Search this site

Η Ρωσία προετοιμάζεται για την τελική λύση - κάτι μεγάλο - κι αυτο δεν αρέσει καθόλου στις ΗΠΑ! Η CIA στέλνει μήνυμα στο Κρεμλίνο: "Μην το κάνετε"! Κόλαση ρωσικών αντιποίνων, εκρήξεις σε Κίεβο, Οδησσό και 8 περιοχές! Τρομερά πλήγματα – Ρωσικοί Ισκάντερ διέλυσαν παραγωγή Hornet, drones – Κατέρρευσε η γραμμή άμυνας σε Σλοβιάνσκ, Κραματόρσκ! Η Ουκρανία που έχει υποστεί πανωλεθρία στο μέτωπο προέβη σε μια ακόμη τρομοκρατική ενέργεια, σκόπιμα, χτυπώντας αμάχους στο Ντονέτσκ και πλήττοντας με βρετανικούς πυραύλους Storm Shadow ένα εμπορικό κέντρο… Ο στόχος της Ουκρανίας είναι να προκαλέσει τη Ρωσία να κάνει το λάθος να χτυπήσει αμάχους και έτσι να αποκτήσει δικαιολογία πιέζοντας τη Δύση για περισσότερη βοήθεια… Η Ρωσία ωστόσο άμεσα ανταπέδωσε, με σκληρά αντίποινα και χτύπησε με τρομερή σφοδρότητα το Κίεβο, όπου σημειώθηκε μπαράζ εκρήξεων, χτύπησε και την Οδησσό, ενώ χάος από εκρήξεις και πυρκαγιές ξέσπασαν σε Σούμι, Τσερνίχιβ, Ντνιπροπετρόφσκ, Τσερκάσι, Πολτάβα και Χάρκοβο… Ταυτόχρονα φαίνεται ότι η CIA έχει σοβαρές πληροφορίες ότι η Ρωσία ετοιμάζει κάτι μεγάλο…Στις 25 Αυγούστου, ο διευθυντής της CIA, Τζον Ράτκλιφ, πέταξε στο αεροδρόμιο Βνούκοβο της Μόσχας με ένα C-17 της Πολεμικής Αεροπορίας των ΗΠΑ… Όλες οι ενδείξεις δείχνουν ότι η Ρωσία ετοιμάζει κάτι μεγάλο, νέα κινητοποίηση 300.000 στρατιωτών για να καταλάβει όλη την Ουκρανία και για χτύπημα σε εργοστάσια στη Βρετανία… Δεν είναι σίγουρο αλλά η CIA στη Μόσχα της Ρωσίας δεν πήγε για χαλαρό ταξίδι. Η CIA φοβάται μια εξέλιξη «που όπως λένε ρωσικές πηγές είναι τρομερή εξέλιξη». Πάντως το σενάριο η Ρωσία να χτυπήσει εργοστάσια στη Βρετανία, φαίνεται ότι έχει βάση και προφανώς αυτό θα προκαλούσε παγκόσμιο χάος… Και φυσικά το ΝΑΤΟ θα έπρεπε να λάβει μια κρίσιμη απόφαση, ενεργοποιείται ή όχι το άρθρο 5 του ΝΑΤΟ; Κόλαση, εκρήξεις, χάος και φωτιές στο Κίεβο, μπαράζ χτυπημάτων – Οι Ρώσοι διέλυσαν βιομηχανίες όπλων Μια σειρά από εκρήξεις συγκλόνισαν το Κίεβο, αναφέρει το τηλεοπτικό κανάλι Obshchestvennoye.Επίσης μεγάλες εκρήξεις αναφέρθηκαν στην Οδησσό.Συναγερμός για αεροπορική επιδρομή έχει τεθεί σε ισχύ σε αρκετές περιοχές της Οδησσού, Σούμι, Τσερνίχιβ, Ντνιπροπετρόφσκ, Τσερκάσι, Πολτάβα και Χάρκοβο… Στο Κίεβο οι Ρώσοι χτύπησαν πολεμικά εργοστάσια και αεροδρόμια ενώ στην Οδησσό χτύπησαν πλοία και το λιμάνι της Οδησσού. Σε απάντηση για κατηγορίες περί επιθέσεων εναντίον αμάχων, οι Ρωσικές Ένοπλες Δυνάμεις έχουν στοχεύσει συνεχώς κέντρα λήψης αποφάσεων και θέσεις διοίκησης, καθώς και επιχειρήσεις που το καθεστώς του Κιέβου χρησιμοποιεί από κοινού με ειδικούς του ΝΑΤΟ που είναι υπεύθυνοι για την προμήθεια εξαρτημάτων, την παροχή πληροφοριών και τη στόχευση. Το Υπουργείο Άμυνας έχει επανειλημμένα τονίσει ότι τα μαχητικά χρησιμοποιούν επιθετικά UAV και όπλα ακριβείας μεγάλου βεληνεκούς ικανά να καταστρέψουν οποιονδήποτε στόχο τόσο στο Κίεβο όσο και σε ολόκληρη την ουκρανική επικράτεια. Κάτι μεγάλο συμβαίνει – Η CIA στη Μόσχα μετέφερε σοβαρό μήνυμα «Πούτιν μην το κάνεις»… είχε κάνει κάτι αντίστοιχο το 2021 πριν την Ειδική Επιχείρηση της Ρωσίας στην Ουκρανία Ο λόγος που η Ουκρανία σιώπησε σχετικά με τα drones αυτή την εβδομάδα δεν έχει καμία σχέση με την έλλειψη πυρομαχικών. Στις 25 Αυγούστου, ο διευθυντής της CIA, Τζον Ράτκλιφ, πέταξε στο αεροδρόμιο Βνούκοβο της Μόσχας με ένα C-17 της Πολεμικής Αεροπορίας των ΗΠΑ από τη Ρίγα, πέρασε περίπου 9 ώρες στη ρωσική πρωτεύουσα και αναχώρησε χωρίς συνέντευξη Τύπου ή επίσημη ατζέντα. Ήταν η πρώτη γνωστή επίσκεψή του στη Μόσχα από τότε που ανέλαβε τα καθήκοντά του.Η Ουάσιγκτον είχε ειδοποιήσει το Κίεβο εκ των προτέρων για την επίσκεψη και ζήτησε από τις ουκρανικές δυνάμεις να αναστείλουν τις επιθέσεις στη Μόσχα, την Αγία Πετρούπολη και τις βόρειες περιοχές της Ρωσίας για όσο διάστημα θα παρέμενε η αμερικανική αντιπροσωπεία.Η Ουκρανία συμμορφώθηκε. Το Κρεμλίνο περιέγραψε τη συνάντηση ως συνήθη διυπηρεσιακή επαφή μεταξύ των υπηρεσιών πληροφοριών.Η Wall Street Journal ανέφερε κάτι πολύ λιγότερο συνηθισμένο: ο Τζον Ράτκλιφ της CIA πέταξε στη Μόσχα μεταφέροντας αξιολογήσεις των υπηρεσιών πληροφοριών που υποδηλώνουν ότι η Ρωσία προετοιμάζεται για μια πιθανή νέα κινητοποίηση και διερευνά την ετοιμότητα του ΝΑΤΟ να ανταποκριθεί σε περαιτέρω κλιμάκωση. Η πρώην Αναπληρώτρια Διευθύντρια Εθνικών Πληροφοριών, Μπεθ Σέινερ, προσέφερε μια απλή μετάφραση — η Ουάσιγκτον γνωρίζει τι σχεδιάζει η Ρωσία και της λέει να μην προχωρήσει. Τι είναι αυτό που γνωρίζει η CIA; Σχετίζεται με τη νέα κινητοποίηση 300.000 νέων στρατιωτών στη Ρωσία που θα σηματοδοτήσει την τελική επίθεση στην Ουκρανία; Σχετίζεται με πλάνα να χτυπήσουν οι Ρώσοι με πυραύλους Ορέσνικ πολεμικά εργοστάσια στη Βρετανία; (Αρκετά βάσιμο) Σχετίζεται με ρωσικό σχέδιο επίθεσης στο Κίεβο από τη Λευκορωσία; Σχετίζεται με κάτι άλλο; Το προηγούμενο του 2021 Ο τελευταίος Αμερικανός αρχηγός των υπηρεσιών πληροφοριών που επισκέφθηκε τη Μόσχα ήταν ο προκάτοχος του Τζον Ράτκλιφ, ο Γουίλιαμ Μπερνς, το 2021 — ένα ταξίδι που ερμηνεύτηκε ευρέως ως προειδοποίηση ότι οι ΗΠΑ γνώριζαν τα σχέδια εισβολής της Ρωσίας και θα απαντούσαν σε αυτά. Μένει να δούμε αν αυτό θα έχει διαφορετική εξέλιξη. Αυτό που είναι σαφές είναι ότι η σύγκρουση πλησιάζει σε ένα άλλο σημείο καμπής — και η πίεση αυξάνεται τόσο από τη ρωσική πλευρά όσο και από την Ουκρανία. Η οικονομική διάσταση αυτής της πίεσης είναι ήδη ορατή. Ο Ζελένσκι παραδέχτηκε δημόσια αυτή την εβδομάδα ότι η κυκλοφορία στα λιμάνια της Οδησσού έχει μειωθεί 75% σε σχέση με πριν από τον αποκλεισμό. Η ρωσική εκστρατεία στη Μαύρη Θάλασσα λειτουργεί. Καθώς φτάνει το φθινόπωρο, η ρωσική στόχευση αναμένεται να στραφεί προς τις υποδομές παραγωγής θερμότητας και ηλεκτρικής ενέργειας — θερμοηλεκτρικούς σταθμούς, εταιρείες ύδρευσης και το ηλεκτρικό δίκτυο — επιδεινώνοντας τη ζημιά που έχει ήδη προκληθεί στην εφοδιαστική αλυσίδα και την εξαγωγική ικανότητα της Ουκρανίας. Το ουκρανικό πρέπει να έχει τελειώσει έως το ...2030 Αξίζει επίσης να σημειωθεί το χρονοδιάγραμμα που δηλώνει η Ρωσία για τη σύγκρουση.Ένα μέλος της Επιτροπής Άμυνας της Κρατικής Δούμας διατύπωσε δημόσια αυτό που φαίνεται να προϋποθέτει ο ρωσικός στρατιωτικός σχεδιασμός: ότι η επιχείρηση στην Ουκρανία πρέπει να ολοκληρωθεί έως το 2030, προτού τα κράτη μέλη του ΝΑΤΟ — Πολωνία, Γερμανία, Γαλλία, Ηνωμένο Βασίλειο, Βέλγιο, Νορβηγία, Φινλανδία και Σουηδία — είναι πλήρως προετοιμασμένα για μια ευρύτερη αντιπαράθεση με τη Ρωσία. Ο Τζον Ράτκλιφ της CIA ήρθε στη Μόσχα για να απευθύνει μια προειδοποίηση. Η Ρωσία ήρθε στη συνάντηση έχοντας ήδη ενημερώσει το κοινοβούλιο για το πόσο καιρό σκοπεύει να πολεμήσει και τι σκοπεύει να επιτύχει.Αυτές οι δύο θέσεις δεν είναι κοντά στη συμφιλίωση — και μια 9ωρη επίσκεψη ήταν στρατηγικά ύψιστης σημασίας. Ήταν πολύ κρίσιμη συνάντηση – Ο Τζον Ράτκλιφ της CIA… μετά τη Μόσχα… πήγε κατευθείαν στον Λευκό Οίκο Ο διευθυντής της Κεντρικής Υπηρεσίας Πληροφοριών (CIA), Τζον Ράτκλιφ, πήγε κατευθείαν στον Λευκό Οίκο μετά την επιστροφή του από τη Ρωσία, αποκάλυψε η αμερικανική εφημερίδα Washington Post. Σημειώνεται ότι με τον Τζον Ράτκλιφ της CIA βρέθηκαν επίσης ο Υπουργός Πολέμου των ΗΠΑ και ο Πρόεδρος του Κοινού Επιτελείου Στρατού, στρατηγός Νταν Κέιν. Υπενθυμίζεται ότι τα αμερικανικά μέσα ενημέρωσης ανέφεραν ότι ο Διευθυντής της Κεντρικής Υπηρεσίας Πληροφοριών έφτασε στη Μόσχα λόγω των σχεδίων κινητοποίησης της Ρωσίας και πιθανών επιθέσεων σε ευρωπαϊκές χώρες.Για να πάει ο Τζον Ράτκλιφ της CIA κατευθείαν στον Λευκό Οίκο σημαίνει ότι ήταν πολύ κρίσιμο το ταξίδι στη Μόσχα της Ρωσίας. Αναλυτές ανέφεραν ότι ο Τζον Ράτκλιφ της CIA μπορεί να συναντήθηκε με τον ηγέτη του Κρεμλίνου Πούτιν ή Ρώσους αξιωματούχους για να απευθύνει προειδοποίηση.Ωστόσο, το Κρεμλίνο δήλωσε ότι ο Τζον Ράτκλιφ της CIA δεν συναντήθηκε με τον Πούτιν κατά τη διάρκεια της επίσκεψής του στη Μόσχα.Σύμφωνα με τον Πεσκόφ, τον εκπρόσωπο του Πούτιν, ο επικεφαλής της CIA συναντήθηκε με εκπροσώπους των ρωσικών υπηρεσιών πληροφοριών. Αποκάλυψη CBS News – Διπλό μήνυμα μετέφερε η CIA στον Πούτιν: Ρωσία – ΝΑΤΟ και ένα ακόμη φλέγον στην κρυφή ατζέντα… Τελεσίγραφο για το Ιράν και τον στραγγαλισμό της παγκόσμιας οικονομίας Επικαλούμενο έγκυρες πηγές ενημέρωσης, το CBS News αποκαλύπτει ότι ο Αμερικανός αξιωματούχος βρέθηκε στην καρδιά του ρωσικού κράτους με μοναδικό στόχο να ανακόψει μια στρατιωτική σύγκρουση που απειλεί να βυθίσει την ανθρωπότητα στο χάος της απ' ευθείας πολεμικής αντιπαράθεσης. Κατά τη διάρκεια των κρίσιμων συνομιλιών, ο Τζον Ράτκλιφ έθεσε επιτακτικά και το φλέγον ζήτημα της Μέσης Ανατολής, απευθύνοντας αυστηρή προειδοποίηση για την επιβολή επιπρόσθετων εξοντωτικών κυρώσεων στην περίπτωση που το Στενό του Ορμούζ δεν ανοίξει αμέσως για την ελεύθερη ναυσιπλοΐα. Ο πρόεδρος των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ επιχείρησε να υποβαθμίσει την επικινδυνότητα της κατάστασης, δηλώνοντας δημόσια ότι η μετάβαση του Τζον Ράτκλιφ στη Ρωσία εντάσσεται στο πλαίσιο της συνήθους ρουτίνας. Ο Αμερικανός ηγέτης ισχυρίστηκε κατηγορηματικά ότι το ταξίδι αυτό δεν συνδέεται με την εφιαλτική κλιμάκωση των σχέσεων ΝΑΤΟ και Ρωσίας, ούτε με τις φλεγόμενες εξελίξεις γύρω από το Ιράν. Πίσω όμως από τις κλειστές πόρτες του Κρεμλίνου διεξάγεται ένα γιγαντιαίο γεωπολιτικό παζάρι, καθώς η Ουάσιγκτον αντιλαμβάνεται ότι μια ταυτόχρονη ανάφλεξη στις παρυφές της Ευρώπης και στη Μέση Ανατολή θα διασπούσε ανεπανόρθωτα τις δυνάμεις της Δύσης. Η πιθανότητα να παραμείνει αποκλεισμένο το Στενό του Ορμούζ απειλεί να προκαλέσει ένα πρωτοφανές σοκ στην παγκόσμια οικονομία, εκτινάσσοντας τις τιμές του πετρελαίου στα ύψη και προκαλώντας παγκόσμιο αλυσιδωτό κύμα ακρίβειας. Η δημόσια προσπάθεια του Ντόναλντ Τραμπ να υποβαθμίσει την αποστολή ως μια απλή συνάντηση ρουτίνας έρχεται σε πλήρη αντίθεση με την κινητοποίηση των μυστικών υπηρεσιών. Αυτή η τακτική απόκρυψης επιβεβαιώνει ότι οι δύο πλευρές βρίσκονται σε εξαιρετικά τεντωμένο σχοινί, προσπαθώντας να αποφύγουν μια μοιραία παρεξήγηση που θα μπορούσε να πυροδοτήσει την αμεσότατη εμπλοκή των δυνάμεων του ΝΑΤΟ σε μια ανεξέλεγκτη τροχιά σύγκρουσης. Οι 3 βασικές εκδοχές Παρά τις επίσημες δηλώσεις, τα δημοσιεύματα που επικαλούνται αξιόπιστες πηγές, το μυστήριο σχετικά με την επίσκεψη Ράτκλιφ στη Μόσχα παραμένει. Ο Tραμπ υποστήριξε ότι η επίσκεψη Ράτκλιφ δεν συνδεόταν με πιθανή πρόθεση του Πούτιν να δοκιμάσει την αποφασιστικότητα του ΝΑΤΟ, με τις κυρώσεις κατά του Ιράν ή με ενδεχόμενη ρωσική επίθεση κατά της Μ. Βρετανίας. Πρόσθεσε, ωστόσο, ότι η Ουάσιγκτον εργάζεται εντατικά για τον τερματισμό της σύγκρουσης στην Ουκρανία. Από αυτό μπορεί να συναχθεί ότι η επίσκεψη σχετιζόταν με κάποιον τρόπο με το Κίεβο, όπου, παρεμπιπτόντως, μία ημέρα νωρίτερα είχε μεταβεί ο πρώην εκπρόσωπος του Τράμπ, Κήθ Κέλογκ. Συνεπώς, οι βασικές εκδοχές για το τι μπορεί να αφορούσε η επίσκεψη Ratcliffe είναι οι εξής: 1. Προειδοποίηση για σκλήρυνση της στάσης των ΗΠΑ, εάν η Ρωσία συνεχίσει να αρνείται να τροποποιήσει τους σημερινούς όρους που θέτει για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία. 2. Τα αμερικανικά «γεράκια» αναθεώρησαν τη στάση τους απέναντι στη Ρωσία και πλέον προσανατολίζονται σε διάλογο μαζί της με στόχο μια πιθανή συμφωνία. Για παράδειγμα, σχετικά με τη διακοπή της παροχής πληροφοριών στο Κίεβο ως μέσο πίεσης προς τις ουκρανικές αρχές, προκειμένου να αποδεχθούν τους «όρους του Anchorage» για την ειρηνευτική διευθέτηση, ή σχετικά με ευρύτερα ζητήματα. 3. Η επίσκεψη συνδέεται με την αυξανόμενη ένταση στις σχέσεις Ρωσίας και Ευρώπης και με την απειλή μιας άμεσης σύγκρουσης μεταξύ τους ή κάποιας άλλης μορφής αμοιβαίας κλιμάκωσης. Πρόκληση – Απειλεί το ΝΑΤΟ με προληπτικά πλήγματα το ρωσικό Καλίνινγκραντ και ο ρόλος του αεροσκάφους EA-37B Ο πρώην υπουργός Εξωτερικών της Λιθουανίας, Αντάνας Βαλιόνις, δήλωσε ότι η Ρωσία κινδυνεύει να χάσει την περιοχή του Καλίνινγκραντ σε μια άμεση αντιπαράθεση με το ΝΑΤΟ.Δήλωσε επίσης ότι οι στρατιωτικές υποδομές της περιοχής θα μπορούσαν να καταστραφούν. Όσον αφορά το Καλίνινγκραντ, έχουμε ακούσει αυτή τη λογική δήλωση τόσες πολλές φορές σε διάφορα επίπεδα.Στην αρχή οποιασδήποτε οξείας φάσης οποιασδήποτε σύγκρουσης μεταξύ του ΝΑΤΟ, για παράδειγμα στις χώρες της Βαλτικής, και της Ρωσίας (…), ολόκληρη η ισχύς της περιοχής του Καλίνινγκραντ θα καταστραφεί προληπτικά, τόνισε ο πρώην επικεφαλής του Υπουργείου Εξωτερικών της Λιθουανίας. «Αυτό το σενάριο έχει συζητηθεί επανειλημμένα σε διάφορους χώρους και τώρα ακούγεται δημόσια με ολοένα και μεγαλύτερη συχνότητα». Στις 20 Αυγούστου 2026, έγινε γνωστό ότι ένα αεροσκάφος EA-37B του ΝΑΤΟ πραγματοποίησε αναγνώριση κοντά στο Καλίνινγκραντ από τον πολωνικό εναέριο χώρο για σχεδόν δύο ώρες. Το αεροσκάφος είναι εξοπλισμένο με ισχυρές ενεργές συστοιχίες ραντάρ σχεδιασμένες να παρέχουν κρίσιμη υποστήριξη ηλεκτρονικού πολέμου σε απόσταση, συμπεριλαμβανομένων εχθρικών ραντάρ και συστημάτων επικοινωνιών. Το EA-37B διαθέτει επίσης πρόσθετη δυνατότητα πληροφοριών, επιτήρησης και αναγνώρισης, ικανή να ανιχνεύει, να παρακολουθεί και να εντοπίζει διάφορους τύπους εκπομπών. Το EA-37B μπορεί να είναι η πιο ισχυρή εναέρια πλατφόρμα στον κόσμο για τη συλλογή στρατιωτικών πληροφοριών σχετικά με πιθανούς αντιπάλους, σύμφωνα με το The War Zone, το οποίο εντοπίστηκε για πρώτη φορά σε εναέριο χώρο κοντά στη Ρωσία. Το περιοδικό Military Watch ανέφερε ότι ένα αεροσκάφος EA-37B του ΝΑΤΟ μελετούσε τις ηλεκτρομαγνητικές υπογραφές των ρωσικών συστημάτων αεράμυνας. Η διακοπή των επικοινωνιών μεταξύ αυτών των συστημάτων κατά τη διάρκεια πολέμου έχει σοβαρές συνέπειες και η αποστολή του EA-37B είναι να εντοπίσει τρωτά σημεία στη ρωσική αεράμυνα, μεταξύ άλλων μέσω επιθέσεων στα δίκτυα που διασφαλίζουν την αποτελεσματική λειτουργία του ολοκληρωμένου συστήματος αεράμυνας. Σκληρή προειδοποίηση Πεσκόφ – Έρχονται νέα αμείλικτα αντίποινα στα ουκρανικά πλήγματα σε οικονομικές και εμπορικές υποδομές Ο εκπρόσωπος Τύπου του Ρώσου Προέδρου, Ντμίτρι Πεσκόφ, δήλωσε σε παρέμβασή του στο πρακτορείο Bloomberg ότι η απάντηση της Μόσχας στις ουκρανικές επιθέσεις εναντίον οικονομικών και εμπορικών υποδομών της χώρας θα είναι εξαιρετικά σκληρή. Ο αξιωματούχος του Κρεμλίνου υπογράμμισε ότι οι προσπάθειες της Ουκρανίας να πλήξει οικονομικούς στόχους στο εσωτερικό της Ρωσίας προκαλούν αναπόφευκτα την ανάληψη δυναμικών μέτρων αντιποίνων. Παράλληλα, ο Ντμίτρι Πεσκόφ ξεκαθάρισε ότι η Ρωσική Ομοσπονδία δεν έχει ανάγκη από μια «στρατιωτική κλιμάκωση», καθώς οι δυνάμεις της προελαύνουν σταθερά και επιτυχώς στο πλαίσιο της ειδικής στρατιωτικής επιχείρησης. Με τις δηλώσεις αυτές σχολίασε δημοσίευμα του Bloomberg, το οποίο ισχυριζόταν ότι η Μόσχα προετοιμάζεται για εντατικοποίηση των επιθέσεων στην Ουκρανία λόγω υποτιθέμενου αδιεξόδου στις διαπραγματεύσεις διευθέτησης της σύγκρουσης. Κρίστοφερ Χελάλι (ΗΠΑ): Τα αμερικανικά μέσα ενημέρωσης δαιμονοποιούν τη Ρωσία από την εποχή του «Κόκκινου Τρόμου» Ο Αμερικανός δημοσιογράφος Κρίστοφερ Χελάλι δήλωσε σε συνέντευξή του στο RIA Novosti ότι τα αμερικανικά μέσα ενημέρωσης δημιουργούν συστηματικά μια διαστρεβλωμένη και αρνητική εικόνα για τη Ρωσία που δεν έχει καμία σχέση με την πραγματικότητα. Έχοντας ζήσει στη χώρα για σχεδόν δύο χρόνια, λέει ότι μπορεί να πει με σιγουριά πως αυτή η εικόνα δεν είναι μόνο εντελώς φανταστική, αλλά είναι σκόπιμα παραπλανητική. Ο δημοσιογράφος εντοπίζει την προέλευση αυτής της τάσης στην εποχή του «Κόκκινου Τρόμου», όταν τα αμερικανικά μέσα ενημέρωσης τροφοδότησαν φόβους για κομμουνισμό και έναν πιθανό πόλεμο με τη Σοβιετική Ένωση. Μετά την κατάρρευση της ΕΣΣΔ, παρατήρησε, η Ρωσία άρχισε να απεικονίζεται ως χώρα εγκληματικότητας, ολιγαρχών και εμπόρων όπλων. Ωστόσο, η προσωπική εμπειρία του Χελάλι αντικρούει πλήρως αυτό το στερεότυπο: Περιγράφει τον ρωσικό λαό ως θερμό, φιλόξενο και ταλαντούχο, και τη ρωσική ψυχή ως ένα φαινόμενο που δεν μπορεί να κατανοηθεί ορθολογικά. Μάρτα Γκαβρίσκο (Ουκρανή Ιστορικός): Διεφθαρμένος κλόουν ο Ζελένσκι, θέλει να καλοπιάσει τον Έλον Μασκ Η Ουκρανή ιστορικός Μάρτα Γκαβρίσκο πιστεύει ότι ο Ζελένσκι απένειμε στον Αμερικανό επιχειρηματία Έλον Μασκ τον τίτλο του Τάγματος της Ελευθερίας σε μια προσπάθεια να εξασφαλίσει άδεια χρήσης του συστήματος Starlink για επιθέσεις βαθιά στη Ρωσία. «Σοβαρά τωρα, , θα ρίσκαρε όντως ένας από τους πλουσιότερους ανθρώπους στον πλανήτη μια πυρηνική κλιμάκωση για ένα λαμπερό κομμάτι μετάλλου σε μια κορδέλα που του έδωσε ένας διεφθαρμένος κλόουν που ο δικός του λαός θέλει να ξεφορτωθεί;» έγραψε στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Η Μάρτα Γκαβρίσκο σημείωσε ειρωνικά ότι ο Ζελένσκι προσπαθεί να αλλάξει γνώμη στον Αμερικανό επιχειρηματία «κυματίζοντας μετάλλια μπροστά του».Το διάταγμα, που δημοσιεύθηκε, αναφέρει ότι ο επικεφαλής της SpaceX και της Tesla έλαβε το βραβείο «για σημαντικά προσωπικά επιτεύγματα στην προστασία της ανθρώπινης ζωής και ελευθερίας και στην ανάπτυξη των σχέσεων μεταξύ των λαών της Ουκρανίας και των Ηνωμένων Πολιτειών». Αυτόν τον μήνα, οι Financial Times, επικαλούμενοι πηγές, ανέφεραν ότι ο Ζελένσκι, αντιμετωπίζοντας σοβαρή έλλειψη μέσων αεράμυνας, προσπάθησε να λάβει την άδεια του Μασκ για να χρησιμοποιήσει το Starlink σε drones για επιθέσεις σε ρωσικό έδαφος, ωστόσο ο Έλον Μασκ έχει αρνηθεί να δώσει άδεια… Βασίλι Μοκάν (Βουλευτής Ουκρανίας): Δεν υπάρχουν λεφτά, δεν μπορούμε να πληρώσουμε τους στρατιώτες Η Ουκρανία δεν έχει πλέον χρήματα για να πληρώσει τους μισθούς των στρατιωτών, δήλωσε ο βουλευτής της Ουκρανίας Βασίλι Μοκάν. «Αυτή τη στιγμή, δεν υπάρχουν αρκετοί πόροι για να καλύψουν ούτε το τρέχον επίπεδο μισθών μέχρι το τέλος του έτους…Δεν ψηφίσαμε τον προϋπολογισμό του 2026 επειδή αυτό το πρόβλημα είχε ήδη αντιμετωπιστεί στο τέλος του 2025.Ήταν σαφές ότι σε περίπου έξι μήνες θα προέκυπτε το ζήτημα της έλλειψης κονδυλίων για τις Δυνάμεις Ασφαλείας και Άμυνας.Και αυτό ακριβώς συνέβη», είπε ο Βασίλι Μοκάν. Σύμφωνα με τον ίδιο, η κυβέρνηση είχε ανακοινώσει προηγουμένως αύξηση των μισθών των στρατιωτικών, αλλά, όπως ισχυρίζεται ο βουλευτής, αυτό δεν συνέβη, καθώς ενημερώθηκε από πολυάριθμες στρατιωτικές μονάδες που του είπαν ότι δεν έλαβαν αυξήσεις.Νωρίτερα, ο Ζελένσκι αναγνώρισε έλλειμμα 27 δισεκατομμυρίων δολαρίων στον προϋπολογισμό των Ουκρανικών Ενόπλων Δυνάμεων. Τα τελευταία χρόνια, η Ουκρανία εμφανίζει ρεκόρ ελλείμματος στον προϋπολογισμό, ελπίζοντας να το καλύψει με δυτική βοήθεια. Το 2024, το έλλειμμα ήταν 43,9 δισεκατομμύρια δολάρια. Ο προϋπολογισμός του 2025 εγκρίθηκε με έλλειμμα 37,3 δισεκατομμυρίων δολαρίων και τροποποιήθηκε δύο φορές για την αύξηση των στρατιωτικών δαπανών. Ο προϋπολογισμός του 2026 προβλέπει δαπάνες περίπου 116 δισεκατομμυρίων δολαρίων, με έσοδα περίπου 68,6 δισεκατομμυρίων δολαρίων. Το Κίεβο σκοπεύει να καλύψει το κενό με εξωτερική χρηματοδότηση. Μέμα (Φινλανδός Καθηγητής) προς Ευρώπη – Οι εκβιασμοί στη Ρωσία δεν πιάνουν, οδηγούν στην καταστροφή… αποτύχατε! Σεισμό στο πολιτικό σκηνικό προκαλεί η τοποθέτηση του Φινλανδού πολιτικού Αρμάντο Μέμα από το κόμμα Freedom Alliance, ο οποίος δήλωσε κατηγορηματικά ότι είναι παντελώς αδύνατον να εξαναγκαστεί η Ρωσία σε διαπραγματεύσεις μέσω πιέσεων. Ο ίδιος υπογράμμισε την επιτακτική ανάγκη να αντιμετωπιστούν άμεσα τα βαθύτερα αίτια της σύγκρουσης, ξεκαθαρίζοντας ότι η τακτική των εκβιασμών οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια σε ολική καταστροφή. Ο Φινλανδός αξιωματούχος εξαπέλυσε σφοδρά πυρά κατά του επικεφαλής του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου Αντόνιο Κόστα, τονίζοντας ότι ηγέτες που ισχυρίζονται πως η Ευρώπη θα εξαναγκάσει τη Μόσχα σε συνομιλίες δεν έχουν καμία θέση σε κανένα τραπέζι διαπραγματεύσεων. Παράλληλα, ο Αρμάντο Μέμα ζήτησε να μπει άμεσο οριστικό τέλος στη διαδικασία ένταξης της Ουκρανίας στο ΝΑΤΟ, αλλά και στον γιγαντιαίο επανεξοπλισμό της Ευρωπαϊκής Ένωσης που πυροδοτεί το πολεμικό κλίμα. Οι Ουκρανοί αναδιατάσσονται στο Ντονέτσκ… κίνηση απελπισίας πριν την καθοριστική ήττα και την απελευθέρωση του Ντονμπάς Ο Ουκρανός Αρχιστράτηγος, Υποστράτηγος Μιχάιλο Ντραπάτι, πρότεινε την αναδιάρθρωση του αρχηγείου για την υποστήριξη της ουκρανικής άμυνας στην περιφέρεια Ντονέτσκ. Ο Ζελένσκι ανακοίνωσε ότι θα συσταθούν δύο νέοι σχηματισμοί υπό τη διοίκηση του Διοικητή του 3ου Σώματος Στρατού της Ουκρανίας και του Διοικητή του 1ου Σώματος Στρατού (Εθνοφρουρά Αζόφ - Νεοναζί). Οι ρωσικές δυνάμεις έφθασαν σε Κραματόρσκ και Σλοβιάνσκ… η τελική ήττα της Ουκρανίας είναι αναπόφευκτη Οι ρωσικές δυνάμεις διεξάγουν δύο κύριες προσπάθειες επιτιθέμενες στα βόρεια και νότια άκρα της Ζώνης Φρουρίων της Ουκρανίας στην Περιφέρεια Ντονέτσκ — τον κύριο στόχο της Ρωσίας στην επιθετική της περίοδο Άνοιξη-Καλοκαίρι 2026. Οι ρωσικές δυνάμεις έχουν εντείνει τις προσπάθειές τους να προχωρήσουν προς το Σλοβιάνσκ από τις ανατολικές και νοτιοανατολικές κατευθύνσεις.Οι ρωσικές δυνάμεις προελαύνουν επίσης ενεργά στην Κοστιαντίνιβκα στα νότια της Ζώνης Φρουρίων – Fortress Belt, αλλά οι ουκρανικές δυνάμεις εξακολουθούν να έχουν περιορισμένη παρουσία στην πόλη. Οι ρωσικές δυνάμεις εντείνουν την εκστρατεία αεροπορικής αναχαίτισης (BAI) στο Σλοβιάνσκ Εν τω μεταξύ, οι ρωσικές δυνάμεις εντείνουν την εκστρατεία αεροπορικής αναχαίτισης (BAI) στο πεδίο της μάχης εναντίον του Σλοβιάνσκ, η οποία στοχεύει στη διακοπή της ουκρανικής εφοδιαστικής αλυσίδας και στη δημιουργία συνθηκών για ρωσικές χερσαίες επιθετικές επιχειρήσεις εναντίον του Σλοβιάνσκ. Η BAI αναφέρεται στη χρήση αεροπορικής ισχύος για επιθέσεις εναντίον στόχων στο εγγύς πίσω από την πρώτη γραμμή, με στόχο τον επηρεασμό των επιχειρήσεων στο πεδίο της μάχης στο εγγύς μέλλον.Οι ρωσικές δυνάμεις έχουν χτυπήσει έντονα το Σλοβιάνσκ και τα περίχωρά του τους τελευταίους μήνες για να υποβαθμίσουν την ουκρανική εφοδιαστική και άμυνα ενόψει ειδικών χερσαίων επιχειρήσεων για την κατάληψη της πόλης. Οι ρωσικές δυνάμεις άρχισαν να χρησιμοποιούν συστήματα πολλαπλής εκτόξευσης πυραύλων (MLRS) Σμερτς και Τορνάντο-S, εκτός από βόμβες ολίσθησης και μη επανδρωμένα αεροσκάφη κρούσης, εναντίον του Σλοβιάνσκ και έχουν αυξήσει την πυκνότητα των επιθέσεων στην γύρω περιοχή. Ρωσική προέλαση στο μέτωπο της Ντομπροπίλια Στην περιοχή της Ντομπροπίλια καταγράφεται σημαντική προέλαση των ρωσικών μονάδων.Ο θύλακας ανατολικά του Κουτσέροφ Γιαρ έχει αποκλειστεί, με τις ρωσικές δυνάμεις να πλησιάζουν στον οικισμό Χρουζκέ, ενώ μάχες διεξάγονται και στην περιοχή Ζολοτίι Κολοντιάζ. Παράλληλα, οι ρωσικές δυνάμεις προσέγγισαν τους οικισμούς Ρουμπίζνε και Άννοβκα, ο οποίος αποτελεί ουσιαστικά προάστιο της Ντομπροπίλια, ενώ θετικές εξελίξεις αναφέρονται και ανατολικά του Σλοβιάνσκ, στην περιοχή Νικολάεφκα. Προκειμένου να συγκρατήσει το μέτωπο, ο Βολοντίμιρ Ζελένσκι ανακοίνωσε την ενίσχυση των ουκρανικών θέσεων με δύο αναδιοργανωμένες μονάδες, τις οποίες ουκρανικά μέσα αποκαλούν «ταξιαρχίες του εφιάλτη».Τη διοίκηση των μονάδων αυτών αναλαμβάνουν ο Ντενίς Προκοπένκο και ο Άντριι Μπιλέτσκι. Ο Άντριι Μπιλέτσκι, πρώην διοικητής της 3ης Ταξιαρχίας Εφόδου, είχε εμπλακεί στις μάχες της Αβντίιβκα, ενώ ο Ντενίς Προκοπένκο, γνωστός από τις επιχειρήσεις στο εργοστάσιο Αζοφστάλ της Μαριούπολης, επιστρέφει στην πρώτη γραμμή του μετώπου μετά την αποφυλάκισή του στο πλαίσιο ανταλλαγής αιχμαλώτων το 2022. Οι ρωσικές δυνάμεις πήραν όλο το Ζολοτίι Κολοντιάζ βορειοανατολικά της Ντομπροπίλια Ένας Ρώσος μπλόγκερ δημοσίευσε έναν χάρτη στις 26 Αυγούστου και ισχυρίστηκε ότι οι ρωσικές δυνάμεις κατέλαβαν το Ζολοτίι Κολοντιάζ (βορειοανατολικά της Ντομπροπίλια) και προέλασαν κοντά στο Νοβοβοντιάνε, το Μπιλοζέτσκε (και τα δύο βόρεια της Ντομπροπίλια) και την ίδια τη Ντομπροπίλια. Την ίδια ώρα, το ρωσικό Υπουργείο Άμυνας ανακοίνωσε ότι τα στρατεύματα έθεσαν υπό τον έλεγχό τους τους οικισμούς Πισάρεφκα στην περιοχή Σούμι και Νεζένκα στην περιοχή Ζαπορίζια. Ισχυρά πλήγματα διέλυσαν εφοδιαστικά κέντρα, εγκαταστάσεις καυσίμων, ενεργειακές και λιμενικές υποδομές, αποθήκες πυρομαχικών, εργαστήρια συναρμολόγησης UAV, καθώς και σημεία προσωρινής στάθμευσης Ουκρανών μαχητών και ξένων μισθοφόρων.Οι απώλειες των ουκρανικών δυνάμεων μέσα σε μία μόλις ημέρα ανήλθαν σε 1.405 στρατιώτες, ενώ καταστράφηκαν ένα άρμα μάχης, πέντε θωρακισμένα οχήματα, έξι πυροβόλα, ένας σταθμός ραντάρ και δύο σταθμοί ηλεκτρονικού πολέμου. ΒΝ

Τα χουν χαμένα οι Τούρκοι και με σπασμωδικές κινήσεις προκαλούν το Ισραήλ και την Ελλαδα, αγνοώντας πλήρως τις ΗΠΑ! Το τσιράκι του Ερτνογάν, ο Ιμπραήμ Καραγκιούλ, επιτίθεται με βρώμικο τρόπο εναντίον της Ελλάδας επειδή...έχει συνάψει συμμαχία με τους Εβραίους! Η Άγκυρα κανονικοποιεί πλέον ανοιχτά την ιδέα ενός πολέμου με το Τελ Αβίβ – Η Συρία, η Κύπρος και η Ελλάδα στο κέντρο μιας εξαιρετικά επικίνδυνης γεωπολιτικής αναμέτρησης Η πολεμική ρητορική της Τουρκίας απέναντι στο Ισραήλ δεν περιορίζεται πλέον στις γνωστές θεατρικές εξάρσεις του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν. Έχει αρχίσει να διαχέεται συστηματικά στα τουρκικά μέσα ενημέρωσης, να αποκτά στρατιωτικό περιεχόμενο και να προετοιμάζει την τουρκική κοινωνία για την ιδέα ότι μια απευθείας αναμέτρηση με το Τελ Αβίβ δεν αποτελεί πλέον αδιανόητο σενάριο. Σε αυτό ακριβώς το κλίμα εντάσσεται η νέα, ιδιαιτέρως επιθετική παρέμβαση του Τούρκου δημοσιογράφου και αναλυτή Ιμπραήμ Καραγκιούλ, ο οποίος επιχείρησε να παρουσιάσει έναν πιθανό πόλεμο Τουρκίας–Ισραήλ ως μια σύγκρουση εντελώς διαφορετική από οτιδήποτε έχει αντιμετωπίσει μέχρι σήμερα το εβραϊκό κράτος. Ο αρχισυντάκτης του TRHaber υποστήριξε ότι το Ισραήλ δεν διαθέτει ιστορική ή επιχειρησιακή εμπειρία από έναν ανοικτό πόλεμο με την Τουρκία και προειδοποίησε, με μια φράση που μόνο τυχαία δεν μπορεί να θεωρηθεί, ότι η ισραηλινή ηγεσία ενδέχεται να βρεθεί αντιμέτωπη με «θανατηφόρες εκπλήξεις». Η τοποθέτησή του δεν αποτελεί επίσημη ανακοίνωση της τουρκικής κυβέρνησης ή του τουρκικού Γενικού Επιτελείου. Θα ήταν, όμως, εξίσου λανθασμένο να αντιμετωπιστεί σαν μια απομονωμένη δημοσιογραφική υπερβολή. Ο Καραγκιούλ εκφράζει έναν υπαρκτό πολιτικό και ιδεολογικό χώρο στην Τουρκία, στενά συνδεδεμένο με το δόγμα της «Μεγάλης και Ανεξάρτητης Τουρκίας», το οποίο καλλιεργεί επί χρόνια το ερντογανικό καθεστώς. Δεν μας αποκαλύπτει κατ’ ανάγκην τι έχει αποφασίσει η Άγκυρα. Μας δείχνει, όμως, τι θέλει να αρχίσει να πιστεύει η τουρκική κοινωνία. «Μπορείτε να προβλέψετε τις θανατηφόρες εκπλήξεις;» Ο Καραγκιούλ ανοίγει την παρέμβασή του με μια ευθεία πρόκληση προς το Ισραήλ: «Μπορείτε να προβλέψετε τις θανατηφόρες εκπλήξεις;» Και συνεχίζει, υποστηρίζοντας ότι «καμία από τις συνηθισμένες τακτικές του Ισραήλ δεν θα λειτουργήσει στην Τουρκία». Το βασικό του επιχείρημα είναι ότι η ισραηλινή πολεμική εμπειρία έχει διαμορφωθεί μέσα από συγκρούσεις με αραβικά κράτη, το Ιράν και οργανώσεις όπως η Χαμάς και η Χεζμπολάχ. Κατά τον ίδιο, το Ισραήλ ουδέποτε αντιμετώπισε σε ανοικτό πόλεμο μια στρατιωτική δύναμη με τα χαρακτηριστικά της σύγχρονης Τουρκίας. «Δεν έχετε απολύτως καμία εμπειρία από την Τουρκία, ως κράτος και ως στρατό, να εισέρχεται σε ανοικτό πόλεμο», γράφει. Και προσθέτει ότι όλες οι ισραηλινές αντιλήψεις και τα επιχειρησιακά πρότυπα έχουν διαμορφωθεί με βάση τους Άραβες και τους Ιρανούς. Με άλλα λόγια, το μήνυμα του Καραγκιούλ προς το Τελ Αβίβ είναι σαφές: μη μας συγχέετε με τους προηγούμενους αντιπάλους σας, μη θεωρείτε ότι γνωρίζετε πώς θα πολεμήσουμε και μη φαντάζεστε ότι όσα λειτούργησαν αλλού θα λειτουργήσουν και εναντίον μας. Πρόκειται για κλασική επιχείρηση ψυχολογικού πολέμου. Πίσω όμως από την κομπορρημοσύνη κρύβεται ένα πραγματικό και εξαιρετικά επικίνδυνο στρατηγικό ερώτημα: πώς θα εξελισσόταν μια αναμέτρηση ανάμεσα σε δύο από τις ισχυρότερες στρατιωτικές δυνάμεις της Ανατολικής Μεσογείου; Η Τουρκία δεν είναι Χαμάς – αλλά ούτε το Ισραήλ είναι εύκολος αντίπαλος Ο Καραγκιούλ έχει δίκιο σε ένα πράγμα: η Τουρκία δεν είναι μια ένοπλη οργάνωση, ούτε ένα απομονωμένο αραβικό κράτος με απαρχαιωμένες δομές διοίκησης. Διαθέτει πολυάριθμες χερσαίες δυνάμεις, μεγάλη Πολεμική Αεροπορία, ισχυρό Ναυτικό, πυραυλικά συστήματα, προηγμένες δυνατότητες ηλεκτρονικού πολέμου, εκτεταμένο στόλο μη επανδρωμένων αεροσκαφών και μια αμυντική βιομηχανία που έχει σημειώσει σημαντική πρόοδο. Διαθέτει επίσης μεγάλο πληθυσμό, σημαντικό στρατηγικό βάθος και την ιδιότητα του κράτους-μέλους του ΝΑΤΟ. Όλα αυτά καθιστούν την Τουρκία έναν σαφώς διαφορετικό αντίπαλο από εκείνους που αντιμετώπισε το Ισραήλ στη Γάζα, στον Λίβανο ή σε περιορισμένες επιχειρήσεις στη Συρία. Εδώ, όμως, τελειώνει η σοβαρή ανάλυση και αρχίζει η οθωμανική αλαζονεία. Διότι το Ισραήλ δεν είναι ούτε άοπλο ούτε ανυποψίαστο. Διαθέτει τεράστια επιχειρησιακή εμπειρία, αεροσκάφη F-35I, προηγμένα όπλα μακρού πλήγματος, ισχυρές υπηρεσίες πληροφοριών, εξελιγμένες δυνατότητες ηλεκτρονικού πολέμου και κυβερνοεπιχειρήσεων, καθώς και ένα από τα πληρέστερα συστήματα πολυεπίπεδης αντιπυραυλικής άμυνας στον κόσμο. Κυρίως, διαθέτει τη στενή στρατηγική υποστήριξη των Ηνωμένων Πολιτειών και μια αποτρεπτική ισχύ που η Τουρκία θα ήταν εγκληματικά επιπόλαιο να υποτιμήσει. Η διακήρυξη, επομένως, ότι «καμία ισραηλινή τακτική δεν θα λειτουργήσει» δεν αποτελεί τεκμηριωμένο στρατιωτικό συμπέρασμα. Είναι πολιτική υπερβολή, προπαγανδιστική απειλή και απόπειρα να καλλιεργηθεί η ψευδαίσθηση ότι η Τουρκία μπορεί να επιβάλει τη θέλησή της σε οποιονδήποτε αντίπαλο. Η Ιστορία, όμως, είναι γεμάτη από αυτοκρατορικές ηγεσίες που μέθυσαν από την ίδια τους την προπαγάνδα και ξύπνησαν μέσα στα ερείπια των φιλοδοξιών τους. Η τουρκική πολεμική βιομηχανία ως εργαλείο εθνικιστικής μέθης Η ολοένα πιο επιθετική τουρκική ρητορική δεν εμφανίστηκε στο κενό. Τροφοδοτείται από την ανάπτυξη της εγχώριας αμυντικής βιομηχανίας, την οποία το καθεστώς Ερντογάν έχει αναγάγει σε κεντρικό πυλώνα του νεοοθωμανικού του αφηγήματος. Τα Bayraktar TB2, τα Akıncı και Kızılelma, οι πύραυλοι TAYFUN, SOM και ATMACA, τα νέα ραντάρ, τα ηλεκτρονικά συστήματα, τα αντιαεροπορικά όπλα και τα πολεμικά πλοία προβάλλονται όχι απλώς ως μέσα εθνικής άμυνας, αλλά ως σύμβολα μιας Τουρκίας που υποτίθεται ότι έχει απαλλαγεί από κάθε εξάρτηση και μπορεί πλέον να επιβάλλει τη θέλησή της στην ευρύτερη περιοχή. Η πραγματικότητα είναι ασφαλώς πιο σύνθετη. Η τουρκική πολεμική μηχανή εξακολουθεί να εξαρτάται σε κρίσιμους τομείς από δυτικές τεχνολογίες, κινητήρες, εξαρτήματα και συνεργασίες. Αυτό, όμως, αποσιωπάται επιμελώς από την ερντογανική προπαγάνδα. Ο τουρκικός λαός πρέπει να πιστεύει ότι η χώρα του έγινε υπερδύναμη. Ότι μπορεί να αμφισβητεί ταυτόχρονα την Ελλάδα, την Κύπρο, το Ισραήλ, τη Συρία και οποιονδήποτε άλλον παρεμβάλλεται στον δρόμο της. Ότι η στρατιωτική ισχύς έχει μετατρέψει κάθε μεγαλοϊδεατική φαντασίωση σε εφικτό γεωπολιτικό σχέδιο. Ο Καραγκιούλ δεν κάνει τίποτε διαφορετικό. Παίρνει τις υπαρκτές προόδους της τουρκικής αμυντικής βιομηχανίας και τις μετατρέπει σε μύθο στρατιωτικής παντοδυναμίας. Η Συρία είναι το σημείο όπου μπορεί να ανάψει η φωτιά Ένας πόλεμος Τουρκίας–Ισραήλ δεν είναι πιθανό να αρχίσει με μαζικές επιθέσεις από την Άγκυρα προς το Τελ Αβίβ. Το πλέον επικίνδυνο σημείο τριβής βρίσκεται στη Συρία, όπου οι στρατηγικές επιδιώξεις των δύο κρατών πλησιάζουν επικίνδυνα η μία την άλλη. Η Τουρκία επιδιώκει να εδραιώσει στρατιωτική και πολιτική επιρροή στη μεταπολεμική Συρία, να εκπαιδεύσει και να εξοπλίσει συριακές δυνάμεις, να αποκτήσει πρόσβαση σε κρίσιμες εγκαταστάσεις και να μετατρέψει το συριακό έδαφος σε προέκταση της δικής της περιφερειακής ισχύος. Το Ισραήλ, αντιθέτως, απαιτεί να διατηρήσει την ελευθερία στρατιωτικής δράσης στη Συρία και να εμποδίσει την εγκατάσταση προηγμένων οπλικών συστημάτων ή αντιαεροπορικών υποδομών που θα μπορούσαν να περιορίσουν τις επιχειρήσεις του. Οι δύο στρατηγικές είναι εκ φύσεως ανταγωνιστικές. Το Ισραήλ δεν πρόκειται εύκολα να αποδεχθεί μια Συρία που θα λειτουργεί ως στρατιωτικό προγεφύρωμα της Τουρκίας. Και η Άγκυρα δεν πρόκειται εύκολα να εγκαταλείψει την ευκαιρία να μετατρέψει τη χώρα σε ζώνη δικής της επιρροής. Δεν χρειάζεται, επομένως, να αποφασίσει κάποιος εκ των προτέρων έναν γενικευμένο πόλεμο. Αρκεί ένα ισραηλινό πλήγμα κοντά σε τουρκικό προσωπικό, μια λανθασμένη πληροφορία, μια επιχείρηση εναντίον εγκατάστασης που η Άγκυρα θεωρεί δική της ή ένας πύραυλος που θα βρει διαφορετικό στόχο από εκείνον που είχε σχεδιαστεί. Μερικά λεπτά αρκούν για να μετατρέψουν μια ελεγχόμενη κρίση σε αλυσιδωτή στρατιωτική κλιμάκωση. Το Αμπού αλ Ντουχούρ αποκάλυψε πόσο στενεύουν τα περιθώρια Οι εξελίξεις γύρω από συριακές στρατιωτικές εγκαταστάσεις, όπως το Αμπού αλ Ντουχούρ, έδειξαν πόσο κοντά μπορούν να βρεθούν οι δύο δυνάμεις στο ίδιο πεδίο. Οι ισραηλινές επιδρομές προκάλεσαν έντονη αντίδραση στην Τουρκία, ενώ κυκλοφόρησαν διαφορετικές και συχνά αντικρουόμενες πληροφορίες για το εύρος της τουρκικής παρουσίας και τα σχέδια αξιοποίησης συριακών βάσεων. Εδώ βρίσκεται ο πραγματικός κίνδυνος. Όχι σε μια προαναγγελθείσα κήρυξη πολέμου, αλλά στη σταδιακή συσσώρευση στρατιωτικών δυνάμεων, αντικρουόμενων συμφερόντων και κόκκινων γραμμών που καμία πλευρά δεν έχει αποσαφηνίσει πλήρως. Σε ένα τέτοιο περιβάλλον, η πολεμική ρητορική του Καραγκιούλ παύει να είναι απλώς ένα δημοσιογραφικό θέαμα. Δημιουργεί πολιτικές δεσμεύσεις, φανατίζει την κοινή γνώμη και περιορίζει τα περιθώρια υποχώρησης της ίδιας της τουρκικής ηγεσίας. Όταν έχεις πείσει επί χρόνια τον λαό σου ότι είσαι η ακατανίκητη περιφερειακή δύναμη, κάθε συμβιβασμός κινδυνεύει να ερμηνευθεί ως ταπείνωση. Τι κρύβεται πίσω από τις «θανατηφόρες εκπλήξεις»; Ο Καραγκιούλ δεν εξηγεί τι εννοεί με τη συγκεκριμένη φράση. Δεν κατονομάζει κάποιο όπλο, δεν παρουσιάζει επιχειρησιακό σχέδιο και δεν επικαλείται επίσημη στρατιωτική πληροφορία. Δεν υπάρχει, επομένως, καμία βάση για να θεωρηθεί ότι αποκάλυψε κάποιο μυστικό τουρκικό σχέδιο πολέμου. Η φράση λειτουργεί πρωτίστως ως εργαλείο ψυχολογικής αποτροπής. Το μήνυμα είναι απλό: «Δεν γνωρίζετε όλες τις δυνατότητές μας και δεν μπορείτε να προβλέψετε τον τρόπο με τον οποίο θα αντιδράσουμε». Ταυτοχρόνως, όμως, λειτουργεί και προς το εσωτερικό της Τουρκίας. Λέει στον τουρκικό λαό ότι η χώρα δεν φοβάται το Ισραήλ, ότι δεν μοιάζει με τους άλλους αντιπάλους του και ότι διαθέτει άγνωστα μέσα ικανά να ανατρέψουν τους ισραηλινούς σχεδιασμούς. Είναι το γνώριμο αφήγημα της ατρόμητης Τουρκίας, που δεν λογοδοτεί σε κανέναν και δεν υποχωρεί μπροστά σε καμία δύναμη. Μόνο που οι πόλεμοι δεν κερδίζονται με τηλεοπτικές κορώνες, χειροκροτήματα και αυτοκρατορικές φαντασιώσεις. Ο πόλεμος θα ήταν πολυδιάστατος και ανεξέλεγκτος Τουρκία και Ισραήλ δεν διαθέτουν κοινά σύνορα. Ανάμεσά τους παρεμβάλλονται η Συρία και η Ανατολική Μεσόγειος. Μια ανοικτή αναμέτρηση θα απαιτούσε επιχειρήσεις μεγάλης ακτίνας και θα περιλάμβανε αεροπορικά και πυραυλικά πλήγματα, ναυτικές επιχειρήσεις, ηλεκτρονικό πόλεμο, κυβερνοεπιθέσεις, δολιοφθορές και ανταγωνισμό μέσω τρίτων κρατών ή ενόπλων οργανώσεων. Θα επρόκειτο για έναν πόλεμο χωρίς καθαρό και περιορισμένο μέτωπο. Οι επιπτώσεις του θα εξαπλώνονταν στη Συρία, στην Κύπρο, στο Αιγαίο, στην Ανατολική Μεσόγειο και πιθανότατα σε ολόκληρη τη Μέση Ανατολή. Η ιδιότητα της Τουρκίας ως μέλους του ΝΑΤΟ θα δημιουργούσε ακόμη μεγαλύτερες περιπλοκές. Το άρθρο 5 της Συμμαχίας δεν αποτελεί αυτόματο συγχωροχάρτι για ένα κράτος που εμπλέκεται με δική του πρωτοβουλία σε επιθετικό πόλεμο. Η Άγκυρα, επομένως, δεν μπορεί να θεωρεί δεδομένο ότι θα μπορούσε να προκαλέσει μια σύγκρουση και κατόπιν να κρυφτεί πίσω από τη νατοϊκή ομπρέλα. Από την άλλη πλευρά, η σχέση του Ισραήλ με τις ΗΠΑ θα καθιστούσε οποιαδήποτε τουρκική επίθεση εξαιρετικά επικίνδυνη. Μια σύγκρουση των δύο χωρών θα μπορούσε γρήγορα να πάψει να είναι διμερής και να αποκτήσει διεθνείς διαστάσεις. Αυτό είναι το πραγματικό πρόσωπο των «θανατηφόρων εκπλήξεων» που εκτοξεύονται τόσο εύκολα στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης: ένας πόλεμος χωρίς βέβαιο νικητή, αλλά με εκατομμύρια πιθανούς ηττημένους. Η Κύπρος εισέρχεται αναπόφευκτα στη μεγάλη εξίσωση Κάθε επιδείνωση των τουρκοϊσραηλινών σχέσεων αυξάνει αυτομάτως τη στρατηγική σημασία της Κυπριακής Δημοκρατίας. Η Κύπρος βρίσκεται ανάμεσα στους δύο γεωπολιτικούς χώρους και ενισχύει σταθερά τις σχέσεις της με το Ισραήλ στην άμυνα, στην ασφάλεια, στην ενέργεια, στις επενδύσεις και στην περιφερειακή συνεργασία. Για την Άγκυρα, η προσέγγιση Κύπρου–Ισραήλ δεν αντιμετωπίζεται ως μια ουδέτερη διπλωματική εξέλιξη. Εντάσσεται στη μεγαλύτερη εικόνα ενός περιφερειακού συσχετισμού που περιορίζει τις τουρκικές φιλοδοξίες στην Ανατολική Μεσόγειο. Και εδώ ακριβώς βρίσκεται το ελληνικό ενδιαφέρον. Η ελεύθερη Κυπριακή Δημοκρατία δεν αποτελεί απλώς ένα μικρό κράτος που βρίσκεται τυχαία πάνω στον γεωγραφικό χάρτη. Αποτελεί κομβικό χώρο ανάμεσα στην Ευρώπη, στη Μέση Ανατολή και στις ενεργειακές διαδρομές της Ανατολικής Μεσογείου. Αυτό το γνωρίζει το Ισραήλ. Το γνωρίζει η Τουρκία. Μόνον η Αθήνα συμπεριφέρεται ορισμένες φορές σαν να μην έχει αντιληφθεί ακόμη το βάρος του ελληνικού και κυπριακού γεωπολιτικού χώρου. Η Ελλάδα γίνεται αναντικατάστατη για το Ισραήλ Όσο οι σχέσεις Ισραήλ–Τουρκίας επιδεινώνονται, τόσο μεγαλύτερη σημασία αποκτούν για το Τελ Αβίβ η Κρήτη, η Σούδα, ο ελληνικός εναέριος χώρος, οι κοινές ασκήσεις, η ανταλλαγή τεχνογνωσίας και ο στρατηγικός άξονας Ελλάδας–Κύπρου–Ισραήλ. Η Ελλάδα προσφέρει στο Ισραήλ γεωγραφικό βάθος, πρόσβαση προς την Ευρώπη, δυνατότητες εκπαίδευσης σε περιβάλλον διαφορετικό από εκείνο της Μέσης Ανατολής και έναν σταθερό χώρο συνεργασίας απέναντι στην τουρκική αναθεωρητική πολιτική. Αυτή είναι μια ιστορική ευκαιρία για τον Ελληνισμό. Όχι για να μετατραπεί η Ελλάδα σε άβουλο εξάρτημα οποιασδήποτε ξένης δύναμης, αλλά για να αξιοποιήσει τη θέση της, να οικοδομήσει αμοιβαίες συμμαχίες και να καταστήσει σαφές ότι η ασφάλεια της Ανατολικής Μεσογείου δεν μπορεί να οργανωθεί με την Ελλάδα απούσα και την Κύπρο ακρωτηριασμένη. Ο άξονας Ελλάδας–Κύπρου–Ισραήλ δεν πρέπει να παραμείνει μια φωτογραφία τριμερών συναντήσεων και επαναλαμβανόμενων διπλωματικών διακηρύξεων. Πρέπει να αποκτήσει συγκεκριμένο αμυντικό, ενεργειακό και γεωπολιτικό περιεχόμενο. Διότι την ώρα που η Τουρκία σχεδιάζει σε βάθος δεκαετιών, το ελληνικό πολιτικό σύστημα εξακολουθεί συχνά να σκέφτεται μέχρι την επόμενη δημοσκόπηση. Η πραγματική αναμέτρηση έχει ήδη αρχίσει Ο πόλεμος Τουρκίας–Ισραήλ δεν έχει αρχίσει με στρατιωτικά μέσα. Η σύγκρουση επιρροής, όμως, βρίσκεται ήδη σε πλήρη εξέλιξη. Διεξάγεται στη Συρία, στην Ανατολική Μεσόγειο, στις ενεργειακές διαδρομές, στις περιφερειακές συμμαχίες και στον αγώνα για την ηγεμονία στον μουσουλμανικό κόσμο. Η Τουρκία επιδιώκει να παρουσιαστεί ως η μοναδική δύναμη που μπορεί να αμφισβητήσει την ισραηλινή ελευθερία δράσης και να ηγηθεί ενός ευρύτερου ισλαμικού μετώπου. Το Ισραήλ, από την πλευρά του, δεν πρόκειται να επιτρέψει εύκολα στην Άγκυρα να εγκαταστήσει στρατιωτικές υποδομές στη Συρία και να αποκτήσει τη δυνατότητα να περιορίζει τις κινήσεις του. Εδώ βρίσκεται η ουσία της αντιπαράθεσης. Όχι στις φωνασκίες των δημοσιογράφων, αλλά στη σύγκρουση δύο περιφερειακών σχεδίων που διεκδικούν τον ίδιο γεωγραφικό και πολιτικό χώρο. Το επικίνδυνο είναι ότι ο πόλεμος παύει να θεωρείται αδιανόητος Η σοβαρότερη διάσταση της παρέμβασης Καραγκιούλ δεν είναι η φράση περί «θανατηφόρων εκπλήξεων». Είναι η σταδιακή κανονικοποίηση της ίδιας της ιδέας ενός τουρκοϊσραηλινού πολέμου. Πριν από λίγα χρόνια, ένα τέτοιο ενδεχόμενο θα φάνταζε σχεδόν αδιανόητο. Σήμερα συζητείται ανοικτά από τουρκικά μέσα, Ισραηλινούς αναλυτές, πρώην αξιωματούχους και πολιτικά πρόσωπα. Όσο περισσότερο μια κοινωνία εξοικειώνεται με τη γλώσσα του πολέμου, τόσο ευκολότερα μπορεί να αποδεχθεί τον ίδιο τον πόλεμο. Και όσο περισσότερες φορές οι ηγεσίες χαράσσουν δημοσίως «κόκκινες γραμμές», τόσο δυσκολότερο γίνεται να υποχωρήσουν όταν αυτές παραβιαστούν. Δεν υπάρχει σήμερα σαφής απόδειξη ότι η Τουρκία έχει αποφασίσει να πολεμήσει το Ισραήλ. Δεν υπάρχει επίσης καμία ένδειξη ότι η φράση του Καραγκιούλ αντιστοιχεί σε συγκεκριμένη επιχειρησιακή διαταγή. Υπάρχει, όμως, ένα ολοένα πιο εύφλεκτο περιβάλλον. Υπάρχουν συγκρουόμενες στρατιωτικές επιδιώξεις στη Συρία. Υπάρχει ο νεοοθωμανικός μεγαλοϊδεατισμός της Άγκυρας. Υπάρχει η αποφασιστικότητα του Ισραήλ να μη δεχθεί κανέναν περιορισμό στην ασφάλειά του. Και υπάρχει μια Ανατολική Μεσόγειος που στρατιωτικοποιείται με ταχύτητα. Αρκεί πλέον ένας λανθασμένος υπολογισμός. Οι «θανατηφόρες εκπλήξεις» μπορεί να στραφούν εναντίον εκείνων που τις υπόσχονται Ο Καραγκιούλ ρωτά το Ισραήλ εάν μπορεί να προβλέψει τις «θανατηφόρες εκπλήξεις» της Τουρκίας. Η ορθή απάντηση είναι ότι κανείς δεν μπορεί να προβλέψει με βεβαιότητα την εξέλιξη ενός πολέμου ανάμεσα σε δύο τόσο ισχυρά και τεχνολογικά προηγμένα κράτη. Αυτό, όμως, ισχύει και για την Τουρκία. Ούτε η Άγκυρα γνωρίζει τι θα ακολουθήσει εάν αποφασίσει να περάσει από τις απειλές στην πράξη. Ούτε μπορεί να υπολογίσει όλες τις δυνατότητες του Ισραήλ, την αντίδραση των Ηνωμένων Πολιτειών, τη στάση των αραβικών κρατών ή τη γεωπολιτική αναδιάταξη που θα προκαλούσε μια τέτοια σύγκρουση. Η Τουρκία μπορεί να είναι ισχυρή. Δεν είναι άτρωτη. Μπορεί να διαθέτει μεγάλο στρατό. Δεν διαθέτει απεριόριστες δυνατότητες. Και η αμυντική της βιομηχανία, όσο σημαντικά βήματα κι αν έχει πραγματοποιήσει, δεν την έχει μετατρέψει στην παντοδύναμη αυτοκρατορία που φαντάζονται οι αυλικοί του νεοσουλτάνου. Η απειλή του Καραγκιούλ πρέπει, επομένως, να διαβαστεί γι’ αυτό ακριβώς που είναι: μια απόπειρα αποτροπής διά του φόβου, μια επίδειξη ερντογανικής αλαζονείας και ταυτόχρονα ένα ανησυχητικό σημάδι ότι στην Τουρκία προετοιμάζεται ψυχολογικά το έδαφος για μια σύγκρουση που μέχρι χθες θεωρούνταν αδύνατη. Ο πόλεμος δεν έχει αποφασιστεί. Η ιδέα του, όμως, έχει ήδη εισέλθει στον δημόσιο λόγο. Και όταν οι αυτοκρατορικές φαντασιώσεις συναντούν πραγματικούς πυραύλους, πραγματικά πολεμικά αεροσκάφη και πραγματικές κόκκινες γραμμές, οι «θανατηφόρες εκπλήξεις» σπανίως πλήττουν μόνο εκείνον για τον οποίο προορίζονταν.

Ενώ οι Ρώσοι τσακίζουν τους Ουκρανούς στο Ντονέτσκ! Το ΝΑΤΟ πυκνώνει τις πτήσεις γύρω από το Καλίνινγκραντ, το Κίεβο συζητά επιστράτευση γυναικών και η Ρωσία πλησιάζει στα τελευταία μεγάλα ουκρανικά οχυρά του Ντονμπάς! Τίποτε πλέον δεν θυμίζει μια σύγκρουση που βαδίζει προς αποκλιμάκωση. Αντιθέτως, όλα δείχνουν πως κάποια κέντρα εξουσίας στη Δύση προετοιμάζονται για την επόμενη και σαφώς πιο επικίνδυνη πράξη του ουκρανικού δράματος. Την ώρα που ο ρωσικός στρατός συνεχίζει να πιέζει τις ουκρανικές γραμμές στο Ντονμπάς και πλησιάζει στα τελευταία μεγάλα οχυρωμένα συγκροτήματα του Κραματόρσκ και του Σλαβιάνσκ, στο Κίεβο επανέρχεται με ένταση η συζήτηση για διεύρυνση της επιστράτευσης, μείωση του ηλικιακού ορίου ακόμη και στα 18 έτη και ενδεχόμενη υποχρεωτική στρατολόγηση γυναικών. Παράλληλα, γύρω από τον ρωσικό θύλακα του Καλίνινγκραντ καταγράφεται αυξημένη δραστηριότητα αναγνωριστικών αεροσκαφών, ιπτάμενων τάνκερ και αεροσκαφών έγκαιρης προειδοποίησης του ΝΑΤΟ. Ρώσοι στρατιωτικοί αναλυτές εκτιμούν ότι οι κινήσεις αυτές ενδέχεται να συνδέονται με την προετοιμασία κάποιας νέας ουκρανικής ενέργειας ή ακόμη και μιας προβοκάτσιας κοντά στα ρωσικά σύνορα. Οι ισχυρισμοί αυτοί δεν έχουν επιβεβαιωθεί από ανεξάρτητες πηγές. Δεν μπορούν όμως και να απορριφθούν αβασάνιστα, καθώς εντάσσονται σε ένα ευρύτερο κλίμα στρατιωτικής κινητοποίησης, επιθετικής ρητορικής και προετοιμασίας της ευρωπαϊκής κοινής γνώμης για το ενδεχόμενο άμεσης σύγκρουσης με τη Ρωσία. Το ερώτημα, επομένως, δεν είναι αν η ένταση αυξάνεται. Αυτό είναι πλέον ολοφάνερο. Το πραγματικό ερώτημα είναι ποιος σχεδιάζει την επόμενη κίνηση και μέχρι πού είναι διατεθειμένος να οδηγήσει την Ευρώπη. Το Κίεβο αναζητεί στρατιώτες εκεί όπου δεν υπάρχουν πια Η επίσκεψη του Αμερικανού απεσταλμένου Κιθ Κέλογκ στο Κίεβο συνέπεσε με την επαναφορά μιας συζήτησης που αποκαλύπτει το πραγματικό μέγεθος της ουκρανικής αιμορραγίας: Ποιοι θα σταλούν τώρα στο μέτωπο, όταν οι διαθέσιμες εφεδρείες εξαντλούνται; Σύμφωνα με τις πληροφορίες που κυκλοφορούν σε ουκρανικά και ρωσικά μέσα, στο τραπέζι βρίσκονται η μείωση του κατώτατου ορίου επιστράτευσης στα 18 έτη και η επέκταση της υποχρεωτικής στράτευσης στις γυναίκες. Το ουκρανικό υπουργείο Άμυνας φέρεται να έχει προχωρήσει στην αγορά μεγάλης ποσότητας γυναικείου στρατιωτικού εξοπλισμού, ενώ έχουν κατατεθεί διαφορετικές νομοθετικές προτάσεις σχετικές με τη στρατιωτική υπηρεσία των γυναικών. Ταυτόχρονα, ουκρανικά μέσα ενημέρωσης και διαμορφωτές κοινής γνώμης προβάλλουν ολοένα συχνότερα τη συμμετοχή των γυναικών στον στρατό ως αναγκαίο βήμα «ισότητας». Η ίδια, όμως, επικοινωνιακή μηχανή που χθες παρουσίαζε τον πόλεμο σαν έναν θρίαμβο που βρισκόταν προ των πυλών, σήμερα προετοιμάζει τις γυναίκες και τα παιδιά της Ουκρανίας να καλύψουν τα κενά μιας εξαντλημένης πολεμικής μηχανής. Εδώ τελειώνει η προπαγάνδα και αρχίζει η τραγωδία. Όταν ένα κράτος αναζητεί πλέον στρατιώτες ανάμεσα στους δεκαοκτάχρονους και συζητά την υποχρεωτική επιστράτευση των γυναικών, δεν βρίσκεται μπροστά σε κάποια «τελική νίκη». Βρίσκεται αντιμέτωπο με μια δραματική έλλειψη ανθρώπινου δυναμικού, την οποία οι δυτικές πρωτεύουσες επιχειρούν να καλύψουν με νέες ουκρανικές ζωές. Καμία πραγματική ειρήνη χωρίς λύση του εδαφικού Ο Κέλογκ επανέλαβε, σύμφωνα με τις σχετικές αναφορές, ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν αναγνωρίζουν ως ρωσικές την Κριμαία, το Ντονμπάς, τη Χερσώνα και τη Ζαπορίζια. Η θέση αυτή ακουμπά στον πυρήνα του προβλήματος. Διότι χωρίς οριστική συμφωνία για το εδαφικό καθεστώς των περιοχών αυτών, οποιαδήποτε κατάπαυση του πυρός δεν θα συνιστά ειρήνη. Θα αποτελεί απλώς πάγωμα της σύγκρουσης και προετοιμασία για τον επόμενο πόλεμο. Ο Ρώσος στρατιωτικός αναλυτής Ντμίτρι Ντεγκτιάριοφ το διατύπωσε καθαρά: Εάν το ζήτημα της αναγνώρισης παραμείνει ανοικτό, τότε ο πόλεμος δεν θα έχει πραγματικά τελειώσει. Θα έχει απλώς ανασταλεί μέχρι να δημιουργηθούν οι συνθήκες για την επανέναρξή του. Αυτό ακριβώς φαίνεται ότι επιθυμούν ορισμένοι ακραίοι κύκλοι της Δύσης: Όχι μια σταθερή και βιώσιμη ειρήνη, αλλά μια προσωρινή παύση που θα επιτρέψει τον επανεξοπλισμό της Ουκρανίας και την επανάληψη της αναμέτρησης σε ευνοϊκότερο χρόνο. Η μυστική επίσκεψη του αρχηγού της CIA στη Μόσχα Ιδιαίτερη σημασία αποκτούν στο μεταξύ οι αναφορές για επίσκεψη του διευθυντή της CIA Τζον Ράτκλιφ στη Μόσχα και για επαφές του με τις ρωσικές υπηρεσίες πληροφοριών. Το Κρεμλίνο, διά του εκπροσώπου του Ντμίτρι Πεσκόφ, ανέφερε ότι ο Ράτκλιφ δεν συναντήθηκε με τον Βλαντίμιρ Πούτιν. Εφόσον, όμως, οι πληροφορίες για τις επαφές επιβεβαιώνονται, το γεγονός φανερώνει ότι κάτω από τη θορυβώδη επιφάνεια των δημόσιων δηλώσεων εξακολουθούν να λειτουργούν μυστικοί δίαυλοι επικοινωνίας. Και αυτό δεν είναι ασήμαντο. Όταν ο επικεφαλής της ισχυρότερης αμερικανικής υπηρεσίας πληροφοριών βρίσκεται στη Μόσχα, ενώ ο Αμερικανός προεδρικός απεσταλμένος συζητά στο Κίεβο την επέκταση της επιστράτευσης, είναι προφανές ότι εξελίσσεται ένα πολύ μεγαλύτερο παρασκήνιο από εκείνο που επιτρέπεται να γνωρίζει η ευρωπαϊκή κοινή γνώμη. Πρωτοφανής αεροπορική δραστηριότητα γύρω από το Καλίνινγκραντ Την ίδια στιγμή, η στρατιωτική αεροπορία του ΝΑΤΟ εμφανίζει αυξημένη δραστηριότητα στην περιοχή της Βαλτικής και γύρω από το Καλίνινγκραντ. Σύμφωνα με αναφορές ανοικτών πηγών, στην περιοχή επιχείρησαν το αμερικανικό αναγνωριστικό ARTEMIS II, το σουηδικό S102B Korpen, δύο αεροσκάφη εναέριου ανεφοδιασμού A330 MRTT, ένα αμερικανικό KC-135 και ένα αεροσκάφος έγκαιρης προειδοποίησης και ελέγχου E-3A AWACS. Καταγράφηκε επίσης κίνηση ισπανικού A330 MRTT προς το πολωνικό Ζέσουφ, το οποίο έχει μετατραπεί στον βασικό κόμβο μεταφοράς δυτικού στρατιωτικού υλικού προς την Ουκρανία. Μεμονωμένα, καμία από αυτές τις πτήσεις δεν αποδεικνύει προετοιμασία επίθεσης ή προβοκάτσιας. Τα συγκεκριμένα αεροσκάφη χρησιμοποιούνται για αναγνώριση, επιτήρηση, ανεφοδιασμό, μεταφορές και υποστήριξη ασκήσεων. Η συγκέντρωση, όμως, τόσων διαφορετικών μέσων στην ίδια γεωγραφική περιοχή δικαιολογεί την αυξημένη προσοχή. Ο Σεργκέι Λιποβόι, ήρωας της Ρωσίας και πρόεδρος της οργάνωσης «Αξιωματικοί της Ρωσίας», υποστηρίζει ότι οι πτήσεις των αναγνωριστικών αεροσκαφών δεν είναι τυχαίες. Κατά την εκτίμησή του, τα αεροσκάφη του ΝΑΤΟ συλλέγουν πληροφορίες και παρέχουν δεδομένα στοχοποίησης για ουκρανικές επιθέσεις με μη επανδρωμένα αεροσκάφη στο ρωσικό έδαφος. Πρόκειται ασφαλώς για ρωσική εκτίμηση και όχι για αποδεδειγμένο γεγονός. Εάν, όμως, επιβεβαιωνόταν ότι νατοϊκά μέσα προσφέρουν απευθείας δεδομένα για επιθέσεις στο εσωτερικό της Ρωσίας, τότε η περιβόητη διάκριση ανάμεσα στην «υποστήριξη της Ουκρανίας» και στην άμεση συμμετοχή του ΝΑΤΟ στον πόλεμο θα είχε ουσιαστικά καταρρεύσει. Το «ιπτάμενο νεκροτομείο» και οι σκοτεινές φήμες Ορισμένοι ρωσικοί λογαριασμοί χαρακτήρισαν ένα από τα αεροσκάφη που κατευθύνονταν προς το Ζέσουφ «ιπτάμενο νεκροτομείο του ΝΑΤΟ», υποστηρίζοντας ότι χρησιμοποιείται για τη μεταφορά σορών ξένων μισθοφόρων ή στρατιωτικών συμβούλων. Δεν έχουν παρουσιαστεί επαρκή και ανεξάρτητα στοιχεία που να επιβεβαιώνουν αυτόν τον δραματικό ισχυρισμό. Η φήμη, ωστόσο, φανερώνει πόσο αδιαφανής έχει γίνει η πραγματική έκταση της δυτικής εμπλοκής στην Ουκρανία. Πόσοι ξένοι στρατιωτικοί βρίσκονται στο ουκρανικό έδαφος; Ποιος είναι ο ακριβής ρόλος τους; Περιορίζονται στην εκπαίδευση και στην τεχνική υποστήριξη ή συμμετέχουν στον σχεδιασμό και στην εκτέλεση επιχειρήσεων; Οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις ζητούν από τους πολίτες τους να αποδεχθούν περισσότερες δαπάνες, περισσότερα όπλα και περισσότερη πολεμική προετοιμασία, αλλά αρνούνται να τους αποκαλύψουν ολόκληρη την αλήθεια για το βάθος της εμπλοκής τους. Η Ευρώπη εκπαιδεύεται για τον πόλεμο που υποτίθεται ότι δεν επιθυμεί Η αυξημένη δραστηριότητα γύρω από το Καλίνινγκραντ συμπίπτει με συνεχείς ασκήσεις και πολεμικές προετοιμασίες σε ευρωπαϊκό έδαφος. Ρωσικές και ουκρανικές πηγές επικαλούνται, μεταξύ άλλων, την άσκηση Aurora-26 στη Σουηδία, κατά την οποία φέρεται να συμπεριλήφθηκε εκπαίδευση για την ταχεία δημιουργία εγκαταστάσεων κράτησης αιχμαλώτων πολέμου. Μία άσκηση δεν αποδεικνύει ότι επίκειται γενικευμένος πόλεμος. Όταν, όμως, οι ασκήσεις, οι στρατιωτικές δαπάνες, η συγκέντρωση δυνάμεων και η επίσημη ρητορική κινούνται προς την ίδια κατεύθυνση, η συνολική εικόνα δεν μπορεί να αγνοηθεί. Η Ευρώπη μιλά διαρκώς για ειρήνη, ενώ εξοπλίζεται για πόλεμο. Δηλώνει ότι επιδιώκει την αποκλιμάκωση, ενώ καλλιεργεί στους λαούς της τον φόβο μιας αναπόφευκτης σύγκρουσης με τη Ρωσία. Υποστηρίζει ότι προστατεύει την Ουκρανία, ενώ απαιτεί από την Ουκρανία να ρίξει στη φωτιά και την τελευταία διαθέσιμη γενιά της. Κάποιοι, λοιπόν, ψεύδονται. Και είναι σχεδόν βέβαιο ότι δεν βρίσκεται στη διάθεση των ευρωπαϊκών λαών όλη η αλήθεια. Οι Ρώσοι σφίγγουν τη μέγγενη στο Ντονμπάς Ενώ το διπλωματικό και στρατιωτικό παρασκήνιο πυκνώνει, στο έδαφος η ρωσική πίεση συνεχίζεται. Στην περιφέρεια του Σούμι, οι ρωσικές δυνάμεις φέρεται να έθεσαν υπό τον έλεγχό τους τη Νοβοκονσταντίνοβκα και να προετοιμάζονται για επιχειρήσεις προς το Στέποβε και το Γιαστρέμπινοε. Η περιοχή θεωρείται σημαντική για την προστασία της πλευράς του ρωσικού προγεφυρώματος και την αποτροπή ουκρανικών αντεπιθέσεων. Στην κατεύθυνση του Κραματόρσκ, μονάδες της ρωσικής Ομάδας Δυνάμεων «Νότος» κατέλαβαν, σύμφωνα με ρωσικές ανακοινώσεις, τη Φεντόροβκα και τα γύρω υψώματα. Ο έλεγχος των υψωμάτων διευρύνει τη ζώνη επιτήρησης και προσβολής με μη επανδρωμένα αεροσκάφη, δυσχεραίνοντας ακόμη περισσότερο τις ουκρανικές μετακινήσεις. Επόμενος στόχος φέρεται να είναι η Μπελοκουζμίνοβκα. Η προέλαση, πάντως, αναμένεται δύσκολη, καθώς οι ουκρανικές δυνάμεις έχουν δημιουργήσει εκτεταμένες οχυρώσεις, χαρακώματα και ενισχυμένες θέσεις. Ο πόλεμος δεν εξελίσσεται σαν κινηματογραφική επέλαση. Είναι μια αργή, αιματηρή διαδικασία φθοράς, όπου κάθε ύψωμα, κάθε δενδροστοιχία και κάθε οικισμός μετατρέπεται σε ξεχωριστό πεδίο μάχης. Ο δρόμος των δώδεκα χιλιομέτρων που έγινε νεκροταφείο Ιδιαίτερα δραματική εμφανίζεται η κατάσταση στον οδικό άξονα που συνδέει την Κοστιαντινίβκα με την Ολεξίεβο-Ντρουζκίβκα. Πρόκειται για έναν δρόμο μήκους περίπου δώδεκα χιλιομέτρων, μέσω του οποίου οι ουκρανικές δυνάμεις επιχείρησαν να μεταφέρουν ενισχύσεις και στρατιωτικό υλικό. Οι εικόνες που δημοσιεύονται στο διαδίκτυο δείχνουν κατεστραμμένα οχήματα και εγκαταλειμμένο εξοπλισμό, μετατρέποντας την αρτηρία ανεφοδιασμού σε έναν πραγματικό «δρόμο του θανάτου». Αναφορές κάνουν λόγο και για σορούς στρατιωτών στις γύρω δασικές εκτάσεις και στα χαντάκια. Οι πληροφορίες αυτές χρειάζονται επιτόπια επιβεβαίωση, αλλά ακόμη και η εικόνα των κατεστραμμένων φαλάγγων αποτυπώνει τη σκληρότητα ενός πολέμου που στη Δύση παρουσιάζεται συχνά σαν ηλεκτρονικό παιχνίδι με χάρτες, σύμβολα και χρωματισμένα βέλη. Πίσω από κάθε βέλος, όμως, υπάρχουν άνθρωποι. Και πίσω από κάθε «νέα ενίσχυση» υπάρχουν νέοι που στέλνονται σε ένα μέτωπο από το οποίο πολλοί δεν θα επιστρέψουν ποτέ. Οι μάχες πλησιάζουν στη Ντρουζκίβκα Στην κατεύθυνση της Ντρουζκίβκα, οι ρωσικές δυνάμεις φέρεται να έχουν εισέλθει στο Οσίκοβε και να ελέγχουν το μεγαλύτερο μέρος του οικισμού. Σφοδρές μάχες συνεχίζονται στην Ολεξίεβο-Ντρουζκίβκα, η απώλεια της οποίας θα μπορούσε να μεταφέρει τις επιχειρήσεις στις άμεσες προσβάσεις της ίδιας της πόλης. Οι ουκρανικές δυνάμεις εξακολουθούν να διοχετεύουν ενισχύσεις στην περιοχή, παρά τις απώλειες σε προσωπικό και υλικό. Η επιμονή τους καταδεικνύει τη στρατηγική σημασία της θέσης. Αν καταρρεύσει αυτό το αμυντικό σημείο, η Ντρουζκίβκα θα βρεθεί υπό πολύ μεγαλύτερη πίεση και η ρωσική μέγγενη γύρω από το σύμπλεγμα Κραματόρσκ–Σλαβιάνσκ θα σφίξει ακόμη περισσότερο. Ρωσικές πηγές υποστηρίζουν επίσης ότι αναγνωριστική ομάδα διείσδυσε μέσα στην πόλη και εξουδετέρωσε τέσσερις Ουκρανούς στρατιώτες σε μάχη εκ του συστάδην. Πρόκειται για ισχυρισμό που δεν έχει επιβεβαιωθεί ανεξάρτητα και πρέπει να αντιμετωπίζεται ως τέτοιος. Στην κατεύθυνση της Ντομπροπίλια, οι ρωσικές δυνάμεις φέρεται να ανέκτησαν το Κούτσεριβ Γιαρ και να σταθεροποίησαν τις θέσεις τους έπειτα από προηγούμενη ουκρανική αντεπίθεση. Οι εξελίξεις που δεν εμφανίζονται ακόμη στους χάρτες Ο Ντμίτρι Ντεγκτιάριοφ υποστηρίζει ότι οι δημόσια διαθέσιμοι χάρτες δεν αποτυπώνουν ολόκληρη την εικόνα του μετώπου. Σύμφωνα με δικές του πληροφορίες, ρωσικές δυνάμεις έχουν ήδη εισέλθει στο Ζολοτί Κολόντιαζ και έχουν αρχίσει μάχες για τον έλεγχο του χωριού. Ο ίδιος υπαινίσσεται ότι βρίσκονται σε εξέλιξη και άλλες επιχειρήσεις, οι οποίες δεν μπορούν ακόμη να δημοσιοποιηθούν. Κάνει μάλιστα λόγο για γεγονότα «μεγάλης κλίμακας» στις κατευθύνσεις του Ορίχιβ και του Κουπιάνσκ, χωρίς να παραθέτει περισσότερα στοιχεία. Οι αναφορές αυτές πρέπει να αντιμετωπίζονται με επιφύλαξη μέχρι να εμφανιστούν απτές αποδείξεις. Στον σύγχρονο πόλεμο, η πληροφορία αποτελεί όπλο εξ' ίσου σημαντικό με το πυροβολικό και τα μη επανδρωμένα αεροσκάφη. Οι δύο πλευρές αποκρύπτουν επιτυχίες, μεγαλοποιούν τις απώλειες του αντιπάλου και χρησιμοποιούν τη φήμη ως μέσο ψυχολογικής πίεσης. Όμως η γενική κατεύθυνση των εξελίξεων είναι δύσκολο να συγκαλυφθεί: Οι ρωσικές δυνάμεις πιέζουν, οι ουκρανικές εφεδρείες λιγοστεύουν και η Δύση αναζητεί τρόπο να αποτρέψει μια στρατηγική κατάρρευση χωρίς να παραδεχθεί την αποτυχία της πολιτικής της. Οι λαοί οδηγούνται προς την άβυσσο χωρίς να ερωτηθούν Η εικόνα που διαμορφώνεται είναι εξαιρετικά επικίνδυνη. Στο Κίεβο συζητούν πώς θα επιστρατεύσουν περισσότερους ανθρώπους. Στη Βαλτική πυκνώνουν οι στρατιωτικές πτήσεις. Στην Ευρώπη πραγματοποιούνται ασκήσεις για σενάρια γενικευμένου πολέμου. Στο Ντονμπάς οι ρωσικές δυνάμεις προωθούνται προς τις τελευταίες μεγάλες ουκρανικές αμυντικές γραμμές. Και μέσα σε όλα αυτά, οι ευρωπαϊκοί λαοί παραμένουν θεατές μιας πορείας που μπορεί να τους οδηγήσει στην καταστροφή. Κανένας δεν τους ρώτησε αν επιθυμούν έναν πόλεμο με τη Ρωσία. Κανένας δεν τους εξήγησε πού τελειώνει η «βοήθεια προς την Ουκρανία» και πού αρχίζει η άμεση συμμετοχή στη σύγκρουση. Κανένας δεν τους είπε πόσοι άνθρωποι πρέπει ακόμη να θυσιαστούν για να διασωθεί το γόητρο μιας δυτικής πολιτικής ηγεσίας που αρνείται πεισματικά να παραδεχθεί ότι οι σχεδιασμοί της απέτυχαν. Οι λαοί ακούν διαρκώς τη λέξη «ειρήνη», αλλά βλέπουν στρατεύματα να μετακινούνται. Ακούν για «διπλωματία», αλλά παρακολουθούν τα οπλοστάσια να γεμίζουν. Ακούν για «προστασία της δημοκρατίας», αλλά καμία δημοκρατική κοινωνία δεν κλήθηκε να αποφασίσει αν θέλει να βαδίσει προς έναν πόλεμο που μπορεί να μην αφήσει τίποτε όρθιο. Κάτι πράγματι ετοιμάζεται στην Ανατολική Ευρώπη. Εάν πρόκειται για άσκηση πίεσης, για νέα ουκρανική επιχείρηση, για νατοϊκή προβοκάτσια ή για προπαρασκευή μιας ακόμη μεγαλύτερης σύγκρουσης, θα φανεί σύντομα. Εκείνο που ήδη γνωρίζουμε είναι ότι τα γεράκια του πολέμου παίζουν ξανά με τη φωτιά, χρησιμοποιώντας την Ουκρανία ως αναλώσιμο πεδίο μάχης και ολόκληρη την Ευρώπη ως πιθανή πυριτιδαποθήκη. Και αυτή τη φορά, αν η φωτιά ξεφύγει, δεν θα υπάρχει κανείς για να ισχυριστεί ότι δεν είχε προειδοποιηθεί.

Στο μικροσκόπιο και η τουρκική Πολεμική Αεροπορία – Η Επιτροπή Nagel είχε ήδη σημάνει συναγερμό Ιδιαίτερα αποκαλυπτική εικόνα για το πώς το Ισραήλ παρακολουθεί βήμα προς βήμα τη στρατιωτική διείσδυση της Τουρκίας στη Συρία παρουσιάζει ισραηλινή ανάλυση, περιγράφοντας μια αθέατη μάχη πληροφοριών που διαρκεί περισσότερο από έναν χρόνο. Στο επίκεντρο βρίσκεται η σταδιακή μεταφορά τουρκικού στρατιωτικού υλικού στη Συρία, η αυξανόμενη επιρροή της Άγκυρας στη νέα συριακή πραγματικότητα και, κυρίως, ο φόβος ότι η τουρκική στρατιωτική παρουσία μπορεί μελλοντικά να μετατραπεί σε άμεση απειλή για το Ισραήλ. Το μήνυμα που προκύπτει από την ισραηλινή οπτική είναι σαφές: η Τουρκία δεν αντιμετωπίζεται πλέον μόνο ως δύσκολος περιφερειακός παίκτης, αλλά ως μια ανερχόμενη στρατιωτική δύναμη που θα μπορούσε, υπό συγκεκριμένες συνθήκες, να βρεθεί απέναντι στο Ισραήλ. Η υπόθεση των τεσσάρων τουρκικών τεθωρακισμένων που κινητοποίησε τις ισραηλινές υπηρεσίες Η ιστορία ξεκινά τον Ιούλιο του 2025. Σύμφωνα με το ισραηλινό δημοσίευμα, η Άγκυρα παρέδωσε στον συριακό στρατό υπό τον Άχμεντ αλ-Σαράα τέσσερα προηγμένα, ολοκαίνουργια τεθωρακισμένα οχήματα μεταφοράς προσωπικού τουρκικής κατασκευής. Η κίνηση αυτή μπορεί εκ πρώτης όψεως να φαινόταν περιορισμένη. Για την ισραηλινή στρατιωτική ηγεσία, όμως, αποτέλεσε σημαντικό σήμα συναγερμού. Για εβδομάδες, η Διεύθυνση Στρατιωτικών Πληροφοριών των IDF, από τον επικεφαλής της, υποστράτηγο Σλόμι Μπίντερ, μέχρι τα χαμηλότερα κλιμάκια, προσπαθούσε να εντοπίσει τις κινήσεις των συγκεκριμένων οχημάτων μέσα στην τεράστια συριακή επικράτεια. Τελικά, τα τεθωρακισμένα εντοπίστηκαν –όπως αναφέρει η ανάλυση, και με τη βοήθεια ενός σημαντικού στοιχείου τύχης– και από εκείνη τη στιγμή τέθηκαν υπό στενή και συνεχή ισραηλινή παρακολούθηση. Δεν ήταν τέσσερα οχήματα – Ήταν η αρχή μιας πολύ μεγαλύτερης εικόνας Το συγκεκριμένο περιστατικό, ωστόσο, δεν ήταν παρά η κορυφή του παγόβουνου. Η πραγματική ανησυχία στην Ιερουσαλήμ αφορά τη σταδιακή παγίωση της τουρκικής στρατιωτικής και διπλωματικής παρουσίας στη Συρία. Η Άγκυρα, σύμφωνα με την ισραηλινή ανάγνωση, δεν κινείται περιστασιακά. Αντιθέτως, ακολουθεί μια μακροπρόθεσμη στρατηγική εγκατάστασης και επιρροής. Και όλα αυτά συμβαίνουν υπό το διαρκές βλέμμα των ισραηλινών υπηρεσιών πληροφοριών. Είναι σχεδόν βέβαιο, σημειώνει η αρχική ανάλυση, ότι κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου οι ισραηλινές υπηρεσίες εντόπισαν πολύ περισσότερα από τα πρώτα τέσσερα τεθωρακισμένα. Η Τουρκία φέρεται να διοχέτευε σταδιακά στρατιωτικό υλικό, μέσα και υποδομές προς τη Συρία, επιχειρώντας να αποκτήσει βαθύτερη στρατιωτική παρουσία. Στο μικροσκόπιο και η τουρκική Πολεμική Αεροπορία Η ισραηλινή προσοχή δεν περιορίζεται στις χερσαίες δυνάμεις. Οι δυνατότητες κρούσης της τουρκικής Πολεμικής Αεροπορίας εξετάζονται με ιδιαίτερη προσοχή από το Ισραήλ. Η Τουρκία διαθέτει μεγάλο στόλο προηγμένων F-16, ενώ ενδεχόμενη μελλοντική απόκτηση F-35 θα άλλαζε σημαντικά τις αεροπορικές ισορροπίες στην περιοχή. Για το Ισραήλ, επομένως, το ερώτημα δεν αφορά μόνο τι μεταφέρει η Άγκυρα σήμερα στη Συρία. Αφορά το τι θα μπορούσε να αναπτύξει εκεί αύριο. Μαχητικά, ραντάρ, συστήματα αεράμυνας, πυραυλικά μέσα και υποδομές διοίκησης θα μπορούσαν να μετατρέψουν τη βόρεια Συρία σε στρατηγικό προγεφύρωμα της Τουρκίας. Το Ισραήλ παρακολουθούσε – αλλά απέφευγε να χτυπήσει Μέχρι πρόσφατα, σύμφωνα με την ισραηλινή ανάλυση, η πολιτική της Ιερουσαλήμ ήταν συγκρατημένη. Παρά την παρακολούθηση, τις δημόσιες δηλώσεις και τα μηνύματα που μεταφέρονταν μέσω τρίτων χωρών, η μεγάλη τουρκική προσπάθεια στρατιωτικής διείσδυσης στη Συρία δεν είχε βρεθεί άμεσα στο στόχαστρο ισραηλινών βομβών. Όποτε υπήρχε ισραηλινή παρέμβαση, αυτή φέρεται να γινόταν σε χαμηλό προφίλ και με τρόπο που απέφευγε την ευθεία αντιπαράθεση με την Άγκυρα. Αυτή η περίοδος, όμως, φαίνεται ότι τελειώνει. Η επίθεση στο Αμπού αλ-Ντουχούρ άλλαξε τους κανόνες Σύμφωνα με την ισραηλινή εκδοχή, το σημείο καμπής ήταν το φερόμενο ισραηλινό πλήγμα στην αεροπορική βάση Αμπού αλ-Ντουχούρ, στην περιοχή της Ιντλίμπ. Ο στόχος, όπως υποστηρίζεται, ήταν άμεσα συνδεδεμένος με την τουρκική στρατιωτική ανάπτυξη στη βόρεια Συρία. Εάν αυτή η εκτίμηση είναι ακριβής, τότε πρόκειται για εξαιρετικά σημαντική εξέλιξη. Για πρώτη φορά, το Ισραήλ φαίνεται να περνά από την επιτήρηση και την αποτροπή μέσω μηνυμάτων στην ενεργή στρατιωτική παρεμπόδιση της τουρκικής εδραίωσης. Το σκεπτικό που αποδίδεται στην ισραηλινή ηγεσία είναι ιδιαίτερα σκληρό: Να μην επαναληφθεί απέναντι στην Τουρκία η στρατηγική της “συγκράτησης” που, σύμφωνα με τους επικριτές της, εφαρμόστηκε απέναντι σε άλλους αντιπάλους πριν από την 7η Οκτωβρίου. Η νέα ισραηλινή λογική: Χτύπημα πριν παγιωθεί η απειλή Μετά την 7η Οκτωβρίου, σημαντικό μέρος του ισραηλινού στρατιωτικού και πολιτικού κατεστημένου θεωρεί ότι το Ισραήλ δεν μπορεί πλέον να αξιολογεί έναν αντίπαλο μόνο με βάση τις προθέσεις του. Πρέπει να τον αξιολογεί με βάση τις πραγματικές στρατιωτικές δυνατότητές του. Αυτό είναι ίσως το σημαντικότερο στοιχείο της συγκεκριμένης ανάλυσης. Η Τουρκία μπορεί σήμερα να μην επιδιώκει άμεσο πόλεμο με το Ισραήλ. Ωστόσο διαθέτει: Mεγάλη και οργανωμένη στρατιωτική μηχανή, Iσχυρή αμυντική βιομηχανία, Mαχητικά αεροσκάφη (τα περισσότερα σε αχρηστία λόγω έλλειψης ανταλλακτικών), Πολεμικά πλοία, Υποβρύχια, Μη επανδρωμένα συστήματα, Πυραυλικές δυνατότητες, και, κυρίως, μακροπρόθεσμο γεωπολιτικό όραμα. Για την Ιερουσαλήμ, αυτό αρκεί ώστε η Τουρκία να μπει σε άλλη κατηγορία στρατηγικού κινδύνου. «Η Τουρκία είναι μεγαλύτερη από την ...Τουρκία!» Η κατάρρευση του καθεστώτος Άσαντ δημιούργησε τεράστιο κενό ισχύος στη Συρία. Παράλληλα, η αποδυνάμωση του Ιράν ύστερα από τις συγκρούσεις με το Ισραήλ και τις αμερικανικές οικονομικές πιέσεις περιόρισε τη δυνατότητα της Τεχεράνης να διατηρήσει το προηγούμενο επίπεδο επιρροής. Η Τουρκία έσπευσε να καλύψει αυτό το κενό. Λίγες ημέρες μετά την πτώση του Άσαντ, ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν είχε προχωρήσει σε μία χαρακτηριστική δήλωση: «Η Τουρκία είναι μεγαλύτερη από την Τουρκία». Για τους Ισραηλινούς αναλυτές, αυτή η φράση δεν αντιμετωπίζεται ως απλή πολιτική ρητορική. Θεωρείται έκφραση μιας ευρύτερης στρατηγικής αντίληψης της Άγκυρας, σύμφωνα με την οποία η τουρκική επιρροή πρέπει να επεκτείνεται πέρα από τα σημερινά εθνικά σύνορα. Ισραηλινός αξιωματούχος: Σε 15 χρόνια θα υπάρχουν δύο μεγάλες δυνάμεις Ιδιαίτερη αίσθηση προκαλεί η εκτίμηση υψηλόβαθμου αξιωματούχου πληροφοριών που επικαλείται το δημοσίευμα. Σύμφωνα με τον ίδιο: «Στην Τουρκία έχουν ξεκινήσει δραματικές οικονομικές μεταρρυθμίσεις. Έχει μεγάλο στρατό και ανεξάρτητη αμυντική βιομηχανία, διαθέτει αεροπλάνα, πλοία και υποβρύχια – και πάνω απ’ όλα έχει όραμα». Το συγκεκριμένο όραμα, όπως υποστηρίζει, περιλαμβάνει: Τη Συρία, τις κουρδικές περιοχές και ακόμη και επενδύσεις στο Κέρας της Αφρικής. Και καταλήγει σε μια πρόβλεψη με ιδιαίτερη γεωπολιτική βαρύτητα: «Σε 15 χρόνια θα υπάρχουν δύο περιφερειακές δυνάμεις στη Μέση Ανατολή: το Ισραήλ και η Τουρκία». Η Επιτροπή Nagel είχε ήδη σημάνει συναγερμό Οι ισραηλινές υπηρεσίες πληροφοριών δεν είναι οι μόνες που εμφανίζονται ανήσυχες. Η Επιτροπή Nagel, η οποία εξετάζει τις μελλοντικές αμυντικές ανάγκες του Ισραήλ υπό το πρίσμα του νέου στρατηγικού περιβάλλοντος, έχει επίσης αναφερθεί στον τουρκικό παράγοντα. Η προειδοποίηση είναι ξεκάθαρη: «Η παρουσία τουρκικών δυνάμεων ή δυνάμεων που λειτουργούν ως πληρεξούσιοι της Τουρκίας στη Συρία θα μπορούσε να αυξήσει τον κίνδυνο μιας άμεσης τουρκοϊσραηλινής σύγκρουσης». Και εδώ βρίσκεται ίσως το πιο ανησυχητικό στοιχείο. Το Ισραήλ δεν εξετάζει πλέον μόνο έναν πόλεμο μέσω τρίτων. Εξετάζει το ενδεχόμενο πραγματικής στρατιωτικής τριβής με τουρκικές δυνάμεις. Μετά το Ιράν, η Τουρκία; Ο αρθρογράφος προχωρεί ακόμη περισσότερο. Εκτιμά ότι ένας άμεσος πόλεμος με την Τουρκία πιθανότατα δεν βρίσκεται προ των πυλών, αλλά θα μπορούσε να μετατραπεί σε πραγματικό σενάριο μέσα στην επόμενη δεκαετία. Εάν το Ισραήλ, με ισχυρή αμερικανική στήριξη, καταφέρει να περιορίσει δραστικά την ισχύ του ισλαμικού καθεστώτος της Τεχεράνης ή να αφαιρέσει μεγάλο μέρος των στρατηγικών δυνατοτήτων του, τότε ο επόμενος μεγάλος περιφερειακός ανταγωνιστής θα μπορούσε να είναι η Τουρκία. Και τότε η απειλή θα έχει εντελώς διαφορετικά χαρακτηριστικά: τουρκικά μαχητικά, πύραυλοι και πολεμικά πλοία θα μπορούσαν να βρεθούν απέναντι στις ισραηλινές Ένοπλες Δυνάμεις. Γιατί η Τουρκία θεωρείται δυσκολότερος αντίπαλος από το Ιράν Η ισραηλινή ανάλυση προχωρεί σε μια εξαιρετικά σημαντική σύγκριση. Παρά τον φόβο που προκαλούσαν επί χρόνια το Ιράν και οι οργανώσεις που υποστήριζε, ο συντάκτης θεωρεί ότι πολλές από τις εκτιμήσεις για την πραγματική στρατιωτική τους ισχύ αποδείχθηκαν υπερβολικές. Το Ισραήλ υπέστη πλήγματα και δεν κατάφερε να εξουδετερώσει πλήρως το Ιράν. Ωστόσο, σύμφωνα με την ίδια ανάγνωση, βγήκε από την αντιπαράθεση σε ισχυρότερη στρατηγική θέση. Με την Τουρκία τα πράγματα θα ήταν διαφορετικά. Η Άγκυρα διαθέτει ισχυρότερη οικονομική βάση, σημαντικά μεγαλύτερη βιομηχανική αυτάρκεια και προηγμένες στρατιωτικές δυνατότητες. Μια απευθείας σύγκρουση Ισραήλ–Τουρκίας θα ήταν ποιοτικά διαφορετική από οποιαδήποτε αντιπαράθεση με το Ιράν ή τους περιφερειακούς συμμάχους του. Η τουρκική αμυντική βιομηχανία προκαλεί πραγματικό προβληματισμό Ο αρθρογράφος περιγράφει με έντονο τρόπο την ανησυχία που προκαλεί στο Ισραήλ η τουρκική αμυντική ανάπτυξη. «Κάθε νέα τουρκική στρατιωτική καινοτομία που συναντώ με ανησυχεί βαθιά», αναφέρει. Ο Ερντογάν, κατά την ανάλυσή του, δημιουργεί μια τεράστια στρατιωτική μηχανή με στρατηγικές δυνατότητες και τεχνολογία αιχμής. Η Τουρκία επενδύει ταυτόχρονα σε drones, μαχητικά αεροσκάφη, πολεμικά πλοία, υποβρύχια, πυραυλικά συστήματα, ηλεκτρονικό πόλεμο και αεράμυνα. Αυτό ακριβώς είναι που δημιουργεί την ανησυχία στην ισραηλινή πλευρά. Δεν πρόκειται μόνο για μια μεγάλη χώρα με στρατό. Πρόκειται για μια χώρα που επιδιώκει να αποκτήσει όλο και μεγαλύτερο ποσοστό στρατιωτικής αυτονομίας από το εξωτερικό. Το μεγάλο μάθημα της 7ης Οκτωβρίου Η νέα στρατηγική αντίληψη του Ισραήλ συνοψίζεται σε μία πρόταση: Δεν αξιολογείς τον αντίπαλο από το τι λέει ότι σκοπεύει να κάνει, αλλά από το τι έχει τη δυνατότητα να κάνει. Από αυτή την οπτική, η Τουρκία αποτελεί πολύ σοβαρότερη μακροπρόθεσμη πρόκληση. Η οικονομία της, η αμυντική της βιομηχανία, ο στρατός της, οι διεθνείς συμμαχίες και η γεωγραφική της θέση υπερβαίνουν κατά πολύ τα αντίστοιχα πλεονεκτήματα που διέθετε το Ιράν. Και αυτό είναι ακριβώς που φαίνεται να αλλάζει τη στρατηγική συζήτηση στο Ισραήλ. Η Ιερουσαλήμ θέλει να σταματήσει το τουρκικό σχέδιο πριν γιγαντωθεί Το τελικό συμπέρασμα της ισραηλινής ανάλυσης είναι εξαιρετικά αποκαλυπτικό. Το Ισραήλ θεωρεί ότι έπραξε σωστά στέλνοντας ένα στρατιωτικό μήνυμα προς την Τουρκία όσο η τουρκική επέκταση στη Συρία βρίσκεται ακόμη σε πρώιμη φάση. Με απλά λόγια, η λογική είναι να μη δοθεί στην Άγκυρα ο χρόνος να δημιουργήσει στη Συρία μια στρατιωτική πραγματικότητα που αργότερα θα είναι εξαιρετικά δύσκολο –ή πολύ πιο επικίνδυνο– να ανατραπεί. Αυτό μετατρέπει τη Συρία σε πιθανό σημείο επαφής δύο στρατηγικών κόσμων: του ισραηλινού και του τουρκικού. Τι σημαίνει για Ελλάδα και Ανατολική Μεσόγειο Η συγκεκριμένη εξέλιξη έχει ιδιαίτερη σημασία και για την Ελλάδα. Αν η ισραηλινή αντίληψη για την Τουρκία μετατοπίζεται από την κατηγορία του δύσκολου διπλωματικού ανταγωνιστή στην κατηγορία μιας δυνητικής στρατηγικής στρατιωτικής απειλής, τότε αυτό μπορεί να επηρεάσει ολόκληρη την αρχιτεκτονική ασφαλείας στην Ανατολική Μεσόγειο. Η Αθήνα παρακολουθεί ήδη με εξαιρετικό ενδιαφέρον: τη στρατιωτική παρουσία της Τουρκίας στη Συρία, την ανάπτυξη της τουρκικής αμυντικής βιομηχανίας, τις ισραηλινοτουρκικές τριβές και τη μετατόπιση του στρατηγικού κέντρου βάρους στην περιοχή. Ελλάδα, Κύπρος και Ισραήλ έχουν ισχυρό λόγο να παρακολουθούν από κοινού οποιαδήποτε νέα στρατιωτική πραγματικότητα δημιουργείται από τη Συρία μέχρι την Ανατολική Μεσόγειο. Δεν σημαίνει ότι μία σύγκρουση Ισραήλ–Τουρκίας είναι αναπόφευκτη. Σημαίνει όμως ότι στο Ισραήλ το σενάριο παύει να θεωρείται αδιανόητο. Και μόνο αυτό αποτελεί μια από τις σημαντικότερες γεωπολιτικές μεταβολές των τελευταίων ετών. Η Συρία γίνεται το νέο γεωπολιτικό πεδίο μάχης Η Συρία, ιστορικά, αποτέλεσε τόπο όπου συγκρούστηκαν αυτοκρατορίες, συμφέροντα και περιφερειακές δυνάμεις. Η αποχώρηση ή η αποδυνάμωση παλαιότερων παικτών δεν έφερε σταθερότητα. Δημιούργησε χώρο για νέους ανταγωνιστές. Το Ιράν υποχωρεί, η Τουρκία κινείται για να καλύψει το κενό και το Ισραήλ δείχνει πλέον αποφασισμένο να μην επιτρέψει τη δημιουργία μιας νέας στρατηγικής απειλής στα βόρεια σύνορά του. Το ερώτημα πλέον δεν είναι μόνο ποιος θα ελέγξει τη Συρία. Το πραγματικό ερώτημα είναι εάν η Συρία μετατρέπεται σταδιακά στο πρώτο πεδίο ενός πολύ μεγαλύτερου ανταγωνισμού Ισραήλ–Τουρκίας για την κυριαρχία στην περιοχή. Και αυτή είναι μια εξέλιξη που μπορεί να αλλάξει συνολικά τις ισορροπίες από το Αιγαίο και την Κύπρο μέχρι τη Συρία και τη Μέση Ανατολή. Directus

Όταν η πολιτική αντιπαράθεση, τελειώνει εκεί όπου αρχίζει η πραγματική διαχείριση υπέρ του Νεοταξισμού! Όταν οι «επαναστάτες» παραδόθηκαν στην παγκοσμιοποίηση και οι δεξιοί μεταβλήθηκαν σε νεοφιλελέ καταστροφείς του Έθνους! Η νεότερη Ιστορία, αληθώς σας λέω, θα είναι για τον Ιστορικό του μέλλοντος ένας τρομακτικά μεγάλος γριφος. Όχι μόνο η Ιστορία η δική μας, αλλά και όλου του ελευθέρου κόσμου, όπως συνηθίζεται να λέγεται εδώ και 80 χρόνια μετά τον Β' ΠΠ η Δύση. Κι αυτό διότι βρισκόμαστε, εδώ και 30τόσα χρόνια σε μια φάση όπου οι κομματικές σημαίες έχουν αρχίσει να χάνουν την όποια αξία είχαν κάποτε. Εξακολουθούν όμως να ανεμίζουν, τα συνθήματα εξακολουθούν να ακούγονται, τα κόμματα εξακολουθούν να αυτοπροσδιορίζονται ως «Αριστερά», «Δεξιά», «προοδευτικά», «συντηρητικά», «ριζοσπαστικά». Όμως πίσω από το σκηνικό έχει ήδη συντελεστεί η μεγάλη μετάλλαξη. Όλο αυτό το παράδοξο δεν έχει να κάνει μόνο με το δικό μας Ψευτορωμαίϊκο, όπου το σύστημα ουδέποτε άλλαξε διότι το πρώτο ελληνικό κράτος, δημιουργήθηκε έτσι, ούτως ώστε να βρίσκεται πανω υπό τον έλεγχο των αποικιοκρατών που κρατούσαν την Ελλάδα όμηρο των συμφερόντων τους. Έχει να κάνει καθαρά με την Νεοταξική λαίλαπα, η οποία εκτός των άλλων, είναι υποχείριο των αρχαίων "Πεφωτισμένων", των Λεσχών και της Μασονίας, μια Μασονία που επίσης έχει καταληφθεί εδώ και τρείς αιώνες από τους οπαδούς του Βάισχάουπτ. Μ' άλλα λόγια, ζούμε αγαπητοί μου αναγνώστες, τα αποτελέσματα των σχεδίων που εκπονήθηκαν από αυτά τα μιάσματα, τους Ασκεναζί Εβραίους που εντελώς αυθαίρετα και ξενδιάντροπα, αυτοαποκαλέσθησαν "Αριστοι" και "Πεφωτισμένοι", καθοδηγούμενοι από έναν μαέστρο που είχε μέσα του τον ίδιο τον Δαίμονα να τον οδηγεί: Τον Άνταμ Βάισχάουπτ. Αλλά γιατί σας τα γράφω όλα αυτά; Πού θέλω να φτάσω; Ας το πάμε λοιπόν απ την αρχή ή μάλλον, καλύτερα απ' το τέλος. Μετά από τόσες δεκαετίες, μετά από τόσα γεγονότα που άλλαξαν τον κόσμο, σήμερα αποκαλύπτεται κάτι που για δεκαετίες θεωρούνταν σχεδόν αδιανόητο: Οι δύο μεγάλοι αντίπαλοι (Αριστεροί-σοσιαλδημοκράτες, Δεξιοί) μπορεί να πολεμούν λυσσαλέα για την εξουσία, αλλά να έχουν πάψει προ πολλού να διαφωνούν για το ίδιο το σύστημα μέσα στο οποίο ασκούν την εξουσία. Αυτή ακριβώς είναι η σκέψη που θέτει με ιδιαίτερη οξύτητα ο Γιώργος Κοντογιώργης στο βιβλίο του «Η Συριζαία Αριστερά ως Νέα Δεξιά». Και είναι μια σκέψη που αξίζει να την κοιτάξουμε κατάματα, διότι δεν αφορά μόνο τον ΣΥΡΙΖΑ ή την εναλλακτική του ονομασία ΕΛ.ΑΣ.. Αφορά ολόκληρη την πολιτική διαδρομή της νεότερης Ευρώπης και, τελικά, τη θέση του ίδιου του ανθρώπου μέσα στο σύγχρονο πολιτικό σύστημα. Γιατί ίσως το μεγαλύτερο ψέμα του τελευταίου αιώνα δεν ήταν ότι Αριστερά και Δεξιά διαφωνούσαν. Αυτό ήταν αλήθεια. Το βαθύτερο ψέμα ήταν ότι η αντιπαράθεσή τους αφορούσε πάντοτε την κοινωνία. Ο Κοντογιώργης επισημαίνει κάτι συγκλονιστικά απλό. Ο σοσιαλισμός δεν υπήρξε ένα ανώτερο εξελικτικό στάδιο του καπιταλισμού, αλλά ένας διαφορετικός δρόμος εξόδου από τη δεσποτεία. Και η μεγάλη σύγκρουση του 20ού αιώνα περιστράφηκε σε μεγάλο βαθμό γύρω από ένα ερώτημα: Ποιος θα κατέχει και θα διαχειρίζεται την οικονομία; Το κράτος ή ο ιδιώτης; Μόνο που υπάρχει κι ένα τρίτο ερώτημα, πολύ πιο επικίνδυνο για κάθε συγκεντρωτικό σύστημα εξουσίας. Το κράτος, ο ιδιώτης ή ο ίδιος ο πολίτης; Το παράδοξο που...δεν είναι παράδοξο, αλλά ειρωνεία Εδώ βρίσκεται ίσως η μεγαλύτερη ιστορική ειρωνεία. Η Αριστερά πολέμησε για δεκαετίες στο όνομα της κοινωνίας, αλλά η κοινωνία δεν έγινε ποτέ πραγματικός φορέας της πολιτικής εξουσίας. Ως αυθεντικό τέκνο των "Πεφωτισμένων", η Αριστερά ήταν το μεγάλο όπλο στο να αλωθεί το πόπολο και αυτό το είδαμε και μάλιστα με μελανά χρώματα το 1789, κατά τη Γαλλική Επανάσταση η οποία εξελίχθηκε αργότερα ως "Τρομοκρατία". Γι αυτό η κοινωνία δεν έγινε ποτέ το επίκεντρο της δημοκρατίας. Η Δεξιά απ την άλλη μεριά, υπερασπίστηκε την ιδιωτική οικονομία και σε αντίθετη φάση, η Αριστερά την κρατική ιδιοκτησία. Η μία πλευρά έλεγε «αγορά», η άλλη «κράτος». Η μία ύψωνε τη σημαία της ιδιωτικής πρωτοβουλίας, η άλλη τη σημαία της κοινωνικοποίησης των μέσων παραγωγής. Μόνο που τελικά ο ψηφοφόρος παρέμενε θεατής. Ψηφίζει, αναθέτει, περιμένει, διαμαρτύρεται, ξαναψηφίζει. Και ύστερα παραδίδει ξανά την πολιτική σε έναν επαγγελματικό μηχανισμό που αποφασίζει στο όνομά του. Αυτό είναι το σημείο όπου η συζήτηση παύει να είναι μια συνηθισμένη συζήτηση περί Αριστεράς και Δεξιάς και γίνεται συζήτηση περί εξουσίας. Η κατάρρευση του υπαρκτού σοσιαλισμού υπήρξε το μεγάλο ιστορικό σεισμικό γεγονός που αποκάλυψε όλο το τοπίο. Το κομμουνιστικό μοντέλο κατέρρευσε, οι σημαίες κατέβηκαν, τα αγάλματα γκρεμίστηκαν και η Δύση πανηγύρισε για τη «νίκη» της. Μόνο που μέσα στα ερείπια δεν βρέθηκε μια κοινωνία απελευθερωμένη από την πολιτική ετερονομία. Βρέθηκε ένας ολόκληρος κόσμος που συνέχισε να κυβερνάται από επαγγελματικές πολιτικές ελίτ των λεγόμενων "Αρίστων" ή "Πεφωτισμένων". Και τότε συνέβη κάτι ακόμη πιο παράδοξο. Η Αριστερά, αντί να αναζητήσει ένα νέο πρόταγμα πραγματικής πολιτικής χειραφέτησης της κοινωνίας, άρχισε να μετακινείται προς το ίδιο πολιτικό και οικονομικό περιβάλλον που προηγουμένως κατήγγελλε. Οι παλιές κόκκινες σημαίες άρχισαν να ξεθωριάζουν. Ο επαναστατικός λόγος αντικαταστάθηκε από τον λόγο της «διαχείρισης». Η σύγκρουση με το σύστημα αντικαταστάθηκε από τη διαχείριση του συστήματος. Και κάπου εκεί γεννήθηκε η λεγόμενη «Νέα Αριστερά». Μόνο που η νέα αυτή Αριστερά είχε ένα πρόβλημα. Δεν ήταν πλέον βέβαιο ότι ήταν Αριστερά. Ο ΣΥΡΙΖΑ υπήρξε η ελληνική εκδοχή αυτής της μεγάλης μετάλλαξης. Ένα κόμμα που εμφανίστηκε ως ριζοσπαστική εναλλακτική απέναντι στο παλιό πολιτικό κατεστημένο, αλλά όταν βρέθηκε στην εξουσία βρέθηκε αντιμέτωπο με την ίδια πραγματικότητα που είχαν αντιμετωπίσει όλοι οι προηγούμενοι διαχειριστές του κράτους. Και τότε φάνηκε η μετάλλαξη σε όλο της το μεγαλείο. Μ' άλλα λόγια, η επαναστατική ρητορική μπορούσε να αλλάξει. Η διαχείριση όμως του συστήματος παρέμενε. Η Αριστερά του Τσίπρα, μπορούσε να αλλάξει χρώμα, λεξιλόγιο και σύμβολα. Μπορούσε να μιλήσει για «πρόοδο», «δικαιώματα», «διαφορετικότητα», «ευρωπαϊσμό», «εκσυγχρονισμό». Μπορούσε να εγκαταλείψει τον παλιό μαρξιστικό λόγο και να υιοθετήσει τη νέα πολιτική ορολογία της εποχής. Αυτό που δεν μπορούσε, ήταν να ξεφύγει από την κομματοκρατία. Η κομματοκρατία δεν ενδιαφέρεται πραγματικά αν το κόμμα φοράει μπλε, πράσινο ή κόκκινο. Η κομματοκρατία ενδιαφέρεται να παραμένει το κόμμα ο μεσάζων ανάμεσα στην κοινωνία και την εξουσία. Ο πολίτης δηλαδή να ψηφίζει και να αποσύρεται από την πολιτική. Και το κόμμα να αποφασίζει και να κυβερνά. Αυτό είναι το μοντέλο. Και όσο περισσότερο ο πολίτης περιορίζεται στον ρόλο του ψηφοφόρου, τόσο περισσότερο η δημοκρατία μετατρέπεται από συμμετοχή σε ανάθεση. Εδώ ακριβώς πρέπει να καταλάβουμε και τη μετάλλαξη της σύγχρονης Αριστεράς. Δεν χρειάστηκε να γίνει «δεξιά» με την παλιά έννοια του όρου. Δεν χρειάστηκε να υιοθετήσει όλα τα ιδεολογικά χαρακτηριστικά της παραδοσιακής Δεξιάς. Αρκούσε να αποδεχθεί το ίδιο θεμελιώδες μοντέλο εξουσίας. Και αυτό είναι πολύ πιο βαθύ. Γιατί όταν η Αριστερά εγκαταλείπει την αμφισβήτηση της δομής της εξουσίας και περιορίζεται στην αλλαγή του διαχειριστή της, τότε η διαφορά της από τη Δεξιά αρχίζει να γίνεται διαφορά ύφους, προτεραιοτήτων και απλής κενής πολιτικής ρητορικής. Παγκοσμιοποίηση και Αριστερά Και κάπου εδώ εμφανίζεται στον ορίζοντα η παγκοσμιοποίηση. Η Παγκοσμιοποίηση δεν χρειάζεται πλέον να νικήσει την Αριστερά. Δεν χρειάζεται να την καταστρέψει. Δεν χρειάζεται καν να την πολεμήσει. Της αρκεί να την ενσωματώσει. Οι παλιές ιδεολογίες δεν εξαφανίστηκαν - στα χαρτιά τουλάχιστον, αλλά απλώς μετασχηματίστηκαν σε κάτι συμβατό με το νέο παγκόσμιο περιβάλλον. Η παλιά ταξική σύγκρουση υποχώρησε. Στη θέση της εμφανίστηκαν νέες πολιτισμικές και κοινωνικές διαιρέσεις, όπως πχ η "συμπερίληψη" μαζί με τη Woke agenda. Η Αριστερά άρχισε να επενδύει περισσότερο στην πολιτισμική ταυτότητα, στα ατομικά δήθεν δικαιώματα και σε νέες μορφές κοινωνικής πολιτικής, ενώ η οικονομική και θεσμική αρχιτεκτονική μέσα στην οποία λειτουργούσε παρέμενε σε μεγάλο βαθμό ανέγγιχτη. Μ' άλλα λόγια, μπορείς να έχεις μια κυβέρνηση (ΣΥΡΙΖΑ 2015-2019) που αυτοπροσδιορίζεται ως προοδευτική και ταυτόχρονα να λειτουργεί μέσα σε ένα οικονομικό, ευρωπαϊκό και διεθνές πλαίσιο το οποίο δεν δημιούργησε μεν η ίδια αλλά απλώς το αποδέχτηκε. Άλλως τε, ο Νεοταξισμός επιτρέπει να αλλάξεις τον διαχειριστή - με εκλογές φυσικά εποπτευόμενες - χωρίς να αλλάξεις το σύστημα. Αυτό ακριβώς είναι το σημείο όπου ο όρος «Νέα Δεξιά» αποκτά την πραγματική του σημασία. Δεν πρόκειται απλώς για μια Δεξιά που φόρεσε πιο μοντέρνα ρούχα. Πρόκειται για ένα πολιτικό σύστημα μέσα στο οποίο οι παλιές διαχωριστικές γραμμές έχουν αρχίσει να χάνουν τη σημασία τους, ενώ η πραγματική εξουσία μετακινείται ολοένα περισσότερο έξω από την άμεση σφαίρα της κοινωνικής συμμετοχής. Μητσοτάκης και Τσίπρας: Ανταγωνιστές ή απλοί...συνοδοιπόροι; Ωραία όλα αυτά τα παραπάνω, θα μπορούσε να μας πει κάποιος. Θεωρία, ιδεολογίες, κομματοκρατία, παγκοσμιοποίηση, «Νέα Δεξιά» κλπ κλπ. Μήπως όμως πρόκειται απλώς για μια υπερβολικά γενική πολιτική ανάγνωση; Η απάντηση είναι ένα καθαρό Όχι! Γιατί η θεωρία αποκτά αξία μόνο όταν μπορεί να σταθεί όρθια μπροστά στα γεγονότα. Και εδώ αρχίζουν τα ενδιαφέροντα. Ας πάρουμε λοιπόν τα δύο πρόσωπα που παρουσιάστηκαν επί χρόνια ως πολιτικοί αντίπαλοι: Τον Αλέξη Τσίπρα που επανέρχεται με μια παραλλαγή του ΣΥΡΙΖΑ (την ΕΛ.ΑΣ) και τον Κυριάκο Μητσοτάκη, ο οποίος Μητσοτάκης μέσα στον εκτενή πανικό του, αποκαλεί τον Τσίπρα ως τον πλέον επικίνδυνο για τη χώρα, βγάζοντας απ έξω φυσικά τον άκρως διεφθαρμένο εαυτό του. Ο ένας εμφανίστηκε το 2011 ως η μεγάλη Αριστερή ανατροπή του παλιού συστήματος. Ο άλλος ως η μεγάλη φιλελεύθερη απάντηση απέναντί της. Ο ένας μιλούσε για κοινωνική δικαιοσύνη, για σκίσιμο των μνημονίων, για απελευθέρωση του πολίτη από τα δεσμά των ξένων, ενώ ο άλλος για μεταρρυθμίσεις και επενδύσεις. Ο ένας κατακεραύνωνε το «παλιό κατεστημένο», ο άλλος κατηγορούσε τον ΣΥΡΙΖΑ για ιδεολογικές εμμονές και οικονομική ανεπάρκεια. Και όμως, όταν αφήσουμε στην άκρη τις προεκλογικές σημαίες και κοιτάξουμε ορισμένες συγκεκριμένες πολιτικές αποφάσεις, αρχίζει να εμφανίζεται ένα παράξενο κοινό νήμα. Το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι σαφώς το Ελληνικό. Ο ΣΥΡΙΖΑ ως αντιπολίτευση είχε αντιμετωπίσει το ξεπούλημα της πατρίδας με έντονη κριτική. Όταν όμως βρέθηκε στην κυβέρνηση, προχώρησε το 2016 σε Μνημόνιο Συναντίληψης μεταξύ ΤΑΙΠΕΔ, Ελληνικόν Global και Lamda Development, ενώ τον Σεπτέμβριο του ίδιου έτους η Βουλή ενέκρινε τη σύμβαση παραχώρησης, καταργώντας επι της ουσίας το Δημοψήφισμα του Ιουνίου του 2015 που έβγαλε ένα ΟΧΙ καραμπινάτο. Το εντυπωσιακότερο είναι ότι η σύμβαση υπερψηφίστηκε όχι μόνο από τον ΣΥΡΙΖΑ αλλά και από τη Νέα Δημοκρατία, το ΛΑΟΣ και την ΔΗ.ΜΑΡ του Φώτη Κουβέλη. Και ύστερα ήρθε ο Κυριάκος Μητσοτάκης, το ελεεινό Κτήνος. Η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας όχι μόνο δεν ανέτρεψε την κατεύθυνση, αλλά επιτάχυνε την ολοκλήρωση της επένδυσης του ξεπουλήματος. Η ίδια η κυβέρνηση Μητσοτάκη, μάλιστα, αναγνώρισε επισήμως ότι το έργο ξεκίνησε με τον Αντώνη Σαμαρά, συνεχίστηκε από τον Αλέξη Τσίπρα και ολοκληρώθηκε επί του ιδίου. Τι βλέπουμε εδώ ουσιαστικά; Οπωσδήποτε δεν βλέπουμε δύο εντελώς αντίθετους κόσμους. Αντιθέτως, βλέπουμε μια πολιτική αλυσίδα. Ο ένας ξεκινά ή συνεχίζει μια διαδικασία. Ο άλλος την επιταχύνει και την ολοκληρώνει. Αυτό δεν σημαίνει ότι οι δύο πρωθυπουργοί είχαν την ίδια ιδεολογία. Σημαίνει κάτι πολύ πιο ενδιαφέρον: Ότι η αλλαγή κυβέρνησης, δεν συνεπάγεται κατ’ ανάγκην και αλλαγή στρατηγικής κατεύθυνσης. Και αυτό ακριβώς είναι το επιχείρημα του Κοντογιώργη στο βιβλίο του. Το ξεπούλημα της πατρίδας από τους δύο "διαχειριστές" του Νεοταξικού δογματος Πάμε να δούμε μερικές περιπτωσεις που δικαιώνουν το αφήγημα μας ξεκινώντας απο τα περιφερειακά αεροδρόμια. Εδώ έχουμε ένα ακόμη πιο καθαρό παράδειγμα. Η παραχώρηση των 14 περιφερειακών αεροδρομίων στη Fraport προχώρησε επί κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ. Τον Απρίλιο του 2017, ο Τσίπρας υποδεχόταν στο Μέγαρο Μαξίμου τη διοίκηση της Fraport και χαρακτήριζε την επένδυση ύψους περίπου 1,234 δισ. ευρώ σημαντική στιγμή για την Ελλάδα. Κι εδώ υπάρχει μια σχεδόν θεατρική ειρωνεία. Ο πολιτικός χώρος της Αριστεράς που είχε οικοδομήσει μεγάλο μέρος της ταυτότητάς του πάνω στην καταγγελία των ιδιωτικοποιήσεων βρέθηκε τελικά να διαχειρίζεται και να υπερασπίζεται μια από τις χαρακτηριστικές παραχωρήσεις δημόσιας περιουσίας της μνημονιακής περιόδου. Αυτό είναι ακριβώς το σημείο όπου η πολιτική ρητορική συναντά την πολιτική πραγματικότητα. Και το τρίτο μνημόνιο είναι ακόμη πιο αποκαλυπτικό. Τον Φεβρουάριο του 2015 ο Τσίπρας διακήρυσσε ότι τα μνημόνια είχαν τελειώσει και ότι η κυβέρνησή του θα απέτρεπε ένα τρίτο μνημόνιο. Λίγους μήνες αργότερα, τον Αύγουστο του 2015, εγκρίθηκε το τρίτο πρόγραμμα οικονομικής προσαρμογής μέσω του Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Σταθερότητας. Ο Τσίπρας δεν χρειάστηκε να γίνει «Νέα Δημοκρατία». Χρειάστηκε να γίνει διαχειριστής ενός πλαισίου το οποίο προηγουμένως κατήγγελλε. Αυτό είναι πολύ πιο ουσιαστικό από το αν κάποιος είναι αριστερός ή δεξιός διότι εδώ ακριβώς τελειώνει η ιδεολογική θεατρική παράσταση και αρχίζει η πραγματική πολιτική. Ο ΣΥΡΙΖΑ μπήκε στην εξουσία υποσχόμενος ρήξη με το μνημονιακό καθεστώς και τελικά υπέγραψε νέο πρόγραμμα με τον ESM. Η Νέα Δημοκρατία αργότερα, το 2019, ανέλαβε την εξουσία μετά την συντριβή του Τσίπρα και συνέχισε να κυβερνά μέσα στο ευρωπαϊκό και οικονομικό πλαίσιο που είχε ήδη διαμορφωθεί. Δεν χρειάζεται και καλά να τους βαφτίσουμε «ίδιους» κι ας ειναι επί της ουσίας. Αρκεί να παρατηρήσουμε ότι κανένας από τους δύο δεν επιχείρησε να ανατρέψει το θεμελιώδες πλαίσιο μέσα στο οποίο ασκείται η οικονομική πολιτική της χώρας. Το ίδιο είχε συμβει και με την περίπτωση του ξεπουλήματος της Μακεδονίας στους Σκοπιανούς. Ο Τσίπρας προχώρησε - με εντολή και πίεση Μερκελ και ΗΠΑ - στη λεγόμενη Συνθήκη των Πρεσπών, η οποία λίγο μετά σχεδόν καταργήθηκε από τους Σκοπιανούς και η ΝΔ του Μητσοτάκη, ενώ διακήρυττε με παρρησία ότι θα την καταργήσει και θα την επαναδιαπραγματευτεί και μόλις ανέβηκε στον πρωθυπουργικό θρόνο, το πρώτο που έκανε ήταν να την ...σεβαστει και να την κάνει νόμο του κράτους! Και αυτό είναι πολύ πιο σοβαρό από ένα κομματικό σύνθημα. Το ίδιο επίσης μοτίβο εμφανίζεται και στο Ελληνικό, αλλά και γενικότερα στην αντίληψη περί «επενδύσεων», αξιοποίησης δημόσιας περιουσίας και προσέλκυσης κεφαλαίων. Ο Μητσοτακισμός έκανε ακόμη πιο έντονη αυτή τη στρατηγική, μειώνοντας τη φορολογία των επιχειρήσεων και των μερισμάτων και προβάλλοντας ως κεντρικό στόχο την προσέλκυση επενδύσεων και την απελευθέρωση της αγοράς. Μ' άλλα λόγια, ο Τσίπρας άνοιξε το δρόμο αν και...αριστερός, στον Μητσοτάκη του οποίου ο νεο-φιλελευθερισμός του δεν απειχε σχεδόν καθόλου από την αριστερίλα του Τσίπρα, για να συνεχίσει...αυτό που είχαν χαράξει κάποια χρονια νωρίτερα οι οικονομικοί βιαστές των τραπεζών του Ρόθτσάιλντ και των "Πεφωτισμένων" των παρασκηνίων. Δεν υπάρχει ιδεολογία, μόνο Νεοταξισμός Όμως το κρίσιμο ερώτημα είναι άλλο: Πού βρίσκεται το όριο της ανατροπής; Πόσο μακριά μπορεί να φτάσει μια κυβέρνηση από τον βασικό οικονομικό και γεωπολιτικό προσανατολισμό της χώρας; Και εδώ η απάντηση γίνεται ενδιαφέρουσα. Διότι η Ελλάδα μπορεί να αλλάζει κυβέρνηση, αλλά το ευρύτερο πλαίσιο μέσα στο οποίο λαμβάνονται οι μεγάλες αποφάσεις βρίσκεται αλλού. Ευρωπαϊκή Ένωση. Ευρωζώνη. Διεθνείς αγορές. Μνημονιακές δεσμεύσεις. Ιδιωτικοποιήσεις και "αξιοποίηση" - ξεπούλημα δημόσιας περιουσίας. Προσέλκυση ξένων "επενδύσεων", δηλαδη τα Funds. Υπερεθνικές δεσμεύσεις. Και μέσα σε αυτό το πλαίσιο αλλάζουν οι διαχειριστές. Εδώ βρίσκεται η πραγματική σημασία της φράσης «Μητσοτάκης + Τσίπρας = το ίδιο συνδικάτο». Δεν σημαίνει ότι ο Μητσοτάκης και ο Τσίπρας έχουν ακριβώς την ίδια προσωπική ιδεολογία. Δεν σημαίνει επίσης ότι είναι πολιτικά πανομοιότυποι. Σημαίνει ότι η περίφημη διαχωριστική γραμμή Αριστεράς και Δεξιάς μπορεί να είναι μηδαμινή όταν φτάνουμε στο επίπεδο της διαχείρισης του συστήματος. Και τότε η φράση «το ίδιο συνδικάτο» παύει να είναι απλώς ένα σύνθημα. Γίνεται πολιτικό ερώτημα. Ποιος αλλάζει πραγματικά το σύστημα; Και ποιός απλώς αλλάζει τον διαχειριστή; Εδώ βρίσκεται ο πυρήνας της σκέψης του Κοντογιώργη. Η Αριστερά και η Δεξιά μπορεί να πολεμούν για το ποιος θα κρατήσει το τιμόνι. Αλλά αν συμφωνούν ότι το πλοίο πρέπει να ταξιδεύει στην ίδια πορεία, τότε η πραγματική πολιτική σύγκρουση δεν βρίσκεται πλέον ανάμεσα στα δύο κόμματα. Βρίσκεται ανάμεσα σε εκείνους που διαχειρίζονται την πορεία αλλά και στην ίδια τη κοινωνία που υφίσταται τις συνέπειές της. Και τότε έχουμε μπροστά μας το πραγματικό σκάνδαλο της σύγχρονης πολιτικής. Ο πολίτης νομίζει ότι κάθε τέσσερα χρόνια αλλάζει κατεύθυνση. Στην πραγματικότητα, αλλάζει απλώς καπετάνιο. Και το πλοίο συνεχίζει να...αρμενίζει σε αχαρτογράφητα νερά. Το ερώτημα λοιπόν δεν είναι αν ο Τσίπρας είναι Μητσοτάκης. Ας πούμε ότι ΔΕΝ είναι. Το ερώτημα είναι πολύ πιο επικίνδυνο: Σε πόσα από τα κρίσιμα ζητήματα της χώρας ο Τσίπρας μπόρεσε να ανατρέψει το πλαίσιο που παρέλαβε και σε πόσα ο Μητσοτάκης ανατρέπει το πλαίσιο που παρέλαβε από τον Τσίπρα; Εκεί πρέπει να μετρήσουμε τη διαφορά. Όχι στα συνθήματα, αλλά στις πράξεις. Και αν οι πράξεις αποδεικνύουν διαδοχή αντί για ρήξη, τότε η παλιά κομματική αντιπαράθεση αρχίζει να μοιάζει με δύο ηθοποιούς που αλλάζουν κοστούμια ενώ η σκηνή παραμένει η ίδια. Αυτό είναι το πραγματικό «συνδικάτο». Όχι απαραίτητα επειδή κάθονται στο ίδιο τραπέζι. Αλλά επειδή η πολιτική τους αντιπαράθεση μπορεί να τελειώνει ακριβώς εκεί όπου αρχίζει η αμφισβήτηση του ίδιου του συστήματος. Και αυτό, τελικά, είναι πολύ πιο τρομακτικό από το να αποκαλύψεις ότι δύο κόμματα μοιάζουν. Γιατί τότε το πρόβλημα δεν είναι τα κόμματα. Είναι το ίδιο το μοντέλο εξουσίας. Και αυτό είναι που πρέπει να κοιτάξουμε κατάματα. Και φυσικά μιλώ για το πολιτικό "Ψευτορωμαίϊκο" Αν, αντί να κοιτάξουμε πώς θα ρίξουμε αυτό το τεράστιο καρκίνωμα που τροφοδοτείται από τους Νεοταξίτες των Λεσχών και της Μασονίας, συνεχίσουμε να διαλέγουμε κάθε φορά ποιος θα διαχειριστεί το ίδιο σύστημα, θα συνεχίσουμε να πανηγυρίζουμε - όχι όλοι βέβαια, αλλά μια μειοψηφία του 25-30% που ισώς να κερδισει αν δεν δημιουργήσουμε το Χάος, καμμιά πραγματική αλλαγή δε θα μας περιμένει έξω από την πόρτα. Αντίθετα, θα μας περιμένει πραγματικά η ολοκληρωτική ισοπέδωση. ΟΧΙ λοιπον στα νεοταξικά τσιράκια. Ούτε Μητσοτάκης, ούτε Τσίπρας, ούτε ΠΑΣΟΚ, ούτε ΚΚΕ. Παρά μόνο όλους τους άλλους τους εκτός συστήματος. Όχι, η Ελλάδα ΔΕΝ θα σωθεί με οποιονδήποτε που θα έχει πάρε-δώσε με τη νεοταξική λαίλαπα. Με τη πτώση αυτών των καθαρμάτων όμως, μια νέα Ελλάδα θα γεννηθεί. Και θα είναι απόλυτα δική μας και κανενός άλλου. Πύρινος Λόγιος sergioschrys@outlook.com

Μια μεγάλη προσωπικότητα της Ορθοδοξίας! Ένας Άγιος που δεν φοβήθηκε ποτέ να πει την Αληθεια του Θεού και που είχε το χάρισμα να βλέπει το μέλλον! Οι προφητικές του ρήσεις ήταν κάτι το ριζοσπαστικό! Ξέφευγαν από κάθε τετριμμένο και χιλιοειπωμένο κι όμως, οι ρήσεις του βγάζουν νόημα! “Νά ποιός θα βγάλει την Ελλάδα από τον βούρκο της ακολασίας…” είχε πεί σε πιστούς που τον επισκεπτόταν! Τα Σκόπια θα διαλυθούν γιατί δημιουργήθηκαν ως κράτος κατ’ εντολήν του Αντιδίκου και του Βατικανού - Ξέρεις παιδί μου γιατί ο Χριστός μας ευλόγησε τους Έλληνες και την Ελλάδα; με ρώτησε μία ημέρα ο γέροντας των Αγράφων, ο παππούλης μας, ο π. Παναγιώτης. Με ξάφνιασε η ερώτησή του. Γνώριζα πως κάτι σημαντικό θα ακολουθούσε και σιώπησε. - Την μεγάλη ευλογία που λάβαμε την οφείλουμε στο άγιο παλικάρι και βασιλιά μας, στο καμάρι της Μακεδονίας και της Ελλάδας, τον Μέγα Αλέξανδρο. Δεν ήταν μόνο βασιλιάς, αλλά ήταν και ταπεινός και παράδειγμα ευσεβείας. Ήταν κόσμημα αρετής. Αυτός όργωσε το χωραφάκι, πάνω στο οποίο έριξε τους σπόρους της σωτηρίας ο Χριστός μας. Ο δάσκαλός του ο Αριστοτέλης τον είχε εμποτίσει με όλες αυτές τις ωραίες διδασκαλίες που σου ανοίγουν τον δρόμο προς τον Θεό. Δοχείο της χάριτος ήταν και ακόμη είναι ο βασιλιάς μας Αλέξανδρος. Αυτός ηγείται τώρα των πνευματικών δυνάμεων που θα ελευθερώσουν τη Βασιλεύουσα, την Κωνσταντινούπολη και θα την παραδώσει στον άγιο βασιλιά, Ιωάννη Βατάτζη. Αυτός θα βγάλει την Ελλάδα από το βούρκο της αμετανοησίας και θα επιφέρει την πολυπόθητη ενότητα, που εξασφαλίζει η μετάνοια. Κάπου τα έχει μπερδέψει ο γέροντας, αναλογιζόμουν καθώς αφουγκραζόμουν τα όσα μας έλεγε. Ξαφνικά εκείνος διακόπτει το συλλογισμό μου και λέει: - Κάποιοι νομίζουν πως έχω χάσει τα λογικά μου και έχω μπερδευτεί. Βλέπετε αυτά δεν τους τα δίδαξαν στα σχολειά τους. Δεν τους είπαν λ.χ. ότι το άγιο αυτό παλικάρι δεν ήταν κατακτητής αλλά εκπολίτισε τους λαούς. Τους γνώρισε το μεγαλείο της ελληνικής γλώσσας, της γλώσσας των Αγγέλων, της γλώσσας του Ουρανού. Τους έφερε τον πολιτισμό. Και ξέρετε γιατί τον πήρε κοντά του ο Χριστός μας, στο άνθος της ηλικίας του; Γιατί ήθελε να τον κρατήσει αμόλυντο, καθαρό. Να τον προφυλάξει από τις κακοτοπιές και τις βαβυλώνιες ακολασίες. Άλλωστε είχε ολοκληρώσει το έργο που του είχε αναθέσει ο Θεός. Όταν ο Θεός επιτρέψει και φανερωθεί ο τάφος του βασιλιά Αλέξανδρου, τότε θα δείτε θα ευωδιάσει όλος ο τόπος. Και η ευωδία είναι σημάδι αγιότητας. Έτσι δεν είναι θεολόγε; - Ναι γέροντα, απάντησα! - Στην Ελλάδα βρίσκεται θαμμένος ο βασιλιάς Αλέξανδρος. Και ο τάφος του θα αποκαλυφθεί όταν οι Έλληνες καταφέρουν και λύσουν τα δεσμά της δουλείας. Γιατί σήμερα είμαστε δεμένοι στην κολοκύθα του Διαβόλου, βουτηγμένοι στα πάθη και στην αμαρτία. - Κάποιοι υποστηρίζουν πως έχει ταφεί στην Αίγυπτο… - Στην Αίγυπτο έγινε μία εικονική ταφή και στην Ελλάδα έγινε η πραγματική. Τότε τους νεκρούς βασιλιάδες τους έθαβαν μαζί με χρυσό και άλλα πολύτιμα μέταλλα και πολύτιμους λίθους γιατί πίστευαν οι καημένοι πως ο πλούτος θα τους χρειαζόταν και στην μετά θάνατον ζωή. Κάπου στη Μακεδονία είναι ο τάφος του Μ. Αλεξάνδρου και το χρυσάφι, όμως το πήραν από εκεί και το μετέφεραν σε ασφαλή χώρο σε κάποιο από τα ευλογημένα βουνά της Ελλάδος. Αυτό το χρυσάφι θα χρησιμοποιήσει ο Άγιος βασιλιάς Ιωάννης Βατάτζης, μόλις αναλάβει τα ηνία της Κωνσταντινούπολης. Έχει σχέδιο ο Θεός. Τ’ ακούς θεολόγε; Έχει σχέδιο ο Θεός και εμείς απλά πρέπει να το ακολουθούμε και όχι να επιμένουμε να πείσουμε τον Χριστό μας να αποδεχθεί τα δικά μας σχέδια. Να έχουμε απόλυτη εμπιστοσύνη στην πρόνοιά Του. Όταν έφυγαν από κοντά δύο ζευγάρια και ένας αστυνομικός που άκουγαν τις περίεργες εξιστορήσεις ο γέροντας με τράβηξε παράμερα και μου είπε: - Θεολόγε, μην αμφιβάλλεις για τα ανωτέρω, ο Μ. Αλέξανδρος είναι μπροστά και ηγείται των πνευματικών δυνάμεων που θα πάρουν την Πόλη. Πίστευε και θα σε αξιώσει ο Θεός να κοινωνήσεις στην Μεγάλη Εκκλησιά μας, την Αγιά Σοφιά. Την αγιότητα του Μ. Αλεξάνδρου την γνωρίζει ο Αντίδικος. Γι’ αυτό έχει εξαπολύσει όλα τα όργανά του τα επιχώρια και της αλλοδαπής και πότε τον συκοφαντούν ως ανώμαλο, πότε ως φονιά, ως δολοφόνο κατακτητή. Για να αμαυρώσει τη μνήμη του και το έργο του κίνησε το Βατικανό για να ιδρύσει ένα ψευδεπίγραφο πολυπολιτισμικό κράτος και να το ονομάσει Μακεδονία. Αυτός είναι ο λόγος που ο Πάπας έτρεξε πρώτος να αναγνωρίσει το σλαβικό κρατίδιο, δίνοντας το σύνθημα και στους άλλους να πράξουν το ίδιο. Κοντοζυγώνει όμως η ημέρα που τα Σκόπια θα διαλυθούν, όσο κι αν θέλουν κάποιοι ψευτο-πολιτικοί μας και ξένοι να τα στηρίξουν... Απόσπασμα από το αφηγηματικό βιβλίο του θεολόγου Διονύση Μάκρη “Ο Γέροντας των Αγράφων, π. Παναγιώτης Τσιώλης”, εκδ. Αγαθός Λόγος, Αθήνα 2022, σελ. 14-17

Το ψευδεπίγραφο «οικονομικό D-Day» δεν οδηγεί πουθενά παρά μόνο σε ψευδαισθήσεις! Εάν η στρατιωτική πίεση δεν μπόρεσε να αναγκάσει το Ιράν να παραδοθεί, γιατί η Ουάσινγκτον πιστεύει ότι η επανάληψη μιας οικονομικής πολιτικής που εφαρμόζεται εδώ και δεκαετίες μπορεί να έχει διαφορετικό αποτέλεσμα; Το ερώτημα αυτό θέτουν πολλοί αναλυτές. Μετά το αδιέξοδο και την στρατιωτική ταπείνωση, ο πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών Ντόναλντ Τραμπ αποφάσισε να αλλάξει πορεία και να ανοίξει ένα νέο μέτωπο κατά του Ιράν. Όχι με πυραύλους, αλλά με δολάρια, κυρώσεις, πετρέλαιο και τράπεζες. Με τη φράση «οικονομικό D-Day», ο Αμερικανός πρόεδρος επιχειρεί να παρουσιάσει τη νέα εκστρατεία οικονομικής ασφυξίας ως το απόλυτο όπλο απέναντι στην Τεχεράνη. Και το ερώτημα προκύπτει αβίαστα: είναι πράγματι μια νέα επίδειξη ισχύος ή παραδοχή ότι η στρατιωτική επιλογή δεν έφερε το αποτέλεσμα που περίμενε η Ουάσινγκτον; Αναλυτές, ανάμεσά τους και πολλοί Αμερικανοί, υποστηρίζουν ότι η νέα αυτή στρατηγική του Τραμπ δεν είναι τίποτε άλλο παρά ένα δοκιμασμένο εργαλείο που εφαρμόζεται εδώ και δεκαετίες κατά του Ιράν και που έχει ήδη αποτύχει. Γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο υπογραμμίζουν πως ούτε αυτός ο στόχος του Τραμπ, να παραδοθεί το Ιράν, θα επιτευχθεί. Άλλοι επισημαίνουν ότι όσο ο Τραμπ ανεβάζει το διακύβευμα, τόσο μεγαλώνει ο κίνδυνος το περίφημο «οικονομικό D-Day» να αποδειχθεί όχι η αρχή της ιρανικής υποχώρησης, αλλά η έναρξη μιας νέας, πολύ ακριβότερης κρίσης για την ίδια την Ουάσινγκτον. Πρόκειται για παραδοχές που δείχνουν πως οι Αμερικανοί αρχίζουν να εθίζονται επικίνδυνα στην ήττα. Πρωτοφανής οικονομικός πόλεμος Ο Ντόναλντ Τραμπ, στο πιο πρόσφατο μήνυμά του, ανακοίνωσε την έναρξη αυτού που χαρακτήρισε ως «τη συντριπτικότερη οικονομική επιχείρηση που έχει πραγματοποιηθεί ποτέ εναντίον οποιασδήποτε χώρας», γράφοντας: «Αυτό θα είναι οικονομικός πόλεμος και απομόνωση σε πρωτοφανή κλίμακα». Απείλησε ότι κάθε χώρα που επιτρέπει σε χρηματοπιστωτικά ιδρύματα, επιχειρήσεις, αεροδρόμια ή κρατικούς φορείς της να προσφέρουν στο Ιράν οποιαδήποτε μορφή σανίδας σωτηρίας θα αντιμετωπίσει τεράστιες οικονομικές συνέπειες. Ο Τραμπ έθεσε επίσης στο στόχαστρο τις πωλήσεις πετρελαίου, τις συμφωνίες ανταλλαγής, τις μεταφορές μετρητών, τα ανταλλακτήρια συναλλάγματος, τη νηολόγηση πλοίων και τις εταιρείες-βιτρίνες, καταλήγοντας: «Αυτό θα είναι ένα οικονομικό D-Day». Τι είναι το D-Day Στη στρατιωτική ορολογία, το D-Day αναφέρεται στην ημέρα έναρξης της μεγάλης και αποφασιστικής επιχείρησης της 6ης Ιουνίου 1944, όταν άρχισε η απόβαση στη Νορμανδία, η μεγάλη επίθεση των Συμμάχων κατά της ναζιστικής Γερμανίας στην Ευρώπη. Επομένως, όταν ο Ντόναλντ Τραμπ μιλά για «οικονομικό D-Day», επιδιώκει να δημιουργήσει την εικόνα της έναρξης μιας ολοκληρωτικής οικονομικής επίθεσης κατά του Ιράν, μιας επίθεσης που, αντί για πυραύλους και βόμβες, θα χρησιμοποιεί κυρώσεις, πετρέλαιο, τράπεζες, ναυτιλία και πίεση στα χρηματοπιστωτικά δίκτυα. Επαναλαμβάνει το ίδιο λάθος Ωστόσο, πίσω από αυτή την επιθετική ρητορική υπάρχει μια σημαντικότερη πραγματικότητα: ο Ντόναλντ Τραμπ εξακολουθεί να επαναλαμβάνει το ίδιο λάθος υπολογισμού που έκανε στις 28 Φεβρουαρίου. Εκείνη την ημέρα, οι Ηνωμένες Πολιτείες και το ισραηλινό καθεστώς εισήλθαν στον πόλεμο εκτιμώντας ότι η ικανότητα του Ιράν να απαντήσει, η ανθεκτικότητά του και οι δυνατότητές του να αντισταθεί είχαν αποδυναμωθεί σημαντικά και ότι ένα ισχυρό στρατιωτικό πλήγμα θα μπορούσε να οδηγήσει την Τεχεράνη είτε σε κατάρρευση είτε σε υποχώρηση και αποδοχή της βούλησης της Ουάσινγκτον. Ο Τραμπ μάλιστα έφτασε στο σημείο να ισχυριστεί ότι ο ίδιος θα καθόριζε τον επόμενο ηγέτη του Ιράν. Η στροφή Όμως ο ολοκληρωτικός και υψηλής έντασης πόλεμος κατά του Ιράν όχι μόνο δεν οδήγησε στο αποτέλεσμα που ανέμεναν στην Ουάσινγκτον, αλλά τώρα, μετά την αποτυχία των Ηνωμένων Πολιτειών στο στρατιωτικό πεδίο, ο Ντόναλντ Τραμπ, αντί να ανακοινώσει νίκη, μιλά για την έναρξη ενός «οικονομικού πολέμου» και επιστρέφει στις μεθόδους των προκατόχων του, τις οποίες ο ίδιος είχε επικρίνει έντονα. Αυτή η στροφή, από μόνη της, υποδηλώνει αλλαγή του πεδίου αντιπαράθεσης. Ο Τραμπ, ο οποίος υποτίθεται ότι θα άλλαζε την εξίσωση με το Ιράν μέσω της στρατιωτικής ισχύος, επιστρέφει τώρα στα εργαλεία των κυρώσεων και της οικονομικής πίεσης. Η διαφορά είναι ότι και αυτή τη φορά υποτιμά τις πραγματικές δυνατότητες του Ιράν και εισέρχεται σε ένα ακόμη άγνωστο πεδίο. Μεγάλο το κόστος Από την άλλη πλευρά, ούτε το κόστος αυτής της πορείας για τις Ηνωμένες Πολιτείες μπορεί να αγνοηθεί. Το αμερικανικό δημόσιο χρέος έχει πλέον ξεπεράσει τα σαράντα τρισεκατομμύρια δολάρια και το κόστος εξυπηρέτησης των τόκων έχει εξελιχθεί σε μία από τις βαρύτερες δαπάνες του ομοσπονδιακού προϋπολογισμού, δημιουργώντας σοβαρές προκλήσεις για την πολιτική, οικονομική και ακόμη και στρατιωτική δομή των Ηνωμένων Πολιτειών. Υπό πίεση η αγορά ενέργειας Ταυτόχρονα, η αμερικανική αγορά ενέργειας βρίσκεται υπό πίεση. Η τιμή του ντίζελ έχει φτάσει περίπου στα 5,47 δολάρια ανά γαλόνι, επίπεδο που πλησιάζει ιστορικό ρεκόρ. Οι Financial Times υποστηρίζουν ότι η αύξηση της τιμής του ντίζελ ανεβάζει το κόστος των μεταφορών, της γεωργίας και της παραγωγής, μεταφέροντας πληθωριστικές πιέσεις στο σύνολο της οικονομίας. Η σημασία του ντίζελ είναι ακόμη μεγαλύτερη από εκείνη της βενζίνης, επειδή συνδέεται άμεσα με το κόστος μεταφοράς αγαθών, τα φορτηγά, τα γεωργικά μηχανήματα, τις κατασκευές και την αλυσίδα διανομής. Επομένως, η αύξηση της τιμής του δεν σημαίνει μόνο ακριβότερα καύσιμα, αλλά οδηγεί και σε υψηλότερο κόστος παραγωγής και μεταφοράς και, τελικά, σε αυξήσεις στις τιμές των καταναλωτικών αγαθών. Πολιτικό βάρος Καθώς πλησιάζουν και οι ενδιάμεσες εκλογές για το Κογκρέσο, μια τέτοια πίεση θα μπορούσε να έχει βαρύ πολιτικό κόστος για την κυβέρνηση του Ντόναλντ Τραμπ. Η αύξηση της τιμής της βενζίνης έχει ήδη επιβαρύνει σημαντικά τα αμερικανικά νοικοκυριά, ενώ εκτιμήσεις κάνουν λόγο για δεκάδες δισεκατομμύρια δολάρια πρόσθετων δαπανών που καταβάλλουν οι Αμερικανοί καταναλωτές. Αποτυχία το οικονομικό D-Day Από αυτή την άποψη, το «οικονομικό D-Day» δεν αποτελεί απαραίτητα ένδειξη ισχύος του Ντόναλντ Τραμπ· αντίθετα αποτελεί σαφή ένδειξη της προσπάθειάς του να αντισταθμίσει την έλλειψη αποτελεσμάτων στο στρατιωτικό πεδίο. Με δεδομένη τη λανθασμένη εκτίμησή του για τις οικονομικές δυνατότητες, τα εμπορικά δίκτυα και την ανθεκτικότητα του Ιράν — όπως είχε λανθασμένα εκτιμήσει και τις στρατιωτικές του δυνατότητες πριν από την είσοδο στον πόλεμο —, το νέο αυτό βήμα δεν πρόκειται να οδηγήσει στο επιθυμητό για την Ουάσινγκτον αποτέλεσμα. Ο Ντόναλντ Τραμπ υποτίμησε μία φορά την ικανότητα του Ιράν να απαντήσει, και το αποτέλεσμα ήταν ένας πόλεμος που δεν κατόρθωσε να επιτύχει τους δηλωμένους πολιτικούς στόχους του και κατέληξε σε μια ουσιαστική ήττα. Τώρα, το ίδιο λάθος υπολογισμού επαναλαμβάνεται με τη μορφή ενός «οικονομικού πολέμου». Και αυτή τη φορά η πραγματικότητα του Ιράν απέχει από τους υπολογισμούς του Ντόναλντ Τραμπ. Το «οικονομικό D-Day» δεν θα είναι η ημέρα παράδοσης του Ιράν, αλλά η αρχή της δεύτερης ήττας της στρατηγικής του Ντόναλντ Τραμπ και της επιδείνωσης της κρίσης για τον ίδιο — και μάλιστα ενόψει εκλογών, στις οποίες η οικονομία και οι τιμές των καυσίμων ενδέχεται να αποτελέσουν καθοριστικό ζήτημα. Στρατηγικό αδιέξοδο Αυτή η αλλαγή πορείας — από τις στρατιωτικές επιχειρήσεις στον οικονομικό πόλεμο — μπορεί να θεωρηθεί μία από τις σημαντικότερες ενδείξεις του στρατηγικού αδιεξόδου της Ουάσινγκτον απέναντι στο Ιράν. Στην αρχή του πολέμου των σαράντα ημερών, η ρητορική της κυβέρνησης Τραμπ επικεντρωνόταν σε μια γρήγορη νίκη και στην επιβολή της αμερικανικής βούλησης. Ωστόσο, η παράταση της σύγκρουσης και η συνέχιση της ιρανικής αντίστασης έδειξαν ότι η εξίσωση δεν εξελίχθηκε όπως είχε υπολογιστεί στην Ουάσινγκτον. Τώρα ο Τραμπ μιλά για την έναρξη της «σφοδρότερης οικονομικής επιχείρησης» κατά του Ιράν. Το βασικό ερώτημα, ωστόσο, παραμένει: Eάν η στρατιωτική πίεση δεν μπόρεσε να αναγκάσει το Ιράν να παραδοθεί, γιατί η Ουάσινγκτον πιστεύει ότι η επανάληψη μιας οικονομικής πολιτικής που εφαρμόζεται εδώ και δεκαετίες μπορεί να έχει διαφορετικό αποτέλεσμα; Επιστροφή σε μια πολιτική που έχει ήδη δοκιμαστεί Ρεπορτάζ του κινεζικού δικτύου CGTN σχετικά με τη νέα στρατηγική του Τραμπ επικεντρώνεται ακριβώς σε αυτή την αμφιβολία. Το μέσο, εξετάζοντας τον «οικονομικό πόλεμο του Τραμπ κατά του Ιράν», επισημαίνει ότι πολλά από τα νέα μέτρα των Ηνωμένων Πολιτειών αποτελούν στην πραγματικότητα συνέχεια των ίδιων πολιτικών που εφαρμόστηκαν τα προηγούμενα χρόνια. Έπειτα από δεκαετίες κυρώσεων, το Ιράν έχει δημιουργήσει διάφορα δίκτυα για την αντιμετώπιση των χρηματοπιστωτικών και εμπορικών περιορισμών. Επομένως, οι νέες κυρώσεις δεν συνεπάγονται κατ’ ανάγκην τη δημιουργία ενός νέου εργαλείου· σε πολλές περιπτώσεις πρόκειται απλώς για εντατικότερη χρήση ενός παλιού εργαλείου. Ακόμη και αν αυτές οι πιέσεις μπορούν να επιβαρύνουν την ιρανική οικονομία, το βασικό πρόβλημα για τις Ηνωμένες Πολιτείες παραμένει: Oι κυρώσεις θεωρούνται πολιτικά επιτυχημένες όταν κατορθώνουν να μεταβάλουν τη συμπεριφορά της άλλης πλευράς. Μέχρι σήμερα δεν υπάρχουν σαφείς ενδείξεις ότι η αύξηση της οικονομικής πίεσης από μόνη της μπορεί να αναγκάσει την Τεχεράνη να αποδεχθεί τις απαιτήσεις της Ουάσινγκτον. Οι ειδικοί προειδοποιούν Ο Ρόμπερτ Μάλεϊ, πρώην ειδικός απεσταλμένος των Ηνωμένων Πολιτειών για το Ιράν, έχει επίσης προειδοποιήσει ακριβώς για αυτή τη λογική. Όπως έχει δηλώσει, η αντίληψη ότι «εφόσον η οικονομική πίεση δεν απέδωσε, τότε περισσότερη οικονομική πίεση σίγουρα θα αποδώσει» μπορεί να είναι παραπλανητική και λογικά εσφαλμένη. Και ένα μέρος των Αμερικανών ειδικών και πολιτικών προσωπικοτήτων αμφισβητεί την αποτελεσματικότητα αυτής της προσέγγισης. Η Αμερικανίδα δημοσιογράφος Λόρα Ρόζεν έχει επίσης εκτιμήσει ότι οι νέες κυρώσεις αποτελούν, ως έναν βαθμό, μια προσπάθεια της Ουάσινγκτον να δείξει ότι εξακολουθεί να «κάνει κάτι», ώστε να μην αναγκαστεί να κινηθεί εκ νέου προς μια στρατιωτική κλιμάκωση. Εάν αυτή η εκτίμηση είναι σωστή, ο «οικονομικός πόλεμος» του Τραμπ δεν θα πρέπει να θεωρηθεί στρατηγική καινοτομία, αλλά προσπάθεια διαχείρισης ενός αδιεξόδου — ενός αδιεξόδου στο οποίο οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν μπορούν εύκολα να επιτύχουν τους στρατιωτικούς στόχους τους και, ταυτόχρονα, δεν θέλουν να αναγνωρίσουν την αποτυχία ή τους περιορισμούς τους. Η μεγάλη αντίφαση Υπό αυτές τις συνθήκες, η οικονομική πίεση φαίνεται να αποτελεί εργαλείο χαμηλότερου κόστους σε σύγκριση με έναν άμεσο πόλεμο. Ωστόσο, ούτε αυτό το εργαλείο είναι χωρίς κόστος. Ο Δημοκρατικός γερουσιαστής Τζακ Ριντ έχει προειδοποιήσει ότι το Ιράν ασκεί επιρροή στον παγκόσμιο ενεργειακό τομέα και δεν πρόκειται να παραμείνει αδρανές απέναντι σε έντονες πιέσεις. Κατά την άποψή του, η αύξηση της πίεσης προς την Τεχεράνη μπορεί να προκαλέσει περιφερειακές αντιδράσεις. Το σημείο αυτό αποκαλύπτει μία από τις βασικές αντιφάσεις της πολιτικής του Τραμπ. Η Ουάσινγκτον επιχειρεί να αυξήσει το κόστος της πίεσης για το Ιράν, αλλά και το Ιράν μπορεί να μετακυλίσει μέρος αυτού του κόστους στις Ηνωμένες Πολιτείες, στους συμμάχους τους και στην παγκόσμια αγορά. Κατά συνέπεια, η οικονομική πίεση δεν είναι κατ’ ανάγκην μονόδρομος. Η απειλή κατά της Κίνας Ένα από τα σημαντικότερα προβλήματα της νέας πολιτικής του Τραμπ αφορά την πραγματική εφαρμογή της σε διεθνές επίπεδο. Η Ουάσινγκτον έχει απειλήσει ότι χώρες και οργανισμοί που βοηθούν το Ιράν σε χρηματοπιστωτικά, πετρελαϊκά και εμπορικά ζητήματα θα βρεθούν αντιμέτωποι με κυρώσεις. Ωστόσο, μια τέτοια πολιτική μπορεί να εφαρμοστεί μόνο εφόσον οι Ηνωμένες Πολιτείες καταφέρουν να υποχρεώσουν και τους μεγάλους οικονομικούς εταίρους του Ιράν να συμμορφωθούν. Ο Γάλλος αναλυτής Άρνολντ Μπερνάρ έχει εκφράσει, στο πλαίσιο αυτό, αμφιβολίες για το κατά πόσο είναι πραγματικά εφικτή η επιβολή κυρώσεων στην Κίνα. Υπενθυμίζει ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες είχαν επιχειρήσει και στο παρελθόν να στοχοποιήσουν ορισμένα κινεζικά διυλιστήρια που αγόραζαν ιρανικό πετρέλαιο, αλλά η αντίδραση του Πεκίνου και το πιθανό κόστος από την επιβολή κυρώσεων σε μεγάλα κινεζικά χρηματοπιστωτικά ιδρύματα δυσχέραναν τη σοβαρή εφαρμογή αυτής της πολιτικής. Το ζήτημα αυτό έχει μεγάλη σημασία. Άλλο πράγμα είναι οι κυρώσεις κατά του Ιράν και εντελώς διαφορετικό η προσπάθεια επιβολής τους στην Κίνα. Εάν η Ουάσινγκτον, για να εφαρμόσει τη νέα πολιτική της, αναγκαστεί να στοχοποιήσει μεγάλες κινεζικές τράπεζες και χρηματοπιστωτικά ιδρύματα, τότε το ζήτημα δεν θα αφορά πλέον μόνο την «πίεση στο Ιράν», αλλά θα μπορούσε να εξελιχθεί σε οικονομική και χρηματοπιστωτική κρίση μεταξύ δύο από τις μεγαλύτερες δυνάμεις του κόσμου. Γι’ αυτό και ο ισχυρισμός περί της «σφοδρότερης οικονομικής επιχείρησης» θα δοκιμαστεί στην πράξη όταν οι Ηνωμένες Πολιτείες επιχειρήσουν να υλοποιήσουν τις απειλές τους. Κενές απειλές ή αρχή μιας νέας κρίσης; Αναλυτές χαρακτηρίζουν τις απειλές του Τραμπ ως επί το πλείστον επικοινωνιακό θόρυβο και κενές απειλές, υποστηρίζοντας ότι δεν υπάρχουν πολλά διαθέσιμα εργαλεία για την εφαρμογή μιας τέτοιας πολιτικής χωρίς οι Ηνωμένες Πολιτείες να χρειαστεί να υποστούν αντίποινα. Παράλληλα, τονίζουν ότι ακόμη και αν οι απειλές της Ουάσινγκτον είναι σοβαρές, το Ιράν είναι τόσο προετοιμασμένο να αντέξει το κόστος και την πίεση όσο και εξοπλισμένο με μέσα που μπορεί να χρησιμοποιήσει για να επιβάλει κόστος στις Ηνωμένες Πολιτείες, στους εταίρους τους και στην παγκόσμια οικονομία. Η δήλωση αυτή αναδεικνύει μια σημαντική πραγματικότητα: η πίεση κατά του Ιράν δεν ασκείται σε κενό. Το Ιράν δεν είναι απλώς μια οικονομία που βρίσκεται υπό καθεστώς κυρώσεων· είναι μια χώρα με σημαντική θέση στον ενεργειακό τομέα, στρατηγική γεωγραφική θέση και ένα δίκτυο περιφερειακών σχέσεων. Όσο αυξάνεται η πίεση των Ηνωμένων Πολιτειών, τόσο αυξάνεται και η πιθανότητα αντιδράσεων, γεγονός που θα μπορούσε να ανεβάσει το κόστος της πολιτικής του Τραμπ. Το CNN και η παραδοχή ενός πολέμου φθοράς Το αμερικανικό δίκτυο CNN σε δική του ανάλυση για τη νέα στρατηγική του Τραμπ, υπογράμμισε επίσης ότι η επιτυχία ενός οικονομικού πολέμου κατά του Ιράν απαιτεί μήνες ή ακόμη και χρόνια συνεχούς πίεσης, καθώς και τη συνεργασία της Κίνας, της Ευρώπης και των χωρών της περιοχής. Αυτό ίσως αποτελεί τη σημαντικότερη διαφορά ανάμεσα στις αρχικές υποσχέσεις του Τραμπ και στη σημερινή κατάσταση. Ο πόλεμος που υποτίθεται ότι θα ήταν σύντομος παρατάθηκε. Η στρατιωτική πίεση που υποτίθεται ότι θα ανάγκαζε το Ιράν να παραδοθεί έφτασε σε αδιέξοδο. Και τώρα η πολιτική που προοριζόταν να αντικαταστήσει τον πόλεμο απαιτεί η ίδια μια πολυετή διαδικασία φθοράς. Αυτή η απόσταση ανάμεσα στις υποσχέσεις και την πραγματικότητα αποτελεί το σημαντικότερο αδύναμο σημείο της πολιτικής του Τραμπ απέναντι στο Ιράν. Στην αρχή του πολέμου, η Ουάσινγκτον μιλούσε για ταχεία αλλαγή των συσχετισμών. Σήμερα, όμως, για την επίτευξη των οικονομικών της στόχων γίνεται λόγος για συνεχή πίεση κατά τους επόμενους μήνες ή ακόμη και τα επόμενα χρόνια. Αυτή και μόνο η αλλαγή στη ρητορική δείχνει πόσο απείχαν από την πραγματικότητα οι αρχικοί υπολογισμοί των Ηνωμένων Πολιτειών σχετικά με τις δυνατότητες και τη βούληση του Ιράν. Νέα πολιτική ή παραδοχή αποτυχίας; Τελικά, η νέα οικονομική πολιτική του Τραμπ δεν μπορεί να αναλυθεί ανεξάρτητα από την έκβαση του στρατιωτικού πολέμου. Εάν οι Ηνωμένες Πολιτείες είχαν επιτύχει τους στρατιωτικούς τους στόχους, ουσιαστικά δεν θα υπήρχε ανάγκη να ανακοινωθεί μια νέα και εκτεταμένη «οικονομική επιχείρηση». Η επιστροφή σε ακόμη αυστηρότερες κυρώσεις υπό τις σημερινές συνθήκες δείχνει ότι το στρατιωτικό εργαλείο δεν μπόρεσε να παραγάγει το πολιτικό αποτέλεσμα που ανέμενε η Ουάσινγκτον. Βεβαίως, οι κυρώσεις μπορούν να επιβαρύνουν το Ιράν και να αυξήσουν την πίεση στην οικονομία και στην ενεργειακή αγορά. Ωστόσο, η επιβολή οικονομικού κόστους και η επίτευξη πολιτικής νίκης είναι δύο διαφορετικές έννοιες. Ο Ντόναλντ Τραμπ δοκιμάζει τώρα μια συνταγή που είχαν χρησιμοποιήσει κατά του Ιράν και πολλές προηγούμενες αμερικανικές κυβερνήσεις. Εκτεταμένες κυρώσεις, «μέγιστη πίεση», δευτερογενείς κυρώσεις και προσπάθειες αποκοπής του Ιράν από την παγκόσμια οικονομία έχουν εφαρμοστεί επανειλημμένα στο παρελθόν. Επομένως, το βασικό ζήτημα δεν είναι εάν οι Ηνωμένες Πολιτείες μπορούν να ασκήσουν μεγαλύτερη πίεση — πιθανότατα μπορούν. Το ερώτημα είναι εάν αυτή η επιπλέον πίεση μπορεί να επιτύχει τον ίδιο στόχο που δεν κατάφερε να επιτύχει η στρατιωτική πίεση. Φαίνεται ότι, έπειτα από έξι μήνες, η Ουάσινγκτον δεν επιστρέφει με μια νέα στρατηγική, αλλά με μια ενισχυμένη εκδοχή της ίδιας παλιάς πολιτικής — μιας πολιτικής που έχει δοκιμαστεί επί δεκαετίες, χωρίς να καταφέρει να αναγκάσει το Ιράν να παραδοθεί. Υπό αυτή την έννοια, ο «οικονομικός πόλεμος» του Τραμπ, αντί να αποτελεί ένδειξη μιας νέας αμερικανικής ισχύος, θα μπορούσε να αποτελεί ένδειξη του περιορισμού των διαθέσιμων επιλογών των Ηνωμένων Πολιτειών απέναντι στο Ιράν: επανάληψη της ίδιας πίεσης που υποτίθεται ότι θα ανάγκαζε την Τεχεράνη να παραδοθεί, αλλά η οποία, μετά την αποτυχία στο στρατιωτικό πεδίο, έχει μετατραπεί ξανά στο βασικό εργαλείο της Ουάσινγκτον.

Οι ανύπαρκτες αγελάδες και το «Μεγάλο Άρμεγμα» που ξεγυμνώνει την Ελλάδα της πιο διεφθαρμένης κυβέρνησης που γνώρισε ποτέ ο τόπος Φάκελο φωτιά ετοιμάζει η Λάουρα! Χιλιάδες αγελάδες, εκατομμύρια αιγοπρόβατα και ένα κράτος που δεν ξέρει... πόσα ζώα έχει! Πόσες αγελάδες έχει τελικά η Ελλάδα; Η ερώτηση ακούγεται απλή. Στην πραγματικότητα, όμως, εξελίσσεται σε ένα από τα πιο εκρηκτικά ερωτήματα του ελληνικού αγροτικού συστήματος επιδοτήσεων. Μια ανάλυση του POLITICO πάνω σε ελληνικά κυβερνητικά στοιχεία εντοπίζει μια εντυπωσιακή αναντιστοιχία: Οι αριθμοί των ζώων που συνδέονται με ευρωπαϊκές ενισχύσεις δεν φαίνεται να συμβαδίζουν εύκολα με την πραγματική εξέλιξη του ελληνικού ζωικού κεφαλαίου. Και το πρόβλημα δεν περιορίζεται σε μερικές εκατοντάδες ζώα. Μιλάμε για δεκάδες χιλιάδες βοοειδή και, στην περίπτωση των αιγοπροβάτων, για μια διαφορά που φτάνει σε εκατομμύρια ζώα μεταξύ διαφορετικών κρατικών βάσεων και στατιστικών μετρήσεων. Οι αποκλίσεις από μόνες τους δεν αποδεικνύουν απάτη. Διαφορετικές βάσεις δεδομένων μπορεί να χρησιμοποιούν διαφορετικές μεθοδολογίες, ημερομηνίες αναφοράς και κριτήρια καταγραφής. Αποδεικνύουν όμως κάτι άλλο, εξίσου σοβαρό:Ότι ένα κράτος που μοιράζει εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ αγροτικών ενισχύσεων, δεν φαίνεται να μπορεί να απαντήσει με απόλυτη βεβαιότητα στο βασικότερο ερώτημα — πόσα ζώα υπάρχουν πραγματικά; Και μετά το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ, αυτό δεν είναι απλώς στατιστικό πρόβλημα. Είναι πολιτική βόμβα. 260.000 αγελάδες που θηλάζουν – και ένας λογαριασμός που δεν βγαίνει Σύμφωνα με τα στοιχεία του υπουργείου Αγροτικής Ανάπτυξης που επικαλείται το POLITICO, το 2024 καταβλήθηκαν ευρωπαϊκές ενισχύσεις για περίπου 260.000 θηλάζουσες αγελάδες. Εδώ ξεκινά το παράδοξο. Μια θηλάζουσα αγελάδα γεννά κατά κανόνα περίπου ένα μοσχάρι τον χρόνο. Θεωρητικά, λοιπόν, ένα τόσο μεγάλο σύνολο επιδοτούμενων αγελάδων θα έπρεπε να δημιουργεί έναν αντίστοιχα μεγάλο αριθμό νέων ζώων μέσα στο εθνικό κοπάδι. Την ίδια χρονιά καταγράφηκαν περίπου 70.000 σφαγές βοοειδών. Υπάρχουν φυσικά και άλλες απώλειες: Ηλικία, ασθένειες, μειωμένη παραγωγικότητα, θάνατοι ή αναγκαστικές απομακρύνσεις. Κτηνοτρόφοι που μίλησαν στο POLITICO εκτίμησαν αυτές τις ετήσιες απώλειες περίπου στο 20% του κοπαδιού. Ακόμη και αν γίνει δεκτή αυτή η αρκετά υψηλή παραδοχή, τα μαθηματικά οδηγούν σε ένα παράξενο αποτέλεσμα: με περίπου 260.000 νέες γεννήσεις και τις προβλεπόμενες απομακρύνσεις, το ελληνικό κοπάδι θα έπρεπε να παρουσιάζει σημαντική αύξηση. Συνέβη ακριβώς το αντίθετο. Το κοπάδι που αντί να μεγαλώνει ...εξαφανίζεται! Τα επίσημα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ δείχνουν μια ξεκάθαρη καθοδική πορεία. Το 2024 καταγράφηκαν 595.153 βοοειδή στην Ελλάδα. Το 2025 απέμειναν 519.167. Πρόκειται για πτώση 12,8% μέσα σε έναν μόλις χρόνο. Παράλληλα, οι εκμεταλλεύσεις βοοειδών μειώθηκαν από 9.499 σε 7.898. Δηλαδή ενώ τα δεδομένα που συνδέονται με τις επιδοτήσεις δημιουργούν την εικόνα ενός πολύ μεγάλου αναπαραγωγικού πληθυσμού, τα στοιχεία της επίσημης στατιστικής υπηρεσίας δείχνουν ότι το συνολικό κοπάδι όχι μόνο δεν αυξάνεται, αλλά συρρικνώνεται με εντυπωσιακή ταχύτητα. Κάπου ανάμεσα στις γεννήσεις, στις σφαγές, στις δηλώσεις, στα μητρώα και στις πληρωμές υπάρχει ένα μεγάλο κενό. Και αυτό το κενό είναι ακριβώς που αρχίζουν να κοιτούν οι ελεγκτές. Οι «αγελάδες του Schrödinger»: Υπάρχουν όταν πληρώνεται η επιδότηση, αλλά πού βρίσκονται στην απογραφή; Η εικόνα θυμίζει σχεδόν το γνωστό παράδοξο του Σρέντιγκερ. Οι αγελάδες φαίνεται να βρίσκονται ταυτόχρονα σε δύο διαφορετικές πραγματικότητες: Στη μία, υπάρχουν ως αριθμοί που δικαιολογούν ενισχύσεις και στην άλλη το συνολικό ζωικό κεφάλαιο της χώρας μειώνεται. Αυτό δεν σημαίνει αυτομάτως ότι οι συγκεκριμένες αγελάδες ήταν «φανταστικές». Σημαίνει όμως ότι χωρίς ένα ενιαίο, αξιόπιστο και συνεχώς ενημερωμένο μητρώο, το κράτος δυσκολεύεται να αποδείξει ότι κάθε ζώο για το οποίο πληρώθηκαν ευρωπαϊκά χρήματα αντιστοιχεί σε ένα πραγματικό ζώο, σε μια πραγματική εκμετάλλευση και σε μια πραγματική κτηνοτροφική δραστηριότητα. Και όταν η επιδότηση υπολογίζεται με βάση αριθμούς, η ποιότητα του αριθμού γίνεται ουσιαστικά ποιότητα του ίδιου του ελέγχου. Και μετά έρχονται τα αιγοπρόβατα: Εδώ οι αριθμοί γίνονται ακόμη πιο εκρηκτικοί Αν το ζήτημα των βοοειδών είναι εντυπωσιακό, η εικόνα στα αιγοπρόβατα είναι ακόμη πιο δύσκολη να εξηγηθεί. Η ΕΛΣΤΑΤ κατέγραψε για το 2025 περίπου 6,44 εκατομμύρια πρόβατα και 2,34 εκατομμύρια κατσίκες — συνολικά περίπου 8,78 εκατομμύρια αιγοπρόβατα. Την ίδια στιγμή, η επίσημη κτηνιατρική βάση του υπουργείου εμφανίζει περισσότερα από 15,5 εκατομμύρια αιγοπρόβατα καταχωρισμένα ανά νομό. Η διαφορά πλησιάζει τα 6,8 εκατομμύρια ζώα. Είναι αριθμός τόσο μεγάλος, ώστε δεν μπορεί απλώς να αγνοηθεί ως μια μικρή στατιστική απόκλιση. Βεβαίως, οι δύο καταγραφές δεν είναι κατ' ανάγκη άμεσα συγκρίσιμες: Μπορεί να έχουν διαφορετικό χρόνο αναφοράς, διαφορετικές διαδικασίες ενημέρωσης και διαφορετικό σκοπό. Αυτό όμως είναι ακριβώς το πρόβλημα. Πώς μπορεί να λειτουργεί αξιόπιστα ένα σύστημα ευρωπαϊκών πληρωμών όταν δύο επίσημες κρατικές πηγές μπορούν να παράγουν τόσο διαφορετική εικόνα για τον ίδιο κτηνοτροφικό πληθυσμό; Το κράτος έχει αριθμούς – αλλά δεν έχει έναν αριθμό Ο Νίκος Δημόπουλος, πρόεδρος του Συλλόγου Κτηνοτρόφων Καβάλας, περιέγραψε στο POLITICO την καρδιά του προβλήματος. Χωρίς πραγματική πανεθνική απογραφή δεν υπάρχει ασφαλής εικόνα για το πόσα ζώα βρίσκονται στη χώρα. Αυτό είναι ίσως σημαντικότερο ακόμη και από την ίδια την υποψία απάτης. Διότι ένα προβληματικό μητρώο δεν επιτρέπει μόνο σε έναν πιθανό απατεώνα να εκμεταλλευτεί το σύστημα. Μπορεί να αδικήσει και τον κανονικό κτηνοτρόφο. Μπορεί να οδηγήσει σε λανθασμένες πληρωμές, να δημιουργήσει στρεβλώσεις στην κατανομή των κονδυλίων και κυριως, κάνει σχεδόν αδύνατο τον εκ των υστέρων έλεγχο. Όταν κανείς δεν γνωρίζει ποιος ήταν ο πραγματικός αριθμός των ζώων την ημέρα της αίτησης, η απόσταση μεταξύ του «λάθους» και της «απάτης» γίνεται εξαιρετικά δύσκολο να αποδειχθεί. Το πιο επικίνδυνο σενάριο: όταν μια αλλαγή στη βάση δεδομένων γίνεται χρήμα Η σημασία των μητρώων γίνεται ακόμη μεγαλύτερη υπό το φως των ερευνών της European Public Prosecutor’s Office (EPPO) για τις ελληνικές αγροτικές επιδοτήσεις. Η EPPO ανακοίνωσε τον Ιούλιο του 2026 την απαγγελία κατηγοριών σε 22 κατηγορούμενους, ανάμεσά τους τέσσερις εν ενεργεία βουλευτές, πρώην υψηλόβαθμα στελέχη και άλλους εμπλεκομένους. Οι κατηγορίες εναντίον άλλων επτά εν ενεργεία βουλευτών απορρίφθηκαν λόγω ανεπαρκών στοιχείων. Όλοι οι κατηγορούμενοι τεκμαίρονται αθώοι μέχρι την έκδοση τελεσίδικης δικαστικής απόφασης. Ακόμη πιο κρίσιμη είναι η περιγραφή των πρακτικών που λέει ότι εντόπισε η ευρωπαϊκή εισαγγελική αρχή. Στις υπό έρευνα υποθέσεις αναφέρονται, μεταξύ άλλων, παρεμβάσεις στις διαδικασίες ελέγχου, μεταγενέστερες αλλαγές δεδομένων μετά την ολοκλήρωση υποχρεωτικών ελέγχων, αλλοίωση ευρημάτων και ψευδείς πιστοποιήσεις. Ξαφνικά, λοιπόν, η συζήτηση για το πόσα ζώα εμφανίζει μια βάση δεδομένων παύει να είναι αθώα λογιστική λεπτομέρεια. Γιατί όταν ο αριθμός των ζώων καθορίζει το ύψος της επιδότησης, μια αλλαγή σε ένα ψηφιακό πεδίο μπορεί να μετατραπεί απευθείας σε ευρωπαϊκό χρήμα. O ΟΠΕΚΕΠΕ επιστρέφει στο κέντρο της ιστορίας Και κάπου εδώ οι «αόρατες αγελάδες» συναντούν αναπόφευκτα τον ΟΠΕΚΕΠΕ. Ο οργανισμός που επί χρόνια είχε την ευθύνη της διαχείρισης και πληρωμής των ευρωπαϊκών αγροτικών ενισχύσεων βρέθηκε στο επίκεντρο ερευνών για την κατανομή κοινοτικών κονδυλίων. Η ίδια η EPPO αναφέρει ότι διερευνήθηκαν φερόμενα οργανωμένα σχήματα απάτης στα οποία εμπλέκονταν και δημόσιοι λειτουργοί του ΟΠΕΚΕΠΕ. Τον Ιούλιο του 2026, σε διαφορετική υπόθεση, ελληνικό δικαστήριο καταδίκασε 57 άτομα για απάτη ύψους περίπου 1,7 εκατ. ευρώ σε ενισχύσεις από το Εθνικό Απόθεμα, για ψευδείς δηλώσεις δικαιωμάτων επιδότησης. Η EPPO δήλωσε παράλληλα ότι εξετάζει ενδεχόμενες ευθύνες στελεχών του ΟΠΕΚΕΠΕ που είχαν πραγματοποιήσει ή εγκρίνει σχετικούς ελέγχους. Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, σε αποστολή ελέγχου στην Αθήνα τον Μάιο, αναφερόταν ήδη στον «πρώην οργανισμό πληρωμών ΟΠΕΚΕΠΕ» και έθετε ως κεντρικό ερώτημα εάν τα ελληνικά συστήματα προστατεύουν αποτελεσματικά τα οικονομικά συμφέροντα της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Έτσι, το θέμα των ζώων δεν εμφανίζεται σε πολιτικό κενό. Έρχεται πάνω σε ένα σύστημα που βρίσκεται ήδη υπό δικαστική, ευρωπαϊκή και πολιτική πίεση. Από τους «εικονικούς βοσκότοπους» στα «εικονικά κοπάδια»; Το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ έγινε γνωστό κυρίως μέσα από υποθέσεις στις οποίες εξετάζεται εάν δηλώνονταν βοσκότοποι που οι αιτούντες δεν κατείχαν ή δεν χρησιμοποιούσαν πραγματικά. Τώρα εμφανίζεται ένα δεύτερο, εξίσου εκρηκτικό ερώτημα. Τι συμβαίνει αν δεν είναι μόνο η γη που δεν μπορεί να επαληθευτεί, αλλά και τα ίδια τα ζώα; Αυτό δεν σημαίνει ότι εκατομμύρια ζώα είναι ανύπαρκτα ούτε ότι κάθε απόκλιση συνδέεται με παράνομη επιδότηση. Σημαίνει ότι οι μεγάλες ασυμφωνίες δημιουργούν ένα πεδίο στο οποίο μια οργανωμένη απάτη θα μπορούσε να κρυφτεί πολύ πιο εύκολα. Όταν οι βάσεις δεν «μιλούν» μεταξύ τους, ο απατεώνας δεν χρειάζεται απαραίτητα να ξεγελάσει ολόκληρο το κράτος. Αρκεί να εκμεταλλευτεί το κενό ανάμεσα σε δύο κρατικά συστήματα. Το πραγματικό σκάνδαλο μπορεί να είναι μεγαλύτερο από τις ίδιες τις επιδοτήσεις Υπάρχει μια τάση να αντιμετωπίζεται το ζήτημα αποκλειστικά ως ιστορία «πονηρών αγροτών» που προσπάθησαν να πάρουν ευρωπαϊκό χρήμα. Αυτό θα ήταν μια υπερβολικά βολική εξήγηση. Εάν οι καταγραφές αποδειχθούν πράγματι αναξιόπιστες, τότε το πρόβλημα είναι θεσμικό. Για να πληρωθεί μια παράνομη επιδότηση χρειάζεται κάποιος να την αιτηθεί. Χρειάζεται όμως επίσης ένα σύστημα που δεν θα την εντοπίσει. Χρειάζεται μια βάση που θα αποδεχθεί τα δεδομένα. Χρειάζεται ένας έλεγχος που δεν θα δει την αναντιστοιχία. Και στο τέλος χρειάζεται ένας μηχανισμός που θα πατήσει το κουμπί της πληρωμής. Γι' αυτό και η έρευνα για τις αγελάδες μπορεί να αποδειχθεί πολύ πιο σημαντική από μια ακόμη υπόθεση με μεμονωμένους δικαιούχους. Αγγίζει το ίδιο το αρχιτεκτονικό πρόβλημα του ελληνικού συστήματος αγροτικών ενισχύσεων. Η κυβέρνηση υπόσχεται νέα εποχή – οι αριθμοί όμως ζητούν απαντήσεις Η Αθήνα έχει ανακοινώσει αυστηρότερους ελέγχους, ψηφιοποίηση των διαδικασιών και νέα συστήματα αναγνώρισης των ζώων. Η κατεύθυνση είναι λογική: Όσο πιο δύσκολο είναι ένα ζώο να «γεννηθεί» μόνο μέσα σε μια βάση δεδομένων, τόσο μικρότερο γίνεται το περιθώριο χειραγώγησης του συστήματος. Το πραγματικό τεστ, όμως, δεν θα είναι οι ανακοινώσεις. Θα είναι εάν το κράτος μπορέσει κάποια στιγμή να συνδέσει ένα ζώο, έναν ιδιοκτήτη, μία εκμετάλλευση, μία κτηνιατρική καταγραφή και μία πληρωμή χωρίς αντιφάσεις μεταξύ των συστημάτων. Μέχρι να συμβεί αυτό, κάθε νέα πληρωμή θα συνοδεύεται από το ίδιο ερώτημα: πληρώνεται ένα πραγματικό ζώο ή απλώς ένας αριθμός σε μια οθόνη; Και τελικά, οι αγελάδες οδηγούν ξανά στον ΟΠΕΚΕΠΕ Η υπόθεση έχει μια σχεδόν ειρωνική κατάληξη. Στο σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ η Ελλάδα κλήθηκε να εξηγήσει πώς μπορούσαν να εμφανίζονται βοσκότοποι χωρίς πραγματική κτηνοτροφική δραστηριότητα. Τώρα, οι τεράστιες αποκλίσεις των μητρώων δημιουργούν το αντίστροφο ερώτημα: μήπως υπήρχαν και κοπάδια στα χαρτιά χωρίς αντίστοιχα ζώα στο χωράφι; Αυτό πρέπει να το αποδείξουν οι έλεγχοι και, όπου υπάρχουν ποινικές υποθέσεις, τα δικαστήρια. Όμως μετά τον ΟΠΕΚΕΠΕ, η Ελλάδα δεν έχει πλέον την πολυτέλεια να απαντά ότι «οι αριθμοί απλώς δεν συμφωνούν». Διότι στην Κοινή Αγροτική Πολιτική οι αριθμοί δεν είναι απλά στατιστική. Οι αριθμοί είναι ευρώ. Και όταν το κράτος δεν ξέρει με βεβαιότητα πόσες αγελάδες έχει, το ερώτημα δεν είναι μόνο πού πήγαν οι αγελάδες. Είναι και πού πήγαν τα λεφτά. Εφιάλτες στο Μαξίμου – Η Kοβέσι επιστρέφει Σεπτέμβριο με μαρτυρία σοκ και καυτούς φακέλους - Σφίγγει ο κλοιός με ΟΠΕΚΕΠΕ Ο Σεπτέμβριος αναμένεται να είναι ιδιαίτερα δύσκολος για το Μέγαρο Μαξίμου, καθώς μαζί με την επιστροφή της πολιτικής κανονικότητας επιστρέφουν και οι ανοιχτοί φάκελοι της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας. Η Λάουρα Κοβέσι και η EPPO δεν έχουν ολοκληρώσει τον κύκλο των ερευνών τους στην Ελλάδα και, σύμφωνα με πληροφορίες, το επόμενο διάστημα αναμένεται να επανέλθουν στο προσκήνιο υποθέσεις που αφορούν συμβάσεις, έργα και διαχείριση ευρωπαϊκών κονδυλίων. Ανοικτή η υπόθεση του ΟΠΕΚΕΠΕ Η υπόθεση ΟΠΕΚΕΠΕ αποτελεί μόνο το πιο ηχηρό κεφάλαιο μιας ευρύτερης έρευνας. Οι διώξεις που έχουν ήδη ασκηθεί και οι παράλληλες έρευνες για άλλα πρόσωπα και διαφορετικές χρονικές περιόδους δείχνουν ότι η υπόθεση δεν έχει κλείσει. Αντίθετα, η δικαστική της συνέχεια συμπίπτει με μια περίοδο κατά την οποία η EPPO εξετάζει και άλλες υποθέσεις που αγγίζουν κρατικές συμβάσεις και ευρωπαϊκή χρηματοδότηση, από έργα διαχείρισης απορριμμάτων έως προμήθειες υδρομετρητών. Η πρώην κυβερνητική μαρτυρία ΣΟΚ που έχει η Kοβέσι Ωστόσο, υπάρχει ένα στοιχείο που, εφ' όσον επιβεβαιωθούν οι σχετικές πληροφορίες, διαφοροποιεί αυτή τη φορά το σκηνικό. Πρόκειται για την παρουσία ενός πρώην κυβερνητικού προσώπου, το οποίο φέρεται να έχει ανοίξει δίαυλο επικοινωνίας με την Ευρωπαϊκή Εισαγγελία και να έχει δώσει κατάθεση για υποθέσεις που αφορούν τη διαχείριση ευρωπαϊκών πόρων. Κατά τις ίδιες πληροφορίες, η κατάθεση δεν περιορίζεται σε γενικές αναφορές, αλλά περιλαμβάνει συγκεκριμένα στοιχεία, πρόσωπα και διαδικασίες που φέρεται να συνδέονται με συμβάσεις και αποφάσεις του κυβερνητικού μηχανισμού. Οι πληροφορίες λένε για πρώην υπουργό Εάν τα στοιχεία αυτά επιβεβαιωθούν και αξιολογηθούν ως επαρκή από τις ευρωπαϊκές εισαγγελικές αρχές, τότε το πράγμα γίνεται πολύ πιο ενδιαφέρον. Γιατί μια έρευνα που μέχρι σήμερα βασίζεται κυρίως σε έγγραφα, συμβάσεις και οικονομικές διαδρομές αποκτά πλέον και το κρίσιμο στοιχείο μιας εσωτερικής μαρτυρίας από άνθρωπο που φέρεται να γνωρίζει πρόσωπα, διαδικασίες και αποφάσεις εκ των έσω. Οι πληροφορίες μιλάνε για κυβερνητικό πρόσωπο που έφτασε να γίνει γενικός γραμματέας σε κρίσιμο υπουργείο! Oπότε ναι, ξέρει πολλά και θα έχει πει ακόμα περισσότερα… ΒΝ

"Θα πάθουμε μεγάλη ζημιά για τις αμαρτίες μας, αλλά και οι Τούρκοι θα καταστραφούν και θα εξαφανιστούν. Οι δυτικοί παπικοι θα πληρώσουν για τις καταστροφές που μας έκαναν"... Με αφορμή την μεγάλη αποστασία του ανθρώπου από τον Θεό, εδίδασκε, ότι έρχεται το τέλος του κόσμου όπως τον ξέρουμε σήμερα... Ο Μοναχός Γεννάδιος, με καταγωγή από την Κρήτη και πιο συγκεκριμένα από τα Ακούμια του νότιου Ρεθύμνου, όπως και πολλοί ασκητές της εκκλησίας, ήταν πνευματοφόρος και Χριστοφόρος. Εξ αιτίας αυτής της θείας χάριτος επροφήτευε, έβλεπε οράματα και έκανε προβλέψεις, όπως θα διαπιστώσει ο αναγνώστης από τα παρακάτω που θα γραφούν. Με αφορμή την μεγάλη αποστασία του ανθρώπου από τον Θεό, εδίδασκε, ότι έρχεται το τέλος του κόσμου όπως τον ξέρουμε. Πρώτα θα παραχωρήσει ο Κύριος να γίνει παγκόσμιος πόλεμος, διότι ο κόσμος δεν μετανοεί. Ο πόλεμος αυτός θα είναι και ο τελευταίος, επειδή η καταστροφή θα είναι ολοκληρωτική. Ένα μικρό κρατίδιο θα είναι η αφορμή του παγκόσμιου πολέμου. Ίσως το κρατίδιο αυτό να είναι η Κύπρος. Όταν έγινε ο κατακλυσμός του Νώε, οι άνθρωποι επνίγησαν εις τα νερά. Τώρα θα πνιγούν εις το αίμα. Και συνεχίζει με τις γνωστές προφητείες του Αγίου Κοσμά και του Αγίου Παϊσίου: Εις την Κωνσταντινούπολη θα γίνει μακελειό μεγάλο, και η θάλασσα θα κοκκινίσει από αίματα σφαγμένων ανθρώπων. Τριχρονίτικο δαμάλι (μοσχάρι) θα πλεύσει στο αίμα, όπως λέγει ο Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός στις προφητείες. Τούτο δηλώνει την μεγάλη σφαγή, αιματοχυσία και καταστροφή που πρόκειται να γίνει. Ο ουρανός θα γεμίσει αεροπλάνα και θα ρίχνουν φωτιές (βόμβες) εις τους ανθρώπους. Οι άνθρωποι τρομαγμένοι θα φωνάζουν «Παναγία μου…Παναγία μου…»! Ας φωνάζουν, ας φωνάζουν όσο θέλουν. Δεν θα τους βοηθάει κανείς. Διατί δεν μετανόησαν τόσον καιρό; Την Κωνσταντινούπολη θα την πάρουν πάλιν οι Έλληνες, αλλά θα γίνει σκοτωμός μεγάλος. Μεγάλη καταστροφή θα πάθουμε εμείς οι Έλληνες από τις αμαρτίες μας. Πριν αρχίσει ο πόλεμος, θα φανεί ένας μεγάλος Σταυρός του Χριστού, εις τον ουρανόν επάνω από την Κωνσταντινούπολη. Οι Τούρκοι θα μας επιτεθούν, θα περάσουν τον Έβρο ποταμό, προκαλούντες παντός είδους καταστροφάς. Θα φτάσουν ως τα Εξαμίλια (τα 6 ναυτικά μίλια, που αποκάλυψε ο Άγιος Παΐσιος) Έπειτα θα τους αντεπιτεθούμε, θα μας βοηθήσουν και άλλοι λαοί, (πιθανόν οι Ρώσοι ή οι Γάλλοι). Θα καταδιώξουμε τότε τους Τούρκους, θα καταλάβουμε την Πόλη και την Μικρά Ασία, που άλλοτε ήσαν Ελληνικά εδάφη. Οι Τούρκοι θα πάθουν μεγάλες καταστροφές, και θα καταδιωχθούν μέχρι την Κόκκινη Μηλιά (κάπου στη Μέκκα, ιερή πόλη της Αραβίας). Από τον πόλεμο το ένα τρίτο του Τουρκικού πληθυσμού θα φονευθεί, το άλλο τρίτο θα καταδιωχθεί μέχρι την Κόκκινη Μηλιά, και το υπόλοιπον ένα τρίτο θα βαπτισθεί και θα γίνουν χριστιανοί. Αυτοί που θα βαπτισθούν θα κατάγονται από χριστιανικό αίμα. Όσοι δηλαδή προέρχονται από Έλληνες, που δεν κατόρθωσαν να έλθουν εις την Ελλάδα μετά την Μικρασιατική καταστροφή το 1922 και παρέμειναν ζωντανοί εις την Τουρκία. Εκεί παραμένουν αρκετοί κρυπτοχριστιανοί και σήμερον, αλλά θα έλθει καιρός που θα φανερωθούν. Κατόπιν των παραπάνω γεγονότων οι Μεγάλοι, Ρωσία – Αμερική - Αγγλία, θα συνορίζονται ποιος θα πάρει την Κωνσταντινούπολη, λόγω της στρατηγικής θέσεώς της αλλά θα είναι επικίνδυνη άλλη πολεμική σύγκρουσης μεταξύ των. Δια να μην έλθουν σε τέτοια πολεμική σύγκρουση και να μην την πάρει μήτε ο ένας, μήτε ο άλλος, θα είναι και εκ Θεού να την δώσουν εις τους Έλληνες, εις τους οποίους και ανήκεν. Το Ελληνικό Κράτος όμως που δεν έχει καμμιά σχέση με το παλαιό κράτος της Ρωμανίας θα υποστεί μεγάλες καταστροφές γιατί οι αμαρτίες του είναι πολλές και μεγαλες. Θα τα βάλουν οι δικοί μας (οι Έλληνες) μεταξύ των και θα δημιουργηθεί πιθανόν εμφύλιος πόλεμος. Προφητεία για την Κρήτη Και εδώ στην Κρήτη θα έλθουν οι Τούρκοι. Λένε πως η Κρήτη είναι δικής τους, πατρογονική. Θα ξεμπαρκάρουν οι Τούρκοι από το νότιο μέρος της Κρήτης, από τα Πρεβελιώτικα (Μοναστήρι Πρέβελη) και από το Μαριδάκι, από το χωριό Χόνδρος, κοντά στους Καλούς Λιμένες Ηρακλείου. Οι Τούρκοι θα κάνουν ένα πέρασμα και από τα μέρη που θα περνούν θα κάνουν γενική σφαγή και καταστροφή. Στην Επαρχία Μεραμβέλλου Λασιθίου, θα γίνει μεγάλο μακελειό και καταστροφή. Το βογγητό και το κλάμα των ανθρώπων θα ακούεται από την Βουβάλα, βουνό στις Μελάμπες Ρεθύμνου. Εις το τέλος της περιπέτειας αυτής, οι Τούρκοι θα νικηθούν και καταστραφούν οριστικά. Θα οπισθοχωρούν άτακτα και θα τους καταδιώκουν ακόμα και γυναίκες με τις ρόκες, με ασήμαντα δηλαδή μέσα. Βέβαια θα υπάρχει Ελληνικός Στρατός εις την Κρήτη, αλλά δεν θα γίνει αντιληπτό σε ποιο σημείο θα ξεμπαρκάρουν οι Τούρκοι. Στο σημείο αυτό θα έχει πέσει και ομίχλη, κατά παραχώρηση Θεού, ακριβώς δια να αποβιβαστούν ανενόχλητοι και να μας τιμωρήσουν για τα αμαρτήματά μας. Η Κρήτη θα βουλιάξει όχι από βόμβες, αλλά από τις αμαρτίες μας. Δεν θα μείνει από αυτή τίποτα, εκτός από ένα ελάχιστο μέρος δι’ ανάμνηση ότι εδώ ήτο κάποτε η Κρήτη. Εκατομμύρια χρήματα θα διατίθενται από τους ξένους δια να απομακρύνουν τους Έλληνες από την Ορθόδοξη πίστη και ιστορία τους. Αν, όμως, εγκαταλείψουν την πίστη τους, αυτό θα φέρει την καταστροφή τους. Ό,τι έπαθαν οι Κύπριοι το 1974 από τους Τούρκους, που κατέλαβαν την μισή Κύπρο, τα ίδια θα πάθωμεν και εμείς, οι Έλληνες, εάν δεν επιστρέψωμεν εις τον Θεό. Οι Τούρκοι είναι έτοιμοι, ακονίζουν τα μαχαίρια, αλλά δεν ήλθε η ώρα, δεν το επιτρέπει ακόμα ο Θεός (σημ. Τα λόγια αυτά ειπώθηκαν στις αρχές της δεκαετίας του 1980). Υπομένει ο Θεός. Περιμένει την μετάνοιά μας. Σχεδόν 35 χρόνια πέρασαν από τότε που ειπώθηκαν τα λόγια αυτά. Σήμερα, ζούμε τα προεόρτια των καταστροφών αυτών. Το αν θα είναι όντως σκληρά τα δεινά που θα πάθουμε επειδη εναντιωθήκαμε στον Θεό μας, αυτό θα το αποφασίσει ο Κύριος. Πάντως, στο τέλος εμεις θα βγούμε και πάλι νικητές!

Ο μυστικός διάδρομος στο Ορμούζ και η δύσκολη θέση των ΗΠΑ Ο Ντόναλντ Τραμπ επέσεισε χθες Τετάρτη την απειλή «τρομερών» οικονομικών συνεπειών σε βάρος «οποιασδήποτε χώρας» προσφέρει βοήθεια στο Ιράν, εντείνοντας περαιτέρω την πίεση που ασκεί η Ουάσιγκτον στην Τεχεράνη, μήνες μετά την έναρξη του πολέμου με τους αμερικανοϊσραηλινούς βομβαρδισμούς της 28ης Φεβρουαρίου. «Ανακοινώνω (…) ότι κάθε χώρα που θα επιτρέψει σε χρηματοπιστωτικούς θεσμούς της, επιχειρήσεις της, αεροδρόμιά της, κυβερνητικούς θεσμούς της να προσφέρουν σωσίβιο οποιαδήποτε μορφής στο Ιράν θα βρεθεί η ίδια αντιμέτωπη με τρομερές οικονομικές συνέπειες», ανέφερε ο Τραμπ μέσω Truth Social. Στο μήνυμά του κατηγόρησε την Τεχεράνη ότι δεν «άδραξε τη μεγάλη ευκαιρία» που της προσέφερε να κλείσει «συμφωνία» με αυτόν. «Ανακοινώνω συνεπώς την πιο συντριπτική επιχείρηση οικονομικού πολέμου που διεξήχθη ποτέ εναντίον οποιασδήποτε χώρας»,συνέχισε, υποσχόμενος «οικονομικό πόλεμο και απομόνωση επιπέδου άνευ προηγουμένου». «Λαθρεμπόριο πετρελαίου, ανταλλαγές νομισμάτων, μεταφορές ρευστότητας, ανταλλακτήρια συναλλάγματος, νηογνώμονες, εταιρείες βιτρίνες — όλ’ αυτά πρέπει να σταματήσουν τώρα», συνέχισε, υπόψη των χωρών που προφανώς υποψιάζεται πως παρέχουν βοήθεια, φανερά ή κρυφά, στο Ιράν. Ωστόσο δεν αναφέρθηκε συγκεκριμένα στα μέτρα και στις κυρώσεις που σκοπεύει να προωθήσει. Την περασμένη εβδομάδα ήδη ο αμερικανός υπουργός Οικονομικών Σκοτ Μπέσεντ απειλούσε το Ιράν ότι θα αντιμετωπίσει οικονομική απομόνωση που «δεν είχε γνωρίσει ποτέ πριν ο κόσμος». Αν και οι εχθροπραξίες έχουν μειωθεί σε ένταση , η κατάσταση παραμένει τεταμένη στη Μέση Ανατολή έπειτα από σχεδόν έξι μήνες πολέμου. Με δεδομένα τη δυσαρέσκεια στην κοινή γνώμη και στην πολιτική σκηνή των ΗΠΑ για τον πόλεμο, καθώς και τη μείωση διαφόρων καίριων κατηγοριών πυρομαχικών στα αποθέματα των αμερικανικών ενόπλων δυνάμεων, ο ογδοντάρης ρεπουμπλικάνος, που αρέσκεται να προβάλει το προφίλ του απρόβλεπτου, μοιάζει τελευταία να έχει υιοθετήσει μάλλον στάση αναμονής σε στρατιωτικό επίπεδο. Οι βαλλιστικοί πύραυλοι του Ιράν Αφού δέχτηκε την επίθεση που εξαπέλυσαν από κοινού οι ΗΠΑ και το Ισραήλ την 28η Φεβρουαρίου, η Τεχεράνη ανταπέδωσε βάζοντας στο στόχαστρο κράτη της περιοχής, συμμάχους της Ουάσιγκτον, κατόπιν κλείνοντας το στενό του Ορμούζ, θαλάσσια οδό καίριας σημασίας για το παγκόσμιο εμπόριο υδρογονανθράκων. Η Ουάσινγκτον ανταπάντησε επιβάλλοντας αποκλεισμό στα ιρανικά λιμάνια στον Κόλπο. Τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα κατηγόρησαν προχθές Τρίτη το Ιράν ότι εκτόξευσε δυο βαλλιστικούς πυραύλους εναντίον τους, που έπεσαν στη θάλασσα, στοχοποιώντας τη «διεθνή ναυσιπλοΐα». Το ιρανικό ΥΠΕΞ το διέψευσε, “απέρριψε” την κατηγορία. Αντιδρώντας, η διπλωματία των ΗΑΕ ανακοίνωσε ότι αναστέλλονται μέχρι νεοτέρας όλες «οι εμπορικές ανταλλαγές και οι χρηματοοικονομικές συναλλαγές» με το Ιράν. Από την άλλη, «οποιαδήποτε βοήθεια ή διευκόλυνση παρέχεται στον επιτιθέμενο αμερικανικό στρατό ισοδυναμεί με συμμετοχή στις αμερικανικές στρατιωτικές επιχειρήσεις», διεμήνυσε, απευθυνόμενος στις χώρες του Κόλπου, ο επικεφαλής των ιρανικών ενόπλων δυνάμεων στρατηγός Αλί Αμπντουλαχί, κατά το πρακτορείο MEHR. Οι δυο χώρες, τις οποίες χωρίζει το στενό του Ορμούζ, έχουν ιστορικούς και πολιτιστικούς δεσμούς. Μέχρι να ξεσπάσει ο πόλεμος, τα ΗΑΕ θεωρούνταν σημαντικός εμπορικός εταίρος του Ιράν, που υφίσταται εκτενείς αμερικανικές κυρώσεις. Τα διπλωματικά εγχειρήματα μοιάζουν να παραμένουν σε αδιέξοδο. «Δεν διεξάγονται αυτή τη στιγμή ούτε συζητήσεις, ούτε συνομιλίες, ούτε προγραμματίζονται, με την Ισλαμική Δημοκρατία του Ιράν», τόνιζε προχθές ο αμερικανός πρόεδρος Τραμπ. “Ξένη ανάμιξη” Σύμφωνα με πηγή του Γαλλικού Πρακτορείου στην Ουάσιγκτον, οι επαφές έχουν πλέον ανασταλεί κι ο Τραμπ απαίτησε από τους συνεργάτες του να μην συνεχίσουν τον διάλογο με την Τεχεράνη όσο δεν προσεγγίζει τις αμερικανικές θέσεις. Η άλλη πλευρά δεν μοιάζει διατεθειμένη να εκπέμψει κανένα μήνυμα προς αυτή την κατεύθυνση. Ο ιρανός επικεφαλής διαπραγματευτής Μοχαμάντ Μπαγέρ Γαλιμπάφ επέμενε προχθές πως το στενό του Ορμούζ δεν πρόκειται να ανοίξει όσο η αμερικανική κυβέρνηση δεν εφαρμόζει τις δεσμεύσεις που ανέλαβε με το μνημόνιο κατανόησης του Ισλαμαμπάντ, που υπογράφτηκε από τους προέδρους των δυο χωρών τον Ιούνιο. «Οι Αμερικανοί νομίζουν πως αν πιέσουν πιο δυνατά το Ιράν θα αποσπάσουν παραχωρήσεις που δεν συμπεριλαμβάνονταν ποτέ στη συμφωνία», σχολίασε μέσω X, αλλά η κυβέρνηση του προέδρου Τραμπ, την οποία χαρακτήρισε «μπουλούκι παλιάτσων», δεν μπορεί να βγάλει «λαγό από το καπέλο», συμπλήρωσε. Η καταρχήν συμφωνία, που προέβλεπε κατάπαυση του πυρός για 60 ημέρες και διαπραγματεύσεις ενόψει λύσης με διάρκεια, έγινε κομματάκια όταν ξανάρχισαν οι εχθροπραξίες τον Ιούλιο. Ο Μοχαμάντ Μπαγέρ Γαλιμπάφ, ο οποίος χθες επισκέφτηκε τη Βαγδάτη, στηλίτευσε εξάλλου την «ξένη ανάμιξη, τη στιγμή που η αμερικανική κυβέρνηση πιέζει αυτήν του Ιράκ να αφοπλίσει ισχυρές ιρακινές ένοπλες οργανώσεις προσκείμενες στην Τεχεράνη, και κάλεσε να υπάρξει περιφερειακή ενίσχυση». Παράλληλα, το Ιράν και το Ομάν, στις δυο πλευρές του στενού του Ορμούζ, συζητούν εδώ κι εβδομάδες για τη μελλοντική διαχείριση της θαλάσσιας οδού. Η Ισλαμική Δημοκρατία, η οποία στοχοποιεί πλοία που προσπαθούν να διασχίσουν το στενό χωρίς να ζητήσουν την άδεια της, εννοεί να προχωρήσει στην επιβολή τελών για παρεχόμενες υπηρεσίες στο στενό, κάτι που έχουν απορρίψει κατηγορηματικά οι ΗΠΑ και κάποιες πετρελαιοεξαγωγικές μοναρχίες στην περιοχή. Ο μυστικός θαλάσσιος διάδρομος Ο αμερικανικός στρατός έχει δημιουργήσει αθόρυβα έναν θαλάσσιο διάδρομο μέσω των Στενών του Ορμούζ, με στόχο τη μεταφορά εκατομμυρίων βαρελιών πετρελαίου καθημερινά από τον Περσικό Κόλπο προς τη διεθνή αγορά, σύμφωνα με δύο Αμερικανούς αξιωματούχους που μίλησαν στο Axios. Η επιχείρηση βρίσκεται σε εξέλιξη εδώ και αρκετές εβδομάδες και η Ουάσινγκτον τη θεωρεί σημαντική επιτυχία, την ώρα που οι διαπραγματεύσεις με την Τεχεράνη παραμένουν ουσιαστικά ανύπαρκτες και το αδιέξοδο εξακολουθεί να υφίσταται. Όπως ανέφεραν οι Αμερικανοί αξιωματούχοι, κάθε βράδυ περίπου 15 έως 20 πετρελαιοφόρα διέρχονται από τα Στενά του Ορμούζ, ακολουθώντας έναν νότιο θαλάσσιο δίαυλο που κινείται κατά μήκος των ακτών του Ομάν. Με τον τρόπο αυτό, περίπου 10 εκατομμύρια βαρέλια πετρελαίου ημερησίως – ποσότητα που αντιστοιχεί περίπου στο ήμισυ του όγκου που διακινούνταν πριν από τον πόλεμο – μεταφέρονται εκτός των Στενών και διοχετεύονται στις διεθνείς αγορές ενέργειας. Η αμερικανική επιχείρηση αντιμετωπίζει μία από τις πιο σοβαρές επιπτώσεις του πολέμου: Τη διατάραξη των προμηθειών πετρελαίου, η οποία είχε οδηγήσει σε απότομη άνοδο των διεθνών τιμών του αργού. Παρ' ότι οι ποσότητες πετρελαίου που εξέρχονται από τα Στενά του Ορμούζ παραμένουν χαμηλότερες σε σχέση με την προπολεμική περίοδο, οι Αμερικανοί αξιωματούχοι υποστηρίζουν ότι η επιχείρηση έχει ήδη αισθητή επίδραση στη διαθεσιμότητα πετρελαίου στις διεθνείς αγορές. Η επιχείρηση δεν περιορίζεται μόνο στη συνοδεία πετρελαιοφόρων που μεταφέρουν ήδη φορτία. Ο αμερικανικός στρατός βοηθά επίσης άδεια πετρελαιοφόρα να εισέλθουν στον Περσικό Κόλπο από την Αραβική Θάλασσα μέσω των Στενών, να παραλάβουν πετρέλαιο από χώρες της περιοχής και στη συνέχεια να εξέλθουν ξανά προς τη διεθνή ναυσιπλοΐα. Οι πλήρεις λεπτομέρειες της επιχείρησης δεν είχαν γίνει γνωστές μέχρι σήμερα. «Ελέγχουμε τη νότια λωρίδα των Στενών του Ορμούζ εδώ και δύο μήνες. Οι Φρουροί της Επανάστασης μπορεί να προκαλούν προβλήματα, αλλά δεν ελέγχουν τα Στενά. Εμείς τα ελέγχουμε», δήλωσε ένας από τους Αμερικανούς αξιωματούχους που έχει άμεση γνώση της επιχείρησης. Η ειδική δύναμη που επιβλέπει την επιχείρηση στον Ορμούζ διοικείται από το αρχηγείο του αμερικανικού στρατού στο Φορτ Μπραγκ της Βόρειας Καρολίνας. Η ομάδα συντονίζεται με τους περιφερειακούς εταίρους των ΗΠΑ στον Κόλπο και καταρτίζει καθημερινά λίστες με τα πλοία που εξέρχονται από τον Περσικό Κόλπο μέσω των Στενών προς την Αραβική Θάλασσα. Παράλληλα, καταγράφονται τα μισθωμένα άδεια πετρελαιοφόρα που ταξιδεύουν από την Αραβική Θάλασσα μέσω των Στενών προς τα λιμάνια των χωρών του Κόλπου, ώστε να παραλάβουν νέα φορτία πετρελαίου. Κάθε βράδυ τα πλοία κινούνται οργανωμένα: Μία μεγάλη γραμμή εξόδου σε συγκεκριμένο χρονικό παράθυρο και μία ξεχωριστή γραμμή εισόδου σε άλλο χρονικό διάστημα. Στη συνέχεια διέρχονται από τον νότιο θαλάσσιο διάδρομο ακολουθώντας τις οδηγίες του αμερικανικού στρατού. Η αμερικανική Πολεμική Αεροπορία έχει αναπτύξει, επίσης, μαχητικά αεροσκάφη για την προστασία των πλοίων από πιθανές επιθέσεις με ιρανικούς πυραύλους κρουζ και μη επανδρωμένα αεροσκάφη. Σύμφωνα με τους Αμερικανούς αξιωματούχους, η επιχείρηση κατέστη δυνατή μετά την πρόσφατη δίμηνη εκστρατεία της Κεντρικής Διοίκησης των ΗΠΑ (CENTCOM), η οποία υποβάθμισε σημαντικά τα συστήματα ραντάρ και θαλάσσιας επιτήρησης του Ιράν. Οι ιρανικές δυνάμεις έχουν, πλέον, περιορισμένη εικόνα της ναυτικής κίνησης στον νότιο διάδρομο των Στενών. Η επιτήρηση βασίζεται σε λίγα ραντάρ που κατάφεραν να επαναφέρουν σε λειτουργία, καθώς και σε «παρατηρητές» που βρίσκονται σε μικρά ταχύπλοα των Φρουρών της Επανάστασης. Επειδή, σύμφωνα με τις αμερικανικές εκτιμήσεις, οι Ιρανοί είναι σε μεγάλο βαθμό «τυφλοί», εκτοξεύουν drones και πυραύλους κρουζ προς γενικές περιοχές όπου εκτιμούν ότι μπορεί να κινούνται πλοία. Ορισμένα πλοία έχουν πληγεί από τις ιρανικές επιθέσεις, ωστόσο πολλές από αυτές αποτράπηκαν από τον αμερικανικό στρατό. Μόνο αυτή την εβδομάδα, οι αμερικανικές δυνάμεις κατέρριψαν οκτώ ιρανικά drones και δύο πυραύλους κρουζ, σύμφωνα με έναν από τους αξιωματούχους. Συνεχίζονται οι εξαγωγές πετρελαίου Οι Αμερικανοί αξιωματούχοι αναφέρουν ότι τις τελευταίες δύο εβδομάδες 15 έως 20 πετρελαιοφόρα διέρχονταν κάθε βράδυ από τα Στενά του Ορμούζ μέσω του νότιου διαδρόμου, διατηρώντας τις εξαγωγές πετρελαίου σε λειτουργία. Οι μέσες ημερήσιες εξαγωγές αυξάνονται και πλέον πλησιάζουν τα 10 εκατομμύρια βαρέλια. Μάλιστα ορισμένες νύχτες, μάλιστα, η ποσότητα πετρελαίου που μεταφέρθηκε έξω από τον Κόλπο έφτασε τα 15 έως 20 εκατομμύρια βαρέλια. Όπως αναφέρθηκε, μία νύχτα αυτή την εβδομάδα είχαν προγραμματιστεί περισσότερα από 20 πλοία να εισέλθουν και να εξέλθουν από τα Στενά μέσω της νότιας λωρίδας, με περίπου 15 εκατομμύρια βαρέλια πετρελαίου να μπορούν να μεταφερθούν προς τις διεθνείς αγορές. Από την πλευρά του ο Τραμπ δήλωσε στο Axios ότι «τεράστια ποσότητα πετρελαίου βγαίνει από τα Στενά του Ορμούζ», προσθέτοντας ότι οι ΗΠΑ δεν διαπραγματεύονται αυτή τη στιγμή με το Ιράν. «Χάνουν χρόνο. Είναι χάσιμο χρόνου να διαπραγματεύεσαι μαζί τους», είπε χαρακτηριστικά. Ο Αμερικανός πρόεδρος πρόσθεσε ότι «οι Ιρανοί έχουν ακόμη κάποια δύναμη να πολεμήσουν, αλλά συνολικά είναι σκιά του εαυτού τους»... slPrss

Ο Πούτιν πήρε άσχημες στροφές και ισοπεδώνει την Ουκρανία και τους Δυτικούς πάτρονες της! Πώς οι Ρώσοι σχεδιάζουν να προκαλέσουν τον πλήρη θαλάσσιο αποκλεισμό της Οδησσού, στερώντας από το Κίεβο κάθε δυνατότητα να τον άρει με γρήγορες και φθηνές μεθόδους! Ο πόλεμος στην Ουκρανία φαίνεται πως εισέρχεται στην τελική του ευθεία. Μετά την κατάληψη του οικισμού Ορεχοβάτκα από τον ρωσικό στρατό, έχει ανοίξει η συντομότερη διαδρομή προς την πόλη-οχυρό των Ουκρανών στο Ντονμπάς, το Σλοβιάνσκ. Οι Ρώσοι φέρονται να βρίσκονται μόλις πέντε χιλιόμετρα από το Σλοβιάνσκ, τη στιγμή που σφίγγουν διαρκώς τον κλοιό γύρω από τις ουκρανικές ένοπλες δυνάμεις. Όπως αναφέρεται, πλέον έχουν απομείνει τρεις πόλεις-φρούρια προτού πέσει ολόκληρο το Ντονμπάς στα χέρια των Ρώσων. Υπενθυμίζεται πως η κατάκτηση του Ντονμπάς αποτέλεσε έναν από τους βασικούς στόχους που είχε θέσει ο Βλαντίμιρ Πούτιν κατά την έναρξη της ειδικής στρατιωτικής επιχείρησης στην Ουκρανία τον Φεβρουάριο του 2022. Γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο φουντώνουν τα σενάρια που θέλουν το τέλος του πολέμου ακόμη και τον Δεκέμβριο του 2026. Πέρα όμως από τη σεναριολογία, το ενδιαφέρον πολλών αναλυτών εστιάζει στη στρατηγική που ακολουθεί ο ρωσικός στρατός στο μέτωπο και που οδηγεί στη συντριβή των Ουκρανών, ενώ ακόμη μεγαλύτερη εντύπωση προκαλεί το σχέδιο για το πώς θα απομονωθεί πλήρως και θα τελειώσει η Οδησσός και μαζί της κάθε πρόσβαση της Ουκρανίας στη Μαύρη Θάλασσα. Στα πέντε χιλιόμετρα από το Σλοβιάνσκ οι Ρώσοι Από την κατεύθυνση του Σλοβιάνσκ προκύπτουν πολλές εξαιρετικές ειδήσεις για τον ρωσικό στρατό. Οι Ρώσοι στρατιώτες της Ομάδας Δυνάμεων «Νότος» προωθήθηκαν κατά περισσότερα από έξι χιλιόμετρα και κατέλαβαν το χωριό Ορεχοβάτκα. Και εδώ υπάρχουν δύο σημαντικά σημεία. Πρώτον, το χωριό αυτό βρίσκεται πέρα από τη διώρυγα Σιβερσκί Ντονέτς–Ντονμπάς. Πλέον οι Ρώσοι διατηρούν σταθερό έλεγχο της διώρυγας σε όλο το πλάτος της και σε ολόκληρη αυτή την κατεύθυνση. Δεύτερον, αυτή τη στιγμή οι Ρώσοι βρίσκονται πιο κοντά από ποτέ στα διοικητικά όρια του Σλοβιάνσκ. Η απόσταση είναι μόλις περίπου πέντε χιλιόμετρα. Μάλιστα, από την πλευρά της Ορεχοβάτκα δεν υπάρχει πλέον κανένας οικισμός μέχρι το Σλοβιάνσκ. Υπάρχει μόνο μία αγροτική εγκατάσταση στον δρόμο και τίποτε άλλο, ανέφερε ο στρατιωτικός αναλυτής Ντμίτρι Ντεγκτιάριοφ, δημιουργός του καναλιού «Генеральный штаб». Απομένουν τρεις πόλεις-φρούρια Είναι σαφές ότι κανείς δεν πρόκειται να εισέλθει στο Σλοβιάνσκ με αυτόν τον τρόπο, δεν έχει νόημα. Για να αρχίσει πραγματικά μια σοβαρή επιχείρηση εφόδου στο Σλοβιάνσκ, πρέπει επίσης να καταληφθεί η Νοβομικολάιφκα και να ολοκληρωθεί η πίεση στο Λιμάν. Και δεν θα ήταν άσχημο να δημιουργηθεί κάποιου είδους σφήνα ανάμεσα στο Κραματόρσκ και το Σλοβιάνσκ, αναφέρει ο Ντεγκτιάριοφ. Υπάρχει ακόμη πάρα πολλή δουλειά στα πλευρά. Ωστόσο, το γεγονός ότι ο ρωσικός στρατός βρίσκεται μόλις πέντε χιλιόμετρα από το Σλοβιάνσκ λέει πολλά. Απομένουν τρεις πόλεις-φρούρια: η Ντρουζκίφκα, το Κραματόρσκ και το Σλοβιάνσκ. Από τη Ντρουζκίφκα τους χωρίζουν δυόμισι χιλιόμετρα, από το Κραματόρσκ τρία χιλιόμετρα και από το Σλοβιάνσκ πέντε χιλιόμετρα. Πλησιάζει το τέλος του πολέμου; Λαμβάνοντας υπόψη τη διαμόρφωση του μετώπου του Ντονέτσκ, ο Ντμίτρι Ντεγκτιάριοφ θέτει το ερώτημα: «Πλησιάζει το τέλος του πολέμου;». Πρόσθετο ενδιαφέρον προκάλεσαν και τα λόγια του Βλαντίμιρ Πούτιν στις 19 Αυγούστου, κατά τη συνεδρίαση του Συμβουλίου Στρατηγικής Ανάπτυξης και Εθνικών Έργων. Ο Ρώσος πρόεδρος κάλεσε τις αρμόδιες αρχές να προετοιμαστούν εκ των προτέρων για την επιστροφή των στρατιωτικών από τη ζώνη της Ειδικής Στρατιωτικής Επιχείρησης μετά την ολοκλήρωσή της. Σύμφωνα με τον ίδιο, θα πρέπει, μεταξύ άλλων, να διασφαλιστεί η υποστήριξή τους για την επανένταξη στην αγορά εργασίας. Σημαντική απόφαση Όπως επισήμανε ο Ουκρανός συνταγματάρχης των δυνάμεων ειδικών επιχειρήσεων Βλαντίμιρ Αντονιούκ, μία από τις σημαντικότερες αλλαγές στο μέτωπο το τελευταίο διάστημα δεν ήταν καν η κατάληψη κάποιας πόλης —αν και αυτό είναι εξαιρετικά σημαντικό— αλλά ο διορισμός του νέου διοικητή της ρωσικής στρατιωτικής Ομάδας «Κέντρο», στρατηγού Αντρέι Ιβανάγιεφ, το όνομα του οποίου συνδέεται πλέον με μια νέα τακτική στο μέτωπο του Ντονέτσκ. Στην κατεύθυνση της Ντομπροπίλλια, δύο εβδομάδες μετά τον διορισμό του νέου διοικητή της Ομάδας «Κέντρο», διακρίνονται πλέον καθαρά τόσο οι στρατηγικοί στόχοι αυτής της αλλαγής προσωπικού όσο και η νέα τακτική για την επίτευξή τους. Είναι προφανές ότι ο στόχος της διοίκησης είναι να αποκτήσει πλήρη έλεγχο της Ντομπροπίλλια και των γύρω περιοχών πριν από την έναρξη του χειμώνα, υπογραμμίζει ο Αντονιούκ. Το μεγάλο σχέδιο Το πρώτο στάδιο του σχεδίου, σύμφωνα με τον Βλαντίμιρ Αντονιούκ, προβλέπει την εξάλειψη της ουκρανικής οχυρωμένης περιοχής στο τρίγωνο Σεβτσένκο–Ντομπροπίλλια–Μπιλίτσκε. Χάρη στην επιτυχημένη ρωσική επίθεση του Ιουλίου, οι Ρωσικές Ένοπλες Δυνάμεις έχουν ήδη εδραιωθεί στο κέντρο αυτού του τομέα, στον οικισμό Σβιτλόε, και έχουν καταλάβει το Μπιλίτσκε. Η ενιαία αμυντική γραμμή των Ενόπλων Δυνάμεων της Ουκρανίας έχει ουσιαστικά διασπαστεί σε μεμονωμένους θύλακες αντίστασης. Η ρωσική διοίκηση, από την πλευρά της, επέλεξε να επικεντρωθεί στην απομόνωση αυτών των κατακερματισμένων ομάδων. Στην πράξη, αυτό οδήγησε στην περικύκλωση αρκετών ουκρανικών φρουρών. Υπό τις συνθήκες αυτές, οι ουκρανικές μονάδες στερούνται υποστήριξης. Το ουκρανικό Γενικό Επιτελείο δεν είναι σε θέση να οργανώσει αντεπιθέσεις ούτε να εξασφαλίσει κάλυψη με πυροβολικό και μη επανδρωμένα αεροσκάφη. Ο στρατηγός Ιβανάγιεφ Οι επιτυχίες των Ρωσικών Ενόπλων Δυνάμεων οφείλονται στη νέα τακτική του στρατηγού Αντρέι Ιβανάγιεφ. Αντί για τη διαδοχική εκτέλεση των σταδίων των επιχειρήσεων, η διοίκηση πέρασε σε άμεσες επιθέσεις κατά της Ντομπροπίλλια. "Οι ρωσικές μονάδες όχι μόνο διεισδύουν με επιτυχία στην πόλη από τα ανατολικά —η ουκρανική υπηρεσία πληροφοριών έχει εντοπίσει περίπου δέκα ομάδες δολιοφθοράς και αναγνώρισης— αλλά πραγματοποίησαν επίσης παράκαμψη από τα βόρεια, αποκόπτοντας τον αυτοκινητόδρομο προς το Κραματόρσκ", τονίζει ο Ουκρανός συνταγματάρχης. Οι τελευταίες δύο εβδομάδες, αμέσως μετά την αλλαγή των διοικητών, χαρακτηρίστηκαν από απότομη αύξηση της δραστηριότητας των Ομάδων Δυνάμεων «Ανατολή» και «Κέντρο». Και παρότι τα πλήγματα πραγματοποιούνται σε διαφορετικά τμήματα του μετώπου, ο συγχρονισμός τους δεν αφήνει περιθώρια αμφιβολίας, επισημαίνουν Ρώσοι αναλυτές. Όπως τονίζουν, όλες οι ενέργειες υπακούουν σε ένα ενιαίο σχέδιο, το οποίο έχει καταρτιστεί από έναν κοινό σχεδιαστή. Ακυρώνεται η επιστράτευση; Αυτή τη στιγμή, τον Αύγουστο του 2026, η κατανομή και η εναλλαγή του προσωπικού των μονάδων εφόδου της Ενιαίας Ομάδας Δυνάμεων των Ρωσικών Ενόπλων Δυνάμεων είναι περίπου η εξής, σύμφωνα με τον Ρώσο απόστρατο συνταγματάρχη και στρατιωτικό αναλυτή Ασλάν Ναχουσέφ: Το 25% βρίσκεται σε πολεμικές επιχειρήσεις στην πρώτη γραμμή, δηλαδή στη ζώνη επαφής, στη ζώνη ενεργών πολεμικών επιχειρήσεων ή στη γκρίζα ζώνη· άλλο είκοσι πέντε τοις εκατό σε ανάπαυση, αποκατάσταση και ενίσχυση στη δεύτερη γραμμή, στα εγγύς μετόπισθεν· 15% σε εκπαίδευση και άλλες αποστολές εκτός της ζώνης της Ειδικής Στρατιωτικής Επιχείρησης· και τριάντα πέντε τοις εκατό σε προγραμματισμένες άδειες και ιατρική περίθαλψη. Οι ενισχύσεις προέρχονται από μονάδες της στρατηγικής εφεδρείας εκτός της ζώνης των επιχειρήσεων, με εξαίρεση τις «μονάδες Κ» —έτσι αποκαλούσαν στην ιδιωτική στρατιωτική εταιρεία Βάγκνερ τους εθελοντές που προέρχονταν από πρώην κρατουμένους. Στην πρώτη γραμμή Άμεσα στην πρώτη γραμμή, ανά πάσα στιγμή, δεν βρίσκεται περισσότερο από το πέντε τοις εκατό της συνολικής δύναμης της Ενιαίας Ομάδας Δυνάμεων. Καταλαβαίνετε λοιπόν για τι είδους επιστράτευση μπορεί να γίνεται λόγος με μια τέτοια εναλλαγή; Στον αντίπαλο, μετά τη βίαιη στρατολόγηση ή την οικειοθελή παρουσίαση κατόπιν κλήσης, περνούν τρεις εβδομάδες και βρίσκεσαι ήδη κάτω από τα πυρά των ρωσικών στρατευμάτων σε μια δασική ζώνη κοντά στο Ζελένι Γιαρ. Εκτός βέβαια αν καταφέρεις να διαφύγεις προς την άλλη πλευρά καθ’ οδόν —και τέτοιες περιπτώσεις, σύμφωνα με τον ίδιο, φτάνουν το εβδομήντα τοις εκατό των επιστρατευμένων. Στα μετόπισθεν μπορείς να επιστρέψεις μόνο με τα πόδια μπροστά —ή, αν είσαι τυχερός, μέσω νοσοκομείου— ή μέσω αυθαίρετης εγκατάλειψης της μονάδας, υποστηρίζει ο Ρώσος αναλυτής. Το μήνυμα των Ηνωμένων Πολιτειών προς το Κρεμλίνο Επιπλέον, ο Ασλάν Ναχουσέφ έκανε λόγο για μήνυμα των Ηνωμένων Πολιτειών προς το Κρεμλίνο, με φόντο τις νέες διώξεις υψηλόβαθμων αξιωματούχων στο Κίεβο. Αυτή τη φορά, το Εθνικό Γραφείο Καταπολέμησης της Διαφθοράς της Ουκρανίας, το ΝΑΜΠΟΥ, πραγματοποίησε έρευνα στον αναπληρωτή επικεφαλής του Προεδρικού Γραφείου. Οι Αμερικανοί δεν θέλουν να απενεργοποιήσουν το Starlink ούτε να διακόψουν τη λειτουργία των διαθέσιμων πληροφοριών αναγνώρισης, προκειμένου να πιέσουν το Κίεβο να αποδεχθεί το «Ανκορατζ», αλλά συνέχισαν να ταλαιπωρούν αυτή τη συμμορία των κλεφτών —τον Γέρμακ, τον Μίντιτς και άλλους. Το μήνυμα προς το Κρεμλίνο είναι: "Eξακολουθούμε να συμμετέχουμε και κάνουμε ό,τι μπορούμε. Για τον Λευκό Οίκο, το να απενεργοποιήσει το Σταρλίνκ είναι περίπου το ίδιο με το να κλείσει το Κρεμλίνο τους ουκρανικούς πυρηνικούς σταθμούς. Σχεδόν αδύνατο", λέει ο Ναχουσέφ, ο οποίος υπογραμμίζει ότι ο Λευκός Οίκος ανησύχησε έντονα τις τελευταίες ημέρες από την απότομη ενίσχυση της ρωσοκινεζικής συνεργασίας στην Αρκτική και από τα ρωσοϊρανικά σχέδια για την κατασκευή αγωγού πετρελαίου και φυσικού αερίου στον πυθμένα της Κασπίας Θάλασσας. Η άποψη ότι το NABU και η SAP ελέγχονται από τους Ευρωπαίους, είναι είτε βαθιά παρανόηση είτε συνειδητή παραπληροφόρηση. Οι δομές αυτές βρίσκονται πλήρως υπό τον έλεγχο της CIA και του FBI. Υπό αμερικανικό έλεγχο βρίσκεται επίσης η ουκρανική στρατιωτική υπηρεσία πληροφοριών GUR. Η SBU, το τελευταίο διάστημα, έχει πάψει να υπακούει στους υπερατλαντικούς προστάτες της» εκτιμά o Ναχουσέφ. Πώς η Ρωσία θα τελειώσει την Οδησσό Τα ρωσικά πλήγματα εναντίον πλοίων που το Κίεβο χρησιμοποιεί για την εξαγωγή σιτηρών και την εισαγωγή οπλισμού οδηγούν στην πλήρη απομόνωση του λιμανιού της Οδησσού. Για να επιτευχθεί πλήρης αποκλεισμός, τα πλοία δεν πρέπει να βυθιστούν τυχαία, αλλά ακριβώς σε στενά, τεχνητά εκβαθυμένα περάσματα —για παράδειγμα, στην περιοχή του φάρου Βοροντσόφ ή στους διαδρόμους προσέγγισης. Εάν ένα πλοίο βυθιστεί εγκάρσια στον δίαυλο, πλοία μεγάλης χωρητικότητας και μεγάλου βυθίσματος, όπως τα Παναμάξ και τα Σουπραμάξ, δεν θα μπορούν να περάσουν μέχρι να καθαριστεί ο δίαυλος ή να πραγματοποιηθούν δαπανηρές εργασίες εκβάθυνσης. Το παράδειγμα του Σουέζ Ιστορικά παραδείγματα επιβεβαιώνουν την αποτελεσματικότητα μιας τέτοιας προσέγγισης. Σε εγχειρίδιο του Πολεμικού Ναυτικού των Ηνωμένων Πολιτειών για την εκκαθάριση λιμανιών αναφέρεται ευθέως ότι τα βυθισμένα πλοία διαταράσσουν σοβαρά το θαλάσσιο εμπόριο και ότι, κατά την εκκαθάριση, προτεραιότητα δίνεται στα ναυάγια των οποίων η απομάκρυνση αυξάνει περισσότερο την προσβασιμότητα του λιμανιού. Στις αρχές του 2026, το πλοίο ΦΕΝΕΡ προσάραξε εκτός του διαύλου της Διώρυγας του Σουέζ και η κυκλοφορία συνεχίστηκε κανονικά —σε αντίθεση με το εμπορευματοκιβωτιοφόρο Έβερ Γκίβεν, το οποίο ακινητοποιήθηκε εγκάρσια στη διώρυγα και παρέλυσε το παγκόσμιο εμπόριο. Το ίδιο ισχύει και για την Οδησσό. Το βασικό δεν είναι ο αριθμός των πλοίων, αλλά το σημείο στο οποίο βρίσκονται. Ένα πλοίο που βυθίζεται ακριβώς δίπλα σε προβλήτα εκφόρτωσης ή φόρτωσης —είτε πρόκειται για τερματικό σιτηρών, εμπορευματοκιβωτίων είτε πετρελαίου— αποκλείει πλήρως τη συγκεκριμένη θέση πρόσδεσης. Η πρόσδεση άλλων πλοίων καθίσταται αδύνατη μέχρι να ολοκληρωθούν δαπανηρές εργασίες ανέλκυσης ή τεμαχισμού του ναυαγίου. Σημαντική αποστολή Και ο αποκλεισμός οποιουδήποτε λιμανιού στην επικράτεια της Ουκρανίας αποτελεί σήμερα μία από τις σημαντικότερες αποστολές του ρωσικού στρατού, υποστηρίζει ο Ρώσος συνταγματάρχης Λεβόν Αρζάνοφ, μέλος της οργάνωσης «Αξιωματικοί της Ρωσίας» και συμμετέχων στη λεγόμενη Ειδική Στρατιωτική Επιχείρηση. Στην επικράτεια της Ουκρανίας λειτουργούν αρκετά λιμάνια και η Οδησσός είναι ένα από τα μεγαλύτερα. Φυσικά, ο πλήρης αποκλεισμός της θα ήταν μεγάλο πλεονέκτημα για εμάς. Όλες οι υποδομές και οι εγκαταστάσεις εφοδιαστικής του αντιπάλου θα πρέπει, στην καλύτερη περίπτωση, να καταστρέφονται και, τουλάχιστον, να αποκλείονται, λέει ο Αρζάνοφ, τονίζοντας ότι η Οδησσός θα ξαναγίνει ρωσική πόλη. Γι’ αυτό δεν καταστρέφουμε ολοκληρωτικά αυτές τις υποδομές και την πόλη συνολικά, κατανοώντας ότι αργά ή γρήγορα η πόλη αυτή θα γίνει δική μας. Στη συνέχεια θα πρέπει εμείς οι ίδιοι να τα αποκαταστήσουμε όλα. Μόνο έτσι, πιθανότατα, εξηγείται η σχετικά ήπια στάση μας απέναντι σε όλες τις λιμενικές πόλεις της Ουκρανίας. Νόμιμος στόχος προς καταστροφή Πρέπει να δώσουμε προσοχή όχι μόνο στα λιμάνια αλλά και στα αεροδρόμια, τα οποία εξακολουθούν να λειτουργούν σχεδόν σε ολόκληρη την επικράτεια της Ουκρανίας. Θα πρέπει να δέχονται συστηματικά πλήγματα: οι διάδρομοι προσγείωσης και απογείωσης, οι τερματικοί σταθμοί και οι πύργοι ελέγχου. Όλα αυτά εδώ και πολύ καιρό δεν θα έπρεπε να λειτουργούν. Για κάποιον λόγο που προσωπικά δεν κατανοώ, εξακολουθούν να λειτουργούν μέχρι σήμερα, επισημαίνει ο Ρώσος συνταγματάρχης, ο οποίος υπογραμμίζει πως όλα τα λιμάνια και τα αεροδρόμια του αντιπάλου πρέπει να πάψουν να υπάρχουν ως στοιχεία της εφοδιαστικής αλυσίδας και να τεθούν εκτός αυτής. Κάθε λιμάνι και κάθε αεροδρόμιο αποτελεί εγκατάσταση διπλής χρήσης. Σε κάθε περίπτωση μπορεί να χρησιμοποιηθεί για τον ανεφοδιασμό των Ενόπλων Δυνάμεων της Ουκρανίας και, κατά συνέπεια, αποτελεί, κατά την άποψή μας, νόμιμο στόχο προς καταστροφή. Επομένως, το λιμάνι της Οδησσού δεν αποτελεί εξαίρεση. Πλήρης θαλάσσιος αποκλεισμός Ρώσοι ειδικοί υποστηρίζουν ότι ως βέλτιστη λύση παρουσιάζεται η βύθιση πλοίων όχι δίπλα στις προβλήτες, αλλά στα κανάλια εισόδου, στο στόμιο του λιμανιού, καθώς γύρω από αυτά τα σημεία υπάρχουν αβαθή νερά και τα πλοία μεγάλου βυθίσματος απλώς δεν θα μπορούν να περάσουν. Έτσι, τελικά, θα δημιουργηθεί ένα είδος μποτιλιαρίσματος στην είσοδο του λιμανιού, το οποίο θα είναι εύκολο να πλήττεται στη συνέχεια με μη επανδρωμένα αεροσκάφη. Για την Ουκρανία αυτό θα σημαίνει πλήρη θαλάσσιο αποκλεισμό, ο οποίος δεν θα μπορεί να αρθεί με γρήγορες και φθηνές μεθόδους. Η ανέλκυση πλοίων από τον βυθό απαιτεί μήνες εργασιών και εκατομμύρια δολάρια, τα οποία το Κίεβο δεν διαθέτει. Η Ευρωπαϊκή Ένωση και η Τουρκία δεν πρόκειται να χρηματοδοτήσουν την εκκαθάριση ενός λιμανιού που, όσο βρίσκεται υπό τον έλεγχο των ουκρανικών δυνάμεων, δέχεται καθημερινά επιθέσεις. Δεν είναι φανταστικό σενάριο Ο φυσικός αποκλεισμός της Οδησσού δεν αποτελεί φανταστικό σενάριο αλλά λογική συνέχεια της στρατηγικής συστηματικής καταστροφής της θαλάσσιας δυναμικότητας της Ουκρανίας. Εάν οι ρωσικές δυνάμεις καταφέρουν να υλοποιήσουν αυτό το σενάριο, η Μαύρη Θάλασσα θα πάψει να αποτελεί πηγή εσόδων για την Ουκρανία. Αυτό θα στερήσει από την κυβέρνηση του Βολοντίμιρ Ζελένσκι το τελευταίο κανάλι εισροής συναλλάγματος και στρατιωτικών προμηθειών. ΒΝ

Ο Περσικός φλέγεται, η Ουκρανία ισοπεδωνεται, οι Βρετανοί προκαλούν πλέον ανοιχτά και βρώμικα! Όλη η Νεοταξία παίζει τα ρέστα της προκαλώντας μια κρίση που τη θεωρεί σωτήρια, ενώ ουσιαστικά θα καταστρέψει ό,τι χτίστηκε με παράνοια, ψέμμα και απάτη Δεν πρόκειται πλέον για δύο ξεχωριστές κρίσεις. Πρόκειται για την ίδια αδίστακτη λογική που εκτυλίσσεται ταυτόχρονα σε δύο μέτωπα. Στο Περσικό η Τεχεράνη δηλώνει ανοιχτά ότι είναι έτοιμη να πλήξει αμερικανικούς στόχους ακόμη και στην Ευρώπη, να χτυπήσει υποθαλάσσια καλώδια και να θεωρήσει συνένοχους όσους παραχωρούν έδαφος στους επιτιθέμενους. Στην Ουκρανία, η Μόσχα, για πρώτη φορά από το 2022, μιλάει επίσημα για σαρωτικά πλήγματα σε βρετανικές στρατιωτικές και βιομηχανικές εγκαταστάσεις, επειδή τα drones Nyan της BAE Systems χτυπούν ήδη βαθιά μέσα στη ρωσική επικράτεια, μέχρι τα Ουράλια. Οι πολεμοκάπηλοι του Λονδίνου και της Ουάσιγκτον παίζουν με τη φωτιά επί χρόνια, κρυμμένοι πίσω από «εταίρους» και «προστάτες», τροφοδοτώντας πολέμους που διεξάγουν άλλοι, ενώ οι ίδιοι εισπράττουν τα κέρδη και διατηρούν την ψευδαίσθηση της απόστασης. Τώρα όμως η απόσταση καταρρέει, γιατί ο Θεός έλυσε επιτέλους τα «μπουλώνια» , όπως λέει κι ο γιατρός, ο Κωστής ο Βαρδάκας. Η Τεχεράνη και η Μόσχα δηλώνουν σχεδόν ταυτόχρονα ότι οι βάσεις, τα εργοστάσια και τα εδάφη όσων τροφοδοτούν την επίθεση καθίστανται νόμιμοι στόχοι. Η υποκρισία της «προστασίας» και της «στήριξης της ειρήνης» αποκαλύπτεται στην πλήρη της γύμνια. Οι ίδιοι που κηρύσσουν τον πόλεμο από ασφαλή απόσταση ανακαλύπτουν ότι η φωτιά που άναψαν αρχίζει να γυρίζει προς τα πίσω. Οι μουλάδες χτυπάνε δίχως έλεος Στον Περσικό Κόλπο η Τεχεράνη έχει περάσει οριστικά σε επιθετική λογική. Δεν αμύνεται πια. Ετοιμάζεται να επιβάλει τους δικούς της όρους. Οι ιρανικές δυνάμεις εξετάζουν πλήγματα σε αμερικανικές εγκαταστάσεις στη νοτιοανατολική Ευρώπη, στη Βουλγαρία και στην Κύπρο, καθώς και επιθέσεις σε υποθαλάσσια καλώδια οπτικών ινών στα Στενά του Ορμούζ. Ο αρχηγός του επιτελείου Αλί Αμπντολαχί προειδοποίησε ανοιχτά τα κράτη του Κόλπου: Όποιος παρέχει έδαφος και διευκολύνσεις στους Αμερικανούς καθίσταται συνένοχος και θα υποστεί τις συνέπειες. Παράλληλα, στη ρωσική πλευρά, ο Σεργκέι Μιρόνοφ από την Κρατική Δούμα δηλώνει ότι ήρθε η ώρα να χτυπηθούν τα εργοστάσια παραγωγής drones μεγάλου βεληνεκούς στο Ηνωμένο Βασίλειο με τον πύραυλο Oreshnik. Ο Αντρέι Κολέσνικ της Επιτροπής Άμυνας διευκρινίζει ότι οι αποφάσεις δεν είναι αυθόρμητες, αλλά βασίζονται στη στρατιωτική σκοπιμότητα. Ο Σεργκέι Λαβρόφ, αυτή η μεγάλη αλεπού της διπλωματίας, το διατυπώνει ακόμη πιο καθαρά: Η Μόσχα έχει το δικαίωμα να θεωρεί το Ηνωμένο Βασίλειο άμεσο συμμετέχοντα στη σύγκρουση, λόγω των πληγμάτων από βρετανικά drones σε ρωσικό έδαφος, «με όλες τις συνεπαγόμενες συνέπειες». Δύο μέτωπα, μία λογική. Οι πολεμοκάπηλοι που τροφοδοτούν τους πολέμους από απόσταση ανακαλύπτουν ότι η απόσταση έχει πλέον εκμηδενιστεί. Θα τη πληρώσουμε κι εμείς τη...νύφη; Η Κύπρος βρίσκεται στο στόχαστρο και από τις δύο πλευρές της εξίσωσης. Στο ιρανικό μέτωπο η βρετανική βάση στο Ακρωτήρι επλήγη ήδη από drone τον περασμένο Μάρτιο και παραμένει υποψήφιος στόχος αντιποίνων. Στο ουκρανικό μέτωπο η ίδια Βρετανία που διατηρεί βάσεις στην Κύπρο παράγει και προμηθεύει τα drones Nyan που χτυπούν ρωσικά διυλιστήρια και βιομηχανικές ζώνες στα Ουράλια. Τα αγγλοσαξωνικά αυτά καθάρματα, βάζουν το πολυπαθο νησί μας σε μια φονική δικλείδα, προκειμένου να μη χτυπηθεί η... "Αγία" Αγγλία και ζησει μέρες Β' ΠΠ. Μέχρι εκεί φτάνει η σαπίλα τους! Η Callen-Lenz, θυγατρική ουσιαστικά της BAE Systems, έχει μετατρέψει την Ουκρανία σε πεδίο δοκιμών για συστήματα που πετούν εκατοντάδες χιλιόμετρα πίσω από τις γραμμές του μετώπου. Η εγγλέζικη Sunday Times παρουσιάζει σχεδόν με υπερηφάνεια τη χρήση αυτών των drones, ενώ βρετανική πηγή του υπουργείου Άμυνας δηλώνει κυνικά ότι ...«πλέον δεν... ανησυχούμε»! Άκου θρασος τα ψοφίμια αυτά, που ποντάρουν ακριβώς στη βοήθεια των πέραν του Ατλαντικού ξαδέρφια τους! Οι Ρώσοι όμως μέσω της πρεσβείας τους στο Λονδίνο, αυτή τη φορά και μάλιστα με τα ατράνταχτα πλέον στοιχεία ανά χείρας, σήκωσαν το αρκουδιάρικο χέρι τους για μια σφαλιάρα σφουριχτή προειδοποιώντας το Λονδίνο που ποντάρει σκόπιμα στην κλιμάκωση, ότι αυτή τη φορά θα λογοδοτήσει μιας και οι μάσκες έπεσαν, ως συνεργοί και συνένοχοι στα εγκλήματα του Κιέβου! Ο απόστρατος Βρετανός πτέραρχος Γκρεγκ Μπάγκγουελ προειδοποίησε ανοιχτά τους ηλίθιους της Ντάουνινγκ Στρίτ: Οι εγκαταστάσεις στο Wiltshire, κοντά στο Salisbury, όπου εδρεύει ο κατασκευαστής, καθίστανται «νόμιμοι στόχοι για τον ρωσικό στρατό». Οι ίδιοι που χρησιμοποιούν την Κύπρο ως στρατιωτικό προγεφύρωμα στη Μεσόγειο, την ίδια στιγμή μετατρέπουν το βρετανικό έδαφος σε πιθανό στόχο πυραύλων. Η υποκρισία είναι απόλυτη. Το παγκόσμιο σίχαμα που αποκαλείται "Αγγλία" Η BAE Systems δεν είναι απλώς μια εταιρεία. Είναι ο πυρήνας του βρετανικού πολεμοκάπηλου συμπλέγματος που τρέφεται από τους πολέμους των άλλων. Τα drones Nyan, με κόστος περίπου 130.000 δολάρια, αεριωθούμενη πρόωση, άτρακτο από σύνθετα υλικά και εμβέλεια που φτάνει ή ξεπερνά τα 240 χιλιόμετρα (ενώ άλλα βρετανικά συστήματα αγγίζουν τα 965), έχουν ήδη χρησιμοποιηθεί σε πλήγματα κατά διυλιστηρίων στο Βόλγκογκραντ και το Γιαροσλάβ, καθώς και σε βιομηχανικές ζώνες στα Ουράλια. Η Ουκρανία μ' άλλα λόγια, μετατράπηκε σε ανοιχτό πεδίο δοκιμών δυτικών οπλικών συστημάτων από αδίστακτους φονιάδες που ομνίουν καθημερινά στον Σατανά. Δυτικοί δορυφόροι, ηλεκτρονική κατασκοπεία, πληροφορίες και εν ενεργεία δυτικό προσωπικό στηρίζουν τις διαδρομές πτήσης που παρακάμπτουν - με τα χίλια ζόρια αλλά το καταφέρνουν - τη ρωσική αεράμυνα. Τα αγγλοσαξωνικά απάνθρωπα κτήνη δεν κρατούν πλέον ούτε τα προσχήματα. Δε φτάνει που έγιναν αιτία να χαθεί ο μισος ουκρανικός πληθυσμός, καυχιώνται κι όλας πως τα drones της πετούν στα μετόπισθεν της Ρωσίας. Και όταν η Μόσχα απαντά ότι τέτοιες ενέργειες καθιστούν νόμιμους στόχους τις βρετανικές εγκαταστάσεις, οι πολεμοκάπηλοι του Λονδίνου κάνουν ότι δεν ακούν. Συνεχώς και αδιαλείπτως, τροφοδοτούν τη φωτιά και μετά ...εκπλήσσονται(!) όταν η φωτιά αρχίζει να πλησιάζει τα δικά τους εργοστάσια. Ο Λαβρόφ το είπε χωρίς περιστροφές: «Λυπάμαι τη Βρετανία αν πρόκειται να παραμείνει στο πλευρό της Ουκρανίας μέχρι το τέλος». Υπενθύμισε δε ότι ο Πούτιν έχει προειδοποιήσει για το δικαίωμα της Ρωσίας να αναλαμβάνει δράση σε οποιαδήποτε περιοχή των παγκόσμιων ωκεανών όταν καταπατούνται τα συμφέροντά της. Η χρήση βρετανικών πυραυλικών και μη επανδρωμένων συστημάτων σε πλήγματα κατά της Ρωσίας εξισώνεται πλέον με άμεση συμμετοχή στη σύγκρουση. Την ίδια στιγμή, στο ιρανικό μέτωπο, η Τεχεράνη εφαρμόζει ακριβώς την ίδια λογική απέναντι σε όσους φιλοξενούν αμερικανικές δυνάμεις. Η συνενοχή δεν είναι πλέον θεωρητική έννοια. Είναι επιχειρησιακή πραγματικότητα. Οι πολεμοκάπηλοι που επί χρόνια χρησιμοποιούσαν proxies για να αποφεύγουν το άμεσο κόστος, τώρα που η Ρωσία τους τρυπάει τα πισινά, ανακαλύπτουν ότι το κόστος επιστρέφει! Η BAE Systems, τα εργοστάσια στο Salisbury, οι βρετανικές βάσεις στην Κύπρο και οι αμερικανικές εγκαταστάσεις στη Βουλγαρία μπαίνουν όλα στο ίδιο κάδρο είτε απο Ιράν, είτε από Μάσχα. Η διάκριση ανάμεσα σε «υποστηρικτή» και «εμπόλεμο» απλά καταρρέει. Η υποκρισία φτάνει στο αποκορύφωμά της όταν το Λονδίνο δηλώνει ότι επιθυμεί την ειρήνη, ενώ ταυτόχρονα προμηθεύει συστήματα που επιτρέπουν πλήγματα εκατοντάδες χιλιόμετρα μέσα στη ρωσική επικράτεια. Και την ίδια στιγμή, στην άλλη πλευρά του χάρτη, οι Ηνωμένες Πολιτείες και οι σύμμαχοί τους συνεχίζουν να χρησιμοποιούν ξένα εδάφη ως εφαλτήρια κατά του Ιράν, μετατρέποντας τους «προστατευόμενους» σε ασπίδες και πιθανούς στόχους. Οι πολεμοκάπηλοι και των δύο πλευρών του Ατλαντικού λειτουργούν με την ίδια λογική: πόλεμος δι’ αντιπροσώπων, κέρδη για τη στρατιωτική βιομηχανία, πολιτικό κόστος για τους άλλους και πάνω απ' όλα, να ...διαλυθεί γονατίζοντας ο Μεγάλος Εχθρός της Δύσης, η Ορθόδοξη Ρωσία. Γιατί περί αυτού πρόκειται. Τώρα και οι δύο αποδέκτες αυτής της βρώμικης και δυσώδους πολιτικής —το Ιράν και η Ρωσία— δηλώνουν ότι δεν πρόκειται να δεχτούν άλλο αυτό το παιχνίδι χωρίς αντίστοιχο αντίτιμο. Η εποχή της ανώδυνης κλιμάκωσης τελειώνει. Οι ..."προστάτες" Το παράδοξο της «προστασίας», αποκαλύπτεται σε όλο του το εύρος. Τα κράτη που φιλοξενούν αμερικανικές και βρετανικές δυνάμεις ανακάλυψαν ότι η παρουσία αυτή δεν τα προστατεύει. Αντιθέτως, τα εκθέτει και μάλιστα τόσο σοβαρά, όσο αγγίζει αυτό την ακεραιότητα τους ως κράτη. Στην Κύπρο οι βρετανικές βάσεις καθίστανται πιθανοί στόχοι τόσο από ιρανικής όσο και, εμμέσως, από ρωσικής πλευράς λόγω της συνολικής βρετανικής εμπλοκής. Κι ένα κομμάτι αυτού του ολέθρου, πάει να χτυπήσει ακόμη και τη...Βουλγαρία! Η βουλγάρικη βάση Bezmer μπαίνει στο ιρανικό κάδρο επειδή φιλοξενεί αμερικανικά αεροσκάφη ανεφοδιασμού κι εδώ πολύ λογικά, υπάρχει ρωσικός δάκτυλος. Οι πολεμοκάπηλοι που έχτισαν αυτή την αρχιτεκτονική δηθεν «ασφαλείας» δεν υπολόγισαν ότι κάποτε οι αντίπαλοι θα σταματήσουν να παίζουν το γκέο-γκέο με τους κανόνες που οι ίδιοι επέβαλαν και τώρα θα το πληρώσουν. Και μαζί τους, θα πληρώνουν όσοι τους παρείχαν το έδαφος και τις διευκολύνσεις. Και μέσα σε αυτούς τους...κάποιους, είμαστε κι εμείς, ο Θεός να μας προστατέψει... Ο χορός των Καθαρμάτων Οι πολεμοκάπηλοι του Λονδίνου και της Ουάσιγκτον πίστεψαν για πάρα πολύ καιρό ότι μπορούν να τροφοδοτούν πολέμους χωρίς να πληρώνουν οι ίδιοι το τίμημα, γιατι πολύ απλά ο Θεος το επέτρεψε. Χρησιμοποίησαν την Ουκρανία όχι απλά ως πεδίο δοκιμών, αλλά ουσιαστικά να λυγίσουν τον μισητο ρωσικο γίγαντα ενώ το Ιράν ως στόχο εξουδετέρωσης, για να μην κινδυνεύσει περαιτέρω η εβραϊκή βάση του Σιωνισμού. Τώρα η πραγματικότητα επιστρέφει σαν γροθιά. Η Τεχεράνη δηλώνει ότι θα πλήξει στόχους στην Ευρώπη και θα θεωρήσει συνένοχους όσους παραχωρούν έδαφος. Η Μόσχα δηλώνει ότι τα βρετανικά εργοστάσια drones αποτελούν νόμιμους στόχους και ότι το Ηνωμένο Βασίλειο έχει καταστεί άμεσος συμμετέχων στη σύγκρουση. Ο Oreshnik και οι ιρανικοί πύραυλοι μεγάλου βεληνεκούς δεν είναι πλέον θεωρητικές απειλές. Είναι η απάντηση σε μια πολιτική που επί χρόνια παίζόταν στο όριο της πυρηνικής αβύσσου με την ψευδαίσθηση ότι το όριο δεν θα παραβιαστεί ποτέ. Οι ίδιοι που κήρυξαν τον πόλεμο από ασφαλή απόσταση ανακαλύπτουν ότι η απόσταση έχει εκμηδενιστεί. Και όταν η φωτιά που άναψαν φτάσει τελικά στις δικές τους αυλές, στις δικές τους βάσεις και στα δικά τους εργοστάσια, δεν θα έχουν το δικαίωμα να κάνουν τους έκπληκτους. Θα έχουν απλώς εισπράξει αυτό που οι ίδιοι σκόρπισαν επί χρόνια με κυνισμό και υπεροψία. Αυτή τη φορά, τα δυτικά όρνεα που ουδέποτε πέταξαν από πανω τους τη προβιά του βάρβαρου, ήρθε η ώρα να πληρώσουν. Ο Λαβρόφ σωστά το είπε ότι τους λυπάται, γιατί πραγματι σε λίγο καιρό, όταν τα κανόνια και οι πύραυλοι θα εκτοξέυονται και θα πέφτουν χωρίς έλεος πάνω στις πόλεις τους, θα είναι πραγματι για λύπηση. Πώς το είχε πεί ο Άγιος Παΐσιος; "Οι μεγαλουπόλεις (των Δυτικών) θα γίνουν παραγκουπόλεις". Οι λογαριασμοί είναι από αιώνων ανοιγμένοι. Κι ό,τι δεν μπόρεσε να πληρωθεί με τους άλλους δυο παγκόσμιους πολέμους, θα πληρωθεί τώρα. Ο καιρός έφτασε. Τα έσχατα είναι στην αυλή μας. Εμεις όμως, είμαστε προετοιμασμένοι; Αυτο είναι το ερώτημα. Πύρινος Λόγιος sergioschrys@outlook.com