήδη θεωρεί επικίνδυνη και καταστροφική. Οι επιθέσεις στο Ιράν μπορεί να προκαλέσουν εντελώς απρόβλεπτες συνέπειες, όπως περιφερειακές συγκρούσεις και σημαντικές διαταραχές στις παγκόσμιες αγορές πετρελαίου και ενέργειας. Ειδικά η περαιτέρω αποσταθεροποίηση του Ιράν θα μπορούσε να προκαλέσει έναν ισχυρό πολιτικό και οικονομικό κλυδωνισμό στην περιοχή, προκαλώντας κρίσεις σε γειτονικές χώρες και ενδεχομένως δημιουργώντας ένα τεράστιο προσφυγικό κύμα. Αναγκαία μία στρατηγική περιορισμού Η αλήθεια είναι ότι η στρατηγική των ΗΠΑ στο Ιράν είναι εξαιρετικά επικίνδυνη και καταδικασμένη να αποτύχει, αν συνεχιστεί με αυτόν τον τρόπο. Το Ιράν είναι μια χώρα με πάνω από 80 εκατομμύρια ανθρώπους, ισχυρή στρατιωτική παρουσία και τεράστιες οικονομικές δυνατότητες, παρά τις κυρώσεις. Η προσπάθεια να καταρρεύσει το καθεστώς του μέσω εξωτερικών πιέσεων και στρατιωτικών ενεργειών μπορεί να προκαλέσει ακριβώς το αντίθετο από αυτό που επιθυμούν οι ΗΠΑ . Αντί για την πτώση του καθεστώτος, μπορεί να οδηγήσει σε μια αυξανόμενη εθνική ενότητα στο Ιράν και την ενίσχυση του αντιδυτικού αισθήματος στην περιοχή. Οι Ιρανοί πολίτες , παρά τις οικονομικές δυσκολίες που αντιμετωπίζουν, έχουν αποδείξει την ανθεκτικότητα τους και την ισχυρή τους αίσθηση εθνικής υπερηφάνειας, κάτι που καθιστά οποιαδήποτε στρατηγική ανατροπής του καθεστώτος εξαιρετικά δύσκολη. Η αμερικανική εξωτερική πολιτική χρειάζεται να αλλάξει κατεύθυνση και να επικεντρωθεί στη μείωση της έντασης μέσω διπλωματικών προσπαθειών και όχι μέσω πολεμικών απειλών. Η επιτυχία της διπλωματίας στην περιοχή εξαρτάται από το γεγονός ότι όλες οι πλευρές κατανοούν πως η σύγκρουση δεν είναι προς το συμφέρον τους, επισημαίνει το National Interest. Παρά τις διαφορές και τις πολιτικές αντιφάσεις που διαμορφώνονται στην περιοχή, οι βασικοί περιφερειακοί παίκτες όπως η Σαουδική Αραβία, η Τουρκία και το Κατάρ προτιμούν τη σταθερότητα από την κλιμάκωση της σύγκρουσης . Αυτές οι χώρες κατανοούν ότι οποιαδήποτε αμερικανική στρατιωτική επέμβαση στο Ιράν θα μπορούσε να προκαλέσει μια ευρύτερη αναταραχή, με συνέπειες για όλη τη Μέση Ανατολή και πέρα από αυτήν. Διαπραγμάτευση ή πόλεμος; Συνολικά, η κατάσταση παραμένει εξαιρετικά αβέβαιη και επικίνδυνη. Το κατά πόσο η διπλωματία θα επικρατήσει ή αν τα «γεράκια» του πολέμου θα επικρατήσουν είναι ακόμη ανοιχτό. Στην παρούσα φάση, οι ΗΠΑ και το Ιράν βρίσκονται σε έναν γκρεμό: είτε θα βρουν έναν τρόπο να καθίσουν στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων και να επιτύχουν μια συμφωνία που θα περιλαμβάνει περιορισμούς στο πυρηνικό και βαλλιστικό πρόγραμμα του Ιράν, είτε η σύγκρουση θα κλιμακωθεί. Η δυνατότητα να βρεθεί ένας συμβιβασμός για τον περιορισμό της έντασης είναι πιθανή, αν οι ΗΠΑ και οι σύμμαχοί τους στην περιοχή καταλάβουν ότι οι «κόκκινες γραμμές» του Ιράν είναι μη διαπραγματεύσιμες και ότι η απειλή στρατιωτικής επέμβασης μπορεί να οδηγήσει σε απρόβλεπτες συνέπειες. Η συνεχιζόμενη πίεση θα μπορούσε να φέρει το Ιράν σε μια ακραία κατάσταση, ενώ οι επιτυχείς διαπραγματεύσεις μπορεί να προσφέρουν μια λύση που διασφαλίζει τα εθνικά συμφέροντα της χώρας χωρίς να χρειάζεται να καταφύγουμε σε στρατιωτικά μέτρα. Οπότε, η διπλωματική οδός που διαγράφεται στην Ομάν μπορεί να αποδώσει, αν οι διεθνείς παίκτες καταφέρουν να διατηρήσουν μια ισχυρή και συνεκτική στάση, αποφεύγοντας τη στρατηγική της υπερβολικής πίεσης που έχει δείξει να αποτυγχάνει κατά το παρελθόν. Το ερώτημα είναι αν το Ουάσιγκτον θα μπορέσει να βρει αυτήν την ισορροπία πριν το σφάλμα γίνει μη αναστρέψιμο. Πριν η ετερόκλιτη αυτή συμμαχία Ρεπουμπλικάνων γερουσιαστών, Ιρανών εξόριστων και Ισραηλινών ανοίξει τις πόρτες της κολάσεως. ΒΝ

Τσουνάμι Παναγόπουλου σαρώνει το Μαξίμου - Τα καρφώματα ΝΔ - ΠΑΣΟΚ και τα τηλεφωνήματα που άνοιξαν τον Ασκό του Αιόλου! Χρήμα έχει μοιραστεί σε πράσινα και γαλάζια στελέχη μέσω προγραμμάτων, αλλά και mediakοι παίχτες έχουν την δική τους εμπλοκή σε αρκετά από αυτά... Τελικά ενός κακού μύρια έπονται. Και μπορεί ο Γεωργιάδης να έγινε πιο Παναγοπουλικός από τον ίδιο τον Παναγόπουλο , για να υπερασπιστεί τα όσα συμβαίνουν στο χώρο των προγραμμάτων καθώς ο Αδωνις έχει περάσει από το συγκεκριμένο Υπουργείο , αλλά φαίνεται πως ο ασκός του Αιόλου έχει ανοίξει για τα καλά και αν δεν μαζευτεί θα γίνει ο νέος εφιάλτης για την κυβέρνηση και το Μαξίμου. Θα μιλήσει ο Μητσοτάκης Και μπορεί ο Μητσοτάκης να σκέφτεται να πάρει το λόγο με αφορμή την ψήφιση του νομοσχεδίου για τις συλλογικές συμβάσεις και να τοποθετηθεί για να «καλύψει» τους Υπουργούς και τους Γραμματείς της κυβέρνησής του, αλλά ο εμφύλιος έχει φτάσει στην αυλή του Μαξίμου . Καθώς εκτός του ότι έχουν μπει στο στόχαστρο της αντιπολίτευσης Υπουργοί του, έχει ξεσπάσει και ένας mediaκος πόλεμος , που παρά τις προσπάθειες που έχουν γίνει να κοπάσει είναι σε πλήρη εξέλιξη. Θα το χρεωθεί το Μαξίμου; Αυτό έχει ως αποτέλεσμα να κινδυνεύει η κυβέρνηση να χρεωθεί ένα ακόμη σκάνδαλο, που αρχικά είχε πράσινες αποχρώσεις και στη συνέχεια με τα όσα αποκαλύπτονται να παίρνει και «γαλάζιες». Καθώς φαίνεται ότι ακόμη και πρώην Γραμματέας Δήμου μεγάλου λιμανιού να είναι στο…παιχνίδι των προγραμμάτων σε απόλυτη συνεργασία με «γαλάζια» στελέχη που είχαν τοποθετηθεί σε θέσεις κλειδιά από τον Κυριάκο Μητσοτάκη , αλλά είχαν ρόλο και επί Καραμανλή και επί Μειμαράκη . Οι έμπειροι στο κόλπο Εάν δε το κουβάρι ξετυλιχθεί θα φτάσουν τα πράγματα και οι έρευνες σε βάθος χρόνου θα δούμε ότι δ εξιοί και ΠΑΣΟΚ έχουν γίνει μαλλιά κουβάρια κυρίως μετά την περίοδο της συγκυβέρνησης που έφερε πιο κοντά τους…έμπειρους στη διανομή του δημόσιου χρήματος , και τους…άπειρους από τέτοια κόλπα. Στη ΝΔ με κάθε τρόπο επιχειρούν να κρατήσουν το θέμα χαμηλά, καθώς άπαντες γνωρίζουν ότι όταν ξεκινήσουν οι έλεγχοι της δικαιοσύνης τα πράγματα θα μπλέξουν ακόμη περισσότερο. Διότι και χρήμα έχει μοιραστεί σε πράσινα και γαλάζια στελέχη μέσω προγραμμάτων, αλλά και mediakοι παίχτες έχουν την δική τους εμπλοκή σε αρκετά από αυτά. Πέφτουν τηλεφωνήματα Πάντως για την ώρα σύμφωνα με πληροφορίες, έχουν πέσει τηλεφωνήματα να πέσουν οι τόνοι και να σταματήσουν οι «αποκαλύψεις» που στο τέλος της ημέρας θα κάνουν σε όλους ζημιά και κερδισμένοι θα είναι μόνο εκείνοι που δεν έχουν ασκήσει εξουσία. Δεν είναι τυχαίο ότι και ο Παναγόπουλος στην τοποθέτησή του στη συνέντευξη Τύπου έδειξε ότι δεν είναι διατεθειμένος να γίνει Ιφιγένεια για να διασωθεί ένα ολόκληρο σύστημα που λειτουργεί εδώ και χρόνια και νέμεται των προγραμμάτων και των ευρωπαικών κονδυλίων. Όπως υποστήριξε ο πρόεδρος της ΓΣΕΕ « δεν μπορώ να κάνω καμία ανάθεση πριν οι δαπάνες ελεγχθούν από διαπαραταξιακή επιτροπή». Αρα εάν τα φάγαμε κύριοι, τα φάγαμε μαζί ή όλα έγιναν με την έγκρισή σας. Παράλληλα, ισχυρίστηκε ότι όλα γίνονται με συμβάσεις και τιμολογημένα. Στην κυβερνητική…γραμμή Μάλιστα εντελώς συμπτωματικά τάχθηκε με την κυβερνητική γραμμή , που την βλέπουμε να εκδηλώνεται τα τελευταία 24ώρα ότι αυτό που ενόχλησε την αντιπολίτευση και κάποιους άλλους είναι ότι τάχθηκε υπέρ του νομοσχεδίου Κεραμέως για την επαναφορά των συλλογικών διαπραγματεύσεων. Πάντως θα έχει ενδιαφέρον εάν ο Κυριάκος Μητσοτάκης τοποθετηθεί αύριο 13/2 στη Βουλή και ποια θέση θα πάρει για την υπόθεση Παναγόπουλου και λοιπών προσώπων που φέρεται να εμπλέκονται και εάν θα δώσει κάλυψη στα πολιτικά πρόσωπα. Πάντως στη λίστα των ομιλητών είχαν εγγραφεί πάνω από 70 βουλευτές όλων των κομμάτων και αναμένεται να τοποθετηθούν και οι πολιτικοί αρχηγοί σε ένα κλίμα έντασης. Τι υποστηρίζει το Μαξίμου Σύμφωνα με διαρροή από το Μαξίμου για την υπόθεση Παναγόπουλου: «1. Είναι αστείο και αχρείαστο από την πλευρά του ΠΑΣΟΚ να χρεώνεται ο κ. Παναγόπουλος στη Νέα Δημοκρατία τη στιγμή που ήταν στέλεχος του ΠΑΣΟΚ και επικεφαλής της ΠΑΣΚΕ. Ο κ. Παναγόπουλος ήταν, είναι και παραμένει, σε αναστολή, ένα από τα εμβληματικότερα στελέχη του ΠΑΣΟΚ. Και η στήριξη που είχε ήταν από το ΠΑΣΟΚ και τις λοιπές «δημοκρατικές» δυνάμεις, γιατί θεωρούν ότι έχουν το μονοπώλιο σε αυτό. Νεοδημοκράτης δεν ήταν ποτέ. Τι λένε για τους ελέγχους 2. Σχετικά με τη συμμετοχή των κοινωνικών εταίρων στην επαγγελματική κατάρτιση, πρέπει να γίνει μια διάκριση. Από τη μια πλευρά είναι οι διαδικασίες με βάση τις οποίες προχωρούν οι διαγωνισμοί για τα θέματα της κατάρτισης, για τις οποίες η Ελλάδα κινείται μέσα στο ευρωπαϊκό πλαίσιο και σε συνεργασία με την Ευρωπαϊκή Επιτροπή. Από την άλλη πλευρά είναι εάν όλα στη συνέχεια προχωρούν με διαφάνεια ή αν υπάρχουν συναλλαγές κάτω από το τραπέζι. Κανένα σύστημα δεν είναι άτρωτο και γι’ αυτό το λόγο γίνονται έλεγχοι από την κυβέρνηση, από το Ελεγκτικό Συνέδριο, από την ΕΔΕΛ, από την Κομισιόν, από το Ευρωπαϊκό Ελεγκτικό Συνέδριο και από την Αρχή για το ξέπλυμα χρήματος. Από τους ελέγχους που έγιναν στη συγκεκριμένη περίπτωση, προέκυψαν αυτά που έχει αναδείξει η αρχή για το ξέπλυμα μαύρου χρήματος. Τεκμήριο αθωότητας 3. Για άλλη μια φορά επί των ημερών της Κυβέρνησης αυτής, βγαίνουν στο φως, μετά από έρευνες που γίνονται από τις Αρχές, πολύ σοβαρές υποθέσεις*. Ωστόσο όλα αυτά δεν ξεκίνησαν να γίνονται στην Ελλάδα το 2019. Επί των δικών μας ημερών λειτουργούν οι Αρχές, κάνουν έρευνες και βγάζουν αποτελέσματα. Σε κάθε περίπτωση, η συγκεκριμένη υπόθεση είναι μια υπόθεση που αφορά κάποια συγκεκριμένα πρόσωπα τα οποία ερευνώνται και δεν θα φορτώσουν και τον κ. Παναγόπουλο, ο οποίος έχει το τεκμήριο της αθωότητας, στη ΝΔ. Δεν θα γίνουμε σαν το ΠΑΣΟΚ 4. Εμείς δεν είπαμε ποτέ, ότι επειδή ένα μέλος του ΠΑΣΟΚ και μάλιστα προβεβλημένο και από τα εμβληματικά στελέχη του συνδικαλισμού του ΠΑΣΟΚ, εμπλέκεται σε μια υπόθεση και ερευνάται, όλο το ΠΑΣΟΚ είναι ακριβώς το ίδιο πράγμα. Δηλαδή να κατηγορήσουμε, συλλήβδην, ένα κόμμα. Ωστόσο αξίζει να θυμηθεί κανείς τί κάνει αντιστοίχως το ΠΑΣΟΚ σε περιπτώσεις που κάποια μέλη της ΝΔ, μέλη, ούτε καν πρώτης γραμμής ή οτιδήποτε άλλο, ελέγχονται για άλλες υποθέσεις και να βγάλει τα συμπεράσματά του.» Οι κάλπες της Κυριακής Να σημειώσουμε ότι την Κυριακή στις εκλογές του εργατικού κέντρου Αθήνας, θα δούμε εάν το επίσημο ΠΑΣΟΚ ή οι διασπαστές κερδίσουν στις κάλπες. Εάν χάσει η ομάδα Ανδρουλάκη, ο Πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ θα έχει υποστεί ακόμη μια ήττα σε μια περίοδο που προσπαθεί να βγει από τον κύκλο της εσωστρέφειας. Τα μαχαίρια πάντως ακονίζονται από όλες τις πλευρές και το πιθανότερο είναι και αυτή η υπόθεση να αφήσει το αποτύπωμά της τόσο στη Νέα Δημοκρατία όσο και στο ΠΑΣΟΚ καθώς θα προστεθεί στις ιστορίες τις οποίες οι πολίτες θεωρούν διακομματικά τα σκάνδαλα και την συγκάλυψή τους. Ω ρε μάνα... Πειραιάρχης

Σταύρος Καλεντερίδης: Μεγαλοτραπεζίτες, πολιτικοί και μεγαλοεπιχειρηματίες – τα τέρατα του πλανήτη! 👉 Τα ανοσιουργήματα Επσταϊν με τα ανθρωπόμορφα κτήνη που διαφεντεύουν τον κόσμο 👉 Μπους, Κλίντον και Γκέιτς η κορυφή του παγόβουνου της διαστροφής 👉 Ο ρόλος της Μοσάντ, των τελετών και του Νταβός!

Ο Oreshnik 2 σκίζει τον ουρανό και σκίζει μαζί του τις ψευδαισθήσεις της Δύσης. Θα μπορούσε κάλλιστα να αποκαλείται ως Πύραυλος της " Αποκάλυψης"! Ο νέος ρωσικός υπερηχητικός βαλλιστικός πύραυλος, ικανός να φτάσει ταχύτητες δεκαπλάσιες του ήχου και να εκτελεί απρόβλεπτους ελιγμούς, αποδεικνύει πως καμία αντιπυραυλική ασπίδα του ΝΑΤΟ δεν μπορεί να τον αναχαιτίσει. Η Ρωσία αποφασίζει, για ακόμη μία φορά, να τραβήξει την κουρτίνα της γεωπολιτικής σκηνής και να αποκαλύψει στο κοινό έναν κόσμο που η Δύση φοβόταν να αντικρίσει. Η δοκιμαστική εκτόξευση του Oreshnik 2 από το ιστορικό Kapustin Yar δεν είναι μια τεχνική δοκιμή. Είναι μια τελετουργική επίδειξη ισχύος, ένα σήμα προς τους αντιπάλους της Μόσχας ότι η εποχή όπου η Δύση πίστευε πως είχε το μονοπώλιο της στρατιωτικής υπεροχής έχει τελειώσει. Από εδώ και πέρα, το παιχνίδι παίζεται στους υπερηχητικούς αιθέρες — και εκεί, η Ρωσία μοιάζει να μην έχει αντίπαλο. Η γέννηση ενός υπερόπλου Ο Oreshnik 2 είναι κάτι περισσότερο από μια νέα έκδοση ενός βαλλιστικού πυραύλου. Είναι η ενσάρκωση της ρωσικής φιλοσοφίας περί πολέμου: της συνδυασμένης τέχνης της απόκρυψης, της ταχύτητας και της ψυχολογικής κυριαρχίας. Η ταχύτητά του, που ξεπερνά τα Mach 10, δεν είναι πλέον απλώς τεχνικό γνώρισμα αλλά δήλωση. Όταν ένα όπλο κινείται τόσο γρήγορα ώστε ο αέρας να μετατρέπεται σε θωρακισμένη φωτιά γύρω του, τότε το ίδιο το πεδίο μάχης παύει να λειτουργεί σύμφωνα με τους κλασικούς κανόνες. Η ικανότητά του να εκτελεί ελιγμούς εν πτήσει δημιουργεί μια νέα πραγματικότητα. Τα δυτικά αντιπυραυλικά συστήματα σχεδιάστηκαν για να προβλέπουν· ο Oreshnik 2 σχεδιάστηκε για να γελά με τις προβλέψεις. Οι πολλαπλές ανεξάρτητες κεφαλές του μετατρέπουν κάθε εκτόξευση σε καταιγισμό στόχων, ενώ η δυνατότητα πυρηνικού και συμβατικού φορτίου καθιστά την εκτόξευση ένα μυστήριο που ο αντίπαλος πρέπει να λύσει μέσα σε δευτερόλεπτα. Κάθε λάθος απάντηση ισοδυναμεί με ιστορική καταστροφή. Kapustin Yar: Το λίκνο της ρωσικής πυραυλικής ψυχής Η επιλογή του Kapustin Yar για την εκτόξευση δεν είχε πρακτικό χαρακτήρα. Ήταν καθαρά πολιτική και ιστορική. Στον τόπο όπου εκτοξεύτηκε ο πρώτος σοβιετικός πύραυλος, η Ρωσία επαναλαμβάνει το τελετουργικό της ανόδου της. Εκεί όπου ο Στάλιν έχτισε τον δικό του «ουρανό των πυραύλων», σήμερα ο Πούτιν χτίζει την εποχή των υπερόπλων. Το Kapustin Yar είναι μνημείο μιας ολόκληρης κοσμοθεωρίας . Γεννήθηκε το 1946, όταν η Σοβιετική Ένωση έψαχνε τρόπο να ανταγωνιστεί την αμερικανική πρωτοπορία. Σήμερα, στον ίδιο τόπο, η Ρωσία δείχνει πως δεν ακολουθεί απλώς τον ρυθμό της εποχής, αλλά τον καθορίζει . Η σύνδεση του παρελθόντος με το παρόν λειτουργεί ως υπόμνηση ότι η Μόσχα δεν χτίζει την ισχύ της πάνω σε πρόσκαιρες επιδείξεις αλλά πάνω σε έναν αιώνα τεχνολογικής, στρατιωτικής και ψυχολογικής παράδοσης. Η Ουκρανία στο κατώφλι της υπαρξιακής απειλής Για το Κίεβο, η είδηση δεν είναι μια ακόμα στρατιωτική δυσκολία. Είναι η απτή απόδειξη ότι η Ουκρανία κινείται πλέον σε έναν χώρο όπου η άμυνα δεν έχει σημασία. Ο Oreshnik 2 μπορεί να πλήξει οποιοδήποτε σημείο της χώρας μέσα σε λίγα λεπτά, με ακρίβεια που θυμίζει χειρουργικό εργαλείο και με ταχύτητα που καταργεί την έννοια της έγκαιρης προειδοποίησης. Η Ουκρανία φοβάται το όπλο αυτό όχι μόνο για την ισχύ του αλλά και για τον ψυχολογικό του χαρακτήρα. Η αβεβαιότητα αν μια εκτόξευση μεταφέρει πυρηνική ή συμβατική κεφαλή είναι από μόνη της μια μορφή πολέμου. Είναι το είδος της πίεσης που δεν μετριέται σε χιλιόμετρα ή σε κιλά εκρηκτικών, αλλά σε τρόμο και σε αδυναμία λήψης απόφασης. Τα δυτικά Patriot, ακόμη και στην καλύτερη εκδοχή τους, μοιάζουν πλέον με μουσειακά εκθέματα που τοποθετήθηκαν απλώς για να καλλιεργήσουν ψευδαισθήσεις ασφάλειας. Η στρατηγική αμφισημία: ο πραγματικός τρόμος του Oreshnik Το ισχυρότερο όπλο του Oreshnik 2 δεν βρίσκεται μέσα στην κεφαλή του αλλά στην αβεβαιότητα που δημιουργεί. Σε κάθε εκτόξευση, κανείς δεν γνωρίζει αν η κεφαλή που ίπταται είναι πυρηνική ή συμβατική. Η Δύση πρέπει να αποφασίσει μέσα σε δευτερόλεπτα. Η λάθος εκτίμηση μπορεί να οδηγήσει είτε σε αδικαιολόγητη κλιμάκωση είτε σε ολέθρια καθυστέρηση. Και στις δύο περιπτώσεις, η Μόσχα βγαίνει κερδισμένη. Αυτή η δομή στρατηγικής αμφισημίας είναι που κάνει τον Oreshnik 2 κορωνίδα του ρωσικού αποτρεπτικού δόγματος. Δεν αναχαιτίζεται. Δεν προβλέπεται. Δεν αποκωδικοποιείται. Η Δύση στο ξέφωτο της αδυναμίας Η Δύση πίστευε ότι μπορούσε να διατηρεί την υπεροχή της μέσα από πανάκριβα αντιπυραυλικά συστήματα και τεχνολογίες που κάποτε φάνταζαν αιχμή. Σήμερα, μετά τον Kinzhal, τον Avangard, τον Zircon και τώρα τον Oreshnik 2, το αφήγημα αυτό καταρρέει. Το ΝΑΤΟ συγκαλεί έκτακτες συνεδριάσεις, το Πεντάγωνο αναθεωρεί εκθέσεις, και η Ευρώπη αντιλαμβάνεται πικρά ότι βρίσκεται εντός εμβέλειας χωρίς να διαθέτει τρόπο άμυνας. Η στρατηγική ισορροπία της μεταψυχροπολεμικής εποχής χάνεται μέσα σε μια μέρα. Η Ρωσία, αντιθέτως, επενδύει στην εικόνα μιας δύναμης που έχει αποτινάξει τις αδυναμίες του παρελθόντος και χτίζει μια νέα εποχή, όπου η τεχνολογική υπεροχή γίνεται όργανο πολιτικής επιβολής. Ο Πούτιν δεν μιλά καθόλου, μόνο δείχνει. Η ευρωπαϊκή ήπειρος ως εκτεθειμένο πεδίο Για την Ελλάδα, η εξέλιξη αυτή δεν είναι μακρινή υπόθεση. Ως χώρα που φιλοξενεί αμερικανικές βάσεις όπως τη Σούδα, μετατρέπεται αυτόματα σε σημείο στον ρωσικό χάρτη στόχων. Η Ευρώπη συνολικά αποδεικνύεται γυμνή, ανίκανη να προστατεύσει κρίσιμες υποδομές και στρατιωτικούς κόμβους. Οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις καταλαβαίνουν πλέον πως οι φαντασιώσεις περί στρατηγικής αυτονομίας δεν είναι τίποτε περισσότερο από ευσεβείς πόθοι. Ο Oreshnik 2 ως "μεταφυσική" δήλωση ισχύος Το νέο ρωσικό υπερόπλο δεν είναι ένας αριθμός στο οπλοστάσιο της Μόσχας . Είναι πολιτικό μήνυμα, στρατηγικό σύμβολο και ψυχροπολεμική αναβίωση συγχρόνως . Η εκτόξευσή του από το Kapustin Yar είναι ένα τελεσίγραφο: Η Ρωσία δεν μπλοφάρει. Η Δύση δεν μπορεί να το αγνοήσει. Και η διεθνής σκηνή δεν θα είναι ποτέ πια η ίδια. Στο τραπέζι του πυρηνικού πόκερ που ανοίγεται μπροστά μας , ο Oreshnik 2 δεν είναι ένα χαρτί ισχύος. Είναι το ίδιο το τραπέζι που αναποδογυρίζει, ρίχνοντας κάτω όλα όσα η Δύση θεωρούσε δεδομένα... Πύρινος Λόγιος sergioschrys@outlook.com Πηγή είδησης: triklopodia

Εξαιρετική ανάλυση από τον έγκυρο Σταύρο Λυγερό! Ο Σταύρος Λυγερός για την συνάντηση Μητσοτάκη-Ερντογάν. Γιατί ο Μητσοτάκης έκανε...γαργάρα την τουρκική Νavtex της ντροπής, η οποία λέει πως ο χώρος του Ανατολικού Αιγαίου από τον 25ο παράλληλο και ανατολικά ανήκει στη δικαιοδοσία της Τουρκίας!

Η συνάντηση των Μητσοτάκη και Ερντογάν, τουλάχιστον σε επικοινωνιακό επίπεδο, εξελίχθηκε καλά. Mετά όμως τις χαιρετούρες, τι μένει; Οι δύο ηγέτες εξέπεμψαν μήνυμα καλής συνεργασίας, αλλά και προοπτικής στην επίλυση των διμερών προβλημάτων Ο Έλληνας πρωθυπουργός ανέφερε ότι η μόνη διαφορά που μπορεί να αχθεί ενώπιον διεθνούς δικαιοδοτικού οργάνου (επί τη βάσει του διεθνούς δικαίου, όπως επεσήμανε) είναι η οριοθέτηση θαλασσίων ζωνών, υφαλοκρηπίδας και ΑΟΖ. Αναφέρθηκε εμφατικά στην ανάγκη να αρθεί το casus belli. Οι δύο ηγέτες συμφώνησαν ότι η διατήρηση των ανοικτών διαύλων επικοινωνίας και η βελτίωση του κλίματος στις διμερείς σχέσεις είναι προς όφελος των δύο χωρών και της σταθερότητας στην ευρύτερη περιοχή – συζήτησαν Ουκρανικό και Γάζα. Σύμφωνα με πληροφορίες από κυβερνητικές πηγές, κατά την συνάντηση « υπήρξε ειλικρινής συζήτηση» για τα ελληνοτουρκικά και «τέθηκαν όλα τα ζητήματα που έχουν προκαλέσει διαφωνίες ανάμεσα στις δύο χώρες». « Εμείς υποστηρίζουμε ότι τα ζητήματα δεν είναι άλυτα στη βάση του διεθνούς δικαίου. Με ικανοποίηση διαπίστωσα ότι συμφωνούμε με τον φίλο μου Κυριάκο σε αυτό το θέμα» σημείωσε χαρακτηριστικά ο Ερντογάν, εκφράζοντας την αισιοδοξία του « ότι από το 2023 και μετά θα σημειωθεί πρόοδος και στην επίλυση των αλληλένδετων προβλημάτων στο Αιγαίο». Από την πλευρά του ο Έλληνας πρωθυπουργός τόνισε ότι Αθήνα και Άγκυρα πρέπει να συνομιλούν με ειλικρίνεια και πως « δεν μπορούμε να αλλάξουμε τη γεωγραφία μπορούμε όμως να την κάνουμε σύμμαχο ». Υπενθύμισε δε στον Ερντογάν, σχολιάζοντας σχετική αναφορά του για “τουρκική μειονότητα στην Θράκη”, ότι «η Συνθήκη της Λωζάνης προβλέπει ρητά ότι η μειονότητα στη Θράκη είναι θρησκευτική, αποκλείοντας κάθε άλλη παρερμηνεία». Να σημειωθεί ότι δεν προέβη σε δημόσια δήλωση για την ηλεκτρική σύνδεση Κρήτης-Κύπρου (και μετέπειτα Ισραήλ) project για το οποίο αντιδρά και επί του πεδίου η Τουρκία. Μετά το τέλος των κοινών δηλώσεων, υπήρξε και η κοινή δήλωση, στην οποία Ελλάδα και Τουρκία αναφέρουν πως στόχος είναι η αύξηση του διμερούς εμπορικού όγκου στα 10 δισ. δολάρια, έως το τέλος της δεκαετίας και υπογράφηκαν συμφωνίες θετικής ατζέντας. Βεβαίως, με δεδομένη την τουρκική αναθεωρητική ατζέντα, τις προκλήσεις επί του πεδίου (βλ. Κάσος, δηλώσεις για αποστρατιωτικοποίηση νησιών) τις συνεχείς αναφορές για « τουρκική μειονότητα στην Δυτική Θράκη», η «προοπτική επίλυσης των διμερών προβλημάτων» , που ανέφεραν οι δύο ηγέτες χρειάζεται πολλά βήματα παραπάνω από ένα καλό επικοινωνιακό κλίμα, όπως δείχνει και η πρόσφατη ιστορία. Ελληνοτουρκικά: Η ιστορία των διερευνητικών επαφών Ο Ανδρέας Παπανδρέου συνήθιζε να λέει ότι κάθε συνομιλία με την Τουρκία πρέπει να αντιμετωπίζεται ως εν δυνάμει διαπραγμάτευση, στην οποία η Ελλάδα οφείλει να προσέχει, ώστε να μην οδηγηθεί σε εκχώρηση κυριαρχικών δικαιωμάτων . Ο γιος του, Γιώργος, ως υπουργός Εξωτερικών, είχε εγκαινίασε το 2002 τις γνωστές μας πλέον τις διερευνητικές επαφές. Μία διαδικασία διαλόγου που υπόκειντο σε πολύ συγκεκριμένους κανόνες. Η βασική εξ αυτών είναι ότι αν και θα έμπαιναν στο τραπέζι διάφορα ζητήματα, τίποτα δεν θα θεωρείτο δεδομένο, αν δεν υπήρχε οριστική και συνολική συμφωνία στα ελληνοτουρκικά. Εξ’ ου και ο όρος “διερευνητικές επαφές” (exploratory talks). Επίσημα ο στόχος ήταν, η κάθε πλευρά να διερευνήσει τις προθέσεις της άλλης. Αποφασίστηκε εξ' αρχής οι συνομιλίες να παραμείνουν μυστικές. Η Ελλάδα τήρησε την συμφωνία και τα πρακτικά όλων των γύρων παρέμειναν απόρρητα. Ενημερώνονταν μονάχα ο υπουργός Εξωτερικών και ο πρωθυπουργός . Αρχικά, και οι Τούρκοι προστάτευσαν το περιεχόμενο. Χαρακτηριστικότερο παράδειγμα είναι ότι, το 2004 Τούρκοι διπλωμάτες αρνήθηκαν να ενημερώσουν τις ΗΠΑ για το ακριβές περιεχόμενο των συνομιλιών. Όσον αφορά τον ρυθμό των διερευνητικών, κάθε κυβέρνηση ακολουθούσε τον δικό της . Επί κυβέρνησης Σημίτη με υπουργό Εξωτερικών τον Γιώργο Παπανδρέου, πραγματοποιήθηκαν οι περισσότερες συναντήσεις. Επί κυβέρνησης Καραμανλή οι λιγότερες. Για την ακρίβεια, κατά τη διάρκεια της θητείας του Σημίτη έλαβαν χώρα 23 συναντήσεις σε 24 μήνες. Αντιθέτως, επί της θητείας Καραμανλή έγιναν 18 συναντήσεις σε 66 μήνες. Όταν σχημάτισε κυβέρνηση ο Γιώργος Παπανδρέου το 2009 πραγματοποιήθηκαν 10 γύροι σε 26 μήνες, παρά το γεγονός ότι εκείνη την περίοδο, η Ελλάδα είχε άλλες προτεραιότητες από τα ελληνοτουρκικά, αφού βυθιζόταν στην οικονομική κρίση και στα μνημόνια. Μεσολάβησε ένα κενό 16 μηνών μέχρι να πραγματοποιηθεί ο 53ος γύρος επί πρωθυπουργίας Αντώνη Σαμαρά. Μετά από αυτό, οι αντιπροσωπείες συναντιόντουσαν κάθε έξι μήνες. Αυτός ο ρυθμός συνεχίστηκε και στην περίοδο της διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ. Υπό την σκιά του Ελσίνκι   Η πρώτη περίοδος των διερευνητικών επαφών πραγματοποιήθηκε υπό την σκιά της στρατηγικής του Ελσίνκι, που υιοθέτησε και η ΕΕ στη Σύνοδο Κορυφής τον Δεκέμβριο 1999. Υπενθυμίζουμε ότι εκείνη η απόφαση προέβλεπε ελληνοτουρκικές διαπραγματεύσεις για ένα ορισμένο χρονικό διάστημα και εάν αυτές δεν κατέληγαν σε συμφωνία, οι διαφορές θα παρεπέμπονταν στη Χάγη. Το όπλο της ΕΕ ήταν η επιδίωξη της Τουρκίας να εισέλθει σε ενταξιακή πορεία. Στην πρώτη φάση των διερευνητικών είναι χρήσιμο να αναφέρουμε ότι η τουρκική πλευρά δεν είχε ακόμα θέσει ευθέως ζήτημα “γκρίζων ζωνών”, αν και μιλούσε για “παρεμπίπτοντα ζητήματα”. Ούτε είχε θέσει ζήτημα αποστρατικοποίησης των νησιών, αν και είχε ξεκαθαρίσει ότι η ατζέντα θα ήταν ανοικτή, άρα μπορούσε να τα θέσει όποτε το έκρινε σκόπιμο. Εκείνη την περίοδο στο κέντρο των διερευνητικών, ήταν το εύρος των ελληνικών χωρικών υδάτων και ο τρόπος οριοθέτησης της υφαλοκρηπίδας. Ο πρώτος γύρος πραγματοποιήθηκε τον Φεβρουάριο του 2002. Η ελληνική αντιπροσωπεία είχε επικεφαλής τον πρέσβη Αναστάσιο Σκοπελίτη , ενώ επικεφαλής της τουρκικής ήταν ο πρέσβης Ουγούρ Ζιγιάλ , μόνιμος υφυπουργός Εξωτερικών, με νομικό σύμβουλο τον Ντενίζ Μπολούκμπασι. Στα τέλη του 2003, είχε φανεί ότι οι δύο πλευρές είχαν συγκλίνει. Μετά από 18 γύρους, συζητούνταν διάφορα σενάρια μερικής επέκτασης των χωρικών υδάτων μεταξύ οκτώ και 10 ναυτικών μιλίων για το Αιγαίο, ενώ οι ηπειρωτικές ακτές θα είχαν 12 ναυτικά μίλια. Αναλόγως θα προσαρμοζόταν ο εθνικός εναέριος χώρος. Ο Τούρκος διπλωμάτης Μπουλούκμπασι, που συμμετείχε στις διερευνητικές επαφές από το 2002 μέχρι το 2007, ισχυρίστηκε στο βιβλίο του ότι η κυβέρνηση Σημίτη, την περίοδο 2002-2003, είχε δεχτεί να μπει στο τραπέζι η τουρκική αξίωση να δεσμευτεί η Ελλάδα ότι, σε ορισμένες περιοχές του Αιγαίου δεν θα ασκήσει το δικαίωμά της για επέκταση των χωρικών της υδάτων στα 12 ναυτικά μίλια. Σύσκεψη για Χάγη Αποδοχή του συγκεκριμένου πλαισίου διευθέτησης αποφασίστηκε σε μυστική σύσκεψη που έγινε στο Μέγαρο Μαξίμου για τα ελληνοτουρκικά, τον Δεκέμβριο του 2003 . Συμμετείχαν ο Κώστας Σημίτης, ο Γιώργος Παπανδρέου, ο γενικός γραμματέας του υπουργείου Εξωτερικών Χάρης Παμπούκης, ο διευθυντής του πρωθυπουργικού γραφείου Νίκος Θέμελης, ο υφυπουργός Εξωτερικών Χρήστος Ροζάκης και οι πρέσβεις Σωτηρόπουλος και Σκοπελίτης. Στη σύσκεψη εκείνη έγινε αποτίμηση της πορείας των διερευνητικών επαφών μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας. Εκτιμήθηκε ότι υπήρχε σοβαρή και ουσιαστική προσέγγιση μεταξύ των δύο πλευρών, για την υπογραφή συνυποσχετικού για προσφυγή στη Χάγη σχετικά με την οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας. Έτσι αποφασίστηκε ότι η Ελλάδα μπορεί να συζητήσει με το τουρκικό αίτημα για επιλεκτική επέκταση των χωρικών της υδάτων στο Αιγαίο, αλλού έξι μίλια, αλλού οκτώ, αλλού 10 και αλλού 12 μίλια. Στην Αθήνα είχαν υιοθετήσει την ερμηνεία, ότι η επέκταση των χωρικών υδάτων, έπρεπε να προηγηθεί της οριοθέτησης για να μη ακυρωθεί το δικαίωμα. Υπάρχουν διάφορες ερμηνείες για τον λόγο που τελικά η υπόθεση δεν προχώρησε. Κάποιοι ισχυρίζονται ότι η κυβέρνηση Σημίτη δεν θέλησε να πάρει το κόστος να φέρει νομοσχέδιο στη Βουλή για διαφοροποιημένη επέκταση των χωρικών υδάτων. Κάποιοι άλλοι, όμως, υποστηρίζουν ότι τότε ήταν που η τουρκική πλευρά ζήτησε να παραπεμφθούν στη Χάγη και τα “παρεμπίπτοντα ζητήματα”, δηλαδή οι “γκρίζες ζώνες”. Αλλαγή πλεύσης στα ελληνοτουρκικά Η εκλογική νίκη του Κώστα Καραμανλή επέφερε σημαντικές αλλαγές και στις διερευνητικές επαφές για τα ελληνοτουρκικά. Ο υπουργός Εξωτερικών Πέτρος Μολυβιάτης διαφωνούσε με τη συμφωνία Ελσίνκι , επειδή μιλούσε για “συνοριακές διαφορές “  Ελλάδας-Τουρκίας . Εκτιμούσαν, επίσης, ότι οι απαιτήσεις της Άγκυρας δεν θα απονευρώνονταν, όπως πίστευε ο Σημίτης. Έτσι, η διαδικασία με στόχο την παραπομπή στο Διεθνές Δικαστήριο ουσιαστικά πάγωσε. Η καραμανλική εξωτερική πολιτική ώθησε τις διερευνητικές επαφές στο να μεταλλαγούν σε ένα δίαυλο επικοινωνίας, που περιοριζόταν στο να διατηρεί χαμηλά τη “θερμοκρασία” στα ελληνοτουρκικά . Αυτό βόλευε εκείνη την περίοδο και τον Ερντογάν, αφού προτεραιότητά του ήταν να αντιμετωπίσει την ωμή υπονόμευση που δεχόταν από το κεμαλικό κατεστημένο και βαθύ κράτος. Όταν η Ντόρα Μπακογιάννη αντικατέστησε τον Μολυβιάτη ως επικεφαλής της ελληνικής διπλωματίας, οι διερευνητικές επανήλθαν στο πλαίσιο που ήταν επί κυβέρνησης Σημίτη . Τα πράγματα δεν άργησαν, όμως, να ατονήσουν. Μετά τον 42ο κύκλο τον Ιούλιο 2009, ο 43ος έγινε τον Μάιο του 2010 και μετά με μια επιτάχυνση έγιναν άλλοι πέντε γύροι μέχρι το τέλος της χρονιάς. Το 2010 της ελληνικής αντιπροσωπείας είχε ηγηθεί ο πρέσβης Παύλος Αποστολίδης , ο οποίος θα ηγηθεί της ελληνικής αντιπροσωπείας και στον επικείμενο γύρο. Τα ηνία της χώρας είχε από το 2009 αναλάβει ο Γιώργος Παπανδρέου. Τότε είχε προταθεί η επέκταση των χωρικών υδάτων στα 12 μίλια για την ηπειρωτική χώρα και η παραμονή στα έξι μίλια στα νησιά, σε συνδυασμό με την παραπομπή της οριοθέτησης της υφαλοκρηπίδας στη Χάγη . Είναι κοινό μυστικό ότι στο αρχείο του υπουργείου Εξωτερικών βρέθηκαν και σχετικοί χάρτες. Η προσφυγή στην Χάγη Από τη δεκαετία του 1970, η Ελλάδα προτείνει η διαφορά με την Τουρκία για την οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας-ΑΟΖ να παραπεμφθεί στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης . Η Ελλάδα έχει αναγνωρίσει τη δικαιοδοσία του, ενώ η Τουρκία όχι . Γι’ αυτό για την παραπομπή απαιτείται η συνυπογραφή συνυποσχετικού . Η Άγκυρα θεωρητικά δεν αρνείται την παραπομπή ως μέθοδο επίλυσης. Όμως, ζητάει πρώτα να υπάρξει διμερής διαπραγμάτευση και κυρίως ζητάει το συνυποσχετικό να υπαγορεύει στο Διεθνές Δικαστήριο να οριοθετήσει με βάση τις τουρκικές θέσεις . Συγκεκριμένα η “αρχή της ευθυδικίας” επιτρέπει σε δύο γειτνιάζοντα παράκτια κράτη να οριοθετήσουν την υφαλοκρηπίδα-ΑΟΖ τους κατά τρόπο που αμφότερα θεωρούν πιο δίκαιο από την “αρχή της μέσης γραμμής”, λόγω ειδικών συνθηκών που επικρατούν στη συγκεκριμένη θαλάσσια περιοχή. Η Άγκυρα έχει “πιαστεί” από αυτή τη δυνατότητα για να αμφισβητήσει τα ελληνικά κυριαρχικά δικαιώματα, ισχυριζόμενη ότι τα νησιά δεν έχουν υφαλοκρηπίδα . Δεν ισχυρίζεται ότι τα μικρά νησιά, λόγω μεγέθους, πρέπει να έχουν λιγότερη επήρεια, δηλαδή λιγότερη υφαλοκρηπίδα-ΑΟΖ. Ισχυρίζεται ότι δεν πρέπει να έχουν καθόλου, ακόμα και η Κρήτη! Σ’ αυτόν τον εκτός διεθνούς δικαίου ισχυρισμό στηρίχτηκε το μνημόνιο Άγκυρας-Τρίπολης, εξ ου και χαρακτηρίζεται παράνομο ( για το οποίο επίσης δεν έγινε αναφορά στην συνάντηση των δύο ηγετών ). Τέλος, να σημειωθεί ότι η Ελλάδα έχει εθνικό εναέριο χώρο πλάτους 10 μιλιών , τον οποίο επίσης αμφισβητεί η Τουρκία και τον παραβιάζει συστηματικά. Είναι αληθές ότι κατά κανόνα το εύρος των χωρικών υδάτων ταυτίζεται με το εύρος του εθνικού εναερίου χώρου, αλλά η ελληνική ιδιαιτερότητα ισχύει από το 1931 και μόνο το 1974 η Τουρκία θυμήθηκε να το αμφισβητήσει. Άλλα ζητήματα που έχουν κατά καιρούς εγερθεί και που συνδέονται με τις παραπάνω αναλυθείσες έννοιες είναι το F.I.R. (ο χώρος ευθύνης για τη ρύθμιση της εναέριας κυκλοφορίας των πολιτικών αεροπλάνων), καθώς και ο θαλάσσιος χώρος ευθύνης για έρευνα και διάσωση. Για αμφότερα, τα κατοχυρωμένα ελληνικά διοικητικά δικαιώματα έχουν αμφισβητηθεί από την Τουρκία. Τα τελευταία χρόνια, λόγω και των ενδείξεων για ύπαρξη κοιτασμάτων φυσικού αερίου, αλλά και για γεωπολιτικούς λόγους, η Άγκυρα έχει επεκτείνει τις διεκδικήσεις της και στον θαλάσσιο χώρο της Ανατολικής Μεσογείου. Για την ακρίβεια, εκεί έχει στρέψει και εκεί την προσοχή της… Διερευνητικές και ΑΟΖ Η οικονομική κρίση και τα μνημόνια δεν άφησαν περιθώρια για να προχωρήσει η σχετική διαδικασία. Όταν τον Ιούνιο 2013 ανέλαβε καθήκοντα αντιπροέδρου και υπουργού Εξωτερικών ο Βαγγέλης Βενιζέλος , έδωσε γραπτές οδηγίες να στραφούν οι διερευνητικές επαφές από τα χωρικά ύδατα στην οριοθέτηση των θαλασσίων ζωνών . Οι οδηγίες του προς τον πρέσβη Αποστολίδη ήταν, να ζητήσει η Ελλάδα, οι επαφές να έχουν ως αντικείμενο την οριοθέτηση όχι μόνο της υφαλοκρηπίδας, αλλά και της ΑΟΖ, όχι μόνο στο Αιγαίο, αλλά και στην Ανατολική Μεσόγειο. Τέθηκε συνεπώς για πρώτη φορά ζήτημα ΑΟΖ και Ανατολικής Μεσογείου . Δόθηκε επίσης εντολή να συζητηθεί ο κανόνας του Διεθνούς Δικαίου που θα λειτουργούσε ως κανόνας αναφοράς. Η τουρκική πλευρά δέχθηκε την ατζέντα, θέτοντας ως όρο η συζήτηση για το Αιγαίο, να προηγηθεί της συζήτησης για την Ανατολική Μεσόγειο. Τα πράγματα, όμως, δεν προχώρησαν ουσιαστικά. Επί ΣΥΡΙΖΑ, ο Κοτζιάς επιθυμούσε να επεκτείνει τα χωρικά ύδατα στα 12 μίλια σε Ιόνιο, αλλά δεν απέκλειε χωρικά ύδατα 10 μιλίων στα νησιά, με ταυτόχρονη κατοχύρωση του εναέριου χώρου στα 10 μίλια . Ήταν υπό συζήτηση και η καθιέρωση δύο θαλάσσιων διαδρομών για ελεύθερη διέλευση με σκοπό τη διευκόλυνση της διεθνούς ναυσιπλοΐας. Οι διερευνητικές διακόπηκαν μετά από πρωτοβουλία της Άγκυρας, το 2016. Είχε προηγηθεί η παραίτηση του Νταβούτογλου από την πρωθυπουργία, το πραξικόπημα του Ιουλίου και η μετάθεση του πρέσβη Σινιρλίογλου στον ΟΗΕ. Η Αθήνα εξάλλου δεν δεχόταν τους χάρτες που είχε παρουσιάσει η τουρκική αντιπροσωπεία, βάσει των οποίων χανόταν το κυριαρχικό δικαίωμα της Ελλάδος να επεκτείνει βάσει του Δικαίου της Θαλάσσης στα 12 μίλια . Ενδιαφέρον παρουσιάζει, ότι ενώ η προσέγγιση άλλαζε, η θεματική έμεινε ίδια στο διάστημα 2002-2013. Επέκταση των ελληνικών χωρικών υδάτων, εναέριος χώρος, οριοθέτηση υφαλοκρηπίδας-ΑΟΖ, κήρυξη νέων θαλασσίων ζωνών κλπ. Αξίζει επίσης να αναφερθεί και η νομική προετοιμασία της χώρας σε όλη την διάρκεια του μυθιστορήματος της ελληνοτουρκικής διαπραγμάτευσης από την έναρξη των διερευνητικών. Είχε στη διάθεσή της γνωμοδοτήσεις από κορυφαίους καθηγητές του Διεθνούς Δικαίου, όπως ο Πρόσπερ Βέιλ και Τόμας Φρανκ . Οι καθηγητές Ροζάκης και Αργύρης Φατούρος είχαν κάνει την προετοιμασία. Την δε προσέγγιση διεθνολόγων και κορυφαίων νομικών είχε κάνει ο Παμπούκης. Όλα αυτά την πρώτη περίοδο…

Το Κτήνος πριν πέσει με πάταγο, φροντίζει να κλείσει τις ...τρύπες που μένουν σε εκκρεμότητα εδώ και καιρό, ικανοποιώντας στο ακέραιο τα συμφέροντα που τον στηρίζουν Φίλοι Αγαπημένοι! Όταν λέμε “Σύμπλεγμα του Καστελόριζου” εννοούμε τα τρία νησιά : Το Καστελόριζο(ή Μεγίστη), τη Ρω και τη ΣΤΡΟΓΓΥΛΗ. Η ΑΟΖ του Συμπλέγματος του Καστελόριζου συναντάει την ΑΟΖ της Κύπρου, χάρις στη νήσο ΣΤΡΟΓΓΥΛΗ! Η οποία νήσος ΣΤΡΟΓΓΥΛΗ, ( όπως και όλα τα νησιά της Υφηλίου είτε μικρά είτε μεγάλα ), έχουν ΠΛΗΡΗ δικαιώματα (ΠΛΗΡΗ επήρεια) σε ΑΟΖ, σύμφωνα με το άρθρο 121 παράγραφος 2 της Συνθήκης (του 1982) για το Δίκαιο της Θάλασσας!. Η νήσος ΣΤΡΟΓΓΥΛΗ λοιπόν, έχοντας ΠΛΗΡΗ επήρεια (100%) σε ΑΟΖ ( που της δίνει το άρθρο 121 παράγραφος 2 της Συνθήκης για το Δίκαιο της Θάλασσας ), παρέχει τη δυνατότητα στην ΑΟΖ του Συμπλέγματος του Καστελόριζου , να έρχεται σε επαφή με την ΑΟΖ της Κύπρου! Οπότε η Ελλάδα και η Κύπρος είτε στο παρελθόν είτε στο παρόν είτε στο μέλλον, μπορούσαν ή μπορούν ή θα μπορέσουν, να οριοθετήσουν τις ΑΟΖ τους! Εάν όμως το εν λόγω άρθρο 121 παράγραφος 2 χώριζε τα νησιά σε δυο κατηγορίες : ΜΕΓΑΛΑ νησιά από (τόση) επιφάνεια και πάνω, έχουν ΠΛΗΡΗ επήρεια σε ΑΟΖ και ΜΙΚΡΑ νησιά από (τόση) επιφάνεια και κάτω, έχουν ΜΕΙΩΜΕΝΗ επήρεια σε ΑΟΖ Τότε, η νήσος ΣΤΡΟΓΓΥΛΗ (ως ΜΙΚΡΟ νησί) θα είχε ΜΕΙΩΜΕΝΗ επήρεια σε ΑΟΖ! Με τη νήσο ΣΤΡΟΓΓΥΛΗ να έχει ΜΕΙΩΜΕΝΗ επήρεια σε ΑΟΖ, γεωγραφικά , η ΑΟΖ του Συμπλέγματος του Καστελόριζου ΔΕΝ έρχεται σε επαφή με την ΑΟΖ της Κύπρου , οπότε Ελλάδα και Κύπρος ΔΕΝ θα μπορούσαν να οριοθετήσουν τις ΑΟΖ του ς και ανάμεσα, της ΑΟΖ του Καστελόριζου και της ΑΟΖ της Κύπρου, θα παρεμβάλλονταν η ΑΟΖ της Τουρκίας! Ευτυχώς όμως που ο νομοθέτης του άρθρου 121 παράγραφος 2, σκέφθηκε σοφά και είπε : όλα τα νησιά (μικρά ή μεγάλα) έχουν ΠΛΗΡΗ δικαιώματα (ΠΛΗΡΗ επήρεια 100%) σε ΑΟΖ!. Δυστυχώς όμως κάποιος άλλος - αυτός είναι ο κος Μητσοτάκης - το εν λόγω άρθρο 121 παρ. 2 το έγραψε στα παλαιά του υποδήματα και κατάστρωσε το εξής πανούργο σχέδιο : Σκέφθηκε και είπε : “Θα οριοθετήσω (επισήμως) ΑΟΖ, με δύο γειτονικές χώρες και σε κάποια νησιά μου , θα αποδεχθώ ότι έχουν ΜΕΙΩΜΕΝΗ επήρεια σε ΑΟΖ ( πόσοι Έλληνες θα το καταλάβουν; Και πόσοι ξέρουν το άρθρο 121 παρ 2; ) και αφού πέσουν υπογραφές στις δυο οριοθετήσεις θα επικοινωνήσω με το φίλο μου Ταγίπ Ερντογάν και θα του πω: " Τα κανόνισα όλα! Τα Διαπόντια Ελληνικά νησιά μας (βορειοδυτικά της Κέρκυρας) ΔΕΧΘΗΚΑ να έχουν ΜΕΙΩΜΕΝΗ επήρεια! Έπεσαν οι υπογραφές! Και το ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟ νησί μας η ΚΡΗΤΗ, ΔΕΧΘΗΚΑ να έχει ΜΕΙΩΜΕΝΗ επήρεια! Και εδώ έπεσαν υπογραφές!. Δεν μας μένει, παρά να κάνουμε ότι ΔΕΝ τα βρίσκομε στις οριοθετήσεις των θαλασσίων ΑΟΖ, οπότε φτιάχνουμε ένα συνυποσχετικό και πάμε στη Χάγη! Εκεί τα επιχειρήματα της Ελλάδας θα είναι αδύναμα! Γιατί, πως η ΕΛΛΑΔΑ να ισχυριστεί ότι η μικρή νήσος η ΣΤΡΟΓΓΥΛΗ έχει ΠΛΗΡΗ επήρεια σε ΑΟΖ, όταν με την υπογραφή, του Υπουργού της, επί των Εξωτερικών έχει ΑΠΟΔΕΧΘΕΙ ότι το ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟ νησί της, η ΚΡΗΤΗ έχει ΜΕΙΩΜΕΝΗ επήρεια σε ΑΟΖ; Έτσι, Φίλε μου, Ταγίπ - θα πει ο κος Μητσοτάκης - εκεί στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης, η πλάστιγγα της Δικαιοσύνης θα γείρει προς το μέρος σου , εσύ θα ΠΑΡΕΙΣ την ΑΟΖ του Καστελόριζου και ΕΓΩ Ταγίπ, θα νίψω τα χέρια μου και θα πω προς τους Έλληνες : "Διαφωνήσαμε με τον Προέδρο Ερντογάν στην οριοθέτηση των Θαλασσίων ΑΟΖ, ακολουθήσαμε το δρόμο του Διεθνούς Δικαίου και πήγαμε στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης! Και το Δικαστήριο έδωσε αυτήν την ετυμηγορία! Την οποία και αποδέχομαι!. Σεβόμενος την απόφαση του Διεθνούς Δικαστηρίου! Και οι περισσότεροι Έλληνες, Φίλε μου Ταγιπ, θα με πιστέψουν!" Και πράγματι, Φίλοι μου Αγαπημένοι! Πόσοι Έλληνες γνωρίζουν ότι : Στις 9-6-2020 στην οριοθέτηση ΑΟΖ μεταξύ Ελλάδας και Ιταλίας, η Κυβέρνηση Μητσοτάκη δια του τότε Υπουργού Εξωτερικών κου Δένδια, ΔΕΧΘΗΚΕ ότι, τα Διαπόντια Ελληνικά Νησιά, που βρίσκονται βορειοδυτικά της Κέρκυρας έχουν ΜΕΙΩΜΕΝΗ επήρεια σε ΑΟΖ; Ελάχιστοι Φίλοι μου! Επίσης, Φίλοι μου Αγαπημένοι!. Πόσοι Έλληνες γνωρίζουν ότι : Στις 6-8-2020 στην οριοθέτηση ΑΟΖ μεταξύ Ελλάδας και Αιγύπτου, η Κυβέρνηση Μητσοτάκη δια του τότε Υπουργού Εξωτερικών κου Δένδια, ΔΕΧΘΗΚΕ ότι το ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟ νησί μας η ΚΡΗΤΗ, έχει ΜΕΙΩΜΕΝΗ επήρεια σε ΑΟΖ ; Ελάχιστοι Φίλοι μου! Τέλος, Φίλοι μου Αγαπημένοι! Πόσοι από τους Πολιτικούς Αρχηγούς, των κομμάτων που είναι μέσα στο Ελληνικό Κοινοβούλιο, γνωρίζουν ότι : Ο Πρωθυπουργός κος Μητσοτάκης, διέπραξε τις δυο παραπάνω Εθνικές μειοδοσίες, κατόπιν δόλου, ώστε για τη Νήσο ΣΤΡΟΓΓΥΛΗ εάν πάμε στη Χάγη, το Διεθνές Δικαστήριο να αποφανθεί ότι έχει ΜΕΙΩΜΕΝΗ επήρεια σε ΑΟΖ, κατά συνέπεια η ΑΟΖ του Καστελόριζου να μη συναντάει την ΑΟΖ της Κύπρου και έτσι να χαθεί η Ελληνοκυπριακή ΑΟΖ του Ελληνισμού, που είναι η Μεγαλύτερη ΑΟΖ της Μεσογείου ; ΟΥΔΕΙΣ Φίλοι μου! Γιατί και ένας από τους Πολιτικούς Αρχηγούς, εάν το γνώριζε θα το βροντοφώναζε! Για ίδιο τουλάχιστον, πολιτικό όφελος! triklopodia