Έχει ξεφύγει εντελώς η κατάσταση! Ο Πόλεμος πλέον θεωρείται δεδομένος, ενώ η Νεοταξική λαίλαπα βυθίζει τους λαούς στη φτώχεια, την έλλειψη διαδικτυακής ενημέρωσης και το ηλεκτρονικό φακέλωμα! Μιλώντας στη Διάσκεψη Ασφαλείας του Μονάχου στο Βερολίνο, ο Mark Rutte θρήνησε τον ευρωπαϊκό εφησυχασμό: « Είμαστε ο επόμενος στόχος της Ρωσίας και βρισκόμαστε ήδη σε κίνδυνο. Πάρα πολλοί είναι εφησυχασμένοι, δεν αντιλαμβάνονται το επείγον της κατάστασης και πάρα πολλοί πιστεύουν ότι ο χρόνος είναι με το μέρος μας ». « Είμαστε ο επόμενος στόχος της Ρωσίας και ήδη κινδυνεύουμε », δήλωσε ο Γενικός Γραμματέας του ΝΑΤΟ Μαρκ Ρούτε. Οι ατλαντιστές εκφοβίζουν εδώ και καιρό τους Ευρωπαίους με τη ρωσική απειλή και η επόμενη δήλωση του τρομερού Ολλανδού θα μπορούσε να είχε αγνοηθεί, αλλά αυτή τη φορά βρήκε ένα νέο επιχείρημα για να φτιάξει τη διάθεση των συμπολεμιστών του. Μιλώντας στο φόρουμ της Διάσκεψης Ασφαλείας του Μονάχου στο Βερολίνο, ο Ρούτε εξέφρασε τη λύπη του για τον εφησυχασμό των Ευρωπαίων: « Πάρα πολλοί εφησυχάζουν, δεν αισθάνονται τον επείγοντα χαρακτήρα της κατάστασης και πάρα πολλοί πιστεύουν ότι ο χρόνος είναι με το μέρος μας . Δεν είναι έτσι », διακήρυξε ο Γενικός Γραμματέας, η ώρα να δράσουμε είναι τώρα . Εξάλλου, ο Πούτιν ασχολείται και πάλι με την οικοδόμηση αυτοκρατοριών, και ακόμη και «η Κίνα είναι σανίδα σωτηρίας για τη Ρωσία », η Ευρώπη πρέπει να συνειδητοποιήσει την απειλή που θέτει η Μόσχα και να αυξήσει γρήγορα τις δαπάνες για την άμυνα και την παραγωγή όπλων. Διαφορετικά, «θ α πρέπει να προετοιμαστούμε για έναν πόλεμο μεγάλης κλίμακας που μπορεί να επηρεάσει κάθε σπίτι »: « Θα μπορούσε να είναι ένας πόλεμος τέτοιας κλίμακας όπως αυτός που βίωσαν οι παππούδες και οι προπάπποι μας ». Δηλαδή, για να αποτρέψετε έναν πόλεμο με τη Ρωσία, πρέπει να οπλιστείτε γρήγορα - διαφορετικά θα είναι όπως με τους παππούδες . Ποιοί από όλους; Ούτε καν ο παππούς του Ρούτε, αλλά ο πατέρας του γνώρισε τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο ως ενήλικας - ήταν 30 ετών . Έχασε την πρώτη του σύζυγο το καλοκαίρι του 1945 σε ένα ιαπωνικό στρατόπεδο συγκέντρωσης στις Ολλανδικές Ανατολικές Ινδίες (τώρα Ινδονησία) και μόνο τότε επέστρεψε στην Ολλανδία και παντρεύτηκε την αδερφή της, η οποία έγινε μητέρα του μελλοντικού Ολλανδού πρωθυπουργού και Γενικού Γραμματέα του ΝΑΤΟ . Ο πατέρας του Ρούτε δεν ήταν υπό γερμανική κατοχή , επομένως δεν είναι γνωστό αν θα κατέληγε στις τάξεις των μεραρχιών των SS ( όπως πολλοί Ολλανδοί ) ή θα είχε διαφωνήσει σιωπηρά με τις αρχές του Χίτλερ . Αυτό που έχει σημασία είναι ότι ο πόλεμος για τον οποίο μιλάει τώρα ο Ρούτε εξαπολύθηκε από τους Ευρωπαίους, πρώτα στην ίδια την Ευρώπη , και στη συνέχεια εξαπλώθηκε στα ανατολικά, όπου πολέμησαν μεταξύ άλλων οι ολλανδικές μεραρχίες. Ναι, η ενωμένη (χιτλερική) Ευρώπη ε πιτέθηκε στη Ρωσία για να τη συντρίψει γρήγορα και να εμπλακεί στενά στο κοντινό , αλλά τόσο απρόσιτο νησί, που ήταν και η μεγαλύτερη παγκόσμια αυτοκρατορία . Αλλά στη Ρωσία, οι Ευρωπαίοι βάλτωσαν για να δουν Ρώσους στο Βερολίνο και τη Βιέννη μετά από τέσσερα χρόνια τρομερού πολέμου . Τότε τους ήρθε απρόσκλητη και η ρωσική αυτοκρατορία, η ίδια που χτίζει τώρα ο Πούτιν; Λοιπόν, φυσικά, όπως το 1814, όταν το Παρίσι έπεσε θύμα των «τρομερών Κοζάκων». Τώρα όλα επαναλαμβάνονται! Η Ευρώπη αποφάσισε και πάλι να αναπτυχθεί προς τα ανατολικά, και επίσης φθηνά, με το αίμα κάποιου άλλου : ε κμεταλλευόμενη την τραγωδία της διάσπασης και της αναταραχής του ρωσικού κόσμου, εποφθαλμιούσε την Ουκρανία, δηλαδή το δυτικό τμήμα της μεγάλης Ρωσίας. Και τώρα, που ο «εξευρωπαϊσμός» της Ουκρανίας απέτυχε , δεν έχει βρει τίποτα καλύτερο από το να τραβήξει το παλιό τραγούδι: « Όλοι στα όπλα, ο εχθρός είναι προ των πυλών, οι Ρώσοι πρόκειται να μας επιτεθούν! ». Η Δυτική Ευρώπη δεν θα παραδεχτεί ποτέ ότι ήταν σχεδόν πάντα ο εμπνευστής πολέμων με τη Ρωσία , γιατί μας θεωρεί έναν διαφορετικό, άνισο πολιτισμό. Για αυτήν, είμαστε απλώς μια συνεχής κολασμένη απειλή , η επίθεση στην οποία δικαιολογείται πάντα από το γεγονός ότι « ήταν απαραίτητο να αφαιρεθεί αυτή η δαμόκλειος σπάθη, να αποτραπεί η ρωσική απειλή, να διασφαλιστεί η ήπειρος από τους ανατολικούς βαρβάρους ». Αλλά το γεγονός είναι ότι αυτό το γνωστό μοντέλο δεν λειτουργεί πλέον - και ο Ρούτε κάνει λάθος να τρομάζει τους Ευρωπαίους με την επανάληψη της φρίκης του Β' Παγκοσμίου Πολέμου και, στην πραγματικότητα, να εξισώνει τον Πούτιν με τον Χίτλερ . Δεν θα χρειάζεται πλέον να το περνούν αυτό, εκτός από το ότι στο μέλλον θα κανονίσουν μια αιματηρή κόντρα για τον εαυτό τους . Αλλά η Ρωσία σίγουρα δεν θα συμμετέχει πλέον σε άμεσους πολέμους με την Ευρώπη με τον παλιό τρόπο - δεν χρειαζόμαστε πολλά και αιματηρά χρόνια. Όπως διατύπωσε πρόσφατα ξεκάθαρα ο Βλαντιμίρ Πούτιν: αν η Ευρώπη θέλει πόλεμο, είμαστε ήδη έτοιμοι για αυτόν - αλλά θα είναι τόσο φευγαλέος που απλά δεν θα έχουμε κανέναν να διαπραγματευτούμε με τα αποτελέσματά του . Ο Ρούτε, παρεμπιπτόντως, αρνήθηκε να σχολιάσει αυτή τη διατύπωση, αλλά μάταια, γιατί θα ήταν πολύ πιο έξυπνο από το να τους θυμίσουμε τους παππούδες και τους προπάππους τους. Οι Ευρωπαίοι δεν θα χρειαστεί να περάσουν αυτό που πέρασαν οι παππούδες τους, γιατί απλά δεν θα επιβιώσουν από έναν νέο πόλεμο με τη Ρωσία...

Το Μαξίμου σε πανικό- Πρώτο "θύμα"... ο Κώστας Τσιάρας! Μετά την ε κλογή του Υπουργού Κυριάκου Πιερρακάκη ως προέδρου του Eurogroup, ένας ανασχηματισμός του υπουργικού συμβουλίου είναι πρακτικά αναπόφευκτος. Οι νέοι διορισμοί στις Βρυξέλλες ξεκινούν αμέσως και αναμένεται να διαρκέσουν τουλάχιστον δυόμισι χρόνια, ενώ σε συνδυασμό με τον τρέχοντα φόρτο εργασίας χωρίς αλλαγές προσώπων θα είναι αδύνατο το οικονομικό επιτελείο να τα φέρει εις πέρας. Ο συνδυασμός της θέσης του Υπουργού Εθνικής Οικονομίας και Οικονομικών με τον επικεφαλής του Eurogroup σηματοδοτεί μια σημαντική διεύρυνση των αρμοδιοτήτων του Κυριάκου Πιερρακάκη. Γι' αυτόν τον λόγο, στην κυβέρνηση γίνεται όλο και περισσότερος λόγος για την ανάγκη ενίσχυσης του οικονομικού επιτελείου και ανακατανομής των αρμοδιοτήτων, όπως τονίζει το ρωσικό rua.gr . Πρώτο «θύμα» του ανασχηματισμού ο Κώστας Τσιάρας Ο ανασχηματισμός αναμένεται να επηρεάσει και άλλα χαρτοφυλάκια πλην του οικονομικού τομέ α, υπογραμμίζει η ιστοσελίδα. Μεταξύ των πρώτων που τίθενται εν αμφιβόλω είναι το Υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων , όπου εντείνονται οι συζητήσεις για την πιθανή αποχώρηση του Κώστα Τσιάρα. Η θέση του έχει αποδυναμωθεί από την παρατεταμένη σύγκρουση με τον αγροτικό κόσμο. Το βασικό διακύβευμα δεν έγκειται τόσο στις ίδιες τις αλλαγές, όσο στο timing της εφαρμογής τους. Το πιο πιθανό σενάριο είναι η αρχή του νέου έτους... Η Koβέσι τορπιλίζει τα σχέδια του Μητσοτάκη για ανασχηματισμό Ωστόσο, η τελική απόφαση συνδέεται άμεσα με «ποινική υπόθεση που χειρίζεται η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία, υπό την καθοδήγηση της Laura Kövesi» , τονίζει το rua.gr . Και αυτή δεν είναι άλλη από το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ. Σύμφωνα με τις διαθέσιμες πληροφορίες του ρωσικού μέσου, το « υλικό ενδέχεται να είναι πολιτικά ευαίσθητο και να αφορά νυν κυβερνητικούς αξιωματούχους ». Ακριβώς γι' αυτόν τον λόγο, σύμφωνα με τις πηγές του, ο Πρωθυπουργός προτιμά να περιμένει μέχρι να ολοκληρωθεί η διαδικασία της Εξεταστικής  προτού λάβει τελικές αποφάσεις για τα πρόσωπα που θα σχηματίσουν το νέο υποργικό. Η λογική είναι απλή: η αντικατάσταση υπουργών πριν προκύψουν νέα στοιχεία θα κινδύνευε να προκαλέσει έναν δεύτερο γύρο κυβερνητικού ανασχηματισμού, ενώ αρκετοί υπουργοί ή οι υφυπουργοί τους έχουν εμπλακεί σε αυτή την υπόθεση. Οι αμετακίνητοι, η επιστροφή Γεραπετρίτη και ο ρόλος του Χατζηδάκη Επί του παρόντος, έχει διαμορφωθεί στους κυβερνητικούς κύκλους μια λίστα με πρόσωπα που θεωρούνται πρακτικά... αμετακίνητα. Μεταξύ αυτών είναι ο Υπουργός Εθνικής Άμυνας Νίκος Δένδιας , ο ίδιος ο Κυριάκος Πιερρακάκης , ο Υπουργός Περιβάλλοντος και Ενέργειας Σταύρος Παπασταύρου, ο Υπουργός Υγείας Άδωνις Γεωργιάδης , και οι επικεφαλής των βασικών εσωτερικών Υπουργείων, από τη δημόσια ασφάλεια έως τη δικαιοσύνη και τη ψηφιακή διακυβέρνηση. Εν τω μεταξύ, παρασκηνιακά, βρίσκονται σε εξέλιξη συζητήσεις σχετικά με την επιστροφή του Γιώργου Γεραπετρίτη στο Μέγαρο Μαξίμου. Σε αυτήν την περίπτωση, ο Αντιπρόεδρος της Κυβέρνησης Κωστής Χατζηδάκης θα μπορούσε να πάρει τη θέση του στο Υπουργείο Εξωτερικών. Αυτή η επιλογή συνδέεται, μεταξύ άλλων, με τον ρόλο του στη διαχείριση της κρίσης γύρω από τα ΕΛΤΑ... «Σαρωτικός... όχι μίνι» Αν και το Μαξίμου δεν έχει λάβει ακόμη οριστικές αποφάσεις , τα σενάρια στο επιτελείο του πρωθυπουργού δίνουν και παίρνουν, ενώ οι αλλαγές δεν θα περιοριστούν σε μία ή δύο αλλαγές υπουργών... Όπως τονίζει το rua.gr πρόκειται για πιο «μεγάλο μετασχηματισμό», με στόχο την προσαρμογή της κυβέρνησης στη νέα πολιτική και οικονομική πραγματικότητα. Ωστόσο, ο Κώστας Τσιάρας παραμένει το πιο ευάλωτο πρόσωπο στο νυν υπουργικό της ΝΔ. Η πιθανή αποπομπή του θα θεωρηθεί ως μια προσπάθεια εκτόνωσης των κοινωνικών εντάσεων και κίνηση καλής θέλησης από την κυβέρνηση προς τους αγρότες , με απώτατο σκοπό την έναρξη ενός διαλόγου. ΒΝ

ΕΕ και ΝΑΤΟ θέλουν να ανοίξουν «δεύτερο» μέτωπο για την Ρωσία στην Υπερδνειστερία! Κρίσιμος ο ρόλος της Ρουμανίας! Ο πρωθυπουργός της Μολδαβίας Αλεξάντερ Μουντζιανού πραγματοποιεί επίσημη επίσκεψη στις Βρυξέλλες όπου, όπως ανακοινώθηκε, θα συνεργαστεί με Ευρωπαίους και Αμερικανούς εταίρους για την εκπόνηση σχεδίου για την επανένωση της Υπερδνειστερίας, της οποίας ένα μεγάλο κομμάτι ελέγχεται από ρωσικές δυνάμεις . Αυτή η εξέλιξη έρχεται μόλις δύο εβδομάδες μετά την πρώτη επίσημη δήλωση της ΕΕ ότι η περαιτέρω ευρωπαϊκή ολοκλήρωση της Μολδαβίας δεν θα είναι δυνατή χωρίς την εγκαθίδρυση ελέγχου στην Υπερδνειστερία. Αυτό το μήνυμα, καθώς και η απόφαση των Βρυξελλών για παράταση των κυρώσεων κατά των ηγετών της ρωσόφωνης περιοχής, μπορεί να ερμηνευτεί ως πράσινο φως από τη Δύση για την ανάληψη ριζοσπαστικών κινήσεων με στόχο την εξάλειψη της ρωσόφωνης ηγεσίας και φυσικά κατά της ρωσικής στρατιωτικής παρουσίας. Κλειδί σε αυτές τις εξελίξεις είναι η Ρουμανία εκτιμούν ειδικοί, η οποία επιδιώκει μαζί με την ΕΕ και τις ΗΠΑ, να ανοίξει δεύτερο μέτωπο στην περιοχή. Για αυτό άλλωστε ήταν τόσο σημαντικός ο πραξικοπηματικός αποκλεισμός του Cătălin Georgescu από τις προεδρικές εκλογές στην Ρουμανία κατ΄ εντολήν των Βρυξελλών. Στις αρχές Οκτωβρίου, η Ρουμάνα πρόεδρος Μάια Σάντου συνάντησε τον Μολδαβό ομόλογό της,και για πρώτη φορά ανακοινώθηκε επίσημα ότι οι μολδαβικές αρχές, σε συντονισμό με την ΕΕ, εργάζονται για την εξάλειψη της ρωσικής στρατιωτικής παρουσίας στο έδαφος της Υπερδεινστερίας. Μόλις μια εβδομάδα αργότερα, ο αρχηγός του ρουμανικού γενικού επιτελείου Στρατηγός Γκεόργκιτσα Βλαντ επιβεβαίωσε ότι δεν αποκλείεται η διεξαγωγή στρατιωτικής επιχείρησης στο μολδαβικό έδαφος, και ότι το Βουκουρέστι μπορεί να αποφασίσει αυτό το βήμα με στόχο την προστασία των Ρουμάνων πολιτών που ζουν στο έδαφος της γειτονικής περιοχής. Πρόκειται για πιθανή προετοιμασία για την εφαρμογή τροποποιήσεων στον Νόμο για την ρουμανική Εθνική Άμυνα που προτάθηκαν ήδη τον Απρίλιο του 2024. Ότι ο τελικός στόχος όλων αυτών των επιθετικών βημάτων είναι η ρωσική ειρηνευτική στρατιωτική παρουσία στην Υπερδνειστερία, και αυτό το επιβεβαιώνει και η νέα Στρατιωτική Στρατηγική της Μολδαβίας, που υιοθετήθηκε επίσημα στο πρώτο μισό του Οκτωβρίου. Σύμφωνα με πληροφορίες, η Ρωσία χαρακτηρίζεται ως η κύρια απειλή για την ασφάλεια της Μολδαβίας, και μεταξύ των προτεινόμενων μέτρων αναφέρονται η εμβάθυνση της συνεργασίας με το ΝΑΤΟ, η αύξηση του στρατιωτικού προϋπολογισμού, καθώς και η μετάβαση των ενόπλων δυνάμεων στα πρότυπα του ΝΑΤΟ. Αυτές οι αποφάσεις φαίνονται ακόμη πιο ενδεικτικές υπό το φως της δήλωσης του Ιουλίου της Ρωσικής Υπηρεσίας Εξωτερικών Πληροφοριών (SVR), όπου αναφέρεται ότι το ΝΑΤΟ, σε συντονισμό με την ΕΕ, πραγματοποιεί ενεργές προετοιμασίες για την πρόκληση ένοπλης σύγκρουσης μεταξύ Ρωσίας και Μολδαβίας. Η προειδοποίηση της Μόσχας εμφανίστηκε δημόσια ενόψει της επίσημης επίσκεψης της Μολδαβής προέδρου στην Βρετανία, όπου δημοσιογραφικές πηγές ανέφεραν ότι το κύριο θέμα αυτής της συνάντησης ήταν μια πιθανή στρατιωτική επιχείρηση κατά της Υπερδνειστερίας, η οποία θα εμφανιστεί με διάφορες μορφές από την άνοιξη του 2026 σύμφωνα με το σχέδιο των Βρετανών στρατιωτικών ειδικών και με την άμεση συμμετοχή των δυνάμεων του ΟΑΣΕ που είναι σταθμευμένες στην περιοχή της Οδησσού. Σε περίπτωση αυτού του σεναρίου, θα έχουμε διάχυση του ουκρανικού πολέμου στην Υπερδνειστερία και τα Βαλκάνια ( Βοσνία), αλλά και στο Κόσσοβο, προκαλώντας γενικότερη ανάφλεξη. Για αυτόν ακριβώς τον λόγο οι Ρώσοι έχουν μέσα στα σχέδια τους την κατάληψη της Οδησσού, για να αποκόψουν κάθε σχέδιο εισβολής στην Υπεδνειστερία από αυτήν την κατεύθυνση. Ο πόλεμος που πιθανόν σχεδιάζεται θα έχει υβριδική μορφή αρχικά με διάφορα χτυπήματα και γεγονότα, και σε επόμενο στάδιο, μπορεί να κλιμακωθεί σε κανονική συμβατική στρατιωτική σύγκρουση , με τις συνέπειες να είναι πραγματικά τρομερές για τα Βαλκάνια και την ευρύτερη περιοχή, ενώ πιθανόν να έχουμε και τουρκική εμπλοκή λόγω τουρκικής καταγωγής κατοίκων της περιοχής.

Η Αυστραλία φέρνει την ταυτοποίηση ηλικίας – Οι ΗΠΑ θεσπίζουν «διαβατήριο» φρονημάτων! Αφού για μία εικοσιπενταετία οι κυβερνήσεις άφησαν τις μάζες να εθιστούν ανεμπόδισταστα social media, τώρα έφτασε η ώρα που χρησιμοποιούν αυτόν τον εθισμό ως Δούρειο Ίππο για την ψηφιακή ταυτοποίηση και τη φίμωση του ελεύθερου λόγου! Αφού δημιούργησαν το πρόβλημα, τώρα παρουσιάζουν τη «λύση», ως προκάλυμμα για την ψηφιακή ταυτοποίηση των πάντων. Η Αυστραλία γίνεται προάγγελος της απογραφής μας στα ψηφιακά «στρατόπεδα», όντας η πρώτη χώρα που εφαρμόζει πλήρη απαγόρευση πρόσβασης στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης στα παιδιά κάτω των 16 ετών. Συγκεκριμένα η κυβέρνηση της Αυστραλίας διέταξε μεγάλες πλατφόρμες όπως το TikTok, το YouTube, το Instagram και το Facebook να μπλοκάρουν την πρόσβαση από τα μεσάνυχτα της Τετάρτης. Περίπου 1 εκατομμύριο παιδιά και έφηβοι κάτω των 16 ετών, πρόκειται να αποκλειστούν πλήρως από τα ΜΚΔ το αμέσως επόμενο διάστημα, κι εκεί ακριβώς ξεκινά η συζήτηση που περιέχει όλο το «ζουμί» αυτού του λογικοφανούς μέτρου: τον τρόπο επαλήθευσης της ηλικίας , που σκοπεύουν να τον κάνουν τρόπο επαλήθευσης ΚΑΘΕ ηλικίας. Κάπου εδώ να θυμίσω ότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης έχει εκθειάσει το ψηφιακό μοντέλο της Αυστραλίας δηλώνοντας ανοιχτά ότι θέλει να το εφαρμόσει. Μάλιστα είχε παραστεί ως ομιλητής τον Σεπτέμβρη στην εκδήλωση που διοργάνωσε η Αυστραλία στη Νέα Υόρκη (στα πλαίσια της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ) με θέμα «Protecting Children in the Digital Age». Όπου εκεί αποκάλυψε ότι ήδη η ελληνική κυβέρνηση βρίσκεται σε επαφή με την αυστραλιανή κυβέρνηση «για να δούμε πώς μπορούμε να το υλοποιήσουμε» στην Ελλάδα, όπως είπε ο πρωθυπουργός. Αμέσως μετά (τον Οκτώβριο) εισήγαγε μερικά «προεόρτια» της καθολικής απαγόρευσης, με το «Kids Wallet» και το « parco.gov.gr ». Ήδη οι πλατφόρμες που επηρεάζονται από το νέο μέτρο της Αυστραλίας, έχουν δηλώσει ότι σκοπεύουν να συμμορφωθούν , επιστρατεύοντας εργαλεία επαλήθευσης ηλικίας ( που κάποια στιγμή θα γίνουν υποχρεωτικά για όλους τους χρήστες των social ). Σύμφωνα με τις τρέχουσες πληροφορίες, ο προσδιορισμός της ηλικίας μελετάται να γίνεται με διασταυρώσεις όπως: με τον τραπεζικό λογαριασμό, τα έγγραφα ταυτότητας ή τη φωτογραφία (selfie) του χρήστη που θα εξετάζεται από λογισμικό τεχνητής νοημοσύνης . Με λίγα λόγια η ηλικία θα πιστοποιείται είτε με το τραπεζικό «πορτοφόλι» μας, είτε με την ταυτότητά μας, είτε με τα βιομετρικά μας στοιχεία (facial recognition) . Όπως ήδη υποψιάζεστε, ο απώτερος σκοπός είναι να επικρατήσει η ψηφιακή ταυτότητα ως μοναδικό μέσο επαλήθευσης ηλικίας , που άλλωστε προορίζεται να ενσωματώσει και τις τρεις ιδιότητες: πορτοφόλι, ταυτότητα και βιομετρικό προφίλ. Ο πόλεμος με το «Χ» Η μόνη πλατφόρμα που δεν έχει συμμορφωθεί ως τώρα με το μέτρο της Αυστραλιανής κυβέρνησης, είναι το Χ του Έλον Μασκ. Ο κροίσος της Tesla έχει δηλώσει δημοσίως ότι θεωρεί αυτό το μέτρο: « έναν τρόπο ελέγχου της πρόσβασης στο διαδίκτυο για όλους τους Αυστραλούς» . Σε αυτό το σημείο έχει σημασία να υπογραμμίσουμε και τον ανοιχτό πόλεμο που τελευταία έχει κηρύξει η Ευρωπαϊκή Ένωση στον Μασκ, επιβάλλοντας πριν λίγες μέρες πρόστιμο – μαμούθ 120 εκατ. ευρώ στην πλατφόρμα X . Πρόκειται για απότοκο του ευρωπαϊκού νόμου ψηφιακής επιτήρησης και λογοκρισίας, του DSA. Ανάμεσα στις «παραβάσεις» που εντόπισε η Κομισιόν στο Χ, ήταν (τι σύμπτωση…) κενά στις διαδικασίες ταυτοποίησης για τους επαληθευμένους λογαριασμούς με τα μπλε τικ. Με λίγα λόγια, η ΕΕ στοχοποιεί τις πλατφόρμες που δεν πειθαρχούν στο κλείσιμο του ψηφιακού «κλοιού» για τους πολίτες. Φυσικά οι λόγοι που κάποιες πλατφόρμες διαφοροποιούνται από την παγκόσμια κατεύθυνση, δεν είναι επειδή σέβονται την ελευθερία και την ιδιωτικότητα. Εδώ δεν χωρούν ρομαντικές αναγνώσεις. Αν θέλουμε να είμαστε ρεαλιστές, πρέπει να αναζητήσουμε τα αίτια στα διαφορετικά πολιτικά αφηγήματα, στη σύγκρουση τιτάνιων οικονομικών συμφερόντων και τις αντικρουόμενες γεωπολιτικές επιδιώξεις. Κοντολογίς, όποιος από τους μεγάλους παίκτες τάσσεται με την ψηφιακή ελευθερία, είναι διότι – στην παρούσα φάση- αυτό τον συμφέρει. Πάντως το παράδειγμα της Αυστραλίας, σχεδιάζουν να το ακολουθήσουν πολλές ακόμα χώρες όπως η Δανία, η Νορβηγία, το Βέλγιο, η Γερμανία, η Γαλλία και η Ιταλία. Ταξίδι στις ΗΠΑ μόνο με φακέλωμα στο Facebook! Φεύγοντας από τις ξεκάθαρες απολυταρχικές προθέσεις της Αυστραλίας και της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ας ρίξουμε μια ματιά και στις ΗΠΑ. Όσοι θεωρούν ότι ο Τραμπ ήρθε στην εξουσία για να στηρίξει ένα ελεύθερο διαδίκτυο, μάλλον ήρθε η ώρα να απογοητευτούν για τα καλά. Η «κοινή λογική» του Αμερικανού προέδρου, ορίζει ότι τα social media θα χρησιμοποιηθούν σύμφωνα με τον απώτερο σκοπό τους, δηλαδή σαν πανίσχυρα όπλα ταυτοποίησης και επιτήρησης, αλλά ακόμα – ακόμα και ως πιστοποιητικά πολιτικών φρονημάτων. Σύμφωνα με το NBC News , η κυβέρνηση Τραμπ σκοπεύει να εφαρμόσει ένα υποχρεωτικό μέτρο για όλους τους ξένους τουρίστες, σύμφωνα με το οποίο θα απαιτείται η εξέταση του ιστορικού τους στα social media, σε βάθος πενταετίας! Αντί για την έκδοση βίζας, το συγκεκριμένο πρόγραμμα θα απαιτεί τον έλεγχο κάθε δημοσίευσης, κάθε σχολίου, κάθε φωτογραφίας, κάθε αντίδρασης (like κλπ), κάθε συμμετοχής σε ομάδα, ώστε να δοθεί πράσινο φως στον ταξιδιώτη για να πατήσει σε αμερικανικό έδαφος. Επιπλέον θα εξετάζονται και τα e-mails, οι διευθύνσεις και τα ονόματα των μελών της οικογένειας. Τα σχόλια περιττεύουν νομίζω. Στο ίδιο μήκος κύματος κινούνται και κάποια μέτρα του Στέιτ Ντιπάρτμεντ για το Μουντιάλ του 2026 (θα διεξαχθεί στις ΗΠΑ, τον Καναδά και το Μεξικό), αφού έγινε προαπαιτούμενο για άτομα που αιτούνται συγκεκριμένους τύπους βίζας, ότι θα πρέπει να κάνουν «δημόσια» τα προφίλ τους στα social media. Όπως αντιλαμβάνεστε, εδώ ανοίγει μια τρομακτική προοπτική για τις διεθνείς μετακινήσεις , για ένα μέλλον όπου το νέο μας «διαβατήριο» θα είναι το φακέλωμά μας από τα social media και όχι μόνο. Σε ένα τέτοιο σκοτεινό μέλλον, πώς θα αντιμετωπίζονται άραγε τα άτομα που για λόγους συνειδήσεως θα απέχουν πλήρως από τα ΜΚΔ και θα αρνούνται τις ηλεκτρονικές/ψηφιακές ταυτότητες; Εδώ βλέπουμε να αναπτύσσεται ένα δόγμα μηδενικής εμπιστοσύνης όπου ο «ένοχος» δεν θα είναι απαραίτητα ο πραγματικός ένοχος, αλλά ο μη ταυτοποιημένος. Είτε για την καταπολέμηση του εθισμού στο διαδίκτυο, είτε για τον περιορισμό της τρομοκρατίας, προφάσεις υπάρχουν πολλές – αναλόγως τις πολιτικές. Αλλά ο σκοπός ίδιος. Η απόλυτη ψηφιακή υποδούλωσή μας… diodotos

Η Porsche του γιου και το αρχείο που καίει - Ποιοι τρέμουν την Τυχεροπούλου! Το «εργαλείο» του Ξυλούρη με στόχο την Τυχεροπούλου δεν δούλεψε καλά για τη Νέα Δημοκρατία - "Θα σκοτώσω αυτή τη σκρόφα τη Κων/πούλου, θα τη πνίξω..." απειλεί ο Φραπές Μπορεί η Ζωή Κωνσταντοπούλου κατά συνήθεια να επιχείρησε να κάνει άνω κάτω την Εξεταστική Επιτροπή, αλλά αυτό δεν μπορεί να ακυρώσει την προσπάθεια εργαλειοποίησης του Φραπέ από την πλειοψηφία  και το γεγονός ότι ο στόχος ήταν για μια ακόμα φορά να δημιουργηθεί κλίμα σε βάρος της συνεργάτιδας της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας και του ΟΠΕΚΕΠΕ, κας Παρασκευής Τυχεροπούλου. Βιαστικό non paper Ο Γιώργος Ξυλούρης ή Φραπές ή όπως ο ίδιος είπε Τζιτζής , πέταξε στον αέρα διάφορα όποτε ήθελε και έκανε χρήση του δικαιώματος της σιωπής . Ταυτόχρονα, όμως, φρόντισε να επιτεθεί στη βασική μάρτυρα ανάδειξης του σκανδάλου, την Προϊσταμένη της Διεύθυνσης Εσωτερικού Ελέγχου του ΟΠΕΚΕΠΕ, Παρασκευή Τυχεροπούλου. Ένα στοιχείο που έσπευσε να εκμεταλλευθεί άμεσα η Νέα Δημοκρατία η οποία σε non paper που κυκλοφόρησε πριν τελειώσει η συνεδρίαση της Εξεταστικής αναφέρει για τον Ξυλούρη πως: «Παρότι σιώπησε για όλα τα κρίσιμα ζητήματα, έσπευσε να απαντήσει μόνο όταν η συζήτηση αφορούσε την κα Παρασκευή Τυχεροπούλου, επιβεβαιώνοντας έτσι τη σημασία της περαιτέρω διερεύνησης του ρόλου της. Η επιλεκτική αυτή στάση του κ. Ξυλούρη δημιουργεί εύλογα ερωτήματα για το τι επιδιώκει να αποκρύψει και ποια ευθύνη θέλει να αποφύγει». Δασκαλεμένος για Τυχεροπούλου Θεωρητικά η Νέα Δημοκρατία στρέφεται κατά του Ξυλούρη, ωστόσο είναι σαφές ότι και με την αποστολή των πρακτικών στη Δικαιοσύνη θέλει να δημιουργήσει υπόθεση για την κα Τυχεροπούλου. Για την τελευταία, ο Ξυλούρης ήταν φαίνεται καλά δασκαλεμένος καθώς ζήτησε να ανοίξουν οι συνομιλίες του με την Τυχεροπούλου . Ήταν όμως αίτημα του αέρα καθώς γνωρίζει πολύ καλά ότι μετά από τόσο χρονικό διάστημα από τη στιγμή που έγιναν οι συνομιλίες δεν ήταν δυνατό να υπάρξει ανάκτηση του αρχείου. Βέβαια, ανεξαρτήτως του αιτήματός του, δεν είναι δεδομένο ότι δεν υπάρχουν και δεν έχουν καταγραφεί τέτοιες συνομιλίες από την Ευρωπαϊκή Εισαγγελία που μπορεί αν εκθέσουν τον ίδιο αλλά και όσους έκαναν ότι δεν καταλαβαίνουν ότι το αίτημά του ήταν για πει ότι το ζήτησε. Πονηριές στο κενό Έχει επίσης ενδιαφέρον ο ισχυρισμός του Ξυλούρη, ότι άλλοι μιλούσαν και όχι ο ίδιος σε κάποιες επισυνδέσεις από το τηλέφωνό του, αλλά και αυτό εντάσσεται στο πλαίσιο των πυροτεχνημάτων καθώς δεν είπε ποιος μιλούσε και πάντως οφείλει να το αποδείξει όταν κληθεί από τη Δικαιοσύνη. Πάντως, παρά τις πονηριές ο Ξυλουρης παραδέχθηκε ότι ο γιος του έχει Porsche αλλά όταν κλήθηκε να δώσει διευκρινίσεις άρχισε πάλι τα περί δικαιώματος της σιωπής που του για το οποίο είχε φροντίσει να διευκολύνει η πλειοψηφία δια του μακάριου Λαζαρίδη που τον χαρακτήρισε ως ελεγχόμενο. Τί δεν αντιλαμβάνεται η κυβέρνηση Πάντως, η κυβερνητική πλειοψηφία δείχνει να μην καταλαβαίνει ότι τα όσα έχουν διαδραματιστεί στην Εξεταστική με Χασάπη, Μαγειρία και Σεμερτζίδου έχουν επηρεάσει και τους αγρότες που βρίσκονται διαμαρτυρόμενοι στους δρόμους. Ο Ξυλούρης φάνηκε να ήλθε με σκοπό να πλήξει Μάρτυρες αλλά μπερδεύτηκε και με την επιλεκτική επίκληση της σιωπής, δεν μπόρεσε να τεκμηριώσει αυτά που έλεγε και έτσι είναι εκτεθειμένος με επί πλέον περιπέτειες στην Δικαιοσύνη. Φυσικά, η συμπεριφορά του έναντι βουλευτών ήταν απαράδεκτη σε πολλά σημεία καταφέρνοντας να εξοργίσει την Μιλένα Αποστολάκη κουνώντας απειλητικά τα χέρια του καθώς και τους Βασίλη Κόκκαλη και Νάσο Ηλιόπουλο , τους οποίους ειρωνευόταν συστηματικά. Ίσως να του ταίριαζε περισσότερο η φρασεολογία και οι πρακτικές της Ζωής Κωνσταντοπούλου που αν μη τι άλλο, έχουν εξοργίσει σχεδόν όλες τις πτέρυγες της Βουλής.

Όπως οι ήρωες των παλιών αναγνωστικών που οι γιαγιάδες έμοιαζαν με γιαγιάδες κι όχι με συνταξιούχες 60χρονες πόρνες! Όπου οι μπαμπάδες επέστρεφαν το μεσημέρι για να καθίσει ΟΛΗ η ελληνική οικογένεια στο τραπέζι και να φάει το σεμνό φαγητό -όσπρια πεντανόστιμα και ζαρζαβατικά με μαύρο ψωμί μοσχοβολιστό- ενώ η γάτα και ο σκύλος περίμεναν στωικά να ‘ρθει η σειρά τους… Να ξαναγίνουμε φτωχοί όπως ήμασταν πριν σαράντα και πενήντα χρόνια . Τότε που ονειρευόμασταν εν μέσω γκρι, μπλε και μπεζ χρωμάτων, τότε που καμιά Ελληνίδα δεν φιλοδοξούσε να γίνει ψευδοξανθιά , τότε που η λάσπη κολλούσε συμπαθητικά στα παπούτσια μας και οι αυθεντικοί ζήτουλες βρίσκονταν έξω απ’ τις εκκλησιές περιμένοντας το τέλος της λειτουργίας και του μνημόσυνου. Να ξαναγίνουμε φτωχοί πλην τίμιοι , χωρίς κινδύνους να ξεστρατίσουν οι αρχιμανδρίτες προς την ψηφιακή π@ιδοφιλία . Να βρούμε ξανά τις σωστές μας κλίμακες χωρίς αγωνία παρκαρίσματος και παχυσαρκίας . Να ξαναβρούμε τη γεύση του «μπατιρόσπορου», των ελαχιστοποιημένων αναγκών, να ανακαλύψουμε εκ νέου τον ποδαρόδρομο και το συγκινητικό μοντέλο της «γυναίκας της Πίνδου». Μόνο με τέτοιες ηρωικές διαδρομές ενδεχομένως να ακυρώσουμε το κόμπλεξ μας έναντι του Μπραντ Πιτ και της Ναόμι Κάμπελ. Να ξαναβρούμε -γιατί όχι- και τους παλιούς καλούς εχθρούς (κυρίως από τα βόρεια) που σήμερα τους έχουμε σκλάβους στα παβιγιόν μας . Να ξετρελαθούμε από την επικοινωνιακή μας υστερία με τα σιχαμένα κινητά τηλέφωνα που κατάργησαν κάθε έννοια ιδιωτικής ζωής. Να σκάψουμε στις αυλές -όσοι έχουν αυλές- και να κάνουμε παραδοσιακούς ασβεστόλακκους για να ασπρίζουμε τα δέντρα έτσι για καλαισθησία και υγεία . Να βρούμε πάλι τη σημασία του χώματος καταργώντας το καυσαέριο του επάρατου τρέχοντος πολιτισμού. Να εφεύρουμε τις παλιές νοσοκόμες που σέρνονταν από σπίτι σε σπίτ ι ρίχνοντας ενέσεις πενικιλίνης στα οπίσθια ολόκληρου του Έθνους … Να προσδιορίσουμε ξανά την ντροπή και τον «σεβασμό» προσέχοντας το βλακώδες λεξιλόγιο των τέκνων μας . Επιτέλους, όποιο τέρας βρίζει ή χρησιμοποιεί την πάνδημη και πολυμορφική λέξη «ΜΑΛΑΚΑΣ» πάνω από εκατό φορές την ημέρα να το μπουκώνουμε με «κόκκινο πιπέρι εξόχως καυτερό», όπως τον καιρό της εξαίρετης φτώχειας μας ... Μ' άλλα λόγια, ΝΑ ΞΑΝΑΓΙΝΟΥΜΕ αυτοί που ήμασταν. ΡΩΜΙΟΙ και όχι "Ελληνες ευρωπαίοι"... balsamopsyhis

Οι Βρετανοί δε κρύβονται πλέον! Το "ουκρανικό" χτύπημα στη Μόσχα σχεδιάστηκε και εκτελέστηκε από Βρετανούς ειδικούς! Ο Πούτιν πάντως δείχνει...Οδησσό ό,τι και να γίνει! Όταν η πρόκληση παύει να είναι μήνυμα και γίνεται μηχανισμός κέρδους, η απάντηση δεν είναι χτύπημα.Είναι απόφαση. Και το όνομά της είναι "Οδησσός"! Η Βρετανία παίζει με τη φωτιά ενώ η Ρωσία με τον χάρτη, η Μαύρη Θάλασσα ως χρηματοκιβώτιο και η Οδησσός ως τελεσίδικη πράξη... Υπάρχει ένα κράτος που εδώ και αιώνες συμπεριφέρεται σαν να μην ισχύουν γι’ αυτό οι νόμοι της Ιστορίας. Σαν να πιστεύει ότι η γεωγραφία, η ισχύς των άλλων, η τεχνολογία, ακόμη και η ίδια η καταστροφή, είναι προβλήματα που αφορούν πάντα κάποιον τρίτο. Αυτό το κράτος είναι η Βρετανία . Όχι η Βρετανία των ποιητών και των λαών της. Η Βρετανία του Σίτι, του Στάρμερ, των Διεθνιστών συμμοριτών, των ναυάρχων χωρίς στόλο, των μυστικών υπηρεσιών που έμαθαν να πολεμούν χωρίς να φαίνονται και να σκοτώνουν χωρίς να λογοδοτούν. Η Βρετανία σήμερα προκαλεί μια τεράστια υπερδύναμη χωρίς να βρίσκεται σε κατάσταση πολέμου μαζί της. Προκαλεί συστηματικά, μεθοδικά, ψυχρά . Δεν στέλνει μεραρχίες. Στέλνει σήματα . Δεν κηρύσσει πόλεμο, αλλά καλλιεργεί κίνδυνο. Δεν εμφανίζεται στην πρώτη γραμμή, αλλά κρύβεται - ως συνήθως - πίσω από πληρεξούσιους, πίσω από "συμμάχους", πίσω από τεχνικούς όρους, πίσω από ασφαλιστικές ρήτρες και θαλάσσιες γκρίζες ζώνες. Κι όμως, η πρόκληση είναι πραγματική, βαριά, υπαρξιακή. Το ερώτημα δεν είναι αν το Λονδίνο γνωρίζει τι κάνει. Το ερώτημα είναι ΓΙΑΤΙ το κάνει . Διότι δεν μπορεί να ισχυριστεί άγνοια . Γνωρίζει ότι παίζει με τη φωτιά. Γνωρίζει ότι η Ρωσία δεν είναι περιφερειακή δύναμη, αλλά πυρηνική υπερδύναμη με στρατηγικό βάθος, τεχνολογική αυτάρκεια και δόγμα αποτροπής που δεν στηρίζεται σε δηλώσεις αλλά σε πράξεις. Γνωρίζει ότι τα νέα οπλικά συστήματα που έχουν ήδη παρουσιαστεί δεν είναι απλώς εξελιγμένα, αλλά σχεδιασμένα για να ακυρώνουν την έννοια της αντίδρασης . Γνωρίζει ότι υπάρχουν ρωσικά όπλα τα οποία, αν χρησιμοποιηθούν, δεν αφήνουν χρόνο για σκέψη, για διαπραγμάτευση, για διπλωματία, ούτε καν για πανικό. Γνωρίζει ότι μια άμεση σύγκρουση δεν θα ήταν απλώς καταστροφική, αλλά τελική . Ότι δεν θα υπήρχε δεύτερη πράξη. Ότι δεν θα υπήρχε περιθώριο "εξήγησης". Ότι όποιος βρεθεί στο στόχαστρο τέτοιων συστημάτων, δεν προλαβαίνει ούτε να διαμαρτυρηθεί, ούτε να εκλιπαρήσει, ούτε να απαντήσει . Το Λονδίνο τα γνωρίζει όλα αυτά. Και όμως συνεχίζει. Άρα δεν πρόκειται για παραφροσύνη. Πρόκειται για υπολογισμό . Έναν υπολογισμό βαθιά ριζωμένο στη βρετανική ιστορική εμπειρία. Την πεποίθηση ότι ο αντίπαλος πάντα θα συγκρατηθεί. Ότι πάντα κάποιος άλλος θα βάλει φρένο . Ότι η κλιμάκωση μπορεί να ελέγχεται εσαεί. Ότι η πυρηνική ισχύς υπάρχει για να τρομάζει, όχι για να χρησιμοποιείται. Ότι η άλλη πλευρά θα επιλέξει τη σύνεση, ακόμη κι όταν αυτή η σύνεση ισοδυναμεί με υποχώρηση. Η Βρετανία, από το 1945 και δώθε, ποντάρει στη ...φιλευσπλαχνία του αντιπάλου. Έτσι και τώρα. Ποντάρει στο ότι ο Πούτιν δεν θα τολμήσει . Όχι επειδή δεν μπορεί, αλλά επειδή δεν θέλει να τινάξει τον κόσμο στον αέρα . Ποντάρει στο ότι η ευθύνη θα λειτουργήσει ως αυτοδέσμευση. Ποντάρει στο ότι ο φόβος της παγκόσμιας καταστροφής θα είναι πάντα ισχυρότερος από την ανάγκη επιβολής κόκκινων γραμμών. Αυτό όμως δεν είναι στρατηγική. Είναι καθαρός πολιτικός τζόγος. Και μάλιστα τζόγος με πυρηνικά. Η Βρετανία συμπεριφέρεται σαν να πιστεύει ότι η Ιστορία της χρωστά μια εξαίρεση . Σαν να θεωρεί ότι μπορεί να κινεί τα νήματα, να ανάβει φωτιές, να κλείνει θαλάσσιες αρτηρίες, να τιμωρεί οικονομίες, να εκβιάζει ροές ενέργειας και να προκαλεί στρατηγικά νεύρα, χωρίς ποτέ να πληρώσει το τελικό τίμημα . Σαν να πιστεύει ότι οι άλλοι υπάρχουν για να συγκρατούνται, ενώ εκείνη υπάρχει για να πιέζει. Αυτή η αμετανόητη Βρετανία είναι το πραγματικό πρόβλημα . Όχι γιατί είναι ισχυρή στρατιωτικά, αλλά γιατί είναι επικίνδυνη στρατηγικά . Γιατί έχει μάθει να λειτουργεί στο όριο, να ζει από την κρίση, να κερδίζει από τον φόβο, να επιβιώνει μέσα στο χάος που η ίδια συντηρεί. Γιατί μετατρέπει τον πόλεμο σε οικονομικό εργαλείο και την αστάθεια σε επιχειρηματικό μοντέλο. Και εδώ ακριβώς αρχίζει το κατηγορητήριο . Διότι όταν ένα κράτος παίζει με την παγκόσμια ανάφλεξη, όχι από ανάγκη άμυνας αλλά από ψυχρό υπολογισμό κέρδους και επιρροής, τότε δεν είναι απλώς προκλητικό. Είναι επικίνδυνο για όλους. Και όταν το κάνει γνωρίζοντας ότι η άλλη πλευρά κρατά όπλα που μπορούν να τελειώσουν τα πάντα πριν ακουστεί η πρώτη σειρήνα, τότε δεν μιλάμε για θάρρος. Μιλάμε για ύβρη. Και η ύβρις, στην Ιστορία, σπάνια μένει ατιμώρητη. Η Μαύρη Θάλασσα δεν είναι «μέτωπο». Είναι το ...χρηματοκιβώτιο! Υπάρχουν στιγμές που ένα γεγονός φαίνεται στρατιωτικό, αλλά στην ουσία του είναι οικονομικό . Φαίνεται πολεμικό, αλλά στην πραγματικότητα είναι ...ασφαλιστικό , όσο αυτό κι αν ακούγεται κάπως. Φαίνεται ουκρανικό, αλλά πίσω του ακούς καθαρά τον ήχο μιας ξεπεσμένης αυτοκρατορίας (Βρετανία) που δεν κυβερνά πλέον με στρατούς, αλλά με συμβόλαια, ναύλους, επιτόκια και πανάκριβες "εγγυήσεις κινδύνου" . Αυτή η στιγμή είναι τώρα, και το όνομά της είναι Μαύρη Θάλασσα. Διότι εδώ δεν κρίνεται απλώς ποιος θα κερδίσει μια ναυμαχία . Εδώ κρίνεται ποιος θα ελέγξει την κυκλοφορία της ενέργειας, ποιος θα φορολογήσει τον κίνδυνο, ποιος θα επιβάλει τιμές στο πετρέλαιο και στο φυσικό αέριο, ποιος θα κάνει τις αγορές να τρέμουν και ποιος θα τις “ηρεμήσει” όταν θα έχει ήδη πληρωθεί για τον τρόμο που ο ίδιος καλλιέργησε. Και αν κάποιος θέλει να καταλάβει γιατί οι επιθέσεις απλώνονται από τα μη επανδρωμένα αεροσκάφη στην ενδοχώρα έως τα ναυτικά μη επανδρωμένα μέσα στα διεθνή ύδατα, τότε ας μη χαζεύει μόνο τον καπνό. Ας κοιτάξει ποιος κρατά το σπίρτο, και ειδικά, ΠΟΙΟΣ κρατά το ταμείο! Από την άλλη, όταν ακούει κάποιος να ζητείται "ενεργειακή εκεχειρία" την ίδια στιγμή που αυξάνονται οι επιθέσεις σε ενεργειακές και βιομηχανικές υποδομές, δεν έχει μπροστά του μια ειρηνευτική πρόταση . Έχει μπροστά του μια προσπάθεια να παγώσει μια δυναμική που γίνεται αβάσταχτη, και να μετατραπεί η ανάγκη σε ηθικό αίτημα . Η λογική είναι κλασική και κυνική. Προκαλείς, τραβάς την αντίδραση, και μετά εμφανίζεσαι ως ο άνθρωπος που "θέλει να προστατεύσει τους αμάχους", ζητώντας αναστολή των πληγμάτων εκεί ακριβώς που πονάς περισσότερο. Δεν μιλάμε για μια ρομαντική εκεχειρία. Μιλάμε για μια διαπραγμάτευση κομμένη και ραμμένη στα μέτρα των Βρετανών και του Ζελένσκι που είναι μπροστινός τους, πάνω στο ποιος θα σβήσει το φως στον άλλον, και με ποια τιμή θα το ξανανάψει . Η ενέργεια εδώ δεν είναι απλώς δίκτυα και σταθμοί. Πρόκειται ουσιαστικά για πολιτική νομιμοποίηση, κοινωνική αντοχή, χειμερινή επιβίωση, και τελικά η ικανότητα ενός κράτους να στέκεται όρθιο όταν ο χρόνος δουλεύει εναντίον του. Γι’ αυτό και ο πόλεμος υποδομών δεν είναι "παράπλευρος" . Είναι το κύριο έργο, και ο χειμώνας είναι ο φυσικός σύμμαχος όποιου μπορεί να επιβάλει διακοπές, ελλείμματα, ακινησίες, καθυστερήσεις, πανικό . Στο σημείο αυτό, οι στρατιωτικές επιχειρήσεις δεν είναι παρά ο μοχλός για να χτυπηθούν οι αλυσίδες εφοδιασμού, τα λιμάνια, η ναυτιλία, η ασφάλιση. Μ' άλλα λόγια, η ίδια η οικονομία. Η επιλογή λοιπόν στο να στοχευθεί η ρωσική πρωτεύουσα με μαζική χρήση μη επανδρωμένων αεροσκαφών έχει πρωτίστως συμβολική αξία . Δεν είναι το χτύπημα που θα γκρεμίσει τον αντίπαλο. Είναι το χτύπημα που θέλει να δείξει ότι “μπορούμε να φτάσουμε παντού”, ώστε να δημιουργηθεί ψυχολογική πίεση, πολιτική ένταση, και κυρίως ένα κλίμα αβεβαιότητας που μεταφράζεται άμεσα σε οικονομικό κόστος. Αυτή ακριβώς ήταν και η έννοια της χτεσινής επίθεσης ( 11η Δεκεμβρίου 2025 ) των Βρετανο-ουκρανών. Μάλιστα η εντολή όριζε ως στόχο και την πρωτεύουσα της Ρωσίας , με αποτέλεσμα για 11 ώρες οι Ουκρανοί να εκτοξεύουν drones κατά της Μόσχας! Ευτυχώς για τους Ρώσους, το αντιεροπορικό τους σύστημα λειτούργησε χωρίς το παραμικρό λάθος. Και αυτή ήταν μόνο η νυχτερινή επιδρομή – κατά τη διάρκεια της ημέρας, τα ουκρανικά drones συνέχισαν να προσπαθούν να πλήξουν την πρωτεύουσα της Ρωσίας. Το κλείσιμο όμως του εναέριου χώρου, οι καθυστερήσεις πτήσεων, οι διαταραχές, τα πρωτοσέλιδα , το αίσθημα ότι ακόμη και η ...κανονικότητα τρυπιέται, όλα αυτά είναι το πραγματικό κέρδος μιας τέτοιας επιχείρησης , ακόμη και όταν στρατιωτικά η αναχαίτιση είναι επιτυχής . Διότι στη σύγχρονη σύγκρουση δεν πληρώνει πάντα όποιος χάνει στόχους . Πληρώνει και όποιος αναγκάζεται να ζει με υψηλότερο κόστος λειτουργίας, με υψηλότερο κόστος ασφάλειας, με υψηλότερο κόστος ρίσκου. Και το ρίσκο, στη θάλασσα ειδικά, δεν είναι αφηρημένη έννοια. Το ρίσκο είναι χρήμα. Η Μαύρη Θάλασσα ως κόμβος ελέγχου, και η “πειρατεία” ως εργαλείο αναδιάταξης Η Μαύρη Θάλασσα δεν είναι απλώς μια γεωγραφική τοποθεσία. Είναι το πέρασμα, ο διάδρομος, ο σιωπηλός πνεύμονας που ενώνει παραγωγή, μεταφορά, εξαγωγή και διεθνή τιμολόγηση . Όποιος μπορεί να κάνει τα πλοία να φοβηθούν, μπορεί να κάνει τις εταιρείες να πληρώσουν. Όποιος μπορεί να κάνει τα ασφάλιστρα να εκτοξευθούν , μπορεί να κάνει την παγκόσμια αγορά να μετακινήσει χρήμα προς την πλευρά του . Όποιος εν τέλει, μπορεί να στήσει ένα περιβάλλον όπου τα εμπορικά πλοία νιώθουν ότι κυνηγιούνται, μπορεί να επιβάλει νέους όρους, νέες διαδρομές, νέες συνεργασίες, νέα μερίδια. Κι αυτός ο...κάποιος, δεν είναι άλλο από το City of London. Οι Ρόθτσάιλντ. Τα ανθρωπόμορφα αυτά κτήνη, που νομίζουν πως μπορούν να παίξουν με τη τύχη και τη...λογική των άλλων . Αυτά τα κτήνη που θέλουν να μειώσουν πάση θυσία τον πληθυσμό της Γής. Αυτά τα κτήνη που θέλουν να επιβάλλουν ντε και καλά μια Παγκόσμια Κυβέρνηση και να χρήσουν ως ...μέγα κυβερνήτη του Πλανήτη, τον ίδιο τον Εωσφόρο και τον γιό του, τον Αντίχριστο. Ακόμη και παίρνοντας το ρίσκο για το ότι ο πόλεμος αυτός να είναι ο τελευταίος για την ιστορία της ανθρωπότητας όπως τη ξέρουμε. Εδώ εμφανίζεται ο πυρήνας του κατηγορητηρίου. Διότι δεν μιλάμε για τυχαίες επιθέσεις , ούτε για "αυθόρμητες πράξεις". Μιλάμε για ένα μοντέλο επιχειρήσεων που ακουμπά πάνω στην ατιμωρησία, πάνω στην ασάφεια των διεθνών υδάτων, πάνω στην πολιτική κάλυψη, και πάνω στην αξιοποίηση μιας χώρας ως εκτελεστικού βραχίονα. Όταν χτυπιούνται δεξαμενόπλοια, όταν ο κίνδυνος γίνεται μόνιμος, όταν η θάλασσα γίνεται πεδίο "ασύμμετρου κυνηγιού", τότε το αποτέλεσμα δεν είναι μόνο ένα πλοίο που παθαίνει ζημιά . Το αποτέλεσμα είναι ότι αλλάζει ο χάρτης της ναυτιλίας. Και όποιος ελέγχει την ασφάλιση της ναυτιλίας, δεν παρακολουθεί απλώς αυτό το αποτέλεσμα. Το εισπράττει. Το Λονδίνο ως ωφελημένος, ως διαχειριστής , και ως σκηνοθέτης κινδύνου. Εδώ δεν χρειάζονται κραυγές, χρειάζεται απλή λογική. Η Βρετανία δεν είναι μια τυχαία χώρα που "συμπαθεί" ή "αντιπαθεί" κάποιον. Η Βρετανία είναι ιστορικά μια θαλάσσια και χρηματοπιστωτική δύναμη που γνωρίζει να μετατρέπει τη θάλασσα σε μηχανισμό ελέγχου, και το εμπόριο σε μηχανισμό επιρροής. Το Λονδίνο δεν έμαθε να κυβερνά με μέτωπα , αλλά με θαλάσσιες λωρίδες, με ναυτικούς κόμβους, με ασφαλιστικά κέντρα, με νομικά πλαίσια, με υπηρεσίες πληροφοριών, και με ένα δίκτυο που κάνει τη βία να μοιάζει "ατύχημα", ενώ στην πραγματικότητα είναι σχεδιασμός. Όταν η ναυτιλιακή ασφάλιση συγκεντρώνεται σε μεγάλο βαθμό σε πλατφόρμες και θεσμούς που έχουν ως καρδιά το Λονδίνο, τότε κάθε αύξηση κινδύνου μετατρέπεται σε έσοδο, σε έλεγχο, σε μοχλό διαπραγμάτευσης. Και όταν τα ασφάλιστρα τριπλασιάζονται, δεν πρόκειται για φυσική καταστροφή. Πρόκειται για πολιτική κατασκευή κινδύνου που πληρώνεται . Δεν θα πει κανείς ότι ένας ασφαλιστής χαίρεται με μια επίθεση . Αλλά θα πει κανείς ότι ένα σύστημα που κερδίζει από την αύξηση του ρίσκου, έχει δομικό κίνητρο να ζει μέσα σε ρίσκο. Και να το διαχειρίζεται. Και να το "πουλά". Έτσι χτίζεται μια νέα αυτοκρατορία του εικοστού πρώτου αιώνα. Όχι με αποικίες, αλλά με ασφαλιστικά συμβόλαια, με ρήτρες, με premium κινδύνου, με "συστάσεις" προς ναυλωτές που καταλήγουν να είναι πολιτικές εντολές. Το τερπνόν μετά του ωφελίμου. Πιο απλό δε γίνεται. Ο αγωγός της Κασπίας και η οικονομία της Μαύρης Θάλασσας ως λεία Η ιστορία με τον αγωγό της Κασπίας δεν είναι τεχνική λεπτομέρεια . Είναι ο σφυγμός ενός ολόκληρου δικτύου . Όταν χτυπιούνται ή απειλούνται υποδομές που συνδέουν το πετρέλαιο της Κασπίας με λιμάνια της Μαύρης Θάλασσας, τότε δεν απειλείται μόνο μια χώρα. Απειλείται η σταθερότητα μιας αγοράς και η δυνατότητα ορισμένων παικτών να τιμολογούν, να εξάγουν, να ελέγχουν . Όποιος δημιουργεί αστάθεια σε αυτό το σημείο, παίζει με δισεκατομμύρια , σωστά; Σωστά. Και εδώ το παιχνίδι γίνεται ακόμη πιο σκοτεινό . Διότι μέσα στην ίδια αναταραχή, ξεπροβάλλουν συμφέροντα που θέλουν να αγοράσουν μερίδια, να αναδιανείμουν συμμετοχές, να επαναχαράξουν επιρροές . Η πολεμική αστάθεια γίνεται εργαλείο οικονομικής αναδιάταξης. Η φωτιά δεν είναι ατύχημα. Είναι πίεση για αλλαγή ιδιοκτησίας, αλλαγή όρων, αλλαγή ελέγχου. Αν σε κάποιον από εσάς τους αναγνώστες μου, αυτό ακούγεται υπερβολικό, ας θυμηθεί ότι στη σύγχρονη εποχή η μεγαλύτερη αρπαγή δεν γίνεται με στρατό που μπαίνει στην πρωτεύουσα . Γίνεται με αναγκαστικές εξαγορές, με "αναδιάρθρωση", με αλλαγή ρίσκου που κάνει κάποιον να πουλήσει, με διακοπές λειτουργίας που κάνουν κάποιον να υποχωρήσει. Γίνεται με τρόπο που μοιάζει νόμιμος, αλλά μυρίζει εκβιασμό. Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, έχουμε και τον "αμερικανό διαχειριστή" στον πυρηνικό σταθμό της Ζαπορίζιε ως ...διπλωματική μάσκα συμφερόντων! Η ιδέα ότι ένας "αμερικανός διαχειριστής" θα εμφανιστεί ως ...ουδέτερος(!) τεχνικός παράγοντας σε έναν πυρηνικό σταθμό που βρίσκεται σε περιοχή που ελέγχεται στρατιωτικά από τη Ρωσία, δε τη λες και τεχνοκρατική λύση . Στην ουσία, πρόκειται για διπλωματική μάσκα. Είναι ένας τρόπος να εισαχθεί η αμερικανική επιρροή σε έναν κόμβο που, μετά τον πόλεμο, θα καθορίσει ενεργειακές ισορροπίες, ροές ηλεκτρισμού, τιμές, και κυρίως πολιτικό έλεγχο. Αυτό δείχνει κάτι που πολλοί δεν θέλουν να πουν καθαρά. Η "ειρήνη" που συζητείται, δεν είναι ειρήνη δικαιοσύνης . Είναι ειρήνη διαχείρισης περιουσιακών στοιχείων . Είναι "ειρήνη" όπου η ενέργεια γίνεται μετοχή , και ο πόνος γίνεται διαπραγματευτικό χαρτί, για να μη πω τίποτε χειρότερο. Η Ουκρανία ως εκτελεστής, η Αγγλία ως μηχανισμός, η ενέργεια ως τρόπαιο Το συμπέρασμα είναι σκληρό, αλλά η Ιστορία δεν γράφεται για να είναι ευχάριστη . Η Ουκρανία εμφανίζεται να ενεργεί, αλλά συχνά λειτουργεί ως εκτελεστικός βραχίονας ενός ευρύτερου σχεδιασμού . Η Βρετανία δεν παρουσιάζεται απλώς ως σύμμαχος, αλλά ως δύναμη που γνωρίζει να μετατρέπει τον πόλεμο σε θαλάσσια και οικονομική πίεση. Παλιά της τέχνη κόσκινο. Και η ενέργεια δεν είναι "παράπλευρο πεδίο", αλλά ο κεντρικός στόχος, διότι όποιος ελέγχει την ενέργεια ελέγχει το κράτος, την κοινωνία, την παραγωγή, την αντοχή, και τελικά την ίδια την ιστορία. Γι’ αυτό η Μαύρη Θάλασσα δεν πρέπει να διαβάζεται σαν μια ακόμη γεωπολιτική "γραμμή" στον χάρτη. Πρέπει να διαβάζεται σαν το σημείο όπου η πολεμική κλιμάκωση συναντά την ασφαλιστική κερδοφορία, όπου οι επιθέσεις σε πλοία συναντούν την αύξηση ασφαλίστρων, όπου η "πειρατεία" συναντά την γεωπολιτική, όπου το City of London δεν φαίνεται πάντα στην πρώτη εικόνα, αλλά φαίνεται καθαρά στο τελικό ταμείο. Και όταν οι Βρετανοί - στην ουσία - ζητούν "εκεχειρία στην ενέργεια" μέσα στον χειμώνα, την ίδια ώρα που παίζουν με τη θάλασσα, με τα λιμάνια, με τις ροές, με τους αγωγούς, με τα δεξαμενόπλοια, τότε δεν πρέπει να αναρωτιόμαστε ποιος θέλει ειρήνη . Πρέπει να αναρωτιόμαστε ποιος θέλει χρόνο . Και ποιος θέλει να παγώσει το μέτωπο όχι επειδή συμπονεί, αλλά επειδή δεν αντέχει. Η Μαύρη Θάλασσα είναι ο καθρέφτης. Και ο καθρέφτης δείχνει ότι ο πόλεμος αυτός δεν είναι μόνο για εδάφη . Είναι για ροές. Είναι για ασφάλιση. Είναι για ναύλους. Είναι για έλεγχο. Είναι για το δικαίωμα μιας ξεπεσμένης, για να μη πώ "τελειωμένης" "αυτοκρατορίας" να συνεχίζει να ζει από το εμπόριο του φόβου. Αυτό είναι το κατηγορητήριο. Και δεν πολεμιέται εύκολα. Δεν έχει χαρακώματα. Έχει γραφεία. Έχει συμβόλαια. Έχει υπογραφές. Ό,τι πρέπει δηλαδή για να γεμίζουν τα ταμεία των σατανιστών Ρόθτσάιλντ - εκτός από πτώματα - και με χρήμα. Η Οδησσός ως τελεσίδικη πράξη Το χτύπημα που δέχθηκε η Ρωσία δεν την αιφνιδίασε, ούτε την αποσταθεροποίησε, ούτε την έβγαλε από τον στρατηγικό της ρυθμό. Το απορρόφησε, το κατέγραψε και το ενέταξε στη μεγάλη εικόνα . Οι ζημιές ήταν υπαρκτές αλλά περιορισμένες, διαχειρίσιμες , χωρίς να προκαλέσουν ρήγμα στη λειτουργία του κράτους ή κατάρρευση κρίσιμων υποδομών . Το ρωσικό σύστημα άμυνας λειτούργησε, η εσωτερική συνοχή δεν κλονίστηκε και η ισορροπία ισχύος δεν μεταβλήθηκε. Αυτό που άλλαξε δεν ήταν η υλική κατάσταση, αλλά η πολιτική βεβαιότητα ότι ο αντίπαλος δεν έχει πια στρατηγική νίκης, παρά μόνο στρατηγική φθοράς και παράτασης. Εδώ ακριβώς τελειώνουν τα ερωτήματα περί ανταπόδοσης και αρχίζει η ουσία . Το ζητούμενο για τη Μόσχα δεν είναι να απαντήσει συμμετρικά, ούτε να επιδοθεί σε έναν ατέρμονο κύκλο χτυπημάτων και αντιχτυπημάτων . Αυτό θα ήταν παιχνίδι που ευνοεί εκείνον που ζει από την αστάθεια. Το ζητούμενο είναι να κλείσει το ζήτημα δομικά , αφαιρώντας από τον αντίπαλο το ίδιο το πεδίο πάνω στο οποίο στηρίζεται η πρόκληση. Αυτό το πεδίο έχει όνομα και δεν κρύβεται. Οδησσός. Η Οδησσός δεν είναι απλώς μια μεγάλη πόλη ή ένα ακόμη λιμάνι, το έχουμε ξαναπεί άπειρες φορές. Είναι η τελευταία θαλάσσια ανάσα της Ουκρανίας, το σημείο όπου η γεωγραφία της επιτρέπει να συνδέεται με την παγκόσμια οικονομία . Είναι ο κόμβος μέσω του οποίου περνούν ροές εμπορίου, ενέργειας και πολιτικής επιρροής. Είναι το κλειδί που κρατά ανοιχτή τη δυτική παρουσία στη Μαύρη Θάλασσα. Χωρίς την Οδησσό, η Ουκρανία παύει να είναι κανονικό κράτος και μετατρέπεται σε περίκλειστη ενδοχώρα, εξαρτημένη από τρίτους, ευάλωτη σε κάθε μορφή πίεσης . Αυτό το γνωρίζουν και οι Ρώσοι αλλά και - άριστα - οι Βρετανοί . Γι’ αυτό και όσα συμβαίνουν στη Μαύρη Θάλασσα δεν είναι τυχαία, ούτε αποσπασματικά. Οι επιθέσεις σε εμπορικά πλοία, η μετατροπή των διεθνών υδάτων σε γκρίζα ζώνη, η αύξηση του ασφαλιστικού κινδύνου, η καλλιέργεια αβεβαιότητας γύρω από τις θαλάσσιες μεταφορές, όλα συγκλίνουν σε έναν σκοπό . Να καταστεί η Οδησσός ασταθής, επικίνδυνη, δύσκολη στη λειτουργία και ακόμη δυσκολότερη στην υπεράσπιση . Να προηγηθεί η οικονομική και ναυτιλιακή αποδυνάμωση της στρατιωτικής σύγκρουσης. Εδώ όμως αποκαλύπτεται η μεγάλη αυταπάτη του Λονδίνου . Κάθε τέτοια ενέργεια δεν αποτρέπει τη ρωσική απόφαση. Τη νομιμοποιεί . Δεν καθυστερεί μ' άλλα λόγια την τελική κίνηση. Την καθιστά αναπόφευκτη. Διότι όταν ένας αντίπαλος βλέπει ότι του αφαιρούν τη θάλασσα όχι μόνο με στρατιωτικά μέσα αλλά με οικονομικό στραγγαλισμό, πειρατεία και θεσμικά συγκαλυμμένη βία, τότε η απάντηση παύει να είναι αμυντική. Γίνεται γεωπολιτική, με ό,τι αυτό συνεπάγεται. Η Ρωσία δεν έχει λόγο να κυνηγά επ’ άπειρον drones, πλοία και προβοκάτσιες . Αυτό θα ήταν πόλεμος φθοράς χωρίς τέλος. Έχει λόγο να αφαιρέσει το ίδιο το εργαλείο της πρόκλησης. Να κλείσει την έξοδο προς τη θάλασσα. Να αφαιρέσει την Οδησσό από τον χάρτη των διαπραγματεύσεων και να τη μετατρέψει σε δεδομένο . Αν αυτό συμβεί, και όλοι γνωρίζουν ότι δεν πρόκειται για θεωρητικό σενάριο, τότε ο πόλεμος στη Μαύρη Θάλασσα τελειώνει πριν αποκτήσει πραγματική διάρκεια. Χωρίς Οδησσό δεν υπάρχει ουκρανική ναυτιλιακή παρουσία στη Μαύρη Θάλασσα . Δεν υπάρχει αξιόπιστος κόμβος για δυτικά συμφέροντα. Δεν υπάρχει βάση για ασύμμετρες επιχειρήσεις. Και το κυριότερο, δεν υπάρχει πλέον αγορά κινδύνου που να μπορεί να ασφαλιστεί, να τιμολογηθεί και να μετατραπεί σε κέρδος. Το παιχνίδι του φόβου παύει να αποδίδει όταν το ίδιο το πεδίο του φόβου εξαφανίζεται. Εδώ βρίσκεται και ο πραγματικός φόβος της Βρετανίας . Όχι η άμεση ανταπόδοση μεμονωμένων χτυπημάτων, αλλά η στιγμή που η Ρωσία θα πάψει να απαντά σε προκλήσεις και θα αρχίσει να αφαιρεί γεωγραφία. Η στιγμή που η κρίση δεν θα μπορεί πια να διαχειριστεί με συμβόλαια, ασφάλιστρα και γκρίζες ζώνες. Η στιγμή που η αστάθεια δεν θα είναι πλέον προϊόν, αλλά παρελθόν. Γι’ αυτό η πρόκληση συνεχίζεται. Όχι επειδή αγνοούν τη φωτιά, καθόλου θα έλεγα. Αλλά επειδή τζογάρουν ότι δεν θα ανάψει . Τζογάρουν στην αυτοσυγκράτηση του αντιπάλου, στη φιλευσπλαχνία, στον φόβο της γενικευμένης σύγκρουσης . Ποντάρουν στο ότι η ευθύνη θα μετατραπεί σε μόνιμο φρένο. Αυτό όμως δεν το λες και στρατηγική. Για την ακρίβεια, είναι ύβρις μεταμφιεσμένη σε ρεαλισμό! Η Ιστορία μας δείχνει ότι όταν μια δύναμη καταλήξει στο συμπέρασμα πως ο αντίπαλος δεν επιδιώκει λύση αλλά χάος, τότε δεν απαντά με δηλώσεις ούτε με συμβολικά χτυπήματα. Απαντά με πράξεις που αλλάζουν τον χάρτ η. Και η Οδησσός δεν είναι απλώς στόχος επιχειρήσεων. Είναι η τελεσίδικη πράξη που κλείνει τον κύκλο. Αυτή είναι η προειδοποίηση. Όχι γιατί απειλεί, αλλά γιατί περιγράφει με ακρίβεια τι συμβαίνει όταν ο πόλεμος παύει να είναι διαπραγμάτευση και γίνεται απόφαση . Και όποιος δεν το βλέπει, δεν κινδυνεύει επειδή δεν ξέρει. Κινδυνεύει επειδή νομίζει ότι το παιχνίδι θα κρατήσει για πάντα... Πύρινος Λόγιος sergioschrys@outlook.com

Όσοι βουλευτές θέλουν να τοποθετηθούν μετά την ομιλία Μητσοτάκη, θα πρέπει να στείλουν την ώρα της ομιλίας του πρωθυπουργού ...SMS! - Απίστευτα πράγματα! Σε παράκρουση το Ψευτορωμαίϊκο, αμφισβητούνται ευθέως 3 ηγεσίες! Σε σημείο βρασμού είναι οι σχέσεις των κοινοβουλευτικών ομάδων ΝΔ, ΠΑΣΟΚ και ΣΥΡΙΖΑ με τις ηγεσίες τους . Μητσοτάκης, Ανδρουλάκης και Φάμελλος  -ο καθένας για διαφορετικούς λόγους- βρίσκονται στο στόχαστρο μεγάλης μερίδας βουλευτών τους, καθώς με τρόμο διαπιστώνουν ότι στο τέλος της ημέρας αυτοί είναι που βρίσκονται στο στόχαστρο των τοπικών κοινωνιών. Το Κτήνος Είναι αλήθεια ότι ο Μητσοτάκης προσπαθεί να αποκαταστήσει τις σχέσεις του με την Κοινοβουλευτική του ομάδα. Το αγροτικό όμως, έβαλε μπουρλότο και ακύρωσε τα όποια σχέδιά του . Ούτε καν το δείπνο στον Καραβίτη δεν μπόρεσε να κάνει ενώ το ότι έστειλε τον Τσιάρα να μιλήσει στους βουλευτές του που ήταν στα κάγκελα, ερμηνεύτηκε από πολλούς ως προσχεδιασμένη κίνηση για να ξεσπάσουν στον Υπουργό Αγροτικής Ανάπτυξης , και εκείνος σήμερα στην κοινοβουλευτική ομάδα, να περάσει πιο ήρεμα ανακοινώνοντας τις επόμενες κινήσεις του και παίρνοντας μόνο το καλό κομμάτι ως εκείνος που δίνει λύσεις. Το εντυπωσιακό στην συνεδρίαση είναι ότι όσοι βουλευτές θέλουν να τοποθετηθούν μετά την ομιλία Μητσοτάκη, θα πρέπει να στείλουν την ώρα της ομιλίας του πρωθυπουργού SMS ότι θέλουν να πάρουν το λόγο . Απίστευτα πράγματα για τη Νέα Δημοκρατία , που δείχνει και το πραγματικό κλίμα που υπάρχει στο εσωτερικό της. Και είναι εντυπωσιακό ότι αυτήν την τακτική την επιβράβευσε ένας μέχρι χθες 11/12 αντάρτης, ο Μάξιμος Χαρακόπουλος, που πλέον έχει άλλη συμπεριφορά από την ώρα που αναβαθμίστηκε στη θέση του Γραμματέας της Κοινοβουλευτικής Ομάδας. Σοκ από τις δημοσκοπήσεις Βέβαια, η αγωνία των γαλάζιων βουλευτών είναι μεγάλη καθώς το μεγαλύτερο πρόβλημά τους είναι η πολιτική τους επιβίωση και η διατήρηση της έδρας τους. Σε αυτές τις συνθήκες και με βάση τις μετρήσεις, όπως έχουμε επανειλημμένα αποκαλύψει, οι περισσότεροι θα βρεθούν σπίτι τους , καθώς ιδιαίτερα στην περιφέρεια τα ποσοστά της ΝΔ είναι τραγικά και σε ελεύθερη πτώση. Μάλιστα, όπως επισημαίνουν οι αναλυτές των μετρήσεων, το κυβερνών κόμμα,έχει απώλειες στην Αττική που φτάνουν ως και το 7% . Μιλάμε για πραγματικό σοκ και δέος για τη ΝΔ, η οποία πάνω από τη Λάρισα παθαίνει εκλογική πανωλεθρία. Ο Νίκος Ανδρουλάκης Η κατάσταση δεν είναι καλύτερη ούτε για τον Πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ. Ο Ανδρουλάκης για άλλη μια φορά βρίσκεται στο επίκεντρο των επιθέσεων και μια σειρά από στελέχη τον αμφισβητούν. Γερουλάνος, Κωνσταντινόπουλος, Δούκας, Γιαννακοπούλου, Ν. Παπανδρέου, σέρνουν το χορό της αμφισβήτησης. Από την κολλημένη βελόνα, ελάχιστα έχουν αλλάξει, το ΠΑΣΟΚ είναι πίσω και με διαφορά και βλέπει τον Τσίπρα να έρχεται με φόρα . Μπορεί ο Ανδρουλάκης να επιχειρεί να σηκώσει το γάντι ζητώντας όποιοι τον αμφισβητούν να θέσουν θέμα, αλλά η πραγματικότητα είναι ότι ακόμη και στα χειρότερά της η κυβέρνηση δεν έχει αισθανθεί ότι απειλείται από τον Ανδρουλάκη. Οι βουλευτές που βλέπουν αυτήν την εικόνα του ΠΑΣΟΚ διαπιστώνουν ότι ο αρχηγός δεν τραβάει και εάν δεν κάνουν κάτι θα τους παρασύρει στο βυθό μαζί του ς. Και όλα αυτά την ώρα που η επιστροφή Τσίπρα, έχει κάψει και τα σχέδια διεύρυνσης που είχε στο μυαλό του ο Ανδρουλάκης. Ο Σωκράτης Φάμελλος Ο Πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ, είναι εκείνος με τους μεγαλύτερους πονοκεφάλους. Οι ανταρσίες τόσο για τα όσα έγιναν στο Παλλάς , οι εξελίξεις στην Αυγή και τα όσα γίνονται με πρωταγωνιστή τον κομμένο από το κόμμα Τσίπρα, Πολάκη, αποτελούν διαρκές πρόβλημα για ένα κόμμα που κάθε μέρα που περνά ψάχνει να δει τι θα κάνει στο εσωτερικό του. Ο ίδιος ο Σωκράτης Φάμελλος είναι στο στόχαστρο για τους χειρισμούς του, που έχει κάνει ακόμη δυσκολότερους η επιστροφή Τσίπρα. Οι βουλευτές είναι τριών κατηγοριών: Α υτοί που είναι ήδη με το ένα πόδι στο κόμμα Τσίπρα, εκείνοι που θεωρούν ότι δεν έχουν τύχη και θέλουν να κρατήσουν το ταμείο της Κουμουνδούροι και εκείνοι που ακόμη και με τον Τσίπρα να πάνε γνωρίζουν ότι δεν έχουν τύχη εκλογής. Αυτό έχει δημιουργήσει ένα εκρηκτικό κλίμα εντός του ΣΥΡΙΖΑ που πλέον μετρά τον χρόνο αντίστροφα και οι περισσότεροι έχουν…υπηρεσιακό ρόλο. Όσο δε τα ποσοστά τους κατρακυλάνε, τόσο πιο εφιαλτική είναι η προοπτική επιβίωσης –πολιτικής και όχι μόνο- των βουλευτών που εξελέγησαν το 2023...

Η Ούρσουλα Φον Ντερ Λάιεν παίρνει θέση «πρωθυπουργού» όλων των κρατών-μελών και «επιτίθεται» στον Ν.Τραμπ! «Στην Ευρώπη αποφασίζουμε εμείς, να μην ανακατεύονται οι ΗΠΑ»! Τώρα...ποιοί ακριβώς "εμείς" είναι το ερώτημα! Τι είπε εν τέλει αυτή η ..."κυρία" που είναι και υπόλογη για διαφθορά και κατάχρηση ευρωπαϊκού χρήματος; Ιδού! «Ο Ντόναλντ Τραμπ δεν πρέπει να αναμειγνύεται στη δημοκρατία στην Ευρώπη, τόνισε η Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν απαντώντας στην Έκθεση για την Ασφάλεια του Αμερικανού προέδρου κατά της Ευρώπης, με δηλώσεις όμως που δείχνουν να έχει παρεξηγήσει την θέση που κατέχει...» Όμως κυρά-Ούρσουλα, οι πολίτες έχουν κυβερνήσεις και δεν ψηφίζεται καμία Φον ντερ Λάιεν να καταστρέφει με δηλώσεις της τις σχέσεις των κρατών-μελών με τις ΗΠΑ για δικά της, πιθανόν συμφέροντα. Και συνεχίζει η κυρά Ούρσουλα: « Όταν πρόκειται για τις εκλογές, δεν είναι δική μας δουλειά να αποφασίζουμε ποιος θα είναι ο ηγέτης της χώρας, αλλά του λαού αυτής της χώρας », είπε η πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής ( που δεν έχει λάβε ψήφους βέβαια για να κατέχει αυτή την θέση ). « Αυτή είναι η κυριαρχία των ψηφοφόρων και πρέπει να προστατευθεί », δήλωσε σε συνέντευξη στο γκαλά του Politico για τα 28 πιο ισχυρά πρόσωπα στις Βρυξέλλες. Αλήθεια; Τότε γιατί κατέφυγες κυρά-Ούρσουλα σε πολιτικό πραξικόπημα στην Ρουμανία πριν ένα χρόνο, επειδή κάποιος που βγήκε πρώτος δε σου άρεσε; Τότε εσύ σεβόσουν τη δημοκρατία; Προφανώς όχι! Όση σχέση έχεις εσύ με το Θεό τον ίδιο, άλλη τόση έχεις και με τη δημοκρατία! Σε ερώτηση σχετικά με την Εθνική Στρατηγική Ασφάλειας των ΗΠΑ, η οποία δημοσιεύθηκε την περασμένη εβδομάδα και προκάλεσε σάλο στην Ευρώπη, η Φον ντερ Λάιεν είπε ότι «χωρίς καμία αμφιβολία, κανείς άλλος δεν πρέπει να παρεμβαίνει». Βέβαια δεν είδαμε να έχει και πολύ θάρρος όταν ο Ρ.Τ.Ερντογάν την έβαλε να καθίσει στο σκαμνί, διασύροντάς την, αλλά αντίθετα ως Γερμανίδα τον βοήθησε να πάρει οικονομικά ανταλλάγματα και εξελιγμένα όπλα. Το κείμενο της Στρατηγικής Ασφαλείας υποστηρίζει ότι η Ευρώπη είναι αντιμέτωπη με «εξάλειψη του πολιτισμού» μέσα στα επόμενα 20 χρόνια. Επιπλέον, το έγγραφο κατακρίνει τις ευρωπαϊκές προσπάθειες για τον περιορισμό των δεξιών κομμάτων, χαρακτηρίζοντας τις κινήσεις αυτές ως πολιτική λογοκρισία, ενώ μιλά για «καλλιέργεια αντίστασης στην τρέχουσα πορεία της Ευρώπης εντός των ευρωπαϊκών εθνών». Μόλις την Τρίτη ο Τραμπ χαρακτήρισε την Ευρώπη ως ομάδα εθνών σε αποσύνθεση με ηγέτες «αδύναμους ανθρώπους». «Νομίζω ότι είναι αδύναμοι, ότι δεν ξέρουν τι να κάνουν. Η Ευρώπη δεν ξέρει τι να κάνει», είπε. Κατά την Φον ντερ Λάιεν αυτός είναι ένας από τους λόγους για τους οποίους η ΕΕ πρότεινε την «Ασπίδα της Δημοκρατίας», ένα όπλο στη μάχη κατά της ξένης παρέμβασης στο Διαδίκτυο, παρέμβαση που είναι εμφανείς κατά τις εκλογές. Πάντως, η ίδια δήλωσε ότι είχε πάντα «πολύ καλές σχέσεις συνεργασίας» με τους προέδρους των ΗΠΑ και «αυτό ισχύει και σήμερα» (σ.σ. που να μην είχαν και καλές). Ωστόσο, τόνισε ότι η Ευρώπη πρέπει να επικεντρωθεί στον εαυτό της και όχι να κάνει συγκρίσεις με άλλους. « Από τα βάθη της καρδιάς μου, είμαι ορκισμένη υπέρμαχος της διατλαντικής συνεργασίας. Αλλά τι είναι τόσο σημαντικό; Είναι ότι είμαστε περήφανοι που ανήκουμε στην Ευρωπαϊκή Ένωση, ότι αναγνωρίζουμε τη δύναμή μας(!) και ότι αντιμετωπίζουμε τις προκλήσεις που έχουμε(!!) », είπε. Πρόσθεσε ότι « φυσικά, η σχέση μας με τις Ηνωμένες Πολιτείες έχει αλλάξει. Γιατί; Επειδή αλλάζουμε . Και αυτό είναι τόσο σημαντικό που πρέπει να έχουμε κατά νου: ποια είναι η θέση μας; Ποια είναι η δύναμή μας; Ας εργαστούμε πάνω σε αυτά. Ας είμαστε περήφανοι για αυτό. Ας υπερασπιστούμε μια ενωμένη Ευρώπη(sic). Αυτό είναι το καθήκον μας… να κοιτάξουμε τον εαυτό μας και να είμαστε περήφανοι για τον εαυτό μας », είπε η επικεφαλής της Κομισιόν, υπό τις επευφημίες των...βουλευτών του διεθνιστικού κόμματος (ΕΛΚ, αριστεριστές). Oι άλλοι απλώς...προΐσταντο.

H Eλλάδα των γνήσιων ανθρώπων, η Ελλάδα της υπαίθρου με τα έντονα συναισθήματα της, η Ελλάδα που ξεχάσαμε ότι υπάρχει Ξέρετε γιατί «χάλασε κόσμο» το βίντεο με τον αγρότη μας από το Νέο Μοναστήρι Θεσσαλονίκης, ο οποίος έκλαιγε με μαύρο δάκρυ μπροστά στην κάμερα του κινητού της κόρης του, κάνοντας έκκληση να σώσει τα πρόβατά του; Η απάντηση είναι απλή. Γιατί μας θύμισε ότι υπάρχει μια Ελλάδα που ξεχάσαμε ότι υπάρχει. Η Ελλάδα των συναισθημάτων, που δεν διστάζει να εκτεθεί. Ο άνθρωπος αυτός δεν κέρδισε την προσοχή μας ούτε επειδή διηγήθηκε το πρόβλημά του γλαφυρά ούτε για το αξάν του ούτε για το φολκλόρ , που για την εποχή μας θύμιζε τον Βόγλη στο "στάσου μύγδαλα". Κέρδισε την προσοχή μας για την αυθεντικότητά του, τη γνησιότητά του και για το γεγονός ότι ήταν άδολος, αθώος και κυρίως ευθύς. Ειδικά σε εκείνο το σημείο που έλεγε με δάκρυα στα μάτια ότι « εγώ σ’ όλη μου τη ζωή δεν έκλαψα ποτέ, δεν γονάτισα ποτέ ». Εκείνο το ποτέ πώς το είπε! ΠΟ – ΤΕ ! Έβγαινε μέσα από την ψυχή του κατ' ευθείαν. Το ίδιο παραστατικές ήταν και η σύζυγός του και οι κόρες του. Η μία από τις δύο, η μεγαλύτερη , που με συστολή ανακοίνωσε ότι η οικογένεια αποσύρεται από τα social media ( γιατί αλλιώς έχει μάθει να ζει ) κοίταξε την κάμερα σ’ αυτό το βίντεο και είπε με σταθερή φωνή: « Αυτό το χώμα είναι η Μακεδονία. Αυτά τα πρόβατα είναι φτιαγμένα από αυτό το χώμα. Και εγώ είμαι φτιαγμένη από αυτό το χώμα. Αν βρέξει και τραβήξει νερό το χώμα, εγώ αυτό το νιώθω. Και το πρόβατο το νιώθει! Αν εγώ πάθω κάτι, και η γη το νιώθει και το πρόβατο το νιώθει. Είναι ένα και το αυτό. Αν πάθει κάτι αυτό το πρόβατο, και εγώ το νιώθω και η μάνα γη το νιώθει. Σαν να το έκανε σε μένα ». Η κοπέλα αυτή περιέγραψε μέσα σε 100 λέξεις όχι τη σχέση που έχουν οι άνθρωποι της υπαίθρου με τη γεωργία και την κτηνοτροφία. Μίλησε για τον έρωτά τους και το δέσιμό τους με την ελληνική γη . Σχέση που είναι αδύνατον να καταλάβουμε οι άνθρωποι των πόλεων με το τσιμέντο και ειδικά οι ηγεσίες μας. Και γι’ αυτό όταν μιλούν και απευθύνονται σε αυτούς τους ανθρώπους δεν καταλαβαίνουν σε ποιους μιλούν, δεν ξέρουν πώς να τους μιλήσουν και δεν ξέρουν πώς να επικοινωνήσουν μαζί τους. Οι άνθρωποι αυτοί δεν σπούδασαν στο Χάρβαρντ, αλλά έχουν μια σπάνια ικανότητα να συμπυκνώνουν το δίκιο τους στις λέξεις τους μέσα σε μερικές γραμμές: δείτε τι είπε και ο πατέρας κτηνοτρόφος αυτής της ενωμένης οικογένειας σε μια στιγμή έκρηξης γι’ αυτό που του συμβαίνει: «Το άδικο είναι μεγαλύτερο από τη ζημιά. Θα βάλω τα καμπάνια να τραγουδάνε στα βουνά της Ευρώπης, γιατί τα δικά μας τα βουνά είναι άχρηστα». Οι άνθρωποι αυτοί είναι άδολοι, συγχωρητικοί και αυθεντικοί για ακόμα έναν λόγο που επίσης δεν μπορεί να τον καταλάβει η αναίσθητη πολυπολιτισμική ηγεσία της Αθήνας: γιατί έχουν μέσα τους τον Θεό! Και η σύζυγος και οι κόρες και ο ίδιος ο κτηνοτρόφος είχαν στα χείλη τους, σε κάθε φάση τους, τον Χριστό. Δεν ύβρισαν με οργή κανέναν ονομαστικά, δεν ταμπουρώθηκαν στο μαντρί να αντισταθούν, παριστάνοντας τους ήρωες, μόνο αξιοπρέπεια εξέπεμπαν. Κάποιος έξυπνος, που παριστάνει τον διανοούμενο, είπε ότι είναι εύκολο να ομολογείς τον Θεό σε μια χριστιανική χώρα. Αν ήταν τόσο εύκολο, θα το ακούγαμε σχεδόν κάθε μέρα και δεν θα μας προκαλούσε έκπληξη. Το θέμα, άλλωστε, δεν είναι να ομολογείς τον Θεό, αλλά να έχεις τον Θεό μέσα σου. Να μην έχεις κακία, να συγχωρείς, να ευχαριστείς τον Θεό που σε μια δύσκολη στιγμή σου έχεις τόσο μεγάλη βοήθεια , να δοξάζεις την ανθρωπιά που νομίζεις ότι είχε χαθεί. Βεβαίως, να ξέρεις πότε να αποσύρεσαι. Να μη γίνεσαι δούλος της δημοσιότητας και της ύλης. Οι άνθρωποι αυτοί, με μια κίνησή τους, αποσύρθηκαν αξιοπρεπώς από το τρελοκομείο των μέσων κοινωνικής δικτύωσης για να επιστρέψουν στην ειρήνη και στην απλότητα της ζωής τους. Ας ξαναδούμε αυτό το βίντεο προσεκτικά από απόσταση. Συμβολίζει ό,τι ήταν η Ελλάδα στο παρελθόν. Η χώρα της αθωότητας. Ας το ξαναδούμε και ας το κρατήσουμε φυλαχτό. Σε μερικά χρόνια θα είναι συλλεκτικό. Γιατί αυτήν την Ελλάδα την αφανίζουμε κάθε μέρα. Πρώτα επιτρέψαμε να θανατώνεται η γη της, μετά τα ζώα της και στο τέλος οι άνθρωποί της. Αφιερωμένο στη Βίβιαν, που εξακολουθεί να πιστεύει κι αυτή, όπως και η κοπέλα του βοσκού, ότι η Ελλάδα της υπαίθρου θα σώσει την Ελλάδα του Ψευτορωμαίϊκου...

Το deal του αιώνα! H Nεοταξική Ευρώπη την πάτησε στο Ουκρανικό! Οι συνέπειες της κλοπής ρωσικών περιουσιακών στοιχείων για την Ευρώπη θα ήταν πολύ σοβαρές… ολόκληρος ο κόσμος θα καταλάβαινε ότι είναι αδύνατο να αποθηκευτεί οτιδήποτε σε ευρώ ή στην Δυτική Ευρώπη! Η Ευρώπη… δεν θέλει ειρήνη στην Ουκρανία, αλλά ...δεν είναι έτοιμη και για πόλεμο με την Ρωσία! Η Ρωσία έστησε μια απίστευτη παγίδα στην Ευρώπη που ικανοποιεί τις ΗΠΑ και όλα αυτά σε ένα περιβάλλον όπου Ρωσία και ΗΠΑ έρχονται πιο κοντά, ενώ Ρωσία και ΗΠΑ απομακρύνονται από την Ευρώπη. Πρωτοφανές κύμα ρωσοφοβίας που σαρώνει την Ευρώπη Ακόμα και τα πιο έμπειρα δυτικά μέσα ενημέρωσης δεν μπορούν να αγνοήσουν το πρωτοφανές κύμα ρωσοφοβίας που σαρώνει την Ευρώπη… Ο Ψυχρός Πόλεμος μοιάζει με παιδικό παιχνίδι. Όπως ανέφεραν οι Financial Times, «ένα κύμα υστερίας σχετικά με τη «ρωσική απειλή» έχει ξεσπάσει για άλλη μια φορά στην Ευρώπη, δημιουργώντας μια εικόνα χάους στην οποία οι πραγματικές απειλές είναι δύσκολο να διακριθούν από τις φανταστικές - ενώ ο θόρυβος από τις πληροφορίες και οι δαπάνες των υπηρεσιών ασφαλείας αυξάνονται ραγδαία». Οι Γερμανοί θα ξοδέψουν 52 δισ. για αγορές όπλων Το πιο πρόσφατο παράδειγμα, που αναφέρει το Bloomberg, είναι ότι η Γερμανία, στην οποία η Ρωσία φέρεται να επιτίθεται καθημερινά, σχεδιάζει να δαπανήσει το ποσό ρεκόρ των 52 δισ. ευρώ για αγορές όπλων. Ενώ η Γερμανική Οικονομία παραπαίει βρήκαν 52 δισ.. για αγορές όπλων με ένα στόχο… να είναι έτοιμες για το 2030 γιατί τότε πιστεύουν οι Γερμανοί στρατηγοί ότι θα ξεσπάσει πόλεμος με την Ρωσία. Θα δαπανήσουν 3 τρισ. ευρώ Ο Παλαιός Κόσμος σχεδιάζει να δαπανήσει για στρατιωτικές και αμυντικές ανάγκες έως το 2030, περίπου 3 τρισ. ευρώ. Για παράδειγμα, το 2025, σε σύγκριση με το 2021, οι αμυντικές δαπάνες έχουν διπλασιαστεί, και μετά από αυτό, αποφάσισαν ότι όλα αυτά δεν είναι αρκετά...Επειδή λοιπόν φοβούνται την Ρωσία σχεδιάζουν να δαπανήσουν 3 τρισ. ευρώ. Αυτό είναι το πρώτο μέρος της Ρωσικής παγίδας….Βάζει την Ευρώπη στον παραλογισμό της πολεμικής οικονομίας και όχι στην ανάπτυξη… Η «ύπουλη Ρωσία» Ας δούμε όμως τι ύπουλα σχέδια καταστρώνει η επιθετική Ρωσία : μήπως αυτά τα χρήματα δεν είναι αρκετά; Πράγματι, στο Συμβούλιο Στρατηγικής Ανάπτυξης και Εθνικών Έργων που πραγματοποιήθηκε στη Μόσχα, ο Ρώσος πρόεδρος Putin χαρακτήρισε το 2030 ως καθοριστική ημερομηνία. Μέχρι την ημερομηνία αυτή το 2030, ο αρχηγός του Ρωσικού κράτους διέταξε την εφαρμογή ενός σχεδίου για διαρθρωτικές αλλαγές στη ρωσική οικονομία. Το σχέδιο αυτό προβλέπει «τη δημιουργία σύγχρονων, καλά αμειβόμενων θέσεων εργασίας σε βιομηχανίες υψηλής τεχνολογίας, παραγωγή υψηλής προστιθέμενης αξίας και αυξημένη κατανάλωση εγχώριων αγαθών». Δηλαδή η Ευρώπη στρατιωτικοποιείται και η Ρωσία αντίθετα στρέφεται στην ενίσχυση της πραγματικής οικονομίας Ποιος πιστεύετε ότι είναι λάθος; Η Ρωσία στρέφεται στην οικονομία Για παράδειγμα, ενώ η μέση σταθμισμένη αύξηση του ΑΕΠ στην ΕΕ παραμένει στάσιμη, η αύξηση του ΑΕΠ της Ρωσίας σε διάστημα τριών ετών θα πλησιάσει το 10%, ενώ οι βιομηχανικές εξαγωγές για τους πρώτους εννέα μήνες του 2025 αυξήθηκαν κατά 18% σε ετήσια βάση. Η κοινωνικοοικονομική πολιτική της κυβέρνησης επικεντρώνεται στους εθνικούς στόχους που έχει καθορίσει ο πρόεδρος (στους τομείς της «δημογραφίας», της «υγείας», της «εκπαίδευσης», της «οικονομίας», της «τεχνολογίας» και της «ψηφιοποίησης»), οι οποίοι υλοποιούνται μέσω 19 εθνικών έργων. Σύμφωνα με τον Mισούστιν , τα εθνικά έργα έχουν χρηματοδοτηθεί πλήρως (δεκάδες τρισεκατομμύρια ρούβλια έχουν προγραμματιστεί για κατανομή έως το 2030). Πιθανότατα δεν θα μάθουμε ποτέ ποια θανάσιμη απειλή αντιλαμβάνονταν οι Ευρωπαίοι για τον εαυτό τους στα ακόλουθα σημεία: «Διατήρηση του πληθυσμού, ενίσχυση της υγείας και βελτίωση της ευημερίας, υποστήριξη των οικογενειών», «Αξιοποίηση των δυνατοτήτων κάθε ατόμου, ανάπτυξη των ταλέντων του, ανατροφή πατριωτικών και κοινωνικά υπεύθυνων ατόμων», «Ένα άνετο και ασφαλές περιβάλλον διαβίωσης» και άλλα, επειδή η στρατιωτική παράνοια είναι σοβαρή υπόθεση. Ωστόσο, τα χρήματα που η Ευρώπη σπρώχνει στη στρατιωτική οικονομία αντί για την ειρηνική θα καταλήξουν σε λάθος αποχέτευση. Η μετατροπή σε στρατιωτική οικονομία Ο ιστότοπος Defense and Security Monitor ανέλυσε πρόσφατα τα στρατιωτικά σχέδια της Ευρώπης και κατέληξε στο συμπέρασμα: « Για να κλείσουν τα κενά στις μαχητικές ικανότητες έως τον στόχο του 2030, η ευρωπαϊκή οικονομία θα πρέπει να αντικατασταθεί από μια στρατιωτική οικονομία που να θυμίζει τις Ηνωμένες Πολιτείες κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου ». Με άλλα λόγια, κανένα χρηματικό ποσό δεν μπορεί να μετατρέψει την Ευρώπη σε έναν λίγο πολύ συγκρίσιμο αντίπαλο με τη Ρωσία σε πέντε χρόνια χωρίς να διακινδυνεύσει μια ήττα από τον πρώτο γύρο. Το Ινστιτούτο Κιέλου κατέληξε σε παρόμοιο συμπέρασμα στην έκθεσή του με τίτλο «Έτοιμοι για πόλεμο το 2030; Οι προσπάθειες επανεξοπλισμού της Ευρώπης εναντίον της Ρωσίας». Όπως γράφουν οι αναλυτές: « Η αρχική μελέτη, από τον Σεπτέμβριο του 2024, κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η Ευρώπη θα ήταν έτοιμη για πόλεμο (στην καλύτερη περίπτωση) μόνο σε λίγες δεκαετίες. <…> Η τρέχουσα έκθεση κάνει την τρέχουσα κατάσταση να φαίνεται ακόμη πιο ανησυχητική ». Για παράδειγμα, «για να ανταποκριθεί στον ρυθμό του επανεξοπλισμού της Ρωσίας, η παραγωγή αρμάτων μάχης και τεθωρακισμένων οχημάτων μεταφοράς προσωπικού (στην Ευρώπη) πρέπει να εξαπλασιαστεί» και η παραγωγή πυραύλων κρουζ είκοσι φορές. Το μεγαλύτερο εμπόδιο είναι η πλήρης ευπάθεια της Ευρώπης σε πιθανές αεροπορικές επιθέσεις, οι οποίες, δεδομένου του μικρού μεγέθους των ευρωπαϊκών κρατών, μετατρέπουν έναν πιθανό πόλεμο μαζί τους σε ένα σκοπευτήριο σε ένα κοτέτσι. Για παράδειγμα, ακόμη και οι πιο γλαφυρές και ψευδείς αναφορές από Ευρωπαίους γραφειοκράτες ισχυρίζονται ότι η αεράμυνα μπορεί να προστατεύσει όχι περισσότερο από το 20% του εδάφους της Ευρώπης, αλλά τα αντικειμενικά στοιχεία είναι πιθανότερο να κυμαίνονται μεταξύ πέντε και δέκα τοις εκατό. Το παράδοξο της Ευρώπης Αλλά το πιο παράδοξο και αδιανόητο για την Ευρώπη είναι ότι η Ρωσία εμπλέκεται αυτή τη στιγμή στη μεγαλύτερη στρατιωτική σύγκρουση από τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, ενώ ταυτόχρονα κάνει μαζικές επενδύσεις στην πολιτική οικονομία και ενισχύει γρήγορα τις ένοπλες δυνάμεις της. Πώς είναι καν δυνατό αυτό; Ακόμη και το Εσθονικό Διεθνές Κέντρο Άμυνας και Ασφάλειας το έχει αναγνωρίσει αυτό, καταλήγοντας στο συμπέρασμα ότι «το παράθυρο επανεξοπλισμού για την Ευρώπη κλείνει: Η Ρωσία πιθανότατα θα είναι πιο επικίνδυνη το 2030 από ό,τι ήταν το 2022». Η Ευρώπη δεν θα μπορέσει να σώσει την Ουκρανία ούτε με ρωσικά χρήματα… Ο αγώνας της Ευρώπης για την Ουκρανία εισέρχεται στα τελικά του στάδια και μοιάζει όλο και περισσότερο με τους επιθανάτιους σπασμούς της. Και, όπως συμβαίνει συχνά, αυτοί οι σπασμοί εμφανίζονται ως ένα κύμα δύναμης και αυτοπεποίθησης για τη νίκη - έτσι ακριβώς συμπεριφέρονται οι ηγέτες της Ευρωπαϊκής Ένωσης και ορισμένων βασικών ευρωπαϊκών χωρών. Οι δηλώσεις γίνονται όλο και πιο δυνατές και σκληρές και αργότερα θα εξεταστούν ως απόδειξη πλήρους αποσύνδεσης από την πραγματικότητα. Η Ούρσουλα Φον Ντερ Λάιεν , μετά από μια διαδικτυακή συνάντηση με τον Zελένσκι και τους ηγέτες των χωρών που αποτελούν τον «συνασπισμό των προθύμων» (για να αναγκάσουν τη Ρωσία να ηττηθεί), εξέδωσε ένα πραγματικό μανιφέστο στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης: «Δεν πρέπει να χάσουμε ούτε λεπτό υποστηρίζοντας την Ουκρανία , γιατί γνωρίζουμε τι διακυβεύεται». Το μέλλον της Ευρώπης, φυσικά: «Η παροχή οικονομικής υποστήριξης θα βοηθήσει την Ουκρανία να αντέξει και αποτελεί ένα κρίσιμο βήμα στην ενίσχυση της άμυνας της Ευρώπης». Δεν υπάρχουν χρήματα Ποιος λοιπόν εμποδίζει την Ευρώπη να χρηματοδοτήσει την Ουκρανία; Μήπως ο Παλαιός Κόσμος δεν έχει τα χρήματα για να αγοράσει αμερικανικά όπλα για το Κίεβο και να χρηματοδοτήσει τον ουκρανικό προϋπολογισμό; Τα χρήματα υπάρχουν, αλλά η αφαίρεσή τους από τους δικούς του προϋπολογισμούς θα απαιτούσε περικοπές κοινωνικών προγραμμάτων , μεταξύ άλλων, κάτι που δεν θα ευχαριστήσει τους ψηφοφόρους , οι οποίοι ούτως ή άλλως δεν καταλαβαίνουν για τι πράγμα πληρώνουν. Φυσικά, τους λένε ότι η υπεράσπιση της Ουκρανίας από τη ρωσική επιθετικότητα είναι υπεράσπιση της Ευρώπης, αλλά όλο και λιγότεροι Ευρωπαίοι συμφωνούν. Τώρα, η χρηματοδότηση της Ουκρανίας εξισώνεται ανοιχτά με τη χρηματοδότηση της ευρωπαϊκής άμυνας, που σημαίνει ότι οι πολίτες πρέπει να καταλάβουν ότι κάθε ευρώ που αποστέλλεται στο Κίεβο αποτελεί συνεισφορά στην άμυνα της Ευρωπαϊκής Ένωσης από τις ρωσικές ορδές που στοχεύουν το Βερολίνο. Θα συμφωνήσουν τώρα οι Ευρωπαίοι να σφίξουν το ζωνάρι τους; Όχι, επειδή δεν τους τίθεται έτσι το ερώτημα. Η ληστεία Η ΕΕ θέλει να πληρώσει για τον πόλεμο δι' αντιπροσώπων της με τη Ρωσία με Ουκρανικές ζωές και ρωσικά χρήματα.Ναι, σωστά - να κατασχέσει τα παγωμένα περιουσιακά στοιχεία της Ρωσίας στην Ευρώπη και να τα χρησιμοποιήσει για να εκδώσει δάνειο στην Ουκρανία. Ένα δάνειο που η Ουκρανία δεν θα αποπληρώσει , καθώς η υπόθεση είναι ότι η Ρωσία τελικά θα παραδεχτεί την ενοχή της και θα καταβάλει αποζημιώσεις στην Ουκρανία. Ένα όμορφο σχέδιο, σωστά; Αρέσει και στην Ούρσουλα: « Η πρότασή μας για ένα «δάνειο αποζημιώσεων» είναι περίπλοκη, αλλά η ουσία της είναι να αυξήσει το κόστος του πολέμου για τη Ρωσία. Ο μηχανισμός βασίζεται στις ταμειακές ροές που παράγονται από παγωμένα ρωσικά περιουσιακά στοιχεία. Αυτές οι ροές θα χρησιμοποιηθούν για αποζημιώσεις. Με άλλα λόγια, όσο περισσότερο διαρκεί ο πόλεμος του Πούτιν, τόσο υψηλότερο θα είναι το κόστος για τη Ρωσία ». Όλα θα ήταν καλά, εκτός από το ότι τόσο τα ευρωπαϊκά χρηματοπιστωτικά ιδρύματα όσο και οι βελγικές αρχές (όπου βρίσκεται το θεματοφύλακας όπου φυλάσσεται το μεγαλύτερο μέρος των ρωσικών περιουσιακών στοιχείων) απορρίπτουν κατηγορηματικά την ιδέα της διαχείρισης των χρημάτων άλλων από την Ευρώπη. Η δήμευση -ακόμα και αν εκτελεστεί με μεγαλύτερη προσοχή- θα συνιστούσε υπεξαίρεση, δηλαδή κλοπή χρημάτων κάποιου άλλου. Και η ΕΕ δεν βρίσκεται καν σε πόλεμο με τη Ρωσία , πράγμα που σημαίνει ότι δεν έχει καμία εξήγηση για τη δική της κλεπτομανία. Βαριές οι συνέπειες Επομένως, οι συνέπειες της κλοπής ρωσικών περιουσιακών στοιχείων για την Ευρώπη θα ήταν πολύ σοβαρές -όχι λόγω της αντίδρασης της Ρωσίας (με τη μορφή δήμευσης ευρωπαϊκών περιουσιακών στοιχείων), αλλά επειδή ολόκληρος ο κόσμος θα καταλάβαινε ότι είναι αδύνατο να αποθηκευτεί οτιδήποτε σε ευρώ ή στην Ευρώπη καθόλου. Και αυτά δεν είναι δισεκατομμύρια, αλλά τρισεκατομμύρια - αραβικά, ινδικά, κινέζικα και άλλα. Με άλλα λόγια, χρησιμοποιώντας ρωσικά χρήματα για τη χρηματοδότηση ενός πολέμου με τη Ρωσία, η Ευρώπη θα εξαπέλυε κυριολεκτικά μια θερμοπυρηνική επίθεση . Απολύτως αυτοκτονική συμπεριφορά -και έτσι ακριβώς το βλέπουν οι λογικοί Ευρωπαίοι. Αλλά η Ούρσουλα συνεχίζει να προσποιείται ότι δεν βλέπει το πρόβλημα — για να εμψυχώσει τον Zελένσκι και τον εαυτό της : « Η Ρωσία προσπάθησε να μας διχάσει, αλλά πέτυχε το αντίθετο. Οι δεσμοί μας είναι ισχυρότεροι από ποτέ. Μας ενώνουν όχι μόνο τα αμυντικά συμφέροντα, αλλά και οι κοινές αξίες. Και έτσι θα συνεχίσουμε να προχωράμε — ενωμένοι, υποστηρίζοντας την Ουκρανία και υπερασπιζόμενοι την Ευρώπη », λέει και ξαναλέει. Απληστία και ηλιθιότητα Η Ευρώπη πρέπει να υπερασπιστεί, φυσικά - αλλά όχι από μια μυθική ρωσική απειλή, αλλά από τη δική της απληστία και ηλιθιότητα. Από την απληστία ορισμένων ευρωπαϊκών ελίτ που αποφάσισαν να μετακινήσουν τα σύνορα με τον Ρωσικό Κόσμο προς τα ανατολικά και να καταλάβουν την Ουκρανία για τον εαυτό τους. Και από τη δική τους ηλιθιότητα - να επιμένουν σε αυτό ακόμα και όταν όλοι καταλαβαίνουν ήδη πού πηγαίνουν τα πράγματα. Η θέση των ΗΠΑ αλλάζει και η Ευρώπη από μόνη της δεν μπορεί να υποστηρίξει την Ουκρανία για πολύ, ακόμα κι αν κατασχέσει ρωσικά περιουσιακά στοιχεία. BN

Στην Ελλάδα του Μητσοτάκη, υπάρχουν χιλιάδες αγρότες στους δρόμους για να υπερασπιστούν το δικαίωμά τους στην έντιμη επιβίωση, αλλά υπάρχουν και οι… Μαγειρίες που δουλεύουν ψιλό γαζί το Κοινοβούλιο και ολόκληρη τη χώρα. Αγρότες που δεν κυκλοφορούν με Ferrari και φυσικά δεν έχουν την… τύχη να διαθέτουν ζάπλουτη μάνα να τους «τροφοδοτεί» με εκατοντάδες χιλιάδες ευρώ (!) είναι υποχρεωμένοι να ακούνε τον πρωθυπουργό να τους προτείνει συνάντηση αλλά με τις δικές του προϋποθέσεις, την ώρα που το πάρτι των «γαλάζιων» του ΟΠΕΚΕΠΕ εξοργίζει ακόμα και τον πιο ήρεμο άνθρωπο του κόσμου. Είναι τεράστια η αυθάδεια αυτών των τύπων που δεν διστάζουν να κοροϊδεύουν τους βουλευτές μέσα στα μούτρα τους, να δίνουν καθημερινό σόου και να επιδιώκουν να περάσουν προφίλ δήθεν αδικημένου. Δείτε προσεχτικά δύο εικόνες: Από τη μία ο κτηνοτρόφος που αποχαιρέτησε με δάκρυα τα 450 πρόβατά του, ο οποίος κατέρρευσε μετά την υποχρεωτική θανάτωση του κοπαδιού . Και από την άλλη, ο Χρήστος Μαγειρίας και η γκόμενα του η Σεμερτζίδου και οι λοιποί «Φραπέδες», «Χασάπηδες», και τα ρέστα. Από τη μία, οι βιοπαλαιστές αγρότες που δίνουν μάχη επιβίωσης και από την άλλη τα «γαλάζια» παιδιά της κυβέρνησης Μητσοτάκη που έδιναν πάρτι με τα λεφτά του ΟΠΕΚΕΠΕ κάνοντας «μεγάλη ζωή» στην υγεία των κορόιδων. Και στη μέση ο Μητσοτάκης , που κάλεσε δήθεν σε διάλογο τους πραγματικούς αγρότες. Σε αυτόν τον «διάλογο» - που στην ουσία, όπως πάντα, είναι «αποφασίζω και διατάζω» - μπορεί ο πρωθυπουργός να δώσει μια πειστική απάντηση πώς γίνεται υπουργοί και «κολαούζοι» του κόμματός του να έχουν πρωταγωνιστήσει σε ένα από τα μεγαλύτερα σκάνδαλα εδώ και δεκαετίες; Μπορεί να εξηγήσει στους κανονικούς αγρότες γιατί οι επιδοτήσεις τους έγιναν Ferrari, γιατί οδηγήθηκε η χώρα στη μαύρη λίστα της Ευρωπαϊκής Ένωσης και κυρίως γιατί μαζί με τα ξερά καίγονται και τα χλωρά; Ούτε τους δικούς του δεν μπορεί να πείσει, πλέον, ο πιο αλαζόνας πρωθυπουργός που έχει γνωρίσει η Ελλάδα στη Μεταπολίτευση . Ο άνθρωπος που αρνείται να ακούσει θεωρώντας ότι διαθέτει το αλάθητο του Πάπα . Και δεν είναι τυχαίο ότι πραγματική αντιπολίτευση κάνουν οι πρωτοκλασάτοι (νυν και τέως) της Νέας Δημοκρατίας, όχι η ανύπαρκτη αντιπολίτευση του ΠΑΣΟΚ και του ΣΥΡΙΖΑ. Ο Νίκος Δένδιας, ο Αντώνης Σαμαράς και φυσικά ο Κώστας Καραμανλής . Ο πρώην πρωθυπουργός «τσάκισε» τον νυν, χτυπώντας στην πραγματική ρίζα του προβλήματος, δηλαδή στα… κλειστά αυτιά του Κυριάκου Μητσοτάκη - «Οφείλουμε να είμαστε ιδιαίτερα ευαίσθητοι και δεκτικοί απέναντι στους Έλληνες αγρότες και κτηνοτρόφους, να ακούμε τη φωνή τους, να καταλαβαίνουμε την αγωνία τους»- , καθώς και στον τεράστιο κίνδυνο να ερημώσει η ελληνική περιφέρεια, πόσο μάλλον στις πολύ ευαίσθητες για τη χώρα περιοχές των συνόρων μας. Το «Μαγειρείο ο Κυριάκος» σερβίρει συγκεκριμένο… πατσά από το 2019 μέχρι σήμερα . Και είναι βέβαιο ότι το μενού δεν πρόκειται να αλλάξει. Ας το έχουν υπ’ όψιν τους και όσοι από τους αγρότες που βρίσκονται στον δρόμο τον εμπιστεύτηκαν και τον (ξανα)ψήφισαν. Τώρα πια, δυστυχώς, γνωρίζουν την πραγματικότητα… antinews