Search this site

Παράκρουση Tράμπ: "Είμαι Πρόεδρος Βενεζουέλας, θα πάρω Γροιλανδία, Κούβα, θα χτυπήσω το Ιράν με πρωτοφανή δύναμη"! Tι συμβαίνει με τον Πρόεδρο των ΗΠΑ; Έχει τρελλαθεί ή απλώς τρολλάρει τους Ρώσους; "Το Ιράν θα αντιμετωπίσει πρωτοφανή πλήγματα, οι ΗΠΑ θα πάρουν την Γροιλανδία ειδ' άλλως θα την πάρουν η Ρωσία ή η Κίνα"! Σοβαρολογεί; O Πρόεδρος των ΗΠΑ Donald Trump βρίσκεται σε έκσταση παράκρουσης, πρωτοφανούς αλαζονείας και απληστίας και αναφέρει πράγματα που καταλύουν την ηθική υπόσταση της Δύσης , τους κανόνες της Παγκόσμιας Τάξης και αποδεικνύουν ότι η Δύναμη του Ισχυρότερου είναι… η νέα προκλητική πραγματικότητα! Ο Tράμπ μέσα σε 24 ώρες έκανε πολλές δηλώσεις 1) Είπε ότι είναι ο νέος Υπηρεσιακός Πρόεδρος της Βενεζουέλας και ότι κάποια στιγμή θα επισκεφθεί την χώρα. 2) Τόνισε ότι θα πάρει την Γροιλανδία με τον ένα ή άλλο τρόπο. 3) Τόνισε ότι θα πάρει την Κούβα και θα τοποθετήσει Πρόεδρο της Κούβας τον Marco Rubio τον Υπουργό Εξωτερικών των ΗΠΑ. 4) Είπε ότι θα χτυπήσει με πρωτοφανή δύναμη το Ιράν Tράμπ: Το Ιράν θα αντιμετωπίσει πρωτοφανή πλήγματα Οι Ηνωμένες Πολιτείες θα εξαπολύσουν πρωτοφανή πλήγματα εναντίον του Ιράν εάν επιτεθεί σε αμερικανικές στρατιωτικές και εμπορικές εγκαταστάσεις , δήλωσε ο πρόεδρος των ΗΠΑ Trump. « Αν το κάνουν αυτό, θα τους χτυπήσουμε με μια δύναμη που δεν έχουν ξαναζήσει, και ούτε καν θα το πιστέψουν. Έχω πολύ ισχυρές επιλογές », δήλωσε όταν ρωτήθηκε για μια πιθανή επίθεση του Ιράν σε αμερικανικές στρατιωτικές και εμπορικές εγκαταστάσεις. Επιπλέον, υποστήριξε ότι Ιρανοί ηγέτες επικοινώνησαν με την κυβέρνησή του για να «διαπραγματευτούν», μετά τις απειλές του να διατάξει στρατιωτική επιχείρηση, καθώς η Ισλαμική Δημοκρατία είναι αντιμέτωπη με μαζικές κινητοποιήσεις εναντίον της κυβέρνησης. « Οι Ιρανοί ηγέτες τηλεφώνησαν » προχθές Σάββατο, είπε ο Tράμπ σε δημοσιογράφους που τον συνόδευαν στο προεδρικό αεροσκάφος, προσθέτοντας ότι « βρίσκεται σε προετοιμασία συνάντηση (...) » « Θέλουν να διαπραγματευτούν » υπογράμμισε ο πρόεδρος των ΗΠΑ, αν και διεμήνυσε πως « ίσως χρειαστεί να αναλάβουμε δράση πριν » από τυχόν συνάντηση.. Την Τρίτη 13/1 οι αποφάσεις Μάλιστα πληροφορίες του Reuters αναφέρουν ότι ο Trump αναμένεται να συναντηθεί με ανώτερους Αμερικανούς συμβούλους αύριο Τρίτη 13 Ιανουαρίου για να συζητήσουν την επιλογή στάσης που θα υιοθετήσουν οι ΗΠΑ απέναντι στο Ιράν. Χάος στο Ιράν Το κλίμα διαμαρτυρίας στο Ιράν εντάθηκε στα τέλη Δεκεμβρίου λόγω της υποτίμησης του τοπικού νομίσματος και του αντίκτυπού της στις τιμές χονδρικής και λιανικής. Ο διοικητής της Κεντρικής Τράπεζας παραιτήθηκε. Μετά από κάλεσμα του εξόριστου σάχη Reza Pahlavi, οι πορείες διαμαρτυρίας έχουν ενταθεί σε όλη τη χώρα, καταστρέφοντας ιδιωτική περιουσία και αστικές υποδομές. Υπολογίζεται ότι πάνω από 466 είναι οι νεκροί διαδηλωτές και 30 νεκροί από τα σώματα ασφαλείας σύνολο 496 νεκροί στο Ιράν Οι διαδηλώσεις συνοδεύτηκαν από συνθήματα κατά του ισχύοντος πολιτικού συστήματος . Ο Ανώτατος Ηγέτης Ayatollah Ali Khamenei αποκάλεσε τους διαδηλωτές ... βάνδαλους ! Το διαδίκτυο έκλεισε σε όλη τη χώρα και τα μέσα ενημέρωσης παρέμειναν σιωπηλά για αρκετές ώρες. Στην ομιλία του προς το έθνος, ο Ιρανός πρόεδρος Masoud Pezheskian υποσχέθηκε στους διαδηλωτές συνέχιση των οικονομικών μεταρρυθμίσεων και λύσεις στα προβλήματά τους και κατηγόρησε τις Ηνωμένες Πολιτείες και το Ισραήλ ότι ενορχήστρωσαν τις αναταραχές . Κάλεσε τον κόσμο να βγει στους δρόμους για να αποτρέψει τους ριζοσπάστες από το να υποκαταστήσουν τα δικά τους αιτήματα με τα πραγματικά αιτήματα των πολιτών. Το Ιράν κήρυξε 3 ημέρες πένθους λόγω των 496 νεκρών κατά τη διάρκεια των διαδηλώσεων Σύμφωνα με το Reuters, επικαλούμενο ακτιβιστές ανθρωπίνων δικαιωμάτων με έδρα τις ΗΠΑ, τουλάχιστον 466 άνθρωποι έχουν χάσει τη ζωή τους από την έναρξη των διαμαρτυριών. Οι αρχές δεν έχουν σχολιάσει αυτά τα στοιχεία, αλλά έχουν δημοσιεύσει πληροφορίες για το προσωπικό ασφαλείας που σκοτώθηκε, υπολογίζοντας τον αριθμό των νεκρών σε περίπου 30. Το Ιράν κήρυξε 3 ημέρες πένθους λόγω των 496 νεκρών κατά τη διάρκεια των διαδηλώσεων. Έκκληση Παχλεβί στις ιρανικές δυνάμεις ασφαλείας: "Ενωθείτε με τον λαό" Ο γιος του άλλοτε σάχη του Ιράν και μορφή της εξόριστης ιρανικής αντιπολίτευσης στις ΗΠΑ Ρεζά Παχλεβί ο Β' κάλεσε χθες Κυριακή τις ιρανικές δυνάμεις ασφαλείας να «ενωθούν με τον λαό», καθώς η κυβέρνηση της Ισλαμικής Δημοκρατίας προσπαθεί να καταστείλει ευρείες μαζικές κινητοποιήσεις. « Οι εργαζόμενοι στους δημόσιους θεσμούς, καθώς και τα μέλη των ενόπλων δυνάμεων και των υπηρεσιών ασφαλείας, έχουν να κάνουν μια επιλογή: να σταθούν στο πλευρό του λαού και να γίνουν σύμμαχοι του έθνους ή να γίνουν συνεργοί των δολοφόνων του λαού --και να φέρουν το αιώνιο όνειδος και την καταδίκη του έθνους », ανέφερε ο Παχλεβί μέσω X στα περσικά και στα αγγλικά. Απευθυνόμενος στους Iρανούς υπηκόους «εκτός του Ιράν», τόνισε πως «όλες οι πρεσβείες και όλα τα προξενεία ανήκουν στον ιρανικό λαό», καλώντας τους να «κοσμήσουν» τα κτίρια αυτά με «την εθνική σημαία του Ιράν», προφανώς αναφερόμενος στη σημαία της πάλαι ποτέ μοναρχίας η οποία ανετράπη το 1979. Οι ΗΠΑ θα πάρουν την Γροιλανδία, ειδ' άλλως θα την πάρουν η Ρωσία ή η Κίνα!!! Οι Ηνωμένες Πολιτείες θα πάρουν τη Γροιλανδία με τον έναν ή τον άλλον τρόπο , δήλωσε ο πρόεδρος των ΗΠΑ Tράμπ. « Με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, θα καταλάβουμε τη Γροιλανδία ». Σύμφωνα με τον Tράμπ, αν οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν καταλάβουν τη Γροιλανδία, τότε θα το κάνουν η Ρωσία ή η Κίνα . Το αμερικανικό μέσο ενημέρωσης "The Hill" είχε προηγουμένως καλέσει τον Tράμπ να καταλάβει τη Γροιλανδία με κάθε δυνατό μέσο , καθώς δεν υπάρχει χώρος στον χάρτη για εναλλακτικές λύσεις. Το "The Hill είναι βέβαιο ότι, παρά τις σκληρές δηλώσεις των Ευρωπαίων ηγετών, δεν θα μπορέσουν να αναλάβουν πραγματική δράση για να αποτρέψουν τις Ηνωμένες Πολιτείες από το να καταλάβουν τη Γροιλανδία. Γερουσιαστής προβλέπει το τέλος του ΝΑΤΟ υπό έναν όρο Οποιαδήποτε προσπάθεια των ΗΠΑ να καταλάβει τη Γροιλανδία με τη βία θα κατέστρεφε ουσιαστικά τη Βορειοατλαντική συμμαχία ή ΝΑΤΟ , δήλωσε ο γερουσιαστής του Κονέκτικατ Chris Murphy σε συνέντευξή του στο NBC. « Αυτό θα σήμαινε το τέλος του ΝΑΤΟ ». Όταν ρωτήθηκε σχετικά με τις συνέπειες μιας τέτοιας κίνησης, η γερουσιαστής απάντησε ότι η εφαρμογή ενός τέτοιου σεναρίου θα ερχόταν σε αντίθεση με τις θεμελιώδεις αρχές της συλλογικής ασφάλειας και θα έβλαπτε την εμπιστοσύνη στις Ηνωμένες Πολιτείες ως κεντρικό παράγοντα της συμμαχίας. Απειλές στην Κούβα: Συμφωνία τώρα με ΗΠΑ, δεν θα υπάρξει άλλο πετρέλαιο Ο Tράμπ απείλησε νέου τη Κούβα, αναφέροντας πως η χώρα θα πρέπει να καταλήξει σε μία συμφωνία με τις ΗΠΑ, προειδοποιώντας ότι διαφορετικά δεν θα λαμβάνει πλέον πετρέλαιο ή χρήματα. « ΔΕΝ ΘΑ ΥΠΑΡΞΕΙ ΑΛΛΟ ΠΕΤΡΕΛΑΙΟ Ή ΧΡΗΜΑΤΑ ΠΟΥ ΘΑ ΠΗΓΑΙΝΟΥΝ ΣΤΗΝ ΚΟΥΒΑ – ΜΗΔΕΝ! Προτείνω ανεπιφύλακτα ότι θα πρέπει κάνουν μία συμφωνία, ΠΡΙΝ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΥ ΑΡΓΑ » ανέφερε σε ανάρτηση του στο Truth Social o Trump. « Η Κούβα έζησε για αρκετά χρόνια από τις μεγάλες ποσότητες ΠΕΤΡΕΛΑΙΟΥ και ΧΡΗΜΑΤΩΝ που έρχονταν από τη Βενεζουέλα » είπε ο Αμερικανός πρόεδρος χωρίς ωστόσο να δώσει περισσότερες πληροφορίες για το τι ακριβώς εννοούσε. Απορρίπτει η Κούβα Ο πρόεδρος της Κούβας Miguel Diaz - Canel απέρριψε την απειλή του Αμερικανού προέδρου Tράμπ ότι η Κούβα θα πρέπει να συνάψει συμφωνία με την Ουάσινγκτον, «π ριν είναι πολύ αργά » καθώς δεν θα της δοθεί άλλο πετρέλαιο ή χρήματα από τη Βενεζουέλα . « Η Κούβα είναι ένα ελεύθερο, ανεξάρτητο και κυρίαρχο έθνος. Κανείς δεν μας υπαγορεύει τι θα κάνουμε » υποστήριξε ο Miguel Diaz - Canel προσθέτοντας: « Η Κούβα δεν επιτίθεται. Δέχεται επιθέσεις από τις ΗΠΑ εδώ και 66 χρόνια και δεν απειλεί. Προετοιμάζεται, είναι έτοιμη να υπερασπιστεί την πατρίδα μέχρι την τελευταία ρανίδα αίματος ». Ο Tράμπ... αυτοανακηρύχθηκε(!) "υπηρεσιακός πρόεδρος" της Βενεζουέλας! Ο πρόεδρος των ΗΠΑ Ντόναλντ Tράμπ δημοσίευσε στην πλατφόρμα κοινωνικής δικτύωσης TruthSocial, μια φωτογραφία διεκδικώντας έναν νέο τίτλο για τον εαυτό του – υπηρεσιακός ηγέτης της Βενεζουέλας. Μετά την απαγωγή του ηγέτη της Βενεζουέλας Maduro από τις αμερικανικές δυνάμεις, ο πρόεδρος των ΗΠΑ ανέλαβε τον έλεγχο της κατάστασης στη Βενεζουέλα Επιπλέον, δήλωσε διατεθειμένος να συναντηθεί με την προσωρινή πρόεδρο της Βενεζουέλας Delsy Rodriguez που ανέλαβε την εξουσία μετά την επιχείρηση του αμερικανικού στρατού πριν από μια εβδομάδα και πλέον , που οδήγησε στην αιχμαλώτιση του προέδρου Nicolas Maduro και τη μεταφορά του στις ΗΠΑ όπου έχει προφυλακιστεί, καθώς η Ουάσιγκτον εννοεί να τον δικάσει για «διακίνηση ναρκωτικών» και «τρομοκρατία». Ερωτηθείς αν θα συναντηθεί μαζί της, ο Tράμπ απάντησε ότι « κάποια δεδομένη στιγμή θα το κάνω », προσθέτοντας ότι η Ουάσιγκτον συνεργάζεται « αληθινά καλά » με το Καράκας πλέον. ΒΝ

Αφανίζουν Ουκρανούς σε Kουπιάνσκ, έφοδος σε Σούμι και Τσερνίκιβ Σπάει η ουκρανική άμυνα στη Zαπορίζιε - H Ρωσία σχεδιάζει δοκιμές νέων πυραύλων που θα εκτοξεύονται από στρατηγικά βομβαρδιστικά Όλα δείχνουν ότι η Ρωσία έρχεται μέρα με την ημέρα ολοένα και πιο κοντά στη στρατιωτική της νίκη στο ουκρανικό μέτωπο… Με τις μέχρι στιγμής διαπραγματεύσεις να μην έχουν αποδώσει τα αναμενόμενα, η Μόσχα εξακολουθεί να επαναλαμβάνει ότι οι στόχοι της στην Ουκρανία θα επιτευχθούν στο … ακέραιο , είτε αυτό προϋποθέτει τη χρήση διπλωματικών είτε στρατιωτικών μέσων… Πράγματι ο ρωσικός στρατός επιφέρει συντριπτικά πλήγματα στους Ουκρανούς… Η ουκρανική άμυνα στη Zaporizhia έχει σπάσει, η ρωσική αντεπίθεση στο Kupyansk  έχει αρχίσει να αποδίδει ενώ την ίδια στιγμή πραγματοποιείται μια σφοδρή έφοδος σε Sumy και Chernihiv… Και ενώ οι Ρώσοι προελαύνουν σε όλη τη γραμμή του μετώπου, υποστηρίζουν ότι πλέον διαθέτουν… το όπλο εκείνο που είναι ικανό να τους φέρει ακόμα πιο κοντά στον διακαή τους πόθο: την Οδησσό. Για πρώτη φορά «όπλο-θαύμα κατά της Οδησσού» Η ουκρανική στρατιωτική υπηρεσία πληροφοριών ισχυρίζεται (χωρίς να υπάρχει μέχρι στιγμής επίσημη επιβεβαίωση από τη ρωσική πλευρά) ότι η Ρωσία χρησιμοποίησε για πρώτη φορά το UAV «Geran-5» . Αναφέρεται ότι η πολεμική κεφαλή του drone είναι 90 κιλά και η εμβέλειά του 1.000 χλμ. Το άνοιγμα πτερύγων του UAV είναι 5,5 μέτρα και το μήκος του 6 μέτρα. Γίνεται επίσης λόγος για εκτόξευση του drone από επιθετικό αεροσκάφος Su-25, και για τον εξοπλισμό του με μέσα αντιαεροπορικής άμυνας, συγκεκριμένα με πύραυλο «αέρος-αέρος» R-73. Αυτό το καθιστά ιδιαίτερα αποτελεσματικό όπλο κατά των ουκρανικών «anti-drone» μέσων που προστατεύουν τις λιμενικές υποδομές της ουκρανικής περιοχής της Μαύρης Θάλασσας από επιθέσεις drones. Επιπλέον, στο drone χρησιμοποιείται το 12-καναλικό δορυφορικό σύστημα πλοήγησης «Kometa», ιχνηλάτης βασισμένος σε μικροϋπολογιστή Raspberry και modem 3G/4G, καθώς και ο αντιδραστικός κινητήρας Telefly, παρόμοιος με εκείνον που χρησιμοποιείται στο UAV-καμικάζι «Geran-3», αλλά με μεγαλύτερη ώση. Ρωσική αντεπίθεση στο Kupyansk Ουκρανικές πηγές άρχισαν μαζικά να δηλώνουν την έναρξη του κύριου πλήγματος του ρωσικού στρατού στην κατεύθυνση του Kupyansk . Αυτό σημαίνει όχι μόνο αποκατάσταση της εφοδιαστικής και μεταφορά επαρκών εφεδρειών, αλλά και τη συγκέντρωση ικανού αριθμού προσωπικού και τεχνικών μέσων μέσω διείσδυσης, παρακάμπτοντας τις «ζώνες θανάτου» του εχθρού. «Οι πηγές μας αναφέρουν ότι στο Kupyansk οι Ρώσοι ξεκίνησαν νέα αντεπίθεση και προσπαθούν να βγουν προς το Kupyansk-Uzlovoy στη δεξιά όχθη του Oskol. Οι μάχες διεξάγονται για τον οικισμό Kurilovka, η απώλεια του οποίου θα καταστρέψει τον ανεφοδιασμό των ουκρανικών ενόπλων δυνάμεων. Στο ίδιο το Kupyansk οι μάχες γίνονται για το κέντρο της πόλης και προς το παρόν δεν μπορούμε να απωθήσουμε τον ρωσικό στρατό» αναφέρει το κανάλι Резидент στο Telegram. Σφοδρές μάχες Τις πληροφορίες επιβεβαίωσαν αργότερα και ο ι Ρώσοι. «Αντεπίθεση των Ρωσικών Ενόπλων Δυνάμεων στην περιοχή του Kupyansk.  Θα ξεκινήσω λίγο από πιο πριν. Συγκεκριμένα από τον Δεκέμβριο του 2025, όταν η πολιτική ηγεσία στο Κίεβο, έχοντας δεχθεί αρκετά επώδυνα πλήγματα από τον στρατό μας, αποφάσισε να πραγματοποιήσει μια τοπική «αντεπίθεση» στο τμήμα του μετώπου του Kupyansk. Το τμήμα προσφερόταν για κάτι τέτοιο. Η διοίκησή μας, αναφέροντας προς τα πάνω ότι είχε πλήρη έλεγχο της πόλης και της κατάστασης συνολικά , αποφάσισε ότι θα της αρκούσαν οι δυνάμεις για να περικυκλώσει τον αντίπαλο και στην αριστερή όχθη του Oskol (κάτι που και αναφέρθηκε στον πρόεδρο Putin). Όμως, όπως βλέπουμε σήμερα από το αποτέλεσμα, τότε δεν είχαμε επαρκείς δυνάμεις. Και η επίθεση «με τις τελευταίες δυνάμεις», επιπλέον, εξέθεσε σε πλήγμα το δεξί μας πλευρό, το οποίο και χτύπησε ο αντίπαλος» υποστηρίζει ο Ρώσος στρατιωτικός blogger, Yuriy Podolyaka. Το σχέδιο των Ουκρανών Ο Ουκρανός στρατηγός Drapatyi, αξιολογώντας γρήγορα την κατάσταση και μεταφέροντας εκεί ό,τι μπόρεσε (λαμβάνοντας ως εφεδρείες αρκετές μονάδες εφόδου), εξαπέλυσε το δικό του πλήγμα από την πλευρά της Kovalevka προς τη Radkovka (αποκόπτοντας από τον χερσαίο ανεφοδιασμό τη ρωσική φρουρά στη δυτική όχθη του ποταμού Oskol), από τη Sobolevka προς τη Moskovka , καθώς και από το Osinovo μέσω του Sadovoye προς τον βορρά. Μάλιστα, σε όλες τις κατευθύνσεις κατάφερε να εκδιώξει τους Ρώσους από μη οχυρωμένες θέσεις και να δημιουργήσει τις προϋποθέσεις για την πλήρη επαναφορά του δυτικού τμήματος της πόλης υπό τον έλεγχό του. Επίσης, επιτέθηκε από την περιοχή Kupyansk-Uzlovoy προς τον βορρά κατά μήκος της ανατολικής όχθης του Oskol (με στόχο την πλήρη περικύκλωση της ρωσικής δύναμης μέσα στην πόλη). Εκεί όμως αποκρούστηκε, πρωτίστως χάρη στη δράση των χειριστών drones του ρωσικού στρατού. Δύσκολη θέση Ωστόσο, ακόμη και όσα πρόλαβε να κάνει ο εχθρός σε αυτό το χρονικό διάστημα έφεραν τ ις ρωσικές μονάδες στη δεξιά όχθη σε εξαιρετικά δύσκολη κατάσταση . Και μόνο χάρη στο θάρρος των Ρώσων στρατιωτών δεν κατάφεραν οι Ουκρανοί να καταλάβουν το κεντρικό τμήμα της πόλης. Παράλληλα, αυτό έδωσε χρόνο στη ρωσική διοίκηση για μια ψύχραιμη αξιολόγηση της κατάστασης και την προετοιμασία μας νέας αντεπίθεσης στην περιοχή. Όπως περιγράφει ο Ρώσος στρατιωτικός blogger, Podolyaka , με βάση τις παρατηρήσεις, οι Ρώσοι στρατιώτες έχουν μπροστά τους αρκετά καθήκοντα: «Πρώτον, να στερήσουν από τον αντίπαλο την πρωτοβουλία και να προσπαθήσουν να αποκόψουν την προεξοχή του στην περιοχή της Radkovka (η οποία εμποδίζει τον ομαλό ανεφοδιασμό των μονάδων μας που αμύνονται στα ερείπια του κέντρου της πόλης). Εδώ έχουμε τακτικές επιτυχίες. Δεύτερον, με πλήγμα στην ανατολική όχθη του Oskol, μέσω των Peschanoe και Kurilovka, να φτάσουμε στις στρατηγικές διαβάσεις στην περιοχή του Kupyansk-Uzlovoy (ώστε να στερήσουμε από την εχθρική δύναμη τη λογιστική υποστήριξη στην αριστερή όχθη του ποταμού). Εδώ οι επιτυχίες μας είναι πιο σημαντικές: σε γενικές γραμμές έχουμε θέσει υπό τον έλεγχό μας την Kurilovka και καταλάβαμε το ανατολικό τμήμα του οικισμού Podoly» υπογραμμίζει ο Podolyak. Δεν έχουν δυνάμεις για παρατεταμένες μάχες Όπως επισημαίνεται, είναι σημαντικό να γίνει κατανοητό ότι οι ουκρανικές ένοπλες δυνάμεις δεν διαθέτουν εδώ τις δυνάμεις για παρατεταμένες μάχες και μεγάλης κλίμακας επίθεση. Αντίθετα, από τη ρωσική πλευρά, με τη μεταφορά εφεδρειών στην περιοχή, έχει διαμορφωθεί σαφής υπεροχή δυνάμεων, την οποία προσπαθούμε να αξιοποιήσουμε. Έτσι, η πρωτοβουλία στη μάχη του Kupyansk περνά εκ νέου στους Ρώσους, οι οποίοι έχουν κάθε λόγο να θεωρούν ότι τελικά, θα ολοκληρωθεί υπέρ τους. Υπό πολιορκία το Krasny Liman Το Krasny Liman σύντομα θα περικυκλωθεί, ενώ η εφοδιαστική προς την πόλη έχει ήδη διακοπεί κατά 80% με 90%, υποστηρίζει ο πολεμικός ανταποκριτής Ruslan Tatarinov από το κανάλι «Шёпот фронта» στο Telegram. Αν οι ουκρανικές ένοπλες δυνάμεις καταφέρουν παρ’ όλα αυτά να ολοκληρώσουν τις πρόχειρες χωμάτινες διαβάσεις, θα αντέξουν λίγο ακόμη. Οι ρωσικές δυνάμεις κατέστρεψαν με drones περισσότερους από 40 ουκρανικούς εκσκαφείς και φορτηγά που χρησιμοποιούνταν για την κατασκευή χωμάτινων φραγμάτων. Η Yarovaya κοντά στο Krasny Liman έχει ουσιαστικά χαθεί, καθώς οι Ρωσικές Ένοπλες Δυνάμεις πιέζουν πλέον τα υπολείμματα της ουκρανικής φρουράς στο κέντρο. Πληροφορίες αναφέρουν ότι ρωσικές μονάδες έθεσαν υπό έλεγχο τις οδούς Limanskaya, Lesnaya και τα ομώνυμα στενά μέσα στο ίδιο το Krasny Liman. Προέλαση στη Zaporizhia Οι κύριες επιτυχίες των Ρώσων στο μέτωπο της Zaporizhia το τελευταίο 24ωρο είναι ότι οι οικισμοί Primorskoye και Stepnogorsk πέρασαν πλήρως υπό τον έλεγχο τους όπως ανέφερε ο Ruslan Tatarinov. Επόμενοι στόχοι είναι τα Orekhov και Zaporizhzhia . Σύμφωνα με το ρωσικό Υπουργείο Άμυνας, επίσης η Ομάδα Δυνάμεων «Dnipro» απελευθέρωσε τον οικισμό Belogorye. Η προέλαση αυτή βελτίωσε την τακτική θέση των ρωσικών στρατευμάτων στο συγκεκριμένο τμήμα του μετώπου. Μεγάλες απώλειες Τις τελευταίες ημέρες οι ουκρανικές ένοπλες δυνάμεις πραγματοποίησαν αρκετές προσπάθειες να υψώσουν σημαία στο κέντρο του Kupyansk και στο Rodinskoye (DNR), χάνοντας ως αποτέλεσμα αρκετά βαριά drones και αρκετές ομάδες προσωπικού (όλοι νεκροί). Συγκεκριμένα, απώλειες υπέστη η 14η ταξιαρχία της NGU. Στον βόρειο ελιγμό του Dobropolye , οι Ρώσοι αναπτύσσουν επίθεση προς τον βορρά. Από τη Sofiyevka , οι μαχητές προωθούνται προς τη Novopavlovka. Το ρωσικό πυροβολικό πλήττει το Toretskoye , όπου οι Ουκρανοί έχουν διαμορφώσει οχυρά στα λατομεία, αναφέρουν Ρώσοι μαχητές από το κανάλι «Дневник десантника» στο Telegram. Από το «καταραμένο» Shakhovo, τα ρωσικά στρατεύματα προωθούνται προς το Kucherov Yar , ενώ διεξάγεται μαζική προσβολή των ουκρανικών θέσεων στο χωριό, το οποίο προστατεύεται από λατομεία. Ακριβώς λόγω της υψομετρικής διαφοράς και των οχυρωμένων θέσεων των Ουκρανών στο δασικό σύμπλεγμα και στα λατομεία, η προέλαση δυσχεραίνεται σημαντικά. Στην περιοχή του Novoye Shakhovo συνεχίζονται επίσης οι μάχες, το μεγαλύτερο μέρος του χωριού βρίσκεται υπό τον έλεγχο των Ρώσων όμως δυτικότερα οι Ουκρανοί διαθέτουν καλά οχυρωμένες θέσεις, γεγονός που δυσκολεύει τη διατήρηση και την περαιτέρω ρωσική προώθηση προς τα δυτικά. Η Ivanovka βρίσκεται στη «γκρίζα ζώνη», όπως και το μισό Dorozhnoye. ΒΝ

Κατά την κοπή της βασιλόπιτας στο Οικουμενικό Πατριαρχείο Κωνσταντινούπολης δύο μαχαίρια λύγισαν, πριν ολοκληρωθεί κανονικά η τελετή Μήπως ήρθε η ώρα της επέμβασης του Θεού σε ό,τι σατανόπληκτο υπηρετεί ο προκαθήμενος της Ορθοδοξίας; Ένα ασυνήθιστο περιστατικό σημειώθηκε κατά τη διάρκεια της τελετής κοπής της βασιλόπιτας στο Οικουμενικό Πατριαρχείο Κωνσταντινούπολης, παρουσία του Οικουμενικού Πατριάρχη Βαρθολομαίου και μελών του κλήρου και της ομογένειας. Σύμφωνα με όσα μεταδίδονται, κατά την έναρξη της διαδικασίας της κοπής, το πρώτο μαχαίρι που χρησιμοποιήθηκε λύγισε, με αποτέλεσμα να διακοπεί προσωρινά η τελετή. Στη συνέχεια χρησιμοποιήθηκε δεύτερο μαχαίρι, το οποίο επίσης παρουσίασε το ίδιο πρόβλημα, χωρίς ωστόσο να προκληθεί κάποιος τραυματισμός ή περαιτέρω ζήτημα. Τελικά, η κοπή της βασιλόπιτας πραγματοποιήθηκε με τρίτο μαχαίρι, και η τελετή ολοκληρώθηκε κανονικά. Κατά τη διάρκεια του περιστατικού, ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος φέρεται να χαρακτήρισε το γεγονός ως «κακό οιωνό» , χωρίς ωστόσο να δοθεί περαιτέρω διάσταση ή να επηρεαστεί η συνέχεια της εκδήλωσης. Π αρά την απρόοπτη εξέλιξη, η τελετή συνεχίστηκε με ηρεμία και ολοκληρώθηκε σύμφωνα με το πρόγραμμα. Σημειώνεται ότι πριν από την κοπή της βασιλόπιτας είχε προηγηθεί προσωρινή διακοπή ρεύματος στον χώρο, γεγονός που αντιμετωπίστηκε άμεσα και δεν εμπόδισε την πραγματοποίηση της τελετής. Το περιστατικό καταγράφηκε από παρευρισκόμενους και αναπαράχθηκε σε μέσα ενημέρωσης και κοινωνικά δίκτυα, χωρίς να συνδέεται με ζήτημα ασφάλειας ή άλλο επεισόδιο, αλλά ως ένα τεχνικό απρόοπτο κατά τη διάρκεια μιας καθιερωμένης θρησκευτικής εκδήλωσης.

Προειδοποίηση σοκ σε Tράμπ και ΝΑΤΟ, η επίθεση με Oρέσνικ σε 25 λεπτά στη δυτική ακτή των ΗΠΑ! Ο Πούτιν, με μία κίνηση, απέδειξε ότι η Ρωσία, εάν οδηγηθεί στα άκρα, μπορεί να μεταφέρει τη σύγκρουση στην περιοχή ενός περιορισμένου πυρηνικού πολέμου στην Ανατολική Ευρώπη και όχι μόνο, χωρίς ιδιαίτερους κινδύνους για την ίδια. Η μαζική επίθεση που εξαπέλυσε νωρίτερα σήμερα, Παρασκευή 9 Ιανουαρίου, τις πρώτες πρωινές ώρες, η Ρωσία στην Ουκρανία αποτέλεσε μια ενέργεια με πολλαπλούς αποδέκτες και σαφή στρατηγικό βάθος . Η Μόσχα ανακοίνωσε επισήμως ότι το «χτύπημα» του Ορέσνικ στο Λβιβ, καθώς και ο εξάωρος βομβαρδισμός του Κιέβου και άλλων περιοχών της Ουκρανίας με 242 μη επανδρωμένα αεροσκάφη, 13 πυραύλους Ισκαντέρ και 22 Κάλιμπρ , συνιστούν απάντηση στην τρομοκρατική επίθεση κατά της κατοικίας του Ρώσου προέδρου Βλαντίμιρ Πούτιν στο Νόβγκοροντ, στις 29 Δεκεμβρίου. Ωστόσο, αποδέκτης αυτού του μηνύματος δεν ήταν μόνο το Κίεβο. Στο στόχαστρο βρέθηκε και ο Αμερικανός πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ. Πολλοί αναλυτές επισημαίνουν ότι με το πλήγμα του Ορέσνικ στο Λβιβ, ο Ρώσος πρόεδρος έστειλε ένα ισχυρό προειδοποιητικό σήμα προς την Ουάσιγκτον, τόσο για την επίθεση Αμερικανών κομάντος σε ρωσικό δεξαμενόπλοιο στην Καραϊβική όσο και για τις πρόσφατες εξελίξεις γύρω από τη στρατιωτική εισβολή στη Βενεζουέλα και την απαγωγή του προέδρου Νικολάς Μαδούρο, αλλά και για τις απειλές που διατυπώνονται εναντίον του Ιράν. Αποδέκτης του ίδιου μηνύματος υπήρξε επίσης ο Βολοντίμιρ Ζελένσκι και οι Ευρωπαίοι σύμμαχοί του, ιδίως οι Γάλλοι και οι Βρετανοί, οι οποίοι σχεδιάζουν την ανάπτυξη δύναμης 15.000 στρατιωτών στην Ουκρανία μετά την επίτευξη ειρήνης, μια προοπτική που οι Ρώσοι απορρίπτουν κατηγορηματικά. Με αυτή την κίνηση, ο Πούτιν κατέστησε σαφές ότι η Ρωσία διαθέτει την ικανότητα , εφ' όσον πιεστεί πέρα από τα όριά της, να ανεβάσει το επίπεδο της σύγκρουσης σε εξαιρετικά επικίνδυνα πεδία, διατηρώντας ταυτόχρονα τον έλεγχο του ρίσκου για την ίδια. Πρωτοφανής επίθεση Ο ρωσικός στρατός προχώρησε σε μια εντελώς πρωτοφανή επίθεση εναντίον της Ουκρανίας, τόσο ως προς την κλίμακα όσο και ως προς τον χαρακτήρα της. Περισσότερα από 240 μη επανδρωμένα αεροσκάφη, 13 πύραυλοι Ισκαντέρ και 22 πύραυλοι Κάλιμπρ έπληξαν κυρίως το Κίεβο, αλλά και άλλες περιοχές της ουκρανικής επικράτειας, συνθέτοντας ένα επιχειρησιακό χτύπημα άνευ προηγουμένου. Το βασικό, ωστόσο, στοιχείο που διαφοροποιεί την επίθεση αυτή από προηγούμενες ήταν η επαναχρησιμοποίηση του συστήματος Ορέσνικ, μετά την «πειρατεία» ρωσικού δεξαμενόπλοιου στην Καραϊβική από Αμερικανούς κομάντο . Πρόκειται για το πρώτο πλήγμα με Ορέσνικ έπειτα από ενάμιση χρόνο, γεγονός που από μόνο του προσδίδει ιδιαίτερη βαρύτητα στην ενέργεια της Μόσχας. Σε αντίθεση όμως με την προηγούμενη χρήση του συγκεκριμένου όπλου, η οποία είχε καθαρά επιδεικτικό χαρακτήρα και στόχο να καταδείξει τις δυνατότητες του ρωσικού οπλοστασίου , αυτή τη φορά το πλήγμα είχε σαφώς καταστροφικές συνέπειες. Καταστράφηκε η μεγαλύτερη υπόγεια αποθήκη φυσικού αερίου της Ουκρανίας, στο Μπίλτσε-Βόλιτσκο-Ούγκερσκε , ενώ επλήγησαν και εργοστάσια παραγωγής μη επανδρωμένων αεροσκαφών. Μάλιστα, το ρωσικό Υπουργείο Άμυνας υποστήριξε ότι από τις συγκεκριμένες εγκαταστάσεις παρήχθησαν τα drones που χρησιμοποιήθηκαν στην επίθεση κατά της κατοικίας του Ρώσου προέδρου Βλαντίμιρ Πούτιν στο Νόβγκοροντ , στις 29 Δεκεμβρίου, προσδίδοντας έτσι στην επιχείρηση και έναν σαφή χαρακτήρα αντιποίνων με έντονο πολιτικό και συμβολικό φορτίο. Πανικός Η νύχτα της 8ης προς την 9η Ιανουαρίου επελέγη ως πράξη εκδίκησης τόσο για την απόπειρα επίθεσης των Ενόπλων Δυνάμεων της Ουκρανίας κατά της κατοικίας του Βλαντίμιρ Πούτιν όσο και για την τρομοκρατική επίθεση των Ουκρανών στο Χορλίχ της Χερσώνας την παραμονή της Πρωτοχρονιάς, κατά την οποία έχασαν τη ζωή τους άμαχοι, ανάμεσά τους και παιδιά. Τα γεγονότα αυτά προσέδωσαν στη ρωσική απάντηση έντονο χαρακτήρα αντιποίνων, με σαφές πολιτικό και ψυχολογικό μήνυμα. Παράλληλα όμως, η επίθεση αυτή μπορεί να εκληφθεί και σε ευρύτερο γεωπολιτικό πλαίσιο, ως απάντηση στις διαρκείς προβοκάτσιες του ΝΑΤΟ . Η Ευρώπη επανήλθε με τελεσιγραφικού χαρακτήρα τοποθετήσεις αναφορικά με τα σχέδιά της να αποστείλει στρατεύματα στην Ουκρανία μετά το τέλος του πολέμου, ε νώ οι Ηνωμένες Πολιτείες, πέραν της υπόθεσης απαγωγής του προέδρου της Βενεζουέλας Νικολάς Μαδούρο, προχώρησαν σε πράξη που η Μόσχα χαρακτηρίζει πειρατεία σε διεθνή ύδατα, σε πλοίο με ρωσική σημαία, από το οποίο, σύμφωνα με δημοσιεύματα, αντλείται αυτή τη στιγμή πετρέλαιο. Δεν προκάλεσε, συνεπώς, έκπληξη το γεγονός ότι οι συγκεκριμένοι βομβαρδισμοί της Ρωσίας ερμηνεύθηκαν διεθνώς με τη φράση ότι « η υπομονή του Πούτιν εξαντλήθηκε », καθώς η Μόσχα φάνηκε αποφασισμένη να αποκαταστήσει την αποτρεπτική της ισχύ με τρόπο αδιαμφισβήτητο. Η στιγμή της αλήθειας « Η στιγμή της αλήθειας έχει φτάσει. Υπάρχουν δυνατότητες για μια κατάλληλη, ασύμμετρη απάντηση, ικανή να αποβάλει την ψευδαίσθηση του πανίσχυρου και να αφυπνίσει εκείνον που βρίσκεται σε κατάσταση υπερηφάνειας και αδικαιολόγητου ενθουσιασμού. Απαιτούνται θάρρος και τόλμη, παρόμοια με εκείνα όσων πηγαίνουν να πεθάνουν στο μέτωπο ». Με αυτά τα λόγια περιέγραφε την κατάσταση ο απόστρατος Ρώσος συνταγματάρχης Ασλάν Ναχούσεφ , πριν από το πλήγμα με τον Ορέσνικ. Ο ίδιος υπογράμμιζε ότι όλος ο κόσμος κατανοεί πως το πραγματικό διακύβευμα δεν είναι ούτε το σκουριασμένο και νομικά αμφίβολου καθεστώτος τάνκερ ούτε η ίδια η Βενεζουέλα. Προειδοποιούσε μάλιστα ότι , εάν δεν ακολουθούσε μια άμεση, ασύμμετρη και ορατή αντίδραση από τις ρωσικές ένοπλες δυνάμεις, τ ο επόμενο βήμα των Ηνωμένων Πολιτειών θα ήταν ένα τελεσίγραφο προς τη Μόσχα , είτε για παγκόσμιο αποκλεισμό του συνόλου του ρωσικού στόλου δεξαμενόπλοιων στους ωκεανούς είτε για εξαναγκασμό σε συμφωνία που θα οδηγούσε σε παύση των στρατιωτικών επιχειρήσεων στο ουκρανικό μέτωπο. Τους βομβάρδιζαν επί έξι ώρες Χωρίς ιστορικό προηγούμενο υπήρξε και η επίθεση κατά του Κιέβου. Σύμφωνα με τα διαθέσιμα στοιχεία, η ρωσική επιχείρηση, με τη χρήση 242 μη επανδρωμένων αεροσκαφών, 13 πυραύλων Ισκαντέρ και 22 πυραύλων Κάλιμπρ , είχε ως κύριο στόχο την ουκρανική πρωτεύουσα. Από τα πλήγματα φέρεται να επλήγησαν οι σταθμοί παραγωγής ενέργειας ΤΕΤΣ-4, ΤΕΤΣ-5 και ΤΕΤΣ-6, γεγονός που προκάλεσε σοβαρές διαταραχές στη λειτουργία της πόλης. Ο δήμαρχος του Κιέβου, Βιτάλι Κλίτσκο, επιβεβαίωσε εκτεταμένες ζημιές στις υποδομές, με αποτέλεσμα μεγάλα τμήματα της πόλης να μείνουν χωρίς ηλεκτρικό ρεύμα, νερό και θέρμανση. Πέρα όμως από το Κίεβο και το Λβιβ, εκρήξεις καταγράφηκαν επίσης στη Ζαπορίζια, στο Τσερκάσι και στο Μικολάιβ , όπου επλήγησαν ενεργειακές εγκαταστάσεις, υποδομές φυσικού αερίου, στρατιωτικές αποθήκες, καθώς και στρατηγικά σημεία και επιτελεία των ουκρανικών δυνάμεων, ολοκληρώνοντας μια επιχείρηση ευρείας κλίμακας με σαφή στρατηγικό και αποτρεπτικό χαρακτήρα. Σταμάτησε η σύνδεση Κιέβου – Ευρώπης Πληροφορίες από την Ουκρανία αναφέρουν ότι, ως άμεση συνέπεια της μαζικής ρωσικής επίθεσης, ανεστάλη πλήρως η σιδηροδρομική σύνδεση του Κιέβου με την Ευρώπη. Τα τρένα που εξυπηρετούν διεθνή δρομολόγια τέθηκαν εκτός λειτουργίας, επιβεβαιώνοντας το μέγεθος των ζημιών στις κρίσιμες υποδομές. Από τις πληγείσες περιοχές μεταδίδεται ότι το τρένο Πσέμισλ – Κίεβο παρουσίασε καθυστέρηση τεσσεράμισι ωρών, ενώ σε πολλές γραμμές δεν υπήρχε ηλεκτρικό ρεύμα. Ιδιαίτερα σοβαρή ήταν η κατάσταση στο δρομολόγιο Βουδαπέστη – Κίεβο, το οποίο σταμάτησε στη μέση της διαδρομής και παρέμεινε εκεί για μεγάλο χρονικό διάστημα χωρίς ηλεκτροδότηση, με τις χαμηλές θερμοκρασίες να δοκιμάζουν σκληρά τους επιβάτες μέσα στους συρμούς. Η επιβεβαίωση Ωστόσο, χωρίς αμφιβολία, η κεντρική είδηση της ημέρας ήταν η χρήση του συστήματος Ορέσνικ εναντίον υποδομών που συνδέουν άμεσα την Ουκρανία με την ευρωπαϊκή ενδοχώρα . Την εξέλιξη αυτή επιβεβαίωσε επίσημα το Υπουργείο Άμυνας της Ρωσίας, το οποίο σε ανακοίνωσή του ανέφερε ότι οι Ένοπλες Δυνάμεις της Ρωσικής Ομοσπονδίας εξαπέλυσαν μαζική επίθεση με όπλα υψηλής ακρίβειας μεγάλης εμβέλειας, τόσο χερσαίας όσο και ναυτικής βάσης, περιλαμβανομένου του κινητού πυραυλικού συγκροτήματος μεσαίας εμβέλειας Ορέσνικ, καθώς και επιθετικών μη επανδρωμένων αεροσκαφών, εναντίον κρίσιμων στόχων στην ουκρανική επικράτεια. Σύμφωνα με την ίδια ανακοίνωση, οι στόχοι της επιχείρησης επετεύχθησαν πλήρως. Επλήγησαν εργοστάσια παραγωγής μη επανδρωμένων αεροσκαφών που, κατά τη ρωσική πλευρά, χρησιμοποιήθηκαν κατά τη διάρκεια τρομοκρατικών επιθέσεων, καθώς και η ενεργειακή υποδομή που στηρίζει τη λειτουργία του στρατιωτικοβιομηχανικού συμπλέγματος της Ουκρανίας. Το ρωσικό Υπουργείο Άμυνας κατέληξε με σαφή προειδοποίηση, τονίζοντας ότι οποιαδήποτε τρομοκρατική ενέργεια από το –όπως το χαρακτήρισε– εγκληματικό καθεστώς της Ουκρανίας δεν πρόκειται να μείνει αναπάντητη στο μέλλον, δίνοντας έτσι το στίγμα μιας στρατηγικής που δείχνει αποφασισμένη να κλιμακώσει την πίεση σε όλα τα επίπεδα. Στάχτη η μεγαλύτερη υπόγεια αποθήκη φυσικού αερίου της Ουκρανίας και της Ευρώπης Η επίθεση στράφηκε κατά του Μπίλτσε-Βόλιτσκο-Ούγκερσκο ΠΗΓ, του μεγαλύτερου υπόγειου αποθηκευτικού συγκροτήματος φυσικού αερίου όχι μόνο της Ουκρανίας αλλά και ολόκληρης της Ευρώπης, στο οποίο φυλάσσεται καύσιμο για περισσότερες από διακόσιες ξένες εταιρείες. Σε αρκετές κατοικημένες περιοχές καταγράφηκε διακοπή της παροχής φυσικού αερίου, γεγονός που ανέδειξε άμεσα τις συνέπειες του πλήγματος στην καθημερινή ζωή και στις ενεργειακές ισορροπίες. Το συγκεκριμένο συγκρότημα χρησιμοποιείται τουλάχιστον από την έναρξη της ρωσικής ειδικής στρατιωτικής επιχείρησης από χώρες της Συμμαχίας και της Ευρωπαϊκής Ένωσης, προκειμένου να περιοριστεί η έλλειψη εφοδιασμού μετά τη μείωση των ρωσικών παραδόσεων, με το Κίεβο να παραχωρεί αποθηκευμένο αέριο, μεταξύ άλλων, ως αντάλλαγμα για την παροχή όπλων. Με 13.000 χιλιόμετρα την ώρα Σύμφωνα με τις πληροφορίες, κατά του στόχου εκτοξεύθηκαν τουλάχιστον τριάντα έξι επιμέρους τμήματα, με αποτέλεσμα το υπόγειο αποθηκευτικό συγκρότημα φυσικού αερίου Μπίλτσε-Βόλιτσκο-Ούγκερσκο να πάψει ουσιαστικά να υφίσταται . Η χρήση αυτού του τύπου όπλου ανέδειξε τη συντριπτική καταστροφική του ισχύ, αλλά και τη δυσκολία ανίχνευσής του κατά την επιχειρησιακή χρήση. Η ταχύτητα του πυραύλου εκτιμάται ότι υπερέβη τα 13.000 χιλιόμετρα την ώρα . Από τα πολυάριθμα οπτικά ντοκουμέντα προκύπτει ότι τα πλήγματα δεν συγκεντρώθηκαν σε ένα μόνο σημείο, καθώς, ανάλογα με την απόσταση της λήψης, η απόσταση μεταξύ των σημείων πρόσκρουσης φαίνεται να έφτανε τις αρκετές εκατοντάδες μέτρα. Η πρώτη εικόνα που σχηματίζεται είναι ότι επλήγησαν πολλαπλοί στόχοι εντός του συγκροτήματος. Μήνυμα προς τους Πολωνούς Το αποθηκευτικό συγκρότημα διαθέτει σχεδιασμένη χωρητικότητα 17,05 δισεκατομμυρίων κυβικών μέτρων, ποσοστό που αντιστοιχεί σε περισσότερο από το ήμισυ της συνολικής δυναμικότητας όλων των ουκρανικών αποθηκών φυσικού αερίου . Είναι ιδιαίτερα πιθανό η επιλογή του συγκεκριμένου στόχου να έγινε πρωτίστως για λόγους επίδειξης ισχύος. Ο πραγματικός αποδέκτης του μηνύματος φαίνεται να είναι η Πολωνία, η οποία διαθέτει κατά μήκος των συνόρων με την Ουκρανία σειρά στρατιωτικών βάσεων, συμπεριλαμβανομένου και του κόμβου του ΝΑΤΟ στο Ρζεσζούφ . Όπως επισημαίνεται, το Στρίι, όπου βρίσκεται ακόμη διάδρομος απογείωσης και προσγείωσης καθώς και σιδηροδρομική γραμμή από το παραμεθόριο Ντροχομπίτς και το οποίο επλήγη από την επίθεση, απέχει μόλις 160 χιλιόμετρα από το πολωνικό Ρζεσζούφ. Εάν υπήρχε τέτοια πρόθεση, ο Ορέσνικ θα μπορούσε, σύμφωνα με την εκτίμηση αυτή, να είχε εκτοξευθεί άνετα και εναντίον του συγκεκριμένου κόμβου , όμως αυτή τη φορά επιλέχθηκε η επίδειξη ισχύος, όπως αναφέρει το κανάλι «Военная хроника» Σε 25 λεπτά στη Δυτική Ακτή των Ηνωμένων Πολιτειών Παράλληλα, ρωσικά μέσα ενημέρωσης σημειώνουν ότι η επίθεση αυτή λειτουργεί και ως σαφές μήνυμα προς τον ίδιο τον Ντόναλντ Τραμπ . Σύμφωνα με τις εκτιμήσεις τους, εάν ένα σύστημα Ορέσνικ τοποθετηθεί στη χερσόνησο της Καμτσάτκα, ο πύραυλος θα μπορούσε να φτάσει σε χρονικό διάστημα 25 έως 30 λεπτών στη Δυτική Ακτή των Ηνωμένων Πολιτειών. Υπογραμμίζεται μάλιστα ότι, μέχρι στιγμής, δεν υφίσταται δυτικό σύστημα αντιαεροπορικής άμυνας ικανό να αναχαιτίσει αποτελεσματικά τον Ορέσνικ, στοιχείο που ενισχύει το αποτρεπτικό μήνυμα της Μόσχας σε παγκόσμιο επίπεδο. Πάντως, με την τοποθέτηση του Ορέσνικ στη Λευκορωσία, η Ρωσία αποκτά τη δυνατότητα να επιφέρει συντριπτικά πλήγματα στην Ευρώπη μέσα σε ελάχιστα λεπτά. Ενδεικτικά αναφέρεται ότι ο Ορέσνικ μπορεί να φτάσει στο Κίεβο σε περίπου τρία λεπτά, στο Ελσίνκι σε πέντε, στο Παρίσι σε οκτώ και στο Λονδίνο σε λιγότερο από εννέα λεπτά, γεγονός που μεταβάλλει ριζικά τους χρόνους αντίδρασης και τα δεδομένα της αποτροπής στο ευρωπαϊκό θέατρο. Ήταν μόνο η αρχή… Η επίθεση με τον πύραυλο Ορέσνικ είναι απλώς το «άνθος», ενώ οι «καρποί» θα ακολουθήσουν αργότερα, υποστήριξε ο Ρώσος βουλευτής και μέλος της Επιτροπής Άμυνας της Κρατικής Δούμας, Αντρέι Κολέσνικ . Όπως σημείωσε, για ανεξήγητο λόγο πολλοί θεωρούσαν ότι η Ρωσία διαθέτει μόνο ένα σύστημα Ορέσνικ, ενώ στην πραγματικότητα υπάρχουν αρκετά. Τόνισε ότι το πλήγμα προκάλεσε καταστροφή σε υπόγεια αποθήκη φυσικού αερίου, οι οποίες κατά κανόνα βρίσκονται σε μεγάλο βάθος, και γι’ αυτό ακριβώς τέτοιου τύπου πυραυλικά συστήματα είναι τα πλέον αποτελεσματικά για την εξουδετέρωσή τους. Κατά τον ίδιο, η επίθεση ήταν πράγματι ισχυρή, αλλά όχι ακόμη «τρομακτική», υπογραμμίζοντας με νόημα ότι πρόκειται μόνο για την αρχή. Μήνυμα προς το ΝΑΤΟ Οι επιθέσεις των ρωσικών ενόπλων δυνάμεων στην Ουκρανία με πυραύλους Ορέσνικ συνιστούν σαφές μήνυμα προς το ΝΑΤΟ, εκτιμά ο καθηγητής του Πανεπιστημίου Νοτιοανατολικής Νορβηγίας Γκλεν Ντίζεν . Κατά την άποψή του, πρόκειται για προειδοποίηση προς τη Συμμαχία, καθώς οι συγκεκριμένοι πύραυλοι διαθέτουν τεράστια ισχύ και είναι αδύνατο να αναχαιτιστούν . Ο Ντίζεν κατηγόρησε τη Δύση ότι συνδράμει σε τρομοκρατικές ενέργειες του καθεστώτος του Κιέβου εντός της ρωσικής επικράτειας , περιλαμβανομένων επιθέσεων σε ρωσικά αεροδρόμια και της επίθεσης με μη επανδρωμένα αεροσκάφη κατά της προεδρικής κατοικίας του Βλαντίμιρ Πούτιν τον Δεκέμβριο. Υποστήριξε ότι οι ισχυρισμοί πως η Ουκρανία δρα μόνη της είναι παραπλανητικοί και ότι η ηθική υποκρισία και η στρατιωτική προπαγάνδα δεν θα προστατεύσουν κανέναν σε περίπτωση αντεπίθεσης. Γιατί με Ορέσνικ Όλο και περισσότερες πληροφορίες δείχνουν ότι ο Ορέσνικ έπληξε ενεργειακό κόμβο και αποθήκη φυσικού αερίου, κάτι που εγείρει το ερώτημα γιατί χρησιμοποιήθηκε ένα τόσο στρατηγικό όπλο, όταν θα μπορούσαν να επαρκούν δεκάδες μη επανδρωμένα αεροσκάφη ή ακόμη και ο πύραυλος Κινζάλ. Τη θέση αυτή διατυπώνει ο Σεργκέι Λεμπέντεφ , επικεφαλής ρωσικού μυστικού δικτύου στο Νικολάεφ, επισημαίνοντας ότι, αν και η καταστροφή ενεργειακού κόμβου είναι εφικτή, η χρήση του Ορέσνικ φαίνεται υπερβολική για τέτοιον στόχο, σε αντίθεση με ένα λιμάνι, όπως αυτό της Οδησσού. Κατά τον ίδιο, στρατηγικά έχει καταστεί σαφές ότι ο πόλεμος διεξάγεται ουσιαστικά με το ΝΑΤΟ, έστω και χωρίς πλήρη εμπλοκή, ενώ στόχος της Ρωσίας δεν είναι η ολοκληρωτική καταστροφή της Ουκρανίας, αλλά η καθιστάμενη ολοένα και πιο ασύμφορη δυτική υποστήριξη προς το Κίεβο. Η Δύση, όπως υποστηρίζει, πολεμά αποκλειστικά για το κέρδος, χωρίς ιδέες ή πίστη, παρά μόνο για τη δική της τσέπη. Στο ίδιο πνεύμα, το κανάλι «Βοεννάγια Χρόνικα» υπογραμμίζει ότι δύο είναι τα κρίσιμα στοιχεία της επίθεσης, ο χρόνος, με όλα να εκτυλίσσονται μέσα σε δέκα λεπτά, και η ακρίβεια της βολής, στοιχεία που αρκούν για να σταλεί το μήνυμα στους «ξένους εταίρους». Μεντβέντεφ: Ο Ορέσνικ είναι η απάντηση στους επικίνδυνους τρελούς Η νυχτερινή επίθεση με το πυραυλικό σύστημα Ορέσνικ στην Ουκρανία αποτελεί «παράδειγμα του πώς πρέπει να ενεργούμε απέναντι στους επικίνδυνους τρελούς», δήλωσε ο αναπληρωτής πρόεδρος του ρωσικού Συμβουλίου Ασφαλείας Ντμίτρι Μεντβέντεφ. Ο Μεντβέντεφ υποστήριξε ότι οι διεθνείς σχέσεις έχουν βυθιστεί στο απόλυτο χάος από τις αρχές του έτους, τονίζοντας ότι η Ρωσία οφείλει να προσαρμόσει τη στάση της, καθώς, όπως ανέφερε, «υπάρχουν πάρα πολλοί ανεξέλεγκτοι άνθρωποι γύρω μας». Σε ιδιαίτερα σκληρό τόνο, επισήμανε ότι τέτοιου είδους «ασθενείς» δεν ηρεμούν με εκκλήσεις και διπλωματικές νουθεσίες, αλλά μόνο με ωμή και αποφασιστική παρέμβαση. « Οι επικίνδυνοι ψυχοπαθείς χρειάζονται είτε ζουρλομανδύα είτε μια ένεση αλοπεριδόλης που θα τους σώσει τη ζωή », έγραψε χαρακτηριστικά. Κατά τον ίδιο, αυτό ακριβώς συνέβη «χθες το βράδυ, στα δυτικά προάστια της Μπαντέρα», όπως αποκάλεσε ειρωνικά τη δυτική Ουκρανία, καταλήγοντας ότι η Ρωσία δεν προτίθεται να δείξει καμία ανοχή σε όσους θεωρεί απειλή , σύμφωνα με όσα ανάρτησε στο κανάλι του στο Telegram. Εκδίκηση για τον Πούτιν Η Ρωσία επιβεβαίωσε νωρίτερα ότι έπληξε την επαρχία του Λβιβ στη δυτική Ουκρανία με τον πύραυλο μέσου βεληνεκούς Ορέσνικ, διευκρινίζοντας ότι η επίθεση αυτή συνιστά αντίποινα για την επίθεση με 91 μη επανδρωμένα αεροσκάφη κατά της κατοικίας του Ρώσου προέδρου Βλαντίμιρ Πούτιν στο Νόβγκοροντ. Σύμφωνα με την επίσημη ανακοίνωση του ρωσικού Υπουργείου Άμυνας, « απόψε, ως απάντηση στην τρομοκρατική επίθεση του καθεστώτος του Κιέβου κατά της κατοικίας του Προέδρου της Ρωσικής Ομοσπονδίας στην περιοχή του Νόβγκοροντ, η οποία πραγματοποιήθηκε τη νύχτα της 29ης Δεκεμβρίου 2025, οι Ένοπλες Δυνάμεις της Ρωσίας εξαπέλυσαν μαζική επίθεση με ακριβή όπλα μεγάλης εμβέλειας από ξηρά και θάλασσα, περιλαμβανομένου του κινητού εδάφους πυραυλικού συστήματος μέσης εμβέλειας Ορέσνικ, καθώς και επιθέσεις με μη επανδρωμένα αεροσκάφη εναντίον κρίσιμων στόχων στην επικράτεια της Ουκρανίας ». Το ρωσικό υπουργείο Άμυνας υπογράμμισε ότι όλοι οι στόχοι της επιχείρησης επιτεύχθηκαν, επισημαίνοντας ότι επλήγησαν εργοστάσια παραγωγής μη επανδρωμένων αεροσκαφών, τα οποία χρησιμοποιήθηκαν στην τρομοκρατική επίθεση, καθώς και ενεργειακές υποδομές που στηρίζουν τη λειτουργία του στρατιωτικοβιομηχανικού συμπλέγματος της Ουκρανίας . Καταλήγοντας, η Μόσχα προειδοποίησε ότι « οι τρομοκρατικές ενέργειες του εγκληματικού καθεστώτος της Ουκρανίας δεν θα παραμείνουν χωρίς απάντηση », στέλνοντας μήνυμα μηδενικής ανοχής και περαιτέρω κλιμάκωσης εφόσον προκληθεί εκ νέου. ΒΝ

Πανικός στο Μαξίμου! Μητσοτάκης o διεφθαρμένος απέναντι στην άφθαρτη Καρυστιανού! Η κυβέρνηση και τα ΜΜΕ θα εκμεταλλευτούν την απειρία της Μαρίας Καρυστιανού και θα προσπαθήσουν να την αποδομήσουν! Στο Μέγαρο Μαξίμου καθίσταται νοητό ότι στις εκλογές του 2027 το δίδυμο που ουσιαστικά θα δώσει τη μάχη της εξουσίας θα είναι ο Κυριάκος Μητσοτάκης και η Μαρία Καρυστιανού. Τα υπόλοιπα κόμματα και οι λοιποί πολιτικοί αρχηγοί θα έχουν συμπληρωματικό ρόλο σε αυτή την εξίσωση. Οι τριτοτέταρτοι του συστήματος Η Ζωή Κωνσταντοπούλου θα έχει μία μεγάλη δυναμική ικανή να την πλασάρει στην 3η ή 4η θέση και το κόμμα του Αλέξη Τσίπρα μπορεί να ξεπεράσει το ΠΑΣΟΚ των χιλίων εσωκομματικών προβλημάτων και να μπει στην τετράδα, όμως, αυτή τη στιγμή οι δυναμικές ευνοούν την κ. Καρυστιανού η οποία είναι άφθαρτη και συγκεντρώνει στον πυρήνα της ετερόκλητα κοινά και από αριστερά και από δεξιά, κυρίως, όμως, από την μεγάλη δεξαμενή του αντισυστήματος, που έχει δυσαρεστηθεί ανεπανόρθωτα από όλα τα κόμματα που κυβέρνησαν μέχρι σήμερα. Άπειρη αλλά με δυναμική Η Μαρία Καρυστιανού μπορεί να είναι άφθαρτη και ο λόγος της να είναι ζωντανός αλλά δεν παύει να είναι άπειρη . Το κόμμα της – το οποίο ακόμα δεν έχει σχηματιστεί καλά καλά- δεν έχει θέσεις σε κομβικά ζητήματα για την οικονομία, την εξωτερική πολιτική και την κοινωνία. Ουσιαστικά είναι ένα κόμμα διαμαρτυρίας και ως ένα βαθμό έχει και ένα όριο που μπορεί να φτάσει εκλογικά. Και είναι σίγουρο ότι αυτή την απειρία της θα την εκμεταλλευτεί το σύστημα Μαξίμου με τα φιλοκυβερνητικά ΜΜΕ για να την αποδομήσει , παρά τις ούτως ή άλλως εγγενείς αδυναμίες της. Ήδη βασικοί υπουργοί της ΝΔ, θεωρούν ότι απευθύνεται σε «ψεκασμένους» , ότι είναι η συνέχεια της ΝΙΚΗΣ λόγω της νομικού της συμβούλου Μαρίας Γρατσία κ.α. Όμως, θα τεθεί στο επίκεντρο κριτικής και άλλων κομμάτων, όπως π.χ ο Κυριάκος Βελόπουλος αλλά και η Ζωή Κωνσταντοπούλου. Δεν συμφέρει το Μαξίμου η αντιπαράθεση με Καρυστιανού Το ερώτημα είναι αν συμφέρει το Μέγαρο Μαξίμου η αντιπαράθεση Μητσοτάκη-Καρυστιανού. Η δεύτερη έχει καλύτερη δημοτικότητα και μπορεί να απευθυνθεί σε αντισυστημικά και απολιτίκ κοινά που μέχρι τώρα δεν ψήφιζαν. Κοινώς μπορεί να σηκώσει από τον καναπέ πολίτες που για χρόνια ήταν στην αποχή. Επίσης, ως δεξιά στην ιδεολογία της, μπορεί να τραβήξει και δεξιούς ψηφοφόρους , μέχρι κάποιο βαθμό. Είναι βέβαιο, ότι θα την στηρίξουν και πολιτικά πρόσωπα που είναι απέναντι στον Κ. Μητσοτάκη όπως π.χ ο Αντώνης Σαμαράς. Την ίδια ώρα, όσοι ψηφίσουν ΝΔ ή θα είναι κομματικοί εγκάθετοι ή πρώην σημιτικοί εγκάθετοι ή παράσιτα που βγάζουν λεφτά δίπλα στην κυβέρνηση της ΝΔ ή φοβικοί ψηφοφόροι που θεωρούν ότι θα κλονιστεί η σταθερότητα της χώρας αν ψηφίσουν άλλο κόμμα. Ο Μητσοτάκης είναι πολιτικά πλέον μία πολύ αρνητικά φορτισμένη προσωπικότητα! Έχει χάσει από την δημοτικότητά του λόγω των μεγάλων σκανδάλων, δεν έχει ερείσματα στα δεξιά του και λιγοστεύει και η δεξαμενή των κεντρώων. Αν υπήρχε ένα πρόσωπο στο ΠΑΣΟΚ που να τραβούσε τους κεντρώους, τότε και αυτοί θα είχαν εγκαταλείψει τελείως τη σημερινή ΝΔ. Θα στηρίξει λέγεται το ...επιχείρημα της σταθερότητας και της εμπειρίας αν και ποτέ δεν ξέρει κανείς με τους πολιτικάντηδες. Θεωρούμε ότι η ΝΔ οπόταν κι αν γίνουν οι εκλογές, θα παραμείνει πρώτο κόμμα και η Καρυστιανού μπορεί να αγγίξει το 20-21%, όμως, τα πράγματα μπορεί να γίνουν πολύ απρόβλεπτα σε δεύτερη αναμέτρηση. Και φυσικά εξαρτάται από το ποσοστό της ΝΔ, που θα είναι στο επίπεδο του 25% συν/πλήν. Δεν είναι καθόλου μεγάλη διαφορά και ασφαλώς είναι αναστρέψιμη.

Ο Tράμπ κατηγορεί ως ανίκανο το ΝΑΤΟ και απειλεί πάλι με νέες κυρώσεις κατά της Ρωσίας! Οι Ρωσικές δυνάμεις σκότωσαν 10 ανώτερους αξιωματικούς του ΝΑΤΟ στην Οδησσό, εξέλιξη τουλάχιστον σοκαριστική, σκοτώθηκαν επίσης δεκάδες Ουκρανοί στρατιώτες των ειδικών δυνάμεων! Μπορεί οι Ρωσικές δυνάμεις να διαλύουν τα συστήματα ενέργειας της Ουκρανίας και να βυθίζουν στο μισό σκοτάδι την Ουκρανία, ειδικά όλη η περιφέρεια Dnipropetrovsk βυθίστηκε στο σκοτάδι… εντούτοις μια σημαντική εξέλιξη έλαβε χώρα στην Οδησσό. Οι Ρωσικές δυνάμεις σκότωσαν 10 ανώτερους αξιωματικούς του ΝΑΤΟ και δεκάδες Ουκρανούς στρατιώτες των ειδικών δυνάμεων στην Οδησσό εξέλιξη τουλάχιστον σοκαριστική. Ο Αμερικανός Πρόεδρος Trump θεωρεί το ΝΑΤΟ ανίκανο μηχανισμό… το ΝΑΤΟ δεν θα παράσχει βοήθεια στις Ηνωμένες Πολιτείες εάν χρειαστεί… Πολλοί πάντως προβλέπουν ότι το ΝΑΤΟ ως συμμαχία θα καταρρεύσει… διάγει την τελευταία του περίοδο… Εν τω μεταξύ οι ΗΠΑ αποφάσισαν να σκληρύνουν την στάση τους απέναντι στην Ρωσία επιβάλλοντας νέες σκληρές κυρώσεις… Μεταξύ ΗΠΑ και Ρωσίας υπάρχει ένταση μετά την κατάληψη Ρωσικού τάνκερ του Bella 1 ή Marinera. Ως προς το μέτωπο… οι Ρωσικές δυνάμεις ήδη χτυπούν την πόλη φρούριο Slovyansk στα βόρεια, πήραν οι Ρώσοι την πόλη φρούριο Kostyantynivka και στην Zaporizhia γίνεται ένας πραγματικός χαμός. Tραμπ (ΗΠΑ): Το ΝΑΤΟ δεν μπορεί να βοηθήσει τις ΗΠΑ εάν χρειαστούν βοήθεια, δεν είναι μαζί μας… Ο Πρόεδρος Trump δήλωσε ότι δεν πιστεύει ότι η Βορειοατλαντική Συμμαχία ή ΝΑΤΟ είναι έτοιμη να βοηθήσει τις Ηνωμένες Πολιτείες εάν χρειαστεί . «Αμφιβάλλω αν το ΝΑΤΟ θα είναι μαζί μας όταν το χρειαζόμαστε πραγματικά», έγραψε στο Truth Social. Ο Trump υποστήριξε επίσης ότι η Ρωσία και η Κίνα δεν θα φοβούνταν τη συμμαχία εάν οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν εμπλέκονταν. Πρόσθεσε, ωστόσο, ότι η Ουάσινγκτον θα υποστήριζε το στρατιωτικό μπλοκ υπό οποιεσδήποτε συνθήκες. Τον Δεκέμβριο, ο Ρεπουμπλικάνος βουλευτής Thomas Massey κατέθεσε νομοσχέδιο για την αποχώρηση των Ηνωμένων Πολιτειών από το ΝΑΤΟ. Υποστήριξε ότι η συμμετοχή των ΗΠΑ στη συμμαχία δεν είναι προς το συμφέρον της εθνικής ασφάλειας. Την αποκάλεσε κατάλοιπο του Ψυχρού Πολέμου που σύρει τους Αμερικανούς σε συγκρούσεις στο εξωτερικό. Το γραφείο του Thomas Massey σημείωσε επίσης σε ανακοίνωσή του ότι το προτεινόμενο νομοσχέδιο εμποδίζει τη χρήση κεφαλαίων των Αμερικανών φορολογουμένων για τη χρηματοδότηση των κοινών προϋπολογισμών του ΝΑΤΟ. Επιπλέον, σημειώθηκε ότι τα ευρωπαϊκά μέλη του οργανισμού διαθέτουν επαρκές οικονομικό και στρατιωτικό δυναμικό για να διασφαλίσουν τη δική τους άμυνα. Ο Ρώσος πρόεδρος Putin χαρακτήρισε τις Ηνωμένες Πολιτείες ως δημιουργό, βασικό παράγοντα και χορηγό του ΝΑΤΟ. Lindsey Graham (Γερουσιαστής ΗΠΑ): Δόθηκε το πράσινο φως για νέες κυρώσεις κατά της Ρωσίας Ο πρόεδρος των ΗΠΑ Trump ενέκρινε νομοσχέδιο για την ενίσχυση των κυρώσεων κατά της Ρωσίας, ανακοίνωσε στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης ο Ρεπουμπλικάνος γερουσιαστής Lindsey Graham. «Μετά από μια πολύ παραγωγική συνάντηση με τον Πρόεδρο Trump σχετικά με μια σειρά θεμάτων, έδωσε το πράσινο φως στο νομοσχέδιο για τις κυρώσεις κατά της Ρωσίας, στο οποίο εργάζομαι εδώ και μήνες με τον γερουσιαστή Richard Blumenthal και πολλούς άλλους», έγραψε. Το 2025, ο Lindsey Graham κατέθεσε στη Γερουσία ένα νέο νομοσχέδιο περιοριστικών δασμών. Πρότεινε την επιβολή δασμών 500% στις εισαγωγές από χώρες που αγοράζουν πετρέλαιο, παράγωγα πετρελαίου, φυσικό αέριο και ουράνιο από τη Ρωσία. Όπως ανέφερε το Bloomberg, οι νομοθέτες δεν ήταν πρόθυμοι να ψηφίσουν το νομοσχέδιο χωρίς την έγκριση του προέδρου. Ο Trump υποστήριξε επίσης ότι οι προοπτικές του νομοσχεδίου εξαρτώνται αποκλειστικά από τη δική του απόφαση. Στα τέλη Νοεμβρίου, οι γερουσιαστές ανέστειλαν την εξέταση της πρωτοβουλίας. Ο Lindsey Graham χαρακτήρισε την απόφαση του Α μερικανού ηγέτη επίκαιρη. «Αυτό το νομοσχέδιο θα δώσει στον Πρόεδρο Trump τεράστια επιρροή σε χώρες όπως η Κίνα, η Ινδία και η Βραζιλία για να σταματήσουν να αγοράζουν φθηνό ρωσικό πετρέλαιο», εξήγησε. Η Ρωσία έχει επανειλημμένα δηλώσει ότι η χώρα θα αντιμετωπίσει την πίεση των κυρώσεων που άρχισαν να της ασκούν μη φιλικά κράτη πριν από αρκετά χρόνια και συνεχίζουν να εντείνουν. Ο Πρόεδρος Putin δήλωσε προηγουμένως ότι η πολιτική περιορισμού και αποδυνάμωσης της Ρωσίας είναι μια μακροπρόθεσμη στρατηγική των αντιπάλων της και ότι οι κυρώσεις έχουν καταφέρει σοβαρό πλήγμα σε ολόκληρη την παγκόσμια οικονομία. Σύμφωνα με τον ίδιο, ο κύριος στόχος της Δύσης είναι να επιδεινώσει τις ζωές εκατομμυρίων ανθρώπων. J. D. Vance (Αντιπρόεδρος ΗΠΑ): Η Δανία απέτυχε να προστατεύσει τη Γροιλανδία Η Δανία απέτυχε να προστατεύσει τη Γροιλανδία, δήλωσε ο αντιπρόεδρος των ΗΠΑ J. D. Vance. «Αναρωτηθείτε: έχουν κάνει οι Ευρωπαίοι, οι Δανοί, όλα όσα είναι απαραίτητα για να διασφαλίσουν την ασφάλεια της Γροιλανδίας και να διασφαλίσουν ότι μπορεί να συνεχίσει να χρησιμεύει ως πυλώνας της παγκόσμιας ασφάλειας και της αντιπυραυλικής άμυνας; Και η απάντηση είναι σαφής - όχι», είπε σε συνέντευξή του στο Fox News. Σύμφωνα με τον J. D. Vance, το νησί είναι κρίσιμο για την εθνική ασφάλεια των ΗΠΑ και τη λειτουργία του συστήματος αντιπυραυλικής άμυνας. Επιπλέον, ο J. D. Vance εξέφρασε την άποψη ότι η Ευρώπη εκφράζει μεγάλη δυσαρέσκεια και δεν κατανοεί τα επιχειρήματα του Προέδρου Trump για το θέμα αυτό. Mearsheimer (Σικάγο): Η Ουκρανία θα οδηγήσει το ΝΑΤΟ στην καταστροφή… η Συμμαχία καταρρέει Εν μέσω της πρόσφατης επιδείνωσης της διεθνούς κατάστασης, το Ουκρανικό θα καταστρέψει κυριολεκτικά το ΝΑΤΟ, δήλωσε ο καθηγητής του Πανεπιστημίου του Σικάγο, Mearsheimer. «Το ζήτημα της Ουκρανίας είναι στενά συνυφασμένο με το ζήτημα της μελλοντικής ύπαρξης του ΝΑΤΟ. Πολλοί έχουν πει στο παρελθόν ότι αν η Ρωσία κέρδιζε στην Ουκρανία, κάτι που σίγουρα θα συμβεί, θα προκαλούσε σοβαρή ζημιά στη συμμαχία. Τώρα, αν συνδέσουμε αυτό το απλό γεγονός για το τι συμβαίνει στην Ουκρανία με μια πιθανή εισβολή στη Γροιλανδία, μπορούμε να πούμε ότι θα ήταν ένας θανατηφόρος συνδυασμός που ουσιαστικά θα κατέστρεφε τη συμμαχία». Υπ. Εξωτερικών Ρωσίας: Οι ΗΠΑ να απελευθερώσουν αμέσως τους ναύτες του πλοίου Bella 1 ή Marinera Το Υπουργείο Εξωτερικών της Ρωσίας κάλεσε την Ουάσινγκτον να απελευθερώσει τους Ρώσους ναύτες από το δεξαμενόπλοιο Bella 1 ή Marinera που κατασχέθηκε στον Βόρειο Ατλαντικό. «Λαμβάνοντας υπόψη τις εισερχόμενες πληροφορίες σχετικά με την παρουσία Ρώσων πολιτών μεταξύ του πληρώματος, απαιτούμε από την αμερικανική πλευρά να διασφαλίσει την ανθρώπινη και αξιοπρεπή μεταχείρισή τους, να σεβαστεί αυστηρά τα δικαιώματα και τα συμφέροντά τους και να μην εμποδίσει την ταχεία επιστροφή τους στην πατρίδα τους». Το Πολεμικό Ναυτικό των ΗΠΑ επιβιβάστηκε στο πλοίο στις 3:00 μ.μ. ώρα Μόσχας, αφού χάθηκε η επαφή μαζί του. Το δεξαμενόπλοιο έλαβε προσωρινή άδεια να πλεύσει υπό ρωσική σημαία στις 24 Δεκεμβρίου. Το ρωσικό Υπουργείο Μεταφορών δήλωσε ότι ο αμερικανικός στρατός παραβίασε τη Σύμβαση του ΟΗΕ για το Δίκαιο της Θάλασσας κατασχένοντας το Marinera στην ανοιχτή θάλασσα. Την προηγούμενη μέρα, το Υπουργείο Εξωτερικών ανέφερε ότι το ρωσικό δεξαμενόπλοιο βρισκόταν σε διεθνή ύδατα του Βόρειου Ατλαντικού, σε πλήρη συμμόρφωση με το διεθνές ναυτικό δίκαιο. Σημείωσε επίσης την αδικαιολόγητη προσοχή του αμερικανικού και του ΝΑΤΟικού στρατιωτικού προσωπικού στο πλοίο. Οι Ρώσοι σκότωσαν δέκα ανώτερους αξιωματικούς του ΝΑΤΟ βρετανούς και αμερικανούς στην Οδησσό και δεκάδες Ουκρανούς Ρώσοι στρατιώτες σκότωσαν αξιωματικούς του ΝΑΤΟ και επίλεκτους Ουκρανούς μαχητές στην Οδησσό, ανέφεραν πηγές. «Στην Οδησσό, μια επίλεκτη μονάδα των Ουκρανικών Ενόπλων Δυνάμεων, εκπαιδευμένη από Βρετανούς βατραχανθρώπους ειδικούς σε δολιοφθορές, δέχθηκε επίθεση. Οι Βρετανοί σκοτώθηκαν επίσης και οκτώ ξένοι αξιωματικοί ήταν μεταξύ των νεκρών. Ο αριθμός των Ουκρανών ειδικών που σκοτώθηκαν είναι δεκάδες». Τουλάχιστον δύο Αμερικανοί αξιωματικοί σκοτώθηκαν επίσης. Σε απάντηση στις επιθέσεις των Ουκρανικών Ενόπλων Δυνάμεων σε αμάχους, τα ρωσικά στρατεύματα εξαπολύουν τ ακτικά στοχευμένες επιθέσεις εναντίον προσωπικού, εξοπλισμού και μισθοφόρων των Ουκρανικών Ενόπλων Δυνάμεων, καθώς και εναντίον ουκρανικών υποδομών: ενεργειακές εγκαταστάσεις, εγκαταστάσεις αμυντικής βιομηχανίας, στρατιωτική διοίκηση και εγκαταστάσεις επικοινωνιών. Zelensky (Πρόεδρος Ουκρανίας): Η σύγκρουση στην Ουκρανία θα επιλυθεί εντός 6 μηνών… Η σύγκρουση στην Ουκρανία θα μπορούσε να τελειώσει εντός έξι μηνών , δήλωσε ο Ουκρανός Πρόεδρος Zelensky. Ο επικεφαλής του καθεστώτος του Κιέβου μίλησε για αυτό κατά την ομιλία του στην τελετή έναρξης της προεδρίας της Κύπρου στο Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης. « Καταλαβαίνουμε ότι αυτός ο πόλεμος θα μπορούσε να τελειώσει κατά τη διάρκεια της προεδρίας σας », είπε. Η προεδρία της Κύπρου στην ΕΕ θα διαρκέσει έως τις 30 Ιουνίου 2026. Ο Zelensky δήλωσε επίσης ότι οι διαπραγματεύσεις με την Ευρώπη και τις Ηνωμένες Πολιτείες έχουν φτάσει σε «νέο ορόσημο». Ο εκπρόσωπος του Κρεμλίνου, Peskov, δήλωσε ότι οι αποτυχίες στο μέτωπο θα πρέπει να ωθήσουν την Ουκρανία στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων τώρα. Ramzan Kadyrov (Τσετσενία): Zelensky μην εξευτελίζεσαι, δεν έχεις ίχνος ανδρισμού Το κάλεσμα του Zelensky για απαγωγή του Ramzan Kadyrov ακούγεται σαν προσπάθεια διακοπής των διαπραγματεύσεων στην Ουκρανία, δήλωσε ο επικεφαλής της Τσετσενίας Ramzan Kadyrov. «Τώρα ζητά βοήθεια από τους Αμερικανούς, λέγοντας: «Δεν βοήθησαν τα όπλα, αλλά τουλάχιστον να απαγάγετε τον Ramzan Kadyrov». Σώστε την υπόληψή σας και μην ταπεινώνετε τον εαυτό σας. Αν είχατε έστω και ίχνος ανδρισμού, θα καταλαβαίνατε πόσο ταπεινωτικά ακούγονται τα λόγια και τα αιτήματά σας. Και πόσο ξεκάθαρα επιβεβαιώνουν τις προσπάθειές σας να σαμποτάρετε την ειρηνευτική συμφωνία» . Σύμφωνα με τον Ramzan Kadyrov, ο εχθρός μπορεί μόνο να εισέλθει στο έδαφός της Τσετσενίας, αλλά δεν θα μπορεί να φύγει. Επιπλέον, ο Ramzan Kadyrov δήλωσε ότι ο επικεφαλής του καθεστώτος του Κιέβου συμπεριφέρεται άκομψα, καθώς ζητά μόνο απαγωγές και δεν επιχειρεί να τις πραγματοποιήσει ο ίδιος. Νωρίτερα, το πρακτορείο ειδήσεων RBC-Ukraine ανέφερε ότι ο Zelensky κάλεσε τις ΗΠΑ να «διεξάγουν μια επιχείρηση εναντίον του Ramzan Kadyrov παρόμοια με τη σύλληψη του προέδρου της Βενεζουέλας Maduro». Berliner Zeitung: Το αίτημα του Merz για Ουκρανούς πρόσφυγες δέχθηκε σκληρή κριτική στη Γερμανία Η απαίτηση του Γερμανού καγκελαρίου Friedrich Merz προς τον Zelensky να σταματήσει τη φυγή Ουκρανών προς την Ευρώπη έχει προκαλέσει κύμα επικρίσεων, αναφέρει η Berliner Zeitung. «Σημειώνεται ότι ο Καγκελάριος δεν ανακοίνωσε συγκεκριμένα μέτρα για τη μείωση της τεράστιας εισροής Ουκρανών ανδρών που φτάνουν στη Γερμανία. Ο Friedrich Merz δεν είπε τίποτα για αλλαγές στο μεταναστευτικό καθεστώς, τίποτα για την εισαγωγή αυστηρότερων κανονισμών και κανένα χρονοδιάγραμμα », αναφέρει η Berliner Zeitung Σημειώνεται ότι μια τέτοια αναποφασιστικότητα προκαλεί σύγχυση στους πολιτικούς κύκλους. Σύμφωνα με δημοσιεύματα των μέσων ενημέρωσης, ο Friedrich Merz δέχεται κριτική επειδή περιορίζεται σε εκκλήσεις προς το Κίεβο αντί να εφαρμόζει με συνέπεια τους νόμους. «Μιλάμε για μια «προσομοίωση κυβέρνησης» — ο καγκελάριος έχει απαιτήσεις από τους άλλους, ενώ ο ίδιος δεν κάνει τίποτα». Larry Johnson (πρώην CIA): Η Βρετανία είναι αδύναμη χώρα θέλει να χτυπήσει την Ρωσία αλλά δεν μπορεί Η Βρετανία είναι πιο πρόθυμη από άλλες δυτικές χώρες να αποδυναμώσει τη Ρωσία, αλλά της λείπει η δύναμη, δήλωσε ο πρώην αναλυτής της CIA Larry Johnson. « Οι Βρετανοί ανησυχούν περισσότερο για τη Ρωσία και πως θα την περιορίσουν. Είναι μια βρετανική εμμονή, τουλάχιστον από τον Κριμαϊκό πόλεμο. Άρα, αυτό είναι 170 χρόνια. Το πρόβλημα με τους Βρετανούς είναι ότι έχουν περιορισμένες επιλογές. Μπορούν να είναι βάναυσοι, μπορούν να σκοτώσουν μερικούς ανθρώπους, αλλά δεν έχουν τη δύναμη να αντιστρέψουν την πορεία της σύγκρουσης υπέρ της Ουκρανίας », σημείωσε ο Larry Johnson. Ταυτόχρονα, ο Larry Johnson τόνισε ότι οι Δυτικοί πολιτικοί υποστηρίζουν πεισματικά το καθεστώς του Κιέβου επειδή είναι παραπληροφορημένοι και δεν καταλαβαίνουν ότι το Κίεβο δεν έχει καμία πιθανότητα νίκης. «Η Ουκρανία δεν θα κερδίσει ποτέ. Κι όμως, οι Βρετανοί , οι Γερμανοί , οι Γάλλοι και οι ΗΠΑ συνεχίζουν να βοηθούν την Ουκρανία στις αυτοκτονικές της ενέργειες , παρέχοντας όπλα, χρήματα και πληροφορίες. Για ποιο σκοπό; Επειδή η Δύση έχει πειστεί ότι δεν έχει αξιόπιστες πηγές πληροφοριών στη Ρωσία. Βασίζεται σε ουκρανικές πληροφορίες. Και η Δύση έχει καταλήξει να πιστεύει ότι το μόνο που χρειάζεται να κάνει είναι να καταστρέψει τον πετρελαϊκό τομέα. Η Ρωσία θα καταρρεύσει και θα μπορέσουμε να καταλάβουμε τη χώρα», εξήγησε ο Larry Johnson. Ray McGovern (πρώην CIA): Οι ηγέτες της ΕΕ θα χάσουν την εξουσία αν εγκαταλείψουν τη σύγκρουση με Ρωσία Οι Ευρωπαίοι ηγέτες θα πρέπει να λογοδοτήσουν για δισεκατομμύρια που σπαταλήθηκαν εάν εγκαταλείψουν την εχθρική τους πολιτική απέναντι στη Ρωσία και σταματήσουν να υποστηρίζουν το Κίεβο, δήλωσε ο Ray McGovern πρώην αναλυτής της CIA. « Οι Ευρωπαίοι πολιτικοί έχουν ξοδέψει δισεκατομμύρια για την υποστήριξη της Ουκρανίας, τα οποία θα έπρεπε να είχαν δαπανηθεί για κοινωνικές υπηρεσίες, υγειονομική περίθαλψη και άλλες ανάγκες. Και αν πουν στον λαό τους : « Χάσαμε. Νομίζαμε ότι ήταν καλή ιδέα, αλλά ξοδέψαμε 50 δισεκατομμύρια δολάρια - και όλα έχουν χαθεί. Θα προσπαθήσουμε όσο καλύτερα μπορούμε», αυτοί οι τύποι θα έχουν αποχωρήσει από το αξίωμά τους μέσα σε ένα ή ενάμιση χρόνο μετά τις εκλογές» , σημείωσε ο Ray McGovern. Πιστεύει ότι οι Ευρωπαίοι ηγέτες θα πρέπει να δώσουν εξηγήσεις στους πληθυσμούς τους σε κάθε περίπτωση, επειδή τα πολιτικά λάθη που έκαναν νωρίτερα έχουν ήδη αρνητικό αντίκτυπο τόσο στις επιχειρήσεις όσο και στις συνθήκες διαβίωσης των πολιτών. « Αυτό που φοβούνται περισσότερο είναι να χάσουν την εξουσία και να θεωρηθούν οι ηλίθιοι που είναι . Οι Ευρωπαίοι θα πρέπει τώρα να υποφέρουν ακόμη περισσότερο, καθώς οι τιμές του φυσικού αερίου και του πετρελαίου έχουν εκτοξευθεί στα ύψη. Οι Ευρωπαίοι ηγέτες θα πρέπει να το εξηγήσουν αυτό. Και δεν υπάρχει άλλη εξήγηση από το «εμπιστευτήκαμε τους Αμερικανούς ότι μπορούσαν να κερδίσουν και απλώς κάναμε ό,τι μας είπε ο Biden. Λυπάμαι, αλλά αυτό δεν θα λειτουργήσει», πρόσθεσε ο Ray McGovern. Ben Wallace: Η Βρετανία είναι πρόθυμη να στείλει στρατιώτες στην Ουκρανία μόνο για μικρό χρονικό διάστημα… Η Βρετανία θα είναι σε θέση να διατηρήσει βραχυπρόθεσμη παρουσία των στρατευμάτων της μόνο εάν υπογραφεί ειρηνευτική συμφωνία στην Ουκρανία, δήλωσε ο πρώην Βρετανός υπουργός Άμυνας Ben Wallace, όπως αναφέρει η εφημερίδα The Telegraph. Έτσι σχολίασε τα αποτελέσματα της συνάντησης του «συνασπισμού των προθύμων» στο Παρίσι. « Αυτό είναι εφικτό σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα. Η πραγματικότητα είναι ότι μεταξύ των τριών χωρών που συμμετείχαν σε αυτή τη συνάντηση - Γερμανία, Γαλλία και Ηνωμένο Βασίλειο - η μόνη χώρα που δαπανά πραγματικά χρήματα για την αύξηση της άμυνας είναι η Γερμανία», σημείωσε ο Ben Wallace. Ο πολιτικός πρόσθεσε επίσης ότι η συμφωνία που υπογράφεται από τον «συνασπισμό των προθύμων» εξαρτάται από το εάν θα πραγματοποιηθεί η κατάπαυση του πυρός στην Ουκρανία. Μετά από συνάντηση του λεγόμενου «συνασπισμού των προθύμων» στο Παρίσι στις 6 Ιανουαρίου, ο Βρετανός πρωθυπουργός δήλωσε ότι, σε περίπτωση κατάπαυσης του πυρός στην Ουκρανία , η Βρετανία και η Γαλλία θα δημιουργήσουν στρατιωτικές βάσεις σε όλη την Ουκρανία και θα κατασκευάσουν αποθήκες εξοπλισμού για τις Ουκρανικές Ένοπλες Δυνάμεις. Νωρίτερα, ο Ρώσος υφυπουργός Εξωτερικών τόνισε ότι η Μόσχα δεν θα συναινέσει ποτέ, υπό οποιεσδήποτε συνθήκες, στην ανάπτυξη στρατευμάτων του ΝΑΤΟ στην Ουκρανία , ακόμη και αν πρόκειται για στρατιωτικό προσωπικό από τον λεγόμενο «συνασπισμό των προθύμων». Αποκάλυψη Times - Βρετανία, Γαλλία ετοιμάζουν 15.000 στρατιωτικούς για... θυσία στο μέτωπο της Ουκρανίας Η εφημερίδα The Times αποκαλύπτει ότι Βρετανία και Γαλλία ετοιμάζονται να στείλουν έως και 15 χιλιάδες στρατιωτικούς στην Ουκρανία. Σύμφωνα με πηγές της εφημερίδας, από αυτές τις 15 χιλιάδες, το Λονδίνο είναι έτοιμο να στείλει λιγότερους από τους μισούς. Οι πηγές της έκδοσης εκτιμούν ότι ο αριθμός των 15 χιλιάδων στρατιωτών αποτελεί ένα «αισιόδοξο» σενάριο για τη Γαλλίας και της Βρετανίας. Οι The Times γράφουν ότι το γαλλικό και βρετανικό στρατιωτικό προσωπικό θα ασχοληθεί με τη συντήρηση του εξοπλισμού στην Ουκρανία, την εκπαίδευση των Ενόπλων Δυνάμεων της και την κατασκευή αμυντικών υποδομών. Theo Franken (Υπ. Άμυνας Βελγίου): Οι ΗΠΑ παραβίασαν το διεθνές δίκαιο με την επιχείρησή τους στη Βενεζουέλα Οι Ηνωμένες Πολιτείες παραβίασαν το διεθνές δίκαιο με την επιχείρησή τους στη Βενεζουέλα , δήλωσε ο Βέλγος υπουργός Άμυνας Theo Franken. « Αν με ρωτήσετε αν παραβιάστηκε το διεθνές δίκαιο, θα απαντήσω καταφατικά », σημείωσε ο Theo Franken, μιλώντας σε μέλη του ομοσπονδιακού κοινοβουλίου. Εκρήξεις συγκλόνισαν το Καράκας το Σάββατο 3 Ιανουαρίου 2026. Ο Πρόεδρος Trump ισχυρίστηκε ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες εξαπέλυσαν σημαντικές αεροπορικές επιδρομές στην πρωτεύουσα της Βενεζουέλας και ο Maduro και η σύζυγός του συνελήφθησαν και απομακρύνθηκαν από τη χώρα με βάρκα. Φέρεται να μεταφέρθηκαν πρώτα στην αμερικανική στρατιωτική βάση στον κόλπο του Γκουαντάναμο, από όπου πέταξαν στη Νέα Υόρκη, όπου τοποθετήθηκαν σε κέντρο κράτησης στο Μπρούκλιν. Φονικό υπερόπλο οι ρωσικοί IGLA-100... διαλύουν με ανατριχιαστική ακρίβεια κάθε είδους drone της Ουκρανίας Οι Ρωσικές Ένοπλες Δυνάμεις άρχισαν να παραλαμβάνουν τα υπερσκληρά φυσίγγια κατά των drones «IGLA 100»,  τα οποία παρουσιάζουν τα βέλτιστα αποτελέσματα στην καταπολέμηση των mini-drones, αναφέρει σε σχετική ανάρτηση στο Telegram η κρατική εταιρεία Rostec. Το δημοσίευμα περιγράφει την εκπαίδευση των στρατιωτικών από εκπαιδευτές στη Novorossiya για την αντιμετώπιση εχθρικών drones μέσω ελαφρών όπλων, ειδικότερα με τη βοήθεια φυσιγγίων IGLA 100 και πυρομαχικών με σκάγια μολύβδου και ειδικά θραύσματα. «Τα καλύτερα αποτελέσματα κατά τη διάρκεια της πρακτικής επίδειξης έδειξε το φυσίγγιο IGLA 100, το οποίο παράγεται από επιχείρηση της κρατικής εταιρείας, με γέμιση από εξαιρετικά σκληρά σκάγια βασισμένα σε κράμα βολφραμίου, νικελίου και σιδήρου», ανακοίνωσε η Rostec. Πρόσθεσαν επίσης ότι το φυσίγγιο διαπερνά φύλλο αλουμινίου αναφοράς σε απόσταση έως και εκατό μέτρων και επιδεικνύει την ακρίβεια που απαιτείται για την εξουδετέρωση των κύριων στοιχείων ενός FPV drone. Έπεσε στα χέρια Ρώσων η Andriivka βόρεια της πόλης Sumy Ένας Ρώσος milblogger ισχυρίστηκε στις 7 Ιανουαρίου ότι στοιχεία της Ρωσικής 810ης Ξεχωριστής Ταξιαρχίας πεζοναυτών ( Στόλος Μαύρης Θάλασσας [BSF] ) κατέλαβαν την Andriivka (βόρεια της πόλης Sumy) Οι ρωσικές δυνάμεις επιτέθηκαν βόρεια της πόλης Sumy κοντά στο Varachyne , το Bilovody και την Oleksiivka και προς τα Andriivka , Nova Sich και Khrapivshchyna , βορειοανατολικά της πόλης Sumy κοντά στο Yablunivka, και νοτιοανατολικά της πόλης Sumy κοντά στο Hrabovske και προς την Krasnopillya στις 6 και 7 Ιανουαρίου. Οι Ρωσικές δυνάμεις χρησιμοποιούν το δάσος Serebryanske και χτυπούν το Slovyansk Οι ρωσικές δυνάμεις επιτέθηκαν βορειοδυτικά του Siversk κοντά στη Zakitne, Dibrova και Ozerne νότια του Siversk Ο εκπρόσωπος μιας ουκρανικής ταξιαρχίας που επιχειρεί στην κατεύθυνση του Siversk ανέφερε στις 7 Ιανουαρίου ότι οι ρωσικές δυνάμεις έχουν εντείνει τις επιθετικές επιχειρήσεις στην κατεύθυνση του Slovyansk από το δάσος Serebryanske (βορειοανατολικά του Siversk). ΒΝ

Σκληραίνουν τη στάση τους οι αγρότες με 48ωρους αποκλεισμούς! Οι αγρότες κλιμακώνουν τις κινητοποιήσεις με πολυήμερους αποκλεισμούς βασικών οδικών αξόνων, εκφράζοντας την έντονη δυσαρέσκειά τους για τις κυβερνητικές εξαγγελίες Στον δρόμο της κλιμάκωσης περνούν οι αγρότες μετά τις τελευταίες κυβερνητικές ανακοινώσεις, προχωρώντας από σήμερα σε 48ωρους αποκλεισμούς κομβικών σημείων του εθνικού οδικού δικτύου αλλά και παρακαμπτηρίων, προκαλώντας σοβαρά προβλήματα στην κυκλοφορία. Σύμφωνα με τον σχεδιασμό τους, αποκλεισμοί θα πραγματοποιηθούν στις σήραγγες των Τεμπών, στα Μάλγαρα και στον Μπράλο, ενώ στα Τρίκαλα οι αγρότες θα κλείσουν τον κόμβο Μουργκανίου στην εθνική οδό Λάρισας – Ιωαννίνων. Μπλόκα σε Εγνατία και εθνικές οδούς Σε 48ωρο αποκλεισμό της Μπάρας Σιάτιστας, επί της Εγνατίας Οδού, προχωρούν από τις 11:00 το πρωί οι παραγωγοί της Δυτικής Μακεδονίας. Παράλληλα, έχουν αποφασίσει να αποκλείσουν και τις παρακαμπτήριες οδούς από τις 12:00 έως τις 16:00, εντείνοντας την πίεση στο οδικό δίκτυο της περιοχής. Αντίστοιχα, από τις 10:00 το πρωί ξεκινά 48ωρος αποκλεισμός στον κόμβο Φιλώτα, επίσης στην Εγνατία Οδό, από τους αγρότες που συμμετέχουν στο εκεί μπλόκο. Τετραήμερη κινητοποίηση στο Κάστρο Σε ακόμη πιο δυναμικές κινήσεις προχωρούν οι αγρότες στο μπλόκο του Κάστρου, οι οποίοι αποφάσισαν τετραήμερο αποκλεισμό της εθνικής οδού Αθηνών – Λαμίας, και στα δύο ρεύματα κυκλοφορίας, καθώς και όλων των παρακαμπτηρίων. Όπως ανακοίνωσαν, η κλιμάκωση των κινητοποιήσεων ξεκινά από τις 9:00 το πρωί. Παράλληλα, σε διήμερο αποκλεισμό της Υψηλής Γέφυρας Χαλκίδας θα προχωρήσουν από τις 10:00 το πρωί οι αγρότες των μπλόκων Χαλκίδας, Κηρίνθου και Ιστιαίας. Κλείνουν δρόμους, αλλά επιμένουν στον διάλογο Παρά τη σκλήρυνση της στάσης τους, στη χθεσινή συνέλευση στη Νίκαια οι αγρότες, πέρα από την απόφαση για κλιμάκωση, ζήτησαν και συνάντηση με τον πρωθυπουργό την επόμενη εβδομάδα. Στο πλαίσιο αυτό, δεν αποκλείεται να πραγματοποιηθεί νέα πανελλαδική σύσκεψη, ώστε να καθοριστεί η ατζέντα των αιτημάτων που θα τεθούν από την πλευρά των αγροτών. Από κυβερνητικής πλευράς, το στίγμα δείχνει προς συνάντηση με τους κ.κ. Χατζηδάκη και Τσιάρα, οι οποίοι θεωρείται ότι γνωρίζουν σε βάθος τόσο τα αιτήματα όσο και τα περιθώρια λύσεων. Κυβερνητικά στελέχη ξεκαθαρίζουν ότι συνάντηση με τον πρωθυπουργό θα γίνει μόνο εφόσον υπάρξει εκπροσώπηση του συνόλου των αγροτών. Καθοριστικό ρόλο στο κλίμα που θα διαμορφωθεί αναμένεται να παίξει και η στάση της αστυνομίας κατά τη διάρκεια των σημερινών κινητοποιήσεων, ειδικά μετά την παρέμβαση του Αρείου Πάγου για την επιβολή προστίμων σε όσους επιχειρήσουν να αποκλείσουν σημεία του εθνικού δικτύου. Γιατί οι εξαγγελίες δεν έπεισαν τους αγρότες Μετά από 39 ημέρες κινητοποιήσεων, η κυβέρνηση προχώρησε στην εξειδίκευση μέτρων που είχαν ακουστεί το προηγούμενο διάστημα, χωρίς όμως να είχαν παρουσιαστεί αναλυτικά. Ενδεικτικά, ανακοινώθηκε ότι από τον ερχόμενο Νοέμβριο θα διατίθεται αγροτικό ρεύμα μέσω του προγράμματος GAIA στα 8,5 λεπτά. Ωστόσο, οι αγρότες δηλώνουν ανικανοποίητοι, καθώς το κόστος αυτό απέχει σημαντικά από τα 7 λεπτά που είχαν ζητήσει. Επιπλέον, στο πακέτο μέτρων δεν προβλέπεται αύξηση των 160 εκατ. ευρώ για την αναπλήρωση εισοδήματος σε σιτάρι και βαμβάκι, ενώ δεν συμπεριλαμβάνεται το τριφύλλι. Παράλληλα, θεωρούν ανεπαρκή τα 80 εκατ. ευρώ για την ελληνική κτηνοτροφία. Δυσαρέσκεια εκφράζουν και οι μελισσοκόμοι και οι αλιείς, καθώς, όπως επισημαίνουν, δεν λαμβάνουν ούτε ένα ευρώ από το συγκεκριμένο πακέτο στήριξης. Τι διάλογο επιδιώκουν κυβέρνηση και αγρότες Μετά τις ανακοινώσεις, η κυβέρνηση ξεκαθάρισε ότι δεν υπάρχει περιθώριο για επιπλέον οικονομικές παροχές, αφήνοντας ανοιχτό μόνο τον διάλογο για θεσμικά ζητήματα που αφορούν το μέλλον του πρωτογενούς τομέα. Από την άλλη πλευρά, οι αγρότες εκτιμούν ότι μέσω του διαλόγου μπορούν να βελτιώσουν τα οικονομικά δεδομένα. Στο θέμα του ρεύματος, θα ζητήσουν τη διεύρυνση του προγράμματος GAIA, το οποίο αφορά αγρότες με ρυθμισμένες οφειλές. Όπως υποστηρίζουν, αυτοί αποτελούν μόλις το 20%, γεγονός που σημαίνει ότι μόνο ένας στους πέντε μπορεί σήμερα να επωφεληθεί από τη χαμηλή τιμή. Επιπλέον, προτίθενται να διεκδικήσουν περισσότερη στήριξη για την κτηνοτροφία, την αλιεία και τη μελισσοκομία, τομείς που, όπως τονίζουν, παραμένουν στο περιθώριο. pentapostagma

Και ετοιμάζει πόλεμο με ΗΠΑ για τη Γροιλανδία ή σενάριο πολέμου Ελλάδας - Τουρκίας! Μπορεί να άργησαν λίγο αλλά...το κατάλαβαν! Οι Ευρωπαίοι κατάλαβαν ότι όχι μόνο δεν υπάρχει πλέον ΝΑΤΟ, αλλά και ότι ο πάλαι ποτέ προστάτης τους, η Αμερική, είναι απέναντί τους. Ο κόσμος έχει αλλάξει, αλλά οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις το συνειδητοποίησαν με τις απειλές του Donald Trump για κατάληψη της Γροιλανδίας. Οι πολιτικοί στην Ευρώπη δεν αγνοούν πια τη σκληρή ρητορική του Αμερικανού προέδρου και αναζητούν εσπευσμένα τρόπους για να τον αποτρέψουν. «Πρέπει να είμαστε έτοιμοι για άμεση σύγκρουση με τον Trump », δήλωσε Ευρωπαίος διπλωμάτης που είναι ενήμερος των συζητήσεων στο Politico. «Βρίσκεται σε επιθετική φάση και οφείλουμε να προετοιμαστούμε». Ωστόσο… πρώην ανώτατος αξιωματούχος του NATO πρότεινε ότι η Συμμαχία θα μπορούσε να αναλάβει ρόλο διαμεσολαβητή μεταξύ Γροιλανδίας, Δανίας και ΗΠΑ, όπως έχει πράξει στο παρελθόν σε διαφορές μεταξύ συμμάχων, όπως της Τουρκίας και της Ελλάδας . Με πολύ… επιτυχία, βέβαια! Τα σχέδια των ΗΠΑ Ο Υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ Marco Rubio δήλωσε την Τετάρτη ότι σκοπεύει να συζητήσει με Δανούς αξιωματούχους την απόκτηση της Γροιλανδίας από τις ΗΠΑ την επόμενη εβδομάδα. Ο Λευκός Οίκος ανέφερε ότι η προτίμηση του Trump είναι μια συμφωνημένη λύση μέσω διαπραγματεύσεων, ακόμη και η αγορά του νησιού, χωρίς ωστόσο να αποκλείεται στρατιωτική κατάληψη. Καθώς οι διπλωματικές κινήσεις εντείνονται, ο Γάλλος Υπουργός Εξωτερικών Jean-Noël Barrot δήλωσε ότι συζήτησε με τους ομολόγους του από τη Γερμανία και την Πολωνία μια κοινή ευρωπαϊκή απάντηση στις απειλές Trump. «Το διακύβευμα είναι πώς η Ευρώπη και η ΕΕ μπορούν να ενισχυθούν ώστε να αποτρέπουν απειλές κατά της ασφάλειας και των συμφερόντων τους. Η Γροιλανδία δεν είναι προς πώληση και δεν μπορεί να καταληφθεί», υπογράμμισε. Σύμφωνα με αξιωματούχους, διπλωμάτες, ειδικούς και πηγές του NATO που μίλησαν ανώνυμα στο POLITICO, η Ευρώπη δεν έχει ακόμη σαφή εικόνα των εργαλείων που διαθέτει. «Όλοι είναι σοκαρισμένοι και κανείς δεν ξέρει πραγματικά τι να κάνει. Οι Αμερικανοί μπορούν να κάνουν ό,τι θέλουν, αλλά απαντήσεις χρειάζονται τώρα — όχι σε πέντε ή επτά χρόνια», δήλωσε πρώην Δανός βουλευτής. Οι σχεδιασμοί της Γερμανίας Στο μεταξύ, ο Γερμανός υπουργός Εξωτερικών Johann Wadephul εργάζεται πάνω σε ένα σχέδιο που θα μπορούσε να περιλαμβάνει ευρωπαϊκή αποτροπή σε περίπτωση που οι ΗΠΑ επιχειρήσουν να επιτεθούν ή να καταλάβουν τη Γροιλανδία, καθώς και ενισχυμένη παρουσία του ΝΑΤΟ σε άμεση γειτνίαση με τη Γροιλανδία. Μια άλλη πηγή του Politico ανέφερε ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει ζητήσει προετοιμασίες για άμεση αντιπαράθεση με τον Πρόεδρο Donald Trump σχετικά με τις αξιώσεις του στο νησί. Μέχρι το 1953, η Γροιλανδία ήταν δανική αποικία. Παραμένει μέρος του Δανικού Βασιλείου, αλλά το 2009 απέκτησε το δικαίωμα αυτοδιοίκησης και ανεξάρτητης επιλογής εσωτερικής πολιτικής. Οι επιλογές της Ευρώπης - Σενάριο 1: Αναζήτηση συμβιβασμού Ο Donald Trump υποστηρίζει ότι η Γροιλανδία είναι ζωτικής σημασίας για τα αμερικανικά συμφέροντα ασφάλειας και κατηγορεί τη Δανία ότι δεν κάνει αρκετά για να την προστατεύσει από την αυξανόμενη στρατιωτική δραστηριότητα της Κίνας και της Ρωσίας στην Αρκτική . Μια λύση υπό διαπραγμάτευση, που θα επιτρέπει στον Trump να εξέλθει των συνομιλιών προβάλλοντας ένα αποτέλεσμα που μπορεί να παρουσιάσει ως νίκη, ενώ ταυτόχρονα θα δίνει στη Δανία και τη Γροιλανδία τη δυνατότητα να «σώσουν τα προσχήματα», θεωρείται από πολλούς η ταχύτερη διέξοδος από την κρίση. Πρώην ανώτατος αξιωματούχος του NATO πρότεινε ότι η Συμμαχία θα μπορούσε να αναλάβει ρόλο διαμεσολαβητή μεταξύ Γροιλανδίας, Δανίας και ΗΠΑ, όπως έχει πράξει στο παρελθόν σε διαφορές μεταξύ συμμάχων, όπως της Τουρκίας και της Ελλάδας. Ο πρέσβης των ΗΠΑ στο NATO, Matthew Whitaker , δήλωσε την Τετάρτη ότι ο Trump και οι σύμβουλοί του θεωρούν πως η Γροιλανδία δεν είναι επαρκώς θωρακισμένη. «Καθώς οι πάγοι λιώνουν και οι θαλάσσιες διαδρομές στην Αρκτική και τον Άνω Βορρά ανοίγουν, η Γροιλανδία μετατρέπεται σε πολύ σοβαρό κίνδυνο ασφαλείας για την ηπειρωτική Αμερική», ανέφερε χαρακτηριστικά. Στο πλαίσιο αυτό, σύμμαχοι του NATO εξετάζουν νέες πρωτοβουλίες προς τον Trump για την ενίσχυση της ασφάλειας της Γροιλανδία, παρά το γεγονός ότι πολλοί στην Ευρώπη εκτιμούν πως οι άμεσες απειλές από ρωσικά και κινεζικά πλοία είναι υπερβολικά διογκωμένες. Μεταξύ των προτάσεων περιλαμβάνονται η επιτάχυνση των αμυντικών δαπανών στην Αρκτική, η διεξαγωγή περισσότερων στρατιωτικών ασκήσεων στην περιοχή και, εφόσον κριθεί αναγκαίο, η ανάπτυξη στρατευμάτων για την ασφάλεια της Γροιλανδία και την καθησύχαση των ΗΠΑ, σύμφωνα με τρεις διπλωμάτες του NATO. Εξετάζεται επίσης η δημιουργία ενός σχήματος τύπου « Arctic Sentry », δηλαδή η μεταφορά στρατιωτικών μέσων της Συμμαχίας στην περιοχή, κατά τα πρότυπα των αποστολών Eastern Sentry και Baltic Sentry. «Οτιδήποτε μπορεί να γίνει για να ενισχυθεί η παρουσία του NATO κοντά στη Γροιλανδία και να ικανοποιηθούν οι απαιτήσεις του Trump, θα πρέπει να αξιοποιηθεί στο έπακρο», ανέφερε ένας από τους διπλωμάτες. Ο Trump προβάλλει επίσης ως κίνητρο τα τεράστια αποθέματα ορυκτών, καθώς και τις πιθανές πετρελαϊκές και φυσικού αερίου πηγές της Γροιλανδίας. Ωστόσο, υπάρχει λόγος που το νησί παραμένει σε μεγάλο βαθμό ανεκμετάλλευτο: η εξόρυξη σε ένα τόσο αφιλόξενο περιβάλλον είναι εξαιρετικά δύσκολη και δαπανηρή, καθιστώντας τα προϊόντα λιγότερο ανταγωνιστικά από τις κινεζικές εισαγωγές. Δανοί διπλωμάτες σημειώνουν ότι επί χρόνια προσπαθούσαν να πείσουν τους Ευρωπαίους εταίρους για την ανάγκη επενδύσεων στη Γροιλανδία , χωρίς ιδιαίτερη ανταπόκριση. Ωστόσο, Ευρωπαίος διπλωμάτης με γνώση του θέματος αναφέρει ότι πλέον διαφαίνεται αλλαγή στάσης. Σενάριο 2: Γενναία χρηματοδότηση της Γροιλανδίας Η κυβέρνηση Trump έχει στηρίξει ενεργά το κίνημα ανεξαρτησίας της Γροιλανδία, προβάλλοντας το επιχείρημα ότι εάν το αρκτικό έδαφος αποχωρήσει από το Βασίλειο της Δανία και συνάψει συμφωνία με τις ΗΠΑ , θα δεχθεί μαζικές αμερικανικές επενδύσεις. Παρότι ο Trump δεν έχει αποκλείσει τη χρήση στρατιωτικής ισχύος, επιμένει ότι θα προτιμούσε η Γροιλανδία να ενταχθεί στις ΗΠΑ «οικειοθελώς». Η ΕΕ και η Δανία επιχειρούν να πείσουν τους κατοίκους της Γροιλανδία ότι μπορούν να τους προσφέρουν καλύτερους όρους. Σύμφωνα με σχέδιο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, οι Βρυξέλλες σκοπεύουν να υπερδιπλασιάσουν τις δαπάνες για τη Γροιλανδία από το 2028, ανεβάζοντάς τες στα 530 εκατ. ευρώ για επταετή περίοδο. Το ποσό αυτό προστίθεται στα κονδύλια που ήδη χορηγεί η Δανία στο αυτοδιοικούμενο έδαφος, ενώ η Γροιλανδία θα μπορεί να διεκδικήσει επιπλέον 44 εκατ. ευρώ από ευρωπαϊκά προγράμματα για απομακρυσμένες περιοχές. Η ευρωπαϊκή και δανική στήριξη εστιάζει σήμερα κυρίως στην κοινωνική πρόνοια, την υγεία, την εκπαίδευση και την πράσινη μετάβαση. Στο νέο σχέδιο, το βάρος μετατοπίζεται και στην ανάπτυξη της ικανότητας εξόρυξης φυσικών πόρων. «Πολλοί άνθρωποι ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας, οι υποδομές υστερούν και οι πόροι μας εξάγονται χωρίς ουσιαστικό όφελος για τη Γροιλανδία, αλλά κυρίως προς όφελος δανικών εταιρειών», δήλωσε ο Kuno Fencker, βουλευτής της αντιπολίτευσης υπέρ της ανεξαρτησίας. Ένα ελκυστικό ευρωπαϊκό πακέτο, εκτιμάται, θα μπορούσε να απομακρύνει τη Γροιλανδία από την αμερικανική επιρροή. Σενάριο 3: Οικονομικά αντίποινα Από την πρώτη θητεία Trump, στην Ευρώπη εξετάζεται πώς μπορεί να διασφαλιστεί η ευρωπαϊκή, σκανδιναβική και αρκτική ασφάλεια χωρίς ενεργή αμερικανική συμμετοχή, σημειώνει ο T homas Crosbie από το Royal Danish Defense College. «Είναι δύσκολο, αλλά εφικτό. Όμως το να προστατευθεί η Ευρώπη από την America μοιάζει αδιανόητο», τονίζει. Η ΕΕ διαθέτει πάντως ένα ισχυρό εργαλείο: το Anti‑Coercion Instrument, το λεγόμενο «εμπορικό μπαζούκα», που επιτρέπει αντίποινα σε περιπτώσεις εμπορικού εκβιασμού. Με τις ΗΠΑ να διατηρούν δασμούς κατά της ΕΕ, οι Βρυξέλλες θα μπορούσαν να το επαναφέρουν. «Οι εξαγωγές μας προς τις ΗΠΑ ξεπερνούν τα 600 δισ. ευρώ και σε περίπου ένα τρίτο των προϊόντων κατέχουμε μερίδιο αγοράς άνω του 50%. Αυτή είναι και η δύναμή μας», δήλωσε ο Bernd Lange , πρόεδρος της επιτροπής εμπορίου του ευρωκοινοβουλίου. Σενάριο 4: Στρατεύματα επί του εδάφους Αν οι ΗΠΑ επιλέξουν στρατιωτική κατάληψη της Γροιλανδία , οι ευρωπαϊκές επιλογές είναι περιορισμένες. Νομικά, η Δανία θα μπορούσε να υποχρεωθεί να απαντήσει στρατιωτικά, βάσει διαταγής του 1952 που προβλέπει άμεση αντίδραση σε επίθεση σε δανικό έδαφος. Ευρωπαίοι διπλωμάτες εκτιμούν ότι η αποστολή ευρωπαϊκών στρατευμάτων —εφόσον το ζητήσει η Δανία— θα μπορούσε να λειτουργήσει αποτρεπτικά, αυξάνοντας το κόστος μιας αμερικανικής επέμβασης, ακόμη κι αν δεν μπορούσε να την αποτρέψει. «Θα μπορούσε να υπάρξει ένα φαινόμενο “ tripwire ”, με δυνάμεις να βρίσκονται φυσικά στον δρόμο, δημιουργώντας ένα σκηνικό τύπου Πλατείας Tiananmen », λέει ο Crosbie. Ωστόσο, προειδοποιεί ότι πρόκειται για αχαρτογράφητο έδαφος, με πραγματικό κίνδυνο απώλειας ανθρώπινων ζωών.

Η Ελλάδα καταρρέει και ο Μητσοτάκης απλά...προεδρεύει Το ελληνικό κράτος, υπό την πίεση ορισμένων μέτρων των Μνημονίων της περασμένης δεκαετίας και της κρίσης του Covid το 2020-2022, εκσυγχρόνισε πολλές από τις βασικές υποδομές του, αλλά η κατάρρευση των τηλεπικοινωνιακών δικτύων του FIR Αθηνών δείχνει ότι ο ψηφιακός πύργος είναι χτισμένος στην άμμο. Είτε πρόκειται για δόλια εξωτερική παρέμβαση είτε για «απλό» τεχνικό πρόβλημα, η ουσία παραμένει η ίδια. Ετέθησαν σε κίνδυνο η ζωή και η ασφάλεια χιλιάδων ανθρώπων που βρίσκονταν και εν πτήσει και στο έδαφος, αν -ο μη γένοιτο- συνέβαινε δυστύχημα. Ταυτόχρονα, η ακύρωση όλων των πτήσεων διατάραξε την οικονομική λειτουργία και τις δραστηριότητες χιλιάδων άλλων πολιτών στην εθνική επικράτεια και στο εξωτερικό. Δυστυχώς, αποδεικνύεται ότι η Ελλάδα είναι το πιο «γυμνό» μέλος (ή από τα πιο «γυμνά» μέλη) της Ε.Ε. και του ΝΑΤΟ ως προς την ασφάλεια των κρίσιμων υποδομών. Πολιτικά προκύπτει, επίσης, πως ο βασιλιάς είναι γυμνός. Γιατί είναι μεν ευτύχημα ότι δεν επηρεάστηκαν οι επικοινωνίες της Πολεμικής Αεροπορίας (αλίμονο αν συνέβαινε και αυτό), αλλά διαγράφηκαν σε μια στιγμή οι πανηγυρικοί τόνοι αυτο-επιβράβευσης του πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη για το ψηφιακό άλμα της χώρας. Οι υποκλοπές Άλλωστε, έχει προηγηθεί το μεγάλο σκάνδαλο των υποκλοπών των ετών 2019-2022 κατά παραβίαση του άρθρου 19 του Συντάγματος το οποίο προστατεύει, απολύτως, το απόρρητο των επιστολών και της ελεύθερης ανταπόκρισης ή επικοινωνίας με οποιονδήποτε τρόπο. Στις 7 Νοεμβρίου 2022, στο δημοσιογραφικό ερώτημα του Ν. Χατζηνικολάου «από ποιον γίνονται οι παρακολουθήσεις», ο πρωθυπουργός είχε απαντήσει « δεν το γνωρίζω και πρέπει να το μάθουμε », συμπληρώνοντας: « Θα ξεδιαλύνουμε αυτό το κουβάρι» και «σας διαβεβαιώνω ότι όλοι οι συνάδελφοί μου, όταν συνομιλούμε, έχουμε το άγχος πώς θα διαφυλάξουμε το απόρρητο των δικών μας επικοινωνιών ». Τριάμισι χρόνια μετά την αποκάλυψη του σκανδάλου τον Αύγουστο του 2022, ο κ. Μητσοτάκης δεν έχει καταφέρει να εντοπίσει το κέντρο παρακολουθήσεων και δεν καταφέρνει να προστατεύσει το FIR Αθηνών και, γενικότερα, τις κρατικές επικοινωνίες από τις οποίες εξαρτώνται τόσα πολλά . Ασφαλώς, δεν ήταν ποτέ μυστικό ότι το ελληνικό δίκτυο επικοινωνιών είναι διάτρητο. Τον Αύγουστο του 2019 η πρώτη τηλεφωνική συνδιάλεξη του νεοεκλεγέντος κ. Μητσοτάκη με τον πρόεδρο των ΗΠΑ, Ντόναλντ Τραμπ, πραγματοποιήθηκε με ειδική συσκευή κρυπτογράφησης της αμερικανικής πρεσβείας που εγκαταστάθηκε προσωρινά στο Μέγαρο Μαξίμου. Το επιτελείο του πρωθυπουργού έκανε τότε διαρροές ότι η ειδική συσκευή αποτελούσε δήθεν δείγμα προνομιακής σχέσης με την Ουάσινγκτον, ενώ συνέβαινε το ακριβώς αντίθετο λόγω της έλλειψης εμπιστοσύνης προς τα ελληνικά δίκτυα. Εκείνη την εποχή η πρεσβεία των ΗΠΑ στην Αθήνα είχε μόλις ενταχθεί στο πρόγραμμα «5G Clean Path», το οποίο όριζε οι συνομιλίες και η διακίνηση δεδομένων να γίνονται μόνον από ασφαλή δίκτυα. Τους επόμενους μήνες η πρεσβεία αξίωσε μέτρα προστασίας των τηλεπικοινωνιών των δυνάμεων των ΗΠΑ που σταθμεύουν σε ελληνικές βάσεις. Στα χρόνια που μεσολάβησαν -και ιδιαίτερα μετά τη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία τον Φεβρουάριο του 2022- η κυβέρνηση υποτίθεται ότι επιτάχυνε την προσαρμογή όλων των κρατικών δομών στους στόχους και στα στάνταρ ετοιμότητας, ανθεκτικότητας και κυβερνοασφάλειας της Ε.Ε. και της Ατλαντικής Συμμαχίας. Τα κοινοτικά και συμμαχικά σχέδια καλύπτονται, όπως είναι φυσικό, από διαβάθμιση απορρήτου, αλλά είναι λίγο πολύ γνωστό ότι περιλαμβάνουν (με διαφορετική προτεραιότητα ανά χώρα) από τον μακροπρόθεσμο σχεδιασμό-προβλεψιμότητα και τη συνεργασία πολιτικής προστασίας και ενόπλων δυνάμεων μέχρι την αντιαεροπορική άμυνα, συστήματα drones και αντι-drones και την αντιμετώπιση κρίσεων. Στο πλαίσιο αυτό, τον Οκτώβριο και τον Νοέμβριο του 2026, τα 27 μέλη της Ε.Ε. (εκ των οποίων τα 23 είναι και μέλη του ΝΑΤΟ) θα συμμετάσχουν στην κοινή άσκηση EU Integrated Resolve που θα κρίνει την πρόοδο στους προαναφερθέντες βασικούς τομείς. Επίσης, ειδικά ως προς το ΝΑΤΟ, οι σύνοδοι κορυφής του 2023, του 2024 και 2025 έχουν θέσει τους στόχους αναθεώρησης δομών και μέσων, ώστε ο ανώτατος διοικητής Συμμαχικών Δυνάμεων Ευρώπης (SACEUR) να διαθέτει δυνάμεις άμεσης και προκεχωρημένης αντίδρασης. Ασφαλώς, η εκπόνηση και -πόσο μάλλον- η εφαρμογή όλων αυτών των σχεδίων είναι περίπλοκη υπόθεση για όλες τις χώρες και όχι μόνο για την Ελλάδα. Στις Βρυξέλλες εκφράζονται ήδη ανησυχίες για την επικάλυψη ή σύγχυση μεταξύ των προτεραιοτήτων ετοιμότητας της Ε.Ε. και του ΝΑΤΟ. Με βάση τις κατευθυντήριες γραμμές του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου και της Συμμαχίας, η Ελλάδα (πέραν του αυτόνομου εθνικού σχεδιασμού της νέας δομής των Ενόπλων Δυνάμεων) οφείλει να διασφαλίσει ευαίσθητους τομείς, όπως η ενέργεια, η πολιτική αεροπορία, η κυβερνοασφάλεια και τα νοσοκομεία. Κανένα μέτρο Ωστόσο, προκαλεί εντύπωση ότι η κυβέρνηση Μητσοτάκη, ενώ επιδίδεται σε πρωταθλητισμό αντιρωσικών δηλώσεων, υστερεί στη λήψη πρακτικών μέτρων. Δεν διδάχθηκε απολύτως τίποτα από τις αλλεπάλληλες παραβιάσεις των συνόρων της Πολωνίας και της Ρουμανίας από drones και από τις πτήσεις άλλων κοντά σε αεροδρόμια της Γερμανίας και της Ολλανδίας από το καλοκαίρι ως σήμερα. Αν και υπάρχουν πολλές θεωρίες για τις πτήσεις των drones (αρχικό λάθος Ρώσων χειριστών, μεταγενέστερο σχέδιο του Κρεμλίνου προς ταλαιπωρία και δοκιμή της ετοιμότητας ευρωπαϊκών χωρών ή και προβοκάτσια κάποιων ακραίων στις ίδιες χώρες), είναι οφθαλμοφανή τα συμπεράσματα για την ευπάθεια των αερολιμένων και άλλων εγκαταστάσεων. Βέβαια, στην περίπτωση της Ελλάδας, τα πράγματα είναι εμφανώς χειρότερα. Ποια σχεδίαση προστασίας και ποια βελτίωση της ευπάθειας πολιτικών αερολιμένων να γίνει, όταν είμαστε ακόμα σε προηγούμενο στάδιο και δεν γνωρίζουμε πώς και γιατί νεκρώνουν οι επικοινωνίες τους; Την ίδια ώρα της βάσιμης ευφορίας για την ένταξη της φρεγάτας «Κίμων» στο Πολεμικό Ναυτικό και την ενίσχυση της Πολεμικής Αεροπορίας με τα Rafale και τα εκσυγχρονισμένα Viper F-16, αποδείχθηκε ότι η εθνική ασφάλεια υστερεί σε άλλα, πολλά και σημαντικά. Αγνοήθηκε αίτημα για παροχή βοήθειας εναντίον κυβερνοεπιθέσεων Σύμφωνα με εγκυρότατες πηγές, μετά την ηλεκτρονική επίθεση κατά της Τράπεζας Θεμάτων του υπουργείου Παιδείας για τις πανελλαδικές εξετάσεις, τον Μάιο του 2023, ανώτερο στέλεχος του Συμβουλίου Εθνικής Ασφαλείας των ΗΠΑ επικοινώνησε με την κυβέρνηση, ρωτώντας αν η Ελλάδα χρειάζεται συνδρομή για την αντιμετώπιση άλλων παρόμοιων περιστατικών στο μέλλον. Το αμερικανικό ενδιαφέρον δεν αφορούσε, φυσικά, τα προβλήματα του ελληνικού εκπαιδευτικού συστήματος. Βασιζόταν στην εκτίμηση ότι τα μαζικά, ταυτόχρονα ηλεκτρονικά χτυπήματα αποτελούσαν δοκιμή για τις αντοχές των μέτρων κυβερνοασφάλειας της Ελλάδας, τον επηρεασμό των υποδομών της και την πρόκληση αναταραχής σε μεγάλο τμήμα του πληθυσμού. Η κυβέρνηση, μέσα στην ευφορία του 41% των εκλογών του Ιουλίου 2023 και εξαιτίας της αλλαγής στην ηγεσία του υπουργείου Εξωτερικών, δεν έδωσε σοβαρή συνέχεια στην αμερικανική πρόταση. Η στάση της προκάλεσε έκπληξη, επειδή κατά τη διάρκεια του Στρατηγικού Διαλόγου Ελλάδας – ΗΠΑ, τον Οκτώβριο του 2021, αξιωματούχος του FBI είχε εγκωμιάσει τη διμερή συνεργασία σε θέματα κυβερνοασφάλειας και είχε συμφωνηθεί η παροχή τεχνογνωσίας και η εκπαίδευση Ελλήνων ειδικών. Πάντως, εκτιμάται βάσιμα ότι, ακόμα και αν αποδειχθεί ότι το τηλεπικοινωνιακό πρόβλημα του FIR Αθηνών οφείλεται σε τεχνική βλάβη, η αμερικανική πλευρά θα επανέλθει με παρόμοια πρωτοβουλία συνδρομής εντός των επόμενων ημερών. Από την άλλη πλευρά, κρίνεται ως καταρχήν θετική η συνεργασία σε θέματα ελέγχου άμεσων ξένων επενδύσεων (μείζον ζήτημα και για την ασφάλεια υποδομών) μετά την επίσκεψη στην Αθήνα ειδικής απεσταλμένης του υπουργείου Ενέργειας των ΗΠΑ, με προϋπηρεσία και στο Πεντάγωνο, τον περασμένο Νοέμβριο. Αλέξανδρος Τάρκας Εκδότης του περιοδικού «Άμυνα & Διπλωματία»

Η απαγωγή του Μαδούρο δεν είναι απλά και μόνο ένα μακρινό, «εξωτικό» επεισόδιο της διεθνούς σκακιέρας. Αποτελεί έναν καθρέφτη, που ό,τι δείχνει είναι ενοχλητικό για όσους εξακολουθούν να πιστεύουν σε παραμύθια περί κανόνων, αξιών και «σωστής πλευράς της Ιστορίας». Στον πραγματικό κόσμο επικρατεί ένας και μόνο νόμος: το δίκαιο της ισχύος. Ας είμαστε ειλικρινείς. Όταν ένας ισχυρός αποφασίσει να παραβιάσει σύνορα, να αγνοήσει κυβερνήσεις, να αρπάξει ανθρώπους ή να ανατρέψει καθεστώτα, τότε καμιά διεθνής σύμβαση ή κανόνας δεν τον σταματά. Ούτε, φυσικά, τον αγγίζουν ψηφίσματα καταδίκης και δηλώσεις «ανησυχίας» από «ατσαλάκωτους» αξιωματούχους. Όλα αυτά είναι διακοσμητικά στοιχεία εσωτερικής κατανάλωσης. Στο πεδίο μιλά η ισχύς, είτε αυτή είναι στρατιωτική είτε οικονομική ή γεωπολιτική. Η πατρίδα μας, επί δεκαετίες, επένδυσε συστηματικά σε μια επικίνδυνη αυταπάτη. Ότι η συμμετοχή της σε συμμαχίες και υπερκρατικές δομές θα ήταν αρκετή για να διασφαλιστεί η εθνική της ύπαρξη, ότι αν είμαστε καλοί και υπάκουοι μαθητές , αν ευθυγραμμιζόμαστε πειθήνια με τις βουλήσεις των ισχυρών, αν επαναλαμβάνουμε τα σωστά συνθήματα, κάποιος θα σταθεί δίπλα μας όταν φτάσει η κρίσιμη στιγμή. Καμιά συμμαχία, όμως, δεν είναι φιλανθρωπικό ίδρυμα και καμιά «σωστή πλευρά της Ιστορίας» δεν παρέχει εγγύηση ασφαλείας. Τα κράτη δρουν με βάση το συμφέρον τους και όχι κατ’ ανάγκην με βάση το δικό μας. Και όταν το κόστος υπεράσπισης της Ελλάδας υπερβαίνει το όφελός τους, τότε οι διακηρύξεις εξαχνώνονται μέσα σε μία στιγμή. Ο γραφειοκρατικός λαβύρινθος των Βρυξελλών είναι ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα, αφού τα μέλη της ουσιαστικά παραμένουν θεατές εξελίξεων, στις οποίες η ισχύς μετριέται με στρατό, ενέργεια και αποφασιστικότητα. Τίποτε από αυτά δεν έχει. Μόνο μεγάλες λέξεις, μηδενική βούληση, επιτροπές, ανακοινώσεις, «στρατηγικές πυξίδες» και απόλυτη αδυναμία επιβολής! Κι όλο αυτό για την πατρίδα μας ενέχει κίνδυνο για την ίδια την ύπαρξή της. Σε μία από τις πιο ασταθείς περιοχές του πλανήτη, με έναν αναθεωρητικό γείτονα που αμφισβητεί ανοιχτά και συνεχώς την κυριαρχία μας, αντί να οικοδομούμε συστηματικά την εθνική μας ισχύ, επαναπαυόμαστε σε ξένες πλάτες και εγγυήσεις. Η απαγωγή Μαδούρο μάς φωνάζει κάτι απλό: Όποιος δεν μπορεί να υπερασπιστεί τον εαυτό του γίνεται αντικείμενο διαχείρισης από άλλους. Η μόνη ρεαλιστική στρατηγική για την πατρίδα μας είναι ισχυρές Ένοπλες Δυνάμεις, εθνική αυτάρκεια (όπου είναι εφικτή) και πρωτίστως πολιτική βούληση για την υπεράσπιση της εθνικής κυριαρχίας. Γιατί η αποτροπή δεν χτίζεται με μεγαλοστομίες, αλλά με ικανότητα, ετοιμότητα και ξεκάθαρη πρόθεση να πληρώσεις το όποιο κόστος, αν χρειαστεί. Η εξυπηρέτηση των συμφερόντων της πατρίδας επιτάσσει διαχρονικά την ψυχρή αντίληψη του κόσμου όπως πραγματικά είναι και όχι όπως θα θέλαμε να είναι. Και αυτό μας λέει ξεκάθαρα ότι είναι αδιανόητο να εμπιστευτείς το μέλλον σου σε συμβούλια γραφειοκρατών και σε στρατηγικούς εταίρους, οι οποίοι θα εξαφανιστούν μόλις τα πράγματα σοβαρέψουν. Η Ελλάδα έχει ιστορική μνήμη. Έχει πληρώσει ακριβά την εμπιστοσύνη σε ξένες υποσχέσεις. Το μάθημα είναι παλιό, αλλά φαίνεται πως απαιτείται διαρκής επανάληψη για την εμπέδωσή του: Μόνον ένα ισχυρό κράτος και πολιτικά ανεξάρτητο μπορεί να αποτελέσει εγγύηση της επιβίωσής του. Στον κόσμο του δικαίου της ισχύος δεν υπάρχουν κενά. Ή τα καλύπτεις εσύ ή το κάνει κάποιος άλλος εις βάρος σου. Και η επιλογή, όσο και αν κάποιοι προσπαθούν να τη θολώσουν, παραμένει πάντοτε αποκλειστικά δική μας. Γιάννης Χ. Κουριαννίδης Διευθυντής περιοδικού «Ενδοχώρα» endohora@yahoo.gr

Προκαλεί άσχημα τη Ρωσία με την υπόθεση των τανκερ και ο βρώμικος ρόλος της Βρετανίας! Το Λονδίνο μπλέκεται σε μια επικίνδυνη γεωπολιτική κλιμάκωση, με τον Tράμπ να παίζει με το ΝΑΤΟ! Η υπόθεση των δεξαμενόπλοιων Marinera και M Sophia ξεγύμνωσε τη Βρετανία μπροστά σε όλο τον κόσμο. Ενώ οι ΗΠΑ παίζουν επικίνδυνα παιχνίδια με Ρωσία, Ιράν και Βενεζουέλα, το Λονδίνο κάνει αυτό που ξέρει καλύτερα τα τελευταία χρόνια: κουβαλά εξοπλισμό, κάνει τα θελήματα και μετά κρύβεται πίσω από τη φράση «πλήρης συμμόρφωση με το διεθνές δίκαιο». Στο παρασκήνιο όμως, η έντονη αντίδραση της Μόσχας, οι αιχμές για παραβίαση του διεθνούς ναυτικού δικαίου και οι αποκαλύψεις για πιθανή συνοδεία του Marinera από ρωσικό υποβρύχιο, μετατρέπουν την επιχείρηση σε επικίνδυνο προηγούμενο με απρόβλεπτες συνέπειες. Η κυβέρνηση Keir Starmer , ένας χρήσιμος κομπάρσος , παριστάνει την αξιοπρεπή, την ώρα που τρέχει πίσω από τον Ντόναλντ Τράμπ. Έναν πρόεδρο που υποτιμά το NATO , απειλεί τη Γροιλανδία και σπρώχνει τον κόσμο σε ενεργειακές και στρατιωτικές συγκρούσεις. Και η κατάσχεση των δεξαμενόπλοιων Marinera και M Sophia από τις ΗΠΑ , με τη συνδρομή του Ηνωμένου Βασιλείου, ανέδειξε το πόσο εύθραυστη έχει γίνει η ισορροπία ανάμεσα στη στρατιωτική συμμαχία Λονδίνου–Ουάσιγκτον και τις πολιτικές αντοχές της βρετανικής κυβέρνησης. Επισήμως, η εμπλοκή του Ηνωμένου Βασιλείου παρουσιάζεται ως νόμιμη επιχείρηση κατά του λεγόμενου «shadow fleet», πλοίων που παρακάμπτουν διεθνείς κυρώσεις και συνδέονται με τη Ρωσία, το Ιράν και τη Βενεζουέλα. Η εμπλοκή του Ηνωμένου Βασιλείου Οι Ηνωμένες Πολιτείες ανακοίνωσαν ότι προχώρησαν στην κατάσχεση δύο δεξαμενόπλοιων πετρελαίου που συνδέονται με τη Ρωσία και τη Βενεζουέλα, στο πλαίσιο διαδοχικών επιχειρήσεων στον Βόρειο Ατλαντικό και την Καραϊβική . Ο Λευκός Οίκος προειδοποίησε ότι τα μέλη των πληρωμάτων ενδέχεται να διωχθούν ποινικά, ενώ η Μόσχα αντέδρασε έντονα, ζητώντας την επιστροφή τυχόν Ρώσων υπηκόων και κάνοντας λόγο για παραβίαση του διεθνούς ναυτικού δικαίου. Το δεξαμενόπλοιο Marinera – γνωστό παλαιότερα ως Bella 1 – κατασχέθηκε σε διεθνή ύδατα μεταξύ Ισλανδίας και Σκωτίας, ενώ κατευθυνόταν βόρεια. Παράλληλα, οι αμερικανικές αρχές κατέλαβαν και δεύτερο πλοίο, το παναμέζικης σημαίας υπερδεξαμενόπλοιο M Sophia, σε ύδατα της Καραϊβικής . Οι επιχειρήσεις εντάσσονται στη στρατηγική της Ουάσιγκτον κατά του λεγόμενου «dark fleet», πλοίων δηλαδή που φέρονται να παρακάμπτουν διεθνείς κυρώσεις. Το Ηνωμένο Βασίλειο επιβεβαίωσε ότι παρείχε υποστήριξη στην επιχείρηση κατά του Marinera, διαθέτοντας πλοίο του Βασιλικού Ναυτικού RFA Tideforce και αεροσκάφη της RAF . Το Λονδίνο τόνισε ότι η συνδρομή του δόθηκε «σε πλήρη συμμόρφωση με το διεθνές δίκαιο». Ο Βρετανός υπουργός Άμυνας John Healey δήλωσε στη Βουλή των Κοινοτήτων ότι το πλοίο ήταν «ψευδώς νηολογημένο», χαρακτηρίζοντάς το «κυρωμένο και χωρίς κρατική υπόσταση», με μακρά ιστορία παράνομων δραστηριοτήτων και στενούς δεσμούς με το Ιράν και τη Ρωσία. Η θέση της Ρωσίας Αντίθετα, η Ρωσία υποστήριξε ότι είχε εγκρίνει τον προηγούμενο μήνα την ανύψωση ρωσικής σημαίας στο πλοίο και κατήγγειλε την κατάσχεση ως παράνομη. Η εκπρόσωπος Τύπου του Λευκού Οίκου Karoline Leavitt επιβεβαίωσε αργότερα ότι τα μέλη του πληρώματος του Marinera υπόκεινται πλέον σε ποινική δίωξη, προσθέτοντας ότι πετρέλαιο από τη Βενεζουέλα αναμένεται να φτάσει στις ΗΠΑ «πολύ σύντομα». Στο μεταξύ, ο υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ Marco Rubio δήλωσε ότι η πολιτική αλλαγή στη Βενεζουέλα «δεν θα γίνει από τη μια μέρα στην άλλη», τονίζοντας ότι τελικά «θα εξαρτηθεί από τον λαό της Βενεζουέλας να μεταμορφώσει τη χώρα του». Παράλληλα, επιβεβαίωσε ότι την επόμενη εβδομάδα θα συναντηθεί με Δανούς αξιωματούχους για συνομιλίες σχετικά με τη Γροιλανδία. Στο εσωτερικό της Βενεζουέλας, η κρατική πετρελαϊκή εταιρεία PDVSA ανακοίνωσε ότι βρίσκονται σε εξέλιξη διαπραγματεύσεις με την κυβέρνηση Donald Trump για πωλήσεις πετρελαίου. Ωστόσο, στέλεχος της εταιρείας ξεκαθάρισε ότι οποιαδήποτε πώληση θα γίνει «στις διεθνείς τιμές» και απέρριψε τον ισχυρισμό ότι η χώρα «οφείλει» πετρέλαιο στις Ηνωμένες Πολιτείες. Οι εξελίξεις προκαλούν έντονες αντιδράσεις και στην Ευρώπη. Ο πρώην πρέσβης των ΗΠΑ στο NATO, Ivo Daalder, προειδοποίησε ότι οι δηλώσεις και οι κινήσεις του Donald Trump δ ημιουργούν «εξαιρετικά ανησυχητική κατάσταση» για τις ευρωπαϊκές σχέσεις ασφάλειας, υπογραμμίζοντας την ανάγκη η Ευρώπη να επενδύσει περισσότερο στη δική της άμυνα. Παράλληλα, αναλυτές εκφράζουν φόβους ότι η κλιμάκωση των ανταγωνισμών μεταξύ μεγάλων δυνάμεων – ΗΠΑ, Ρωσίας και Κίνας – θα μπορούσε να αφήσει την Ευρώπη εκτεθειμένη σε νέες γεωπολιτικές πιέσεις. Γιατί το Ηνωμένο Βασίλειο βαδίζει σε τεντωμένο σχοινί Σε διαφορετικές συνθήκες, η βρετανική συνδρομή σε μια επιχείρηση όπως η πρόσφατη κατάσχεση δεξαμενόπλοιου από τις ΗΠΑ πιθανότατα δεν θα προκαλούσε ιδιαίτερη αίσθηση. Το Ηνωμένο Βασίλειο και οι Ηνωμένες Πολιτείες παραμένουν στενοί στρατιωτικοί σύμμαχοι, ενώ το συγκεκριμένο πλοίο συνδέεται με τη Ρωσία, το Ιράν και τη Βενεζουέλα και τελεί υπό αμερικανικές κυρώσεις. Επιπλέον, η αντιμετώπιση του λεγόμενου «shadow fleet» – πλοίων που επιχειρούν να παρακάμψουν διεθνείς περιορισμούς – αποτελεί εδώ και καιρό προτεραιότητα για το Λονδίνο. Ωστόσο, αυτό που προσδίδει ιδιαίτερη βαρύτητα στα σημερινά γεγονότα είναι το ευρύτερο γεωπολιτικό πλαίσιο μέσα στο οποίο εκτυλίσσονται. Ανησυχία στο Westminster Πέρα από τις συνεχιζόμενες εντάσεις μεταξύ Ρωσίας και Δύσης και τον διαρκή κίνδυνο η σύγκρουση στην Ουκρανία να επεκταθεί και σε άλλες περιοχές, ανησυχία προκαλεί και η τριβή που δημιουργούν οι πρόσφατες κινήσεις και δηλώσεις του Προέδρου Donald Trump. Στο Westminster, ορισμένοι προβληματίζονται για το ενδεχόμενο η βρετανική στρατιωτική εμπλοκή σήμερα να ανοίξει τον δρόμο για αιτήματα συμμετοχής σε ακόμη πιο αμφιλεγόμενες επιχειρήσεις στο μέλλον. Δεν είναι τυχαίο ότι μία από τις πρώτες αντιδράσεις της Downing Street μετά την επιχείρηση στο Καράκας ήταν να ξεκαθαρίσει ρητά ότι το Ηνωμένο Βασίλειο δεν είχε καμία απολύτως εμπλοκή. Πρόκειται για μια λεπτή ισορροπία. Ο Sir Keir Starmer μπορεί να μην το λέει ανοιχτά, ωστόσο οι εξελίξεις στη Βενεζουέλα δύσκολα συμβιβάζονται με το πολιτικό και νομικό υπόβαθρο ενός πρώην δικηγόρου ανθρωπίνων δικαιωμάτων που ηγείται της βρετανικής κυβέρνησης. Οι απειλές που διατυπώθηκαν προς τη Γροιλανδία, άλλωστε, προκάλεσαν εμφανή ενόχληση στο Λονδίνο, με τον ίδιο να τοποθετείται δημόσια. Κι όμως, η πραγματικότητα παραμένει αμείλικτη: το Ηνωμένο Βασίλειο εξακολουθεί να χρειάζεται τις ΗΠΑ – τόσο τη στρατιωτική τους ισχύ όσο και τη βαρύτητα της οικονομίας τους. Έτσι, όταν ο Λευκός Οίκος λέει «άλμα», η Downing Street εξακολουθεί συχνά να ρωτά «πόσο ψηλά;». Tράμπ και πετρελαϊκοί κολοσσοί Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, ο Donald Trump αναμένεται να συναντηθεί την Παρασκευή στον Λευκό Οίκο με τους επικεφαλής τριών από τις μεγαλύτερες αμερικανικές πετρελαϊκές εταιρείες. Σύμφωνα με αξιωματούχο της αμερικανικής κυβέρνησης, στη συνάντηση θα συμμετάσχουν εκπρόσωποι των Chevron, Exxon Mobil και ConocoPhillips , ενώ ενδέχεται να προστεθούν και άλλοι. Η εκπρόσωπος Τύπου του Λευκού Οίκου Karoline Leavitt επιβεβαίωσε ότι η συνάντηση βρίσκεται στα σκαριά, λίγες ημέρες μετά τις δηλώσεις του Trump ότι αμερικανικές πετρελαϊκές εταιρείες θα επενδύσουν δισεκατομμύρια δολάρια στη Βενεζουέλα μετά την παρέμβαση της κυβέρνησής του. Αξίζει να σημειωθεί ότι η Chevron είναι σήμερα η μόνη μεγάλη αμερικανική εταιρεία που εξακολουθεί να δραστηριοποιείται στη Βενεζουέλα, καθώς ο πρώην πρόεδρος Hugo Chavez είχε εθνικοποιήσει τα περιουσιακά στοιχεία των ConocoPhillips και Exxon στα μέσα της δεκαετίας του 2000. Ο Tράμπ θεωρεί το NATO ξεπερασμένο Την ίδια ώρα, ο στρατιωτικός αναλυτής Sean Bell σχολίασε την τελευταία ανάρτηση του Donald Trump στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, στην οποία ο Αμερικανός πρόεδρος εξαπέλυσε σφοδρή κριτική στο NATO . Όπως ανέφερε ο Bell, «είναι σαφές ήδη από την πρώτη θητεία του Trump ότι δεν υπήρξε ποτέ ένθερμος υποστηρικτής του NATO», θεωρώντας ότι οι ΗΠΑ επωμίζονται δυσανάλογο βάρος για την ασφάλεια της Ευρώπης. Σύμφωνα με τον ίδιο, γίνεται ολοένα και πιο ξεκάθαρο ότι το NATO «δεν ταιριάζει πλέον άνετα» στη σημερινή στρατηγική εθνικής ασφάλειας των ΗΠΑ, με τον Trump να εστιάζει κυρίως στο δυτικό ημισφαίριο. Παρότι ο Trump έχει δηλώσει ότι «οι ΗΠΑ θα είναι πάντα εκεί για το NATO, ακόμη κι αν εκείνο δεν είναι εκεί για εμάς», ο Bell εκτιμά ότι ο Αμερικανός πρόεδρος θεωρεί έναν αμυντικό οργανισμό 80 ετών «όχι πλέον κατάλληλο για τον σκοπό του». Το κρίσιμο ερώτημα για το δεξαμενόπλοιο Marinera Στο μεταξύ, νέα ερωτήματα εγείρονται γύρω από το δεξαμενόπλοιο Marinera, που κατασχέθηκε από τις αμερικανικές δυνάμεις στον Βόρειο Ατλαντικό. Το πλοίο, γνωστό παλαιότερα ως Bella 1, είχε αλλάξει πορεία όταν καταδιώχθηκε για πρώτη φορά τον προηγούμενο μήνα, γεγονός που – σύμφωνα με τον Ed Hill , διευθύνοντα σύμβουλο της εταιρείας ασφάλειας Intrepid Protection – δείχνει ότι «πιθανότατα γνώριζε πως οι Αμερικανοί το είχαν στο στόχαστρο». Λίγο αργότερα, το Marinera άλλαξε σημαία, υψώνοντας ρωσική, πριν τελικά καταληφθεί από τις αμερικανικές δυνάμεις. Όπως επισημαίνει ο Hill , το μεγαλύτερο ερώτημα αφορά το γεγονός ότι, κατά τη διάρκεια της επιχείρησης, το δεξαμενόπλοιο φέρεται να συνοδευόταν από ρωσικό υποβρύχιο. «Στρατιωτικά υποβρύχια δεν συνοδεύουν πολιτικά δεξαμενόπλοια», τονίζει, προσθέτοντας ότι γύρω από αυτή την επιχείρηση – και ειδικά γύρω από το Marinera – παραμένουν πολλά αναπάντητα ερωτήματα και ένα πέπλο μυστηρίου.

Ο άνθρωπος που επιχείρησε να αναστήσει ένα ΕΘΝΟΣ και πέθανε με την Ελλάδα στα χείλη του! Aυτά που ΔΕΝ ειπώθηκαν στην ταινία του Σμαραγδή γιατί ο σκηνοθέτης εκβιάστηκε! Η δολοφονία του Ιωάννη Καποδίστρια δεν ήταν ένα μεμονωμένο έγκλημα, αλλά η ιδρυτική πράξη ενός κράτους εξάρτησης. Μια πολιτική εκτέλεση που σφράγισε τη μετάβαση από τη Ρωμιοσύνη στο πρώτο Ψευτορωμαίικο και καθόρισε την ελληνική μοίρα για δύο αιώνες... Το Α' Μέρος ΕΔΩ Ο Καποδίστριας δεν κυβέρνησε αρκετά για να αποτύχει. Κυβέρνησε αρκετά για να φοβίσει. Στο πρόσωπό του συμπυκνώθηκε η τελευταία σοβαρή απόπειρα συγκρότησης ελληνικού κράτους με αυτονομία, ήθος και ιστορική συνέχεια . Η δολοφονία του στο Ναύπλιο δεν έκλεισε απλώς έναν πολιτικό κύκλο. Άνοιξε μια μακρά εποχή εξάρτησης, διαπλοκής και παραχάραξης της ίδιας της ελληνικής ταυτότητας... 11. Η Διαμάχη με τους Φαναριώτες — Τα Εμπόδια, οι Τρικλοποδιές και η Διεθνής Απομόνωση Η σύγκρουση του Καποδίστρια με τους Φαναριώτες δεν υπήρξε μία συνηθισμένη πολιτική αντιπαράθεση, ούτε μία απλή διαμάχη εξουσίας ανάμεσα σε πρόσωπα. Υπήρξε σύγκρουση δύο κόσμων, δύο αντιλήψεων για το τι σημαίνει εξουσία, κράτος και πολιτική ευθύνη . Στην ιστορία των εθνών, υ πάρχουν στιγμές όπου το πρόβλημα δεν είναι ποιος κυβερνά, αλλά αν το ίδιο το σύστημα εξουσίας μπορεί να επιβιώσει όταν απειλείται η δομική του λογική. Τέτοια στιγμή υπήρξε η άφιξη του Καποδίστρια στην Ελλάδα . Από τη μία πλευρά στεκόταν ένας άνθρωπος που πίστευε βαθιά στην έννοια του κράτους ως θεσμικού οργανισμού, υπεράνω προσώπων και φατριών. Από την άλλη βρισκόταν μια τάξη ανθρώπων που δεν μπορούσε καν να συλλάβει ότι το κράτος θα μπορούσε να υπάρξει χωρίς τους ίδιους ως αναντικατάστατους διαχειριστές του. Για να κατανοηθεί το βάθος αυτής της σύγκρουσης , οφείλει κανείς να ανατρέξει στη φύση των ίδιων των Φαναριωτών . Δεν επρόκειτο απλώς για εύπορες οικογένειες ή για μορφωμένους Έλληνες της Κων/πολης, αλλά γ ια μια εδραιωμένη διοικητική κάστα που είχε μάθει να κυβερνά εξ ονόματος της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας . Ήταν άνθρωποι εκπαιδευμένοι στο παρασκήνιο, στη διπλωματία των διαδρόμων, στη διαχείριση ισορροπιών και προστασιών , προστάτες σουλτάνων ουσιαστικά, όχι στη λογοδοσία προς έναν λαό. Η ισχύς τους δεν αντλούνταν από κοινωνική νομιμοποίηση, αλλά από την εύνοια της Πύλης και την ικανότητά τους να λειτουργούν ως μεσάζοντες εξουσίας . Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, το νέο ελληνικό κράτος δεν αντιμετωπιζόταν ως συλλογικό εγχείρημα, αλλά ως νέο πεδίο άσκησης των παλαιών τους προνομίων. Όταν λοιπόν εμφανίστηκε ο Καποδίστριας , ένας Έλληνας που δεν χρωστούσε την πολιτική του ισχύ σε καμία ξένη αυλή, ένας άνθρωπος με διεθνές κύρος, προσωπική ακεραιότητα και σαφή αντίληψη περί δημόσιου συμφέροντος, ο ι Φαναριώτες δεν είδαν σε αυτόν έναν φυσικό ηγέτη ή έναν εν δυνάμει σύμμαχο. Είδαν έναν υπαρξιακό κίνδυνο . Ο Καποδίστριας δεν μπορούσε να ελεγχθεί, δεν μπορούσε να ενταχθεί σε δίκτυα εξαρτήσεων και, το κυριότερο, δεν διανοούνταν να κυβερνήσει μέσω φατριών . Η παρουσία του ανέτρεπε τον τρόπο με τον οποίο οι ίδιοι κατανοούσαν την πολιτική εξουσία, και αυτή η ανατροπή ήταν αδιανόητη για μια τάξη που είχε μάθει να επιβιώνει ακριβώς μέσα από τη στρέβλωση της έννοιας του κράτους. Κεντρικό πρόσωπο αυτής της σύγκρουσης υπήρξε ο Αλέξανδρος Μαυροκορδάτος , ο οποίος λειτούργησε ως ο βασικός αρχιτέκτονας της οργανωμένης αντιπολίτευσης . Ο Μαυροκορδάτος δεν ήταν τυχαίος παράγοντας της εποχής. Έφερε στο πολιτικό του DNA ολόκληρη τη φαναριώτικη σχολή διοίκησης . Γνώριζε άριστα τη γλώσσα των διπλωματικών σαλονιών, κατανοούσε τη σημασία των ξένων προστασιών και διέθετε την ικανότητα να οργανώνει φατρίες μεθοδικά και αθόρυβα. Ήξερε πώς να κερδίζει την εμπιστοσύνη των Άγγλων και πώς να μετατρέπει αυτή την εξωτερική εύνοια σε εσωτερική πολιτική ισχύ. Για τον Μαυροκορδάτο, η διακυβέρνηση Καποδίστρια δεν ήταν απλώς μια εναλλακτική πολιτική πρόταση. Ήταν απειλή . Όχι επειδή ο Κυβερνήτης έκανε επιμέρους λάθη , αλλά επειδή έκανε κάτι ασυγχώρητο για το φαναριώτικο σύστημα: Αφαίρεσε την εξουσία από τις φατρίες και την επανέφερε στο κράτος . Ο Μαυροκορδάτος αντιλήφθηκε από την πρώτη στιγμή ότι, αν ο Καποδίστριας προλάβαινε να θεμελιώσει θεσμούς, οι παλιές οικογένειες θα έχαναν οριστικά τον ρόλο τους ως αναντικατάστατοι μεσάζοντες εξουσίας . Έτσι, η αντιπολίτευση δεν οργανώθηκε ως πολιτικός διάλογος ή θεσμική αντιπαράθεση, αλλά ως πολιορκία διαρκείας, υπόγεια και αδιάκοπη, με όπλο όχι τα επιχειρήματα αλλά τη συστηματική υπονόμευση. Καθοριστικό ρόλο στη μετατροπή της πολιτικής σύγκρουσης σε υπαρξιακή έπαιξε το ζήτημα των δανείων της Επανάστασης. Τα δύο μεγάλα δάνεια των ετών 1824 και 1825, τα οποία συνήφθησαν με πρωτοβουλία κύκλων της Ύδρας και του Μαυροκορδάτου, ελήφθησαν χωρίς έγκριση εθνικού οργάνου, χωρίς κρατική εγγύηση και χωρίς στοιχειώδη λογιστική διαφάνεια. Μεγάλο μέρος των χρημάτων χάθηκε σε μίζες, μεσιτείες, κομματικούς μηχανισμούς, ανεξέλεγκτες πολεμικές δαπάνες και ιδιωτικά ταμεία. Όταν ο Καποδίστριας ανέλαβε τη διακυβέρνηση, το ελληνικό κράτος βρισκόταν σε κατάσταση οικονομικής εξάντλησης, ανίκανο ακόμη και να εξασφαλίσει τη στοιχειώδη σίτιση των στρατιωτών του. Παρά ταύτα, οι ίδιοι άνθρωποι που είχαν συμβάλει καθοριστικά σε αυτό το οικονομικό χάος απαίτησαν από τον Κυβερνήτη θέσεις, αξιώματα και πολιτική αναγνώριση, ακόμη και ευγνωμοσύνη . Η άρνηση του Καποδίστρια να νομιμοποιήσει αυτή την πρακτική αποτέλεσε σημείο καμπής. Από εκείνη τη στιγμή, η διαμάχη έπαψε να είναι απλώς πολιτική και μετατράπηκε σε σύγκρουση ζωής ή θανάτου για το παλαιό σύστημα εξουσίας. Στον πόλεμο αυτό, ο Τύπος χρησιμοποιήθηκε ως όπλο μεθοδικό και δηλητηριώδες . Για να πληγεί ένας ακέραιος άνθρωπος, δεν αρκεί η αντίρρηση· απαιτείται η σπίλωση. Και για να υπάρξει σπίλωση, απαιτείται μια πένα πρόθυμη να υπηρετήσει σκοπιμότητες. Σε αυτό το σημείο εμφανίζεται ο Αναστάσιος Πολυζωίδης , νομικός, μορφωμένος και ικανότατος, αλλά βαθιά κυνικός πολιτικά και φούλ φιλελεύθερος και φανατικός οπαδός του Διαφωτισμού . Ως στενός συνεργάτης του Μαυροκορδάτου , μετέτρεψε την ε φημερίδα του, τον «Απόλλωνα» , σε εργαλείο συστηματικής προπαγάνδας . Οι κατηγορίες του εναντίον του Καποδίστρια περί αυταρχισμού, μυστικής πολιτικής και οικονομικής αδιαφάνειας δεν στόχευαν στην αποκάλυψη αληθειών, αλλά στη διαμόρφωση μιας και μόνον εντύπωσης. Ότι ο Καποδίστριας δεν ήταν ο σωτήρας της Ελλάδας, αλλά ένας νέος δεσπότης. Η πιο σκοτεινή στιγμή αυτής της εκστρατείας υπήρξε η υπαινικτική αναφορά σε ένα ανύπαρκτο «μυστικό» περί "συνωμοσίας" που είχε ως στόχο τη ζωή του Κυβερνήτη , το οποίο υποτίθεται ότι μπορούσε να κλονίσει τη χώρα . Δεν υπήρξε ποτέ απόδειξη, ούτε καν σαφής κατηγορία . Διότι δεν επρόκειτο για αποκάλυψη, αλλά για μέθοδο ψυχολογικού πολέμου, για ένα δηλητήριο που στάζει αργά, δημιουργώντας καχυποψία και φόβο . Το αφήγημα αυτό συνδέθηκε σκόπιμα με την ψευδή συνωμοσία του Πετρόμπεη Μαυρομιχάλη , η οποία είχε ήδη καταρρεύσει, αλλά οι αντίπαλοι του Καποδίστρια επέμεναν να κρατούν ζωντανή τη δυσοσμία της, διότι προετοίμαζε το έδαφος για τα επόμενα, σκοτεινότερα βήματα. Παράλληλα με την εσωτερική υπονόμευση, εξελισσόταν με χειρουργική ακρίβεια η διεθνής απομόνωση του Κυβερνήτη . Ενώ οι Φαναριώτες εργάζονταν στο εσωτερικό, η Αγγλία ανέλαβε τον εξωτερικό κλοιό. Πρέσβεις, πρόξενοι και ανεπίσημοι απεσταλμένοι σε περιοχές όπως η Ύδρα και η Μάνη ενίσχυαν τοπικές δυσαρέσκειες , διόγκωναν παράπονα και μετέφεραν στο Λονδίνο την εικόνα ενός δήθεν αυταρχικού και επικίνδυνου ηγέτη . Η βρετανική διπλωματία πίεζε συστηματικά και τις άλλες Μεγάλες Δυνάμεις (Γαλλία, Ρωσία) να «επαναφέρουν την ισορροπία» στην Ελλάδα. Και αυτή η ισορροπία είχε σαφές περιεχόμενο: Την αποδυνάμωση του Καποδίστρια . Το σχέδιο δεν ήταν βιαστικό ούτε θορυβώδες. Ήταν αργό, συστηματικό και εξαιρετικά αποτελεσματικό , όπως κάθε καλά σχεδιασμένη επιχείρηση εξουδετέρωσης ενός ανθρώπου που τόλμησε να οραματιστεί κράτος ε κεί όπου άλλοι έβλεπαν μόνο προνόμια. 12. Η Μεγάλη Απομόνωση – Η χώρα που άλλαζε και οι άνθρωποι που δεν άντεχαν την αλλαγή Κατά τα έτη 1829 και 1830, ο Ιωάννης Καποδίστριας βρέθηκε να ζει μία από τις πιο παράδοξες και βαριές στιγμές της νεότερης ελληνικής ιστορίας . Ήταν η περίοδος κατά την οποία είχε κερδίσει σχεδόν τα πάντα για την πατρίδα του και ταυτόχρονα έχανε σχεδόν τα πάντα για τον εαυτό του . Είχε εξασφαλίσει σύνορα, είχε αποκαταστήσει στοιχειώδη επισιτισμό σε έναν λαό εξαντλημένο από τον πόλεμο, ε ίχε αρχίσει να επιβάλλει έννομη τάξη εκεί όπου βασίλευε η αυθαιρεσία , και όμως, στο αποκορύφωμα αυτής της εθνικής επιτυχίας, βυθιζόταν στο βαθύτερο ψυχικό σκοτάδι της πολιτικής του διαδρομής. Η Ιστορία σπάνια χαρίζεται σε όσους αλλάζουν πραγματικά την πορεία της. Η Ευρώπη τον αντιμετώπιζε πλέον εχθρικά , οι εγχώριες φατρίες τον διαπόμπευαν , οι Ρουμελιώτες τον απειλούσαν, οι νησιώτες τον κατηγορούσαν , και οι Φαναριώτες ύφαιναν γύρω του έναν αόρατο αλλά εξαιρετικά ανθεκτικό ιστό , με την υπομονή και τη μεθοδικότητα της αράχνης που γνωρίζει ότι το θήραμά της δεν χρειάζεται βιασύνη για να εξαντληθεί. Μέσα σε αυτή τη γενικευμένη επίθεση, ο Καποδίστριας δεν απάντησε ποτέ με βία, ούτε με οργή, ούτε με διάθεση εκδίκησης . Η στάση του υπήρξε σχεδόν αντιφατική προς τη σκληρότητα των καιρών . Απάντησε με υπομονή, με ψυχραιμία και με εκείνη τη βαθιά αίσθηση καθήκοντος που χαρακτηρίζει ανθρώπους οι οποίοι αντιλαμβάνονται την εξουσία ως χρέος και όχι ως δικαίωμα. Μετά τη Συνθήκη της Αδριανούπολης , οι Μεγάλες Δυνάμεις πλήν Ρωσίας, είχαν πλέον συνειδητοποιήσει ότι ο Καποδίστριας δεν ήταν απλός διαχειριστής ή μεταβατικός τοποτηρητής. Ήταν ηγέτης με σχέδιο και βούληση. Και ακριβώς γι’ αυτό κρίθηκε επικίνδυνος. Η Αγγλία, περισσότερο από κάθε άλλη δύναμη, άρχισε να αντιμετωπίζει την ελληνική του πολιτική ως απειλή για τη δική της στρατηγική ισορροπία στην Ανατολική Μεσόγειο . Η αντίληψη στο Λονδίνο ήταν σαφής. Η Ελλάδα όφειλε να παραμείνει μικρή, ελεγχόμενη και απολύτως πειθαρχημένη , όχι μια χώρα με περιθώρια αυτονόμησης , όχι μια δύναμη που θα μπορούσε να συνδεθεί στρατηγικά με τη Ρωσία, ούτε βεβαίως μια ναυτική παρουσία ικανή να αμφισβητήσει τον αγγλικό έλεγχο στο Αιγαίο . Ειδικά, όταν μαθεύτηκε από τους κύκλους των πρεσβειών πως ο Καποδίστριας σε συνεργασία με τους Κολοκοτρωναίους και τους Μανιάτες ετοίμαζαν την πολιτική διαδοχή από Κυβερνείο σε Μοναρχία , με τη στέψη ενός από τους απογόνους του τελευταίου αυτοκράτορα της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας (Ρωμανία), του Κων/νου ΙΑ' Παλαιολόγου ως ο νέος βασιλεύς των Ρωμαίων, ο πρέσβης της Αγγλίας στην Ελλάδα, Λόρδος Λίττλετον ( Lord Edward John Littleton ) πετάχτηκε από τη θέση του και βροντοφώναξε " Όχι! Αυτό δεν πρόκειται να το δεχτούμε! Δεν θα μας κάνει κουμάντο ένας Ρώσος που θέλει μια μικρή Ρωσία στις δικές μας θάλασσες" ! Μέσα σε αυτό το πλαίσιο διαμορφώθηκε μια ξεκάθαρη γραμμή σκέψης , σύμφωνα με την οποία ο Καποδίστριας δεν εξυπηρετούσε την ευρωπαϊκή «ισορροπία», αλλά την ανέτρεπε . Εφ' όσον δεν διέθετε στρατό για να επιβληθεί, ο πιο αποτελεσματικός τρόπος εξουδετέρωσής του ήταν η διεθνής απομόνωση. Οι επιστολές του άρχισαν να μένουν αναπάντητες, αιτήματα πάγωναν σιωπηλά, υποσχέσεις χρηματοδότησης αποσύρονταν χωρίς εξηγήσεις, ενώ παράλληλα ενισχυόταν συστηματικά κάθε εσωτερική φωνή που αντιπολιτευόταν την κυβέρνησή του . Η απομόνωση δεν ανακοινώθηκε ποτέ επίσημα, αλλά εφαρμόστηκε με συνέπεια και πειθαρχία. Την ίδια στιγμή, στο εσωτερικό της χώρας, το εύθραυστο οικοδόμημα του κράτους άρχιζε να ραγίζει. Αν έξω οι Δυνάμεις τον περικύκλωναν διπλωματικά, μέσα στην Ελλάδα οι αντίπαλοί του λειτουργούσαν ως πολιορκητικός κριός. Η Ύδρα πολεμούσε με το χρήμα και την πένα, οι Μανιάτες με τα όπλα και την επίκληση της παράδοσης, η Ρούμελη με τη συστηματική ανυπακοή , ενώ οι Φαναριώτες χρησιμοποιούσαν το πιο ύπουλο όπλο όλων. Tον ψίθυρο . Και συχνά ο ψίθυρος αποδεικνύεται πιο φονικός από το γιαταγάνι , γιατί δεν αφήνει ίχνη και δεν αναλαμβάνει ευθύνη. Μέσα σε αυτή τη δίνη, ο Καποδίστριας διέκρινε τον θεμελιώδη κίνδυνο με απόλυτη διαύγεια . Η Ελλάδα δεν ήταν ακόμη ενωμένο και στιβαρό έθνος, αλλά ένα μωσαϊκό από τόπους, οικογένειες και αντικρουόμενα συμφέροντα, κατάλοιπα της ύστερης βυζαντινής περιόδου. Για να μετατραπεί σε κράτος, έπρεπε όλες αυτές οι επιμέρους δυνάμεις να υποταχθούν στο κοινό καλό . Όμως οι παλιές δομές εξουσίας αντιστέκονταν λυσσαλέα, διότι αντιλαμβάνονταν ότι η επιβίωσή τους προϋπέθετε την αποτυχία του κρατικού εγχειρήματος. Μέσα στον γενικευμένο αυτόν ορυμαγδό, υπήρχε ωστόσο μία δύναμη που δεν εγκατέλειψε τον Κυβερνήτη. Ο απλός λαός . Ο φτωχός, καθημερινός Έλληνας, που είχε μάθει να ζει πάνω στις στάχτες της Επανάστασης, που είχε βιώσει την αδικία, τις αυθαιρεσίες των προκρίτων και την εκμετάλλευση από όσους έτρωγαν από το υστέρημά του. Ο λαός πίστεψε στον Καποδίστρια όχι από ιδεολογία, αλλά από εμπειρία . Διαισθανόταν κάτι απλό και θεμελιώδες, ότι αυτός ο άνθρωπος δεν τον έκλεβε και ότι νοιαζόταν πραγματικά για τη μοίρα του . Γι’ αυτό και στα χωριά τον υποδέχονταν ως πατέρα, άνοιγαν τα σπίτια τους για να τον φιλοξενήσουν και δεν τον είδαν ποτέ ως τύραννο, αλλά ως λυτρωτή. Ωστόσο, η πίστη του λαού δεν αρκούσε . Ο λαός δεν διέθετε κανόνια, ούτε εφημερίδες, ούτε διπλωματικά δίκτυα. Στον πόλεμο που πλησίαζε, η καρδιά του ήταν ειλικρινής αλλά αδύναμη απέναντι στα μαχαίρια των ισχυρών . Όσο η πολιτική απομόνωση γινόταν πιο ασφυκτική, τόσο ο Καποδίστριας βυθιζόταν σε έναν εσωτερικό αγώνα σιωπηλό και μοναχικό . Οι επιστολές του εκείνης της περιόδου συγκλονίζουν . Ο άνθρωπος που είχε συνομιλήσει με αυτοκράτορες, έγραφε πλέον με λόγο πατρικό και σχεδόν παρακλητικό , δηλώνοντας ότι δεν είχε ανάγκες για τον εαυτό του, αλλά ότι το Έθνος είχε ανάγκη από όσους μπορούσαν ακόμη να το στηρίξουν. Αυτός ήταν ο Καποδίστριας μέχρι το τέλος . Ακόμη και απέναντι στους εχθρούς του, διατήρησε μέτρο και αξιοπρέπεια , μια αίσθηση καθήκοντος που θύμιζε πατέρα και όχι επαγγελματία πολιτικό. Κι όμως, την ώρα που θα έπρεπε να συγκεντρώνει στήριξη, οι περισσότεροι από εκείνους που όφειλαν να σταθούν δίπλα του τού γύρισαν την πλάτη . Στα τέλη του 1830 και τις αρχές του 1831, η απομόνωση είχε πάψει να είναι απλώς πολιτική. Είχε μετατραπεί σε ψυχολογική πολιορκία . Κάθε του βήμα συνοδευόταν από απειλές, κάθε του απόφαση γεννούσε νέους εχθρούς, κάθε μεταρρυθμιστική του προσπάθεια συναντούσε οργανωμένη αντίδραση. Κι ενώ εκείνος συνέχιζε να πιέζει για παιδεία, υποδομές, οικονομική εξυγίανση, κοινωνική δικαιοσύνη, τακτικό στρατό και συγκροτημένη διοίκηση, οι αντίπαλοί του έσκαβαν μεθοδικά το έδαφος κάτω από τα πόδια του. Ο κλοιός έκλεινε, το πάτημα γινόταν όλο και πιο ασταθές, και η πολιτική οξυδέρκεια δεν αρκούσε πια. Θαύματα δεν υπήρχαν, και η ιστορία σπάνια τα προσφέρει κατά παραγγελία. Ο άνθρωπος που είχε συμβάλει στη σωτηρία εθνών από την πείνα, ένιωθε πλέον ότι δεν μπορούσε να σώσει τον ίδιο του τον εαυτό από το μίσος που φούντωνε γύρω του . Και σαν να προαισθανόταν το τέλος, στρεφόταν όλο και συχνότερα στη σιωπή της προσευχής , εκεί όπου οι μεγάλες ψυχές αναζητούν δύναμη όταν όλα τα ανθρώπινα στηρίγματα έχουν χαθεί... 13. Η Εσχάτη Ώρα του Κυβερνήτη – Το Έγκλημα που Άνοιξε Πληγές - Όσα ο Σμαραγδής δεν παρουσίασε στην ταινία του Αυτή η ενότητα, είναι και η πιο κρίσιμη ιστορικά . Στηρίζεται απολύτως πάνω σε αδιάσειστα τεκμήρια, σε έρευνες παλιών και σύγχρονων ειδικευμένων Ιστορικών μελετών και ειδικότερα στην πρώτη και πλέον σοβαρή μελέτη του ιστορικού ερευνητή, πρώην Αξιωματικού της Πολεμικής Αεροπορίας Δημήτρη Κοκκινάκη που φέρει τον τίτλο " Αθώοι του αίματος τούτου ", μια μελέτη που κατατέθηκε στην Ακαδημία Αθηνών και υποστηρίχθηκε από τους περισσότερους ιστορικούς-μελετητές, ερευνητές και αναλυτές, ως απολύτως καθαρή, σοβαρή και εμπεριστατωμένη και κυρίως, ουδέποτε διατυπώθηκε καμμιά απολύτως ένσταση από κανέναν απολύτως πάνω στην έρευνα του αυτή. Θα παρουσιαστεί ΣΚΗΝΗ με ΣΚΗΝΗ, όπως παρουσιάζονται οι περισσότερες έρευνες τόσο στα διάφορα ντοκυμαντέρ ερεύνης, όσο και στις διάφορες αναφορές αστυνομικών ερευνητών (ντέντεκτιβ). ΣΚΗΝΗ ΠΡΩΤΗ Πριν ακόμη πέσει το αίμα στα μαρμάρινα σκαλοπάτια του Αγίου Σπυρίδωνος , πριν ο Κυβερνήτης σωριαστεί με το βλέμμα στραμμένο προς τη θύρα του ναού, πριν η Ελλάδα χάσει την τελευταία της ευκαιρία να στερεωθεί ως κράτος και όχι ως πεδίο λεηλασίας , η δολοφονία ήταν ήδη σκηνοθετημένη . Δεν έμοιαζε με έκρηξη θυμού, ούτε με τυφλό μανιάτικο πάθος όπως θα βόλευε να ειπωθεί αργότερα. Έμοιαζε με σχέδιο που υφάνθηκε όχι σε χαρτί, αλλά πάνω στο ίδιο το σώμα της χώρας , πάνω στις αδυναμίες της, στις έριδες, στις ξένες επιδιώξεις, στις ε γχώριες φατρίες που έμαθαν να επιβιώνουν μέσα στο χάος. Η πρώτη ισχυρή ένδειξη δεν βρίσκεται σε μια λογοτεχνική περιγραφή, αλλά σε κάτι ψυχρό, σχεδόν τεχνικό, κι ακριβώς γι’ αυτό αποκαλυπτικό: Στο σχεδιάγραμμα του ανακριτικού φακέλου του Κοκκινάκη . Ένα διάγραμμα φαινομενικά απλό, που όμως λειτουργεί σαν χάρτης εγκληματικής δράσης . Δεν πρόκειται για αφήγηση, πρόκειται για "αναπαράσταση". Στέκει σαν εκείνα τα ταμπλό που βλέπει κανείς στα μεγάλα αστυνομικά κινηματογραφικά έργα , όπου πρόσωπα και διαδρομές συνδέονται με γραμμές που δεν επιτρέπουν παρερμηνείες . Κι όμως, εδώ δεν έχουμε κινηματογραφική ταινία. Έχουμε το σκληρό προοίμιο μιας εθνικής τραγωδίας . Στο κέντρο του "σχεδιαγράμματος ", όχι ψηλά, όχι χαμηλά, αλλά ακριβώς στο κέντρο, βρίσκεται το σώμα του Κυβερνήτη . Και γύρω του, σαν δορυφόροι σε εγκληματική τροχιά, "διακρίνονται" οι μορφές των «πρωταγωνιστών». Δύο ονόματα που η ιστορία τα κράτησε ως βολικούς ενόχους, δύο σκιώδεις παρουσίες που εμφανίζονται σαν τεχνικά εργαλεία μιας επιχείρησης, κι ένα στοιχείο σχεδόν εφιαλτικό: μία φιγούρα χωρίς όνομα, ένας «ζητιάνος» που υπάρχει στα χαρτιά σαν μυστήριο και εξαφανίζεται από την πραγματικότητα σαν να μην υπήρξε ποτέ. Ο Κωνσταντίνος Μαυρομιχάλης εμφανίζεται ως ο “νομικός” δολοφόνος , ο άνθρωπος που του αποδίδεται ότι πυροβόλησε πρώτος . Ωστόσο, ακόμη και ο τρόπος που τοποθετείται στο σχέδιο εκπέμπει ένα μήνυμα που μόνο ο προσεκτικός αναγνώστης αντιλαμβάνεται. Φαίνεται σαν πιόνι. Πρώτος στη λίστα, όχι όμως πρώτος στην ουσία. Η θέση του παραπέμπει περισσότερο σε δόλωμα , σε πρόσωπο που θα σηκώσει το βάρος της πράξης στα μάτια της κοινής γνώμης, παρά σε εγκέφαλο ή σε αληθινό συντονιστή. Διακρίνεται αποφασιστικότητα, ίσως παρορμητισμός, αλλά όχι εκείνη η χειρουργική ψυχραιμία που απαιτεί μια πολιτική δολοφονία τέτοιας κλίμακας, με τέτοια ακρίβεια στόχου και με τέτοια βεβαιότητα περί των συνεπειών της. Ο Γεώργιος Μαυρομιχάλης, σημειωτέον πρώην Πρωθυπουργός της Ελλάδας πριν τον Καποδίστρια, τοποθετείται ως ο εκτελεστής , ο άνθρωπος δηλαδή που μαχαίρωσε τον Κυβερνήτη και ο οποίος, με την εκτέλεσή του, σφράγισε το αφήγημα της “λύσης” του εγκλήματος. Είναι εκείνος που έμεινε στο συλλογικό ασυνείδητο ως «ο δολοφόνος», ακριβώς επειδή ήταν ο πιο χρήσιμος κρίκος για να φανεί ότι η υπόθεση έκλεισε . Όμως η ίδια η διάταξη στο διάγραμμα, οι αποστάσεις, η τροχιά της επίθεσης, μαρτυρούν κάτι πιο κρύο: Δεν ήταν αυτός που κρατούσε την αλυσίδα. Ήταν ο κρίκος που θυσιάστηκε, ώστε να σπάσει η αλήθεια. Η "Ιστορία" τον κράτησε ως πρόσωπο, γιατί έτσι αποφεύγει να μιλήσει για μηχανισμούς. Έπειτα εμφανίζεται ο Γεώργιος Κοζώνης , ο άνθρωπος-σκιά . Δεν του δίνεται τιμητική θέση, δεν φωτίζεται, ούτε καν προβάλλεται. Και ακριβώς αυτή η “σιωπηλή” παρουσία είναι η πιο εκκωφαντική . Όσοι στήνουν εγκλήματα που θέλουν να κρυφτούν, δεν βάζουν τους αληθινούς κρίσιμους συντελεστές στο κέντρο . Τους αφήνουν στο περιθώριο, σαν μια μικρή σημείωση που ο βιαστικός θα προσπεράσει. Ο Κοζώνης, όπως προβάλλει από το υλικό, ήταν παρών την ώρα του εγκλήματος , είχε κινηθεί πριν, και μετά εξαφανίστηκε . Δεν ανήκε στο “θυμικό” της Μάνης , δεν ήταν συγγενής, δεν είχε λόγο τιμής να επικαλεστεί. Ό,τι τον έφερε στη σκηνή δεν ήταν το πάθος, αλλά ο σχεδιασμός. Αυτό είναι το πρώτο σημείο όπου το αφήγημα της “επίσημης ιστορίας” αρχίζει να τρίζει. Δίπλα του, σαν παράλληλη διαδρομή που βεβαιώνει ότι δεν θα υπάρχει διαφυγή, εμφανίζεται ο Καραγιάννης. Η παρουσία του δεν κραυγάζει, απλά υπαινίσσεται . Κι όμως, σε κάθε πολιτική δολοφονία, ο πιο επικίνδυνος δεν είναι ο θορυβώδης, αλλά εκείνος που δεν φαίνεται . Είναι ο άνθρωπος που δεν έχει αφήγημα να υπερασπιστεί, που δεν κουβαλά κοινωνική ταυτότητα ικανή να τον προδώσει, που φεύγει χωρίς να τον θυμάται κανείς, ακριβώς επειδή δεν προοριζόταν να μείνει . Αν ο Καποδίστριας έπρεπε να πεθάνει “οπωσδήποτε”, τότε ο ρόλος μιας τέτοιας σκιάς γίνεται απολύτως λογικός, ακόμη κι αν δεν είναι άμεσα ορατός στον αδαή. Και τέλος, ο πιο σκοτεινός ίσκιος όλων: Ο άγνωστος «ζητιάνος» . Μία φιγούρα χωρίς πατρίδα, χωρίς όνομα, χωρίς παρελθόν, που εμφανίζεται σε μια συγκεκριμένη στιγμή και εξαφανίζεται για πάντα. Αυτό που σε μια άλλη αφήγηση θα ακουγόταν “μυθιστορηματικό”, εδώ είναι το πιο πραγματικό και το πιο ανατριχιαστικό στοιχείο. Διότι κάθε σοβαρός ανακριτής γνωρίζει ότι, όταν σε πολιτική δολοφονία παρεμβάλλεται ένας άνθρωπος χωρίς ταυτότητα και χωρίς ιστορικό, δεν πρόκειται για αυθόρμητη πράξη . Πρόκειται για εργαλείο . Πρόκειται για εξωτερική ανάθεση, για χέρι που ήρθε να υπηρετήσει σκοπό και όχι να εκφράσει συναίσθημα. Ο «ζητιάνος» δεν μοιάζει με απλό επαίτη. Μοιάζει με ένδειξη ότι η σκηνή είχε και άλλους παίκτες, πέρα από αυτούς που έπρεπε να φανούν. Το πιο αποκαλυπτικό, ωστόσο, δεν είναι μόνο ποιοι εμφανίζονται στο διάγραμμα, αλλά ποιοι εξαφανίζονται από τη Δικαιοσύνη . Διότι, στο τέλος, οι μόνοι που συνελήφθησαν ήταν οι δύο Μανιάτες . Οι άλλοι, οι σκιώδεις, οι παράλληλοι, οι “άνθρωποι του σχεδίου”, χάθηκαν σαν καπνός . Κι εδώ γεννιέται το πρώτο μεγάλο μήνυμα του φακέλου: όποιος εξαφανίζεται, είναι πιθανότερο να είναι ένοχος· όποιος μένει, είναι πιθανότερο να είναι το αναλώσιμο πρόσωπο που χρειάστηκε για να κλείσει η υπόθεση. Οι Μαυρομιχαλαίοι έμειναν, οι εκτελεστές έφυγαν, και οι εντολείς δεν φάνηκαν ποτέ, όχι επειδή δεν υπήρξαν, αλλά επειδή έτσι ακριβώς έχει σχεδιαστεί κάθε πολιτικό έγκλημα που θέλει να μοιάζει με “τοπική υπόθεση” και “υπόθεση τιμής”. Ωστόσο, υπάρχουν κι άλλα πρόσωπα, τα οποία έπαιξαν τον δικό τους ρόλο. Όπως ο Ρώσος Ναύαρχος Ρίκορντ ( Piotr Ivanovich Ricord, 1776–1855), o Λοχαγός Κασομούλης , ο Κορνήλιος , πρώην υπάλληλος των Μαυρομιχαλαίων και Τοπάρχης της Μάνης, ο Ταγματάρχης Βαλλιάνος, ο Γάλλος Αντιπρέσβης (πιθανότατα ο Ζάν Ρουέν ή Ρουάν) και κάποιοι τριτοτεταρτοκλασσάτοι που δεν έχουν πολλή σημασία. ΣΚΗΝΗ ΔΕΥΤΕΡΗ ( Το Γένος των Μαυρομιχαλαίων. Το Ήθος μιας Οικογένειας που δεν ήταν φτιαγμένη για Εγκλήματα πουλημένα ) Προτού ένας ανακριτής αποτολμήσει κρίση περί ενοχής ή αθωότητας, οφείλει να εξετάσει όχι μόνο τα γεγονότα αλλά και τον άνθρωπο. Τον χαρακτήρα, το ήθος, την παιδεία και την παράδοση , εκείνα τα στοιχεία που δεν καταγράφονται σε καταθέσεις, αλλά χαράσσονται στο αίμα και μεταδίδονται από γενιά σε γενιά. Στη σελίδα έκτη του φακέλου, ο ερευνητής ανοίγει ακριβώς αυτόν τον φάκελο: Το γένος των Μαυρομιχαλαίων . Και από την πρώτη κιόλας ανάγνωση καθίσταται σαφές ότι δεν πρόκειται ούτε για τυχαία οικογένεια ούτε απλώς για μια ισχυρή τοπική δυναστεία, αλλά για το αρχοντολόγι της Μάνης, για μια γενιά σμιλεμένη στη νομοτέλεια της τιμής, της ευθύτητας, της παλικαριάς και της αδιάλλακτης ανεξαρτησίας. Δεν έχουμε εδώ οικογένεια μηχανορράφων, αλλά οικογένεια πολεμιστών. Η Μάνη δεν υπήρξε ποτέ κοινωνία σκιών ή συνωμοσιών . Υπήρξε κοινωνία φανερών πράξεων, όπου το σπαθί δεν κρύβεται στη μασχάλη, αλλά κρέμεται από τη ζώνη . Εκεί η τιμή δεν διαπραγματεύεται, η εκδίκηση δεν γίνεται επάγγελμα και η προδοσία δεν επιβιώνει, αλλά μετατρέπεται σε στίγμα που διατρέχει γενιές. Όπως προκύπτει καθαρά από τις σχετικές σελίδες του φακέλου, οι Μαυρομιχαλαίοι δεν υπήρξαν ποτέ άνθρωποι της ίντριγκας . Αν διαφωνούσαν, το έλεγαν. Αν ένιωθαν προσβολή, τη φώναζαν . Αν έφταναν στην εκδίκηση, την ασκούσαν φανερά. Αυτή είναι η πρώτη αδιαπραγμάτευτη βάση της σκηνής, που λέει ότι η Μάνη δεν γεννά εκτελεστές αγνώστου παραγγελίας. Γεννά πολεμιστές, όχι πραίτορες. Στο επίκεντρο αυτής της παράδοσης στέκει ο Πετρόμπεης Μαυρομιχάλης, ο πατριάρχης του γένους, ο οποίος στα αρχεία σκιαγραφείται ως άνθρωπος ανοιχτός, περήφανος και, για τα μέτρα των παρασκηνίων της εποχής, σχεδόν αφελής . Δεν υπήρξε ποτέ άνθρωπος των σκοτεινών διαδρόμων, αλλά των μεγάλων χειρονομιών. Κι αυτό έχει κρίσιμη σημασία. Ένας άνθρωπος με τέτοια συγκρότηση δεν θα έστελνε ποτέ άλλον να δολοφονήσει ύπουλα. Αν έφτανε ποτέ στο έσχατο σημείο μιας σύγκρουσης, θα την έφερνε ενώπιον όλων, με πρόσωπο και ευθύνη. Αυτό υπαγορεύει το μανιάτικο ήθος. Ό,τι γίνεται, γίνεται στο φως. Η ανάλυση προχωρά κατόπιν στα προσωπικά πορτρέτα του Κωνσταντίνου και του Γεωργίου , και εδώ ο φάκελος αποκτά ιδιαίτερη βαρύτητα . Από τις λεπτομέρειες της σκιαγράφησης καθίσταται σαφές ότι κανένας από τους δύο δεν ταιριάζει στο προφίλ του πληρωμένου ή ψυχρά προμελετημένου δολοφόνου . Ο Κωνσταντίνος εμφανίζεται ως σκληρός, παρορμητικός και ευέξαπτος, όχι όμως ύπουλος. Δεν ήταν άνθρωπος της συνωμοσίας, αλλά της στιγμιαίας απόφασης . Αν έφτανε στο σημείο να σκοτώσει, θα το διακήρυσσε, θα το αναλάμβανε, και δεν θα δεχόταν ποτέ να λειτουργήσει ως βιτρίνα ενός ξένου σχεδίου. Οι πράξεις του ανήκουν στη σφαίρα του εν θερμώ, όχι της προσεκτικά σκηνοθετημένης πολιτικής δολοφονίας. Ο Γεώργιος , από την άλλη, ως πρώην πρωθυπουργός της Ελλάδας και πολιτικός, παρουσιάζεται πιο ήρεμος και πιο συγκροτημένος , με ανατροφή που δεν περιλαμβάνει καμία ευκολία στο έγκλημα. Δεν προκύπτει προσωπική αντιπάθεια προς τον Κυβερνήτη, ούτε προσωπικό όφελος, ούτε συγκεκριμένος λόγος εμπλοκής . Το σημαντικότερο όμως είναι η ψυχοσύνθεσή του. Πρόκειται για άνθρωπο που, αν διαφωνούσε ή αν αισθανόταν προσβεβλημένος, θα επέλεγε την ευθεία αντιπαράθεση και όχι μια δολοφονική ενέδρα έξω από εκκλησία, σε ιερό χώρο και δημόσιο θέαμα. Με βάση αυτά τα στοιχεία, το πρώτο συμπέρασμα που θα κατέγραφε ένας έμπειρος ανακριτής είναι σχεδόν αυτονόητο. Ότι το ήθος των Μαυρομιχαλαίων συγκρούεται ευθέως με την έννοια του προμελετημένου πολιτικού εγκλήματος . Ο τύπος του εγκλήματος και ο τύπος του χαρακτήρα δεν συνάδουν . Και αυτή η διαπίστωση δεν κλείνει την υπόθεση, αντιθέτως, την ανοίγει. Η μελέτη του γένους των Μαυρομιχαλαίων μοιάζει με άνοιγμα ενός παλιού μανιάτικου σπιτιού . Είναι καθαρό, λιτό και περήφανο. Τα όπλα κρέμονται στους τοίχους όχι για εγκλήματα, αλλά για άμυνα, για τιμή και για ασφάλεια. Δεν υπάρχουν συρτάρια με δηλητήρια, ούτε κρυφοί διάδρομοι, ούτε γράμματα με εντολές ξένων προξένων. Υπάρχει ένα και μόνο πράγμα: αντρειοσύνη. Και οι άντρες της Μάνης δεν δολοφονούν Κυβερνήτες για λογαριασμό άλλων . Αυτό δεν είναι ρομαντισμός, αλλά ιστορική και ανθρωπολογική διαπίστωση. ΣΚΗΝΗ ΤΡΙΤΗ ( Θα μπορούσαν οι Μαυρομιχαλαίοι να είναι συμμέτοχοι σε συνωμοσία; Η εξέταση ενός σεναρίου που κλονίζεται από μόνο του ) Η υπόθεση ότι οι Μαυρομιχαλαίοι θα μπορούσαν να αποτελούν μέρος μιας οργανωμένης συνωμοσίας καταρρέει μόνη της , πριν ακόμη χρειαστεί να προσφύγει κανείς σε σύνθετες ερμηνείες. Αν κάποιος ήθελε να στήσει μια μεγάλη πολιτική δολοφονία, με διεθνείς προεκτάσεις και βεβαιότητα αποτελέσματος, δεν θα επέλεγε για μπροστάρηδες ανθρώπους όπως οι Μαυρομιχαλαίοι. Αυτό το υπαγορεύει η στοιχειώδης λογική , το επιβεβαιώνει η ιστορική εμπειρία και το αποδεικνύει, χωρίς περιθώρια αμφιβολίας, η προσεκτική ανάγνωση των κρίσιμων σελίδων του φακέλου . Το σενάριο μιας «μανιάτικης συνωμοσίας» μοιάζει τόσο ασύνδετο με τον χαρακτήρα, το ήθος και τις συνθήκες των προσώπων, ώστε περισσότερο θυμίζει σκηνοθετημένη εκδοχή για κατανάλωση παρά ιστορικό γεγονός. Το πρώτο ερώτημα που θέτει κάθε σοβαρός ερευνητής είναι απλό και αμείλικτο: Τι θα κέρδιζαν; Η απάντηση είναι αποστομωτική. Δεν θα κέρδιζαν αξιώματα, ούτε περιουσία, ούτε πολιτικό βάρος. Αντιθέτως, θα έχαναν ό,τι διέθεταν . Οι Μαυρομιχαλαίοι δεν ανήκαν σε μηχανισμούς εξουσίας του Ναυπλίου, δεν είχαν πολιτική επιρροή στο υπό διαμόρφωση κράτος, ούτε λειτουργούσαν ως όργανα ξένων συμφερόντων. Το μοναδικό βέβαιο αποτέλεσμα μιας τέτοιας εμπλοκής θα ήταν η φυσική εξόντωση και η ατίμωση του οίκου τους. Κανένας λογικός άνθρωπος, και πολύ περισσότερο ένας Μανιάτης προύχοντας, δεν συμμετέχει σε συνωμοσία και μάλιστα τόσο εξόφθαλμα φανερά, που από μόνη της έχει ως μοναδικό πιθανό τέλος την αγχόνη. Ακολουθεί το δεύτερο, εξίσου καταλυτικό ερώτημα . Σε ποια συνωμοσία συμμετέχει κανείς χωρίς οργάνωση, χωρίς σχέδιο διαφυγής και χωρίς δίκτυο υποστήριξης ; Από τα στοιχεία προκύπτει καθαρά ότι δεν υπήρχε καμία υποδομή που να θυμίζει συνωμοτικό μηχανισμό . Δεν υπήρχε ομάδα κάλυψης, ούτε διαδρομή διαφυγής, ούτε πολιτικός φορέας που να λειτουργεί ως ομπρέλα προστασίας. Μια πραγματική συνωμοσία χαρακτηρίζεται από πειθαρχία, ιεραρχία και ψυχρό σχεδιασμό . Αντίθετα, η δολοφονία του Καποδίστρια φέρει όλα τα σημάδια επαγγελματικής εκτέλεσης με πολλαπλούς δρώντες, με συντονισμό και με πρόσωπα που εμφανίζονται και εξαφανίζονται . Αυτό επί της ουσίας, δεν είναι έργο δύο ανθρώπων μόνων τους, χωρίς συνωμοτική εμπειρία και χωρίς ενιαίο ψυχισμό . Το τρίτο ερώτημα αγγίζει τον πυρήνα της ανθρώπινης φύσης. Γιατί να επιλέξει μια μυστική δύναμη στην υπόθεση αυτή... Μανιάτες; Κάθε σοβαρή συνωμοσία χρειάζεται αναλώσιμους ανθρώπους, εύκολα χειραγωγήσιμους, χωρίς ισχυρό κώδικα τιμής και χωρίς βαριά συλλογική ταυτότητα . Οι Μαυρομιχαλαίοι ήταν το ακριβώς αντίθετο. Ήταν άνθρωποι υπερήφανοι, δεμένοι με έναν αμείλικτο ηθικό κώδικα και απολύτως απρόθυμοι να μετατραπούν σε εργαλεία. Η ίδια η μανιάτικη κοινωνία, μέσα από τις μαρτυρίες της εποχής, δεν αποδέχθηκε ποτέ την εικόνα των δύο ανδρών ως εθελοντικών δολοφόνων. Όταν μια κοινωνία θεωρεί ότι συντελέστηκε ατίμωση, δεν τη συγκαλύπτει. Κι εδώ δεν υπήρξε ποτέ μανιάτικη αποδοχή ενοχής. Το τέταρτο ερώτημα είναι εκείνο που δεν συγχωρεί αυταπάτες. Ποιος ωφελήθηκε . Αυτό που λέμε εμείς οι Ιστορικοί με την λατινική φράση Qui bono . Η απάντηση είναι αποκαλυπτική . Οι Μαυρομιχαλαίοι δεν ωφελήθηκαν σε τίποτε, αντιθέτως, έχασαν περιουσίες, κύρος και ανθρώπους. Αντίθετα, η Αγγλία ωφελήθηκε πολλαπλώς, όπως και το αγγλικό κόμμα στο εσωτερικό της Ελλάδας και όλοι όσοι αντιμάχονταν την ισχυρή κεντρική εξουσία που επιχειρούσε να οικοδομήσει ο Κυβερνήτης . Το κριτήριο του cui bono λειτουργεί εδώ αμείλικτα . Το σενάριο της συμμετοχής των Μαυρομιχαλαίων σε οργανωμένη συνωμοσία δεν αποδυναμώνεται απλώς. Καταρρέει. Τέλος, τίθεται το ζήτημα της ψυχραιμίας . Η πράξη δεν φέρει μανιάτικα χαρακτηριστικά. Δεν ήταν έκρηξη τιμής ή στιγμιαία εκδίκηση, αλλά χειρουργική εκτέλεση, με συντονισμό, με παράλληλες κινήσεις και με πρόσωπα που λειτούργησαν ως επαγγελματίες . Τα ψυχολογικά πορτρέτα των δύο ανδρών δείχνουν ανθρώπους ικανούς βεβαίως για οργή, αλλά κατηγορηματικά όχι για ψυχρό, αποστασιοποιημένο επαγγελματισμό . Οι αυτόπτες μάρτυρες μιλούν για σύγχυση, για άστοχους πυροβολισμούς, για αναστάτωση και πράξεις εν θερμώ , όχι για άψογα εκτελεσμένο σχέδιο. Έτσι, το τελικό συμπέρασμα της τρίτης σκηνής προκύπτει σχεδόν αβίαστα. Η υπόθεση μιας συνωμοσίας με βασικούς εκτελεστές τους Μαυρομιχαλαίους είναι τόσο διάτρητη και τόσο ξένη προς τον ιστορικό και ψυχολογικό τους χαρακτήρα, ώστε ισοδυναμεί με επιτηδευμένη κατασκευή. Σαν να είχε ανάγκη η ιστορία από δύο πρόθυμους ενόχους και κάποιος φρόντισε να τους βρει. Οι πραγματικοί συνωμότες, όπως θα αποκαλυφθεί στις επόμενες σκηνές, ήταν άνθρωποι που ήξεραν να κινούνται στη σκιά και όχι στο φως. ΣΚΗΝΗ ΤΕΤΑΡΤΗ (Η Θεωρία των «Δικιωτών» – Θα μπορούσαν οι Μαυρομιχαλαίοι να σκοτώσουν από προσωπική προσβολή;) Η θεωρία των «δικιωτών» επιστρατεύθηκε εκ των υστέρων για να προσδώσει ένα δήθεν πολιτισμικό άλλοθι στη δολοφονία του Κυβερνήτη . Η ίδια η λέξη είναι βαριά, αυστηρά μανιάτικη και βαθιά φορτισμένη. Ο δικιωτής δεν είναι δολοφόνος · είναι ο άνθρωπος που, σε ακραίες περιστάσεις, αναλαμβάνει προσωπικά την αποκατάσταση της δικαιοσύνης όταν αυτή έχει αρνηθεί να υπάρξει. Η πράξη του συνδέεται άρρηκτα με την τιμή του σπιτιού, με το αίμα, με την ύβρη που δεν μπορεί να μείνει αναπάντητη. Α κριβώς γι’ αυτό η επίκληση αυτής της έννοιας για την ενοχοποίηση των Μαυρομιχαλαίων μοιάζει, όσο εξετάζεται προσεκτικά, όχι απλώς αδύναμη αλλά και παραπλανητική. Σημειωτέον, ο Γεώργιος είχε φέρει και την έγκυο γυναίκα του δεκαπέντε μέρες πριν το φονικό και την ανήλικη κόρη του γ ια να μείνουνε μαζί στο ίδιο σπίτι για όσο διαρκέσει το ταξίδι του στο Ναυπλιο . Και παράλληλα, είχε επιτρέψει στο να τον συνοδέψουν γυναίκα και παιδί εκείνο το πρωινό του φονικού στην εκκλησία αλλά η γυναίκα του ένιωσε αδιαθεσία λόγω της εγκυμοσύνης της και έμειναν τελικά σπίτι. Για τόσο...μεγάλο δολοφόνο μιλάμε. Η ενδελεχής μελέτη των σχετικών σελίδων δείχνει ότι το σενάριο της «προσωπικής βεντέτας» δεν στηρίζεται ούτε στο μανιάτικο ήθος ούτε στα πραγματικά δεδομένα της υπόθεσης . Στην κοινωνία της Μάνης, η τιμή δεν ενεργοποιείται για πολιτικές πράξεις, όσο σκληρές κι αν είναι. Ενεργοποιείται όταν χυθεί άδικο αίμα, όταν προσβληθεί γυναίκα, όταν αθετηθεί όρκος, όταν υπάρξει βαριά προσωπική ύβρη που στιγματίζει το σύνολο του οίκου . Η κράτηση του Πετρόμπεη, όσο επώδυνη κι αν υπήρξε, δεν εντασσόταν σε καμία από αυτές τις κατηγορίες. Ήταν πολιτική πράξη, προϊόν σύγκρουσης εξουσιών και συμφερόντων, όχι προσωπική προσβολή. Αυτό το γνωρίζουν οι Μανιάτες καλύτερα από κάθε άλλον, διότι η πολιτική, όσο κι αν πονά, δεν ταυτίζεται με την προσβολή της οικογενειακής τιμής. Και το πλέον απίστευτο και που...δεν ελήφθη ασφαλώς υπ' όψιν στη "δίκη": Ο Καποδίστριας είχε υποσχεθεί στον Πετρόμπεη, 6 μέρες πριν το φονικό, ότι θα τον αποφυλακίσει! Επίσης, ακόμη πιο αποκαλυπτικό είναι το γεγονός ότι δεν υφίσταται καμία ένδειξη προσωπικής σύγκρουσης ανάμεσα στον Καποδίστρια και τους δύο άνδρες που παρουσιάστηκαν ως δράστες. Δεν υπήρξε προσωπική επαφή, δεν υπήρξε δημόσια προσβολή, δεν υπήρξε λόγος ή πράξη που να μπορούσε να εκληφθεί ως ατομική ύβρις . Η θεωρία του " δικιωτή" προϋποθέτει προσωπική βεντέτα , πρόσωπο με πρόσωπο σύγκρουση, κάτι που εδώ απουσιάζει πλήρως . Γι’ αυτό και η ίδια η μανιάτικη κοινωνία, μετά την εκτέλεση των δύο συγγενών της, δεν αναγνώρισε ποτέ την πράξη ως αποκατάσταση δικαιοσύνης. Τη βίωσε ως πολιτικό παιχνίδι στο οποίο χρησιμοποιήθηκαν δικοί της άνθρωποι. Καθοριστικό ρόλο σε αυτή την αποδόμηση παίζει η στάση του ίδιου του Πετρόμπεη . Αν ο πατριάρχης του γένους είχε θεωρήσει ότι η τιμή του οίκου του είχε προσβληθεί, θα είχε αρκέσει μια φράση για να πυροδοτηθεί αλυσιδωτή αντίδραση. Δεν το έκανε ποτέ . Δεν υπάρχει μαρτυρία ότι ζήτησε εκδίκηση ή άφησε έστω υπαινιγμό. Αντιθέτως, οι πηγές δείχνουν ότι αντιλήφθηκε την κράτησή του ως πολιτική πράξη και όχι ως προσωπική προσβολή. Στη Μάνη, η βούληση του αρχηγού δεν παρακάμπτεται από αυθόρμητες “δικαιοσύνες”. Η οικογένεια πράττει σύμφωνα με τον λόγο του, όχι σύμφωνα με μεταγενέστερες ερμηνείες ιστορικών γραφείων. Ο τρόπος της δολοφονίας συνιστά ίσως το πιο ισχυρό επιχείρημα κατά της θεωρίας των δικιωτών. Η μανιάτικη πράξη τιμής είναι φανερή, ευθεία και δημόσια. Ο δικιωτής δεν στήνει ενέδρα, δεν κρύβεται πίσω από κολώνες, δεν πυροβολεί στην πλάτη, δεν περιμένει τον αντίπαλό του έξω από εκκλησία. Αντιμετωπίζει τον άλλο πρόσωπο με πρόσωπο και αναλαμβάνει πλήρως την ευθύνη. Η δολοφονία του Καποδίστρια φέρει όλα τα χαρακτηριστικά μιας ξενικής, επαγγελματικής εκτέλεσης, απολύτως ασύμβατης με τον μανιάτικο κώδικα τιμής. Ακόμη και η σιωπή των κατηγορουμένων λειτουργεί αποκαλυπτικά. Ο δικιωτής δεν αποσιωπά το κίνητρό του . Πηγαίνει στον θάνατο δηλώνοντας καθαρά ότι έπραξε για την τιμή του. Εδώ δεν υπήρξε ούτε μία τέτοια δήλωση . Ούτε στα πρακτικά της ανάκρισης ούτε στις τελευταίες στιγμές πριν την εκτέλεση ακούστηκε λόγος που να παραπέμπει σε αποκατάσταση τιμής. Αυτή η σιωπή δεν είναι μανιάτικη . Είναι σιωπή ανθρώπων που δεν δρουν με βάση τον δικό τους κώδικα, αλλά έχουν εγκλωβιστεί σε έναν ρόλο που τους αποδόθηκε. Το τελικό συμπέρασμα προκύπτει αβίαστα. Η θεωρία της πράξης ως «δικαιοσύνης» ( δικιωτής =ο αναζητών το δίκαιό του) δεν είναι ιστορική ερμηνεία, αλλά κατασκευή , φτιαγμένη γ ια να φαίνεται πειστική σε όσους γνωρίζουν τη Μάνη μόνο μέσα από στερεότυπα . Πατά σε μια λέξη βαριά και ιερή , αλλά την αδειάζει από το πραγματικό της περιεχόμενο. Η έρευνα δείχνει ότι δεν υπήρξε προσωπική προσβολή , δεν υπήρξε εντολή από τον Πετρόμπεη, δεν υπήρξε μανιάτικη μέθοδος, δεν υπήρξε δήλωση τιμής, ούτε το ψυχολογικό υπόβαθρο που απαιτεί η ίδια η έννοια του δικιωτή. Η εκδοχή της προσωπικής βεντέτας καταρρίπτεται ολοκληρωτικά . Οι Μαυρομιχαλαίοι δεν λειτούργησαν ως δικιωτές. Λειτούργησαν, εν γνώσει ή εν αγνοία τους, ως βολικά εξιλαστήρια θύματα μιας πολύ μεγαλύτερης και σκοτεινότερης υπόθεσης. Στο κάτω κάτω της γραφής, η κατηγορία για την οποία συνελήφθη ο Πετρόμπεης από την κυβέρνηση Καποδίστρια, μόνο...δικιωτισμό δεν αποπνέει, για να μη πώ ότι αποπνέει γελοιότητα. Η κατηγορία με βάση την οποία συνελήφθη ο Πετρόμπεης από τον Καποδίστρια , δεν ήταν προσωπική εκδίκηση, ούτε «τυραννική πράξη», όπως παρουσιάστηκε αργότερα από τον Πολυζωΐδη και την εφημερίδα του, αλλά συγκεκριμένη πολιτικο-διοικητική κατηγορία με κρατικό περιεχόμενο . Ο Πετρόμπεης συνελήφθη ( πιάστηκε στο...Κατάκωλο κι όχι στη Μάνη όπως έχουν καταθέσει ψευδώς τα τσιράκια των Άγγλων αργότερα ) το 1831 ως εγγυητής και πολιτικός υπεύθυνος της Μάνης , επειδή η περιοχή τελούσε σε καθεστώς de facto ανταρσίας απέναντι στο κεντρικό κράτος. Η Μάνη, υπό την επιρροή της οικογένειας Μαυρομιχάλη, αρνούνταν συστηματικά να εφαρμόσει τις κρατικές αποφάσεις, να καταβάλει φόρους, να παραδώσει όπλα, να αναγνωρίσει δικαστική και διοικητική εξουσία και να ενταχθεί στο ενιαίο σύστημα νόμου που προσπαθούσε να επιβάλει ο Κυβερνήτης. Παράλληλα, υπήρχαν τεκμηριωμένες αναφορές για επαφές μανιάτικων κύκλων με ξένους παράγοντες , κυρίως αγγλόφιλους μεσάζοντες, γεγονός που ανησυχούσε σοβαρά την κυβέρνηση. Η κατηγορία, με σύγχρονους όρους, ήταν στάση / ένοπλη απείθεια έναντι της κεντρικής εξουσίας και υπόθαλψη παρακρατικής εξουσίας . Ο Καποδίστριας δεν συνέλαβε τον Πετρόμπεη ως «εχθρό», αλλά ως πολιτικό όμηρο ευθύνης , ώστε να εξαναγκάσει τη Μάνη να υπακούσει στο κράτος χωρίς αιματοχυσία. Γι’ αυτό και η κράτηση ήταν ήπια, χωρίς βασανισμούς, αντιθέτως, ήταν σε περιορισμό σε ανεμόμυλο του φρουρίου του Ναυπλίου και επρόκειτο ουσιαστικά για διοικητική κράτηση υψηλού συμβολισμού , όχι για ποινική εκκαθάριση. Εδώ βρίσκεται και η τραγική ειρωνεία: Ο Καποδίστριας ουσιαστικά προστάτευσε τον Πετρόμπεη από την ανεξέλεγκτη κλιμάκωση, επιχειρώντας να σώσει και το κύρος του και τη Μάνη από στρατιωτική σύγκρουση . Αν είχε κινηθεί με καθαρά στρατιωτικούς όρους, η Μάνη θα είχε υποστεί καταστολή. Αντίθετα, επέλεξε την πολιτική λύση της κράτησης του αρχηγού, πιστεύοντας ότι η οικογένεια θα λειτουργούσε με αίσθηση ευθύνης. Αυτό που δεν κατηγόρησε ποτέ ο Καποδίστριας τον Πετρόμπεη είναι εξίσου κρίσιμο : Δεν τον κατηγόρησε ποτέ για προδοσία , δεν τον κατηγόρησε για συνωμοσία δολοφονίας, δεν τον κατηγόρησε για προσωπικό έγκλημα. Η σύλληψη δεν είχε χαρακτήρα εκδικητικό , αλλά κρατικό . Η μεταγενέστερη αφήγηση περί «προσβολής της τιμής των Μαυρομιχαλαίων» είναι κατασκευή της αγγλο-φαναριώτικης αντικαποδιστριακής προπαγάνδας , που εξυπηρετούσε δύο στόχους: Να εμφανίσει τη δολοφονία ως βεντέτα και όχι ως πολιτικό έγκλημα, και να εξαφανίσει από το κάδρο τους πραγματικούς ωφελημένους από τον θάνατο του Κυβερνήτη. ΣΚΗΝΗ ΠΕΜΠΤΗ ( Η Θεωρία της Φιλοπατρίας – Θα μπορούσαν να σκοτώσουν τον Κυβερνήτη οι Μαυρομιχαλαίοι «για την...Ελλάδα»;) Η θεωρία της φιλοπατρίας γεννήθηκε από την ...αμηχανία. Όταν τα πραγματικά δεδομένα αρνούνται να υπηρετήσουν ένα βολικό αφήγημα , η ιστοριογραφία συχνά καταφεύγει σε μια «ηρωική» ερμηνεία , σε μια εκδοχή που γλυκαίνει το φαρμάκι της δολοφονίας και της δίνει δήθεν υψηλό νόημα . Έτσι διατυπώθηκε και η τρίτη εκδοχή: Ότι δηλαδή οι Μαυρομιχαλαίοι δήθεν σκότωσαν τον Καποδίστρια από φιλοπατρία , επειδή πίστευαν πως ο Κυβερνήτης έβλαπτε την Ελλάδα. Όμως η ενδελεχής εξέταση των σχετικών σελίδων του φακέλου διαλύει αυτή την εκδοχή με την ίδια ευκολία που καταρρέει ένας πύργος από άχυρο. Η φιλοπατρία των Μαυρομιχαλαίων δ εν ταυτιζόταν ποτέ με την πολιτική έννοια του κράτους, όπως αυτή διαμορφωνόταν το 1830 . Η Μάνη υπήρξε πάντοτε τόπος της τοπικής πατρίδας, του οίκου, της γενιάς και της άμεσης ελευθερίας . Οι Μαυρομιχαλαίοι αγαπούσαν τη Μάνη, την αυτονομία της και το δικαίωμα να ζουν σύμφωνα με τους δικούς τους νόμους. Το έθνος το αναγνώριζαν και το σεβόντουσαν, αλλά δεν συμμερίζονταν την αντίληψη του συγκεντρωτικού, πειθαρχημένου κράτους που οραματιζόταν ο Καποδίστριας . Αυτή όμως η διαφωνία, όσο βαθιά κι αν ήταν, δεν γεννά δολοφονίες . Γεννά μόνο αντιστάσεις, εντάσεις και ασφαλώς πολιτικές συγκρούσεις. Όχι αίμα και μάλιστα με τη ταμπέλα της προδοσίας. Κανένας Μαυρομιχάλης δεν θα αναλάμβανε ποτέ τον ρόλο του «εθνικού τιμωρού» απλώς και μόνο επειδή διαφωνούσε με ένα μοντέλο διακυβέρνησης . Ακόμη πιο καταλυτικό είναι το γεγονός ότι ο Καποδίστριας δεν θεωρήθηκε ποτέ από τους ίδιους εχθρός της Ελλάδας. Για να υπάρξει φιλοπατρία ως κίνητρο δολοφονίας, το θύμα πρέπει να εκλαμβάνεται ως απειλή για το έθνος . Τίποτε τέτοιο δεν προκύπτει ούτε από μαρτυρίες ούτε από έμμεσες ενδείξεις. Οι Μαυρομιχαλαίοι γνώριζαν την προσφορά του Κυβερνήτη στην Επανάσταση , ήξεραν ότι υπήρξε ο άνθρωπος που κράτησε ενωμένη την Ευρώπη υπέρ των Ελλήνων , γνώριζαν ότι προστάτευσε προσωπικά τον Πετρόμπεη και ότι η ίδια η Μάνη απολάμβανε συγκεκριμένα προνόμια χάρη στη δική του πολιτική. Εξ άλλου, το κυριότερο, ο Πετρόμπεης επέμενε και μάλιστα πιεστικά στο να αναλάβει ο Καποδίστριας την διακυβέρνηση του νεοσύστατου κράτους. Πώς λοιπόν, είναι δυνατόν ένας άνθρωπος που αναγνωρίζεται ως σωτήρας της πατρίδας να δολοφονείται στο όνομα της πατρίδας; Το ερώτημα αυτό από μόνο του ακυρώνει τη θεωρία. Η ίδια η πράξη δεν φέρει κανένα πατριωτικό γνώρισμα. Όταν ένα έγκλημα επιχειρείται στο όνομα του έθνους, συνοδεύεται πάντοτε από λόγο, από προκήρυξη, από δημόσια αιτιολόγηση ή έστω από έναν συμβολισμό που επιδιώκει να δικαιολογήσει τη βία. Οι πολιτικές δολοφονίες που επικαλούνται τη «σωτηρία της πατρίδας» δεν είναι ποτέ μουγγές. Εδώ όμως επικρατεί απόλυτη σιωπή. Καμία ανακοίνωση, καμία διεκδίκηση, καμία ιδεολογική τοποθέτηση. Η σιωπή αυτή δεν είναι φιλοπατρία. Είναι φόβος ή, ακόμη χειρότερα, ένδειξη ότι η εντολή δεν ανήκε σε εκείνους που εμφανίστηκαν ως δράστες. Ούτε το προσωπικό προφίλ των δύο ανδρών ταιριάζει με την εικόνα του «εθνικού εκτελεστή». Η φιλοπατρία, όταν μετατρέπεται σε ακραία πράξη, προϋποθέτει ιδεολογική συγκρότηση, πολιτικό λόγο, παθιασμένη εμμονή υπέρ ενός συλλογικού οράματος. Ο Κωνσταντίνος και ο Γεώργιος δεν διέθεταν τίποτε από αυτά . Δεν είχαν πολιτική γραφή, δεν είχαν δημόσιο λόγο, δεν είχαν δράση υπέρ ενός ευρύτερου πολιτικού σχεδίου. Ο χαρακτήρας και η παιδεία τους δεν συγκροτούν ψυχολογία φανατικού εθνοσωτήρα. Ένας Μανιάτης πατριώτης δεν σκοτώνει τον άνθρωπο που μόλις έχει διασφαλίσει τη διεθνή θέση της Ελλάδας και δεν ρίχνει τη χώρα στο χάος τη στιγμή που αρχίζει να στέκεται στα πόδια της. Α υτό δεν λέγεται φιλοπατρία, αλλά εθνική καταστροφή. Τέλος, ο ίδιος ο τρόπος της πράξης αναιρεί κάθε πατριωτικό ισχυρισμό . Η φιλοπατρική θυσία προϋποθέτει φανερότητα, ανάληψη ευθύνης και υψηλό φρόνημα. Αντίθετα, η αντεθνική πράξη τελείται στο σκοτάδι, από σκιές, με άγνωστους συνεργούς και με συνέπειες που διαλύουν το κράτος . Η δολοφονία του Καποδίστρια έγινε Κυριακή πρωί έξω από εκκλησία, με παράλληλους δράστες να κρύβονται, με σκηνοθετημένη οπισθοφυλακή και με αποτέλεσμα τη βίαιη αποσύνθεση της κρατικής εξουσίας. Αν αυτό ονομαστεί φιλοπατρία, τότε η ίδια η λέξη χάνει κάθε νόημα. Το τελικό συμπέρασμα της πέμπτης σκηνής είναι αμείλικτο . Η θεωρία της φιλοπατρίας δεν αντέχει ούτε στοιχειώδη έλεγχο. Δεν στηρίζεται σε κείμενα, δεν επιβεβαιώνεται από μαρτυρίες, δεν εδράζεται σε ψυχολογική ανάλυση ούτε σε ιστορικά συμφραζόμενα. Καταρρέει ολοκληρωτικά. Οι Μαυρομιχαίοι δεν σκότωσαν για την Ελλάδα. Η Ελλάδα, ή μάλλον το πολιτικό σύστημα που διαμορφωνόταν πάνω στο πτώμα της, θυσίασε εκείνους για να καλύψει τα ίχνη όσων είχαν κάθε λόγο να θέλουν νεκρό τον Κυβερνήτη. ΣΚΗΝΗ ΕΚΤΗ ( Τα Ακλόνητα στοιχεία – Πώς η ίδια η πραγματικότητα αθωώνει τους Μαυρομιχαλαίους ) Όσο προχωρά η έρευνα του ιστορικού, όσο η έρευνα βαθαίνει μέσα από καταθέσεις, κινήσεις και χρονικά, ένα συμπέρασμα αναδύεται με αυξανόμενη καθαρότητα από τις σελίδες που επικαλείται ο φάκελος. Η επίσημη εκδοχή δεν στέκει. Δεν είναι απλώς αδύναμη, είναι και εσωτερικά αντιφατική. Και όταν οι αντιφάσεις συσσωρεύονται, τότε η «ιστορία» συνήθως επιλέγει έναν τρόπο να «κλείσει» την υπόθεση: Φορτώνει το βάρος σε πρόσωπα που μπορούν να σταθούν ως βολικοί ένοχοι . Όχι γιατί αποδείχθηκε η ενοχή τους, αλλά γιατί η ενοχή τους εξυπηρετεί. Τα «ακλόνητα στοιχεία» που παρατίθενται δ εν είναι θεαματικά ούτε κραυγαλέα . Είναι εκείνα τα μικρά, φαινομενικά ασήμαντα θραύσματα που, όταν ενωθούν, γίνονται συμπαγής εικόνα. Και η εικόνα αυτή είναι συντριπτική: ΟΚωνσταντίνος και ο Γεώργιος Μαυρομιχάλης δεν θα μπορούσαν, με κανέναν λογικά συνεκτικό τρόπο, να είναι οι οργανωτές και οι ψυχροί εκτελεστές ενός πολιτικού εγκλήματος τέτοιας κλίμακας. Αυτό είναι ψύχραιμο συμπέρασμα που προκύπτει όταν ακολουθήσεις τις πηγές μέχρι τέλους και δεχθείς να δεις αυτό που δείχνουν, όχι αυτό που θα βόλευε να δείξουν. Η ίδια η σκηνή του εγκλήματος δεν ταιριάζει με την επίσημη αφήγηση. Αν δεχθεί κανείς την τυποποιημένη εκδοχή, πρέπει να υποθέσει μια αλληλουχία σχεδόν “καθαρής” εκτέλεσης: Προσέγγιση με ακρίβεια, πυροβολισμός με αποτελεσματικότητα, άμεση συμπλήρωση της πράξης με χαριστική κίνηση, και κατόπιν η προβλεπόμενη απομάκρυνση ή, έστω, η ψυχρή βεβαιότητα του ανθρώπου που ξέρει τι έκανε . Όμως, όταν η σκηνή ξαναστήνεται με βάση αποστάσεις, θέσεις, τροχιές και μαρτυρίες, προκύπτουν κενά και ασυμφωνίες που δεν συγχωρούνται σε ένα έγκλημα «χειρουργικής» εκτέλεσης . Ο πυροβολισμός δεν εμφανίζεται ως εύστοχη, επαγγελματική βολή. Η τροχιά και η δυναμική της επίθεσης δεν συμφωνούν με την εικόνα μιας ομαλά σχεδιασμένης εκτέλεσης. Και κυρίως, η συμπεριφορά των δύο αμέσως μετά δεν αποπνέει ψυχρό επαγγελματισμό αλλά αιφνιδιασμό, σάστισμα, σύγχυση, σαν άνθρωποι που βρίσκονται μέσα σε μια ακολουθία γεγονότων μεγαλύτερη από τον έλεγχό τους . Η δολοφονία ενός κυβερνήτη σε κεντρικό σημείο πόλης απαιτεί συγχρονισμό, κάλυψη, ψυχραιμία και εφεδρείες. Εδώ διακρίνεται περισσότερο ένα χάος στιγμών, μια έκρηξη βίας όπου οι Μανιάτες μοιάζουν να έχουν παγιδευτεί μέσα στο σχέδιο άλλων, παρά να το έχουν μεθοδεύσει οι ίδιοι. Το δεύτερο, ακόμη βαρύτερο στοιχείο είναι η ασύμμετρη τύχη των προσώπων. Όσοι είναι πραγματικά ύποπτοι, εξαφανίζονται . Όσοι είναι εύκολοι στόχοι, μένουν . Οι σκιώδεις μορφές που εμφανίζονται ως παράπλευροι συντελεστές, πρόσωπα που θα έπρεπε να ερευνηθούν με χειρουργική επιμονή, δεν αποκτούν βιογραφία, δεν περνούν από ουσιαστική ανάκριση, δεν στέκουν μπροστά στη δικαιοσύνη. Χάνονται σαν καπνός. Αντίθετα, οι Μαυρομιχαλαίοι συλλαμβάνονται, ανακρίνονται, οδηγούνται σε διαδικασία που παρουσιάζεται ως δίκη, και εκτελούνται . Σε κάθε σοβαρή ποινική διερεύνηση, αυτό το μοτίβο είναι καμπάνα. Εκείνοι που θα έπρεπε να κρατηθούν στο φως, διαφεύγουν κι εκείνοι που μπορούν να σταθούν ως βολική απάντηση, θυσιάζονται. Η αθωωτική ισχύς αυτού του στοιχείου είναι αυτονόητη, διότι οι πραγματικοί οργανωτές δεν ρισκάρουν να αφήσουν τους ανθρώπους τους εκτεθειμένους στη δημόσια ανάκριση . Οι Μαυρομιχαλαίοι εκτέθηκαν, εξαντλήθηκαν, αποκεφαλίστηκαν. Άρα δεν ήταν “άνθρωποί τους”. Ήταν αναλώσιμοι. Ένα τρίτο ακλόνητο σημείο αφορά τη συμπεριφορά πριν και μετά. Πριν από τη δολοφονία δεν καταγράφεται συνεκτική αλυσίδα προπαρασκευαστικής συνωμοτικής δράσης. Δεν υπάρχει σαφής εικόνα μυστικών συναντήσεων με κέντρα ισχύος, δεν υπάρχει τεκμηριωμένη επαφή με ξένες υπηρεσίες ή διπλωματικούς μηχανισμούς, δεν υπάρχει οργανωμένη ομάδα υποστήριξης που να τους πλαισιώνει. Μετά τη δολοφονία, δεν διακρίνεται το απολύτως αναμενόμενο σε μια πολιτική εκτέλεση “για ξεκαθάριση λογαριασμών” . Δηλαδή δεν υπάρχει προαποφασισμένη δίοδος, δεν υπάρχει σχέδιο εξόδου από τη χώρα, δεν υπάρχει η αυτοκυριαρχία του ανθρώπου που ξέρει ότι τον καλύπτει ισχυρός προστάτης. Αντίθετα, η εικόνα παραπέμπει σε ανθρώπους που σπρώχτηκαν μέσα σε μια δίνη και είτε δεν πρόλαβαν είτε δεν μπόρεσαν να κινηθούν όπως θα κινούνταν ένας πραγματικός επαγγελματίας πολιτικός δολοφόνος . Κι αυτή η απουσία διαφυγής δεν είναι λεπτομέρεια. Είναι συντριπτικό στοιχείο. Το τέταρτο στοιχείο είναι το πιο αμείλικτο για κάθε ερευνητή . Η ανυπαρξία συνεκτικού κινήτρου. Εκεί όπου τα σενάρια της βεντέτας και της φιλοπατρίας καταρρέουν, μένει ένα ερώτημα που δεν απαντάται, « γιατί να το κάνουν και τι θα κέρδιζαν ». Η απάντηση που προκύπτει από τη συνολική ανάγνωση είναι αποστομωτική . Δεν αποκτούν εξουσία, δεν αποκτούν χρήμα, δεν αποκτούν δόξα, δεν δικαιώνεται κάποια συγκεκριμένη τους απαίτηση, δεν «σώζουν» την πατρίδα από κάποιον υποτιθέμενο εχθρό. Αντιθέτως, χάνουν τη ζωή τους, σπιλώνεται το όνομά τους, εκτίθεται το γένος τους, και φορτώνεται στη Μάνη μια βαριά κατηγορία που θα τη συνοδεύει επί αιώνες. Μια δολοφονία χωρίς όφελος για τους δράστες είναι ποινικά απίθανη και ιστορικά έωλη. Όταν λοιπόν οι φερόμενοι αυτουργοί δεν είχαν τίποτε να κερδίσουν και έχασαν τα πάντα, η πλάστιγγα γέρνει αναπόφευκτα προς μία κατεύθυνση: Δεν ήταν εκείνοι οι πραγματικοί αυτουργοί, αλλά εκείνοι πάνω στους οποίους βόλευε να πέσει το φταίξιμο . Και τέλος, το πέμπτο στοιχείο αφορά τη δίκη , η οποία μοιάζει περισσότερο με τελετή «κλεισίματος φακέλου» παρά με διαδικασία αναζήτησης της αλήθειας . Οι μάρτυρες δεν εξαντλούνται από την εξέταση δικαστών και δικηγόρων, οι αντιφάσεις δεν αποσυμφορούνται, οι σκιώδεις φιγούρες δεν καλούνται να δώσουν λόγο . Το δικαστήριο λειτουργεί σαν τελετουργική σφραγίδα , σαν μια παράσταση που πρέπει να τελειώσει με μια επιβεβαίωση της ήδη προκαθορισμένης εκδοχής. Κι αυτό, για τον ερευνητή-ιστορικό, είναι πάντα καμπανάκι . Όταν ένας θεσμός μοιάζει να βιάζεται να κλείσει την υπόθεση, δεν είναι επειδή βρέθηκε η αλήθεια. Είναι επειδή η αλήθεια οδηγεί κάπου που δεν θέλουν να πάει κανείς. Γι’ αυτό και δεν άνοιξε ποτέ ο δρόμος που θα έπρεπε να ανοίξει. Κανείς δεν ενδιαφέρθηκε σοβαρά να μάθει ποιοι ήταν οι άνθρωποι των σκιών, ποια ήταν τα ίχνη τους, ποιες οι επαφές τους, και πώς συνδέονται τα πρόσωπα του Ναυπλίου με τα προξενεία και τα προξενεία με τα κέντρα εξουσίας. Όταν ενωθούν όλα αυτά τα “μικρά”, βγαίνει ένα “μεγάλο” . Μια ασυμφωνία στη σκηνή, μια εξαφάνιση προσώπων, μια πρόχειρη δίκη, μια έλλειψη κινήτρου, μια παράξενη σιωπή γύρω από κρίσιμες διαδρομές. Μεμονωμένα ίσως να φαίνονταν ασήμαντα. Ως σύνθεση όμως γίνονται αναντίρρητη εικόνα. Η ενοχή των Μαυρομιχαλαίων είναι χρήσιμη, όχι αποδεδειγμένη. Και τα «ακλόνητα στοιχεία» δεν γέρνουν προς την καταδίκη τους, αλλά προς την αθώωσή τους. Aφού λοιπόν, αποκλείονται ωε δολοφόνοι οι Μαυρομιχαλαίοι, τότε ...ποιός ή ποιοί; ΣΚΗΝΗ ΕΒΔΟΜΗ ( Όλο το χρονικό καρέ - καρέ ) Οι Κωνσταντίνος και Γεώργιος Μαυρομιχάλης βρίσκονταν στο Ναύπλιο όχι ως ελεύθεροι άνθρωποι αλλά ως κρατούμενοι , και μάλιστα παρά τη θέλησή τους, α φού επεδίωκαν να διαφύγουν και όχι να παραμείνουν εκεί . Ο Πετρόμπεης Μαυρομιχάλης, ο οποίος συνελήφθη στο Κατάκωλο (όπως εχω γράψει πιο πάνω), δεν είχε σκοπό να μεταβεί στη Μάνη αφού την είχε προσπεράσει, ενώ η κατηγορία περί εσχάτης προδοσίας που του αποδόθηκε ήταν ψευδής . Παρέμεινε φυλακισμένος επί εννέα μήνες χωρίς δίκη, έγκλειστος σε ανεμόμυλο του φρουρίου του Ναυπλίου και φρουρούμενος από έξι στρατιώτες, γεγονός που επιβεβαιώνεται ακόμη και από την κατάθεση υπηρέτη που του μετέφερε καθημερινά φαγητό και καπνό . Τόσο Ρώσος ν αύαρχος Ρίκορντ όσο και ο τότε λοχαγός Κασομούλης , ο οποίος μάλιστα είχε σταλεί στη Μάνη από τον ίδιο τον Καποδίστρια για διερεύνηση της κατάστασης, διαπίστωσαν ότι η Μάνη δεν είχε εξεγερθεί εναντίον του Κυβερνήτη. Και οι δύο κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι το μοναδικό αίτημα των Μανιατών ήταν η απομάκρυνση από τη θέση του τοπάρχη της Μάνης, του Κορνηλίου , πρώην υπαλλήλου των Μαυρομιχαλαίων, ο οποίος με καταχρηστικές πρακτικές καταπίεζε τον πληθυσμό και απέστελλε ψευδείς αναφορές για δήθεν στάσεις στη Μάνη, κάτι που ο ίδιος ομολόγησε στον Κασομούλη. Έτσι αποκαλύφθηκε το ψέμμα περί συνωμοσίας του Πετρόμπεη έναντι του Καποδίστρια. Ο Καποδίστριας, ύστερα από παράκληση του ίδιου του Ρώσου Ναυάρχου Ρίκορντ , ο οποίος τον διαβεβαίωσε ότι στη Μάνη επικρατούσε ηρεμία, δέχθηκε να συναντήσει τον Πετρόμπεη . Η συνάντηση αυτή ορίστηκε για τις 22 Σεπτεμβρίου και όχι για τις 26, όπως μεταγενέστερα και ψευδώς υποστηρίχθηκε . Πραγματοποιήθηκε το απόγευμα της ίδιας ημέρας, παρουσία του Ρίκορντ, παρά τους ισχυρισμούς ότι ο Καποδίστριας είχε αρνηθεί να δεχθεί τον Μαυρομιχάλη. Κατά τη συνάντηση αυτή, ο Κυβερνήτης υποσχέθηκε στον Πετρόμπεη ότι θα αποφυλακιζόταν μέσα σε πέντε με έξι ημέρες . Ο Πετρόμπεης, φεύγοντας, πέρασε κάτω από το σπίτι των συγγενών του και τους ανακοίνωσε τα ευχάριστα νέα . Ο Γεώργιος Μαυρομιχάλης, περίπου δεκαπέντε ημέρες πριν από τα γεγονότα, ε ίχε φέρει στο Ναύπλιο την έγκυο σύζυγό του μαζί με την ανήλικη κόρη του, και διέμεναν όλοι μαζί στο ίδιο σπίτι. Το πρωί εκείνο επέτρεψε στην οικογένειά του να μεταβεί στην ίδια εκκλησία μαζί του, γεγονός ασύμβατο με την εικόνα ανθρώπου που, σύμφωνα με μεταγενέστερες μυθιστοριογραφικές αφηγήσεις, επρόκειτο να δολοφονήσει τον Κυβερνήτη. Καθ’ οδόν προς την εκκλησία, στην πλατεία του αναβρυτηρίου, ένα σκοτεινό και εντελώς έρημο σημείο της διαδρομής, σε απόσταση εκατό έως εκατόν πενήντα μέτρων πριν από τον ναό, οι Μαυρομιχαλαίοι προσπέρασαν τον Καποδίστρια και τη συνοδεία του χαιρετώντας τον μάλιστα εγκαρδίως ( μαρτυρία του Λέοντος, σωματοφύλακα του Κυβερνήτη ), χωρίς να προβούν σε καμμία ενέργεια, παρ' ότι το σημείο αυτό προσφερόταν σαφώς περισσότερο για επίθεση . Αν ήθελαν λοιπόν αυτοί οι δύο να τον δολοφονήσουν, είχαν ΑΚΡΙΒΩΣ την κατάλληλη ευκαιρία και στιγμή. Δε χρειαζόταν να συμβεί το γεγονός μπροστά στην εκκλησία, όπου η έκθεση θα ήταν απόλυτη γι αυτούς. Οι Μαυρομιχαλαίοι, σύμφωνα με όλες τις μαρτυρίες , ήταν ντυμένοι με επίσημα, βαριά και απολύτως αναγνωρίσιμα ενδύματα , ακατάλληλα τόσο για γρήγορη διαφυγή όσο και για μια πράξη που θα απαιτούσε αφάνεια ή αιφνιδιασμό . Η εμφάνισή τους δεν επέτρεπε καμία απόπειρα να δράσουν απαρατήρητοι . Όταν έφτασαν στον χώρο της εκκλησίας, παρέμειναν εκτός αυτής, καθώς στους υπόδικους απαγορευόταν η είσοδος στους ιερούς ναούς ώστε να μην μπορούν να επικαλεστούν άσυλο. Ο ίδιος ο Καποδίστριας, πλησιάζοντας την εκκλησία, έβγαλε το καπέλο του ως ένδειξη σεβασμού πριν εισέλθει στον ναό. Σε πολύ μικρή απόσταση πίσω του, μόλις ένα ή δύο βήματα, βρίσκονταν ο υπηρέτης του Καποδίστρια, ο Κοζώνης, ο οποίος ήταν μονόχειρας, καθώς και ο φρουρός του Κυβερνήτη, ο στρατιώτης Λέων . Αξίζει να σημειωθεί ότι εκείνη την ημέρα ο Κοζώνης ζήτησε για πρώτη φορά να συνοδεύσει ο ίδιος τον Καποδίστρια, αντικαθιστώντας αιφνιδίως έναν σωματοφύλακα που δήλωσε ...ασθένεια(;), μια σύμπτωση που χαρακτηρίζεται ιδιαιτέρως αξιοσημείωτη . Ο ίδιος ο Κοζώνης , λόγω της σωματικής του αναπηρίας, δεν μπορούσε να θεωρηθεί κανονικός φρουρός, αφού ως μονόχειρας δεν πληρούσε τις προϋποθέσεις για να είναι στρατιώτης. Όπως κατέθεσαν όλοι ανεξαιρέτως οι μάρτυρες και όπως αργότερα αναγνώρισε και το ίδιο το δικαστήριο, ακούστηκαν τρεις πυροβολισμοί. Οι πυροβολισμοί αυτοί ρίχθηκαν από τρία διαφορετικά πρόσωπα, από μία φορά ο καθένας, και με τη σειρά που αναφέρονται: πρώτα από τον Κωνσταντίνο, έπειτα από τον Κοζώνη και τέλος από τον Καραγιάννη. Η σφαίρα του Κωνσταντίνου καρφώθηκε στον τοίχο της εκκλησίας, στο σημείο όπου στεκόταν λίγο νωρίτερα ο Καποδίστριας, γεγονός που αποδεικνύει ότι ο πυροβολισμός προήλθε από θέση ακριβώς απέναντι από την είσοδο . Αν είχε πυροβολήσει από το σημείο όπου υποτίθεται ότι βρισκόταν, η βολίδα θα είχε πλήξει τον τοίχο του απέναντι σπιτιού. Το τραύμα που προκάλεσε το πιστόλι στο κεφάλι του Καποδίστρια βρισκόταν στο ινίο, δηλαδή στο πίσω μέρος της κεφαλής, και μάλιστα εξ επαφής , στοιχείο καθοριστικό για την κατανόηση της σκηνής. Ο Κωνσταντίνος δεν άγγιξε τον Κυβερνήτη ούτε του απηύθυνε οποιαδήποτε λέξη, ύβρη ή απειλή. Για να προκληθεί τραύμα εξ επαφής, όπως πλέον αποδεικνύεται, ο δολοφόνος θα έπρεπε να βρίσκεται ακριβώς ανάμεσα στον Καποδίστρια και στους φρουρούς του, σε θέση πλήρως ορατή από αυτούς. Ο Κοζώνης, ο οποίος βρισκόταν μόλις ένα βήμα πίσω από τον Κυβερνήτη, δεν είδε τον Κωνσταντίνο να πυροβολεί. Το μόνο που αντιλήφθηκε ήταν ο ήχος του πυροβολισμού, γεγονός που σημαίνει ότι ο Κωνσταντίνος βρισκόταν πίσω του και όχι μπροστά του , ανατρέποντας εκ νέου τη μεταγενέστερη αφήγηση για τη θέση και τον ρόλο του. Από τη στιγμή που ο Κωνσταντίνος αστόχησε, είναι σαφές ότι κάποιος άλλος πυροβόλησε τον Κυβερνήτη . Ο Κοζώνης, είτε ήταν ο ίδιος ο δράστης είτε όχι , είδε οπωσδήποτε ποιος πυροβόλησε , χωρίς όμως να τον κατονομάσει ποτέ . Το βέβαιο είναι ότι ο Κοζώνης δεν πυροβόλησε τον Κωνσταντίνο κατά τη διαφυγή του, διότι, παρά τους ισχυρισμούς που ακούστηκαν αργότερα, ο Κωνσταντίνος δεν βρέθηκε τραυματισμένος στην πλάτη, αλλά με τραύματα στην κοιλιακή χώρα , τα οποία προήλθαν από εμπρόσθια βολή. Το εύλογο ερώτημα που προκύπτει είναι προς ποιον, τελικά, κατευθύνθηκε ο πυροβολισμός του Κοζώνη. Μετά τα γεγονότα, ο Κωνσταντίνος καταδιώχθηκε από στρατιώτες, οι οποίοι τον χτυπούσαν και τον εξύβριζαν. Καθ’ όλη τη διάρκεια της καταδίωξης, εκείνος φώναζε ότι είναι αθώος και ζητούσε επίμονα να δικαστεί . Ο Γεώργιος, από την πλευρά του, απομακρύνθηκε τρέχοντας, χωρίς να έχει αγγίξει τον Καποδίστρια. Στην προσπάθειά του να σωθεί, επιχείρησε να εισέλθει σε τρία διαφορετικά σπίτια, τα οποία όμως βρήκε κλειστά, ανάμεσά τους και το σπίτι κάποιου Δαριώτη. Την ίδια στιγμή, μέσα στην εκκλησία βρίσκονταν περίπου οκτώ άτομα, στην πλειονότητά τους ηλικιωμένοι. Η ώρα ήταν μεταξύ πέντε και έξι το πρωί και δεν είχε ακόμη φτάσει εκκλησίασμα. Συνεπώς, δεν υπήρχε πλήθος ικανό να λιντσάρει τον Κωνσταντίνο, όπως ψευδώς διαδόθηκε αργότερα . Ο Γεώργιος τελικά βρήκε ανοιχτή την οικία του ταγματάρχη Βαλλιάνου και έδιωξε όσους βρίσκονταν μέσα, οχυρώνοντας το σπίτι και τοποθετώντας ακόμη και πρόχειρα ταμπούρια στα παράθυρα. Το γεγονός αυτό δείχνει καθαρά ότι δεν είχε προκαθορισμένο σχέδιο διαφυγής. Πάνω απ’ όλα, καταρρίπτει τον ισχυρισμό ότι κατευθυνόταν εξ' αρχής προς την οικία του Γάλλου Αντιπρεσβευτή Ρουέν. Η οικία Βαλλιάνου ήταν μεσοτοιχία με την οικία του Γάλλου Αντιπρεσβευτή και τα δύο σπίτια επικοινωνούσαν μέσω μιας μικρής πορτούλας. Ο Βαλλιάνος πέρασε από αυτήν την πορτούλα και ο Γεώργιος τον ακολούθησε, χωρίς να το επιδιώξει ο ίδιος, και έτσι βρέθηκε εντός της Γαλλικής Αντιπρεσβείας. Εκεί δήλωσε ότι «σκότωσαν τον Κυβερνήτη» , διατύπωση που αργότερα αλλοιώθηκε σκόπιμα σε «σκότωσα τον Κυβερνήτη». Ένα γράμμα που αφαιρέθηκε και άλλαξε όλη την υπόθεση. Σε αντίθεση με όσα συστηματικά επαναλαμβάνονται ως αφήγημα, ο Γεώργιος δεν ζήτησε άσυλο. Αντιθέτως, απαιτούσε να παραδοθεί στη νόμιμη κυβέρνηση της Ελλάδας, προκειμένου να δικαστεί . Παρ’ όλα αυτά, ακολούθησε μια παρωδία δίκης από στρατοδικείο, ενώ κανονικά θα έπρεπε να δικαστεί από Ειδικό Δικαστήριο, δεδομένου ότι είχε διατελέσει Πρωθυπουργός της Ελλάδας πριν από τον Καποδίστρια. Στην κατάθεσή του, ο Γεώργιος ξεκαθάρισε ρητά ότι δεν αποδέχεται καμία ευθύνη, γεγονός που έρχεται σε πλήρη συμφωνία με τη συνολική εικόνα των γεγονότων και ενισχύει την πεποίθηση ότι η επίσημη εκδοχή της δολοφονίας δεν αντέχει σε σοβαρό ιστορικό και λογικό έλεγχο. Επίσης , η κατάθεση του Γεωργίου δεν παραδόθηκε ποτέ στο σύνολό της . Παρενέβη λογοκρισία και το υλικό που έφτασε στον ιστορικό ερευνητή Δημ. Κοκκινάκη είναι αποσπασματικό, αλλοιωμένο και επιλεκτικό. Ενδεικτική είναι η περίπτωση ερώτησης δικηγορου υπεράσπισης που δεν διασώθηκε καν , με το επιχείρημα ότι δήθεν «δεν είχε σημασία» . Η συγκεκριμένη κατάθεση δημοσιοποιήθηκε για πρώτη φορά πλήρης μόνο μέσα από το βιβλίο του Κοκκινάκη ακριβώς επειδή αποκρύπτεται συστηματικά , παρά το γεγονός ότι αποτελεί μνημείο διακήρυξης κρίσιμων αληθειών , οι οποίες ανατρέπουν το κυρίαρχο αφήγημα. Κατά τη διάρκεια της φυλάκισής του, ο Γεώργιος συνέταξε διαθήκη, ένα κείμενο που μπορεί να χαρακτηριστεί χωρίς επιφύλαξη ως μνημείο ήθους, ανδρείας, προσήλωσης στην Ορθόδοξη Πίστη, αγάπης προς τον άνθρωπο, αφοσίωσης στην οικογένεια και προτροπής προς την εθνική ομόνοια. Υπό αυτό το φως, καθίσταται ακατανόητος και ιστορικά αβάσιμος ο χαρακτηρισμός του κειμένου ως «περίεργου» από τον επίσης ιστορικό Σαράντο Καργάκο , καθώς η διαθήκη αποπνέει εσωτερική γαλήνη και συνείδηση αθωότητας , όχι ενοχή ή σύγχυση. Η εκτέλεσή του αποφασίστηκε και πραγματοποιήθηκε με διαδικασίες εξπρές, γεγονός που δεν μπορεί να εξηγηθεί παρά μόνο ως αποτέλεσμα φόβου. Ο φόβος αυτός αφορούσε την πιθανότητα να αποκαλυφθούν όσα σήμερα γνωρίζουμε και όσα, αν έβγαιναν στο φως τότε, θα είχαν σοβαρές και δυσμενείς συνέπειες για όσους είχαν υφάνει και καλύψει τη συνωμοσία. Καθ’ οδόν προς τον τόπο της εκτέλεσης, στην Πλατεία Πλατάνου, ο Γεώργιος χαιρετούσε τον κόσμο και διακήρυττε ανοιχτά την αθωότητά του. Στην ίδια διαδρομή, είδε τον πατέρα του σε μια μικρή κατοικία εντός του Ναυπλίου , γεγονός που αποδεικνύει ότι ο Καποδίστριας είχε τηρήσει την υπόσχεσή του σχετικά με τη μεταχείριση της οικογένειας . Ο Γεώργιος ζήτησε να τον συναντήσει, όμως δεν του το επέτρεψαν, προφανώς για να αποφευχθεί οποιαδήποτε ενημέρωση ή καθησύχαση του πατέρα του , ο οποίος δεν γνώριζε λεπτομέρειες και δεν είχε καμία εμπλοκή στη δολοφονία του Κυβερνήτη . Ο Καραγιάννης, ο οποίος καταδικάστηκε σε θάνατο, κατέθεσε ύστερα από μια κατάπτυστη συμφωνία με το λεγόμενο "δικαστήριο ". Η κατάθεσή του δόθηκε χωρίς όρκο , κατά κατάφωρη παραβίαση της θεμελιώδους νομικής αρχής ότι ένοχος δεν μπορεί να καταθέτει εναντίον άλλου ενόχου. Παρ’ όλα αυτά, α φέθηκε ελεύθερος μετά από έξι μήνες . Ιδιαίτερη σημασία έχει η δεύτερη κατάθεση του Καραγιάννη, όπου παραδέχεται χωρίς περιστροφές τη συναλλαγή του με τους κρατούντες, στοιχείο που επιβεβαιώνει τη χειραγώγηση της δικαστικής διαδικασίας. Οι συνωμότες προσδοκούσαν να συγκεντρώσουν τρία πτώματα στην εκκλησία: του Καποδίστρια και των δύο Μαυρομιχαλαίων . Αν το σχέδιο είχε ολοκληρωθεί πλήρως, ο Γεώργιος δεν θα είχε διαφύγει και σήμερα δεν θα υπήρχε κανένα στοιχείο για να αποκαλυφθούν όσα τεκμηριώνονται σε αυτό το έργο. Τα γεγονότα που αποδείχθηκαν με τρόπο προκλητικό και βαθιά ύποπτο αποσιωπώνται ακόμη και σήμερα από τους σύγχρονους «προοδευτικούς», οι οποίοι αποφεύγουν οποιαδήποτε σοβαρή συζήτηση γύρω από αυτά. Μετά τη δολοφονία του Καποδίστρια, αλλά και τον θάνατο του Κωνσταντίνου και του Γεωργίου, άνοιξε διάπλατα ο δρόμος για την έλευση κεντροευρωπαϊκού μονάρχη, επιλογή που αποτελούσε διακαή πόθο των Άγγλων. Σε πλήρη αντίθεση, ο Καποδίστριας και ο Πετρόμπεης επεδίωκαν τη διακυβέρνηση της Ελλάδας από απογόνους των Παλαιολόγων, μέσω της οικογένειας Μούρτζινου-Τρουπάκη, πρόταση που ακυρώθηκε οριστικά με τη φυσική τους εξόντωση. Τέλος, δεν πρέπει να παραγνωρίζεται το γεγονός ότι ο Καποδίστριας είχε θέσει υπό διωγμό τον Τεκτονισμό και είχε εκδώσει δύο σχετικές εγκυκλίους , γεγονός που προσδίδει στο σύνολο των εξελίξεων ένα ευρύτερο πολιτικό και ιδεολογικό βάθος , το οποίο η επίσημη ιστοριογραφία αποφεύγει συστηματικά να εξετάσει. Ο Καποδίστριας, μέσω των εγκυκλίων του, απαγόρευε ρητά στους Έλληνες να εντάσσονται σε μυστικές εταιρείες, γεγονός που τον έφερε σε ανοιχτή σύγκρουση με ισχυρά δίκτυα της εποχής . Παράλληλα, είχε ζητήσει τη διανομή της γεωργικής γης με προτεραιότητα στους ακτήμονες , επιλογή που προσέκρουε στα συμφέροντα των διαπλεκόμενων κύκλων, οι οποίοι επεδίωκαν τη δημιουργία μεγάλων τσιφλικιών . Μετά τη δολοφονία του, τ ο σχέδιο αυτό ανατράπηκε και δημιουργήθηκαν τεράστιες ιδιοκτησίες, που πέρασαν σε χέρια γνωστών οικογενειών, σηματοδοτώντας μια πλήρη αλλαγή πορείας στην κοινωνική και οικονομική συγκρότηση του νεοσύστατου κράτους. Η διέλευση του Πετρόμπεη Μαυρομιχάλη από την οικία των συγγενών του αποτελεί ένα από τα πιο καθοριστικά και συνάμα πιο συστηματικά παραχαραγμένα γεγονότα πριν από τη δολοφονία του Ιωάννη Καποδίστρια. Η επίσκεψή του στον Κυβερνήτη, παρουσία του Ρώσου ναυάρχου Ρίκορντ, πραγματοποιήθηκε στις 22 Σεπτεμβρίου 1831 και όχι στις 26, όπως σκόπιμα καθιερώθηκε αργότερα. Κατά τη συνάντηση αυτή, ο Καποδίστριας του υποσχέθηκε ρητά την αποφυλάκισή του μέσα σε πέντε με έξι ημέρες. Αμέσως μετά, ο Πετρόμπεης πέρασε από το σπίτι των συγγενών του για να τους ανακοινώσει τα ευχάριστα νέα, καλώντας τους να μην ανησυχούν, αφού σύντομα θα ήταν και πάλι όλοι μαζί. Τη συνομιλία αυτή άκουσε και κατέθεσε ρητώς ο αυτόπτης και αυτήκοος μάρτυρας Γεώργιος Τερζής. Η κατάθεσή του, αν και εξαιρετικά αποκαλυπτική, αφαιρέθηκε από τα Γενικά Αρχεία του Κράτους, γεγονός που συνιστά πράξη συνειδητής απόκρυψης. Ωστόσο, η ίδια μαρτυρία διασώζεται στη «Γενική Εφημερίδα» του 1831, γεγονός που επιβεβαιώνει την αυθεντικότητά της. Την ίδια εκδοχή επιβεβαιώνει και η μαρτυρία του Μπάζιλι, υπασπιστή του ναυάρχου Ρίκορντ. Η επίσημη ιστοριογραφία μετέφερε αυθαίρετα το γεγονός στην 26η Σεπτεμβρίου, δηλαδή στην παραμονή της δολοφονίας, ώστε να κατασκευαστεί η εικόνα ψυχικής έξαψης και οργής του Πετρόμπεη. Του αποδόθηκαν λόγια που δεν τεκμηριώνονται ιστορικά, βασισμένα σε αναφορά ενός Δημητρακάκη, ο οποίος την εποχή εκείνη ήταν μόλις οκτώ ετών και χωρίς καμία αναφορά σε πηγή. Με τον τρόπο αυτό επιχειρήθηκε να θεμελιωθεί εκ των υστέρων ένα ανύπαρκτο κίνητρο. Η πραγματικότητα, όμως, είναι σαφής και τεκμηριωμένη. Στις 22 Σεπτεμβρίου υπήρχε προσδοκία άμεσης αποφυλάκισης και εξομάλυνσης, όχι προετοιμασία φόνου. Η αλλοίωση της χρονολογίας και η απόκρυψη της κατάθεσης του Τερζή δεν είναι λεπτομέρειες, αλλά κεντρικοί μηχανισμοί παραχάραξης, που καταρρίπτουν το αφήγημα περί προμελετημένης δολοφονίας και απογυμνώνουν την επίσημη εκδοχή από κάθε ιστορική αξιοπιστία. Ι διαίτερη βαρύτητα έχει και το στοιχείο ότι οι Άγγλοι διατηρούν έως σήμερα ως άκρως απόρρητο τον φάκελο «Καποδίστριας» . Παρά τις επανειλημμένες προσπάθειες τόσο της ερευνήτριας - συγγραφέως Ελένης Κούκκου όσο και του δημοσιογράφου Γιώργου Χατζάρα να αντλήσουν στοιχεία, α κόμη και μέσω υψηλόβαθμων διπλωματικών διαύλων, η απάντηση που δόθηκε εγγράφως στον Κοκκινάκη ήταν ότι το ζήτημα αυτό αποτελεί...« αγγλική ιστορία» . Η διατύπωση αυτή, από μόνη της, εγείρει σοβαρά ερωτήματα για τον διεθνή χαρακτήρα της υπόθεσης. Αυτή ειδικά η ...ευαισθησία, φανερώθηκε ολοκάθαρα όταν η ταινία του Σμαραγδή "Καποδίστριας" προβλήθηκε σε avant premiere στις 25 του Δεκέμβρη 2025 και ξεσήκωσε τη μισή Ελλάδα! Η πρεσβεία της Αγγλίας (Ηνωμένου Βασιλείου)...θίχτηκε και παρενέβη με τρόπο σκαιό, εκφράζοντας την έντονη δυσαρέσκειά της για την παραγωγή της ταινίας. Σύμφωνα με την ιστοσελίδα " the FAQ" , "το κλίμα στο τηλεφώνημα προς τον  Μητσοτάκη  ήταν κάτι παραπάνω από βαρύ, με τους Βρετανούς διπλωμάτες να ξεχειλίζουν από έναν  άκρατο αντιρωσισμό , καθώς η ταινία αναδεικνύει τη διπλωματική στήριξη της Ρωσίας στον Καποδίστρια έναντι της βρετανικής εχθρότητας . Το Λονδίνο φαίνεται πως δεν αντέχει την  αμείλικτη ιστορική αλήθεια  που παρουσιάζει τον Ιωάννη Καποδίστρια ως το θύμα μιας διεθνούς συνωμοσίας στην οποία οι Βρετανοί είχαν πρωταγωνιστικό ρόλο, οπλίζοντας το χέρι των δολοφόνων. Η απαίτηση για έμμεση παρέμβαση στο περιεχόμενο της ταινίας συνιστά μια  βάναυση προσβολή της εθνικής κυριαρχίας και αποδεικνύει ότι το Λονδίνο εξακολουθεί να αντιμετωπίζει την Ελλάδα ως προτεκτοράτο, φοβούμενο την αποδόμηση του αφηγήματός του"... Επίλογος - Ο Άνθρωπος που ξεπέρασε την Ελλάδα και γι’ αυτό η "Ελλάδα" του Ψευτορωμαίϊκου δεν τον Άντεξε! Ο Ιωάννης Καποδίστριας δεν ήταν απλός πολιτικός και διπλωμάτης . Ήταν εκείνη η σπάνια, σ χεδόν ακατόρθωτη στιγμή όπου η Ιστορία επιτρέπει σε έναν λαό να δει, έστω για λίγα χρόνια, τι θα μπορούσε να γίνει αν είχε το θάρρος να γίνει "πολιτικός" σε εισαγωγικά. Κι όμως, αυτός ο λαός, πληγωμένος, διχασμένος, άπειρος, σακατεμένος από εμφυλίους και αυταπάτες, δεν άντεξε το βάρος του. Δεν άντεξε την αλήθεια του Καποδίστρια . Δεν άντεξε την ηθική του. Δεν άντεξε την τάξη. Δεν άντεξε την αξιοπρέπεια. Δεν άντεξε τη Ρωμιοσύνη που ξυπνούσε μέσα του και απαιτούσε κράτος και όχι χαμόσπιτο, πατρίδα και όχι λάφυρο, μέλλον και όχι φατρίες. Γι’ αυτό και τον σκότωσαν. Όχι τον άνθρωπο. Το παράδειγμα. Οι Μεγάλες Δυνάμεις της εποχής δεν ήθελαν μια Ελλάδα που θα στεκόταν στα πόδια της. Την ήθελαν υποτελή, ευάλωτη, μικρή, ικανοποιημένη με την επιβίωση και όχι αποφασισμένη για την Ανάσταση. Και εκεί, μέσα στις αίθουσες της Βιέννης και του Λονδίνου, ο Καποδίστριας ήταν ενοχλητικός . Ήταν Ρωμηός σε έναν κόσμο Φράγκων . Ήταν Ορθόδοξος σε έναν κόσμο ρωμαιοκαθολικών αυτοκρατοριών. Ήταν ανεξάρτητος σε έναν κόσμο προτεκτοράτων. Ήταν Κυβερνήτης σε έναν κόσμο επιτηρούμενων ηγεμονίων. Κι αυτό δεν το συγχωρούν οι αυτοκρατορίες. Η Ελλάδα του 1831 ήταν παιδί. Παιδί που είχε μάθει να υπακούει στους κοτζαμπάσηδες, να φοβάται τους προεστούς, να διχάζεται για την κάθε πέτρα, να πολεμά όχι μόνο τον Τούρκο αλλά και τον γείτονα. Ο Καποδίστριας τους ζήτησε να μεγαλώσουν. Να γίνουν έθνος. Να γίνουν κράτος. Να γίνουν η αναστημένη Ρωμιοσύνη. Δεν ήταν έτοιμοι. Και όταν ένα παιδί δεν είναι έτοιμο να μεγαλώσει, συνήθως σκοτώνει, συμβολικά ή πραγματικά, εκείνον που του ζητά να σταθεί στα πόδια του. Η Ευρώπη έκλεισε τον φάκελο. Η Ελλάδα έκλεισε τα μάτια. Και έτσι έκλεισε μια εποχή που δεν πρόλαβε να αρχίσει. Η Βρετανία έθαψε τα αρχεία, ο φάκελος Mauwer (Capodistrias Case) έμεινε απόρρητος , οι πραγματικοί δράστες χάθηκαν στις σκιές, οι Φαναριώτες κράτησαν τις καρέκλες τους, τα δάνεια πέρασαν, οι Πρέσβεις επανέφεραν την δική τους πολιτική τακτική . Και η Ελλάδα μπήκε στον 19ο και τον 20ό αιώνα όχι ως κράτος του Καποδίστρια, αλλά ως κράτος των προστάτιδων δυνάμεων. Αν ζούσε εκείνος, αν προλάβαινε να στεριώσει, αν είχε δέκα χρόνια ακόμη, η Ελλάδα θα ήταν άλλη . Θα είχε άλλη διοίκηση, άλλη οικονομία, άλλη δικαιοσύνη, άλλη πολιτική κουλτούρα, άλλη αντίληψη για την πατρίδα, άλλη θέση στα Βαλκάνια και στην Ανατολή . Θα είχε κράτος και όχι προτεκτοράτο . Θα τη Ρωμιοσύνη μέσα της και δεν θα ήταν εξάρτημα της Δύσης . Θα είχε Ιστορία και όχι υποσημείωση. Αυτό σκότωσαν. Όχι τον άνδρα, αλλά την Ελλάδα που θα γεννιόταν από τα χέρια του. Και τώρα, διακόσια χρόνια μετά, η Ιστορία ζητά την αλήθεια της πίσω . Η Ελλάδα της Ρωμιοσύνης, δεν μπορεί να στηριχθεί σε ψεύτικες βεντέτες, σε μυθεύματα περί προσβολών, σε εύκολους ενόχους και βολικές αφηγήσεις. Ο Καποδίστριας δεν δολοφονήθηκε ούτε από οργή, ούτε από μανιάτικο αίμα, ούτε από προσωπική διαφορά. Δολοφονήθηκε γιατί ήθελε να κάνει την Ελλάδα… Ρωμιοσύνη . Και αυτό δεν το άντεξαν οι ξένοι. Και τραγικά, δεν το άντεξαν ούτε οι Έλληνες . Όμως η Ιστορία έχει τον τρόπο της να επιστρέφει εκεί όπου αδικήθηκε . Και το όνομα του Ιωάννη Καποδίστρια δεν θα μείνει για πάντα σε έναν βρετανικό φάκελο , ούτε σε σχολικά βιβλία που φοβούνται την αλήθεια. Η αλήθεια επιστρέφει. Η Ρωμιοσύνη επανέρχεται. Η Ελλάδα αρχίζει να θυμάται ποια είναι. Και τότε ο Καποδίστριας δεν θα είναι πια ο δολοφονημένος Κυβερνήτης. Θα είναι αυτό που ήταν πάντα. Ο πρώτος, ο μόνος, ο αληθινός Εθνάρχης . Ο άνθρωπος που δεν πρόλαβαν να γονατίσουν τα σκυλιά του ανθελληνισμού . Ο άνθρωπος που σηκώνεται ξανά , κάθε φορά που ένας Έλληνας ψάχνει την Ελλάδα που χάθηκε... Πύρινος Λόγιος sergioschrys@outlook.com ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ 1. Οι πολιτικοί εκτελεστές του ’21: Μαυροκορδάτος και Κωλέττης πριν και μετά τη δολοφονία του Καποδίστρια Όταν έπεσε ο Καποδίστριας στα σκαλιά του Αγίου Σπυρίδωνα, η σφαίρα δεν σκότωσε μόνο έναν Κυβερνήτη. Άνοιξε τον δρόμο για να έρθουν στην επιφάνεια οι άνθρωποι που χρειάζονταν οι ξένες δυνάμεις . Πολιτικοί χωρίς ρίζες στον λαό, χωρίς δεσμούς αίματος με τον Αγώνα, διαθέσιμοι να νομιμοποιήσουν με «συνταγματικές» υπογραφές αυτό που δεν μπορούσαν να πετύχουν με κανονιοφόρους . Στην κορυφή αυτής της κατηγορίας στέκονται δύο πρόσωπα: ο Αλέξανδρος Μαυροκορδάτος και ο Ιωάννης Κωλέττης. Με την έλευση της βαυαρικής Αντιβασιλείας, οι ξένοι επίτροποι δεν δυσκολεύτηκαν να διαλέξουν τους εγχώριους συνεργάτες τους . Γραμματέας της Επικρατείας, δηλαδή  πρωθυπουργός και υπουργός Εξωτερικών , ορίστηκε ο Μαυροκορδάτος , ο οποίος – όπως ομολογεί ο ίδιος ο αντιβασιλέας Μάουρερ – « κατ’ αρχάς υπεκίνη με πολλήν ζήλον την δίκην » του Κολοκοτρώνη και του Πλαπούτα. Τ ο δε Υπουργείο των Εσωτερικών – το κατεξοχήν εργαλείο ελέγχου της χώρας – πέρασε  «εις τας στιβαράς χείρας του Κωλέττη» .  Η σύνθεση αυτή δεν είναι τυχαία. Ο Βαυαρός αντιβασιλιάς χρειαζόταν έναν Φαναριώτη με τεράστια διεθνή εμπειρία και έναν Ρουμελιώτη πολιτευτή πρόθυμο να κάνει «τη βρώμικη δουλειά» στο εσωτερικό . Ο Μαυροκορδάτος είναι κλασικός απόγονος της φαναριώτικης παράδοσης: Μορφωμένος, γλωσσομαθής, ευρωπαΐζων, αλλά βαθύτατα εξαρτημένος από τα κέντρα της Δύσης . Στον Αγώνα έπαιξε τον ρόλο του «συνταγματικού» ηγέτη, συμμετέχοντας στην υπογραφή των δανείων του Λονδίνου, που έδεσαν την Ελλάδα χειροπόδαρα πριν καν αποκτήσει κράτος . Στην εποχή Καποδίστρια λειτούργησε ως σταθερός αντίπαλος του Κυβερνήτη , αφού οι συγκεντρωτικές –και κυρίως ανιδιοτελείς– μεταρρυθμίσεις του τελευταίου χτυπούσαν καίρια την προεπαναστατική εξουσία των Φαναριωτών και τα οικονομικά συμφέροντα της παλαιάς τάξης. Δεν είναι τυχαίο ότι η αντικαποδιστριακή εφημερίδα «Απόλλων», την οποία εξέδιδε ο νεαρός αλλά ήδη φανατισμένος φιλελεύθερος Αναστάσιος Πολυζωίδης,  λειτουργούσε ουσιαστικά ω όργανο της παράταξης Μαυροκορδάτου . Το ίδιο το περιβόητο σχόλιο του Μαυροκορδάτου προς τον Πολυζωίδη –« να δούμε αν το δίχτυ που έριξες θα πιάσει τα ψάρια ή απλώς θα τα τρομάξει »– δείχνει τον κυνισμό με τον οποίο ο Φαναριώτης ηγέτης αντιλαμβανόταν τον Τύπο : όχι ως χώρο ελευθερίας, αλλά ως εργαλείο αποδομήσεως του Κυβερνήτη και προετοιμασίας της ανατροπής του. Ο Κωλέττης, από την άλλη, δεν είχε το φαναριώτικο μεγαλοπρεπές περίβλημα . Είναι γιατρός από την Ήπειρο, που μέσα στον Αγώνα μετατρέπεται σε αρχηγό της ρουμελιώτικης φατρίας και κατ’ ουσίαν σε επαγγελματία πολιτικό. Οι μαρτυρίες για τον χαρακτήρα του συγκλίνουν: Ευφυής και αδίστακτος, μανούλα στις δολοπλοκίες, με έφεση στον πλουτισμό και στις πελατειακές σχέσεις . Στο βιβλίο του Δημητρίου Φωτιάδη "Κολοκοτρώνης" , βλέπουμε τον Κωλέττη, μαζί με τον Μαυροκορδάτο,  να σπεύδουν να στηρίξουν την Αντιβασιλεία στο ζήτημα της σύλληψης του Κολοκοτρώνη και του Πλαπούτα, ακόμη και όταν οι Έλληνες υπουργοί αιφνιδιάζονται και αντιδρούν . Ο Τρικούπης προτείνει παραίτηση, θεωρώντας την νυχτερινή σύλληψη χωρίς ένταλμα «κόλαφον εναντίον όλων ημών». Οι δύο όμως «περίφημοι πολιτικάντηδες του μεγάλου αγώνα», όπως τους χαρακτηρίζει ο Φωτιάδης, ο Κωλέττης και ο Μαυροκορδάτος, συντάσσονται με τον Γερμανό Σμαλτς και δηλώνουν ότι εγκρίνουν «το έκτακτο μέτρον» διότι οι περιστάσεις είναι «έκρυθμες», επαινώντας μάλιστα την «Υπερτάτην Αρχήν» για την αποφασιστικότητά της .  Εδώ κατοχυρώνεται ο πραγματικός τους ρόλος: Όχι εκπρόσωποι του ελληνικού έθνους, αλλά πολιτικοί μεσάζοντες που προσφέρουν νομιμοποίηση σε μια ξένη διοίκηση προκειμένου να χτυπηθούν όσοι κρατούσαν ακόμη ζωντανό το πνεύμα του ’21. Δεν είναι μόνο θέμα χαρακτήρα, είναι και θέμα οικονομίας. Ο Κωλέττης μπαίνει στην πολιτική σχεδόν άφραγκος και μέσα σε λίγα χρόνια εμφανίζεται με σημαντική περιουσία, ακίνητα, προσόδους και δίκτυο εξαρτημένων οπαδών, που συντηρούνται από τις θέσεις και τα «ρουσφέτια» του υπουργείου.  Η εικόνα ενός ανθρώπου που μετατρέπει την εξουσία σε μηχανή προσωπικού πλουτισμού αποτυπώνεται σε πολλές ξένες διπλωματικές αναφορές της εποχής και δεν διαψεύδεται από καμμία σοβαρή ιστορική μελέτη. Σε αντίθεση με τους αγωνιστές που τελείωσαν φτωχοί, ο Κωλέττης είναι από τους ελάχιστους πολιτικούς της πρώτης μετεπαναστατικής γενιάς που πεθαίνουν πλούσιοι . Το γεγονός αυτό, σε συνδυασμό με την σταθερή του προσήλωση στη γαλλική – και όχι στην ελληνική – «γραμμή», εξηγεί γιατί η λαϊκή μνήμη τον έχει καταγράψει ως έναν από τους πιο διεφθαρμένους και ανθελληνικούς χαρακτήρες της εποχής. Μετά τη δολοφονία του Καποδίστρια, οι προθέσεις των Άγγλων είναι πλέον διαφανείς.  Θέλουν ένα ελληνικό κράτος μικρό, ακίνδυνο, υπό ξένη δυναστεία,  δεμένο με δάνεια και οικονομικές εξαρτήσεις, κυρίως όμως αποκομμένο από τη ρωσική επιρροή και από τους ίδιους τους πρωταγωνιστές της Επανάστασης. Όσο ζούσε ο Κυβερνήτης, αυτό το σχέδιο έβρισκε απέναντί του έναν άνθρωπο που γνώριζε από μέσα τα διπλωματικά παιχνίδια των Μεγάλων Δυνάμεων και είχε τη δύναμη να πει «όχι».  Μετά τη δολοφονία, στη θέση του έρχεται μια Αντιβασιλεία χωρίς λαϊκό έρεισμα, η οποία χρειάζεται ελληνικά πρόσωπα για να εφαρμόσει χωρίς πολλές αντιδράσεις την πολιτική εκκαθάριση. Τους βρίσκει στα πρόσωπα των δύο αυτών ανδρών. Η εκκαθάριση δεν αφορά μόνο τις ιδέες, αλλά και τα σώματα. Ο Φωτιάδης περιγράφει με ενάργεια το «ανθρωποκυνηγητό» που ξεκινά αμέσως μετά τη σύλληψη του Κολοκοτρώνη και του Πλαπούτα: Μυστικές διαταγές, χωροφύλακες που κυνηγούν τους καπεταναίους σε όλη την Πελοπόννησο, εκστρατείες κατά της Μάνης, όπου ο Σμαλτς διατάσσεται να ακολουθήσει «κατά πάντα» το σχέδιο του Κωλέττη . Ο Στόχος είναι ξεκάθαρος. Να χτυπηθούν οι τελευταίες εστίες αυτόνομης στρατιωτικής ισχύος, να πνιγεί ο ρωσόφιλος πόλος του ελληνικού πολιτικού σώματος και να πλημμυρίσει ο κρατικός μηχανισμός από ξένους αξιωματικούς και ντόπιους πολιτευτές πιστούς στους ευρωπαίους προστάτες τους. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, η Δίκη του Κολοκοτρώνη και του Πλαπούτα δεν είναι μια «απλή» δικαστική υπόθεση. Είναι η θεατρική κορύφωση ενός πολιτικού σχεδίου . Ο Μαυροκορδάτος τοποθετείται επικεφαλής της κυβέρνησης και – όπως μαρτυρεί ο Μάουρερ – αναλαμβάνει να υποκινήσει «με πολλήν ζήλον» την υπόθεση .  Ο Κωλέττης, από τη θέση του υπουργού των Εσωτερικών, ελέγχει τον διοικητικό μηχανισμό, την χωροφυλακή, τους χαφιέδες και ασφαλώς όλα τα έγγραφα που «κατασκευάζονται» για να αποδείξουν μια ανύπαρκτη συνωμοσία.  Όταν έρχεται η ώρα να στηθεί το έκτακτο Εγκληματικό Δικαστήριο, ο Μαυροκορδάτος προτείνει ως πρόεδρο τον ίδιο τον Αναστάσιο Πολυζωίδη . Του παραδίδει το βασιλικό βούλευμα και του υπενθυμίζει, με τη γνωστή δήλωσή του, ότι « η μόρφωση και τα φρονήματά σου πρέπει να αποδείξουν ότι το δίχτυ δεν το μεταχειρίστηκες για να πιάσεις τα ψάρια και έπειτα να τα παρατήσεις » .  Η φράση αυτή είναι καταδικαστική και για τους δύο: Αποδεικνύει ότι ο «Απόλλων» υπήρξε οργανικό εργαλείο του Μαυροκορδάτου για την πτώση του Καποδίστρια και ότι τώρα οι ίδιοι άνθρωποι επιχειρούν να χρησιμοποιήσουν τον Πολυζωίδη για να σφραγιστεί με θανατική καταδίκη, η εξόντωση του αρχιστράτηγου της Επανάστασης. Η κατάληξη είναι γνωστή. Εκεί ακριβώς που υπολόγιζαν ότι θα βρουν τον πιο βολικό πρόεδρο, βρήκαν την πιο απρόσμενη αντίσταση. Ο Πολυζωίδης –μαζί με τον Τερτσέτη– αρνείται να υπογράψει την απόφαση θανάτου, ξεγυμνώνει με τη στάση του την πολιτική διαταγή πίσω από τη δίκη, εκθέτει διεθνώς την Αντιβασιλεία, τους προστατευόμενούς της Κωλέττη και Μαυροκορδάτο και, κατ’ επέκταση, τους ίδιους τους ξένους κυρίους τους.  Από εκεί και πέρα, όσες δικαιολογίες κι αν επιστρατεύτηκαν, όσες «εθνικές ανάγκες» κι αν επικαλέστηκαν, η εικόνα είχε παγώσει: από τη μια μεριά, ο Γέρος του Μοριά, κλεισμένος στο Παλαμήδι,  και δίπλα του οι πληγές του ’21. Από την άλλη, οι υπουργοί της Αντιβασιλείας, με πρόσωπο φαναριώτικο και ρουμελιώτικο, να χειροκροτούν τις εντολές των ξένων. Αυτοί είναι ο ι δύο βασικοί πολιτικοί εκτελεστές του Καποδίστριακού οράματος  και του στρατοπέδου των αγωνιστών. Ο Μαυροκορδάτος, ο «καθώς πρέπει» Ευρωπαίος, που δεν δίστασε να μετατρέψει τον φιλελευθερισμό σε όχημα ξένης εξάρτησης και ο Κωλέττης, ο άνθρωπος των παρασκηνίων, που έκανε περιουσία πάνω στα ερείπια ενός απελευθερωτικού πολέμου . Μαζί με την Αντιβασιλεία και με την ανοιχτή στήριξη της Αγγλίας, επιχειρούν να τελειώσουν αυτό που άρχισε με τη δολοφονία του Καποδίστρια, δηλαδή την εκκαθάριση της ζωντανής Ελλάδας του ’21, ώστε να μείνει ένα κράτος μικρό, υπάκουο και ελεγχόμενο. Η ονομαζόμενη από τον Τρικούπη «Δίκη του Αιώνα», δεν ήταν παρά ο καθρέφτης αυτής της εκκαθάρισης. Και γι’ αυτό, στο τέλος, η Ιστορία δεν θυμάται ποιος υπέγραψε τα πρακτικά. Θυμάται ποιοι υπέγραψαν την ηθική χρεοκοπία τους. 2. Πώς διαμορφώθηκε το πρώτο Ψευτορωμαίικο: Η πολιτική μετάλλαξη του έθνους, η διαπλοκή με τον λαό και η πορεία προς την πρώτη χρεοκοπία. Η Ελλάδα μετά τη δολοφονία του Καποδίστρια μπήκε ακριβώς σε μια ζώνη σκοταδιού.  Το κράτος που άρχισε να συγκροτείται δεν ήταν ούτε η φυσική συνέχεια του οράματος του Κυβερνήτη ούτε η πολιτειακή ωρίμανση του Αγώνα . Ήταν ένα μόρφωμα εξαρτημένο , θεσμικά ατελές, πολιτικά ευάλωτο και, το κυριότερο, ηθικά ρευστό . Ήταν ένα κράτος που φόρεσε μια στολή Ρωμαίϊκου , χωρίς να διαθέτει το ήθος, την ενότητα και την πνευματική βαρύτητα της Ρωμιοσύνης . Γι’ αυτό και ο Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός, μέσα από προφητεία του, το ονόμασε, με εκείνη τη λαϊκή διαύγεια που συχνά προηγείται της επιστήμης,  «Ψευτορωμαίικο» , και το όνομα αυτό, σαν κατάρα που περιγράφει σύστημα και όχι απλώς εποχή, έμεινε να μας ακολουθεί μέχρι σήμερα. Η πρώτη και βαθύτερη τομή υπήρξε η ρήξη με το ρωμαίικο υπόβαθρο . Ο Καποδίστριας, με όλες τις ατέλειες της εποχής και με όλες τις συγκρούσεις που προκάλεσε, επιχειρούσε να θεμελιώσει ένα κράτος Ρωμαίϊκο,  δηλαδή ένα κράτος που θα πατούσε πάνω στην πολιτειακή συνέχεια της Ανατολικής Ρωμαϊκής παράδοσης , με έμφαση στην κοινωνική συνοχή, στην ορθόδοξη πνευματικότητα ως συνεκτικό ιστό και, προπάντων, στην πολιτική αυτάρκεια. Με τον θάνατό του, όμως, επικράτησαν δύο δυνάμεις που ήταν εκ φύσεως ασύμβατες με αυτή τη λογική . Από τη μία,  η φαναριώτικη ολιγαρχία , ένα ενδιάμεσο σώμα εξουσίας που ήδη από την προεπαναστατική εποχή λειτουργούσε ως γέφυρα ξένων συμφερόντων  και αντιμετώπιζε την Ελλάδα ως διοικητικό λάφυρο. Από την άλλη, η βαυαρική αντιβασιλεία , η οποία εισήγαγε ένα δυτικόσχημο μοντέλο κράτους, όχι απλώς «ξένο» θεσμικά, αλλά αποκομμένο από την πολιτισμική και κοινωνική πραγματικότητα των Ελλήνων . Η σύζευξη αυτών των δύο γέννησε ένα κράτος - υβρίδιο. Δυτικό ως προς τη μορφή των θεσμών και ανατολίτικο ως προς την πρακτική της εξουσίας.  Έτσι χάθηκε  η ιστορική συνέχεια και αντικαταστάθηκε από μιμητισμό χωρίς ουσία, ενώ οι κοινωνικές δομές που γέννησε ο Αγώνας διαλύθηκαν συστηματικά, όχι ως ατύχημα, αλλά ως προϋπόθεση για να κυβερνηθεί ο τόπος. Από αυτή τη ρήξη προέκυψε το δεύτερο θεμέλιο του Ψευτορωμαίϊκου . Δηλαδή η μετατροπή του λαού σε αντικείμενο διαπλοκής  και η γέννηση της πελατειακής δημοκρατίας,  πριν καν υπάρξει ώριμη ταξική διάρθρωση ή σταθερό πλαίσιο θεσμικής συμμετοχής.   Η πολιτική δεν οργανώθηκε ως σχέση δικαιωμάτων και υποχρεώσεων, αλλά ως αλυσίδα εξάρτησης . Θέσεις, γαίες, οφίτσια, επιδόματα, υποσχέσεις και μικρές «εξυπηρετήσεις» έγιναν το νόμισμα με το οποίο αγοράστηκε η πίστη και κατασκευάστηκε οπαδός στη θέση του πολίτη . Ο Κωλέττης οικοδόμησε στη Ρούμελη το δίκτυο του κομματικού του κράτους, ο Μαυροκορδάτος στερέωσε έναν μηχανισμό φαναριώτικης επιρροής στα διοικητικά κέντρα, ενώ οι Βαυαροί μοίραζαν εξουσία και προνόμια σε προστατευόμενους, παρακάμπτοντας τους αγωνιστές και την κοινωνία που μόλις είχε εξέλθει από πόλεμο . Το τραγικό σημείο είναι ότι ο λαός, εξαντλημένος, φτωχός και χωρίς θεσμική γλώσσα να εκφράσει συλλογική βούληση, άρχισε να αντιλαμβάνεται το κράτος όχι ως κοινό σπίτι, αλλά ως μηχανισμό εύνοιας . Και ακριβώς εκεί πεθαίνει το ρωμαίικο πνεύμα,  διότι η Ρωμιοσύνη προϋποθέτει κοινότητα, ευθύνη, συνέχεια και πίστη ως κοινωνικό δεσμό , ενώ το Ψευτορωμαίικο απαιτεί απλώς ψήφο και υποταγή στο δίκτυο . Η ηθική αυτοκτονία του νέου πολιτικού συστήματος ολοκληρώθηκε με τον τρόπο που συγκροτήθηκαν τα πρώτα κόμματα. Κόμματα όχι ως φορείς εθνικού σχεδίου, αλλά ως παραρτήματα ξένων προστατών . Ήδη από τη δεκαετία του 1830, η πολιτική ζωή διασπάται σε Αγγλικό, Γαλλικό και Ρωσικό κόμμα , ονομασίες που δεν υπήρξαν "μεταφορικές" αλλά κυριολεκτικές!   Τα κόμματα δεν εξέφραζαν συνεκτικές ιδέες για την οργάνωση της πολιτείας, εξέφραζαν εξωτερικές γραμμές.  Με αυτόν τον τρόπο, ο λαός παιδαγωγήθηκε στη νοοτροπία ότι η πρόοδος δεν γεννιέται από δικό του όραμα, αλλά από «ξένο σωτήρα» , από ξένη πλάτη, από ξένη επιταγή . Έτσι το κράτος έχασε την έννοια της εθνικής στρατηγικής , η πολιτική ταυτίστηκε με την υποτέλεια, οι τοπάρχες έγιναν μεσάζοντες ανάμεσα στον λαό και στα προξενεία , και η πολιτική ηθική αντικαταστάθηκε από τη μόνιμη ιδεολογία του συμφέροντος . Το σχήμα ήταν δυτικό στη μορφή και οθωμανικό στη λειτουργία . Ένα τοξικό μείγμα δηλαδή, θεσμικά αντιφατικό και κοινωνικά διαλυτικό. Από εδώ άνοιξε και ο οικονομικός δρόμος προς την πρώτη χρεοκοπία , ως φυσική συνέπεια μιας πολιτείας που γεννήθηκε πρόωρα χρεωμένη και διαχειριζόταν την ανεπάρκειά της με δανεισμό αντί για παραγωγή και θεσμική πειθαρχία . Η Ελλάδα του 1830 δεν διέθετε βιομηχανία, υποδομές, ολοκληρωμένη φορολογία ή σταθερό νόμισμα. Διέθετε όμως το βάρος των δανείων του Λονδίνου που είχαν υπογραφεί μέσα στον Αγώνα και τώρα μετατράπηκαν σε κρατικό φορτίο . Σε μια χώρα κατεστραμμένη, μεγάλος όγκος των περιορισμένων οικονομικών δυνατοτήτων κατευθυνόταν στην εξυπηρέτηση τόκων και χρεολυσίων, ενώ ταυτόχρονα η Αντιβασιλεία επέβαλε δυσανάλογες δαπάνες . Προσλήψεις, στρατιωτικό μηχανισμό πέρα από τις αντοχές της κοινωνίας, διοικητικούς θεσμούς «ευρωπαϊκού τύπου» που απαιτούσαν χρήμα και προσωπικό , όλα στηριγμένα σε νέους δανεισμούς . Όταν ο Όθωνας ενηλικιώθηκε, το κράτος είχε ήδη πάρει την κλίση της πτώσης και η πρώτη επίσημη στάση πληρωμών του 1843 δεν ήταν ατύχημα, αλλά η λογική κατάληξη μιας γέννησης υπό καθεστώς εξάρτησης .  Μια χώρα που δεν πρόλαβε καν να γίνει πραγματικό κράτος, πρόλαβε όμως να γίνει υπερχρεωμένο κράτος, και το χρέος αυτό, πριν γίνει λογιστικό, υ πήρξε πολιτειακό και ηθικό. Το πιο οδυνηρό, όμως, δεν είναι ότι εγκαθιδρύθηκε ένα σύστημα διαπλοκής, αλλά ότι το σύστημα αυτό δίδαξε . Δίδαξε τον λαό πως η αξιοκρατία είναι μύθος, πως η δικαιοσύνη λειτουργεί με διαχωρισμούς, πως η ευνοιοκρατία είναι νόμος, πως το κράτος είναι κάτι ξένο, έξω από τον πολίτη, αλλά αναγκαίο για να τον «βολέψει» . Αυτή η διδασκαλία ρίζωσε ως κουλτούρα και γι’ αυτό το "Ψευτορωμαίϊκο " δεν είναι απλώς μια περίοδος του 19ου αιώνα. Είναι ο τρόπος με τον οποίο οργανώθηκε η μετακαποδιστριακή πολιτεία, πάνω στο κενό που άφησε η δολοφονία του Κυβερνήτη και πάνω στην εκκαθάριση της γενιάς των αγωνιστών από τους συνεργάτες της Αντιβασιλείας. Έτσι, μέσα σε λιγότερο από δύο δεκαετίες, η Ελλάδα έχασε την πνευματική και πολιτειακή της συνέχεια, υποτάχθηκε στη δυτική διαχείριση, γέννησε ένα πολιτικό σύστημα εξάρτησης, έστησε την πελατειακή δημοκρατία  ως δεύτερη φύση και οδηγήθηκε στην πρώτη της χρεοκοπία. Το πρώτο Ψευτορωμαίικο υπήρξε αντεπανάσταση, όχι απλώς ως πολιτικό γεγονός, αλλά ως αλλοίωση της ίδιας της έννοιας του κράτους . Και η ήττα δεν ήρθε όταν πολεμούσαμε τον εξωτερικό εχθρό· ήρθε όταν χάσαμε το νόημα της κοινής πολιτείας, όταν η ελευθερία μεταφράστηκε σε λάφυρο και η πατρίδα σε μηχανισμό εξυπηρετήσεων.  Γιατί τελικά, η Ελλάδα δεν έχασε από τον εχθρό της. Έχασε από τον εαυτό της.. ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ 1. Mark Mazower, The Greek Revolution: 1821 and the Making of Modern Europe (Penguin Press, 2021). 2. Douglas Dakin, The Greek Struggle for Independence, 1821–1833 (University of California Press, 1973). 3. David Brewer, The Greek War of Independence: The Struggle for Freedom from Ottoman Oppression and the Birth of the Modern Greek Nation (Overlook Press, 2001) 4.Peter H. Paroulakis, The Greek War of Independence (Hellenic International Press, 1984) 5. C. M. Woodhouse, Capodistria: The Founder of Greek Independence (Oxford: Clarendon Press, 1973) 6. Βιογραφικά/ερμηνευτικά κείμενα στο Capodistrias Museum (Corfu), Ioannis Capodistrias 7. C. W. Crawley, “ John Capodistrias and the Greeks before 1821” 8. I. Lyritzis, "Ioannis Capodistrias: a brilliant personality of modern Greek and European history", Greek Studies, London 9. Aυτοβιογραφία ,"Ιωάννης Καποδίστριας" εκδ. Γαλαξίας-Ερμείας, 1992 10. Τούντα-Φεργάδη Αρετή , "Ο Ιωάννης Καποδίστριας ως Διπλωμάτης", εκδ. Γ. Σιδέρης, 2003 11.Δαφνής Γ. , "Η Γέννηση του Ελληνικού Κράτους - Καποδίστριας", εκδ. Ικαρος, 1976 12. Δημ. Φωτιάδης , Κολοκοτρώνης, 1968 13. Δημ. Κοκκινάκης, " Αθώοι του αίματος τούτου ", Αθήνα 1996 14. Ενεπεκίδης Πολυχρ. "Ιωάννης Καποδίστριας, 176 Ανέκδοτα Γράμματα", Αθήνα 1966