Search this site

Τι περιλαμβάνει η συμφωνία-μαμούθ με το Ισραήλ για την «Ασπίδα του Αχιλλέα» - Όλα όσα ξέρουμε! Η ιστορική αμυντική συμφωνία ύψους 3 δισ. ευρώ μεταξύ Ελλάδας και Ισραήλ θωρακίζει τη χώρα με την προηγμένη «Ασπίδα του Αχιλλέα» και πυραύλους μεγάλου βεληνεκούς, ανατρέποντας τα στρατηγικά δεδομένα και τις ισορροπίες ισχύος στην Ανατολική Μεσόγειο Το Ισραήλ και η Ελλάδα πλησιάζουν στην οριστικοποίηση μιας ιστορικής, πολυεπίπεδης αμυντικής συμφωνίας αξίας περίπου 3 δισεκατομμυρίων ευρώ —περίπου 3,5 δισ. δολάρια ΗΠΑ— μιας συναλλαγής που πρόκειται να εξελιχθεί σε μία από τις σημαντικότερες προμήθειες στρατιωτικού υλικού στη σύγχρονη ελληνική ιστορία. Ταυτόχρονα, η συμφωνία αυτή αναβαθμίζει τη θέση του Ισραήλ ως κορυφαίου προμηθευτή αμυντικών τεχνολογιών, δοκιμασμένων στο πεδίο της μάχης, προς τα κράτη-μέλη του ΝΑΤΟ. Αυτή η επικείμενη συμφωνία, η οποία επικεντρώνεται σε προηγμένες ισραηλινές αρχιτεκτονικές αεράμυνας και δυνατότητες πληγμάτων ακριβείας μεγάλου βεληνεκούς —συμπεριλαμβανομένου του συστήματος βαλλιστικών πυραύλων LORA— αντικατοπτρίζει μια αποφασιστική στρατηγική στροφή της Αθήνας . Η κίνηση αυτή εντάσσεται στην επιτάχυνση του εκσυγχρονισμού των ενόπλων δυνάμεων υπό το φιλόδοξο πρόγραμμα «Ασπίδα του Αχιλλέα» (Achilles’ Shield), εν μέσω εντεινόμενων περιφερειακών εντάσεων στην Ανατολική Μεσόγειο. Πέρα από το καθαρά οικονομικό της μέγεθος, η συμφωνία φέρει βαθύ γεωστρατηγικό βάρος, σηματοδοτώντας την πρόθεση της Ελλάδας να οικοδομήσει ένα πλήρως ενσωματωμένο στο ΝΑΤΟ, πολυεπίπεδο δίκτυο αεράμυνας και αντιπυραυλικής προστασίας. Το δίκτυο αυτό θα είναι ικανό να αντιμετωπίζει απειλές που κυμαίνονται από χαμηλού κόστους drones έως υψηλής τεχνολογίας βαλλιστικούς πυραύλους, παρέχοντας παράλληλα μια αξιόπιστη αποτροπή μέσω πληγμάτων μεγάλου βεληνεκούς έναντι ισότιμων στρατιωτικά αντιπάλων. Η συμφωνία αποτελεί επίσης την κορύφωση μιας δεκαετίας και πλέον σταθερά εμβαθυνόμενης αμυντικής συνεργασίας μεταξύ Ισραήλ και Ελλάδας, μετατρέποντας μια κάποτε επιφυλακτική διπλωματική σχέση σε μια ισχυρή στρατηγική εταιρική σχέση. Η σχέση αυτή εδράζεται σε κοινά συμφέροντα ασφαλείας, συγκλίνουσες αντιλήψεις περί απειλών και διευρυμένη αμυντικο-βιομηχανική ενσωμάτωση στο θέατρο της Μεσογείου. Καθώς οι διαπραγματεύσεις έφτασαν σε προχωρημένο στάδιο τον Δεκέμβριο του 2025, με τους Έλληνες νομοθέτες να έχουν ήδη εγκρίνει βασικές αγορές πυροβολικού και τις συνομιλίες για την αεράμυνα να πλησιάζουν στην ολοκλήρωση, η κλίμακα και το εύρος της συναλλαγής υπογράμμισαν πόσο γρήγορα κινείται η Αθήνα για να καλύψει χρόνια κενά ικανοτήτων. Κενά που είχαν αφήσει τις ένοπλες δυνάμεις της ευάλωτες τόσο στην τεχνολογική απαξίωση όσο και στις μεταβαλλόμενες ισορροπίες ισχύος στην περιοχή. Ιστορικά Θεμέλια μιας Στρατηγικής Αμυντικής Σύγκλισης Οι ρίζες της αμυντικής συνεργασίας Ισραήλ-Ελλάδας εκτείνονται πίσω στις αρχές της δεκαετίας του 1990, ωστόσο μόνον μετά από μια δραματική γεωπολιτική ανακατάταξη στην Ανατολική Μεσόγειο κατά τη δεκαετία του 2010 η σχέση εξελίχθηκε σε μια ολοκληρωμένη στρατηγική εταιρική σχέση με διαρκείς στρατιωτικές επιπτώσεις. Για δεκαετίες, η Ελλάδα διατηρούσε μια κυρίως φιλοαραβική διπλωματική στάση, ευθυγραμμιζόμενη στενά με τα παλαιστινιακά ζητήματα και περιορίζοντας την ουσιαστική στρατιωτική εμπλοκή με το Ισραήλ, μια στάση που διαμορφώθηκε τόσο από τις συμμαχίες του Ψυχρού Πολέμου όσο και από εσωτερικές πολιτικές σκοπιμότητες. Αυτή η εξίσωση άλλαξε ριζικά μετά την επιδείνωση των σχέσεων Ισραήλ-Τουρκίας και το επεισόδιο του Mavi Marmara το 2010 , γεγονός που δημιούργησε ένα στρατηγικό κενό τ ο οποίο η Αθήνα ήταν πρόθυμη και ικανή να καλύψει , αναζητώντας νέες αμυντικές συνεργασίες για να αντισταθμίσει την αυξανόμενη διεκδικητικότητα της Άγκυρας. Αν και μια συμφωνία στρατιωτικής συνεργασίας Ελλάδας-Ισραήλ είχε υπογραφεί ήδη από τον Δεκέμβριο του 1994, ήταν το περιβάλλον ασφαλείας μετά το 2010 που μετέτρεψε αυτές τις πρώιμες ρυθμίσεις σε επιχειρησιακά ουσιαστική συνεργασία. Μέχρι το 2012, η Ελλάδα και το Ισραήλ διεξήγαγαν τις πρώτες τους κοινές ναυτικές ασκήσεις, σηματοδοτώντας τη μετάβαση από τη συμβολική εμπλοκή στην πρακτική στρατιωτική ενσωμάτωση , ιδιαίτερα στη θαλάσσια ασφάλεια και τον αεροναυτικό συντονισμό στην Ανατολική Μεσόγειο. Η συνεργασία αυτή επεκτάθηκε σύντομα σε τριμερή σχήματα με τη συμμετοχή της Κύπρου, προσδίδοντας σημαντικό στρατηγικό βάθος. Η ένταξη της Ελλάδας στην εμβληματική πολυεθνική αεροπορική άσκηση «Blue Flag» του Ισραήλ το 2017 αποτέλεσε ορόσημο, ενσωματώνοντας την Ελληνική Πολεμική Αεροπορία σε σύνθετα σενάρια αεροπορικής μάχης υψηλού επιπέδου . Ένα ακόμη σημαντικό βήμα επιτεύχθηκε τον Μάιο του 2020, όταν η Ελλάδα μίσθωσε δύο μη επανδρωμένα αεροσκάφη (UAV) τύπου Heron για την ενίσχυση της επιτήρησης στο Αιγαίο, κίνηση που ακολουθήθηκε από τη δημιουργία ενός ισραηλινής λειτουργίας κέντρου αεροπορικής εκπαίδευσης στη νότια Ελλάδα. Παρά τις περιοδικές πολιτικές αναταράξεις —κυρίως τις στρατιωτικές επιχειρήσεις του Ισραήλ στη Γάζα— η Αθήνα διατήρησε μια προσεκτικά ζυγισμένη διπλωματική θέση, διατηρώντας τον στρατηγικό πυρήνα της διμερούς σχέσης. Παράλληλα, η εξαγορά της ελληνικής εταιρείας Intracom Defense από την Israel Aerospace Industries το 2023 κατέστησε την Αθήνα αναπόσπαστο κόμβο στο ευρωπαϊκό αμυντικό-βιομηχανικό αποτύπωμα του Ισραήλ, θέτοντας τις προϋποθέσεις για την παρούσα αμυντική μεγα-συμφωνία. «Ασπίδα του Αχιλλέα»: Οικοδομώντας μια Πολυεπίπεδη Αρχιτεκτονική Αεράμυνας Στη στρατηγική καρδιά της συμφωνίας βρίσκεται η απόφαση της Ελλάδας να θεμελιώσει το πρόγραμμα εκσυγχρονισμού αεράμυνας «Ασπίδα του Αχιλλέα» (Achilles’ Shield) γύρω από μια τριάδα προηγμένων ισραηλινών συστημάτων: το SPYDER της Rafael, το Barak MX της Israel Aerospace Industries (IAI) και το David’s Sling της Rafael. Το πρόγραμμα «Ασπίδα του Αχιλλέα», που ξεκίνησε στις αρχές του 2025 ως μέρος ενός ευρύτερου σχεδίου εκσυγχρονισμού 28 δισ. ευρώ έως το 2036, κοστολογείται περίπου στα 2,8 δισ. ευρώ. Έχει σχεδιαστεί ρητά για να αντικαταστήσει ένα γηρασμένο, πολυτυπικό οπλοστάσιο αεράμυνας, το οποίο περιορίζεται από ζητήματα συντήρησης και γεωπολιτικές κυρώσεις. SPYDER : Επιλέχθηκε για να αντικαταστήσει τ ις ρωσικές πλατφόρμες OSA-AK και TOR-M1. Παρέχει κάλυψη μικρού έως μεσαίου βεληνεκούς και, με την ενσωμάτωση των πυραύλων αναχαίτισης Python-5 και Derby, επιτρέπει εμβέλειες εμπλοκής έως 80 χιλιόμετρα. Ο Python-5 προσφέρει ανώτερη απόδοση έναντι ευέλικτων στόχων, ενώ ο Derby προσθέτει ικανότητα εμπλοκής πέραν του οπτικού ορίζοντα. Barak MX : Προορίζεται να αντικαταστήσει τις πυροβολαρχίες HAWK, εισάγοντας μια αρθρωτή αρχιτεκτονική ικανή να αντιμετωπίζει απειλές από αεροσκάφη έως τακτικούς βαλλιστικούς πυραύλους σε βεληνεκή έως 150 χιλιόμετρα. «Το σύστημα έχει αναπτυχθεί επιχειρησιακά· όποιος το αγοράζει γνωρίζει τι αγοράζει», δήλωσε ο διευθύνων σύμβουλος της IAI, Boaz Levy. Η αξιοπιστία του ενισχύεται από τη ναυτική του ενσωμάτωση στις ισραηλινές κορβέτες Sa'ar-6. David’s Sling : Αντιπροσωπεύει ένα κρίσιμο άλμα στην ικανότητα αναχαίτισης μεσαίου προς μεγάλου βεληνεκούς, αντικαθιστώντας τους S-300 και επεκτείνοντας την κάλυψη στα 300 χιλιόμετρα. Χρησιμοποιεί τον αναχαιτιστή Stunner (ταχύτητας άνω των 7 Mach) και είναι βελτιστοποιημένο για την εξουδετέρωση βαλλιστικών πυραύλων και πυραύλων κρουζ. Κρίσιμης σημασίας είναι το γεγονός ότι και τα τρία συστήματα έχουν σχεδιαστεί για να ενσωματώνονται απρόσκοπτα με τις υπάρχουσες αμερικανικές πυροβολαρχίες Patriot της Ελλάδας, δημιουργώντας ένα πολυεπίπεδο, συμβατό με το ΝΑΤΟ δίκτυο. Οι αρχικές αναπτύξεις αναμένονται από το 2026, με την πλήρη επιχειρησιακή ικανότητα να στοχεύεται για το 2028. Ισχύς Πυρός Μεγάλου Βεληνεκούς: LORA και PULS Συμπληρώνοντας την αεράμυνα, υπάρχει μια παράλληλη ελληνική προσπάθεια για την απόκτηση δυνατοτήτων πληγμάτων ακριβείας μεγάλου βεληνεκούς. Τον Δεκέμβριο του 2025, το Ελληνικό Κοινοβούλιο ενέκρινε την απόκτηση 36 συστημάτων πολλαπλών εκτοξευτών πυραύλων PULS από την Elbit Systems, αξίας περίπου 650 εκατ. ευρώ. Το PULS μπορεί να βάλλει πολλαπλούς τύπους πυρομαχικών με βεληνεκές έως 300 χιλιόμετρα. Πιο σημαντική στρατηγικά είναι η επιδίωξη απόκτησης του οιονεί βαλλιστικού συστήματος LORA της IAI. Το LORA προσφέρει βεληνεκές 400-500 χιλιομέτρων, ακρίβεια περίπου 10 μέτρων και δυνατότητα εκτόξευσης από ξηρά και θάλασσα. Το ελληνικό ενδιαφέρον για το LORA εντάθηκε ως απάντηση στην ανάπτυξη του τουρκικού βαλλιστικού πυραύλου Tayfun, με τα τουρκικά ΜΜΕ να εικάζουν ότι μια τέτοια ελληνική ικανότητα θα μπορούσε να θέσει κρίσιμα τουρκικά στρατιωτικά μέσα εντός δραστικού βεληνεκούς. Συνδυάζοντας την πολυεπίπεδη αεράμυνα με πυρά ακριβείας, η Ελλάδα στοχεύει να κλείσει ένα διαπιστωμένο κενό στην ικανότητά της να επιβάλλει αξιόπιστο κόστος αντιποίνων, ενισχύοντας την αποτροπή μέσω άρνησης και τιμωρίας. Τεχνικό Βάθος, Διαλειτουργικότητα και Στρατηγικές Επιπτώσεις Από τεχνική άποψη, τα επιλεγμένα συστήματα δίνουν έμφαση στην αρθρωτή σχεδίαση και τον δικτυοκεντρικό πόλεμο. Η οικογένεια αναχαιτιστών του Barak MX παρέχει πολυεπίπεδους φακέλους εμπλοκής (έως και 30 χλμ. ύψος), ενώ ο πύραυλος Stunner του David’s Sling (κόστους ≈700.000 δολαρίων) διασφαλίζει υψηλή πιθανότητα καταστροφής ακόμη και σε περιβάλλοντα χωρίς GPS. Η ενσωμάτωση θα γίνει μέσω λογισμικού διαχείρισης μάχης που διασυνδέεται με τα πρότυπα του ΝΑΤΟ, επιτρέποντας τη σύντηξη δεδομένων με συμμαχικά μέσα επιτήρησης. Στρατηγικά, η συμφωνία σηματοδοτεί μια καθοριστική αλλαγή στην περιφερειακή ισορροπία ισχύος. «Άλλες χώρες έχουν συστήματα αεράμυνας, αλλά του Ισραήλ είναι καλύτερα», σχολίασε πηγή της ισραηλινής αμυντικής βιομηχανίας. Για το Ισραήλ, η συμφωνία εμβαθύνει τους δεσμούς με ένα μέλος του ΝΑΤΟ και ενισχύει τη γεωπολιτική του θέση. Οικονομικά, η επιβεβλημένη συμμετοχή της τοπικής βιομηχανίας (τουλάχιστον 25%) υπόσχεται μεταφορά τεχνολογίας και βιομηχανική αναζωογόνηση στην Ελλάδα. Ωστόσο, η εισαγωγή βαλλιστικών δυνατοτήτων μεγάλου βεληνεκούς στο Αιγαίο εγκυμονεί κινδύνους κλιμάκωσης και έντασης του στρατηγικού ανταγωνισμού, εάν δεν συνοδευτεί από μέτρα οικοδόμησης εμπιστοσύνης. Συμπέρασμα Καθώς το Ισραήλ και η Ελλάδα προχωρούν προς την οριστικοποίηση αυτής της μεγα-συμφωνίας των 3 δισ. ευρώ, η συμφωνία αποτελεί ένα καθοριστικό ορόσημο που συγχωνεύει την προηγμένη αμυντική τεχνολογία, τη γεωπολιτική ευθυγράμμιση και τη βιομηχανική συνεργασία. Συνδυάζοντας το αμυντικό βάθος των SPYDER, Barak MX και David’s Sling με την επιθετική εμβέλεια των PULS και LORA, η Ελλάδα είναι έτοιμη να παρατάξει ένα από τα πιο εξελιγμένα, ολοκληρωμένα συμπλέγματα αεράμυνας και κρούσης στη Νοτιοανατολική Ευρώπη , εγκαινιάζοντας μια νέα εποχή αποτροπής στην Ανατολική Μεσόγειο. pentapostagma

Ο παραλογισμός δεν αποτελεί «προνόμιο» των ψυχικά ασθενών ή ασθενούντων... Οι περισσότεροι άνθρωποι στη ζωή τους πλησιάζουν ή και περνούν τα όρια της λογικής, άλλες φορές με αναστρέψιμο τρόπο και αρκετές με μοιραία αποτελέσματα και για τους ίδιους. Η ψυχική διαταραχή καλύπτει το σύνολο του είδους, ανεξαρτήτως χαρακτήρων και ιδιοτήτων. Οι πολιτικοί δεν ξεφεύγουν του κανόνα! Γράφει ο Γιώργος Κ. Στράτος Η εξουσία ρέπει προς την αλαζονεία, και από εκεί ο δρόμος για τη διαταραχή των φρενών είναι πάντα… κατήφορος. Αυτόν τον «κατήφορο» προσπαθούν οι κοινωνίες να αναχαιτίσουν με μυριάδες προσπάθειες στη φιλοσοφία, στην επιστήμη και την τέχνη . Οι κατακτήσεις τους μοιάζουν συχνά μάταιες, καθώς ηγέτες και ηγέτιδες τάξεις αποδεικνύονται πολλές φορές ανεπίδεκτοι μαθήσεως. Μια τέτοια δραματική στιγμή ζούμε τώρα, στην Ευρώπη . Δίχως να το αντιλαμβανόμαστε, κλιμακώνεται γύρω μας μια πολεμική ρητορική εξαιτίας του πολέμου στην Ουκρανία με αποδέκτη τη Ρωσία: Οδεύουμε ολοταχώς προς πόλεμο με τη Ρωσία! Η φράση λίγο καιρό πριν θα αποτελούσε τίτλο θεατρικής παρωδίας . Δυστυχέστατα, απεικονίζει την πραγματικότητα . Σαν να μην έφτανε στους ηγέτες(;) της Ευρωπαϊκής Ένωσης η αποτυχία τους να αποτρέψουν την πιο σοβαρή σύρραξη δίπλα μας μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, βιάζονται να την ολοκληρώσουν με μακάβριο τρόπο . Αν η κατάσταση δεν ήταν ανησυχητική, τα ερωτήματα που προκύπτουν από τη στάση της Ε.Ε. περικλείονται στη φράση «τα παιδία παίζει». Παίζουν «εν ου παικτοίς»! Κατ' αρχάς, πότε και πώς μας απείλησε η Ρωσία; Για ποιον λόγο, με ποιον στρατό, με ποια όπλα και, το κυριότερο, με ποια λεφτά θα πολεμήσουμε; Μήπως αυτή η υστερία προσπαθεί άτσαλα να κρύψει τις αποτυχίες του «ιερατείου των Βρυξελλών» στην υπεράσπιση του κοινωνικού κράτους, στον περιορισμό της διαφθοράς και της κερδοσκοπικής επέλασης, στην αδυναμία σχεδιασμού και υπηρέτησης μιας βιώσιμης προοπτικής για το μέλλον, στην εξαφάνιση της παρουσίας μας από το διεθνές προσκήνιο; Αλλά και στα παλαιότερα: ποια θα ήταν η άμυνά μας χωρίς τους Αμερικανούς; Πότε και πώς θα την οργανώναμε; Τι σημαίνει ο τρόπος που μας αντιμετώπισε ο πρόεδρος των ΗΠΑ στο Ουκρανικό; Γιατί δεν συνηγορήσαμε στην ένταξη των Ρώσων στο ΝΑΤΟ όταν το ζητούσαν; Τόσες δεκαετίες ήταν καλά με το φθηνό ρωσικό αέριο, τώρα τι γίνεται; Άφησα για το τέλος δύο ερωτήματα. «Γιατί η Ουκρανία: Χώρος ή χώρα;» είναι ο τίτλος άρθρου του Α. Λουλουδάκη στην ιστοσελίδα «Ανοιχτό Παράθυρο» , και δίνει πλήρως την ιστορική και γεωγραφική διάσταση του ζητήματος. Το δεύτερο : Επειδή ο λόγος για τον οποίο και το ηθικό με το οποίο προσέρχεται κάποιος στα όπλα καθορίζουν και την έκβαση του αγώνα του, τι και για ποιον θα πρέπει να πολεμήσουμε με τη Ρωσία; Και αυτοί που μας καλούν στον αγώνα είναι βέβαιοι ότι κάνουν αυτά που πρέπει για να διατηρήσουν όσα μας καλούν τάχα να υπερασπιστούμε μαζί τους, δηλαδή τις ελευθερίες και την ποιότητα ζωής μας; Ρητορικά τα ερωτήματα, εγώ όμως τα θέτω μήπως και ακούσω κάτι σαν εξήγηση...

Ο αγώνας τους είναι δίκαιος πέρα για πέρα! Είναι θύματα μιας μεγαλύτερης - απ όσο μπορούσαν να φανταστούν - ατζέντας. Ο ΟΠΕΚΕΠΕ ήταν απλά το σύμπτωμα. Τα υπόλοιπα βρίσκονται ...αλλού! Είναι λογικό και αναμενόμενο να δυσαρεστείσαι όταν εμποδίζεται η μετακίνησή σου, όταν καθυστερείς να πας είτε στη δουλειά σου, είτε στη βόλτα σου για διασκέδαση, είτε στην εκδρομή σου με την οικογένεια ή με φίλους. Αναρωτιέμαι όμως: Είσαι ικανοποιημένος βλέποντας τις τιμές των ειδών διατροφής στα σουπερμάρκετ; Είσαι ικανοποιημένος βλέποντας τις τιμές στο μοσχαρίσιο κρέας να είναι σε επίπεδα που πλέον το έχουν μετατρέψει σε είδος πολυτελείας; Είσαι ικανοποιημένος που η Ευρωπαϊκή Ένωση, πάντα για το καλό σου, θα σε αναγκάσει να τρως καλλιέργειες αθανατοποιημένων (καρκινικών δηλαδή) κυττάρων αντί για πραγματικό κρέας, αλεύρι από σκώληκες και έντομα αντί για σιτάρι, φυτικό ψευδοκρέας αντί για πραγματική-φυσική ζωική πρωτεϊνη, γάλα από αμύγδαλο (που δεν είναι γάλα) αντί για πραγματικό γάλα; Όλα αυτά δεν είναι θεωρίες, ήδη εφαρμόζονται στην Ευρώπη . Απλά δεν ήρθε ακόμη η ώρα που θα είναι οι μοναδικές “επιλογές” σου . Έρχεται όμως αυτή η ώρα, πιο σύντομα απ’ότι νομίζεις. Και το πρόβλημα δεν είναι ότι θα τα τρως εσύ . Το πρόβλημα είναι ότι θα αναγκάσουν ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΣΟΥ να τα τρώνε . Και δεν θα μας αναγκάσουν όλους με απαγορεύσεις και τιμωρίες, θα μας αναγκάσουν απλά κάνοντας τα πραγματικά προϊόντα διατροφής πανάκριβα . Και πως θα γίνει αυτό; Απλά, προκαλώντας τεχνητή μείωση της προσφοράς, δια την ανελέητης φορολογίας και της μετατροπής της γεωργίας και της κτηνοτροφίας σε μη-βιώσιμα επαγγέλματα . Αυτό δηλαδή που συμβαίνει τώρα, και που έχει ξεκινήσει εδώ και κάποια χρόνια. Φορολογία στα "αέρια" των αγελάδων, φορολογία για τις εκπομπές αζώτου, φορολογία στα καύσιμα, φορολογία και έλεγχος του νερού από ιδιώτες, υποχρεωτική μείωση της παραγωγής (όπως συμβαίνει ήδη με τα βοοδειδή). Μόνο στην Ελλάδα, οι κλιματικοί φόροι υπολογίζονται σε 9 δισεκατομμύρια ετησίως, χρήματα που τα υφαρπάζουν από την τσέπη σου. Όλα για το καλό σου, για να σώσεις - υποτίθεται - το κλίμα, μια ιερή υποχρέωση της Ευρώπης που ευθύνεται για το 6% των παγκόσμιων εκπομπών ρύπων του θερμοκηπίου , και που σε φτωχοποιεί και καταδικάζει εσένα και τα παιδιά σου διότι αν πέσουν οι εκπομπές στο 4%, 3% ή 0% (υφαρπάζοντας τρισεκατομμύρια, από τη δική σου τσέπη), θα "σωθεί ο πλανήτης" … Αυτά που συζητούσαμε εδώ και χρόνια, δεν είναι πλέον ψεκασμένες θεωρίες συνομωσίας, όπως έλεγες τότε. Είναι πραγματικότητα . Συμβαίνουν ήδη, νομοθετήθηκαν ήδη, κάποια εφαρμόζονται ήδη ενώ άλλα αναμένεται να εφαρμοστούν τα επόμενα χρόνια . Διότι είναι πιο έξυπνοι απ’όσο νομίζεις. Δεν τα εφαρμόζουν όλα μονομιάς, διότι ξέρουν ότι θα προκαλέσουν αντίδραση . Τα εφαρμόζουν σταδιακά, προσπαθώντας στο ενδιάμεσο να σε πείσουν ότι όλα γίνονται για το καλό σου. Για το “καλό όλων μας” ξεκληρίζεται ο πρωτογενής τομέας. Εσκεμμένα, με σχέδιο, κι όχι τυχαία από αστάθμητους παράγοντες. Πολύ φοβάμαι ότι δεν το έχουν καταλάβει ακόμη οι αγρότες και οι κτηνοτρόφοι, ούτε στην Ελλάδα ούτε στην υπόλοιπη Ευρώπη. Και αν εσύ το καταλαβαίνεις, πλέον φοβάσαι να το παραδεχτείς δημόσια, για να μην σε πουν κι εσένα “ψεκασμένο” και “συνομωσιολόγο” , ακόμη και τώρα που πλέον τα βλέπεις να συμβαίνουν μπροστά στα μάτια σου. Και προσπαθούν να σε εμποδίσουν να μιλήσεις διότι όλα αυτά δεν είναι απλά μια προσχεδιασμένη καταστροφή για τους αγρότες και τους κτηνοτρόφους . Είναι καταστροφή για όλη την κοινωνία. Εϊναι καταδίκη για τα παιδιά σου. Και αυτό προκαλεί τρόμο… Είναι δυσάρεστο λοιπόν το να εμποδίζονται οι μετακινήσεις σου, και ορθώς δυσανασχετείς. ΟΜΩΣ, είναι πιο δυσάρεστο να σέρνουν εσένα και τα παιδιά σου σε μια αδιανόητη, παρανοϊκή δυστοπία. Μια δυστοπία που κάνει τα κείμενα του Όργουελ και του Χάξλεϋ να μοιάζουν με αστειάκια, μπροστά στην τρομακτική πραγματικότητα. Γι’αυτό... ΜΕ ΤΟΥΣ ΑΓΡΟΤΕΣ, τους πραγματικούς αγρότες, ΜΕΧΡΙ ΤΕΛΟΥΣ. Κωνσταντίνος Φαρσαλινός triklopodia

Γιατί τον πολεμούν; Μα...διότι δεν εφαρμόζει την agenda τους! Με τις κινητοποιήσεις των αγροτών στην Ελλάδα να φτάνουν στο απόγειό τους και να καταγγέλλουν ανοικτά την εισαγωγή των εντόμων και των τροφίμων εργαστηρίου στο πιάτο μας, ένα πρόσφατο βίντεο του Πούτιν ήρθε και πάλι στο προσκήνιο. Ο Ρώσος πρόεδρος καυτηρίασε την εμμονή των διεθνιστών για την καταστροφή του πρωτογενούς τομέα (βλ. αγρότες, κτηνοτρόφους) και την βίαιη αλλαγή των διατροφικών συνηθειών των λαών τους. Γελώντας ο Πούτιν είχε δηλώσει σε ανύποπτο χρόνο τα εξής: «Η πινακίδα πίσω σας λέει “τα φαγητά του μέλλοντος”. Όταν οι δυτικοί μας εταίροι μιλούν για “φαγητό του μέλλοντος” αναφέρονται σε κάποιου είδους σκόρων και σκουληκιών. Αλλά τα δικά σας φαγητά αφορούν περισσότερο τη ζαχαροπλαστική και την αρτοποιεία»: el.gr

H Αμερική "κλείνει" την Ουκρανία, ανοίγει την Κίνα και αφήνει την Ευρώπη στον ...καθρέφτη της! Το μανιφέστο που δεν "έπρεπε" να διαβάσουμε και που ίσως να αλλάζει τα πάντα! Η Ευρώπη τελείωσε όπως την ξέραμε! Η διχοτομημένη Δύση σηκώνει ...λευκή σημαία χωρίς να το ομολογεί και ο κόσμος που μπαίνει σε άλλη πίστα! Για δεκαετίες, ο κόσμος ζούσε με μια τεχνητή βεβαιότητα: ότι η Ιστορία τελείωσε το 1991 , μαζί με τη Σοβιετική Ένωση! Ότι η Δύση νίκησε οριστικά . Ότι ο πλανήτης θα κινούνταν πια αιώνια σε ένα γραμμικό μονοπάτι «προόδου», οικονομικής απελευθέρωσης, παγκοσμιοποίησης, δημοκρατίας τύπου εγχειριδίου. Αυτό ήταν το συμπέρασμα που ανήγαγε σε ...μανιφέστο ο αποδομημένος πλέον Φράνσις Φουκουγιάμα, που τόλμησε να βάλει την Ιστορία μέσα σε μια σκοτεινή ντουλάπα όπου θα υπήρχε απ' έξω η πινακίδα που θα έλεγε "Το Τέλος της Ιστορίας" Μόνο που ήταν το μεγαλύτερο παραμύθι του ύστερου 20ού αιώνα. Η αμερικανική ισχύς, η ευρωπαϊκή άνεση, το ΝΑΤΟ, τα χρηματιστήρια, οι Βρυξέλλες, τα think tanks, η τεχνολογία, όλα έπλεξαν γύρω από την ανθρωπότητα έναν αόρατο ιστό βεβαιοτήτων ότι οι πόλεμοι θα είναι τοπικοί, η οικονομία θα αυτορρυθμίζεται (sic), ότι οι λαοί θα ξεχνούν σιγά-σιγά τις ταυτότητές τους (οι νεοταξίτικες φαντασιώσεις), ότι η χριστιανική πίστη θα γίνει...γραφικότητα και - το πιο υβριστικό ουσιαστικά - ότι η Ιστορία θα μεταβληθεί σε...μουσείο! Ο Φουκουγιάμα όμως, αν και δηλώνει ιστορικός, μάλλον δεν κατάλαβε ποτέ ότι η Ιστορία δεν μπαίνει σε μουσεία. Η Ιστορία επιστρέφει. Και μάλιστα...δριμύτερη, ειδικά σε όλους όσους είτε την παραχαράσσουν είτε την...παραγκωνίζουν. Ο πόλεμος στην Ουκρανία, δεν ήταν απλώς μια σύγκρουση. Ήταν η διάψευση όλων των δυτικών βεβαιοτήτων ταυτόχρονα. Διέψευσε την παντοδυναμία των δυτικών οικονομικών κυρώσεων. Διέψευσε την ιδέα ότι η Ρωσία είναι γίγαντας με πήλινα πόδια (δεν αντέχω, θα γελάσω!). Διέψευσε την εικόνα μιας Ευρώπης ικανής να σταθεί ενεργειακά , στρατιωτικά και πολιτικά μόνη της. Διέψευσε, τέλος, τ ον μύθο ότι το ΝΑΤΟ είναι ανίκητο όταν λειτουργεί ως ενιαίος οργανισμός. Και τώρα, μέσα από το ίδιο το αμερικανικό επιτελείο, έρχεται κάτι ακόμα πιο συντριπτικό : η επίσημη παραδοχή ότι η Ευρώπη δεν αποτελεί πια κέντρο ισχύος, αλλά γεωπολιτικό φορτίο τόσο βαρύ, που ο αχθοφόρος ψάχνει μέρος για να το πετάξει! Όταν μια Αυτοκρατορία όπως αυτή των ΗΠΑ - μη ξεχνάμε ότι μέχρι και το 2015, αποκαλούσαμε τον Πρόεδρό της "Πλανητάρχη" - αρχίζει να μιλά έτσι για τους συμμάχους της, δεν έχουμε απλώς κρίση σχέσεων. Έχουμε αρχή αποσύνδεσης . Κι από τη στιγμή που αρχίζει η αποσύνδεση, όλα αλλάζουν! Οι εγγυήσεις, οι άμυνες, οι αγορές, οι συμμαχίες, οι πόλεμοι που θεωρούσαμε «αδιανόητους» κλπ κλπ. Ο ατλαντικός κόσμος, που έζησε επί μισό αιώνα με την ψευδαίσθηση της αιώνιας σταθερότητας , στέκεται τώρα μπροστά στον ίδιο του τον καθρέφτη και δεν αναγνωρίζει το είδωλό του. Και τότε γεννιέται ο φόβος. Γιατί οι αυτοκρατορίες δεν φοβούνται όταν επιτίθενται. Φοβούνται μόνο όταν συνειδητοποιούν ότι ο χρόνος δεν δουλεύει πια υπέρ τους! Γιατί ο Τραμπ στρέφεται προς τη Ρωσία ή αλλιώς, όταν η Αυτοκρατορία αναγνωρίζει το λάθος της! Καμία μεγάλη δύναμη δεν ομολογεί εύκολα ότι έκανε λάθος, τόσο ωμά και με τόση βαρύτητα. Πόσω δε μάλλον, όταν αυτή η δύναμη είναι οι ΗΠΑ του 21ου αιώνα! Οι αυτοκρατορίες είναι φτιαγμένες για να επιμένουν ακόμη κι όταν βυθίζονται . Όμως έρχεται πάντα μια στιγμή – αργά, βασανιστικά θα μπορούσα να πω– που ακόμη και η ισχυρότερη τέτοια πρέπει να αναμετρηθεί με τον ίδιο της τον καθρέφτη. Η στρατηγική στροφή του Τραμπ δεν έχει κάθόλου ιδεολογικό πρόσημο. Αντιθέτως, πρόκειται ουσιαστικά για ομολογία αποτυχίας μιας ολόκληρης εποχής αμερικανικής νοοτροπίας και σκέψης. Επί τρεις δεκαετίες, η Ουάσιγκτον πίστεψε ακράδαντα ότι η Ρωσία θα λυγίσει. Ιδίως, επί εποχής Μπούς Jr, όπου στην ουσία κυβερνούσαν ο Τσένει και η Κοντολίζα και ο χαζός Τζώρτζ ο υιός, για το μόνο που ενδιαφερόταν ήταν να ...πάει καλά η ομάδα μπείζμπολ που υποστήριζε. Η Ουάσιγκτον λοιπόν, πίστευε ότι δεν έχει πλέον δυναμική η ...αρκούδα. Ότι θα διαλυθεί εσωτερικά. Ότι θα γίνει ένα ακόμη ακίνδυνο κράτος-δορυφόρος του παγκόσμιου συστήματος, ότι θα αποδεχθεί την περικύκλωσή της από το ΝΑΤΟ σαν αναπόφευκτη μοίρα. Παρά το γεγονός ότι ο ίδιος ο Πούτιν είχε πεί τότε ότι...θέλει να ενταχθεί η χώρα του στο ΝΑΤΟ. Δεν έγινε τίποτα από αυτά. Η Ρωσία όχι μόνο ΔΕΝ εξαφανίστηκε από τον χάρτη, δεν γονάτισε οικονομικά, δεν διαλύθηκε κοινωνικά, δεν ζήτησε ...συγγνώμη για την ύπαρξή της. Αντίθετα, έκανε εκείνο που κάνουν μόνο οι πολιτισμοί που κουβαλούν εντός τους ιστορικό βάθος ! Προσαρμόστηκε, άντεξε, συμπτύχθηκε και ξανάνοιξε τα φτερά της. Ο πόλεμος στην Ουκρανία, έπληξε πρώτα και κύρια έναν μύθο: Ότι η αμερικανική βούληση αρκεί από μόνη της για να καθορίσει την τελική έκβαση της Ιστορίας. Οι κυρώσεις του 2014 που τις επεβλήθηκαν όταν αυτή άρπαξε τη Κριμαία αιφνιδιάζοντας τους Δυτικούς και που υποτίθεται ότι θα μετέτρεπαν τη ρωσική οικονομία σε σιωπηλό ερείπιο, όχι μόνο δεν έφεραν κατάρρευση, αλλά ...συνέβαλαν κι όλας στην πλήρη ανάταση της Μόσχας! Οι ενεργειακοί εκβιασμοί, που υποτίθεται θα τη γονάτιζαν, γονάτισαν ...την Ευρώπη που τις επέβαλε! Χώρια του ότι οι χρηματοπιστωτικές απειλές, ιδίως μετά την αναπόφευκτη επέμβαση στην Ουκρανία, που υποτίθεται θα απομόνωναν τη Ρωσία, είχαν το αντίθετο αποτέλεσμα: Επιτάχυναν την αποδολαριοποίηση στην Ασία, στην Αφρική και κατά ένα μέρος και στη Λατινική Αμερική (Βραζιλία). Και τότε, σιγά-σιγά, μέσα στα υπόγεια δωμάτια της αμερικανικής στρατηγικής , πιθανότατα να άρχισε να σχηματίζεται μια επικίνδυνη σκέψη: «Κι αν πράγματι δεν φθείρουμε τη Ρωσία, αλλά τον ίδιο μας τον χρόνο;» Διότι την ίδια στιγμή που η Ουάσιγκτον ξόδευε δισεκατομμύρια για να συντηρεί έναν πόλεμο φθοράς στην ευρωπαϊκή ενδοχώρα, η Κίνα δεν περίμενε κανέναν. Επωφελούνταν καθημερινά από το κατρακύλισμα των ΗΠΑ του Μπάιντεν και... αγοραζε λιμάνια, έστηνε ψηφιακά δίκτυα (5G), έδενε την Ασία με δρόμους εμπορίου, απορρόφησε την τεχνογνωσία που της πρόσφερε αφελώς και ...αφειδώς στο πιάτο κυριολεκτικά η Δύση (Ευρώπη-ΗΠΑ) πιστεύοντας ότι οι κινέζοι είναι μια μάζα...ηλιθίων και εν τέλει, μετέτρεψε τον μισό πλανήτη σε ...γεωοικονομικό της βάθος! Κι έτσι, γεννήθηκε η μεγάλη αμερικανική αγωνία, όχι του Μπάιντεν, ούτε της Χίλαρι. Αλλά του Τράμπ! Από την πρώτη του κι όλας θητεία (2016-2020). Και ποιά ήταν αυτή ακριβώς; Μα φυσικά ότι ενώ η Δύση πολεμάει το χθες, η Ανατολή οικοδομεί το ...αύριο! Μέσα σε αυτό το πλαίσιο π ρέπει να διαβαστεί και το περιβόητο χαρτί των «28 σημείων» . Πραγματικά, βλέπουμε πως δεν ήταν πράξη καλοσύνης προς τη Ρωσία. Ήταν μια πράξη ...αναγκαστικής προσγείωσης! Ήταν η στιγμή που η αμερικανική ισχύς, αντί να απαιτεί άνευ όρων νίκη, άρχισε να ψάχνει έξοδο κινδύνου από έναν πόλεμο που δεν οδηγούσε πια στην επιθυμητή κατάληξη. Άρα λοιπόν, δεν ήταν καθόλου προσφορά. Ήταν οδός διαφυγής! Για τον Τραμπ, η Ρωσία δεν είναι φίλος. Ούτε όμως και...εχθρός! Είναι κάτι πολύ πιο επικίνδυνο. Είναι πραγματικότητα που δεν μπορεί να αγνοηθεί. Και το νέο δόγμα του λέει, χωρίς ψευδαισθήσεις. Καλύτερα μια ψυχρή ισορροπία με τη Ρωσία, παρά ένας μόνιμος πόλεμος που εξαντλεί την Αμερική την ώρα που ο πραγματικός αντίπαλος κοιτάζει από τον Ειρηνικό. Έτσι, ο ίδιος άνθρωπος που ενίοτε παρουσιαζόταν ως «απρόβλεπτος ταραχοποιός» από την νεοταξική παρτιτούρα των "Δημοκρατικών" , εμφανίζεται σήμερα ως ο μόνος που δείχνει να καταλαβαίνει ότι οι αυτοκρατορίες δεν πέφτουν όταν χάνουν πολέμους. Πέφτουν όταν χάνουν προσανατολισμό. Και ο προσανατολισμός, πια, δεν δείχνει Κίεβο. Δείχνει Πεκίνο. Η Ευρώπη μπροστά στον καθρέφτη! Από «Μητέρα της Ιστορίας» σε ... σκονισμένο της παράρτημα! Η Ευρώπη δεν χάνει σήμερα απλώς έδαφος. Χάνει τον εαυτό της . Το έχουμε πει και σε προηγούμενες αναλύσεις αυτό. Και επισημάναμε και τους λόγους για τους οποίους τον χάνει. Διαβάστε επίσης: Για αιώνες υπήρξε μήτρα ιδεών, αυτοκρατοριών, επαναστάσεων, επιστημών, πίστης, τέχνης και πολέμου. Γέννησε τον Διαφωτισμό και τις σταυροφορίες. Τη δημοκρατία και τον ολοκληρωτισμό. Τον Καπιταλισμό και τον Μαρξισμό. Τον Άνθρωπο ως μέτρο και τον Άνθρωπο ως εξάρτημα. Και σήμερα, η ίδια αυτή ήπειρος στέκεται μπροστά στον καθρέφτη της και δεν αναγνωρίζει το πρόσωπό της. Το αμερικανικό μανιφέστο δεν την περιγράφει πια ως δημιουργό Ιστορίας. Την περιγράφει ως χώρο προβλήματος . Ως γη γερασμένη, κουρασμένη, μπερδεμένη και γεμάτη αντιθέσεις. Μ' άλλα λόγια, ως σύνολο κοινωνιών που φοβούνται να αμυνθούν, να γεννήσουν, να πιστέψουν, να αντισταθούν. Για πρώτη φορά, μια υπερδύναμη λέει δημόσια αυτό που μέχρι χθες λεγόταν μόνο πίσω από κλειστές πόρτες: Ότι η Ευρώπη δεν βυθίζεται απλώς σε ύφεση. Βυθίζεται σε πολιτισμική κόπωση. Η οικονομική συρρίκνωση δεν είναι τίποτα μπροστά στη δημογραφική ερήμωση . Η ενεργειακή εξάρτηση δεν είναι τίποτα μπροστά στην πνευματική εξάρτηση . Η πολιτική αστάθεια δεν είναι τίποτα μπροστά στη γενικευμένη απώλεια προσανατολισμού . Τα σύνορα έγιναν διάτρητα. Οι «ταυτότητες» έγιναν ...πολύ ενοχλητικές. Η χριστιανική πίστη έγινε «παθολογικό κατάλοιπο». Η οικογένεια έγινε «παρωχημένη σύμβαση» διότι υπάρχουν και ...τα τρίο και τα κουαρτέτα. Και φυσικά, το «έθνος» έγινε «επικίνδυνη έννοια». Και κάπου εκεί, μέσα σε αυτή την αποδόμηση, η Ευρώπη αποδόμησε και τη δυνατότητά της να αμυνθεί . Όχι μόνο στρατιωτικά. Αλλά πολιτισμικά. Όταν μια κοινωνία ντρέπεται για την Ιστορία της, φοβάται τα σύμβολά της, όταν αποδομεί την ίδια της τη συνέχεια μ' άλλα λόγια, γίνεται εύκολος στόχος όχι επειδή είναι αδύναμη, αλλά επειδή δεν ξέρει πλέον ποια είναι. Το μανιφέστο των ΗΠΑ, με τον κυνισμό που μόνο οι αυτοκρατορίες επιτρέπουν στον εαυτό τους, τραβά το πέπλο: Η Ευρώπη, λέει, χάνει το παγκόσμιο μερίδιό της, αδυνατίζει παραγωγικά, παγιδεύεται σε κανονισμούς, καταπνίγει τις αντιστάσεις της και επιταχύνει η ίδια την πορεία της προς την αφάνεια. Κι έπειτα έρχεται η φράση που παγώνει στην κυριολεξία τον αέρα που αναπνέουν τα μαριονετάκια των Λεσχών και των διαφόρων άλλων ιερατίων του παγκοσμιοποιητισμού: «Καλλιέργεια αντίστασης εντός των ευρωπαϊκών εθνών στην τρέχουσα πορεία τους»! Ο Λευκός Οίκος επί τη κυριολεξία , πλέον προαναγγέλλει καταστάσεις, χωρίς κάνενα πρόσχημα, στέλνοντας το μήνυμα ότι είναι έτοιμος να δουλέψει ενάντια στις σημερινές πολιτικές ηγεσίες της Ευρώπης. Όχι για να τη σώσει από τη Ρωσία. Αλλά για να τη σώσει – λένε – από τον ίδιο της τον εαυτό ! Τι χάνει λοιπόν η Ευρώπη; Χάνει τη βεβαιότητα ότι οι ΗΠΑ θα βρίσκονται για πάντα πίσω της, σαν αόρατος στρατός ασφαλείας. Χάνει το αφήγημα της "ηθικής" ανωτερότητας. Χάνει τον ρόλο του «εκλεκτού πυρήνα» της Δύσης. Και κυρίως, χάνει τη δυνατότητα να παίζει τον ρόλο του κήνσορα της ανθρωπότητας. Έχω επισημάνει σε πολλά κείμενα μου, κυρίως αυτά του 2024 λίγο πριν αλλά και λίγο μετά τις αμερικανικές εκλογές, ότι ο Τράμπ, είναι δακτυλος Θεού, ότι είναι το εργαλείο Του, ότι είναι αυτός που θα ανοίξει τον δρόμο για να ισοπεδωθεί η σατανοκρατούμενη Ελίτ των "Πεφωτισμένων. Και η Ευρώπη, αυτή τελος πάντων η κατ' επίφαση "Ευρωπαϊκή Ένωση" που βρίσκεται ακόμη κάτω από την επήρεια τους, θα αναγκαστεί να κάνει μια επιλογή: Ή να αλλάξει πορεία ή να ισοπεδωθεί μέσω ενός απόλυτα καταστροφικού πολέμου. Και τι κερδίζει τελικά, αν κερδίζει κάτι; Ναί, κερδίζει - θεωρητικά όμως – μια τελευταία ευκαιρία να σταθεί μόνη της . Είναι αυτό που προσπαθεί ο ίδιος ο Θεός, να δώσει - μέσω αυτού του μανιφέστου - την τελευταία ευκαιρία στο να συνεχίζει να υπάρχει αλλά όχι με την εικόνα που είναι σήμερα, αλλά με την εικόνα του χθές, δηλαδή πρίν τον Β' ΠΠ. Μ' άλλα λόγια, να σηκώσει τα βάρη που χρόνια μετέφερε σε άλλους. Και ίσως ίσως, να ξαναδεί τί σημαίνει άμυνα, παραγωγή, συνοχή, ταυτότητα. Το πρόβλημα είναι ότι αυτή η ευκαιρία δεν θα έρθει με επιδοτήσεις. Θα έρθει με κρίσεις . Και οι ευρωπαϊκές κοινωνίες έχουν ξεμάθει να αντέχουν. Η γενιά που μεγάλωσε με την ψευδαίσθηση ότι ο πόλεμος είναι κάτι σαν... τηλεοπτικό ντοκιμαντέρ, ότι η ενέργεια είναι δεδομένη, ότι η ασφάλεια είναι συνταγματικό δικαίωμα και ότι η ιστορία τελείωσε πριν καν αρχίσει να τη ζει , καλείται τώρα να πληρώσει τον λογαριασμό της λήθης. Το ερώτημα λοιπόν δεν είναι αν η Ευρώπη μπορεί να ανακάμψει. Το ερώτημα είναι αν θέλει ακόμη να υπάρχει ως Ευρώπη ή αν έχει πλέον ήδη αποδεχθεί τον ρόλο της ως μετα-ιστορικό πάρκο θεμάτων σε έναν κόσμο που αλλάζει βίαια. Γιατί όποιος δεν διεκδικεί τη συνέχεια του εαυτού του, θα του τη γράψουν άλλοι. Και κανείς δεν γράφει την Ιστορία υπέρ των απολίθωμάτων. Πιστέψτε με. Το φάντασμα της Συνόδου της Κωνσταντινούπολης και ο υπόγειος πόλεμος των ελίτ – Είναι αυτό ειρήνη ή άλλη μια παγίδα; Κάθε φορά που ο κόσμος ακούει τη λέξη «ειρήνη», ένα μέρος του ανακουφίζεται και ένα άλλο… παγώνει. Γιατί η ειρήνη, στην εποχή των αυτοκρατοριών, δεν είναι ποτέ απλώς παύση πυρός. Είναι αναδιάταξη συμφερόντων . Και συχνά, είναι και το πιο καλοστημένο προανάκρουσμα της επόμενης σύγκρουσης. Η Ρωσία το έμαθε αυτό καλά το 2022. Τότε που, μέσα σε μια Ευρώπη αποσβολωμένη και μια Ουκρανία αιμορραγούσα, είχε αρχίσει να σχηματίζεται ένα εύθραυστο πλαίσιο συνεννόησης. Στην Κωνσταντινούπολη, την ...πρωτεύουσα του Ερντογάν, μακριά από τα φώτα της τηλεόρασης, το 2022 με τη Συνοδο που είχε οργανώσει ο "Σουλτάνος" για να δείξει ότι είναι κι αυτός...μέγας πλανητάρχης, είχαν ειπωθεί λόγια που έμοιαζαν επιτέλους να ακουμπούν στο έδαφος της πραγματικότητας : Ουδετερότητα για την Ουκρανία, εγγυήσεις ασφαλείας στη Ρωσία, πάγωμα της σύγκρουσης και με άλλα λόγια, ένα μονοπάτι εξόδου από την κόλαση. Και τότε… η συμφωνία εξαφανίστηκε. Όχι γιατί κατέρρευσε από μόνη της ή από ρωσικές παρεμβάσεις και σκόπιμες υπερβολές. Αλλά γιατί κάποιοι δεν την ήθελαν . Κι αυτοί οι κάποιοι, ονομάζονται "Αγγλοσάξωνες", ο περιούσιος λαός του Σατανά! Το Λονδίνο μπήκε στο παιχνίδι σαν μαχαίρι, οι γερακινοί μηχανισμοί του ΝΑΤΟ τράβηξαν χειρόφρενο και .. .το αφήγημα της «απόλυτης νίκης» επέστρεψε. Και η Ουκρανία μετατράπηκε οριστικά σε πεδίο αναλώσιμης γεωπολιτικής θυσίας. Από τότε, στη ρωσική στρατηγική έχει χαραχθεί ένα αμετάκλητο δόγμα: «Καμμιά εμπιστοσύνη στη Δύση. Όλοι ελέγχονται. Και όλα επιβεβαιώνονται μόνο στο πεδίο». Έτσι, όταν σήμερα η Ουάσιγκτον μιλά για «ταχεία παύση των εχθροπραξιών» και «στρατηγική σταθερότητα με τη Ρωσία», εύλογα γεννιέται ένα ερώτημα που δεν είναι θεωρία συνωμοσίας, αλλά ιστορική εμπειρία: Μήπως αυτό είναι άλλη μια « Κωνσταντινούπολη » με άλλο όνομα; Μήπως πρόκειται δηλαδή για ένα τεχνητό άνοιγμα, σχεδιασμένο να χαλαρώσει τη Μόσχα , να θολώσει τη συμμαχία της με το Πεκίνο, να σπείρει προσδοκίες – και ύστερα να ανατραπεί την κατάλληλη στιγμή, όταν οι ισορροπίες θα έχουν μετατοπιστεί; Πολύ καλή σκέψη, εύλογο το ερώτημα. Όμως: Αν αυτό το μανιφέστο ήταν προϊόν της παγκοσμιοποιητικής ελίτ, θα μύριζε διαφορετικά. Θα ήταν λείο. Διπλωματικό. Γεμάτο ευχολόγια. Με γλώσσα προσεκτικά αποστειρωμένη. Αντιθέτως όμως, αυτό το κείμενο είναι...πολύ ωμό. Χτυπά ευθέως την Ευρώπη. Υπονομεύει το ιερό αφήγημα της άνευ ορίων επέκτασης του ΝΑΤΟ. Μιλά ανοιχτά για πολιτισμική παρακμή. Και καλεί εμμέσως σε πολιτική ανατροπή εντός των ευρωπαϊκών εθνών. Αυτά δεν τα γράφουν οι νεοταξίτικες γραφειοκρατίες. Αυτά τα γράφουν οι ρεαλιστές που βλέπουν ότι το σύστημα που υπηρετούν τρίζει. Κι εδώ αποκαλύπτεται το πιο επικίνδυνο και ταυτόχρονα πιο αληθινό στρώμα της εποχής. Ότι μέσα στις ίδιες τις Ηνωμένες Πολιτείες, μαίνεται ένας σιωπηλός εμφύλιος. Από τη μία πλευρά βρίσκονται οι παγκοσμιοποιητές νεοταξίτες, οι μιντιακοί μονοπολιστές, η βιομηχανία του πολέμου, τα τραπεζικά συμφέροντα και οι βαθιοί μηχανισμοί επιρροής τύπου State Department. Από την άλλη, στέκεται ένα μπλοκ εθνικών ρεαλιστών , στρατιωτικών αναλυτών, οικονομικών παικτών και κοινωνικών ρευμάτων που αντιλαμβάνονται ότι η αμερικανική ισχύς δεν μπορεί πια να συντηρεί ταυτόχρονα την Ευρώπη, να πολεμά τη Ρωσία και να αναχαιτίζει την Κίνα. Αυτή η σύγκρουση δεν είναι απλώς πολιτική. Είναι καθαρά πλέον υπαρξιακή για την ίδια την αμερικανική αυτοκρατορία. Γι’ αυτό και ο κίνδυνος δεν βρίσκεται μονάχα έξω. Βρίσκεται μέσα. Μέσα στον ίδιο τον Λευκό Οίκο. Μέσα στο παλάτι δηλαδή του...πρώην "Πλανητάρχη". Στο αν ο Τραμπ θα αντέξει την τριβή με το βαθύ κράτος που έχει μάθει να ζει από τη διαρκή κρίση. Η Ρωσία τα βλέπει όλα αυτά γι' αυτό δεν σπεύδει να πανηγυρίσει. Γιατί γνωρίζει κάτι που έμαθε με αίμα αιώνων: Ότι οι αυτοκρατορίες δεν αλλάζουν από λόγια. Αλλάζουν όταν συγκρούονται με τα όριά τους. Κι αν αυτό το μανιφέστο είναι πράγματι το σημάδι μιας τέτοιας σύγκρουσης , τότε δεν είναι παγίδα εναντίον της Ρωσίας. Είναι παγίδα για το ίδιο το παλιό αμερικανικό σύστημα. Αν όμως αποδειχθεί τέχνασμα, τότε η Ιστορία θα το τιμωρήσει όπως πάντα τιμωρεί τα ψέματα που ντύνονται με διπλωματική γλώσσα: Με διπλασιασμό της σύγκρουσης. Μπορεί αυτό το μανιφέστο να γίνει πράξη; Τα όρια της αυτοκρατορικής στροφής και οι ρωγμές του ίδιου του σχεδίου Στην Ιστορία, τα μεγάλα κείμενα σπάνια αποτυγχάνουν επειδή είναι «λάθος». Αποτυγχάνουν επειδή συγκρούονται με εκείνες τις αόρατες δυνάμεις που δεν καταγράφονται σε κανένα επίσημο έγγραφο : Με μηχανισμούς, συμφέροντα, δομές, αδράνειες, φόβους, παλιές συμμαχίες που έχουν μάθει να αναπνέουν μέσα στην κρίση. Το νέο αμερικανικό μανιφέστο είναι φιλόδοξο, είναι τολμηρό. Και ταυτόχρονα, είναι επικίνδυνα ειλικρινές. Αλλά ακριβώς γι’ αυτό στέκεται ήδη στο στόχαστρο πολλών , πριν καν προλάβει να μετρήσει τις πρώτες του εφαρμογές. Για να γίνει όμως πράξη, θα έπρεπε να συμβούν ταυτόχρονα τέσσερις μεγάλες ρήξεις. Πρώτον , μια πραγματική ανακατάταξη ισχύος μέσα στις ίδιες τις Ηνωμένες Πολιτείες . Η αμερικανική διοίκηση δεν είναι ενιαίο σώμα. Είναι ένα πεδίο σύγκρουσης. Στρατιωτικοί, υπηρεσίες, χρηματοπιστωτικά κέντρα, βιομηχανία όπλων, μέσα ενημέρωσης, πολιτικά κόμματα, think tanks, όλοι κινούνται με διαφορετικούς ρυθμούς και αντικρουόμενα συμφέροντα. Η στροφή προς τη Ρωσία, το πάγωμα του ουκρανικού, ο περιορισμός του ΝΑΤΟ, σημαίνουν απώλειες τεράστιων οικονομικών ρευμάτων. Και όποιος αγγίζει αυτά τα ρεύματα, αγγίζει και τα νευρικά συστήματα εξουσίας . Δεύτερον, μια βαθιά αλλαγή στην ευρωπαϊκή πολιτική αρχιτεκτονική . Το μανιφέστο ζητά από την Ευρώπη να σταθεί «ως σύνολο κυρίαρχων εθνών» . Αυτό όμως, έρχεται σε ευθεία σύγκρουση με την ίδια τη φιλοσοφία της σημερινής Ευρωπαϊκής Ένωσης, που οικοδομήθηκε ως υπερκρατικός μηχανισμός αφαίρεσης κυριαρχίας. Τι σημαίνει αυτό πρακτικά; Ότι για να εφαρμοστεί το αμερικανικό σχέδιο, θα πρέπει πρώτα να ραγίσει το ευρωπαϊκό οικοδόμημα εκ των έσω. Κι αυτό δεν γίνεται ειρηνικά. Γίνεται μέσα από πολιτικούς σεισμούς. Τρίτον, μια επανεκτίμηση της ίδιας της ρωσικής εμπιστοσύνης . Η Ρωσία δεν θα δώσει ποτέ «λευκή πίστωση» σε ένα έγγραφο. Έχει μάθει να μεταφράζει κάθε πρόταση σε ισχύ, κάθε υπόσχεση σε εγγυήσεις, κάθε άνοιγμα σε πιθανή ενέδρα. Θα δει το μανιφέστο, θα το ζυγίσει, θα το δοκιμάσει στην πράξη και μόνο τότε θα κρίνει αν αποτελεί πραγματική στροφή ή ελιγμό. Τέταρτον , τη σκιά της Κίνας , που πλανάται πάνω από όλο το σχέδιο σαν σιωπηλός γίγαντας. Το μανιφέστο δεν κατονομάζει την Κίνα ως στόχο με την ένταση που θα περίμενε κανείς. Κι όμως, όλο το κείμενο γράφεται για την Κίνα . Η Αμερική δεν στρέφεται προς τη Ρωσία από αγάπη. Στρέφεται επειδή φοβάται ότι αν δεν κλείσει τις διαρροές στην Ευρασία, ο Ειρηνικός θα γίνει ο τάφος της πρωτοκαθεδρίας της. Εδώ βρίσκεται και η μεγάλη εσωτερική αντίφαση του σχεδίου: από τη μία, ζητά σταθερότητα με τη Ρωσία, από την άλλη, προετοιμάζεται για σύγκρουση με την Κίνα. Αλλά η Ρωσία και η Κίνα δεν είναι πια δύο ξεκομμένοι κόσμοι . Είναι δύο άκρες του ίδιου γεωπολιτικού τόξου . Γι’ αυτό και το μανιφέστο μοιάζει περισσότερο με προσπάθεια καθυστέρησης μιας σύγκρουσης , παρά με εγγύηση αποφυγής της. Όποιος το διαβάζει με καθαρό βλέμμα, καταλαβαίνει ότι δεν γράφτηκε από ανθρώπους που πιστεύουν πως μπορούν να ελέγξουν το μέλλον. Γράφτηκε από ανθρώπους που ξέρουν πως δεν μπορούν πια να το καθορίσουν μόνοι τους . Κι αυτό, για μια αυτοκρατορία, είναι ήδη μια μορφή ήττας. Ο Πόλεμος δεν τελειώνει, αλλάζει μόνο μορφή. Η Κίνα, ο κύκλος που κλείνει και η "ανάσα" της Ρωμιοσύνης Όσοι περιμένουν από αυτό το μανιφέστο να τους χαρίσει ανακούφιση, να τους πει ότι «ο Γ’ Παγκόσμιος τελείωσε προτού καν αρχίσει», κάνουν το ίδιο λάθος που κάνουν πάντα οι κοινωνίες λίγο πριν από τις μεγάλες μετατοπίσεις: μπερδεύουν την παύση με τη λύτρωση . Ο πόλεμος δεν τελειώνει. Απλά, μετατοπίζεται . Το μέτωπο της Ουκρανίας ήταν το κατώφλι. Το προοίμιο. Η πρόβα. Η μεγάλη σκηνή τώρα ανοίγει αλλού. Στον Ειρηνικό, στις θάλασσες της Ασίας, στην αλυσίδα των νησιών, στους δρόμους του εμπορίου, στα εργοστάσια των μικροτσίπ, στις ψηφιακές αρτηρίες του πλανήτη. Η Αμερική το ξέρει και τον επιδιώκει. Η Κίνα το ξέρει, αλλά χαμογελάει διότι έχει πλέον όλα τα ατού πάνω της. Η Ρωσία το παρακολουθεί σιωπηλή, αλλά προσώρας γι' αυτήν είναι το θέμα το ουκρανικό και η ισοπέδωση του Ζελένσκι. Και η Ευρώπη το νιώθει βεβαίως, αλλά ακόμη δεν τολμά να το παραδεχθεί. Το μεγάλο παιχνίδι δεν θα παιχτεί πια πάνω σε χαρακώματα λάσπης. Θα παιχτεί σε οικονομίες, δίκτυα, ενέργεια, τεχνολογία, πληθυσμούς και ίσως και... συνείδηση. Θα παιχτεί μ' άλλα λόγια, εκεί όπου η ισχύς δεν φαίνεται, αλλά αποφασίζει . Κι όμως, όσο κι αν αλλάζουν τα εργαλεία, η ουσία παραμένει ίδια : Όποιος ελέγχει το κέντρο του κόσμου, γράφει και την Ιστορία. Κι εδώ, μέσα σε αυτή τη μετάβαση από τον ατλαντικό στον...ειρηνικό "αιώνα", αναδύεται ξανά μια σκιά που οι τεχνοκράτες δεν μπορούν να μετρήσουν με αριθμούς: Η σκιά της μνήμης, της πίστης, της ταυτότητας. Γιατί η Ιστορία δεν κινείται μόνο με στόλους και δολάρια. Κινείται και με εκείνα τα αόρατα ρεύματα που κάποτε ονομάστηκαν προφητείες . Δεν χρειάζεται να τις επικαλεστεί κάποιος με όνομα. Αρκεί να δει τη φορά των πραγμάτων. Η Δύση γονατίζει κάτω από το ίδιο της το βάρος. Η Ευρώπη αναγκάζεται να στραφεί ξανά προς Ανατολάς. Η Ρωσία αναβαπτίζεται ως δύναμη ισορροπίας. Και μέσα στο χάος της σύγκρουσης, κάτι παλαιό αρχίζει να ψιθυρίζει ξανά. Κάποτε, μέσα στη σύγχυση μιας αυτοκρατορίας που το ένα μέρος της, το δυτικό, είχε τρωθεί ανίατα, γεννήθηκε μια "ιδέα" που δεν χωρούσε ούτε στη Δύση ούτε στην Ανατολή. Η ιδέα της Ρωμιοσύνης. Όχι ως κράτος. Αλλά ως συνέχεια. Ως πνευματική γεωγραφία. Ως μνήμη που δεν σβήστηκε όταν όλα γύρω της άλλαζαν αφέντες. Σήμερα, που οι χάρτες ξανασχεδιάζονται, που οι συμμαχίες ρευστοποιούνται, που οι αυτοκρατορίες αναδιπλώνονται, η Ρωμιοσύνη δεν ακούγεται με κραυγές. Ακούγεται με αναπνοή . Σαν εκείνο το βαθύ ρεύμα που δεν φαίνεται στην επιφάνεια, αλλά κινεί ολόκληρη τη θάλασσα. Ο Θεός δεν αλλάζει γνώμη, επειδή αλλάζουν οι πρόεδροι . Δεν αναπροσαρμόζει το σχέδιό Του, επειδή αναπροσαρμόζονται τα δόγματα. Αφήνει τις αυτοκρατορίες να φτάνουν στο όριο της αλαζονείας τους…και τότε, μέσα από τις χαραμάδες, να περνά ξανά το φως. Ίσως λοιπόν αυτό το μανιφέστο της πέραν του Ατλαντικού υεπρδύναμης, να μην είναι η αρχή μιας μόνιμης ειρήνης. Ίσως να είναι και απλώς το σήμα ότι ο παλιός κόσμος τελείωσε και ο νέος δεν έχει ακόμη σταθερό σχήμα . Κι εκεί, ακριβώς σε αυτή την μετέωρη στιγμή, οι λαοί δεν θα κριθούν από το τι στρατό έχουν, αλλά από το αν θυμούνται ποιοι είναι . Και οι Ρωμιοί, οι γνήσιοι Ρωμιοί, όχι μόνο θυμούνται, αλλά και προσμένουν την ανάσταση τους. Γιατί όταν οι αυτοκρατορίες αλλάζουν μορφή, μόνο όσοι κουβαλούν μέσα τους τη συνέχεια και δεν χάνονται στη σκόνη των αιώνων. Και η Ρωμιοσύνη , όσο κι αν την πολέμησαν, όσο κι αν την είπαν ξεπερασμένη , δεν έμαθε ποτέ να ζει ως παρένθεση. Έμαθε να περιμένει. Πύρινος Λόγιος sergioschrys@outlook.com

Σήμερα, στη γιορτή του Αγίου Νικολάου, τιμούμε όχι μόνο τον προστάτη της θάλασσας, αλλά και ένα ανυπέρβλητο πρότυπο μαχητικότητας, πραότητας και αδιάλλακτης πίστης. Έναν άνθρωπο που μέσα του κράτησε την πιο λεπτή ισορροπία: καρδιά ταπεινή – φρόνημα αδάμαστο. Το Απολυτίκιό του τον ονομάζει «κανόνα πίστεως και εικόνα πραότητος». Και όμως, πίσω από αυτή την απέραντη πραότητα έκαιγε φωτιά: φωτιά που δεν επιτρέπει παραχάραξη της Πίστεως, φωτιά που δεν ανέχεται βεβήλωση της Αλήθειας, φωτιά που ζητά η Ορθοδοξία μας να παραμένει ατόφια — καθαρή σαν κρυστάλλινο νερό, όπως την παρέδωσαν οι Πατέρες μας. Γι’ αυτό και όταν ο Άρειος (o γνωστός αιρετικός) τόλμησε να αλλοιώσει το δόγμα της Εκκλησίας, ο Άγιος Νικόλαος δεν συμβιβάστηκε, δεν ωραιοποίησε, δεν έκρυψε την αλήθεια πίσω από «αγαπολογίες», ούτε χαμογέλασε «θεσμικά». Κινήθηκε! Μίλησε! Αντέδρασε! Σηκώθηκε, στάθηκε μπροστά σε όλους και του έδωσε το ιστορικό χαστούκ ι που έμεινε για πάντα ως σημάδι της Ορθοδοξίας — όχι χαστούκι οργής, αλλά μαρτυρία ότι η αλήθεια ΔΕΝ διαπραγματεύεται. Κι αν ο Άγιος Νικόλαος το έκανε αυτό σήμερα, σε μια σύγχρονη «σύνοδο ειδικών», σε μια «στρογγυλή τράπεζα διαλόγου», ή σε κάποια «οικουμενιστική φιέστα»; Ξέρουμε όλοι πολύ καλά τι θα του έλεγαν: «Βάνδαλος», «εξτρεμιστής», «ακραίος», «ταραχοποιός». Και όμως, η Εκκλησία τον τιμά ως Άγιο. Και η Ιστορία ως Νικητή. Και σήμερα…ως Νικόλαος, γιορτάζω μαζί του. Φέροντας το όνομά του —έστω κι αν το φέρω αναξίως— νιώθω πως η πορεία του Αγίου δεν είναι θρύλος μακρινός. Είναι ο δρόμος που προσπαθούμε —με τις αδυναμίες μας, με τα λάθη μας, με την ανθρώπινη μικρότητά μας— να περπατήσουμε κι εμείς. Δεν με ενδιέφερε ποτέ η καρέκλα, η δόξα, ή το χάιδεμα του συστήματος. Είχα φτιάξει άλλη ζωή· ήρεμη, σταθερή. Αλλά όπως ο Άγιος Νικόλαος στάθηκε απέναντι στην πλάνη της εποχής του, έτσι και εγώ στάθηκα απέναντι στην πλάνη της δικής μας. Όχι γιατί είμαι Άγιος — απέχω έτη φωτός. Αλλά γιατί δεν μπορώ να βλέπω την Πατρίδα μου να τραυματίζεται και να σωπαίνω. Ο Άγιος Νικόλαος υπήρξε: Προστάτης των αδικημένων, Παρηγορητής των φτωχών, Στήριγμα των ταλαιπωρημένων, και ασπίδα της Πίστεως. Και όσο ο Θεός μου δίνει δύναμη, αυτό θα συνεχίσω να παλεύω: Να στέκομαι πλάι στον Έλληνα, στον στρατιωτικό, στον αγρότη, στον εργαζόμενο, στον αδικημένο. Να υψώνω φωνή εκεί όπου άλλοι σιωπούν. Να πράττω εκεί όπου άλλοι βολεύονται σε προεδρίες, σε τίτλους και σε γραφείο. Το χρέος μας σήμερα, ο Άγιος Νικόλαος δεν μας καλεί σε μια πίστη χλιαρή. Μας δείχνει δρόμο ανδρείας! Πίστη που δακρύζει από αγάπη, αλλά και φλέγεται από αγώνα. Κι αυτόν τον διπλό δρόμο — πραότητα και μαχητικότητα — αυτόν προσπαθεί να κρατά ο Ελληνικός Παλμός. Με σεβασμό, με ορθόδοξο φρόνημα, με αγάπη για τον άνθρωπο, αλλά και με φωνή καθαρή, ασυμβίβαστη, αληθινή. Χρόνια πολλά σε όλους τους Νικόλαους και τις Νικολέτες. Και στους αδελφούς μας στη θάλασσα — ο Άγιος να τους σκεπάζει σε κάθε κύμα. Και σήμερα, προσευχόμαστε να μας δώσει ο Άγιος Νικόλαος τη δική του δύναμη: την πραότητα που παρηγορεί, και τη μαχητικότητα που δεν αφήνει το ψέμα να γίνει καθεστώς. Χρόνια πολλά σε όλους. Ο Άγιός μας να σκεπάζει την Πατρίδα μας και να φωτίζει κάθε μας βήμα.

Η Μπακογιάννη επιβεβαιώνει ότι ο πατέρας της, πάντρεψε συγγενή του «Φραπέ»!!! H Nτόρα Μπακογιάννη, παραδέχεται ανερυθρίαστα πως ο μακαρίτης πατέρας της Κων. Μητσοτάκης είχε παντρέψει συγγενή του "Φραπέ" Γ. Ξυλούρη! Και γιατί διαδίδανε το αντίθετο, ότι δηλαδή δεν έχουν καμμιά σχέση με...φραπέδες και χασάπηδες; Ορισμένα γεγονότα και ορισμένα δικαστικά γράμματα σε μερικά ελληνικά μέρη. Η Ντόρα Μπακογιάννη σε ένα ελληνικό κανάλι έχει τον εξής διάλογο: EΡΩΤ.: Η οικογένεια κουμπαριά έχει με την οικογένεια Ξυλούρη ή « Φραπέ » ; ΝΤΟΡΑ: Εχει. Ο πατέρας μου είχε παντρέψει κάποιον ξάδελφο, αδελφό του …Δεν θυμάμαι παιδιά έχουν περάσει 21 χρόνια από τότε. Και ναι πράγματι στην Κρήτη και χίλιοι άνθρωποι να είναι η οικογένεια σου λέει είναι σύντεκνος ή είναι κουμπάρος… δεν ξέρω τι… Αλλά τώρα, να φτάνει ο κ. Ανδρουλάκης και να λέει ότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης είναι κουμπάρος με τον συγκεκριμένο άνθρωπο και άρα είναι τρέλα… Δεν αμφισβητεί στο ελάχιστο την κουμπαριά. Υποστήριξε ότι είναι μια ξεχασμένη κουμπαριά σε μια περιοχή που οι μισοί είναι κουμπάροι με τους άλλους μισούς… Ομορφος κόσμος, κρητικός, κουμπαρικά πλασμένος… Η υπόθεση αφορά τον ΟΠΕΚΕΠΕ . Εκεί ο πρωθυπουργός κατηγορείται από την Αντιπολίτευση ότι διασπάθισε δημόσιο χρήμα υπερ (και) φίλων, κουμπάρων, ψηφοφόρων που ήταν μαϊμού αγρότες και όχι πραγματικοί αγρότες. ‘Η ότι κάποιοι ήταν με αγρότες, αλλά δεν έπρεπε να λάβουν τόσα χρήματα όσα έλαβαν. Ο κρητικός πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ Νικος Ανδρουλάκης είπε στη Βουλή ότι ο πρωθυπουργός συνδέεται με κουμπαριά με τον αγρότη που έγινε διάσημος στο πανελλήνιο με το προσωνύμιο «Φραπές» και είχε πρωταγωνιστικό ρόλο στο σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ. Επίσημα η Νέα Δημοκρατία απάντησε ότι είναι συκοφάντης ο Ανδρουλάκης και ο πρωθυπουργός δεν έχει καμία κουμπαριά με τον «Φραπέ». Ειπε μεταξύ άλλων και τα εξής κατά λέξη: «…είναι ένας κοινός συκοφάντης ο κ. Ανδρουλάκης. Συγκεκριμένα, το δημοσίευμα αναφέρεται σε προ 20ετίας γάμο συγγενικού προσώπου του κ. Ξυλούρη, στον οποίο κουμπάρος ήταν ο αείμνηστος Κωνσταντίνος Μητσοτάκης ». Προσέξτε ξανά και καλά την αρχή του ρεπορτάζ αυτού. Η ερώτηση στη Ντόρα είναι: «η οικογένεια Μητσοτάκη έχει κουμπαριά με τον Ξυλούρη, τον “Φραπέ”»;  Η Ντόρα απάντησε ευθαρσώς: «Εχει» . Το υποστηριζόμενο (και απο τη Ντόρα) είναι: κουμπαριές υπάρχουν, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι θα παρέμβουμε και στη Δικαιοσυνη στο σκάνδαλο ΟΠΕΚΕΠΕ. Ας το πάρουμε τώρα αλλιώς: Ντάλα καλοκαίρι του 2006 η Αστυνομία έδρασε με βάση προηγούμενες καταγγελίες. Καλή ώρα σαν τον ΟΠΕΚΕΠΕ. Μετά παρακολούθηση (καλή ώρα σαν τον ΟΠΕΚΕΠΕ) έπιασε στα πράσα τρία υψηλόβαθμα πρόσωπα της Επιτροπής Ανταγωνισμού (προσημειωμένα λεφτά, κλπ.) για εκβίαση τεράστιου οργανισμού. Είτε θα τους έδινε 2,5 εκατ. ευρώ στο χέρι, είτε θα έτρωγε πρόστιμο 25 εκατομμύρια ευρώ!!! Η εταιρεία (ΜΕΒΓΑΛ) το κατήγγειλε, τους τσάκωσαν και βουρ στη Δικαιοσύνη. Με την ίδια κατηγορία εκβίασης, πήγε κατηγορούμενος και ο εφοριακός Κορδοπάτης περίπου την ίδια εποχή. Είχε, λέει, ζητήσει 10 χιλιάρικα. Το έχουμε ξαναγράψει, μην σας κουράζουμε. Καταδικάστηκε σε 10 χρόνια κάθειρξη σε δίκες παρωδία, καθώς αμφισβήτησε πλήρως και με στοιχεία ως στημένη εκ των έσω την καταγγελία. Φοβερή ποινή, αφού χιλιάρικο και ένας χρόνος φυλακή!!! Προφυλάκιση του εφοριακού, εκδίωξή του από την υπηρεσία. Κι όμως: τεράστια τα κενά, μεγάλο όφελος της καταγγέλλουσας εταιρείας εκ της καταγγελίας, αστυνομικοί χειρότεροι από ερασιτέχνες (καμία μαγνητοφώνηση, στοιχείο κρίσιμο κλπ.), δεκάρα δεν βρέθηκε σε κανένα λογαριασμό, πουθενά για τον εφοριακό. Οι συλληφθέντες επ’ αυτοφώρω με 200 χιλιάρικα προσημειωμένα ως μέρος των 2.5 εκατομμυρίων και με καραμπινάτες αποδείξεις οδηγήθηκαν στο αυτόφωρο, ενώ σε γραφείο της Επιτροπής Ανταγωνισμού βρέθηκε και ...χασισάκι!!! Ο ισχυρισμός τους : Μας την έστησαν και μας κατηγορούν άδικα, γιατί είμαστε κουμπάροι της… μισής κυβέρνησης. Τα στοιχεία όμως καραμπινάτα. Και η κυβέρνηση τότε δήλωσε ότι «είμαστε αταλάντευτοι και η κάθαρση θα επιβληθεί παντού» . Οπως, καλή ώρα, είπε ΧΘΕΣ μόλις ο πρωθυπουργός μας για τον ΟΠΕΚΕΠΕ στο εξωτερικό (Λονδίνο), ενώπιον ξένων παραγόντων. Παρά το «αυτόφωρο», η υπόθεση έληξε τελεσίδικα μετά οκτώ χρόνια, το 2014, με κυβέρνηση πάλι Νέας Δημοκρατίας. Η «κάθαρση» κατέληξε σε ποινές χάδι και ούτε μιας ημέρας φυλάκιση!!! Εξαγοράσιμες, σαν ένα τροχαίο από αμέλεια… Αν ο εφοριακός για 10 χιλιάδες «εφαγε» 10 χρόνια, οι «κουμπάροι» για 2,5 εκατομμύρια πόσα θα έπρεπε να φάνε συγκριτικά και αναλογικά; Δεν θα έπρεπε να μείνουν στη φυλακή  όλη τους τη ζωή; Η ΜΕΒΓΑΛ είναι η γνωστή εταιρεία γαλακτοκομικών και ο κόσμος είναι μικρός. Ε ίναι αδιανόητα αυτά που συνέβησαν στο χώρο των γαλακτοκομικών με θύμα πάλι ελληνικές βιομηχανίες στο εξωτερικό και ένας αξιωματούχος θα καθίσει στο εδώλιο στις 16 Δεκεμβρίου στην Αθήνα . Αξιωματούχος με βαθμό υπουργού, με «γαλόνια» και στα Βαλκάνια και καταδικασμένος ήδη για παραβίαση απορρήτων εγγράφων. Ελάτε στο ακροατήριο να δείτε τι θα συμβεί και πόσα ΜΜΕ θα είναι εκεί… Τέτοιες υποθέσεις αμέτρητες στην πολιτική μας σκηνή . Οποιος πιστεύει ότι στον ΟΠΕΚΕΠΕ και στα Τέμπη θ α υπάρξουν καταδίκες ανάλογες των σημερινών καταγγελιών ας… ξεπεζέψει! Λεπτομέρεια: Στο προηγούμενο ρεπορτάζ δημοσιεύσαμε αναλυτικά την υπόθεση του πασίγνωστου γαλάζιου πολιτικού με το απίστευτο ποινικό μητρώο και την τελική προχθεσινή καταδίκη του σε χάδι με το ελαφρυντικού του… καλού ανθρώπου ! Ενας από τους «κουμπάρους» της προαναφερόμενης υπόθεσης του 2006 ήταν το δεξί του χέρι… Ούτε στη δική του δίκη και καταδίκη σε «χάδι» πριν λίγες ημέρες, ήταν ΜΜΕ και η δημοσιότητα ελάχιστη αν και ήταν σε αυτά βασικότατος πρωταγωνιστής. Υποκρισία και Φαρισαϊσμός; Ο Γιάννης Πρετεντέρης στο χθεσινό του άρθρο μας συνέστησε να παρακολουθήσουμε την ταινία το «Κοράκι», για να δούμε πως συκοφαντήθηκαν… Γάλλοι σε ένα γαλλικό χωριό την εποχή της γερμανικής κατοχής . Γιατί, λέει, έτσι θα κατανοήσουμε τον πόνο των συκοφαντημένων για τη NOVARTIS. Εδώ γελάμε, έτσι;

Είπε για τη νέα στρατηγική Τράμπ: «Οι ΗΠΑ προτάσσουν τα δικά τους συμφέροντα – Καιρός να πράξει το ίδιο και η Ευρώπη»! Τι εννοεί η...ποιήτρια; Καί με τον χωροφύλακα καί με τον αστυφύλακα; Η Τζόρτζια Μελόνι σχολιάζει το νέο δόγμα Τραμπ καλώντας την Ευρώπη να τερματίσει την εξάρτησή της και να υπερασπιστεί μόνη τα συμφέροντά της, ενώ ανοίγει τα χαρτιά της για τον πόλεμο στην Ουκρανία, το Παλαιστινιακό και το πολιτικό της μέλλον Το μεταναστευτικό ζήτημα έχει τεθεί στο επίκεντρο του νέου στρατηγικού δόγματος του Ντόναλντ Τραμπ , μια εξέλιξη που, σύμφωνα με την παρουσίαση του εγγράφου, προκάλεσε έντονες πολιτικές αναταράξεις τόσο στο εσωτερικό των ΗΠΑ όσο και στην Ευρώπη. Σχολιάζοντας τις αναφορές του αμερικανικού κειμένου περί «πολιτισμικής εξάλειψης της Ευρώπης» , η Ιταλίδα πρωθυπουργός, Τζόρτζια Μελόνι, τοποθετήθηκε εκτενώς μέσω του τηλεοπτικού σταθμού «La 7». Η Ανάγκη για Ευρωπαϊκή Αυτοδυναμία Η κ. Μελόνι αρνήθηκε κατηγορηματικά ότι οι διατλαντικές σχέσεις έχουν διαρραγεί , επισημαίνοντας ότι τα ζητήματα που θίγει το νέο αμερικανικό δόγμα αποτελούν ήδη μέρος του διαλόγου . Ωστόσο, τόνισε την ανάγκη αφύπνισης της Ευρώπης, χαρακτηρίζοντας την κατάσταση ως μια «αναπόφευκτη ιστορική διαδικασία». Σύμφωνα με την Ιταλίδα πρωθυπουργό, η Ευρώπη οφείλει να κατανοήσει ότι, για να παραμείνει σημαντική, πρέπει να είναι ικανή να υπερασπίζεται μόνη τον εαυτό της, τερματίζοντας την εξάρτηση από τρίτους . Όπως χαρακτηριστικά ανέφερε, « όταν αναθέτεις την ασφάλειά σου σε άλλους, υπάρχει τίμημα », υπογραμμίζοντας πως ενώ οι ΗΠΑ προασπίζουν τα δικά τους συμφέροντα διαθέτοντας την απαραίτητη ισχύ, η Ευρώπη πρέπει να πράξει το ίδιο . Παραδέχθηκε πως, αν και υπάρχει οικονομικό κόστος, η διαδικασία αυτή παράγει πολιτική ελευθερία. Η Στρατηγική στην Ουκρανία και η Μέση Ανατολή Αναφορικά με τον πόλεμο στην Ουκρανία, η Μελόνι υπεραμύνθηκε της στάσης της κυβέρνησής της, σημειώνοντας πως η στήριξη στο Κίεβο ήταν απαραίτητη για την οικοδόμηση της ειρήνης ( άλλα έλεγε όμως στην προεκλογική περίοδο ) . Τόνισε πως χωρίς τη δυτική στήριξη, η ρωσική εισβολή θα είχε ολοκληρωθεί , ενώ η τρέχουσα αποτρεπτική ισχύς είναι αυτή που επέτρεψε την έναρξη αρχικών διαπραγματεύσεων. Για τη Μέση Ανατολή, η Τζόρτζια Μελόνι ξεκαθάρισε ότι η Ιταλία θα προχωρήσει σε αναγνώριση παλαιστινιακού κράτους μόνο υπό την προϋπόθεση ότι η Χαμάς θα αφοπλιστεί και δεν θα έχει ρόλο στη διακυβέρνηση της Γάζας. Παράλληλα, εξέφρασε τη στήριξή της στο ειρηνευτικό σχέδιο του Ντόναλντ Τραμπ και προανήγγειλε συνάντηση με τον Μαχμούντ Αμπάς στη Ρώμη. Επανέλαβε δε την πάγια θέση της Ιταλίας ότι το Ισραήλ δεν πρέπει να εμποδίζει τη δημιουργία παλαιστινιακού κράτους ούτε να ενισχύει τους εποικισμούς στη Δυτική Όχθη. Δικαιοσύνη και Πολιτική Σταθερότητα Τέλος, σχολιάζοντας το επικείμενο δημοψήφισμα του Μαρτίου για τον διαχωρισμό της σταδιοδρομίας δικαστών και εισαγγελέων, η Μελόνι το χαρακτήρισε κρίσιμο για την αυτονομία των δικαστικών και τη λογοδοσία τους . Ξεκαθάρισε, ωστόσο, πως δεν πρόκειται να παραιτηθεί από την πρωθυπουργία, ανεξαρτήτως του αποτελέσματος του δημοψηφίσματος.

Σήμερα ο τρίτος γύρος των συνομιλιών ΗΠΑ - Ουκρανίας Ενώ οι ρωσικές επιθέσεις στα μέτωπα κλιμακώνονται, ΗΠΑ και Ουκρανία διαπραγματεύονται στη Φλόριντα ένα τροποποιημένο σχέδιο ειρήνης, το οποίο θέτει ως βασική προϋπόθεση την έμπρακτη δέσμευση της Μόσχας για αποκλιμάκωση! Ενώ οι ρωσικές δυνάμεις εντείνουν την πίεσή τους στα μέτωπα και συνεχίζουν τους νυχτερινούς βομβαρδισμούς, το διπλωματικό ενδιαφέρον στρέφεται σήμερα στη Φλόριντα. Εκεί, Ουκρανοί και Αμερικανοί αξιωματούχοι πραγματοποιούν τον τρίτο γύρο συνομιλιών, με επίκεντρο το σχέδιο της Ουάσινγκτον για τον τερματισμό του πολέμου. Το πλαίσιο των διαπραγματεύσεων και οι προϋποθέσεις Στο τραπέζι των συζητήσεων κοντά στο Μαϊάμι κάθονται, από αμερικανικής πλευράς, ο απεσταλμένος του Ντόναλντ Τραμπ, Στιβ Γουίτκοφ, και ο γαμπρός του προέδρου, Τζάρεντ Κούσνερ. Την ουκρανική αντιπροσωπεία εκπροσωπούν ο Ρουστέμ Ουμέροφ και ο στρατηγός Αντρέι Χνάτοφ. Το Στέιτ Ντιπάρτμεντ, συνοψίζοντας τα μέχρι τώρα αποτελέσματα, ανακοίνωσε ότι οι δύο πλευρές κατέληξαν σε συμφωνία σχετικά με το πλαίσιο των ρυθμίσεων ασφαλείας και τις απαραίτητες δυνατότητες αποτροπής για τη διατήρηση μιας διαρκούς ειρήνης. Ωστόσο, τέθηκε μια σαφής προϋπόθεση: Oποιαδήποτε ουσιαστική πρόοδος εξαρτάται από τη βούληση της Ρωσίας να δεσμευτεί σοβαρά σε μέτρα αποκλιμάκωσης και στον τερματισμό των εχθροπραξιών . Σημειώνεται πως το αμερικανικό σχέδιο, που παρουσιάστηκε πριν από τρεις εβδομάδες, έχει υποστεί επεξεργασία σε Γενεύη και Φλόριντα, σε μια προσπάθεια τροποποίησης του κειμένου υπέρ του Κιέβου, καθώς η αρχική του εκδοχή είχε θεωρηθεί ετεροβαρής υπέρ της Μόσχας. Ο ρόλος της Μόσχας και η «εγκάρδια» υποδοχή Το αναθεωρημένο κείμενο παρουσιάστηκε στον Βλαντίμιρ Πούτιν την περασμένη Τρίτη από τους Γουίτκοφ και Κούσνερ. Αν και λεπτομέρειες για το νέο σχέδιο δεν έχουν διαρρεύσει, ο Ουμέροφ επανέλαβε πως προτεραιότητα της Ουκρανίας παραμένει μια συμφωνία που θα θωρακίζει την ανεξαρτησία και την κυριαρχία της. Από την πλευρά του Κρεμλίνου, ο διπλωματικός σύμβουλος Γιούρι Ουσακόφ έκανε λόγο για πρόοδο, αν και τόνισε πως απαιτείται ακόμη «πολλή δουλειά». Ο ίδιος περιέγραψε τη συνάντηση Πούτιν-Γουίτκοφ ως «φιλική», ενώ χαιρέτισε τη συμμετοχή του Τζάρεντ Κούσνερ, χαρακτηρίζοντάς την «πολύ χρήσιμη» για την κατανόηση των δύο πλευρών. Αδιάκοπη ένταση στο πεδίο Παρά τις διπλωματικές διεργασίες, η πραγματικότητα του πολέμου παραμένει σκληρή. Ο περιφερειάρχης Κιέβου, Μίκολα Καλάσνικ, ανέφερε πως η Ρωσία εξαπέλυσε σήμερα τα ξημερώματα μαζική επίθεση με drones και πυραύλους στην περιοχή, τραυματίζοντας τρεις ανθρώπους, γεγονός που οδήγησε σε συναγερμό σε όλη την επικράτεια πλην της Υπερκαρπαθίας. Στον αντίποδα, το ρωσικό υπουργείο Άμυνας ισχυρίστηκε ότι αναχαίτισε 116 ουκρανικά drones κατά τη διάρκεια της νύχτας. Ταυτόχρονα, ο ρωσικός στρατός συνεχίζει την προέλασή του στην ανατολική Ουκρανία, ανακοινώνοντας την κατάληψη της περιοχής Μπεζιμενέ στο Ντονέτσκ, όπου οι μάχες μαίνονται αμείωτες. pentapostagma

Η καλοσύνη του και οι αγνές του προθέσεις αποδεικνύονταν με πράξεις, οι οποίες όμως παρέμεναν κρυφές! Ήταν ο Άγιος των φτωχών και ο Άγιος των Ναυτικών! Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η οικονομική βοήθεια που πρόσφερε σε έναν άπορο πατέρα τριών κοριτσιών. Η συμβολή του Αγίου προστάτεψε τα κορίτσια από τη διαφθορά στις δύσκολες στιγμές, όταν ο πατέρας δεν μπορούσε να καλύψει τα προς το ζην. Ωστόσο, το έργο του Αγίου δεν βρήκε σύμφωνους τους τοπικούς άρχοντες, τον Διοκλητιανό και Μάξιμο, οι οποίοι διέταξαν τη σύλληψη και τη φυλάκισή του. Όμως, ακόμη και μέσα στη φυλακή, ο Άγιος Νικόλαος δίδασκε και στήριζε τους χριστιανούς.  Δείτε το εκπληκτικό βίντεο από την Optico:

Οι ΗΠΑ διαμηνύουν επίσημα ότι θα κλείσουν μέτωπα στο βόρειο ημισφαίριο, όπως τον πόλεμο στην Ουκρανία, ώστε να ρίξουν το βάρος στη Νοτιοανατολική Ασία και τον Ειρηνικό! Τ έλος στην επέκταση του ΝΑΤΟ προς Ανατολάς! Την πολιτική, γεωπολιτική, οικονομική και στρατιωτική απαξίωση έναντι των Ευρωπαίων συμμάχων της αποτυπώνει με ωμή, σχεδόν, ρητορική το «μανιφέστο» της νέας Εθνικής Στρατηγικής Ασφαλείας των ΗΠΑ, οι οποίες δεν κρύβουν πλέον ότι θέλουν να κλείσουν μέτωπα στο βόρειο ημισφαίριο, όπως τον πόλεμο στην Ουκρανία, ώστε να ρίξουν το βάρος στη Νοτιοανατολική Ασία και τον Ειρηνικό. Ταυτόχρονα, η Ουάσιγκτον καθιστά σαφές ότι η Μόσχα δεν αποτελεί πια εχθρό της και ότι πρέπει πλέον να ξεπεραστεί το γεωπολιτικό «ταμπού» της δίχως όρια επέκτασης του ΝΑΤΟ. Οι ΗΠΑ σοκάρουν: «Η Ευρώπη σε παρακμή...» Ακόμη και το κεφάλαιο που αφορά στην Ευρώπη, έχει τον απροκάλυπτα κυνικό τίτλο « Προωθώντας το Ευρωπαϊκό Μεγαλείο ». « Οι Αμερικανοί αξιωματούχοι έχουν συνηθίσει να σκέφτονται τα ευρωπαϊκά προβλήματα με όρους ανεπαρκών στρατιωτικών δαπανών και οικονομικής στασιμότητας. Υπάρχει αλήθεια σε αυτό, αλλά τα πραγματικά προβλήματα της Ευρώπης είναι ακόμη βαθύτερα » αναφέρει το ντοκουμέντο και προσθέτει: « Η ηπειρωτική Ευρώπη χάνει μερίδιο του παγκόσμιου ΑΕΠ – από 25% το 1990 σε 14% σήμερα – εν μέρει λόγω εθνικών και διεθνών κανονισμών που υπονομεύουν τη δημιουργικότητα και την παραγωγικότητα . « Αλλά αυτή η οικονομική παρακμή επισκιάζεται από την πραγματική και πιο έντονη προοπτική της πολιτισμικής διαγραφής. Τα μεγαλύτερα ζητήματα που αντιμετωπίζει η Ευρώπη περιλαμβάνουν δραστηριότητες της Ευρωπαϊκής Ένωσης και άλλων διεθνικών φορέων που υπονομεύουν την πολιτική ελευθερία και κυριαρχία, μεταναστευτικές πολιτικές που μεταμορφώνουν την ήπειρο και δημιουργούν διαμάχες, λογοκρισία της ελευθερίας του λόγου και καταστολή της αντιπολίτευσης, κατακλυσμιαία υπογεννητικότητα και απώλεια εθνικών ταυτοτήτων και αυτοπεποίθησης ». Και τονίζει: « Εάν οι παρούσες τάσεις συνεχιστούν, η ήπειρος θα είναι αγνώριστη σε 20 χρόνια ή λιγότερο. Ως εκ τούτου, δεν είναι καθόλου προφανές εάν ορισμένες ευρωπαϊκές χώρες θα έχουν οικονομίες και στρατούς αρκετά ισχυρούς για να παραμείνουν αξιόπιστοι σύμμαχοι. Πολλά από αυτά τα έθνη επιταχύνουν αυτήν την περίοδο την τωρινή τους πορεία. Θέλουμε η Ευρώπη να παραμείνει ευρωπαϊκή, να ανακτήσει την πολιτισμική της αυτοπεποίθηση και να εγκαταλείψει την αποτυχημένη εστίασή της στην κανονιστική ασφυξία ». Μάλιστα, πιο κάτω, στη σύνοψη των προτεραιοτήτων των ΗΠΑ έναντι της Ευρώπης, το κείμενο αναφέρει και το εξής τρομερό: « Καλλιέργεια αντίστασης στην τρέχουσα πορεία της Ευρώπης εντός των ευρωπαϊκών εθνών ». Κάτι το οποίο μπορεί εύλογα να διαβαστεί και ως «κάλεσμα» των ευρωπαϊκών λαών από τον Tράμπ να ξεσηκωθούν, υπό την ιδεολογική ατζέντα του. Οι ΗΠΑ αποκαθιστούν τη σχέση τους με τη Ρωσία Ως παράδειγμα της παραπάνω εικόνας, ο Λευκός Οίκος φέρνει τη στάση της Ευρώπης έναντι της Ρωσίας: « Αυτή η έλλειψη αυτοπεποίθησης είναι πιο εμφανής στη σχέση της Ευρώπης με τη Ρωσία. (…) Ως αποτέλεσμα του πολέμου της Ρωσίας στην Ουκρανία, οι ευρωπαϊκές σχέσεις με τη Ρωσία είναι πλέον βαθιά εξασθενημένες και πολλοί Ευρωπαίοι θεωρούν τη Ρωσία ως υπαρξιακή απειλή. Η διαχείριση των ευρωπαϊκών σχέσεων με τη Ρωσία θα απαιτήσει σημαντική διπλωματική εμπλοκή των ΗΠΑ, τόσο για την αποκατάσταση των συνθηκών στρατηγικής σταθερότητας σε όλη την Ευρασιατική έκταση όσο και για τον μετριασμό του κινδύνου σύγκρουσης μεταξύ Ρωσίας και ευρωπαϊκών κρατών. Είναι βασικό συμφέρον των Ηνωμένων Πολιτειών να διαπραγματευτούν μια ταχεία παύση των εχθροπραξιών στην Ουκρανία, προκειμένου να σταθεροποιήσουν τις ευρωπαϊκές οικονομίες, να αποτρέψουν την ακούσια κλιμάκωση ή επέκταση του πολέμου και να αποκαταστήσουν τη στρατηγική σταθερότητα με τη Ρωσία, καθώς και να επιτρέψουν την ανοικοδόμηση της Ουκρανίας μετά τις εχθροπραξίες, ώστε να επιτρέψουν την επιβίωσή της ως βιώσιμου κράτους ». Ο πόλεμος της Ουκρανίας βάθυνε την ευρωπαϊκή εξάρτηση Οι ΗΠΑ θεωρούν ότι «ο πόλεμος της Ουκρανίας είχε το αντίθετο αποτέλεσμα της αύξησης της εξωτερικής εξάρτησης της Ευρώπης, και ιδιαίτερα της Γερμανίας». « Σήμερα, οι γερμανικές χημικές εταιρείες κατασκευάζουν στην Κίνα μερικά από τα μεγαλύτερα εργοστάσια επεξεργασίας στον κόσμο, χρησιμοποιώντας ρωσικό αέριο, το οποίο δεν μπορούν να προμηθευτούν στην πατρίδα τους. Η κυβέρνηση Tράμπ βρίσκεται σε αντίθεση με τους Ευρωπαίους αξιωματούχους που έχουν μη ρεαλιστικές προσδοκίες για τον πόλεμο, εδραιωμένους σε ασταθείς μειοψηφικές κυβερνήσεις, πολλές από τις οποίες καταπατούν βασικές αρχές της δημοκρατίας για να καταστείλουν την αντιπολίτευση. « Μια μεγάλη ευρωπαϊκή πλειοψηφία επιθυμεί ειρήνη, ωστόσο αυτή η επιθυμία δεν μεταφράζεται σε πολιτική, σε μεγάλο βαθμό λόγω της υπονόμευσης των δημοκρατικών διαδικασιών από αυτές τις κυβερνήσεις. Αυτό είναι στρατηγικά σημαντικό για τις Ηνωμένες Πολιτείες ακριβώς επειδή τα ευρωπαϊκά κράτη δεν μπορούν να μεταρρυθμιστούν εάν παγιδευτούν σε πολιτική κρίση. ». Τέλος στην επέκταση του ΝΑΤΟ Σε ό,τι αφορά στο μέλλον του ΝΑΤΟ, οι ΗΠΑ ξεδιπλώνουν ένα σκεπτικό με εθνικά – γεωγραφικά – πολιτισμικά στοιχεία: « Μακροπρόθεσμα, είναι κάτι παραπάνω από πιθανό ότι μέσα σε λίγες δεκαετίες το αργότερο, ορισμένα μέλη του ΝΑΤΟ θα προέρχονται στην πλειονότητά τους εκτός Ευρώπης. «Ως εκ τούτου, είναι ανοιχτό το ερώτημα αν θα δουν τη θέση τους στον κόσμο ή τη συμμαχία τους με τις Ηνωμένες Πολιτείες με τον ίδιο τρόπο όπως εκείνοι που υπέγραψαν τον χάρτη του ΝΑΤΟ » αναφέρει το έγγραφο. Γι’ αυτό και θεωρεί ότι πρέπει να τερματιστεί η αντίληψη «της πραγματικότητας του ΝΑΤΟ ως μιας διαρκώς επεκτεινόμενης συμμαχίας. Η πολιτική των ΗΠΑ έναντι της Ευρώπης Τέλος, σε ό,τι αφορά στην Ευρώπη, το έγγραφο αναφέρει, ότι « η ευρεία πολιτική μας για την Ευρώπη » θα πρέπει να δώσει προτεραιότητα στα εξής: Αποκατάσταση συνθηκών σταθερότητας εντός της Ευρώπης και στρατηγικής σταθερότητας με τη Ρωσία Δυνατότητα στην Ευρώπη να σταθεί στα πόδια της και να λειτουργήσει ως ομάδα ευθυγραμμισμένων κυρίαρχων εθνών, μεταξύ άλλων αναλαμβάνοντας την κύρια ευθύνη για την άμυνά της Καλλιέργεια αντίστασης στην τρέχουσα πορεία της Ευρώπης εντός των ευρωπαϊκών εθνών Άνοιγμα των ευρωπαϊκών αγορών σε αμερικανικά αγαθά και υπηρεσίες και διασφάλιση δίκαιης μεταχείρισης των Αμερικανών εργαζομένων και επιχειρήσεων Οικοδόμηση των υγιών εθνών της Κεντρικής, Ανατολικής και Νότιας Ευρώπης μέσω εμπορικών δεσμών, πωλήσεων όπλων, πολιτικής συνεργασίας και πολιτιστικών και εκπαιδευτικών ανταλλαγών Τερματισμός της αντίληψης της πραγματικότητας του ΝΑΤΟ ως μιας διαρκώς επεκτεινόμενης συμμαχίας Ενθάρρυνση της Ευρώπης να αναλάβει δράση για την καταπολέμηση της πλεονάζουσας παραγωγικής ικανότητας των μερκαντιλιστών, της τεχνολογικής κλοπής, της κυβερνοκατασκοπείας και άλλων εχθρικών οικονομικών πρακτικών. Συμπέρασμα: Έλα Χριστέ και Παναγιά! Τι είδους μύγα τσίμπησε τον Τράμπ; ΒΝ

Με πολιτικά κριτήρια η Ελλάδα – όχι μόνο η Ουκρανία – είναι μια χώρα απίστευτα διεφθαρμένη και σαπισμένη... Αυτή η χώρα πρέπει να πεθάνει, δε σώζεται! Η Εγκληματική Οργάνωση Αγροτών και το σάπιο κόμμα της ΝΔ μαζί στον βούρκο της απάτης – Οι έντιμοι αγρότες την πάτησαν! Οι αγρότες έχουν στήσει μπλόκα σε όλη την Ελλάδα, υπάρχει ένταση στους δρόμους, κινητοποιήσεις και αντιπαράθεση με τις αστυνομικές αρχές οι οποίες τις περισσότερες φορές παρεμβαίνουν απροκάλυπτα. Ποιο το αίτημα των αγροτών; Οι αγρότες ως επί τω πλείστον προβάλλουν το εξής επιχείρημα, φέρτε πίσω τα κλεμμένα, δώστε τις αποζημιώσεις και επιδοτήσεις. Ωστόσο ας είμαστε ρεαλιστές. Έχουμε μια σαπισμένη ΝΔ και πρώην υπουργούς της ΝΔ απατεώνες που έχουν εμπλακεί στο σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ χωρίς καμία αμφιβολία και έχουμε και μέρος των ελλήνων αγροτών σε Κρήτη, Θεσσαλία και σε άλλα μέρη που έστησαν το μεγάλο κόλπο σε συνεργασία με υπουργούς και βουλευτές, κατέκλεψαν τα ευρωπαϊκά κονδύλια δηλαδή έχουμε μια ξεκάθαρη εγκληματική οργάνωση καθώς υπάρχει ξεκάθαρα οικονομικός δόλος και οικονομικό όφελος. Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι η ΝΔ συντηρεί αυτή την σάπια κατάσταση γιατί οι περισσότεροι αγρότες στήριξαν την ΝΔ… Η εξεταστική για την υπόθεση του ΟΠΕΚΕΠΕ έρχεται να αποκαλύψει ορισμένες πικρές αλήθειες… 1) Βασικοί υπουργοί της κυβέρνησης Μητσοτάκη - που εμπλέκονται με τον ΟΠΕΚΕΠΕ - είναι κοινοί απατεώνες, σαπισμένοι, διεφθαρμένοι… αλλά έχουν ασυλία και προκαλούν την κοινωνία! Όποιος τους ψηφίσει, και αναφερόμαστε στους εμπλεκόμενους στο σκάνδαλο ΟΠΕΚΕΠΕ, είναι ή απατεώνας ή το ίδιο διεφθαρμένος με αυτούς . Τώρα ξέρουμε πως έγινε η Κρήτη μπλε! 2)Η Κρήτη έγινε μπλε στις τελευταίες εκλογές. Η άλλοτε καταπράσινη (λόγω ΠΑΣΟΚ) τώρα ξέρουμε πως άλλαξε χρώμα… Στήθηκε το μεγάλο κόλπο με Φραπέδες και Χασάπηδες, κοινοί απατεώνες δηλαδή που αξίζουν να βρίσκονται στην φυλακή, αποβράσματα της κοινωνίας, κλέφτες, ποταπά υποκείμενα νόμιζαν ότι κλέβοντας τα ευρωπαϊκά κονδύλια με ανοχή και πλήρη γνώση της κυβέρνησης, θα συνεχίζουν εσαεί το πάρτι… της απάτης! Ωσπου ήρθε η στιγμή που αποκαλύφθηκε το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ και ακολούθως, η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία να αποκαλύψουν όλη αυτή την δυσωδία! Για την ιστορία, η ιστοσελίδα bankingnews (ΒΝ) έχει δεχθεί λόγω αποκαλύψεων για το σκάνδαλο ΟΠΕΚΕΠΕ συνολικά 36 εξώδικα, 9 αγωγές και 2 μηνύσεις . Δεν κάναμε πίσω. Tο σκάνδαλο αυτό είναι η πεμπτουσία της βρωμιάς και δυσωδίας. 3)Κατά την εξεταστική για τον ΟΠΕΚΕΠΕ, έρχονται στο φως απίστευτες αποκαλύψεις … Η περίπτωση της Ferrari και του συντρόφου της είναι κορυφή του παγόβουνου! Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι οι άνθρωποι αυτοί είναι κλέφτες και απατεώνες αλλά δεν είναι οι μόνοι . Εδώ αποκαλύπτεται πώς ξέπλεναν το παράνομο χρήμα, υπήρχαν αγρότες που είχαν κερδίσει άπειρες φορές δελτία του ΟΠΑΠ και αυτό επίσης επιβεβαιώνει την ύπαρξη ξεκάθαρης εγκληματικής οργάνωσης… Υπάρχει πολίτης που να έχει κερδίσει ... 6.000 φορές το Τζόκερ; Ναι καλά διαβάσατε... Υπάρχει λοιπόν ένα τραγικό συμπέρασμα, ότι όλη η Ελλάδα είναι γεμάτη με εγκληματικές οργανώσεις των αγροτών και κτηνοτρόφων! Υπάρχει μεγάλη διαφθορά στην κοινωνία 4) Προφανώς και οι υπόλοιποι (μειοψηφία; δε ξέρουμε ακόμα) αγρότες δεν είναι απατεώνες. Είναι βιοπαλαιστές! Αλλά ένα σημαντικό μέρος των αγροτών και ειδικά οι συνδικαλιστές αγρότες είναι μέρος μιας επαίσχυντης εγκληματικής οργάνωσης και εάν δείτε ποιοι ηγούνται των τοπικών συνδικαλιστικών οργανώσεων … Ω τι σύμπτωση! Όλοι τους στελέχη της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ! Υπάρχει μεγάλη διαφθορά και στην κοινωνία γενικότερα. Πολλοί λένε ότι το ψάρι βρωμάει από το κεφάλι, αλλά τελικά και το σώμα – η κοινωνία – βρωμάει από τα σκάνδαλα και την διαφθορά. 5) Ο ΟΠΕΚΕΠΕ και το σύστημα Γαργαλάκου, δεν μπορούν να συνεχίσουν να υπάρχουν. Είναι ξεκάθαρα μέρος του προβλήματος , της μεγάλης κομπίνας που συγκλονίζει όλη την Ελλάδα. Ο ΟΠΕΚΕΠΕ έχει χρεοκοπήσει σε όλα τα επίπεδα , χρειάζεται νέος οργανισμός με νέα διοίκηση και με πολύ αυστηρούς μηχανισμούς. Και σίγουρα πολλά στελέχη του ΟΠΕΚΕΠΕ πρέπει να καταλήξουν στην φυλακή ως μέρος της εγκληματικής οργάνωσης. 6)Οι αγρότες έχουν ξεσηκωθεί, γιατί δεν πήραν τώρα χρήματα και έχουν δίκιο μεν , ειδικά οι κτηνοτρόφοι που έχουν καταστραφεί λόγω των ασθενειών, αλλά πολλοί σιωπούσαν όταν έβλεπαν άλλους που κατέκλεβαν τα κοινοτικά κονδύλια και προσπαθούσαν και αυτοί να μπουν στο κόλπο. 7)Είναι προφανές ότι η Ελλάδα, μια καθαρά αγροτική οικονομία βρίσκεται σε απίστευτο μαρασμό! Το ζωικό κεφάλαιο, βρίσκεται στα χαρτιά και τα ελληνικά αγροτικά προϊόντα καταρρέουν σε τιμές και περιθωριοποιούνται. Τα εισαγόμενα προϊόντα κατακλύζουν την αγορά και η σαπισμένη ΝΔ ως κυβέρνηση, δεν έχει σχέδιο για το πώς θα αναστήσει τον πρωτογενή τομέα. Η Ελλάδα δεν έπρεπε να εισάγει ούτε ένα προϊόν! Σκόπιμα σκοτώνουν τον πρωτογενή τομέα, μας θέλουν εξαρτημένη οικονομία, υποχείρια συμφερόντων, και για τα θέματα αυτά οι αγρότες δεν μίλησ αν. Με πολιτικά κριτήρια η Ελλάδα – όχι μόνο η Ουκρανία – είναι μια χώρα απίστευτα διεφθαρμένη, σαπισμένη 8) Το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ απέδειξε και με πολιτικά κριτήρια ότι η Ελλάδα – όχι μόνο η Ουκρανία – είναι μια χώρα απίστευτα διεφθαρμένη, σαπισμένη, μας προκαλεί ντροπή το γεγονός ότι υπάρχουν πολίτες που αγωνίζονται και πολίτες που κλέβουν με την ανοχή, συγκάλυψη ή συνεργασία με το κράτος. Όλο αυτό το απόστημα πρέπει να σπάσει… Δεν μπορεί να υπάρξει κοινωνική ευημερία όταν οι λίγοι απατεώνες κλέβουν και οι πολλοί απλά κοιτούν οδυρόμενοι … υπό την έννοια το πώς την πάτησαν και δεν έκλεψαν και αυτοί… Η χώρα δεν έχει πυξίδα πλέον… Πολιτικός και ιδεολογικός καθοδηγητής της απάτης στο σκάνδαλο ΟΠΕΚΕΠΕ είναι ξεκάθαρα η κυβέρνηση… Το σκάνδαλο αποκαλύφθηκε, σίγουρα θα κουκουλωθεί αλλά τώρα πλέον ξέρουμε… Και ξέρουμε πολλά… Η γνώση είναι δύναμη και ισχυρός όποιος την κατέχει!