Επ' ευκαιρία της συνάντησης Βαρθολομαίου και Λέοντος ΙΔ' στηλιτεύοντας έντονα ΚΑΙ αυτή την προσέγγιση, δίνουμε στους Έλληνες Ορθοδόξους έναν συνοπτικό κατάλογο των δογματικών διαφορών μεταξύ Ορθοδοξίας και Παπισμού για να αντιληφθούμε το τι διακυβεύεται! Επ' ευκαιρία της συνάντησης Βαρθολομαίου και Λέοντος ΙΔ' στηλιτεύοντας έντονα ΚΑΙ αυτή την προσέγγιση, δίνουμε στους Έλληνες Ορθοδόξους έναν συνοπτικό κατάλογο των δογματικών διαφορών μεταξύ Ορθοδοξίας και Παπισμού για να αντιληφθούμε το τι διακυβεύεται! 1) Στο Σύμβολο της Πίστεως (“Πιστεύω”), οι Παπικοί έχουν την φράση « και εκ του Υιού εκπορευόμενο » (filioque), διδασκαλία που δεν υπάρχει στο Ευαγγέλιο . Αντιθέτως, ο Ιησούς Χριστός, λέει καθαρά ότι το Άγιο Πνεύμα παρά τους Πατρός εκπορεύεται ,γεγονός που ανεγνώρισαν και επικύρωσαν η Πρώτη και η Δεύτερη Οικουμενική Σύνοδος. 2) Οι Παπικοί υποστηρίζουν πως ο Πάπας έχει το αλάθητο ! Η Αίρεση των Παπικών, το 1870, κατά την πρώτη Βατικάνιο Σύνοδο, ανεγνώρισε το αλάθητο. Δηλαδή, πως όταν μιλάει ο εκάστοτε Πάπας περί πίστεως από καθέδρας, είναι αλάνθαστος! Αυτή όμως η ιδέα, ότι ο εκάστοτε Πάπας δεν κάνει λάθη, είναι αντίθετη προς την Αγία Γραφή και την Αποστολική Παράδοση, διότι σημαίνει Απόλυτη Θεοπνευστία . Στην Ορθοδοξία οι Απόλυτα Θεόπνευστοι και συνεπώς αλάθητοι, ήσαν μόνο οι Άγιοι Απόστολοι , οι οποίοι φωτίστηκαν ιδιαιτέρως από το Άγιο Πνεύμα, και είπαν και έγραψαν αυτά που είδαν και άκουσαν. 3) Οι Παπικοί επέβαλαν στους κληρικούς τους την υποχρεωτική αγαμία. Σύμφωνα με την Καινή Διαθήκη και ολόκληρη την Ιερά Εκκλησιαστική Παράδοση, ο κληρικός είναι ελεύθερος να διαλέξει μεταξύ γάμου και αγαμίας. 4) Οι Παπικοί διδάσκουν ότι υπάρχει το καθαρτήριο πυρ, γεγονός που δεν αναφέρεται πουθενά, ούτε στην Αγία Γραφή, ούτε και στην Ιερά Εκκλησιαστική Παράδοση . Δηλαδή, ότι οι ψυχές μετά τον θάνατο, καθαρίζονται από κηλίδες αμαρτιών, που δεν είχαν καθαριστεί όταν ζούσαν με το σώμα στη Γη. Από την άλλη, η Καινή Διαθήκη διδάσκει, πως ο Κύριος Ιησούς Χριστός με την σταυρική Του θυσία , δίνει την άφεση των αμαρτιών για όσο είμαστε στη γη και εξομολογούμαστε .Και ακόμα, πως όταν φύγουμε από την ζωή αυτή, δεν θα υπάρξει καμία κάθαρση των ψυχών μας, παρά μονάχα η Κρίση τους από τον Κύριο . 5) Διδάσκουν τα περί αξιομισθίας των Αγίων κάτι που δεν αναφέρεται ούτε στην Αγία Γραφή, ούτε και στην Ιερά Εκκλησιαστική Παράδοση . Αξιομισθία των Αγίων σημαίνει, πως τα καλά έργα της Θεοτόκου και των Αγίων, είναι περισσότερα από όσα χρειάζονται για να σωθούν αυτοί, και επομένως περισσεύουν και για τους άλλους ανθρώπους, που δεν έχουν τέτοια έργα . Τα καλά λοιπόν έργα που περισσεύουν από τους Αγίους, ο Πάπας τα διαθέτει για την συγχώρηση αμαρτιών άλλων ανθρώπων, που υστέρησαν σε έργα αρετής ή πέθαναν αμαρτάνοντες! Αντιθέτως, στην Ορθόδοξη Εκκλησία διδάσκουν πως η κάθε ψυχή, θα κριθεί σύμφωνα με τις πράξεις της και μόνο, δηλαδή, πως ο Θεός θα κρίνει τον καθένα, σύμφωνα με τα έργα του και μόνο. 6) Οι Παπικοί διδάσκουν ότι η Θεοτόκος γεννήθηκε χωρίς το προπατορικό αμάρτημα (με τη λεγόμενη «άσπιλη σύλληψη»), ενώ η Ορθοδοξία λέει ότι το Άγιο Πνεύμα την καθάρισε από κάθε μολυσμό της προπατορικής αμαρτίας. 7) Οι Παπικοί πιστεύουν ότι η Θεοτόκος ( Μαριολατρεία ) ανελήφθη όπως ο Χριστός στους Ουρανούς με Σώμα άφθαρτο και πνευματικό και την λατρεύουν σαν θεά . Ενώ οι Ορθόδοξοι πιστεύουν οτι η Παναγία δεν αναστήθηκε λαμβάνοντας σώμα άφθαρτο και πνευματικό (όπως μόνο ο Κύριός έλαβε κατά την Ανάστασή Του), δεν έλαβε δηλαδή το σώμα που θα λάβουν όλοι οι άνθρωποι όταν θα γίνει η καθολική ανάσταση των νεκρών (κατά την Ημέρα της Δευτέρας Παρουσίας). Οι Παπικοί έχουν διαφορά και στα Ιερά Μυστήρια της Ορθόδοξης Εκκλησίας . Δεν βαπτίζουν όπως οι Ορθόδοξοι , αλλά ραντίζουν. Βαπτίζω, σημαίνει βυθίζω, βουτάω εξ ολοκλήρου στο νερό. Αντιθέτως, οι Παπικοί κατήργησαν την τριπλή κατάδυση και ραντίζουν απλώς και μόνο τον βαπτιζόμενο. Οι Χριστιανοί Ορθόδοξοι ραντίζουν κατ’εξαίρεση το νήπιο , μόνο σε περίπτωση ύψιστης ανάγκης, μόνο δηλαδή όταν κινδυνεύει να πεθάνει αβάπτιστο ( οπότε και του κάνουν αεροβάπτισμα ), και αργότερα εάν ζήσει κάνουν μόνο το Χρίσμα . Οι Παπικοί το Χρίσμα το τελούν στα αγόρια στην ηλικία των 14ων ετών και στα κορίτσια στην ηλικία των 12 ετών, ενώ οι Ορθόδοξοι σε νηπιακή ηλικία μαζί με το Βάπτισμα, και κατόπιν τα κοινωνούν. Όσο για το Μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας, οι Παπικοί χρησιμοποιούν άζυμο άρτο, ενώ κάποια στιγμή μετά από το 1200, έπαψαν να μεταδίδουν στους πιστούς το Σώμα και το Αίμα όπως οι Ορθόδοξοι, αλλά μεταδίδουν μόνο "αγιασμένο" άρτο. Τέλος, το Ιερό Ευχέλαιο οι Παπικοί το τελούν μόνο προ του θανάτου ως εφόδιο , ενώ αντιθέτως η Αγία Γραφή διδάσκει πως το Ιερό Ευχέλαιο, τελείται για τους πιστούς προς ίαση όταν αυτοί ασθενούν. Οι κανόνες της Ορθόδοξης Εκκλησίας που απαγορεύουν τη συμπροσευχή με αιρετικούς και σχισματικούς, μαζί με το πλαίσιο εφαρμογής τους 1. Κανόνας 10 των Αγίων Αποστόλων • Περιεχόμενο : “Εἴ τις ἐκ κληρικῶν αἰρέσει συνίῃ προσεύχεσθαι, καθαιρείσθω. Εἴ δε λαϊκός, ἀφοριζέσθω.” • Ερμηνεία : Όποιος κληρικός προσεύχεται μαζί με αιρετικό, πρέπει να καθαιρείται από το αξίωμά του. Εάν το κάνει λαϊκός, τότε αφορίζεται από την Εκκλησία. • Σκοπός : Διασφαλίζει ότι η πίστη δεν μολύνεται από αιρετικές πρακτικές μέσω της προσευχής, που είναι η πιο ιερή έκφραση κοινωνίας με τον Θεό. 2. Κανόνας 45 των Αγίων Αποστόλων • Περιεχόμενο : “Επίσκοπος ἢ πρεσβύτερος ἢ διάκονος αἱρετικοῖς συνευξάμενος μόνον, ἀφοριζέσθω. Εἰ δὲ ἐπέτρεψε τοῦς τοιούτους ὡς κληρικούς ἐνεργεῖν, καθαιρείσθω.” • Ερμηνεία: Εάν επίσκοπος, πρεσβύτερος ή διάκονος προσευχηθεί μόνος του με αιρετικούς, να αφορίζεται. Αν όμως επιτρέψει σε αιρετικούς να ενεργούν ως κληρικοί, να καθαιρείται. • Σκοπός: Προστατεύει την ιερατική τάξη από την επαφή με αιρετικούς, διατηρώντας την καθαρότητα των μυστηρίων και της λειτουργικής ζωής της Εκκλησίας. 3. Κανόνας 46 των Αγίων Αποστόλων • Περιεχόμενο : “Εἴ τις κληρικός βαπτισθῇ χειροτονηθῇ παρ’ αἱρετικῶν, καθαιρείσθω. Τίς γάρ συμφώνησις Χριστῷ πρός Βελίαρ; ἢ τίς μερὶς πιστῷ μετὰ ἀπίστου;” • Ερμηνεία : Όποιος κληρικός βαπτισθεί ή χειροτονηθεί από αιρετικούς, να καθαιρείται. Δεν υπάρχει καμία σύμπνοια μεταξύ Χριστού και του Βελίαρ (κακού) ούτε μέρος πιστού με απίστου. • Σκοπός : Αποτρέπει τη μετάδοση της θείας χάριτος μέσω αιρετικών τελετών, προστατεύοντας την καθαρότητα των μυστηρίων της Εκκλησίας. 4. Κανόνας 65 των Αγίων Αποστόλων • Περιεχόμενο : “Εἴ τις κληρικός ἢ λαϊκός εἰς συναγωγὴν Ἰουδαίων ἢ αἱρετικῶν εἰσελθὼν συνευξάμενος, καὶ καθαιρείσθω καὶ ἀφοριζέσθω.” • Ερμηνεία : Εάν κληρικός ή λαϊκός εισέλθει σε συναγωγή Ιουδαίων ή αιρετικών και προσευχηθεί εκεί, να καθαιρείται ή να αφορίζεται αντίστοιχα. • Σκοπός : Προστατεύει από τη σύγχυση που μπορεί να προκύψει από τη συμμετοχή σε θρησκευτικές τελετές αιρετικών ή αλλόθρησκων. 5. Κανόνας 33 της Συνόδου της Λαοδικείας (343-381 μ.Χ.) • Περιεχόμενο : “Οὐ δεῖ αἱρετικοῖς ἢ σχισματικοῖς συνεύχεσθαι.” • Ερμηνεία: Δεν επιτρέπεται να προσεύχονται οι πιστοί μαζί με αιρετικούς ή σχισματικούς. • Σκοπός: Καταδικάζει κάθε μορφή πνευματικής κοινωνίας με όσους δεν ανήκουν στην Ορθόδοξη Εκκλησία. 6. Κανόνας 6 της Συνόδου της Λαοδικείας • Περιεχόμενο: “Οὐ δεῖ αἱρετικοῖς ἢ σχισματικοῖς ἐπιτρέπεσθαι εἰσελθεῖν εἰς τὸν οἶκον τοῦ Θεοῦ.” • Ερμηνεία: Δεν πρέπει να επιτρέπεται σε αιρετικούς ή σχισματικούς να εισέρχονται στον οίκο του Θεού (την Εκκλησία). • Σκοπός: Κατοχυρώνει τη διακριτή ταυτότητα των Ορθόδοξων ναών ως τόποι καθαρής λατρείας. 7. Κανόνας 32 της Συνόδου της Λαοδικείας • Περιεχόμενο: “Οὐ δεῖ αἱρετικοῖς ἢ σχισματικοῖς τὰ ἅγια ἀποστέλλεσθαι.” • Ερμηνεία: Δεν πρέπει να στέλνονται άγια δώρα (τα Τίμια Δώρα) σε αιρετικούς ή σχισματικούς. • Σκοπός: Αποτρέπει την κοινωνία στα άγια μυστήρια μεταξύ Ορθόδοξων και αιρετικών. 8. Κανόνας 9 της Συνόδου της Αντιόχειας (341 μ.Χ.) • Περιεχόμενο: “Οὐ δεῖ ἡμᾶς ἐπικοινωνεῖν πρὸς τοὺς τῆς αἱρέσεως ἀδελφούς καὶ μηδὲ ἀδελφοὺς τοὺς ἐν ἐκκλησίαις ἡμῶν, ἀλλὰ μᾶλλον καθαιρεῖσθαι.” • Ερμηνεία: Δεν πρέπει να έχουμε πνευματική κοινωνία με τους αδελφούς που ανήκουν σε αιρέσεις και σχίσματα. Αυτοί που συμμετέχουν σε τέτοιες πράξεις, πρέπει να καθαιρούνται. • Σκοπός: Προστασία των πιστών από τη διδασκαλία και τις πρακτικές αιρετικών και σχισματικών. 9. Κανόνας 7 της Β’ Οικουμενικής Συνόδου (381 μ.Χ.) • Περιεχόμενο: Αιρετικοί που επιστρέφουν στην Ορθοδοξία πρέπει να περνούν περίοδο δοκιμασίας πριν τους επιτραπεί η πλήρης συμμετοχή στα μυστήρια. • Σκοπός: Κατοχυρώνει ότι η επιστροφή των αιρετικών στην Εκκλησία πρέπει να γίνεται με καθορισμένη διαδικασία, ώστε να διασφαλιστεί η γνήσια μεταστροφή τους. 10. Κανόνας 95 της Πενθέκτης Οικουμενικής Συνόδου (691-692 μ.Χ.) • Περιεχόμενο: Αναφέρει ότι οι αιρετικοί, όπως οι Αρειανοί, πρέπει να βαπτίζονται με ορθόδοξο βάπτισμα, εάν δεν έχουν βαπτισθεί κανονικά, πριν γίνουν πλήρη μέλη της Εκκλησίας. • Σκοπός: Αποτρέπει την αποδοχή αιρετικών μυστηρίων ως ισότιμα με τα ορθόδοξα, διασφαλίζοντας την ακεραιότητα των μυστηρίων.

Επιδρομή μηχανημάτων στο εσωτερικό της Αγίας Σοφίας Κωνσταντινουπόλεως: Ένα εργοτάξιο σε ένα μνημείο που δεν ανήκει στους Τούρκους και που προκαλεί σοβαρές ζημιές! Κατάπληκτοι έμειναν σε ολόκληρο τον κόσμο όσοι είδαν σε φωτογραφίες  τα φορτηγά, γερανούς και οικοδομικά υλικά στο εσωτερικό της Αγίας Σοφίας στην Κωνσταντινούπολη! Την ίδια κατάπληξη ένιωσαν και πολλοί Τούρκοι επιστήμονες, αρχιτέκτονες, αρχαιολόγοι, ιστορικοί οι οποίοι είδαν από κοντά το εσωτερικό της Αγίας Σοφίας να μετατρέπεται σε εργοτάξιο ενός γενικού έργου . Τα εν λόγω μηχανήματα συμμετέχουν σε εργασίες προστασίας και επισκευής του φέροντα οργανισμού της Μεγάλης Εκκλησίας, με ιδιαίτερη έμφαση στην ενίσχυση της ικανότητας του δομήματος να αναλαμβάνει επιτυχώς σεισμικές φορτίσεις. Οι φωτογραφίες απεικονίζουν μεγάλα οχήματα με βαρύ εξοπλισμό εισερχόμενα από τη «Βασίλειο Πύλη» να κινούνται σε προσωρινό δάπεδο, πάνω στο υπάρχον, το οποίο κατά την επιστημονική επιτροπή αποτελεί ένα πολυστρωματικό σύστημα προστασίας που αποτελείται από κετσέ (μάλλινο ύφασμα), άμμο, κόντρα πλακέ, ξύλινο σκελετό, XPS, ηχομονωτική στρώση, μεταλλική επικάλυψη, μέσω του οποίου θεωρείται ότι μεταφέρονται στο σταθερό μαρμάρινο δάπεδο μειωμένα τα φορτία λόγω κατανομής αυτών σε ολόκληρη την επιφάνεια του τεχνητού προσωρινού δαπέδου. Οι επιβαρύνσεις από τη χρήση βαρέων οχημάτων και τη λειτουργία τους ενδέχεται να μην είναι άμεσες αλλά σίγουρα είναι προσθετικές στο πέρασμα του χρόνου εξασθενίζοντας τον οργανισμό του μνημείου . Για την κατανόηση των εργασιών που πραγματοποιούνται θα έπρεπε οι πολλές απαιτούμενες μελέτες, γενικές και ειδικές, να είναι προσβάσιμες, εύκολα διαθέσιμες και να έχουν εγκριθεί από τους αρμόδιους Τουρκικούς και διεθνείς φορείς. Δίδεται η εντύπωση ότι αυτό δεν έχει συμβεί. Μια ιστορική αναδρομή κρίνεται απαραίτητη για την αντίληψη των δυσκολιών επέμβασης και κατανόησης του τρόπου που επιβάλλονται να γίνονται. Ιστορία του Μνημείου Η σημερινή Αγία Σοφία είναι η τρίτη κατά σειρά που κατασκευάστηκε στην ίδια θέση με τις προηγούμενες δύο. Α) Συγκεκριμένα η πρώτη ήταν τρίκλιτη βασιλική με ισοπλατή νάρθηκα και ισοπλατές τετραμερές αίθριο στα δυτικά και έφερε υπερώα. Ανατολικά κατέληγε εκτός ορθογωνίου σε αψίδα εσωτερικά ημικύκλιο και εξωτερικά ημιεξάγωνο. Άρχισε να κατασκευάζεται από τον Μ. Κωνσταντίνο και εγκαινιάστηκε από τον διάδοχο και υιό του Κωνστάντιο το 360 μ.Χ. Καταστράφηκε από πυρκαγιά και στη θέση της ανεγέρθηκε η δεύτερη. Β) Η επόμενη Βασιλική ήταν πεντάκλιτη με ισοπλατή νάρθηκα και τρίστωο ισοπλατές αίθριο η οποία κατέληγε ανατολικά σε ημικυκλική αψίδα εκτός του ορθογωνίου της Βασιλικής. Έφερε υπερώα πάνω από τα κλίτη και τον νάρθηκα. Κατασκευάστηκε από τον Θεοδόσιο Β΄ το 415 μ.Χ. Καταστράφηκε κατά τη στάση του Νίκα το 532 μ.Χ. Γ) Η τελευταία Βασιλική οικοδομήθηκε περίπου στη θέση των προηγουμένων από τον αυτοκράτορα Ιουστινιανό το 532 μ.Χ, σε σχέδια των αρχιτεκτόνων Ανθέμιου από τις Τράλλεις και Ισίδωρου από τη Μίλητο (μαθηματικών και μηχανοποιών). Είναι για την εποχή του ένας επαναστατικός νεωτερισμός ο οποίος αποτελεί την αρχή της Βυζαντινής αρχιτεκτονικής μετά το πέρας της Κωνσταντίνειας αρχιτεκτονικής και την ολοκλήρωση της Ρωμαϊκής αρχιτεκτονικής. Πρόκειται για μία τρίκλιτη Βασιλική, σε τύπο περίκεντρου κτιρίου, η οποία στο κέντρο της καλύπτεται με υπερυψωμένο τρούλο πάνω σε τετράγωνη απόληξη που στηρίζεται σε 4 ογκώδεις πεσσούς σε (καθαρές) αποστάσεις 31,00 μ. μεταξύ τους οι οποίοι συνδέονται μεταξύ τους με υπερώα τόξα διαμέτρου 33,00 μ. Ο τρούλος, διαμέτρου 33,00 μ. και ύψους 56,20 μ. στηρίζεται σε τέσσερα σφαιρικά τρίγωνα (παρωτίδες).Τα σφαιρικά τρίγωνα είναι οι γωνίες της τετράγωνης βάσης του τρούλου οι οποίες καμπυλώνουν προς τα πάνω μέσα στον τρούλο και μεταφέρουν τα φορτία. Ο φέρων οργανισμός συμπληρώνεται με δύο μεγάλα ημιθόλια κατά τον μεγάλο άξονα, τέσσερα μικρά ημιθόλια που στηρίζονται στους μεγάλους και μικρούς πεσσούς και δύο ημικυλινδρικούς θόλους πάνω από τη βασιλική πύλη και από το Ιερό Βήμα. Ολόσωμοι κίονες ποικίλων υψών μεταφέρουν τα φορτία στο έδαφος μέσω της θεμελίωσης. Το σχέδιο συμπληρώνεται με την αψίδα του ιερού ανατολικά του ορθογωνίου ενώ δυτικά προστίθενται νάρθηκας και εξωνάρθηκας και μια μεγάλη υπαίθρια αυλή που περιβάλλεται από στοές. Επισκευές και Αποκαταστάσεις των ζημιών από σεισμούς Αναφέρονται μερικοί από τους πιο καταστρεπτικούς σεισμούς που προξένησαν σημαντικές βλάβες στον ναό: 1. Σεισμοί του 553, 557, 559 μ.Χ . προκάλεσαν την κατάρρευση του ανατολικού τμήματος του τρούλου, την καταστροφή του Σκευοφυλακίου και του Ιερού. Το 562 μ.Χ. ο Ισίδωρος ο Νεότερος ανέλαβε την αποκατάσταση του ναού. Ο νέος τρούλος ανυψώθηκε κατά 6,50 μ. και οι πεσσοί ενισχύθηκαν με αντηρίδες. 2. Σεισμός το 869 μ.Χ. : έγιναν επεμβάσεις στα τύμπανα του τρούλου και στα παράθυρά του. 3. Σεισμοί στο διάστημα 989 – 995 μ.Χ .: επεμβάσεις στον τρούλο από τον Αρμένιο αρχιτέκτονα Trdat. 4. Επί Μιχαήλ Η’ του Παλαιολόγου (1261- 1282) ο ναός επισκευάστηκε και προστέθηκαν αντηρίδες στη νοτιοδυτική πλευρά. Το 1317 ο αυτοκράτορας Ανδρόνικος Β΄ ενίσχυσε τον ναό κατασκευάζοντας 4 αντηρίδες στο βορειοανατολικό και βορειοδυτικό τμήμα. 5. Σεισμός το 1346 προκάλεσε την κατάρρευση του ανατολικού τεταρτοσφαιρίου του τρούλου με ζημιές στο εσωτερικού του ναού. 6. Το 1354 οι αρχιτέκτονες Γεώργιος Συναδινός Αστράς από τη Μυτιλήνη και Giovanni Peralta από την Ιταλία επισκεύασαν το ανατολικό τεταρτοσφαίριο. 7. Κατά την περίοδο του Αμπντούλ Μεσίτ (1823- 1861) η Αγία Σοφία ανακαινίστηκε από τους Ελβετούς αρχιτέκτονες Gaspare και Giuseppe Fossati . Συγκεκριμένα, ο τρούλος το διάστημα 1847 – 1849 ενισχύθηκε με σιδερένιους δακτυλίους όπως και 13 κίονες που είχαν πάρει κλίση. 8. O σεισμός του 1894 επέβαλλε επεμβάσεις οι οποίες άρχισαν να υλοποιούνται το 1910. Συγκεκριμένα έγινε συντήρηση και κάλυψη με επίχρισμα των ψηφοθετημένων επιφανειών. 9. Το 1926 ο τρούλος ενισχύθηκε πάλι με ένα σιδερένιο δακτύλιο και έγινε αντικατάσταση των φύλλων μολύβδου του τρούλου με νέα. 10. Το 1932 λίγο πριν τη λειτουργία της ως Μουσείο έγινε μεγάλη συντήρηση των ψηφιδωτών. 11. Σημαντική υπήρξε η συμμετοχή της Ελλάδος στην προστασία του μνημείου η οποία βασίστηκε στο πρωτόκολλο συνεργασίας μεταξύ του πανεπιστημίου του Βοσπόρου, του πανεπιστημίου του Princeton και του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου (ΕΜΠ) το οποίο υπογράφτηκε στις 19 Μαρτίου του 1994 και με ισχύ μέχρι το 2000 . Στόχος του πρωτοκόλλου ήταν η αντισεισμική προστασία του μνημείου μέσω της έρευνας των υλικών και της ανάπτυξης συμβατών υλικών αποκατάστασης με παράλληλη έρευνα του ψηφιδωτού διακόσμου για τη συντήρηση και ανάδειξή του. Αποδεικνύεται ότι για να στέκεται το μνημείο και να αντέχει στις σεισμικές καταπονήσεις και στη φθορά του χρόνου και στις κλιματικές αλλαγές, η συντήρηση, η προστασία και η αποκατάσταση των ζημιών πρέπει να γίνεται συστηματικά και σε μικρά χρονικά διαστήματα καθόσον ισχυροί σεισμοί πλήττουν την Κωνσταντινούπολη κάθε περίπου 30 χρόνια. Έτσι το μνημείο στα 1500 χρόνια ζωής έχει δεχθεί μεγάλο αριθμό σεισμικών καταπονήσεων με μεγάλο μέγεθος και υψηλή ένταση και αρκετές βλάβες, η αποκατάσταση των οποίων επέβαλλε επισκευές, συμπληρώσεις και ανακατασκευές, οι οποίες χρονικά διέφεραν στα υλικά, στις τεχνικές κατασκευής, στην τεχνογνωσία και στην ποιότητα εκτέλεσης των έργων. Η ποικιλία των επεμβάσεων αυξάνει τις δυσκολίες και πολλαπλασιάζει την αναγκαιότητα συνεχούς, σταθερής διεπιστημονικής και παγκόσμιας μέριμνας . Ιδιαίτερα όταν το μνημείο ανήκει στο corpus της Παγκόσμιας Κληρονομιάς απαιτεί διαδικασίες διαφάνειας, δημοσιότητας και διεθνούς συνεννόησης. Συγχρόνως, η ανυπολόγιστη ιστορική αξία του μνημείου καθιστά την προστασία και συντήρηση του μνημείου φροντίδα όχι μόνο της τουρκικής κυβέρνησης αλλά και της παγκόσμιας πολιτιστικής κοινότητας. Ως μνημείο της Παγκόσμιας Κληρονομιάς έχει γραφτεί στον κατάλογο της UNESCO και στον κατάλογο του World Monuments Watch που αφορά τα μνημεία με τον μεγαλύτερο κίνδυνο. Η UNESCO, βάσει των συμβάσεων που έχει συνυπογράψει η Τουρκία, οφείλει να έχει λάβει πλήρη ενημέρωση, πλήρη τεχνικό φάκελο, πλήρη μελέτη επιπτώσεων (Heritage Impact Assessment) και να έχει στείλει επιτόπια αποστολή αξιολόγησης. Το ανωτέρω φαίνεται ότι δεν έχει συμβεί. Ακόμη γεννάται το ερώτημα εάν έχει γνωμοδοτήσει για την είσοδο βαρέων μηχανημάτων στο εσωτερικό της Αγίας Σοφίας με τόσο εύθραυστο δάπεδο κάτω του οποίου βρίσκονται παλαιότερες στρώσεις. Να ληφθεί υπόψη ότι κάτω από το σημερινό μαρμάρινο δάπεδα της Αγίας Σοφίας βρίσκονται μεγάλες δεξαμενές που δέχονται τα νερά της βροχής από τους τρούλους και θόλους όπως και φρέατα, στοές, κανάλια, αγωγοί και η θεμελίωση σε μεγάλο τμήμα της κάτοψης του τρίτου ναού, των δύο προηγουμένων βασιλικών. Προβληματισμοί, Ανησυχίες, Υποψίες Η βιασύνη με την οποία μεταφέρονται αυτοκίνητα, γερανοί, υλικά και στήνονται οι 4 μεταλλικοί πυλώνες δημιουργούν βάσιμους προβληματισμούς, ανησυχίες και υποψίες για την ταχεία καταπόνηση του μνημείου λόγω και της αλλαγής του εσωτερικού μικροκλίματος και του περιβάλλοντος που δημιουργήθηκε από τη μετατροπή της Αγίας Σοφίας από Μουσείο σε θρησκευτικό τέμενος – τζαμί , ζημιές οι οποίες αρχίζουν να παρουσιάζονται με ιδιαίτερη ένταση μετά το 2020. Το νέο περιβάλλον, οι βαριές κρεμαστές κουρτίνες, τα επιδαπέδια παχιά χαλιά, το μεγάλο χωρίς έλεγχο πλήθος των πιστών που προσεύχονται, οι μεγάλες διαφορές της θερμοκρασίας, η μεταβαλλόμενη υγρασία, ο αερισμός, η σκόνη, η προσαρμογή του ναού στις νέες επιβαρυμένες χρήσεις, φαίνεται ότι επιβαρύνουν σημαντικά το μνημείο και ιδιαιτέρως τον τεράστιο κεντρικό τρούλο και τα ψηφιδωτά σε αυτό . Η αποκατάσταση δε των ζημιών απαιτεί την κατασκευή υπερυψωμένου δαπέδου εργασίας, από προσωρινή μεταλλική κατασκευή, σε μεγάλο ύψος 43,50 μέτρων στηριζόμενο στους 4 πυλώνες. Εργασίες οι οποίες πρέπει να γίνονται με τη χρήση ανθρωπίνων χεριών και όχι με βαρύ εξοπλισμό και μηχανήματα ενός εθνικού εργοταξίου. Συμπέρασμα Για την Αγία Σοφία ο αρχιτεκτονικός τύπος που εφαρμόστηκε, οι καινοτομίες στον σχεδιασμό, η επιλογή της θέσης, οι εδραίοι όγκοι, τα υλικά δομής, ο στατικός φορέας, η αντοχή του στον χρόνο, η μυστικιστική ατμόσφαιρα, το Θείο φως που διαρκώς εκπέμπει, όλα μαζί συνθέτουν ένα μνημείο που μεταδίδει σημασίες και μηνύματα που υπερβαίνουν την ορατή μορφή της κατασκευής του. Δεν είναι η Αγία Σοφία ένα τέμενος, αλλά ένα Δαίδαλμα διεθνούς πολιτισμικής κυριότητας και μνήμης και θρησκευτικότητας και ακτινοβολίας και πολιτισμικής συνέχειας, ένας καθαγιασμένος τόπος που η οικουμένη δεν αποδέχεται ότι αντιμετωπίζεται με ευκαιριακή προχειρότητα και με όρους πολιτικής. Συνεχής στόχος του Τουρκικού κράτους είναι η απομείωση της παγκόσμιας ακτινοβολίας της Αγίας Σοφίας και η υποβάθμιση και η μεταφορά του μνημείου σε περιορισμένο τουρκικό εθνικό πλαίσιο με θρησκευτικό χαρακτήρα, με εργαλεία τις συντηρήσεις και τις επισκευές. Έτσι στις μέρες μας η Αγία Σοφία δεν βιώνει απλώς μια τεχνική, απαιτούμενη επέμβαση στην οποία η διεθνής συνεργασία και εποπτεία φαίνεται να απουσιάζουν, αλλά μια πολιτική οικειοποίηση κατά την οποία η Τουρκία δεν μπορεί να συμφιλιωθεί με το ξένο παρελθόν της, με την "αλλότρια κληρονομιά" της . Ακόμη, δεν μπορεί να διαχειριστεί με όρους κατανόησης, και αντίληψης το τεράστιο αξιακό και συμβολικό φορτίο που έχει κατακτήσει-κληρονομήσει . Απεναντίας συμπεριφέρεται στην κληρονομιά της με πολιτική αυθαιρεσία, με προχειρότητα και με όρους επαναλαμβανόμενης κατάκτησης...

Η ρωσική στάση στην Ουκρανία προκαλεί έντονο αναλυτικό ενδιαφέρον, διότι δεν συνάδει με το συμβατικό πρότυπο συμπεριφοράς μιας μεγάλης δύναμης, που διαθέτει σημαντική υπεροχή μέσων και δυνατοτήτων. Η ασυμμετρία ανάμεσα στις δυνατότητες της Μόσχας και στις επιλογές της μοιάζει αντιφατική μόνο όταν ο πόλεμος εξετάζεται μέσα από το πρίσμα της άμεσης και θεαματικής νίκης. Στην πραγματικότητα, η στρατηγική που ακολουθεί η Μόσχα αποκτά συνοχή, όταν προσεγγιστεί μέσα από δύο θεμελιώδη ερωτήματα, τα οποία ξεκλειδώνουν τη μεθοδολογία και τους στόχους της Ρωσίας. Αυτά τα ερωτήματα αποτελούν το σημείο εκκίνησης της τριλογίας των άρθρων που ακολουθεί: Γιατί η Μόσχα αποφεύγει μια γενικευμένη επίθεση και δεν διακόπτει ριζικά τη δυτική στρατιωτική βοήθεια; Ποιο είναι το γεωγραφικό όριο, που θεωρεί αναγκαίο να φτάσει, ώστε να εξασφαλίσει μια βιώσιμη και μακροχρόνια αρχιτεκτονική ασφαλείας μετά τη λήξη των επιχειρήσεων; Η επιλογή αυτή δεν οφείλεται αποκλειστικά σε στρατιωτικές ελλείψεις, οι οποίες φυσικά υφίστανται και περιορίζουν το επιχειρησιακό εύρος, αλλά συνδέεται με το γεγονός ότι η Μόσχα διεξάγει πόλεμο παρατεταμένης εξάντλησης με μακροπρόθεσμο ορίζοντα. Η στρατηγική της κρίνεται από την αναλογία κόστους και οφέλους και από τη δυνατότητα διατήρησης των διεθνών ισορροπιών χωρίς απότομες ανατροπές. Σε αυτό το πλαίσιο αναδεικνύονται επτά καθοριστικά στοιχεία που διαμορφώνουν τη σημερινή της συμπεριφορά. Εστιάζει στην προοδευτική εξάντληση της ΕΕ Η Μόσχα συνειδητοποιεί ότι η παρατεταμένη ένταση βαρύνει τις ευρωπαϊκές κοινωνίες, πυροδοτεί πολιτικές διαιρέσεις και υπονομεύει την εσωτερική αλληλεγγύη της Ένωσης. Καθώς η αντιπαράθεση παρατείνεται, τα μέλη της δυσκολεύονται να διατηρήσουν ομοιόμορφη στάση απέναντι στη Ρωσία. Σε αυτό το κλίμα, η Μόσχα εκμεταλλεύεται την κούραση για δύο κεντρικούς σκοπούς: Προβάλλεται ως μεσολαβητική παρουσία μεταξύ Ανατολής και Δύσης, χωρίς να δεσμεύεται πλήρως στο κινεζικό στρατόπεδο, Περιορίζει την εξάρτησή της από το Πεκίνο, εξασφαλίζοντας μεγαλύτερη ελευθερία κινήσεων στον αναδυόμενο παγκόσμιο πλαίσιο. Η δυναμική με τον Ντόναλντ Τραμπ Η Ρωσία δρα σε ένα περιβάλλον, όπου η Ουάσινγκτον την αντιμετωπίζει όχι ως υπαρξιακή απειλή, αλλά ως πιθανό εταίρο συνεννόησης υπό συγκεκριμένες προϋποθέσεις. Υπό αυτήν την προοπτική, ενδέχεται να υπάρχει μια ανεπίσημη αμοιβαία κατανόηση. Η Μόσχα απέχει από κινήσεις, που θα υποχρέωναν τον Αμερικανό ηγέτη να αντιδράσει σθεναρά για λόγους γοήτρου, μετατρέποντας έτσι το ουκρανικό μέτωπο σε πεδίο ελεγχόμενης πίεσης ή, καλύτερα, ως βαλβίδα αποσυμπίεσης των αμερικανορωσικών σχέσεων και όχι σε χώρο άμεσης αμερικανορωσικής σύγκρουσης. Η διαχείριση στρατιωτικών και κοινωνικών ορίων αντοχής: Η Ρωσία συγκρατείται από το να εκθέσει όλο το φάσμα των ικανοτήτων της και διατηρεί σημαντικές μονάδες σε εφεδρεία, χρησιμοποιώντας την απόκρυψη ως μέσο εξαπάτησης έναντι της Δύσης. Μια εκτεταμένη επιχείρηση κρίνεται επιλογή υψηλού κινδύνου και περιορισμένων κερδών, λόγω των ανθρωπίνων απωλειών, που η σύγχρονη ρωσική κοινωνία, λιγότερο ιδεολογικά συσπειρωμένη σε σχέση με τη Σοβιετική Ένωση, δυσκολεύεται να αποδεχτεί. Για τον ίδιο λόγο, αποφεύγεται και η γενική κινητοποίηση, που θα άνοιγε εσωτερικά μέτωπα και αντίθετα επιλέγεται μετρημένη κλιμάκωση και στοχευμένες δράσεις, ώστε ο ρυθμός των επιχειρήσεων να συνάδει με τις κοινωνικές αντοχές. Η αποφυγή ενεργειών που θα πυροδοτούσαν αμερικανική απάντηση Η Ρωσία γνωρίζει ότι μια άμεση ή ασύμμετρη κλιμάκωση θα υποχρέωνε τις ΗΠΑ να επέμβουν στρατιωτικά για λόγους γοήτρου. Μια τέτοια εξέλιξη θα διέλυε τον ρόλο, που επιδιώκει να διατηρήσει η Μόσχα ως μεσάζουσα δύναμη μεταξύ δυτικού και ανατολικού μπλοκ. Γι’ αυτό αποφεύγει χτυπήματα, που θα οδηγούσαν σε αναγκαστική αμερικανική εμπλοκή, κρατώντας τη σύγκρουση σε διαχειρίσιμη ένταση. Το μέτωπο ως πεδίο δοκιμών για τη Μόσχα Το ουκρανικό σκηνικό λειτουργεί ως πραγματικό εργαστήριο αμυντικής καινοτομίας. Η Ρωσία πειραματίζεται με νέα οπλικά συστήματα, drones, μέσα ηλεκτρονικού πολέμου και τακτικές παρεμβολής, ενώ ταυτόχρονα αξιολογεί σε πραγματικές συνθήκες την αξιοπιστία της δυτικής συνοχής και εξοπλισμών. Η αντιπαράθεση μετατρέπεται σε δοκιμασία ανθεκτικότητας του σύγχρονου πολέμου, τροφοδοτώντας την ρωσική αμυντική βιομηχανία και επιταχύνοντας την τεχνολογική της εξέλιξη. Η ρωσική οπτική Για τη Μόσχα, η Ουκρανία δεν αντιμετωπίζεται ως πλήρως κυρίαρχο κράτος, αλλά ως τμήμα του παραδοσιακού ρωσικού γεωπολιτικού και πολιτισμικού χώρου. Με βάση την αυτοκρατορική της κληρονομιά, η Ρωσία θεωρεί τη διένεξη εσωτερικό ζήτημα, γι’ αυτό απορρίπτει εξαρχής κάθε προσπάθεια πολιτικής νομιμοποίησης ουκρανικής ηγεσίας, καθώς κάτι τέτοιο θα υπονόμευε το θεμελιώδες αφήγημά της. Στο ίδιο πλαίσιο υιοθετεί τον όρο “ ειδική στρατιωτική επιχείρηση ” και αποφεύγει κάθε διάλογο με τον Ζελένσκι, τον οποίο θεωρεί αναξιόπιστο και αποκομμένο από τον “ρωσικό κόσμο”, άρα προδότη του ρωσικού έθνους, σύμφωνα με τη ρωσική οπτική. Από αυτή την οπτική, η Ρωσία βλέπει τον χρόνο ως βασικό σύμμαχο και στοχεύει στην προοδευτική εξάντληση του αντιπάλου, αντί για θεαματική επικράτηση. Η στρατηγική της παράδοση δίνει έμφαση στην επιμονή και όχι στη βίαιη σύγκρουση, όπως αποτυπώνεται στη διάσημη ρήση του στρατηγού Κουτούζωφ ότι “ ο χρόνος και η υπομονή είναι οι πιο αξιόπιστοι σύμμαχοί μου ”. Αυτή η ιδέα συμπυκνώνει την πεμπτουσία της ρωσικής στρατιωτικής φιλοσοφίας. Σε αυτή τη λογική εντάσσεται και ο παράγοντας, που η ρωσική παράδοση αποκαλεί ανεπίσημα “ Στρατηγό Χειμώνα ”. Το ρωσικό επιχειρησιακό περιβάλλον ιστορικά αξιοποιεί τον χειμώνα ως φυσικό πολλαπλασιαστή ισχύος, με το ψύχος, την μεταβολή του εδάφους και τις δυσκολίες ανεφοδιασμού να ευνοούν ιστορικά τις ρωσικές δυνάμεις, επιβραδύνοντας ουσιαστικά την ουκρανική κινητικότητα και κατ’ επέκταση να αυξάνουν το κόστος της δυτικής βοήθειας. Άρα ουσιαστικά, η επιλογή κατά της μαζικής επίθεσης δεν οφείλεται μόνο σε περιορισμούς, αλλά και σε σκόπιμη προτίμηση. Η Μόσχα εκτιμά ότι μια μεγάλης κλίμακας επίθεση ενέχει υπερβολικό κίνδυνο και ελάχιστα οφέλη. Αντίθετα, επιτρέπει στον αντίπαλο να καταρρεύσει φυσικά, μέχρι η ίδια η δυναμική του μετώπου να οδηγήσει σε κατάρρευση χωρίς δαπανηρή τελική αναμέτρηση. Πού αποσκοπεί η Ρωσία γεωγραφικά; Η απάντηση εστιάζει στην Οδησσό. Η εξασφάλιση της πόλης λειτουργεί ως κεντρικός στόχος, καθώς εξασφαλίζει απ’ ευθείας επίγεια επαφή με την Υπερδνειστερία και μετατρέπει έναν αδύναμο γεωπολιτικό κρίκο σε βασικό πυλώνα στρατηγικής ολοκλήρωσης. Ταυτόχρονα, η στέρηση θαλάσσιας πρόσβασης καθιστά την Ουκρανία αποκλεισμένη, υπονομεύοντας τη ναυτική της δύναμη, περιορίζοντας τις εμπορικές της δυνατότητες και ακυρώνοντας τον ρόλο της ως κανάλι πίεσης από τη Δύση προς τη Μόσχα. Ακόμη και το σχέδιο Τραμπ των 28 σημείων δεν μπορεί να παρακάμψει αυτό το δεδομένο, γιατί για τη Μόσχα η Οδησσός δεν είναι διαπραγματεύσιμο περιουσιακό στοιχείο, αλλά στο worst case scenario θα πρέπει να ενταχθεί υπό ειδικό καθεστώς που να εγγυάται την ουδετεροποίησή της. Γι’ αυτό είχα ήδη γράψει σε δημόσια ανάρτησή μου από τις 10 Μαρτίου 2022, ότι η Οδησσός είναι η πόλη κλειδί. Στην εξίσωση εντάσσεται και ο δυτικός παράγοντας, καθώς η Μόσχα γνωρίζει ότι το πολιτικό εσωτερικό των Ηνωμένων Πολιτειών παραμένει ρευστό και ότι μια αλλαγή κυβέρνησης μπορεί να ανατρέψει τις παρούσες ισορροπίες. Μια πιθανή επάνοδος των Δημοκρατικών και γενικότερα η ιστορικά τεκμηριωμένη δυτική ασυνέπεια στη διατήρηση συμφωνιών καθιστούν για τη Ρωσία αναγκαίο να δημιουργήσει τετελεσμένα, που αντέχουν σε μελλοντικές μεταβολές. Η κατοχύρωση της Οδησσού λειτουργεί ως μηχανισμός αντιστάθμισης της δυτικής αβεβαιότητας και ως θεμέλιο της μεταπολεμικής αρχιτεκτονικής, που επιδιώκει η Μόσχα. Γιατί τώρα; Επειδή βρισκόμαστε σε φάση αναδιάρθρωσης του διεθνούς συστήματος. Σε περιόδους μετάβασης δημιουργούνται ρήγματα, πριν σταθεροποιηθεί η νέα τάξη και οι μεγάλοι δρώντες σπεύδουν να σφυρηλατήσουν πραγματικότητες, που θα εγγυηθούν την επιρροή τους στο επερχόμενο τοπίο. Η Μόσχα θεωρεί τη σημερινή συγκυρία ιστορικό παράθυρο για να επιλύσει τα μακροχρόνια ζητήματα ασφαλείας της, πριν παγιωθεί η νέα διεθνής ισορροπία. Κατά την εκτίμησή μου, τα βασικά πλαίσια των αμερικανορωσικών σχέσεων έχουν χαραχθεί ήδη από τη σύνοδο της Αλάσκας. Η ουκρανική κρίση εντάσσεται σε αυτήν την εξίσωση ως εργαλείο διαπραγμάτευσης και όχι ως αυτόνομη σύγκρουση. Οι εξελίξεις αποκτούν παγκόσμια διάσταση, καθώς συνδέονται με την αναδιαμόρφωση της διεθνούς τάξης. Η Αλάσκα δεν είναι Γιάλτα, χαρτογραφεί όμως μια πορεία προς σύγχρονη εκδοχή της με πιθανή κορύφωση τριμερή συνάντηση ανάμεσα στον Τραμπ, τον Πούτιν και τον Σι. Στην ουσία το δόγμα Τραμπ ισοδυναμεί με τη μεγαλύτερη de facto αναγνώριση ρωσικής σφαίρας επιρροής από το 1991 και η ίδια λογική να αντανακλάται στην περίπτωση της Κίνας. Με πολλαπλά μέτωπα ήδη ανοικτά, η Ουάσινγκτον δεν μπορεί να ανοίξει νέο πλήρες μέτωπο με το Πεκίνο. Εκτιμώ ότι η αποδοχή ρωσικής σφαίρας επιρροής λειτουργεί ως προάγγελος της μερικής ανοχής, που ενδέχεται να επιδείξει απέναντι στην Κίνα, σε ζητήματα όπως η Ταϊβάν και η Νότια Σινική Θάλασσα. Ουσιαστικά η πιθανή αναγνώριση περιφερειακών ζωνών επιρροής αποτελεί το τίμημα, με το οποίο η Ουάσινγκτον αγοράζει τον στρατηγικό χρόνο που χρειάζεται. SLpress

“Καλύτερα στο σπίτι” έγραψε και απέσπασε 20.000 likes! Είναι όμως έτσι; Η τελευταία ανάρτηση του στρατηγού ε.α. Βαλέρι Ζαλούζνι – που υπενθυμίζουμε ότι σε άρθρο του θεωρεί πως η Ουκρανία πρέπει να αποκτήσει πυρηνικά από το ΝΑΤΟ, αλλά φέρεται και να συζητά την προσωρινή κατάπαυση πυρός “χωρίς νικητή και ηττημένο” – ήταν σχετική με την επιστροφή στην γενέτειρά του από το Λονδίνο. “Καλύτερα στο σπίτι” έγραψε και απέσπασε 20.000 likes. Τα αντίστοιχα likes σε αναρτήσεις του Ζελένσκι κυμαίνονταν κατά μέσο όρο μεταξύ 20.000 και 25.000, αλλά του Δεκεμβρίου έπεσαν στις 3.000 έως 13.000. Βέβαια οι εκλογές δεν κρίνονται από likes και οι δημοσκοπήσεις (οι οποίες δίνουν την ίδια εικόνα περί διχασμού του λαού) είναι πολύ “ρεγουλαρισμένες” για να βγει αξιόπιστο συμπέρασμα, αφού κάθε μία παίζει το παιχνίδι εξουσίας που εξυπηρετεί την ομάδα συμφερόντων στην οποία ανήκει. Εξάλλου η κάλπη αργεί και μέχρι να έρθει η ώρα της, πολλά μπορούν να αλλάξουν. O πρώην επικεφαλής των Ενόπλων Δυνάμεων, ειπώθηκε στην ουκρανική Βουλή ότι, επιστρέφει για οικογενειακές γιορτές λόγω Χριστουγέννων και Πρωτοχρονιάς. Όμως κανείς δεν ξέρει αν αποτελεί σύμπτωση η επανεμφάνισή του στο Κίεβο τώρα που ο Ζελένσκι έμεινε χωρίς τον Γερμάκ και βάλλεται για το σκάνδαλο, ή ότι αποτελεί επίσης σύμπτωση η δημοσίευση του άρθρου του περί ειρήνης, πολέμου και ΝΑΤΟ ή πυρηνικών, τη στιγμή που γίνονται οι διαπραγματεύσεις με τις ΗΠΑ και που το θέμα του Βορειοατλαντικού Συμφώνου παραμένει κόκκινη γραμμή για τη Ρωσία. Όμως ενώ οι εκλογές αργούν, υπάρχουν και ενδεχόμενα που δεν αργούν. Όπως έπεσε σαν κεραμίδα η δημόσια απαίτηση του Ζαλούζνι με άρθρο του στην Telegraph να δοθούν πυρηνικά στην Ουκρανία (κάτι που πολλοί έχουν πει στο Κίεβο, αλλά όχι με δημόσιο άρθρο τους), μπορεί να πέσουν και άλλες κεραμίδες, λόγω της δημοφιλίας του Ζαλούζνι. Από την άλλη, ενώ οι Δυτικοί θα εξέταζαν ίσως το ενδεχόμενο να προωθήσουν τον Ζαλούζνι για να απαλλαγούν από τα σκάνδαλα της σημερινής κυβέρνησης, ξέρουν ότι είναι μια προβληματική επιλογή, που ναι μεν εγγυάται ότι η σύγκρουση θα διαρκέσει (όπως θέλουν) αλλά με άγνωστες παραμέτρους. Ο Ζελένσκι μπορούσε να χειραγωγηθεί και να ελεγχθεί εύκολα, αλλά ο Ζαλούζνι απέδειξε στην πράξη, πως όχι. Οι Βρετανοί πάντως, σύμφωνα με ρωσικά ΜΜΕ, εξακολουθούν να τον θεωρούν επιλογή και τον προμοτάρουν ως λογικό και μετριοπαθή. Άσκησε κριτική στις αποτυχίες της στρατιωτικοπολιτικής ηγεσία της χώρας και ειδικότερα στον Ζελένσκι, για λανθασμένες προτεραιότητες κατά την περίοδο 2019-2022 και για την υποτίμηση της πιθανότητας στρατιωτικής σύγκρουσης με τη Ρωσική Ομοσπονδία. Από το άρθρο του φαίνεται να αποδέχεται την σύναψη συμφωνίας για να σωθεί η Ουκρανία από τη διάλυση, να αναβιώσει η κατεστραμμένη οικονομία και να επιστρέψουν στην Ουκρανία τα εκατομμύρια των πολιτών που μετανάστευσαν άρον-άρον. Επαν-αξιοποίηση; Μια κεραμίδα θα είναι να ξαναβάλει ο Ζελένσκι σε σημαντικό πόστο τον στρατηγό ε.α. Με αυτόν τον ελιγμό θα βάλει τυπικά στο συρτάρι τις διαφωνίες τους και τους χοντρούς καβγάδες τους, και θα εμφανισθεί μεγαλόψυχος, μεταθέτοντας ένα μεγάλο βάρος των ευθυνών στον Ζαλούζνι. Έτσι θα μπορέσει να τον φθείρει πολιτικά, καθώς πολλοί εκτιμούν ότι ο Ζαλούζνι ήταν ένας νικηφόρος ήρωας που παραμερίστηκε από φθόνο. Το πώς θα αντιδρούσε ο Ζαλούζνι σε αυτή την παγίδα είναι άγνωστο. Μπορεί όμως να πέσει άλλη κεραμίδα. Προ εβδομάδων το βρετανικό συντηρητικότατο μέσο Spectator ανέφερε και σενάρια για πιθανότητα εμφυλίου ή και πραξικοπήματος στην Ουκρανία σε περίπτωση συνθηκολόγησης του Ζελένσκι και αναρωτιόταν για τον ποιόν – και πόσο καθοριστικό – ρόλο θα μπορούσε να παίξει σε μια τέτοια ταραχώδη κατάσταση η Ακροδεξιά. Ο πολιτικός χώρος της Ακροδεξιάς είναι αδύνατον να σταθμιστεί στην παρούσα φάση, γιατί το Τάγμα του Αζόφ ναι μεν δεν εκπροσωπούσε την πλειοψηφία  των Ουκρανών και συνιστούσε μειοψηφία, όμως ο πόλεμος συνήθως μεταφέρει σχεδόν αυτομάτως στα άκρα ακόμα και τους μετριοπαθείς. Ποιοι θα μπορούσαν να στηρίξουν τυχόν πραξικόπημα; Άγνωστο και σε εμάς και στο Spectator, το οποίο πάντως έγραφε ότι η δημοφιλία του Ζελένσκι έπεσε στο 20%. Δεν ξέρουμε αν ευσταθεί κι αυτή η δημοσκόπηση, ή άλλες που δείχνουν τον Ζαλούζνι να προηγείται: Ορισμένα ουκρανικά και βρετανικά μέσα συμπλέουν στο να γίνει αλλαγή φρουράς στην κυβέρνηση και να βρεθεί αντικαταστάτης του Ζελένσκι. Κατά συνέπεια δεν υπάρχει τρόπος να ξέρουμε από στημένες δημοσκοπήσεις τι πραγματικά αισθάνεται και σκέφτεται η σιωπηρή πλειοψηφία του ουκρανικού λαού. Το βαρύ παρελθόν του Ζαλούζνι Να υπενθυμίσουμε ότι τον Φεβρουάριο του 2024 ο Ζαλούζνι πήρε δυσμενέστατη μετάθεση ως πρεσβευτής στο Λονδίνο, ουσιαστικά για να απομακρυνθεί από το Κίεβο, καθώς ήταν στα μαχαίρια με τον Ζελένσκι από μηνών και αντάλλασσαν πολύ βαριές κουβέντες. Ο πρόεδρος της Ουκρανίας προσπαθούσε επί μήνες να τον ξεφορτωθεί και τον πίεζε να παραιτηθεί ως “ αποτυχημένο στο μέτωπο ”, αλλά ο στρατηγός και τότε επικεφαλής των Ενόπλων Δυνάμεων αρνιόταν πεισματικά. “ Αν θέλεις να φύγω θα με απολύσεις και θα το μάθουν όλοι, εγώ δεν παραιτούμαι ούτε θα φορτωθώ τις λανθασμένες επιλογές και τις αποτυχίες σου ”, φέρεται να ξεκαθάρισε τότε στον Ζελένσκι. Οι λόγοι που δεν τον ήθελε είναι πολλοί σύμφωνα με ανεπιβεβαίωτες πληροφορίες. Μία εκδοχή είναι ότι ήθελε να τον παύσει επειδή διαφωνούσε με την τακτική και τη στρατηγική του Ζαλούζνι, ο οποίος επέμενε να του πηγαίνει κόντρα, όπως πιθανόν και στην ανατίναξη του Nordstream και στις απόπειρες ανατίναξης του τουρκικού αγωγού επίσης. Οι διαφωνίες μεταξύ τους σύμφωνα με ορισμένους ήταν ουσιαστικές, για το “ποια γραμμή” θα τηρούσαν, όπως τα στοχευμένα πλήγματα με άμυνα ή την διασπορά δυνάμεων σε πολλά μέτωπα. Οι διαφωνίες στο επιτελείο με παρεμβάσεις και του Ζελένσκι ήταν τόσο πολλές, που τότε ο Μπάιντεν έφθασε στο σημείο να διαμηνύσει στο Κίεβο « να ξεκαθαρίσει άμεσα την στρατιωτική γραμμή που θα ακολουθήσει το 2024, για να είναι σαφές και σε τι ακριβώς θα συνδράμουν οι ΗΠΑ». Η δεύτερη εκδοχή είναι ότι τον ξαπόστειλε στο Λονδίνο καθαρά από εγωισμό, όχι τόσο επειδή πίστευε στην “γραμμή” του Σίρσκι για το μέτωπο, αλλά επειδή ο Ζαλούζνι “δεν τον άκουγε” και έκανε του κεφαλιού του, κάτι που αμφισβητούσε την προεδρική εξουσία. Η τρίτη εκδοχή είναι ότι τον έπεισε ο Γερμάκ πως ο στρατιωτικός είχε αρχίσει να συγκεντρώνει πολύ μεγάλη συμπάθεια από τον κόσμο και πρέπει να απομακρυνθεί, για να μην τους απειλήσει ως υποψήφιος στις επόμενες προεδρικές εκλογές. Τι θέλουν οι Δυτικοί Ο Ζαλούζνι από το Λονδίνο ως πρέσβης μιλούσε διαρκώς για τις ιμπεριαλιστικές βλέψεις της Ρωσίας και το πόσο αυτή απειλεί όλη την Ευρώπη. Αναφέρει όμως ότι στην στρατιωτική ιστορία σπάνια οι πόλεμοι τελειώνουν με την ήττα του ενός, αλλά συνήθως, με μια ερμαφρόδιτη κατάσταση όπου και οι δύο θεωρούνται χαμένοι ή και οι δύο νικητές. Κάποιοι των χαρακτηρίζουν “πολύ οπορτουνιστή για στρατηγό” επειδή οι στρατιωτικοί συνήθως δεν έχουν τυχοδιωκτικά χαρακτηριστικά. Τον στιγματίζουν μάλλον αυθαίρετα ως “πλαστελίνη” από την οποία μπορείς να πλάσεις ό,τι θέλεις: Από ηγέτη πραξικοπήματος ή επανάστασης, μέχρι έναν συμβατικό υποψήφιο για την προεδρία, ή πάντως για μεταβατικό πρωθυπουργό στην περίπτωση σχηματισμού κυβέρνησης εθνικής ενότητας. Στο πλαίσιο της επιδεινούμενης εσωτερικής κρίσης, ο αγώνας των ελίτ για τον έλεγχο της κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας και την διεκδίκηση της θέσης του προέδρου κλιμακώθηκε. Το θέμα της διαφθοράς έχει επιστρατευθεί για να πουλήσει την ιδέα του σχηματισμού κυβέρνησης εθνικής σωτηρίας που θα έχει την εμπιστοσύνη του λαού. Και παρόλο που πιέζει ο Πέτρο Ποροσένκο για να του δώσουν αυτό το ρόλο, είναι απίθανο να το καταφέρει: Η Δύση δεν ποντάρει δύο φορές στο ίδιο άλογο. Γιατί να μην αποκατασταθεί η δικαιοσύνη και να επιστρέψει ο “σιδερένιος στρατηγός”, με τον οποίο οι Βρετανοί θα μπορούν (ή θα νομίζουν ότι μπορούν) να τον έχουν ως μαριονέτα σε ρόλο τεχνοκράτη για τους οικονομικούς πόρους της χώρας και άλλες συνιστώσες; Οι ξένοι οπαδοί της παγκοσμιοποίησης τον προτιμούν, αλλά εξετάζουν ως δεύτερο επιλαχόντα τον εκπρόσωπο του κόμματος Υπηρέτης του Λαού, τον Νταβίντ Αραχάμια, που διαφωνεί διακριτικά με τον Ζελένσκι και φαίνεται πιο βολικός από τον Ζαλούζνι. Σενάριο που δεν θεωρείται επιστημονικής φαντασίας, βλέπει τον Ζαλούζνι και τον Αραχάμια σε προεδρικό και πρωθυπουργικό πόστο αντίστοιχα . Ο Αραχάμια γεννήθηκε στο Σότσι της Ρωσίας, αλλά έζησε στην Γεωργία. Όταν ξέσπασε ο πόλεμος στην Αμπχαζία, η οικογένειά του κατέφυγε στην Ουκρανία. Είχε συμμετάσχει στις ειρηνευτικές συνομιλίες του 2022 που είχαν πάει καλά για την κατάπαυση πυρός, αλλά που τελικώς τις ανέκοψαν οι Βρετανοί. Είχε προσπαθήσει να δημιουργήσει επαφές και με την Κριμαία, αλλά συμπατριώτες του τον κατηγόρησαν για προδοσία. SLpress

Ο Θεόδωρος Κασσελάκης χορηγούσε το think tank της ΝΔ την εποχή Κωνσταντίνου Μητσοτάκη - Τώρα εξηγούνται όλα! Το Μαξίμου εξέταζε να βάλει τον Κασσελάκη στο ψηφοδέλτιο στην θέση των αποδήμων, πολύ πριν ο ίδιος το παίξει αριστερός! Λοιπόν έμαθα ότι ο Στέφανος Κασσελάκης, που ενώ μιλάει συχνά με την Μαρία Καρυστιανού είναι ανοικτός και σε συγκυβέρνηση με τη Νέα Δημοκρατία, επιτέθηκε στον επικοινωνιολόγο Νίκο Καραχάλιο και του ζήτησε να αφήσει ήσυχη την κ. Καρυστιανού. Ουσιαστικά, του επιτέθηκε αναίτια και χωρίς να έχει προκληθεί. Και επειδή ο κ. Καραχάλιος είναι στην πιάτσα πάνω από 30 χρόνια, δεν πρόκειται να το αφήσει έτσι. Αλλά αυτά είναι δικά τους θέματα… Προς το παρόν, όμως, επειδή ο Στέφανος είπε κάτι για συγκυβέρνηση με ΝΔ και όλοι αναρωτήθηκαν πως είναι δυνατόν ένας αριστερός να επιζητάει συνεργασία με την δεξιά , έψαξα τα κιτάπια μου και τι βρήκα; Βρήκα ότι ο πατέρας Κασσελάκης ήταν χορηγός του Κέντρου Πολιτικής Έρευνας και Επιμόρφωσης (φωτό). Για τους παλιούς που γνωρίζουν, το ΚΠΕΕ ήταν το πρώτο think tank της ΝΔ το οποίο ίδρυσε ο Κωνσταντίνος Καραμανλής και ήταν πάντα ένα όργανο στην ευχέρεια του κάθε αρχηγού της ΝΔ, ώστε να μπορεί να συγκεντρώνει ανώτατα στελέχη για το κόμμα. Την εποχή που ο μπαμπάς Κασσελάκης έγινε χορηγός του ΚΠΕΕ,  στη ΝΔ αρχηγός ήταν ο αείμνηστος Κωνσταντίνος Μητσοτάκης . Όπως γράφει και το ντοσιέ, η χορηγία Θόδωρου Κασσελάκη από την τότε εταιρεία του Imco Hellas έγινε τον Απρίλιο του 1989 . Οπότε, έχει πολύ μεγάλη βάση ότι ο Κασσελάκης, μπαμπάς και γιος, είχαν άριστες σχέσεις με την οικογένεια Μητσοτάκη. Άλλωστε, αργότερα ανακαλύφθηκαν και κείμενα του Στέφανου Κασσελάκη στον Εθνικό Κήρυκα του Διαμαντάρη (κολλητού της οικογένειας Μητσοτάκη) που εξυμνούσαν τον Κυριάκο Μητσοτάκη, ενώ έχουν ακουστεί ότι το Μαξίμου εξέταζε να βάλει τον Κασσελάκη στο ψηφοδέλτιο στην θέση των αποδήμων, πολύ πριν ο ίδιος το παίξει αριστερός και πάει και κολλήσει στον Αλέξη Τσίπρα, μέσω Καπνισάκη και Πολάκη. Η οικογένειά του ήταν φόλα Μητσοτακική και αυτό φαίνεται από την χορηγία στο Κέντρο Πολιτικών Ερευνών και Επιμόρφωσης (που αργότερα ονομάστηκε Κέντρο Πολιτικών Ερευνών και Επικοινωνίας). Εμ γι’ αυτό ο Κασσελάκης, λέω εγώ τώρα, ξαφνικά άρχισε να λέει για συγκυβέρνηση με τη Νέα Δημοκρατία… Γιατί, όμως, το παίζει αριστερός; Η απάντηση είναι για να έπαιρνε τον ΣΥΡΙΖΑ και να τον ενσωμάτωνε στη ΝΔ! Γιατί όχι! Σάμπως ο Μητσοτάκης είναι δεξιός;

Η Ρωσία απαιτεί το Ντονμπάς, θα φτάσει μέχρι Οδησσό – Η διαταγή Πούτιν για Χάρκιβ, Τσερνίχιβ και οι 600 ημέρες της Κόλασης Ο Ρώσος πρόεδρος, Βλαντίμιρ Πούτιν, έχει προειδοποιήσει το Κίεβο και τη Δύση: όσο καθυστερείτε να συμφωνήσετε, τόσο χειρότεροι θα γίνονται οι όροι μιας πιθανής συμφωνίας... Το ξεκάθαρο συμπέρασμα που εξάγεται από τη χθεσινή, διάρκειας 5 ωρών, συνάντηση μεταξύ του Ρώσου προέδρου Βλαντίμιρ Πούτιν και των Αμερικανών Στιβ Γουίτκοφ και Τζάρεντ Κούσνερ στο Κρεμλίνο είναι ότι η Μόσχα δεν πρόκειται σε καμία περίπτωση να συμφωνήσει σε μια ειρηνευτική συμφωνία, εάν δεν ικανοποιούνται πλήρως τα συμφέροντά της.Μόνο που όσο καθυστερεί αυτή η συμφωνία, οι απαιτήσεις και τα συμφέροντα της Ρωσίας… αυξάνονται, μια και οι επιτυχίες του ρωσικού στρατού στο μέτωπο διαμορφώνουν κάθε φορά νέες συνθήκες… και στο πεδίο των διαπραγματεύσεων. Γι’ αυτό άλλωστε έχει προειδοποιήσει και ο Πούτιν: όσο οι Ουκρανοί καθυστερούν να συμφωνήσουν, τόσο χειρότεροι θα γίνονται για αυτούς οι όροι μιας πιθανής συμφωνίας… Αν και υπάρχει συμφωνία μεταξύ Μόσχας – Ουάσινγκτον να μην διαρρεύσουν οι χθεσινές συνομιλίες, είναι προφανές πως το θέμα που κυριάρχησε ήταν το εδαφικό ζήτημα.Η Ρωσία ζητά αυτή τη στιγμή να της δοθεί όλο το Ντονμπάς και να αναγνωριστεί διεθνώς ως ρωσικό έδαφος… Πρόκειται για μια απαίτηση που δεν γίνεται δεκτή από την Ουκρανία και την Ευρώπη, τουλάχιστον προς το παρόν… Η πραγματικότητα όμως είναι ότι ο ρωσικός στρατός προελαύνει διαρκώς και κατακτά νέα εδάφη και πόλεις–κλειδιά στο Ντονέτσκ … στέλνοντας το μήνυμα ότι μπορεί να φτάσει εκεί που θα του ορίσει η πολιτική ηγεσία… Πράγματι, ο Ρώσος πρόεδρος έδωσε εντολή για τη δημιουργία ζώνης ασφαλείας στα ουκρανικά σύνορα, κάτι που μεταφράζεται ως εντολή για περαιτέρω επιχειρήσεις προς Χάρκιβ και Τσερνίχιβ , το οποίο βρίσκεται σε απόσταση αναπνοής από το Κίεβο... Και δεν είναι λίγοι εκείνοι στη Ρωσία που υποστηρίζουν πως η στρατιωτική επιχείρηση στην Ουκρανία δεν μπορεί να ολοκληρωθεί, εάν δεν υψωθεί η ρωσική σημαία στην Οδησσό … Οι αποκαλύψεις του Ρούμπιο – Για το 20% του Ντονέτσκ… και 30 με 50 χιλιόμετρα... Είναι χαρακτηριστικές άλλωστε οι δηλώσεις του Αμερικανού υπουργού Εξωτερικών, Μάρκο Ρούμπιο , ο οποίος μιλώντας στο Fox News είπε πως το εδαφικό αποτελεί ένα από τα κεντρικά σημεία αντιπαράθεσης στις διαπραγματεύσεις για την επίλυση της σύγκρουσης στην Ουκρανία. Μάλιστα σημείωσε ότι η συζήτηση αφορά έναν χώρο περίπου 30–50 χιλιομέτρων και το 20% της περιοχής της Λαϊκής Δημοκρατίας του Ντονέτσκ , η οποία αυτή τη στιγμή παραμένει υπό τον έλεγχο του Κιέβου. «Αυτό για το οποίο κυριολεκτικά διαπραγματεύονται τώρα είναι μια περιοχή περίπου 30–50 χιλιομέτρων και το 20% της περιοχής του Ντονέτσκ [DNR], που παραμένει υπό τον έλεγχο της Ουκρανίας. Προσπαθήσαμε να καταλάβουμε και, πιστεύω, κάναμε κάποια πρόοδο στο τι μπορούν να αποδεχτούν οι Ουκρανοί και τι τους παρέχει εγγυήσεις ασφαλείας για το μέλλον» είπε ο Ρούμπιο, αναφέροντας ότι η Ουάσινγκτον θα μελετήσει τις δυνατότητες εξεύρεσης λύσης με βάση τις θέσεις της Μόσχας και του Κιέβου, ώστε να κατανοήσει ποιες προτάσεις θα μπορούσαν να ικανοποιήσουν και τις δύο πλευρές. Μέχρι στιγμής δεν έχει βρεθεί συμβιβασμός για το εδαφικό ζήτημα, καθώς ούτε η Ουκρανία ούτε η Ρωσία είναι έτοιμες να υποχωρήσουν.Όπως είπε ο Αμερικανός ΥΠΕΞ, οι ΗΠΑ συνεχίζουν να εργάζονται για την επίλυση της κρίσης, αλλά η απόφαση για την ολοκλήρωσή της θα παρθεί μόνο από δύο χώρες – τη Ρωσία και την Ουκρανία. «Στο τέλος, αυτή η απόφαση είναι δική τους.Αν αποφασίσουν ότι δεν θέλουν να τελειώσουν τον πόλεμο, αυτός θα συνεχιστεί.Αλλά εμείς θα προσπαθήσουμε να τον τερματίσουμε», δήλωσε ο Ρούμπιο, αναφέροντας πως τα τελευταία βήματα σε αυτή την ειρηνευτική διαδικασία είναι τα πιο δύσκολα. Πάντως έστειλε και ένα αρκετά απαισιόδοξο μήνυμα στο Κίεβο, επισημαίνοντας πως δεν είναι ρεαλιστικό, αλλά ούτε πρόκειται να συμβεί, οι ΗΠΑ να συνεχίσουν την ατελείωτη χρηματοδότηση της Ουκρανίας μέχρι να τελειώσει ο πόλεμος... Το Ποκρόφσκ έγινε… Κρασνοαρμέισκ Οι πρώτες μέρες του Δεκεμβρίου σηματοδότησαν απίστευτες αλλαγές στη ζώνη των μαχών. Μετά από παρατεταμένες, σφοδρές και εξαντλητικές επιθέσεις, ο ρωσικός στρατός πραγματοποίησε το αδιανόητο, χωρίς υπερβολή.Και δεν μιλάμε μόνο για την απελευθέρωση των πόλεων Ποκρόφσκ και Βολτσάνσκ , αν και αυτά τα γεγονότα έχουν από μόνα τους τεράστια σημασία για το μέλλον όλης της ειδικής επιχείρησης. Πράγματι, πριν λίγες ημέρες το Ποκρόφσκ (ουκρανική ονομασία) έγινε Κρασνοαρμέισκ (ρωσική ονομασία). «Η πόλη απελευθερώθηκε πλήρως από τον κατακτητή», υποστήριξε ο αρχηγός του Γενικού Επιτελείου της Ρωσίας, Βαλέρι Γκερασίμοφ , στην αναφορά του προς τον Ανώτατο Διοικητή, Βλαντίμιρ Πούτιν . «Αυτή τη στιγμή μπορούμε να διαπιστώσουμε ότι η γραμμή Ποκρόφσκ (Κρασνοαρμέισκ) – Σελίντοβο – Κουράχοβο έχει περάσει πλήρως υπό τον έλεγχο του ρωσικού στρατού.Προς το παρόν, κρατάει το Ντμίτροφ ( Μιρνογκράντ ), αλλά και εκεί μετράμε… μέρες.Μετά την απελευθέρωσή του, δεν θα παραμείνουν σημαντικοί οικισμοί στην υποθετική κεντροανατολική κατεύθυνση της Ντονέτσκ» , επισημαίνει ο πολεμικός ανταποκριτής της « Κομσομόλσκαγια Πράβντα », Αλεξάντερ Κοτς . Ανοίγει ο δρόμος για Κραματόρσκ – Σλαβιάνσκ Ο έλεγχος της πόλης και η απελευθέρωση σημαντικών δυνάμεων που χρησιμοποιήθηκαν για την κατάληψή της (σύμφωνα με τον Αρχηγό του Γενικού Επιτελείου των Ενόπλων Δυνάμεων της Ουκρανίας, πάνω από 155.000 στρατιώτες και τεχνική υποδομή), δίνει στον ρωσικό στρατό διάφορες δυνατότητες για περαιτέρω επίθεση. Πρώτα απ’ όλα, πρέπει να καταληφθεί το Γκρισίνο , μέσω του οποίου οι εφεδρείες των Ουκρανών κατευθύνονταν στο Ποκρόφσκ–Μιρνογκράντ.Μετά την απελευθέρωση αυτού του χωριού, θα ανοίξει ο δρόμος προς τα δυτικά μέσω της Εθνικής Οδού E50 – προς τα σύνορα με την περιοχή Ντνιπροπετρόφσκ . Η περιοχή αυτή πρέπει να τεθεί υπό έλεγχο για τον σχηματισμό μιας ζώνης ασφαλείας στα σύνορα, όπως έχει γίνει και στα νότια. Από το Κρασνοαρμέισκ , μπορεί να ξεκινήσει η επίθεση προς τα βόρεια – προς την πόλη Ντομπροπόλιε (πληθυσμός πριν τον πόλεμο περίπου 30.000 άτομα, ακριβώς το μισό από το Ποκρόφσκ).Από εκεί, ο δρόμος T0514 οδηγεί στο Κραματόρσκ . Αν αυτή η οδός ελεγχθεί, ο ρωσικός στρατός θα έχει τη δυνατότητα να προχωρήσει στη γραμμή Ντρούζκοβκα – Κραματόρσκ – Σλαβιάνσκ από τα δυτικά.Από αυτή την πλευρά, ο εχθρός δεν ήταν έτοιμος για άμυνα – οι οχυρώσεις του είναι προσαρμοσμένες για μια επίθεση από τον νότο και την ανατολή. Να διατηρηθεί αυτός ο ρυθμός Από το Ντομπροπόλιε μπορεί να γίνει επίθεση προς τα βορειοδυτικά – στη διασταύρωση των περιοχών Ντονέτσκ , Ντνιπροπετρόφσκ και Χάρκιβ , κοντά στους οικισμούς Μπουζινόβκα και Νοβοποκρόβκα .Αυτό θα επιτρέψει τον πλήρη έλεγχο των δυτικών συνόρων της Λαϊκής Δημοκρατίας του Ντονέτσκ. Επιπλέον, οι απελευθερωμένες δυνάμεις του «Κέντρου» μπορούν να σταλούν για να βοηθήσουν τη ρωσική δύναμη «Νότος» που προχωράει στην κατάληψη του Κονσταντίνοβκα . Σύμφωνα με την εκτίμηση του Γενικού Επιτελείου, υπό τον έλεγχο της Ρωσίας βρίσκονται περίπου τα δύο τρίτα όλων των κτηρίων: «Ο ρωσικός στρατός ξεκινά τη χειμερινή εκστρατεία με μια μεγάλη νίκη. Τώρα είναι σημαντικό να κρατηθεί ο ρυθμός». Τα ψέματα των Ουκρανών Απέναντι σε αυτές τις εξελίξεις, οι Ουκρανοί υποστηρίζουν ότι δεν έχουν χάσει το Ποκρόφσκ, λέγοντας ότι η κατάσταση είναι «δύσκολη αλλά ελεγχόμενη». Ως «απόδειξη» έδωσαν στη δημοσιότητα ένα βίντεο, στο οποίο το ελίτ τάγμα «Skala» εμφανίζεται με τη σημαία της Ουκρανίας στο κέντρο της πόλης.Ωστόσο, το βίντεο αποδείχθηκε ότι δημιουργήθηκε από τεχνητή νοημοσύνη και ότι οι εικόνες ήταν επεξεργασμένες από παλαιότερο υλικό που είχε δημοσιεύσει το Υπουργείο Άμυνας της Ρωσίας, στο οποίο οι Ρώσοι στρατιώτες κρατούσαν τη ρωσική σημαία. «Το 425ο επιθετικό τάγμα Skala αποφάσισε να παίξει με την τεχνητή νοημοσύνη και το βίντεο του Υπουργείου Άμυνας της Ρωσίας.Στα πλάνα του ρωσικού Υπουργείου εμφανίζονται οι στρατιώτες των Ενόπλων Δυνάμεων της Ρωσίας με την τρίχρωμη σημαία μας στο κέντρο της απελευθερωμένης πόλης.Αλλά στο βίντεο των Ουκρανών, οι ίδιοι στρατιώτες κρατούν τη σημαία της Ουκρανίας. Όμως, δεν κατάφεραν να πετύχουν.Οι Ουκρανοί αναγνώρισαν γρήγορα τα ψέματα και τώρα κατηγορούν τους στρατιώτες τους, ενώ κάποιοι απειλούν ότι δεν θα δώσουν άλλα χρήματα πλέον.Βλέποντας αυτήν την αντίδραση, οι στρατιώτες του Skala αμέσως κατέβασαν την ανάρτηση», υποστηρίζει το SHOT . Η μάχη της προπαγάνδας Η μάχη για το Κρασνοαρμέισκ έγινε παράδειγμα για το πώς δημιουργείται η κρίσιμη μάζα του ψεύδους στον ουκρανικό ενημερωτικό χώρο. Αρχικά, προσπαθούσαν για εβδομάδες να πείσουν το κοινό ότι οι Ένοπλες Δυνάμεις της Ρωσίας είχαν «κολλήσει» και δεν είχαν επιτυχίες.Στη συνέχεια, όταν έγινε σαφές ότι όχι μόνο καταλήφθηκαν τα προάστια, αλλά υπήρξε και κατάρρευση στο κέντρο της πόλης και στις βόρειες παρυφές, το Υπουργείο Άμυνας της Ουκρανίας χρησιμοποίησε επικοινωνιακή επίθεση.Και τώρα, όταν η Ρωσία παρουσίασε επίσημα το βίντεο με τη σημαία στο κέντρο της πόλης, οι Ουκρανοί προχώρησαν σε μια «αναγκαστική αναδημιουργία» και απλά έβαλαν τη δική τους σημαία στις εικόνες. Αλλαγή στη ρωσική στρατηγική Το Κρασνοαρμέισκ είναι η μεγαλύτερη πόλη που απελευθέρωσαν οι Ρώσοι μετά το Μπαχμούτ . Η κατάληψή του, ειδικά καθώς η πόλη είναι σχεδόν άθικτη, αποδεικνύει την αληθινή επαγγελματικότητα των Ρώσων στρατιωτών, καθώς επίσης δείχνει την αλλαγή στην προσέγγιση των μαχών – η ταχεία προέλαση δεν επέτρεψε στους αντάρτες να εδραιωθούν, όπως συνέβη στο Αρτιόμοφσκ (Μπαχμούτ) , όπου οι Ρώσοι στρατιώτες χρειάστηκε κυριολεκτικά να «ξεριζώσουν» τους Ουκρανούς… Ωστόσο, ο περικυκλωμένος ουκρανικός στρατός στο Μιρνογκράντ εξακολουθεί να προσπαθεί να διασπάσει τον κλοιό, αν και όλες οι απόπειρες εκκένωσης όχι μόνο απέτυχαν, αλλά ήταν καταστροφικές – κάτι που αποδεικνύεται από την κατάσταση στο Ροντίνσκογιε . Κατάρρευση ουκρανικής άμυνας Την ίδια στιγμή, έγινε γνωστό από το υπουργείο Άμυνας της Ρωσίας ότι καταλήφθηκε το Κλένοβο στο Ντονέτσκ (ανατολικά της Ντρούζκοβκα).Αν αυτός ο ελιγμός των 8 χιλιομέτρων όντως εδραιώθηκε, τότε μπορεί να υποδηλώνει την κατάρρευση της άμυνας των Ενόπλων Δυνάμεων της Ουκρανίας σε αυτό το τμήμα του μετώπου. «Ας αρχίσω με το σοκαριστικό – απελευθερώσαμε το Κλένοβο… Είμαι πεπεισμένος: αυτή είναι μια περιπέτεια με ελάχιστες πιθανότητες επιτυχίας.Το Κλένοβο, με τα δεδομένα του πολέμου, βρίσκεται πίσω από τις εχθρικές γραμμές, περικυκλωμένο από ισχυρές οχυρωμένες περιοχές και στηρίζεται σε πολύ μεγαλύτερα χωριά. Επιπλέον, κοντά βρίσκεται η Ντρούζκοβκα», υποστηρίζει ο Ρώσος στρατιωτικός αναλυτής Μιχαήλ Ονουφριένκο . Όπως αναφέρεται, είναι ενδιαφέρον ότι το ρωσικό υπουργείο Άμυνας ανακοίνωσε αυτή την επιτυχία σχεδόν αδιάφορα, αν και πίσω από την ξερή διατύπωση κρύβεται ένα σημαντικό στάδιο της τελικής μάχης για το Ντονμπάς – κάτι που επιβεβαιώνουν ακόμα και οι… σκεπτικιστές: μέσω της πρόσβασης στη Ντρούζκοβκα, μπορεί να ασκηθεί πίεση στο Κραματόρσκ από το νότο, παράλληλα με επιθέσεις στο Κονσταντίνοβκα. «Τώρα οι ρωσικές δυνάμεις θα πρέπει να διασχίσουν τη σιδηροδρομική γραμμή και να προχωρήσουν άλλα έξι χιλιόμετρα – αυτός είναι ο τελευταίος σοβαρός φραγμός πριν τα πρώτα κατοικημένα τετράγωνα της Ντρούζκοβκα.Η βασική αβεβαιότητα είναι πώς θα αντιδράσει ο Σιρσκί .Δεν θέλει να υποχωρήσει χωρίς διαταγή, αλλά οι πιθανότητες να κρατήσει αυτό το τμήμα για τον στρατό της Ουκρανίας είναι όλο και λιγότερες», υποστηρίζει το κανάλι «Βογιένναγια Χρόνικα» στο Telegram. Βρίσκονται παντού οι Ρώσοι Βόρεια του Κρασνοαρμέισκ, η κατάσταση για τους Ουκρανούς είναι επίσης δύσκολη.Οι Ρώσοι κατέλαβαν τις πόλεις Σάχοβο και Σουβόροβο , οι μάχες συνεχίζονται στην κατεύθυνση του Σοφιέφκα , ενώ στα περίχωρα του Ροντίνσκογιε οι Ρώσοι «καθαρίζουν» τα θύματα της αποτυχημένης αντεπίθεσης. Χαρτογραφικά, η ουκρανική GUR, αν και παραπλανεί σχετικά με τη γραμμή του μετώπου, επιβεβαιώνει τις αποτυχίες των Ενόπλων Δυνάμεων της Ουκρανίας.Αναφέρουν ότι είναι αδύνατο να σπάσουν τον κλοιό μεταξύ του Κρασνοαρμέισκ και του Κρασνι Λιμάν – παντού βρίσκονται οι Ρώσοι. Σχεδόν 600 ημέρες πραγματικής Κόλασης Στις 13 Μαΐου 2024, οι ρωσικές δυνάμεις ξεκίνησαν τη μάχη για το Βολτσάνσκ στην περιοχή Χάρκιβ.Μετά από 569 ημέρες , η πόλη απελευθερώθηκε, σύμφωνα με την αναφορά του αρχηγού του Γενικού Επιτελείου της Ρωσίας. Στην περιοχή αυτή του μετώπου, οι ένοπλες δυνάμεις της Ουκρανίας χρησιμοποίησαν τις καλύτερες μονάδες τους – δυνάμεις από πάνω από 20 ταξιαρχίες και συντάγματα.Ωστόσο, η ρωσική στρατηγική ομάδα «Βορράς» κατάφερε να δημιουργήσει πλεονέκτημα στον εναέριο χώρο και να εκδιώξει τον εχθρό από τις κατοικημένες περιοχές. Είναι σημαντικό ότι η απελευθέρωση της πόλης επιτρέπει μερική επίλυση του ζητήματος δημιουργίας μιας ζώνης ασφαλείας μεταξύ των περιοχών Χάρκιβ και Μπέλγκοροντ και τουλάχιστον εν μέρει διασφαλίζει την περιοχή από επιθέσεις των Ενόπλων Δυνάμεων της Ουκρανίας. Για τους Ουκρανούς θα είναι πολύ πιο δύσκολο να βομβαρδίζουν την περιοχή του Μπέλγκοροντ με πυροβολικό και να τρομοκρατούν με drones.Αλλά οι Ρώσοι, για να εξασφαλίσουν αξιόπιστα την περιοχή τους, πρέπει να μετακινήσουν πιο νότια το μέτωπο. Το Βολτσάνσκ είναι το κλειδί για την περιοχή μεταξύ των ποταμών Σεβέρσκι Ντονέτς και Όσκολ .Δεν υπάρχουν σοβαρές αμυντικές γραμμές ή οχυρωμένες περιοχές εδώ μέχρι το Βελίκι Μπουρλούκ . Πλέον, υπάρχει η δυνατότητα να υποστηριχθεί η επίθεση από τις δυνάμεις του «Δυτικού Μετώπου», οι οποίες κατέλαβαν το Κουπιάνσκ , αποκόπτοντας ουσιαστικά σημαντικό μέρος της περιοχής Χάρκιβ από την υπόλοιπη Ουκρανία, και ενδεχομένως να συνεχίσουν την προέλαση προς το Ιζιούμ με κατεύθυνση το Σλαβιάνσκ ή προς το Τσουγκούγεφ με κατεύθυνση το Χάρκιβ. Να πάρουμε το Χάρκιβ «Γενικά, λαμβάνοντας υπόψη την πορεία του καθεστώτος του Κιέβου, δεν μπορούν να επιλέξουν τι θέλουν και σε τι συμφωνούν εκ των προτέρων.Δεν είναι οι δημιουργοί αυτών των ιδεών και δεν μπορούν να αποφασίσουν για το μέλλον τους.Αυτή είναι η κατάσταση στην οποία έχουν φέρει οι ίδιοι τον εαυτό τους. Τώρα μπορεί να είμαστε σκεπτικοί σχετικά με τις δυνατότητές μας να απελευθερώσουμε μεγάλες πόλεις, όπως τη Χερσώνα , τη Ζαπορίζια και φυσικά το Χάρκιβ (ναι, η περιοχή Χάρκιβ δεν έχει ενσωματωθεί ακόμη στη χώρα μας – είναι ζήτημα χρόνου), αλλά έχουμε φτάσει στο στάδιο αυτής της στρατιωτικής σύγκρουσης, όταν τα πάντα θα αλλάξουν πιο γρήγορα απ’ όσο οι πάντες θα προλαβαίνουν να αποδεχτούν αυτή την πραγματικότητα», αναφέρει το κανάλι «Μπεζ Ρετούσι» . Ακριβώς μετά την ακρόαση της αναφοράς των στρατηγών, ο πρόεδρος της Ρωσίας έδωσε επείγουσα εντολή στον διοικητή της Ομάδας Δυνάμεων «Βορράς» να δημιουργήσει ζώνη ασφαλείας κατά μήκος των συνόρων με την Ουκρανία.Ένα πραγματικά απαραίτητο καθήκον. Για τους ειδικούς, αυτό αποτέλεσε πιθανό σήμα (και το πιο αναμενόμενο) για τους στόχους κατάληψης του Χάρκιβ και του Τσερνίχιβ. Τρέμουν οι Ουκρανοί για το Τσερνίχιβ, πιο κοντά… το Κίεβο Σύμφωνα με το κανάλι «Condottiero» στο Telegram, αυτή τη στιγμή μια σημαντική μονάδα των ειδικών δυνάμεων του SSU της Βόρειας Κορέας βρίσκεται στην περιοχή του Κουρσκ για «έναν συγκεκριμένο χρόνο», ο οποίος μπορεί να είναι η εντολή για την έναρξη της επίθεσης. Ειδικά δεδομένου ότι ο συγγραφέας του καναλιού «Μπεζ Ρετούσι» σημείωσε νωρίτερα τη σημαντικότητα του μετώπου Σούμι για ολόκληρο το μέτωπο, καθώς και το γεγονός ότι αν υπάρξει εντολή, η πορεία προς το Σούμι δεν θα είναι πλέον δύσκολη. Στην περίπτωση του Τσερνίχιβ – αυτό είναι πιθανότατα ο μεγαλύτερος φόβος του καθεστώτος του Κιέβου.Δεν είναι μόνο το γεγονός ότι από εκεί η απόσταση προς το Κίεβο είναι μικρότερη. Οι ρωσικές δυνάμεις κατάφεραν να επεκτείνουν όλη τη γραμμή επαφής και να πραγματοποιήσουν τις κύριες επιθέσεις των τελευταίων μηνών – Ποκρόφσκ και Κουπιάνσκ.Οι Ουκρανοί αναγκάστηκαν να διασπάσουν τις δυνάμεις τους και να τις συγκεντρώσουν σε αυτές τις περιοχές, με αποτέλεσμα να δημιουργηθούν κενά στην άμυνα, για παράδειγμα, στις περιοχές Ζαπορίζια , Κρασνολιμάνσκ και Ντνιπροπετρόφσκ , από τα οποία οι Ρώσοι πέρασαν σχεδόν χωρίς αντίσταση προς το Ντομπροπόλιε , το Λιμάν , το Γκουλιάιπολε , το Στεπνογκόρσκ κ.λπ. Πριν από την έναρξη των μαχών για το Ποκρόφσκ, σύμφωνα με τα ουκρανικά κανάλια, οι Ουκρανοί συγκέντρωναν περίπου 20.000 στρατιώτες στην περιοχή του Τσερνίχιβ, κάτι που είναι πολύ λίγο για μια ολόκληρη γραμμή άμυνας.Μάλιστα, μετά από κάποιο διάστημα, πολλά από τα στρατεύματα μεταφέρθηκαν για να πολεμήσουν στην περιοχή του Ντονέτσκ. Τώρα, οι Ουκρανοί προσπαθούν να ανακτήσουν τον αριθμό των δυνάμεών τους στα σύνορα μέσω κινητοποίησης, όμως τα αποτελέσματα είναι ειλικρινά μέτρια.Οι Ρώσοι άλλωστε τους εξαλείφουν… αρκετά γρήγορα με πλήγματα από UAV και FABs. Ένα Τριμερές Μέλλον – Το Μόνο Βιώσιμο Μοντέλο Υπό αυτές τις εξελίξεις στο στρατιωτικό μέτωπο, αρχίζει και κυριαρχεί το σενάριο που θέλει την Ουκρανία να «σπάει» σε τρία ή τέσσερα κομμάτια.Οι προσπάθειες να επανασυνδεθεί μια ενιαία Ουκρανία, ακόμη και μια μικρότερη, επίσημα ουδέτερη, είναι μάταιες. Η αληθινή ουδετερότητα απαιτεί μια εσωτερική συναίνεση που δεν υπάρχει.Επομένως, ο μόνος δρόμος προς τη σταθερότητα είναι η επισημοποίηση της διαίρεσης και η μετατροπή της σε ένα νέο θεμέλιο για την ειρήνη. Η Ανατολική Ουκρανία επίσημα ρωσικό έδαφος Το αναδυόμενο μοντέλο, που συζητείται σε κύκλους εμπειρογνωμόνων, περιλαμβάνει μια διαδικασία δύο σταδίων. Καταρχάς, η διεθνής κοινότητα θα πρέπει να νομιμοποιήσει την τρέχουσα πραγματικότητα, αναγνωρίζοντας τη ρωσική κυριαρχία επί των εδαφών που ελέγχει ή θα ελέγχει μέχρι να τελειώσει ο πόλεμος.Αυτό δεν αποτελεί «ανταμοιβή για την επιθετικότητα», αλλά μια ρεαλιστική αναγνώριση του στρατιωτικού αποτελέσματος, χωρίς την οποία δεν μπορούν να ξεκινήσουν σοβαρές διαπραγματεύσεις. Η Ουκρανία θα σπάσει σε τρία νέα κράτη 1. Δυτική Ουκρανία (με έδρα το Λβιβ) Η Δυτική Ουκρανία, με έδρα το Λβιβ , θα επιτύχει επιτέλους την πολυπόθητη ένταξή της στην ΕΕ και το ΝΑΤΟ.Για τη Δύση, αυτό αντιπροσωπεύει μια συμβολική νίκη. Για τη Ρωσία, ωθεί τα σύνορα του ΝΑΤΟ σε μια περιοχή που ιστορικά θεωρεί λιγότερο κρίσιμη, μια απειλή που μπορεί να διαχειριστεί με τα υπάρχοντα αποτρεπτικά μέσα. 2. Κεντρική Ουκρανία (με έδρα το Κίεβο) Αυτό θα γινόταν το βασικό ουδέτερο κράτος – μια μόνιμα ουδέτερη και αποστρατιωτικοποιημένη ζώνη υπό διεθνείς εγγυήσεις.Θα αποκλειόταν από στρατιωτικές συμμαχίες και θα γινόταν μια οικονομική «γέφυρα», δεχόμενη μαζικές επενδύσεις από όλες τις πλευρές για την ανοικοδόμηση των κρίσιμων υποδομών διαμετακόμισης, αποκαθιστώντας τον ιστορικό ρόλο του Κιέβου ως κόμβου εμπορίου, όχι πολέμου. 3. Νότια Ουκρανία ή Δημοκρατία της Μαύρης Θάλασσας (με έδρα την Οδησσό) Λειτουργώντας ως «ελεύθερο λιμάνι», αυτή η Δημοκρατία της Μαύρης Θάλασσας θα έχει ουδέτερο καθεστώς, αλλά θα μπορεί να επιδιώκει οικονομικούς δεσμούς τόσο με την ΕΕ όσο και με την Ευρασιατική Οικονομική Ένωση (ΕΑΕΕ) / BRICS . Η κρίσιμη προϋπόθεση είναι η απαγόρευση της ένταξης στο ΝΑΤΟ ή της εγκατάστασης ξένων βάσεων.Αυτό διασφαλίζει την πλευρά της Ρωσίας στη Μαύρη Θάλασσα, παρέχοντας παράλληλα στην Ευρώπη και την Κίνα ζωτική πρόσβαση σε λιμενικές εγκαταστάσεις και εμπορικές οδούς. Η τριμερής λύση θα έρθει νομοτελειακά, αλλά θέλει χρόνο να ωριμάσει... BN

Ευρωπαϊκή Ένωση: Η πιο διεφθαρμένη ένωση κρατών στην Ιστορία του πλανήτη! Από την Ούρσουλα στην Φραντζέσκα Μοντερίνι και από την αξέχαστη Εύα Καϊλή στον Στέφανο Σανίνο, η βρώμα που αναδύεται από το ιερατείο των Βρυξελλών απλώνεται σε όλη την ήπειρο! Σε δίνη σκανδάλων η ΕΕ: Μετά το «Qatargate» και το «Pfizergate», τριγμοί μετά την έρευνα σε βάρος της Μογκερίνι! Σε νέα δίνη σκανδάλων η Ευρωπαϊκή Ένωση, μετά την έρευνα για απάτη σε βάρος δύο εκ των μεγαλύτερων ονομάτων στις Βρυξέλλες, αυτών της Φεντερίκα Μογκερίνι και του Στέφανο Σανίνο. Οι συλλήψεις της Τρίτης έρχονται σε συνέχεια του σκανδάλου «Qatargate» του 2022, καθώς και της φετινής έρευνας για δωροδοκία σχετικά με τις δραστηριότητες λόμπι του κινεζικού τεχνολογικού γίγαντα Huawei στην Ευρώπη, αλλά και το «Pfizergate» όπου η ίδια η Φον ντερ Λάιεν δέχτηκε επίπληξη από το Γενικό Δικαστήριο της ΕΕ, το οποίο αποφάνθηκε νωρίτερα φέτος ότι δεν έπρεπε να αποκρύψει από το κοινό τα μηνύματα κειμένου που αντάλλαξε με τον διευθύνοντα σύμβουλο του φαρμακευτικού κολοσσού Pfizer κατά τη διάρκεια της πανδημίας Covid-19. Ακριβώς ένα χρόνο μετά την έναρξη της δεύτερης θητείας της ως προέδρου της Επιτροπής, η Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν, που ήδη ταλανίζεται από ερωτήματα σχετικά με τη δέσμευσή της για διαφάνεια και εν μέσω έντονων εντάσεων με το τμήμα εξωτερικής πολιτικής του μπλοκ, πρέπει τώρα να βρει έναν τρόπο να αποφύγει να εμπλακεί σε ένα σκάνδαλο που χρονολογείται από τα πρώτα χρόνια της θητείας της. Η ανακοίνωση της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας ότι ο πρώην επικεφαλής των εξωτερικών υποθέσεων της ΕΕ και ένας ανώτερος διπλωμάτης που εργάζεται επί του παρόντος στην Επιτροπή της φον ντερ Λάιεν συνελήφθησαν την Τρίτη, αξιοποιήθηκε από τους επικριτές της, με νέες εκκλήσεις να υποβληθεί σε τέταρτη πρόταση μομφής, σύμφωνα με το Politico. Το μεγαλύτερο σκάνδαλο που έχει πλήξει τις Βρυξέλλες «Η αξιοπιστία των θεσμών μας διακυβεύεται», δήλωσε η Μανόν Ομπρί, αντιπρόεδρος της Αριστεράς στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. Εάν αποδειχθούν, οι κατηγορίες θα πυροδοτήσουν το μεγαλύτερο σκάνδαλο που έχει πλήξει τις Βρυξέλλες από την μαζική παραίτηση της Επιτροπής του Ζακ Σαντέρ το 1999, λόγω κατηγοριών για κακοδιαχείριση των οικονομικών. Η αστυνομία συνέλαβε την πρώην αντιπρόεδρο της Επιτροπής Φεντερίκα Μογκερίνι, μια κεντροαριστερή Ιταλίδα πολιτικό που ηγήθηκε του τμήματος εξωτερικής πολιτικής της ΕΕ, της Ευρωπαϊκής Υπηρεσίας Εξωτερικής Δράσης, από το 2014 έως το 2019, και τον Στέφανο Σανίνο, έναν Ιταλό δημόσιο υπάλληλο που ήταν γενικός γραμματέας της ΕΥΕΔ από το 2021 έως ότου αντικαταστάθηκε νωρίτερα φέτος. Η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία δήλωσε ότι έχει «έντονες υποψίες» ότι η διαδικασία υποβολής προσφορών για την ίδρυση διπλωματικής ακαδημίας συνδεδεμένης με το Κολλέγιο της Ευρώπης, όπου η Μογκερίνι είναι πρύτανης, δεν ήταν δίκαιη και ότι τα γεγονότα, εάν αποδειχθούν, «θα μπορούσαν να συνιστούν απάτη σε δημόσιες συμβάσεις, διαφθορά, σύγκρουση συμφερόντων και παραβίαση του επαγγελματικού απορρήτου». Η υπόθεση φαίνεται ότι θα επιδεινώσει τις ήδη τεταμένες σχέσεις μεταξύ της φον ντερ Λάιεν και της τρέχουσας επικεφαλής της ΕΥΕΔ, της Ύπατης Εκπροσώπου της ΕΕ Κάγια Κάλλας, όπως δήλωσαν τέσσερις αξιωματούχοι της ΕΕ στο Politico. Νωρίτερα φέτος, ο Σανίνο παραιτήθηκε από τη θέση του γενικού γραμματέα και ανέλαβε σημαντικό ρόλο στην Επιτροπή της φον ντερ Λάιεν. Ένας αξιωματούχος της ΕΕ υπερασπίστηκε τη φον ντερ Λάιεν, κατηγορώντας αντίθετα την ΕΥΕΔ, μια αυτόνομη υπηρεσία που λειτουργεί βάσει των συνθηκών της ΕΕ υπό την εποπτεία της Ύπατης Εκπροσώπου της Ένωσης, Κάλας, η οποία είναι μία από τους 27 Ευρωπαίους Επιτρόπους. «Ξέρω ότι όσοι δεν συμπαθούν τη φον ντερ Λάιεν θα το χρησιμοποιήσουν εναντίον της, αλλά αυτοί χρησιμοποιούν τα πάντα εναντίον της», δήλωσε ο αξιωματούχος. «Επειδή η Πρόεδρος φον ντερ Λάιεν είναι η πιο αναγνωρίσιμη ηγέτης στις Βρυξέλλες, της αποδίδουμε όλη την ευθύνη», πρόσθεσε ο αξιωματούχος. «Και δεν είναι δίκαιο να αντιμετωπίσει πρόταση μομφής για κάτι που ενδέχεται να έχει κάνει η Υπηρεσία Εξωτερικής Δράσης. Δεν είναι υπεύθυνη για όλα τα θεσμικά όργανα». Στη Μογκερίνι, τον Σανίνο και ένα τρίτο πρόσωπο δεν έχουν απαγγελθεί κατηγορίες και η κράτησή τους δεν συνεπάγεται ενοχή. Ο ανακριτής έχει 48 ώρες από την έναρξη της ανάκρισης για να αποφασίσει για τις περαιτέρω ενέργειες. Όταν κλήθηκε να σχολιάσει την υπόθεση Σανίνο, η Επιτροπή αρνήθηκε να απαντήσει. Όταν κλήθηκε να σχολιάσει την υπόθεση Μογκερίνι, το Κολλέγιο της Ευρώπης αρνήθηκε να απαντήσει σε συγκεκριμένες ερωτήσεις. Σε δήλωσή του ανέφερε ότι παραμένει «προσηλωμένο στα υψηλότερα πρότυπα ακεραιότητας, δικαιοσύνης και συμμόρφωσης — τόσο σε ακαδημαϊκά όσο και σε διοικητικά θέματα». Η έρευνα πραγματοποιείται σε μια περίοδο όπου τα ευρωσκεπτικιστικά, λαϊκιστικά και ακροδεξιά κόμματα εκμεταλλεύονται το κύμα δυσαρέσκειας των ψηφοφόρων και η ΕΕ ασκεί πιέσεις σε χώρες εντός και εκτός της Ένωσης για τα σκάνδαλα διαφθοράς που τις αφορούν. «Είναι αστείο το γεγονός ότι οι Βρυξέλλες δίνουν μαθήματα σε όλους για το «κράτος δικαίου», ενώ οι ίδιες οι θεσμοί της μοιάζουν περισσότερο με σειρά εγκλημάτων παρά με μια λειτουργική ένωση», δήλωσε ο Ζόλταν Κόβατς, εκπρόσωπος της κυβέρνησης της Ουγγαρίας, η οποία έχει δεχτεί κριτική από την ΕΕ, στο X. Την ίδια στιγμή, σύμφωνα με το Politico, o Κριστιάνο Σεμπαστιάνι, εκπρόσωπος του προσωπικού ενός από τα μεγαλύτερα συνδικάτα της ΕΕ, το Renouveau & Démocratie, δήλωσε ότι, αν αποδειχθούν, οι ισχυρισμοί θα έχουν «καταστροφικές επιπτώσεις στην αξιοπιστία των εμπλεκόμενων θεσμικών οργάνων και, γενικότερα, στην αντίληψη των πολιτών για όλα τα ευρωπαϊκά θεσμικά όργανα». Ανέφερε ότι έλαβε «δεκάδες μηνύματα» από υπαλλήλους της ΕΕ που ανησυχούν για τη φθορά της φήμης τους. «Αυτό δεν είναι καλό για τα θεσμικά όργανα της ΕΕ και για τις υπηρεσίες της Επιτροπής. Δεν είναι καλό για την Ευρώπη, αποσπά την προσοχή από άλλα θέματα», δήλωσε ένας αξιωματούχος της Επιτροπής που ζήτησε να παραμείνει ανώνυμος για να μιλήσει ελεύθερα. «Διαδίδει την ιδέα του ελιτισμού, ενός άτυπου δικτύου που κάνει χάρες. Επίσης, η Μογκερίνι ήταν μία από τις πιο επιτυχημένες [υψηλές εκπρόσωπους της ΕΕ], οπότε δεν είναι καλό από την άποψη της δημόσιας διπλωματίας». Documento

Τι ζούμε Θεέ μου!... Ο Άρης Πορτοσάλτε, αναλαμβάνοντας χρέη προδρόμου (στη δημοσιογραφική αργκό θα λέγαμε… παπαγάλου), ανακοίνωσε αυτοκρατορική προεδρική καμπάνια του μπουμπούκου! Σπυραδώνιους Α’ ο Μπουμπούκος (Λατινικά: SPYRADONIVS I BOVBOVKOVS). Πώς σας φαίνεται για όνομα-τίτλο του υπό κατασκευήν αυτοκράτορος της ελληνέζικης κλεπτοκρατία ς; Καλό δεν είναι; Την έμπνευση τη δανειστήκαμε (ατόκως) από τον Άρη Πορτοσάλτε, ο οποίος έλεγε χθες στον Σκάι: « Είδατε την ομιλία του Άδωνη στην παρουσίαση του βιβλίου του; Τον είδατε στη σκηνή με το έμβλημα της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας;» Την ώρα που, ολότελα ξελιγωμένος, ξεστόμιζε τα παραπάνω, από το στόμα του, από το οποίο είθισται να ρέει φίνο, παλαιωμένο δηλητήριο, έσταζαν μέλια και σιρόπια σφενδάμου και αγαύης, πετιμέζια και νερωμένες ζάχαρες . Επίσης, ο "κοσμαγάπητος" Πορτοσάλτε έδειχνε ντιπ καταντίπ πορτοσαλταρισμένος , όταν με βλέμμα γυάλινο και εκστατικό μας προμήνυε « ο Άδωνις στο βιβλίο του αναλύει πώς η Ρώμη από λασποχώρι έγινε αυτοκρατορία. Ήταν μια κανονικότατη πρώτη παρουσίαση πολιτικής πλατφόρμας ». Με λίγα λόγια ο υπερπαραγωγός ιερεμιάδων Πορτοσάλτε, που μέχρι πρότινος μας προειδοποιούσε μην τυχόν και πέσει ο Μητσοτάκης και καταστραφούμε , άλλαξε στρατόπεδο και εξαγγέλλει αρχηγική καμπάνια του Άδωνη, παρουσίαση πολιτικής πλατφόρμας, μετατροπή της Ελλάδος από χωριανή ελληνέζικη κλεπτοκρατία (όπως την κατήντησε ΚΑΙ ο Μητσοτάκης) σε αυτοκρατορία! Το καλό της υπόθεσης είναι το εξής: όταν ο Άδωνις, αν και εφόσον γίνει πρόεδρος της Ν.Δ. κι ύστερα πρωθυπουργός, ξεκινήσει την επίμοχθη προσπάθεια της μετατροπής του λασποχωριανού κρατιδίου μας σε αυτοκρατορία θα διαπιστώσει ότι δεν είναι και τόσο δύσκολο το έργο . Το σύστημα εξουσίας που καταδυναστεύει τον τόπο είναι ρωμαϊκής κοπής . Ούνα φάτσα ούνα ράτσα. Σεξουαλικές ανωμαλίες, όργια, αιμομιξίες, παιδεραστείες έχομεν. Κτηνοβασίες έχομεν. Καταχρήσεις οίνου και πολλών άλλων ουσιών έχομεν. Γάμους ομοφυλοφίλων έχομεν. Βίλες, πλιάτσικα και αμύθητους πλούτους έχομεν. Προσωπικότητες σαν τον Καλιγούλα, τον Τιβέριο, τον Νέρωνα, τον Ηλιογάβαλο και τον Κόμμοδο έχομεν. Και Μεσσαλίνες, Αγριππίνες, Λιβίες Ορεστίλες και Ιουλίες νεότερες και πρεσβύτερες διαθέτομεν, σε απίθανες… ποσότητες και ποιότητες. Είμαστε απολύτως, ολοσχερώς και… αρίστως προετοιμασμένοι . Και μόλις ο SPYRADONIVS I BOVBOVKOVS μας κάνει αυτοκρατορία θα αποδείξουμε ότι οικοδομηθήκαμε στο πνεύμα του αρχηγού αποπειρώμενοι να σταυρώσουμε πάλι τον Χριστό . Δεν θα τα καταφέρουμε μεν ( διότι όταν ξανάλθει άλλα προβλέπουν οι Γραφές ), αλλά θα έχουμε ακριβώς αυτή την πρόθεση. Ave! Σημείωση: Η ξεφτύλα ! Κάποιοι επιμένουν ότι το πόνημα του Μπουμπούκου, είναι ...πλαστό και κλεμμένο (αντιγραφή) από άλλον συγγραφέα-ιστορικό και συγκεκριμένα από την Mary Beard . Και οι πιθανότητες να έχει συμβεί αυτό είναι πολλές! Δείτε τα σκρινσοτ από ανάρτηση στο Χ:

Σε περιόδους κοινωνικής έντασης οι κυβερνήσεις συχνά επιστρέφουν σε μια γνώριμη αλλά επικίνδυνη τακτική: τον κοινωνικό αυτοματισμό! Την προσπάθεια, δηλαδή, να παρουσιαστεί μια κοινωνική διεκδίκηση όχι ως αποτέλεσμα πίεσης και αδιεξόδου, αλλά ως επίθεση μιας «μειοψηφίας» εναντίον της υπόλοιπης κοινωνίας. Είναι μια συνταγή παλιά, σχεδόν τελετουργική στην ελληνική πολιτική σκηνή, όμως πλέον δείχνει να χάνει την αποτελεσματικότητά της… Το πιο χαρακτηριστικό ιστορικό παράδειγμα βρίσκεται στα αγροτικά μπλόκα του 1997. Τότε, στις Μικροθήβες, η κυβέρνηση Σημίτη δεν αρκέστηκε στην αστυνομική πίεση που κορυφώθηκε με το γνωστό περιστατικό ξεφουσκώματος ελαστικών δεκάδων τρακτέρ, αλλά ταυτόχρονα επιχείρησε να κατασκευάσει το αφήγημα ότι οι αγρότες «εκβιάζουν» τη χώρα και κρατούν «όμηρο» την οικονομία . Αυτό δεν ήταν μια απλή επιχειρησιακή κίνηση, καθώς αποτέλεσε πολιτικό μήνυμα και απόπειρα διαμόρφωσης κοινωνικού μετώπου εις βάρος των κινητοποιήσεων… Παρόμοιοι μηχανισμοί ενεργοποιήθηκαν ξανά στις κινητοποιήσεις του 2001-2002, του 2009, όπως και του 2016. Κάθε φορά με διαφορετική αφορμή -επιδοτήσεις, φορολογία, ασφαλιστικό- αλλά με την ίδια βασική στρατηγική: να απομονωθούν οι αγρότες, να χαρακτηριστούν «προνομιούχοι», «καθυστερημένοι» ή «ανεύθυνοι» σε σχέση με τον υποτιθέμενο «υπόλοιπο πληθυσμό» που δήθεν πλήττεται. Πρόκειται για την κλασική τακτική τού διαίρει και βασίλευε, που συχνά συνοδεύεται από σκλήρυνση των μέτρων καταστολής ώστε να δημιουργηθεί η εικόνα επιστροφής στην «ομαλότητα»… Το ίδιο επιχειρεί από χθες και η κυβέρνηση Μητσοτάκη. Ομως, το πεδίο πλέον είναι πολύ διαφορετικό. Οι αγροτικές κινητοποιήσεις δεν έρχονται μόνες τους. Δίπλα τους υπάρχουν οι στάσεις εργασίας των εκπαιδευτικών, οι διαμαρτυρίες των ταξιτζήδων, οι εντάσεις στις λαϊκές αγορές, οι αντιδράσεις των μικρομεσαίων, οι πιέσεις στα νοσοκομεία. Ολοι αυτοί οι χώροι εκφράζουν μια κοινή πραγματικότητα: το κόστος ζωής έχει γίνει δυσβάσταχτο, οι δημόσιες υπηρεσίες λειτουργούν στα όριά τους και η καθημερινότητα πολλών επαγγελματικών ομάδων έχει καταστεί αβίωτη… Μέσα σε αυτή τη συσσώρευση δυσαρέσκειας η παλιά συνταγή του κοινωνικού αυτοματισμού δεν αποδίδει. Το αφήγημα ότι «φταίνε οι αγρότες» ή «φταίνε οι εκπαιδευτικοί» δεν πείθει, όταν όλο και περισσότεροι Ελληνες αναγνωρίζουν στη δική τους ζωή τις ίδιες πιέσεις που οδηγούν τους άλλους σε κινητοποιήσεις. Το εύκολο επικοινωνιακό τέχνασμα να στοχοποιηθεί μια κοινωνική ομάδα κινδυνεύει σήμερα να εκληφθεί ως αποποίηση ευθύνης και προσπάθεια συγκάλυψης υπαρκτών προβλημάτων… Γι’ αυτό και ο κοινωνικός αυτοματισμός απειλεί να μετατραπεί τώρα σε δίκοπο μαχαίρι. Μια κυβέρνηση που τον επικαλείται ρισκάρει όχι να κερδίσει κοινωνική στήριξη, αλλά να χάσει και όση αξιοπιστία της έχει απομείνει. Η υπερβολική καταστολή ή ακόμα και η απειλή της μπορεί να λειτουργήσει ως σύμβολο αδυναμίας και όχι ισχύος . Και τελικά η προσπάθεια διαίρεσης της κοινωνίας να την ενώσει, αλλά εναντίον εκείνων που επιχειρούν τον διχασμό: τον Μητσοτάκη και το σύστημα εξουσίας που τον περιβάλλει…

Σε 5 ώρες έδωσαν 5 σχέδια οι Αμερικανοί… χωρίς τα βασικά! Τρέμουν όλοι τα όπλα του Πούτιν και την απάντηση του σε όσα έγιναν προχθές! H Ουκρανία ή θα παραδώσει το Donbass το 2025 ή θα παραδώσει την Οδησσό το 2026… - Η Ρωσική πλευρά απαίτησε, παράδοση όλου του Donbass ( που έχει αρνηθεί η Ουκρανία ), μείωση των Ουκρανικών στρατευμάτων ( που έχει αρνηθεί η Ουκρανία ) και διεθνή αναγνώριση όλων των εδαφών που κατέλαβε η Ρωσία ( που έχει αρνηθεί η Ευρώπη ) Σε αδιέξοδο κατέληξε η κρίσιμη συνάντηση του Ρώσου Προέδρου Putin με τους απεσταλμένους του Trump του Αμερικανού Προέδρου Steve Witkoff και του γαμπρού του Αμερικανού προέδρου, Jared Kushner αν και το κλίμα ήταν καλό… κατέστη ξεκάθαρο ότι υπάρχει διάσταση απόψεων. Η συνάντηση κράτησε 5 ώρες αλλά οι Αμερικανοί παρουσίασαν τελικά 5 σχέδια, την αρχική πρόταση 28 σημείων των ΗΠΑ και άλλα 4 σχέδια… Η Ρωσική πλευρά απαίτησε τρία προαπαιτούμενα, παράδοση όλου του Donbass (που έχει αρνηθεί η Ουκρανία), μείωση των Ουκρανικών στρατευμάτων (που έχει αρνηθεί η Ουκρανία) και διεθνή αναγνώριση όλων των εδαφών που κατέλαβε η Ρωσία (έχει αρνηθεί η Ευρώπη). Πριν από την 5ωρη συνάντηση ο Putin ο Ρώσος Πρόεδρος έστειλε ένα ηχηρό μήνυμα στην Ευρώπη, η Ρωσία δεν απειλεί την Ευρώπη αλλά εάν η Ευρώπη αποφασίσει να πάει σε πόλεμο με την Ρωσία ο Ρωσικός στρατός θα τελειώσει πολύ γρήγορα αυτόν τον πόλεμο. Η Ρωσία είναι έτοιμη τώρα για τον πόλεμο αυτό… Επίσης ξεκαθάρισε ότι η Ουκρανία ή θα παραδώσει το Donbass το 2025 ή θα παραδώσει την Οδησσό το 2026… Την ίδια στιγμή απάντησε το ΝΑΤΟ μέσω ανωνυμίας…. «η Ρωσία δεν έχει ικανό στρατό να νικήσει το ΝΑΤΟ» τόνισε ο ανώνυμος αξιωματούχος του ΝΑΤΟ…. Το ΝΑΤΟ είναι πλέον ένας θίασος δειλών που ξέρουν ότι ηττήθηκαν στην Ουκρανία και απεγνωσμένα ψάχνουν να ανεβάσουν το πεσμένο ηθικό τους με σχέδια επίθεσης της Ρωσίας… το 2030… δηλαδή ουδεμία σοβαρότητα. Η Ρωσία δεν θα κάνει παραχωρήσεις σε τρία σημεία του ειρηνευτικού σχεδίου Trump Η Ρωσία δεν θα κάνει παραχωρήσεις σε τρία σημεία του ειρηνευτικού σχεδίου του προέδρου των ΗΠΑ Trump , αναφέρει το NBC News. Σημειώνεται ότι το πρώτο σημείο αφορά το έδαφος του Donbass η Ρωσία απαιτεί άμεση παράδοση όλων των εδαφών, ήδη η Ρωσία ελέγχει το 100% του Luhansk και το 81% του Donetsk, η Ρωσία ζητάει την παράδοση του άλλου 19% του Donetsk το δεύτερο τον περιορισμό του αριθμού των ενόπλων δυνάμεων της Ουκρανίας, η Ρωσία έχει ζητήσει μείωση κατά 5 0% από 900.000 σε 500.000 και το τρίτο την αναγνώριση των εδαφών - Donbass και Κριμαία που κατέχει ο ρωσικός στρατός από τις Ηνωμένες Πολιτείες και την Ευρώπη ως ρωσικά εδάφη. Η Ρωσία έλαβε σε 5 ώρες… 5 σχέδια που διέφεραν μεταξύ τους Η συνάντηση μεταξύ του Ρώσου προέδρου Putin, του ειδικού απεσταλμένου του Αμερικανού προέδρου Steve Witkoff και του Jared Kushner γαμπρού του Αμερικανού προέδρου, στο Κρεμλίνο ολοκληρώθηκε μετά από σχεδόν πέντε ώρες, σύμφωνα με την ιστοσελίδα του Κρεμλίνου. Ο Kirill Dmitriev, Ειδικός Προεδρικός Εκπρόσωπος για Επενδύσεις και Οικονομική Συνεργασία με Ξένες Χώρες, και ο Yuri Ushakov, βοηθός του Προέδρου, συμμετείχαν επίσης στις διαπραγματεύσεις από ρωσικής πλευράς Ο Yuri Ushakov είπε ότι οι διαπραγματευτές συζήτησαν διάφορα σχέδια για την επίλυση της σύγκρουσης στην Ουκρανία. Συγκεκριμένα, διευκρίνισε ότι η Ρωσία έλαβε τέσσερα ακόμη έγγραφα εκτός από το αρχικό σχέδιο 28 σημείων του Trump για την διευθέτηση στην Ουκρανία. Υπήρξε έγγραφο 27 σημείων και μετά άλλα 4 έγγραφα… σχέδια ειρήνης Υπήρχε ένα έγγραφο που περιείχε 27 σημεία. Μας παραδόθηκε και φυσικά το εξετάσαμε. Ωστόσο, δεν δουλέψαμε πάνω στη διατύπωση και δεν υπήρξαν συζητήσεις με τους Αμερικανούς συναδέλφους μας σχετικά με αυτό, τόνισε ο Yuri Ushakov Στη συνέχεια, σύμφωνα με τον Yuri Ushakov, η Ρωσία έλαβε τέσσερα ακόμη έγγραφα, τα οποία συζητήθηκαν σε συνάντηση μεταξύ του Ρώσου ηγέτη του Steve Witkoff και του Jared Kushner. Συζήτησαν γενικώς όχι ειδικώς… Ωστόσο ο Yuri Ushakov, αποκάλυψε ότι συζητήθηκε η ουσία του αμερικανικού σχεδίου και όχι συγκεκριμένες προτάσεις. Τα μέρη συνειδητοποιούν «σημαντικές προοπτικές συνεργασίας», σημείωσε ο αξιωματούχος. Το εδαφικό ζήτημα συζητήθηκε επίσης στη συνάντηση. Δεν έχουν ακόμη βρεθεί συμβιβασμοί και δεν έχει προγραμματιστεί προς το παρόν συνάντηση μεταξύ των ηγετών της Ρωσίας και των Ηνωμένων Πολιτειών. Ο Putin δήλωσε στον ειδικό απεσταλμένο του Αμερικανού ηγέτη, Witkoff, ότι η Ρωσία συμφωνεί σε κάποιο βαθμό με τα σχέδια των ΗΠΑ για την Ουκρανία, αλλά ορισμένα άλλα πράγματα προκάλεσαν κριτική. Witkoff και Kushner… δεν πάνε Ουκρανία Επιπλέον, έγινε γνωστό ότι οι Witkoff και Kushner δεν θα ταξιδέψουν στην Ουκρανία μετά τη συνάντησή τους με τον Ρώσο ηγέτη στο Κρεμλίνο. «Δεν μας υποσχέθηκαν ότι θα πάνε στο Κίεβο, αλλά υποσχέθηκαν ότι θα επιστρέψουν στην πατρίδα τους, την Ουάσινγκτον», δήλωσε ο Ushakov . Με τη σειρά του, ο πρόεδρός Putin ζήτησε να μεταφέρουν φιλικούς χαιρετισμούς στον Trump και ζήτησε επίσης να μεταφέρουν μια ολόκληρη σειρά σημαντικών πολιτικών μηνυμάτων. Ο Ushakov εξέφρασε την προσδοκία ότι ο διάλογος με τους Witkoff και Kushner θα συνεχιστεί τηλεφωνικά κατά την άφιξη των πολιτικών στις Ηνωμένες Πολιτείες. ΝΑΤΟ: Η Ρωσία δεν μπορεί να μας κερδίσει… Είναι ανίκανη (εδώ πέφτει το γέλιο της ...αρκούδας) Ο ρωσικός στρατός είναι ανίκανος να νικήσει την Ευρώπη στρατιωτικά, αυτή την άποψη εξέφρασε ανώτερος αξιωματούχος του ΝΑΤΟ, μιλώντας υπό τον όρο της ανωνυμίας, σε ενημέρωση στις Βρυξέλλες, σύμφωνα με BBC και Telegraph Έτσι απάντησε ο αξιωματούχος του ΝΑΤΟ στις δηλώσεις του Ρώσου προέδρου Putin σχετικά με την ετοιμότητά του να αντιδράσει εάν η Ευρώπη «θέλει να πολεμήσει και το κάνει». Σύμφωνα με τον εκπρόσωπο της συμμαχίας, το ΝΑΤΟ είναι «ενωμένο όσο ποτέ άλλοτε» στην υπεράσπιση των συμμάχων του. Ο αξιωματούχος υπενθύμισε επίσης το Άρθρο 5 του Χάρτη του ΝΑΤΟ σχετικά με την αμοιβαία άμυνα. Σύμφωνα με τον εκπρόσωπο της συμμαχίας, «η Ρωσία δεν διαθέτει επαρκή στρατεύματα ή δυνατότητες για να κερδίσει πραγματικά στρατιωτικά». Ο Putin δήλωσε χθες ότι εάν η Ευρώπη ξεκινήσει πόλεμο με τη Ρωσία, αυτός θα τελειώσει πολύ γρήγορα. Σύμφωνα με τον Ρώσο Πρόεδρο Putin , σε περίπτωση πολέμου με ευρωπαϊκές χώρες, η Ρωσία θα ενεργήσει διαφορετικά από ότι στην Ουκρανία. Ο Ρώσος ηγέτης επεσήμανε επίσης ότι οι ευρωπαϊκές χώρες εμποδίζουν τις προσπάθειες της κυβέρνησης Trump να επιλύσει τη σύγκρουση στην Ουκρανία. Σημείωσε επίσης ότι οι ίδιοι οι Ευρωπαίοι έχουν αποσυρθεί από τις διαπραγματεύσεις για την Ουκρανία γιατί δεν θέλουν την ειρήνη … είναι με το μέρος του πολέμου.

Ο σασμός* με όσους κατήγγειλε ότι πάνε να τον ...ρίξουν! Τίποτε δε του βγαίνει και τρέμει την επόμενη μέρα των εκλογών Δεν είναι πρώτη φορά που επιχειρείται κλείσιμο των υποθέσεων, αλλά πάντα υπήρχε ένα αγκάθι που έφερνε την κατάσταση σε ακόμη χειρότερο σημείο Εκτός από τη γεωπολιτική ρευστότητα που ε πηρεάζει τον πλανήτη Γη, έχουμε και τη ρευστότητα στον εσωτερικό μας χώρο, που μοιάζει με τον ανεμόμυλο του Δον Κιχώτη , ο οποίος κινείται ανάλογα με τη φορά του αέρα. Ας γίνουμε πιο συγκεκριμένοι. Ο πρωθυπουργός εδώ και καιρό κατήγγειλε ένα σύστημα διαπλοκής που θέλει να τον ανατρέψει. Και ο πόλεμος Μαξίμου και …διαπλοκής είχε γίνει εμφανής, και κάτι παραπάνω. Τα βέλη εκατέρωθεν ήταν στην ημερήσια διάταξη και ο Κυριάκος Μητσοτάκης τα είχε καταγγείλει, και μάλιστα δημοσίως. Από την άλλη, ο πρωθυπουργός, σε μια φάση που έχει βάλει στον επιταχυντή τα πράγματα σε μια προσπάθεια να σώσει ό,τι σώζεται, λειτουργεί με την τακτική «ο πνιγμένος από τα μαλλιά του πιάνεται». Γι’ αυτό και, σύμφωνα με πληροφορίες, η νέα γραμμή είναι το νερό και… αλάτι, και ας πάνε στην ευχή τα παλιά. Αυτός είναι και ο λόγος που επιχειρεί το Μαξίμου να κλείσει μέτωπα με αυτούς που μέχρι χθες έλεγαν δεξιά και αριστερά ότι θέλουν να τους ρίξουν και να φέρουν τον Τσίπρα. Δεν αναφερόμαστε μόνο στην παρουσία του Μητσοτάκη στην εκδήλωση για τον Βαρδή Βαρδινογιάννη , αλλά και σε άλλες κινήσεις που σχεδιάζονται. Μαθαίνω ότι ο πρωθυπουργός αποφάσισε να παρευρεθεί και σε εκδήλωση του «Βήματος» , με το οποίο οι σχέσεις ήταν στο …κόκκινο, με αφορμή το δημοσίευμα για τη μονταζιέρα του Μαξίμου στα απομαγνητοφωνημένα των Τεμπών ηχητικά. Γη και ύδωρ Εάν αυτό επιβεβαιωθεί, την Παρασκευή 5/12, στη συζήτηση Μητσοτάκη – Πρετεντέρη (Αθήνα: διάλογοι για την πολιτική είναι το θέμα, μαζί με το Φόρουμ των Δελφών), τότε σημαίνει ότι ο Κ. Μητσοτάκης είναι αποφασισμένος να δώσει γη και ύδωρ στο σύστημα για να σταματήσει ο πόλεμος που γίνεται εδώ και μήνες. Ο χρόνος, βέβαια, είναι εκείνος που θα δείξει πού θα πάει το παιχνίδι ή αν μιλάμε για μια ανακωχή ή για μια σύναψη ειρήνης. Με αυτόν τον τρόπο ερμηνεύουν οι κατέχοντες τη γνώση των ισορροπιών την αισιοδοξία που επιχειρεί να εκπέμψει ο Κυριάκος Μητσοτάκης για μια ακόμη τετραετία, θεωρώντας ότι το μέτωπο πάει προς κλείσιμο και ο σασμός θα αποδώσει. Βέβαια, τα πράγματα και οι συμφωνίες θα κριθούν στο πεδίο, καθώς δεν είναι πρώτη φορά που επιχειρείται κλείσιμο των υποθέσεων, αλλά πάντα υπήρχε ένα αγκάθι που έφερνε την κατάσταση σε ακόμη χειρότερο σημείο. Από το Μαξίμου, πάντως, τον τελευταίο καιρό διαπιστώνουν τη στροφή που παρατηρείται, και η οδηγία που έχει δοθεί είναι να πέσουν οι τόνοι και να μη δοθεί νέα αφορμή για να ξεσπάσει και πάλι πόλεμος με εκδότες και επιχειρηματικά συμφέροντα. Επικοινωνία για να καλυφθούν τα σκάνδαλα Από την άλλη, η κυβέρνηση αναζητά τρόπους ώστε να ξανασχεδιαστούν επικοινωνιακά πράγματα που δεν έχουν βγει στο σύστημα Μαξίμου, και οι καμπάνιες που σχεδιάζονται στόχο έχουν να δημιουργήσουν επικοινωνιακό απόθεμα σε μια περίοδο που τα σκάνδαλα με διάφορα θέματα που έχουν ξεσπάσει τραυματίζουν την κυβέρνηση στο μέτωπο της διαφθοράς. Τα αναχώματα που επιχειρούνται να δημιουργηθούν είναι προς αυτήν την κατεύθυνση, καθώς το μπάχαλο στην αντιπολίτευση δεν έχει δημιουργήσει τις συνθήκες να υπάρχει, από την άλλη πλευρά, ένας αξιόπιστος συνομιλητής. Εν αναμονή των κινήσεων Τσίπρα και Σαμαρά Στην αναμονή, βέβαια, υπάρχει η υπόθεση Αλέξης Τσίπρας , που θέλει χρόνο για να φανεί εάν η στήριξη που του δόθηκε μπορεί να έχει ένα τέτοιο αποτύπωμα σχηματισμού ενός αντίπαλου δέους. Την ίδια ώρα, επιχειρείται να μαζευτεί το κόμμα Σαμαρά, αν και οι πληροφορίες φέρνουν στενό του συνεργάτη να έχει ξεκινήσει μάζεμα υπογραφών για κίνηση που κανείς ακόμη δεν ξέρει εάν λειτουργεί ως πρόδρομος του ενδεχομένου κόμματος του πρώην πρωθυπουργού. Κανείς δεν ξέρει εάν το deal που επιχειρεί ο πρωθυπουργός περιλαμβάνει και τις κινήσεις Σαμαρά και το κλείσιμο της χρηματοδοτικής κάνουλας προς τέτοιες διασπαστικές κινήσεις που θα κάνουν ζημιά στο δεξιό ακροατήριο. Όλα είναι ρευστά και θα έχει ενδιαφέρον να δούμε πώς θα εξελιχθούν τα πράγματα, καθώς ο Μητσοτάκης κινείται με περισσότερη αυτοπεποίθηση, τουλάχιστον όσον αφορά τις σχέσεις του με το εξωτερικό, και εάν ο Πιερρακάκης καταφέρει να κερδίσει και το Eurogroup , τότε ο πρωθυπουργός πιστεύει ότι θα μπορεί να μιλά για ολική επαναφορά στους σχεδιασμούς του. Βέβαια, ο τελικός κριτής στο τέλος της ημέρας είναι η κοινωνία, που έχει δείξει επί της κάλπης ότι δύσκολα χειραγωγείται στις μέρες μας… *Σασμός = συμβιβασμός, συμφωνία, συμφιλίωσ η

Όταν η παλιά τάξη γκρεμίζεται, η Οδησσός γράφει την αρχή και η Κωνσταντινούπολη το τέλος! Και η Ρωμιοσύνη αναδύεται από τις στάχτες της για να θυμίσει στον κόσμο ποιοι γράφουν την Ιστορία! Μέσα στη θύελλα του χάους, η Οδησσός ανάβει το πρώτο φως, η Πόλη καλεί το τελικό προσκύνημα της Ιστορίας και οι Έλληνες που άντεξαν, σηκώνονται πάλι για τον κόσμο που έρχεται... Συνοψίζοντας τη χτεσινή ειδησεογραφία, με πρωτοστάτη το απίστετο ρεπορτάζ του bankingnews.gr , δεν αντέξα στον πειρασμό του να μη γράψω κάτι, που εγώ ο ίδιος πάμπολλες φορές έβλεπα να έρχεται αλλά κανείς δεν έδινε σημασία. Και να που ήρθε. Και μάλιστα όχι με τον θόρυβο πυροτεχνήματος, αλλά με τον εκκωφαντικό κρότο μιας ιστορικής μετατόπισης ! Η Ουκρανία —ή μάλλον το καθεστώς Zελένσκι, το οποίο καθοδηγείται πλέον φανερότατα από τους Βρετανούς, έπληξε Καζακστάν, Ρωσία και Τουρκία μέσα σε 48 ώρες , μετατρέποντας έναν πόλεμο που “υποτίθεται” ότι ήταν τοπικός, σε σύγκρουση πολλαπλών μετώπων. Το κείμενο που διάβασα δεν ήταν απλώς μια καταγραφή γεγονότων. Ήταν αποκάλυψη. Ήταν ανατομία του τρόπου με τον οποίο το Λονδίνο επιχειρεί να διεθνοποιήσει τη σύγκρουση, χτυπώντας κρίσιμες ενεργειακές υποδομές του Καζακστάν, προκαλώντας επεισόδια στην τουρκική υφαλοκρηπίδα, βάζοντας στο στόχαστρο πλοία ρωσικών συμφερόντων και σπρώχνοντας τον Zελένσκι στον ρόλο του απελπισμένου εμπρηστή, που πυρπολεί ό,τι βρει μπροστά του. Μέσα σε όλα αυτά, φάνηκε ξεκάθαρα ότι δεν υπάρχουν "λάθη", δεν υπάρχουν "παρερμηνείες", δεν υπάρχουν "τυχαίες συγκυρίες". Ναί! Υπάρχει σχέδιο! Σχέδιο υπονόμευσης της ειρήνης που προσπαθεί ( για τα δικά του, τα συμφέροντα της χώρας του βεβαίως ) οTράμπ. Υπάρχει σχέδιο επέκτασης της κρίσης ως plan B ή plan C. Σχέδιο ανοίγματος νέων μετώπων σε μια περιοχή που, αν πάρει φωτιά ολόκληρη, δεν θα σβήσει ούτε με τα νερά του Βόλγα . Το ρεπορτάζ μιλάει για επίθεση σε αγωγούς, για φλεγόμενα τάνκερ, για drones που κινούνται σαν φαντάσματα κάτω από τις μύτες των τουρκικών αρχών, για ξένα κέντρα αποφάσεων που παίζουν τη Μαύρη Θάλασσα σαν σκάκι , κι άλλους λαούς σαν πιόνια. Μιλούσε όμως και για κάτι πιό βαθύ. Για το σημείο καμπής. Για τη στιγμή που ένα περιφερειακό μέτωπο μετατρέπεται σε παγκόσμιο σεισμό. Και νομίζω πως χθες, αυτή η στιγμή έφτασε. Αυτό που συζητούσαμε εδώ και μέρες με διαδικτυακούς και μη φίλους, ότι δηλαδή ένα μεγάλο κακό πλησιάζει ως αναπόφευκτη πλέον εξέλιξη — δεν είναι προειδοποίηση πια. Είναι πραγματικότητα. Χώρες ουδέτερες δέχονται επίθεση. Η Ρωσία προετοιμάζει τανάλια για την Οδησσό. Το αγορασμένο από τους Ρόθτσάιλντ City of London λειτουργεί πλέον σαν παλιός αυτοκρατορικός δαίμονας του χρήματος που κινεί τα νήματα. Η ειρήνη Tράμπ σαμποτάρεται με τρομακτικό τρόπο. Η Τουρκία — όχι επειδή δε φταίει, το αντίθετο, τραβάει τα μαλλιά της. Η Ευρώπη κοιμάται όρθια (ή μήπως όχι;) και η παγκόσμια ασφάλεια — και δεν εννοώ τη Δύση — κρέμεται από μια κλωστή! Ό,τι άρχισε προχτές, δεν θα σταματήσει παρά μόνο όταν η Δύση ισοπεδωθεί και ο νέος Ελληνισμός αναδυθεί ! Αυτό σας το υπογράφω!!! Χωρίς ψηφιακή σκλαβιά, χωρίς τη όζουσα δυστοπία, χωρίς νεοταξικές επιβολές . Καθάριος, απαλλαγμένος από κάθε τι που τον έσπρωχνε στη πτώση και κυρίως, με την Ορθοδοξία να θριαμβεύει γι' άλλη μια φορά! Προς "χάριν" όλων αυτών που την αμφίσβητούν, δίδοντας τον χαρακτηρισμό "άπιστοι" σε όσους το πιστεύουν αυτό ( Ναί, το διάβασα κι αυτό... ) Ο μεγάλος χαλασμός ξεκίνησε! «Θὰ προσπαθοῦν νὰ τὸ λύσουν μὲ τὴν πέννα, μὰ δὲν θὰ μποροῦν. 99 φορὲς μὲ τὸν πόλεμο καὶ μία με τὴν πέννα» Άγιος Κοσμάς Αιτωλός, 18ος αιώνας Η Ιστορία δεν προαναγγέλλει τίποτα. Γυρίζει ανάποδα μέσα σε μία νύχτα, και ο κόσμος που τη μία ημέρα φαινόταν στατικός, παγωμένος κάτω από στρώματα γεωπολιτικής ρουτίνας, την άλλη ημέρα μοιάζει έτοιμος να καταπιεί τους πάντες και τα πάντα . Κάπως έτσι συμβαίνει τώρα. Αυτός ο «μεγάλος χαλασμός» για τον οποίο μιλούσαμε εδώ και μήνες, δεν είναι πια προφητεία, ούτε υπόνοια, ούτε εικασία αναλυτών. Είναι γεγονός . Με ημερομηνία, με συντεταγμένες, με εκρήξεις στη Μαύρη Θάλασσα και με την υπογραφή μιας Δύσης που έχει χάσει κάθε αυτοσυγκράτηση, κάθε μέτρο, κάθε ντροπή. Η Ουκρανία, αυτή η "χώρα"– που δεν ήταν επί της ουσίας ποτέ της χώρα αλλά μέρος της Ρωσίας, αυτή η σημαία που ανεμίζει μόνο όταν τη φυσούν οι άνεμοι του Λονδίνου και της Ουάσιγκτον, αποφάσισε ότι δεν αρκεί να χάνει στα μέτωπα . Δεν αρκεί να καταρρέει στο Ντονμπάς, ούτε να βλέπει τις τελευταίες της στρατηγικές εφεδρείες να εξαϋλώνονται. Πρέπει να τραβήξει και άλλους μαζί της στον γκρεμό. Πρέπει να βάλει φωτιά στον κάμπο για να φαίνεται δήθεν ζωντανή . Πρέπει να αποδείξει στους προστάτες της —που ήδη τη θεωρούν τελειωμένη υπόθεση— πως ακόμη μπορεί να δημιουργήσει θόρυβο, πως ακόμη μπορεί να παράγει χάος, πως ακόμη είναι χρήσιμη ως ανάφλεξη . Κι έτσι, μέσα σε δύο ημέρες, άνοιξε — αν είναι δυνατόν! — τρία μέτωπα ταυτόχρονα! Χτύπησε Καζακστάν, Ρωσία και Τουρκία, σαν να μην υπήρχε αύριο ! Σαν να ήθελε σκόπιμα να εκτελέσει εντολές που ξεπερνούν την ίδια την ύπαρξή της. Διότι κανείς σοβαρός άνθρωπος δεν μπορεί να πιστέψει ότι μια χώρα που αναπνέει με μηχανική υποστήριξη, μια χώρα που πίνει οξυγόνο από τη Δύση για να μην πεθάνει, μια χώρα που έχει χάσει τα μισά της εδάφη και το ηθικό της, μ πορεί να οργανώσει και να εκτελέσει ένα τέτοιο τριπλό χτύπημα χωρίς ανώτατη καθοδήγηση . Κανείς δεν το πιστεύει — ούτε καν αυτοί που υπογράφουν τις ανακοινώσεις στο Κίεβο . Η MI6 είναι πίσω από όλα. Το δεκάδες φορές ΑΤΙΜΑΣΜΕΝΟ Λονδίνο. Αυτό το Λονδίνο που κατελήφθη ελέω...βασιλέων από τους σατανόπληκτους Ροθτσάιλντ, που το μόνο που επιθυμούν είναι να φέρουν μια ώρα αρχύτερα τον "Εωσφόρο" επί της γής! Όχι δεν είναι πλέον θεωρία συνωμοσίας, αλλά γυμνή πραγματικότητα που αποκαλύπτει η ίδια η Ρωσία, οι ίδιοι οι αναλυτές της Δύσης, οι ίδιες οι κινήσεις των τελευταίων μηνών . Το Λονδίνο παίζει ξανά τον ρόλο της "αυτοκρατορικής" μαριονέτας των Λεσχών και των Ιερατείων του Σκότους που σπρώχνει τους άλλους στον πόλεμο για να κερδίσει χρόνο, επιρροή, χάος και διπλωματικά ανταλλάγματα. Η πρώτη έκρηξη ήρθε από το Nοβοροσίσκ . Ο αγωγός του Caspian Pipeline Consortium —καρδιά της ενεργειακής εξαγωγής του Καζακστάν, δέχθηκε επίθεση από ουκρανικά ναυτικά drones. Μια πράξη που δεν έχει προηγούμενο! Για πρώτη φορά στην ιστορία του πολέμου, το Κίεβο χτύπησε όχι απλώς τη Ρωσία, αλλά μια ουδέτερη ευρασιατική χώρα, με την οποία δεν έχει καμία απολύτως διένεξη! Και το έκανε με τέτοιο τρόπο, που έπληξε το 20% των εξαγωγών της, προκαλώντας ζημία που ισοδυναμεί με τον προϋπολογισμό μιας ολόκληρης πόλης ! Αν αυτό δεν είναι μόνο παράνοια, τότε τι στα κομμάτια είναι; Μήπως είναι το συνειδητό άνοιγμα νέου μετώπου; Γιατί όταν προκαλεί το ουδέτερο Καζακστάν σε πόλεμο, τότε η λέξη "παράνοια" χάνει αυτομάτως την αξία της! Παρά το γεγονός ότι ουσιαστικά πρόκειται για μήνυμα προς τη Μόσχα πως «αν δεν υποχωρήσεις, θα κάψουμε και τους δικούς σου συμμάχους» . Είναι τελεσίγραφο γραμμένο όχι με μελάνι, αλλά με φωτιά. Και όταν το Καζακστάν αντέδρασε οργισμένα, όταν η Astana μίλησε για τρομοκρατική επίθεση που παραβιάζει το διεθνές δίκαιο, το Κίεβο δεν ζήτησε ούτε συγγνώμη ούτε εξηγήσεις. Αντίθετα, ύψωσε φωνή. Επέπληξε μάλιστα το Καζακστάν, επειδή δεν καταδικάζει ...αρκετά τη Ρωσία! Τέτοιο θράσος από κάποιον που βρίσκεται με τη δωδεκάποντη μπότα του Πούτιν στο σβέρκο είναι επιεικώς αδιανόητο! Κι όμως, αυτό το διεφθαρμένο κτήνος, ο Ζελένσκι, την ώρα που οι Αμερικάνοι του έχουν δώσει προθεσμία στο να κάνει εκλογές και να τσακιστεί να φύγει, βρήκε το απύθμενο θράσος να κουνήσει το δάχτυλο σε μια χώρα που δεν του έχει φταίξει σε τίποτα! Αυτά δεν είναι αυθόρμητες αντιδράσεις. Αυτές είναι γραμμές που γράφονται σε υπόγεια γραφεία μυστικών υπηρεσιών, με στόχο να δημιουργηθούν νέα ρήγματα, νέες αντιπαλότητες, νέες αφορμές . Κι επειδή το Κίεβο δεν έχει τέτοιου είδους μυστικές υπηρεσίες, τη δουλειά την έκαναν οι Εγγλέζοι, αυτοί οι κύναιδοι που το μόνο που τους απασχολεί διαχρονικά είναι ...το πώς θα γλεντήσουν την...πίσω πόρτα τους! Το Κίεβο λοιπόν, δεν αποφασίζει. Το Κίεβο εκτελεί! Και σαν να μην έφτανε αυτό, την προηγούμενη ημέρα, ουκρανικά drones χτύπησαν δύο δεξαμενόπλοια του ρωσικού «σκιώδους στόλου» στα όρια της τουρκικής υφαλοκρηπίδας. Στο Kairos και το Virat εκδηλώθηκαν πυρκαγιές, τα πληρώματα εγκατέλειψαν τα πλοία μέσα σε πανικό, οι τουρκικές αρχές μίλησαν για «εξωτερική ενέργεια», ενώ οι μυστικές υπηρεσίες της Ουκρανίας ανέλαβαν ξεδιάντροπα την ευθύνη . Τι σημαίνει αυτό; Ότι μέσα σε μία ημέρα, η Ουκρανία κτύπησε ρωσικά συμφέροντα σε τουρκικά ύδατα — ουσιαστικά γράφοντας στα παλιά της τα παπούτσια την Τουρκία, μια χώρα που υποτίθεται ότι προσπαθεί να κρατήσει ισορροπίες! Όχι ότι δε φταίει με τα συνεχόμενα ήξεις αφήξεις, αλλά στην ουσία πληρώνει το ενδεχόμενο "Οχι" στην πρόσκληση των Βρετανών να δεχθούν τη προσφορά των Eurofighter αρκεί να τα...σπασει ο Ερντογάν με τους Ρώσους! Κι εδώ η εικόνα γίνεται ακόμη πιο σκοτεινή. Η επίθεση συνέβη ακριβώς τη στιγμή που ο Sergei Naryshkin, ο πανίσχυρος επικεφαλής της ρωσικής Υπηρεσίας Εξωτερικών Πληροφοριών, βρισκόταν στην Άγκυρα για να ενημερώσει την τουρκική ηγεσία για τη ρωσική στάση στο σχέδιο ειρήνης του Τράμπ. Σε τέτοιες στιγμές, η διπλωματία είναι ένα παιχνίδι νεύρων. Ο χρόνος μιας επίθεσης δεν είναι ποτέ τυχαίος. Το μήνυμα της Δύσης ήταν ξεκάθαρο: « Eρντογάν, μην διανοηθείς να συμβάλεις στο σχέδιο Tράμπ. Μην πας να περάσεις στη σωστή πλευρά της Ιστορίας. Μην προσπαθήσεις να γίνεις μεσολαβητής. Θα τη πληρώσεις εσύ ». Η διπλωματία της φωτιάς. Η διπλωματία των καμμένων πλοίων. Το Λονδίνο έχει παράδοση αιώνων στο να κτυπά μέσω τρίτων . Να μη φαίνεται ποτέ, αλλά να κινεί πάντα τα νήματα . Το έκανε στην Ινδία, στην Αίγυπτο, στην Περσία, στη Ρωσία πριν την επανάσταση, στη Μέση Ανατολή μετά τον πόλεμο και πάει λέγοντας. Η MI6 δεν είναι υπηρεσία απλώς, είναι μηχανή. Είναι ο αόρατος κινητήρας του αγγλοσαξονικού χειρισμού . Και τώρα αυτή η μηχανή δουλεύει στο φουλ για να τινάξει στον αέρα κάθε πιθανότητα ειρήνευσης . Γιατί αν έρθει ειρήνη υπό τον Tράμπ, αν δηλαδή ευοδώσει το οικονομικό-στρατηγικό deal μεταξύ ΗΠΑ και Ρωσίας, αν καθίσουν μ' άλλα λόγια στο ίδιο τραπέζι οι πραγματικοί παίκτες, τότε η Βρετανία χάνει το μοναδικό της χαρτί που είναι η δημιουργία χάους . Η παγκόσμια αστάθεια είναι το τελευταίο απομεινάρι της πάλαι ποτέ βρετανικής "αυτοκρατορικής" δύναμης . Όσο ο κόσμος καίγεται, το Λονδίνο μπορεί να παριστάνει ότι παίζει ρόλο . Αν ο κόσμος ηρεμήσει, η Βρετανία θα βρεθεί ξανά εκεί που ήταν μετά το 1956, δηλαδή στην άκρη του τραπεζιού και να τη σπρώχνουν για να φύγει! (Ντε Γκώλ στη περίπτωση της ένταξης της Βρετανίας στην ΕΟΚ) Ο Zelensky, αυτό το ανθρωπόμορφο εβραίϊκο κτήνος, έ χει μετατραπεί πλέον σε έναν πολιτικά νεκρό πρόεδρο που προσπαθεί να μείνει ζωντανός καταστρέφοντας ό,τι αγγίζει. Η εξουσία του καταρρέει. Οι υποστηρικτές του στη Δύση έχουν εξαντλήσει την υπομονή τους . Οι στρατηγοί του, αρχίζουν να μιλούν πλέον ανοιχτά για την «αναγκαιότητα διαπραγματεύσεων». Οι Ουκρανοί πολίτες κρύβουν την απελπισία τους κάτω από μια επικοινωνιακή ομίχλη που δεν πείθει κανέναν . Ένας τέτοιος άνθρωπος, μπροστά στον πολιτικό του θάνατο, δεν έχει τίποτε άλλο να κάνει από το να επιδιώξει την κλιμάκωση . Έναν εκβιασμό προς όλους: « Αν πέσω, θα παρασύρω μαζί μου και εσάς ». Ο Χίτλερ στην πλέον νεότερη του απόδοση. Η Ρωσία, από την άλλη πλευρά, δεν έχει περιθώρια για ανέξοδες δηλώσεις . Η διεθνοποίηση του πολέμου, η στοχοποίηση χωρών όπως το Καζακστάν και η πρόκληση εντός της τουρκικής ζώνης ευθύνης, δεν μπορούν να μείνουν χωρίς στρατηγική απάντηση. Και η απάντηση που συζητείται ανοιχτά στα ρωσικά μέσα δεν είναι συμβολική . Δεν είναι καν διπλωματική. Είναι σχέδιο πολεμικών επιχειρήσεων μεγάλης κλίμακας. Ένα σχέδιο που θα κλειδώσει την Οδησσό, θα αποκόψει την Ουκρανία από τη Μαύρη Θάλασσα και θα αλλάξει τον χάρτη για πάντα . Μια τανάλια που θα έρθει από ανατολή και από θάλασσα, που θα την σφίξει μέχρις ότου η Οδησσός γίνει απλώς σημείο χάρτη χωρίς πρόσβαση, χωρίς λειτουργία, χωρίς μέλλον. Αυτά δεν είναι τίποτε περισσότερο από στρατιωτική στρατηγική υπό επεξεργασία . Η Μόσχα έχει αντιληφθεί ότι χωρίς την Οδησσό, η Ουκρανία δεν μπορεί να σταθεί ως κράτος κι έχει απόλτυο δίκιο. Χωρίς τη θάλασσα, χωρίς λιμάνια, χάνει και την τελευταία της δυνατότητα διαπραγμάτευσης, χάνει το οξυγόνο της ουσιαστικά. Η απάντηση της Ρωσίας, λοιπόν, δεν θα είναι απλώς ένα «χτύπημα». Θα είναι μια τιμωρητική πράξη που θα μετατρέψει την ουκρανική ακτή σε νεκρή ζώνη . Και τότε, η Δύση δεν θα μπορεί να κάνει τίποτα πέρα από ανακοινώσεις. Γιατί οι ίδιοι οι Δυτικοί άνοιξαν το κουτί της Πανδώρας. Οι ίδιοι έβαλαν την Ουκρανία να πυροδοτήσει τις πρώτες εκρήξεις... Η Διεθνοποίηση του πολέμου και ο κόσμος που γελάει πριν την κατάρρευση Η Ιστορία έχει μια παράξενη αίσθηση του χιούμορ . Συχνά γελάει μαζί μας, πριν μας συντρίψει. Οι λαοί στενάζουν υπό την ηγεσία διεφθαρμένων κακοποιών, οι ελίτ εκτονώνουν την κρίση τους σε lifestyle διαμάχες ενώ την ίδια στιγμή, κάτω από την επιφάνεια, τεκτονικές πλάκες μετακινούνται. Το χαμόγελο παγώνει όμως όταν αυτές οι πλάκες σπάσουν . Και σήμερα, τρίζουν όλες μαζί. Ευρώπη, Μαύρη Θάλασσα, Μέση Ανατολή, Ασία. Ένας πολυεστιακός κραδασμός, μία παγκόσμια εξίσωση χωρίς λύση, μία σύγκρουση που δεν θα μείνει πλέον «τοπική». Αν κάποτε το Ρωσο-Ουκρανικό πόλεμο τον ονόμαζαν «πόλεμο δι’ αντιπροσώπων», σήμερα αυτός ο όρος είναι αστείο . Διότι ένας πόλεμος δια αντιπροσώπων είναι ελεγχόμενος . Είναι ένα παιχνίδι δυνάμεων που παριστάνουν ότι κρατούν ισορροπίες. Είναι κάτι προβλέψιμο, κάτι υπολογίσιμο. Αυτό που ζούμε τώρα δεν έχει καμμιά σχέση με αυτό . Μοιάζει με φωτιά που ξεφεύγει και τρέχει . Επί της ουσίας, μοιάζει με τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο λίγο πριν τη Σαράγεβο, όπου κανείς δεν ήθελε πραγματικά πόλεμο, αλλά όλοι τον έσπρωχναν δίχως να το καταλαβαίνουν . Ένα κουβάρι από συμμαχίες, εγωισμούς, μυστικές υπηρεσίες και επιτήδια λάθη και αποφάσεις. Και το σπουδαιότερο; Ο πόλεμος αυτός, ο Α' ΠΠ δηλαδή, "προφητεύτηκε" από τον αρχιμασόνο και δηλωμένο σατανιστή, πρώην στρατηγό Άλμπερτ Πάϊκ, που στα μέσα του 19ου αιώνα, μίλησε για ...τρείς πολέμους που θα φέρουν την Νέα Τάξη Πραγμάτων που σχεδίαζαν οι "Πεφωτισμένοι" Ασκεναζί Εβραίοι στα υπόγεια των μασονικών Στοών . Ο Β' ΠΠ που ακολούθησε 20 χρόνια αργότερα, δεν ήταν παρά ...παρακλάδι του Α'. Και η προφητεία του Πάϊκ (που στην ουσία δεν είναι καν προφητεία, αλλά σχεδιασμός εξ αρχής) βρίσκεται σήμερα στο προσκήνιο, μέ έναν ολοκληρωτικό πόλεμο που έχει ακριβώς τα ίδια "συμπτώματα" με τον Α'. Και πάνω στο τραπέζι, βρίσκεται το πραγματικό διακύβευμα, το σχέδιο ειρήνης του Tράμπ . Αυτό φοβάται η σατανοκρατούμενη Δύση των "Πεφωτισμένων" ελίτ. Φοβάται ότι ένας Αμερικανός πρόεδρος θα μπει στο Οβάλ Γραφείο και θα κλείσει μέσα σε λίγες εβδομάδες έναν πόλεμο που οι ίδιοι κρατούν ζωντανό σχεδόν δύο χρόνια . Αυτό θα είναι κόλαφος για τις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες, που ξόδεψαν πλούτο, ρευστότητα, στρατηγικά αποθέματα και αξιοπιστία για να υποστηρίξουν μια σύγκρουση χωρίς νικητή. Θα είναι καταστροφή για το Λονδίνο , για το City of London των Rothschild που εξακολουθεί να βλέπει τον εαυτό του σαν παγκόσμιο παίκτη, ενώ είναι απλώς ένα νησί με ρημαγμένη οικονομία και υπερφίαλη πολιτική τάξη . Θα είναι απόλυτη έκθεση για τις ΗΠΑ του κατεστημένου , που θα φανεί ότι χρησιμοποίησαν την Ουκρανία για να τροφοδοτήσουν πολεμικές βιομηχανίες και όχι για να «υπερασπιστούν τη δημοκρατία» . Έτσι, η ασκεναζο-εβραϊκή Δύση σκέφτηκε το εξής: « Αν ο Tράμπ θέλει ειρήνη, θα του δώσουμε χάος. Χάος τέτοιο που καμία ειρήνη δεν θα μπορεί να κλείσει. Θα βάλουμε μέσα κι άλλους παίκτες, θα ανοίξουμε κι άλλα μέτωπα, θα βυθίσουμε πλοία, θα χτυπήσουμε ουδέτερους, θα προκαλέσουμε κρίσεις που δεν λύνονται εύκολα, θα γονατίσουμε τις θαλάσσιες διόδους, θα ανεβάσουμε το κόστος τόσο ψηλά που η ειρήνη να μοιάζει με προδοσία ». Κι έτσι, μέσα σε δύο ημέρες, η Ουκρανία έγινε ο αναπτήρας που άναψε το φιτίλι . Αλλά ο αναπτήρας όμως δεν αποφασίζει τι θα καεί. Το χέρι που τον κρατάει αποφασίζει. Και αυτό το χέρι μιλάει ...αγγλικά! Το Καζακστάν αποτελεί την πρώτη μεγάλη ένδειξη ότι τα πράγματα έχουν ξεφύγει από κάθε όριο. Μία επίθεση σε τέτοια υποδομή δεν είναι τυχαία. Δεν είναι συμβολική. Είναι μια σφαλιάρα στο πρόσωπο της Ρωσίας, και ταυτόχρονα ένα χαστούκι προς την Κίνα, που έχει τεράστια συμφέροντα στην περιοχή . Είναι επίσης ένα μήνυμα προς τα κράτη της Κεντρικής Ασίας ότι « όποιος δεν πάρει θέση, θα πληρώσει ». Ο κόσμος όμως της Ευρασίας δεν λειτουργεί έτσι. Οι συμμαχίες εκεί χτίζονται αργά, με τσάι και συμφωνίες κυρίων . Οι ισορροπίες είναι λεπτές. Και η Δύση τις τίναξε στον αέρα με μια κίνηση τόσο χοντροκομμένη, που μοιάζει με προβοκάτσια από παλιά σχολή. Η Τουρκία, είναι η δεύτερη μεγάλη ένδειξη ότι ο πόλεμος έχει ξεπεράσει τα γεωγραφικά του όρια . Τα χτυπήματα των ουκρανικών drones στο Kairos και το Virat δεν έγιναν "κατά λάθος". Ούτε "παραπλανήθηκαν τα συστήματα". Αυτά είναι ανοησίες για αφελείς. Η Τουρκία γνωρίζει πολύ καλά τι έγινε . Το ξέρει ο ίδιος ο Eρντογάν, που είδε να του χτυπούν πλοία δίπλα στα σύνορά του την ακριβώς στιγμή που ο επικεφαλής των ρωσικών μυστικών υπηρεσιών καθόταν στο τραπέζι του . Αυτό ασφαλώς και δεν είναι σύμπτωση. Είναι αντιπερισπασμός καραμπινάτος. Είναι δραματική προειδοποίηση. Είναι το μήνυμα " μη τυχόν και μπεις στον πειρασμό να αποδεχτείς το σχέδιο Tράμπ επειδή τα χεις καλά με τη Ρωσία και να τηρήσεις τις ισορροπίες γιατί εμείς θα σε εκθέσουμε διεθνώς, θα σου κάψουμε την περιοχή και θα σε παρουσιάσουμε σαν κράτος–διάδρομο πολέμου ". Η Τουρκία βρίσκεται σε μια απόλυτη κρίσιμη ιστορική στιγμή. Από τη μία θέλει να παίζει σε όλα τα ταμπλό, να πουλάει Bayraktar σε Δύση και Ουκρανία, να αγοράζει S-400 από τη Ρωσία, να κλείνει συμφωνίες με το Κατάρ και να απειλεί τα Βαλκάνια και την Ανατολική Μεσόγειο. Από την άλλη, ξέρει ότι η θέση της στον κόσμο γίνεται ολοένα και πιο επισφαλής . Η Δύση δεν την εμπιστεύεται. Η Ρωσία την θεωρεί χρήσιμη, όχι φίλη όμως . Η Κίνα τη βλέπει σαν πιθανό διάδρομο εμπορίου . Οι Αραβικές χώρες τη θεωρούν ανταγωνιστή . Και μέσα σε αυτή την αβεβαιότητα, η Ουκρανία, το πιο απελπισμένο καθεστώς της Ευρώπης, αποφάσισε να της δώσει ένα γερό χαστούκι . Τι σημαίνει αυτό; Ότι ο πόλεμος δεν περιορίζεται πλέον στην Ουκρανία. Έχει φτάσει στην Τουρκία, που είναι μέλος του ΝΑΤΟ. Κι αυτό, από μόνο του, είναι ορισμός της παγκόσμιας καταιγίδας. Η Ρωσία παρακολουθεί. Σιωπηλά. Σαν θηρίο που ξέρει ότι δεν πρέπει να δείξει τα δόντια του πολύ νωρίς, αλλά ούτε και πολύ αργά. Η στρατηγική της είναι παλιά όσο και ο ...Ιβάν ο Τρομερός! Υπομονή, μέχρι να έρθει η στιγμή της οριστικής αντεπίθεσης. Και αυτή η στιγμή φαίνεται να πλησιάζε ι. Η Οδησσός είναι το μεγάλο τρόπαιο . Είναι η καρδιά της ουκρανικής θαλάσσιας παρουσίας. Είναι το κλειδί του Δούναβη, της Μαύρης Θάλασσας, του εμπορίου, της Ευρώπης. Χωρίς την Οδησσό, η Ουκρανία μένει χωρίς θάλασσα . Χωρίς θάλασσα, μένει χωρίς οικονομία . Χωρίς οικονομία, μένει χωρίς κράτος και η Ρωσία το ξέρει, όπως και η Δύση. Και ο Zελένσκι το ξέρει καλύτερα από όλους, γι’ αυτό τρέμει. Εδώ βρίσκεται και ο πυρήνας της μεγάλης γεωπολιτικής μεταβολής . Η Δύση επιχείρησε να κάνει αυτό που κάποτε έκανε η Βρετανία με τους Ναπολεόντειους πολέμους και αργότερα με τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο . Δηλαδή να δημιουργήσει έναν κλοιό γύρω από έναν αντίπαλο και να τον εξουθενώσει . Μόνο που η Ρωσία δεν είναι Γαλλία του 1812, ούτε Γερμανία του 1914. Είναι πυρηνική υπερδύναμη, με ερείσματα σε τρεις ηπείρους, με στρατηγική κουλτούρα αιώνων και με μια ηγεσία που, αντίθετα με τους δυτικούς κλόουν, ξέρει να περιμένει και να αντεπιτίθεται τη στιγμή που ο αντίπαλος ανοίγει άτσαλα τα χαρτιά του. Η διεθνοποίηση του πολέμου δεν έγινε «τυχαία». Δεν έγινε επειδή «έτσι ήρθαν τα πράγματα». Έγινε επειδή το Λονδίνο και οι ευρωπαίοι τσιράκια των διεθνιστών θέλησαν να τορπιλίσουν τις διαπραγματεύσεις πριν καν αρχίσουν . Και το έκαναν με τρόπο τόσο ωμό, τόσο θεατρινίστικο, τόσο εξοργιστικό , που μόνο μια "αυτοκρατορία" σε αποσύνθεση θα μπορούσε να επιλέξει. Η Βρετανία κινείται πια όχι σαν υπερδύναμη, αλλά σαν πειρατικό βασίλειο που αρπάζει ό,τι μπορεί πριν βυθιστεί . Μια χώρα που νομίζει ότι έχει ακόμη τον στόλο του Nέλσον, ενώ έχει στην πραγματικότητα μια φρεγάτα που βγάζει καπνούς και μια κυβέρνηση που αλλάζει κάθε έξι μήνες . Μια χώρα που αναζητά διαρκώς τη δόξα του χθες επειδή δεν έχει αύριο . Και μέσα σε αυτή τη ματαιότητα, σπρώχνει τον κόσμο στην άβυσσο, γιατί είναι το μόνο πράγμα στο οποίο πάντα ήταν καλή. Δηλαδή στο να κάνει άλλους να πολεμούν μεταξύ τους, με τη μέθοδο του "διαίρει και βασίλευε". Το Κίεβο δεν είναι παρά ένας εργολάβος του χάους . Μια χώρα που έχει χάσει την κυριαρχία της και λειτουργεί σαν proxy force. Μια κυβέρνηση που μοιράζει κατηγορίες δεξιά και αριστερά, ενώ δεν μπορεί να κρατήσει ούτε το ίδιο της το Κοινοβούλιο . Μια ηγεσία που θυμίζει έντονα τη Γερμανία του Χίτλερ και που κρύβει το τέλος της κάτω από τόνους προπαγάνδας . Και όπως όλοι οι απελπισμένοι πολιτικοί, έτσι και ο Zελένσκι, επιδιώκει να μετατρέψει την προσωπική του κατάρρευση σε διεθνές ζήτημα . " Αν χάσω εγώ, θα χάσετε κι εσείς ". Να καταστρέψει τη Μαύρη Θάλασσα. Να τραβήξει προς την άβυσσο το Καζακστάν και ίσως αύριο τη Γεωργία, τη Μολδαβία, τη Ρουμανία. Να μετατρέψει τον χάρτη σε σκακιέρα που έχει πάρει φωτιά. Κανείς δεν θέλει πραγματικά παγκόσμιο πόλεμο. Αλλά ο παγκόσμιος πόλεμος δεν προκύπτει από αυτούς που τον θέλουν. Προκύπτει από αυτούς που δεν έχουν τίποτα άλλο να χάσουν. Και οι Διεθνιστές είναι αυτοί που χάνουν προσώρας, κι αυτό επειδή βιάζονται πολύ λόγω της Ατζέντας 2030, η οποία ατζέντα δεν είναι τίποτε άλλο παρά οι εντολές του ίδιου του Σατανά. Από ηγεσίες απελπισμένες, υπηρεσίες που δουλεύουν στο σκοτάδι, ψευδο-αυτοκρατορίες που βουλιάζουν και φωνάζουν πριν χαθούν, από μικρά κράτη που παίζουν ρόλους μεγαλύτερους από τις δυνατότητές τους και πάει λέγοντας. Από λάθη που γίνονται μέσα στη νύχτα και δεν διορθώνονται το πρωί . Έτσι ξεκινούν όλα. Με μικρές σπίθες. Μέχρι να γίνει η μεγάλη έκρηξη. Η Ρωσία δεν έχει κανένα κίνητρο για παγκόσμια σύγκρουση . Η Ρωσία κερδίζει ήδη. Στο πεδίο, στην οικονομία, στη διεθνή διπλωματία . Η Δύση είναι που χάνει. Είναι η Ευρώπη που καταρρέει πολιτικά, κοινωνικά, ενεργειακά . Είναι οι ΗΠΑ που ζουν σε εμφυλιοπολεμική πόλωση . Είναι η Βρετανία που προσπαθεί να αποδείξει ότι υπάρχει . Κανείς από αυτούς δεν ξέρει πώς να βάλει τέλος σε έναν πόλεμο που οι ίδιοι ξεκίνησαν . Κανείς δεν θέλει να αναγνωρίσει ότι έκαναν λάθος . Κανείς δεν έχει το θάρρος να παραδεχτεί ότι η Ρωσία νίκησε διότι είχε σχέδιο, ενώ εκείνοι είχαν φαντασιώσεις! Η Οδησσός, η τελική πράξη και ο κόσμος που αλλάζει άποψη μέσα σε μια νύχτα Όταν οι αυτοκρατορίες πλησιάζουν στο τέλος τους, δεν το καταλαβαίνουν από την ήττα. Το καταλαβαίνουν από το ύφος των αποφάσεών τους . Από τον πανικό που κρύβουν πίσω από μια επίφαση δύναμης . Από τη σπουδή τους να κάνουν θόρυβο, σαν να φοβούνται ότι η σιωπή θα τις προδώσει. Αυτό ακριβώς συμβαίνει τώρα με τη Δύση . Οι αποφάσεις της έχουν τον τόνο ενός γέρου που γαντζώνεται από τις αναμνήσεις του. Κι όταν ένας πολιτισμός λειτουργεί έτσι, τότε το τέλος είναι πάντα πιο κοντά από όσο φαίνεται. Ο κόσμος γύρω του αλλάζει, και εκείνος το καταλαβαίνει τελευταίος. Η Ουκρανία υπήρξε το πείραμα της Δύσης για το πώς μπορεί να κοντράρει τη Ρωσία χωρίς να λερωθεί η ίδια. Το αφήγημα ήταν όμορφο . Μια μικρή σε δυναμικότητα, «δημοκρατική» χώρα που αγωνίζεται κατά του «αυταρχισμού». Όλα σε εισαγωγικά . Όλα σε παρενθέσεις. Διότι η πραγματικότητα ήταν πολύ διαφορετική . Η Ουκρανία χρησιμοποιήθηκε ως η τέλεια αφορμή για να φθαρεί η Ρωσία, για να κοπεί η ευρωπαϊκή εξάρτηση από το ρωσικό φυσικό αέριο, για να σωθεί —προσωρινά— η παραπαίουσα αμερικανική πολεμική βιομηχανία και ΑΣΦΑΛΩΣ για να παραταθεί η αγγλοσαξωνική ηγεμονία . Μόνο που όλα αυτά βασίστηκαν σε μια ψευδαίσθηση. Ότι η Ρωσία θα κάνει πίσω. Ότι η Ρωσία θα «ματώσει». Ότι η Μόσχα θα γονατίσει οικονομικά, πολιτικά, στρατιωτικά. Η Ιστορία όμως έχει δική της ατζέντα και σε αυτήν δεν συμπεριλαμβάνονται οι γελοίοι της γενιάς του Βάισχάουπτ . Η Ρωσία όχι μόνο δεν κατέρρευσε, αλλά βγήκε πιο ισχυρή από ποτέ. Η οικονομία της, αντί να διαλυθεί, προσαρμόστηκε και άνθισε με ρυθμούς, που καόμη και η μεταχιτλερική Γερμανία θα ζήλευε, γιατί δεν θα μπορούσε να το επιτύχει χωρίς τη βοήθεια του θείου Σαμ . Η ενέργεια βρήκε νέες αγορές. Η στρατηγική της βάθυνε. Οι συμμαχίες της έγιναν πιο ισχυρές. Και οι πόροι της Ευρώπης αποδείχθηκαν πολύ λιγότερο αξιόπιστοι από ό,τι υπολόγιζαν οι «στρατηγοί» των Βρυξελλών . Η Ευρώπη κατάλαβε με τον πιο ταπεινωτικό τρόπο, πως η πραγματική εξάρτηση δεν ήταν ενεργειακή αλλά πολιτική! Χωρίς την Αμερική, μόνη της δεν ξέρει να περπατά . Κι όταν η Αμερική κοιτάζει αλλού, η Ευρώπη στέκεται ακίνητη, σαν κοτόπουλο με κομμένο κεφάλι. Αυτή η κατάρρευση της δυτικής αυτοπεποίθησης είναι το υπόστρωμα επάνω στο οποίο εκτυλίσσεται η μάχη της Οδησσού . Διότι η Οδησσός όπως είπαμε πιο πάνω, δεν είναι απλώς μια πόλη. Δεν είναι απλώς ένα λιμάνι. Είναι μια πόλη - σύμβολο. Μια πόλη όπου έχει τόση ελληνική ιστορία, όσο και άλλη τόση ρωσική. Από το 1992 μέχρι σήμερα, υπήρξε ο ομφάλιος λώρος της Ουκρανίας με τον υπόλοιπο κόσμο. Για την Ουκρανία, αυτό το τεχνητό "κράτος" που δημιούργησε η φαντασία του ασκεναζί Εβραίου Στάλιν για καθαρά πολιτικούς λόγους, η Οδησσός είναι η τελευταία της ανάσα. Είναι το σημείο που συνδέει την ευρωπαϊκή ενδοχώρα με τη Μαύρη Θάλασσα, με τον Καύκασο, με το Αιγαίο, με την Ανατολική Μεσόγειο . Χωρίς την Οδησσό, η Ουκρανία είναι κράτος αποκομμένο, κράτος χωρίς οξυγόνο, χωρίς εμπορική πρόσβαση, χωρίς διπλωματικό βάρος, χωρίς στρατηγικό μέλλον. Η Ρωσία το γνωρίζει καλύτερα από όλους. Και η Δύση το γνωρίζει επίσης. Γι’ αυτό το City of London έσπευσε να ανάψει φωτιά στη Μαύρη Θάλασσ α. Για να δημιουργήσει τόσο έντονη κρίση, ώστε η κατάληψη της Οδησσού από τη Ρωσία να θεωρηθεί «απαράδεκτη κλιμάκωση» . Να δημιουργήσει δηλαδή "τετελεσμένα" που εμποδίζουν την ειρήνη. Να κάνει τον κόσμο να πιστέψει ότι μια ρωσική επιχείρηση εναντίον της Οδησσού θα οδηγήσει σε πόλεμο ΝΑΤΟ–Ρωσίας. Δηλαδή, στον πόλεμο που η Βρετανία επιθυμεί εδώ και βάθος δεκαετιών! Τον πόλεμο που θα ξαναδώσει στη πάλαι ποτέ ναυτική της αυτοκρατορία τον ρόλο που δεν έχει πια. Αλλά εδώ υπάρχει ένα μεγάλο πρόβλημα. Η Ρωσία δεν λειτουργεί με τον τρόπο που προσδοκά η Δύση . Η Ρωσία δεν σπεύδει, δεν βιάζεται. Η Ρωσία δεν ενεργεί υπό πίεση . Ούτε φοβάται τα "σήματα" του Λονδίνου. Η στρατηγική της Ρωσίας είναι απολύτως ξεκάθαρη. Θέλει να κερδίσει τον πόλεμο όχι απλώς στο πεδίο, αλλά και στο επίπεδο των αφηγήσεων. Να αποδείξει ότι ο αντίπαλος κλιμακώνει, ότι η ίδια «αναγκάζεται» να απαντήσει, ότι η Δύση είναι η πραγματική πηγή αποσταθεροποίησης. Με τον τρόπο αυτό, η Μόσχα μετατρέπει κάθε κίνηση της Δύσης σε επιχείρημα εναντίον της. Η Οδησσός, λοιπόν, δεν θα πέσει «εν θερμώ». Δεν θα πέσει με μια σπασμωδική ενέργεια. Θα πέσει σαν αποτέλεσμα μιας μεθοδικής διαδικασίας που ήδη ξεκίνησε . Η Ρωσία κλείνει τον διάδρομο, πνίγει τις θαλάσσιες οδούς, φθείρει την υποδομή, σπάει τις αλυσίδες ανεφοδιασμού, κάνει τους ουκρανικούς λιμένες μη λειτουργικούς. Αυτό δεν είναι πολεμική επιχείρηση, είναι στρατηγικό χειρουργείο με ακρίβεια που τρομάζει! Διότι το Κρεμλίνο ξέρει ότι αν πάρει την Οδησσό, ο πόλεμος τελειώνει . Όχι σε έναν χρόνο, αλλά σε έναν μήνα. Η Ουκρανία θα αναγκαστεί να παραδοθεί. Η Δύση δεν θα μπορεί να κάνει τίποτα. Η Ευρώπη θα αναγκαστεί να διαπραγματευτεί. Η Αμερική, ενόψει Trump, θα μείνει χωρίς χαρτιά. Το Λονδίνο θα καταπιεί τη γλώσσα του. Και αυτή ακριβώς η πραγματικότητα έχει κάνει τη Δύση να πάρει μια επικίνδυνη στροφή! Εφ' όσον δεν μπορεί να κερδίσει στο πεδίο, προσπαθεί να κάψει το πεδίο . Να μετατρέψει τον πόλεμο σε αλυσίδα ασύμμετρων κρίσεων. Να εμπλέξει το Καζακστάν. Να παραγκωνίσει την Τουρκία. Να επηρεάσει τη Γεωργία. Να πάρει μαζί της τη Ρουμανία και τη Μολδαβία. Να δημιουργήσει αστάθεια στον Καύκασο. Να πυροδοτήσει τον Δούναβη. Και φυσικά, όσο πιο πολλοί μπουν στη σύγκρουση, τόσο πιο δύσκολη γίνεται η διπλωματική λύση. Κι όσο πιο δύσκολη η λύση, τόσο πιο εύκολο να πουληθεί η αφήγηση «ότι ο πόλεμος πρέπει να συνεχιστεί». Αυτή είναι η λογική των "αυτοκρατοριών" που γερνούν. Δεν επιδιώκουν τη νίκη, επιδιώκουν να μην χάσουν εντελώς . Και γι’ αυτό καταφεύγουν στον πιο επικίνδυνο σύμμαχο που είχαν ποτέ. Την απελπισία. Ο Zελένσκι είναι το τέλειο πρόσωπο για αυτή τη στρατηγική . Ένας άνθρωπος που ξέρει ότι με το που τελειώσει ο πόλεμος, η πολιτική του ζωή τελειώνει . Ένας πρόεδρος χωρίς μέλλον, χωρίς αξιοπιστία. Ένας ηθοποιός που βρέθηκε ξαφνικά να παίζει τον μεγαλύτερο ρόλο της ζωής του και τώρα βλέπει πως το χειροκρότημα τελείωσε. Δεν έχει τίποτα να χάσει. Κι αυτό τον κάνει επικίνδυνο. Όχι για τη Ρωσία ή την αμερική του Τράμπ. Αλλά για όλο τον κόσμο . Ένας άνθρωπος που δεν έχει τίποτα να χάσει, γίνεται ο πιο πρόθυμος εκτελεστής σχεδίων που χαράσσουν άλλοι. Και ενώ αυτά συμβαίνουν, η Ευρώπη είναι δέσμια των Διεθνιστών που στην ουσία θέλουν τη διάλυση της. Η Γερμανία διαλύεται οικονομικά και κοινωνικά. Η Γαλλία βράζει εσωτερικά. Η Ιταλία δεν ξέρει τι να κάνει. Η Ισπανία ζει το δικό της εμφύλιο φάντασμα. Και η δύσμοιρη πατρίδα μας, η Ελλάδα, στη γειτονιά της φωτιάς, με μια κυβέρνηση ανίκανη να κατανοήσει τι έρχεται, βρίσκεται εκτεθειμένη όσο ποτέ . Διότι ο πόλεμος στη Μαύρη Θάλασσα δεν είναι "μακριά". Δεν είναι "κάτι μεταξύ Ρωσίας και Ουκρανίας". Είναι ένα σεισμικό γεγονός που αφορά άμεσα την Ανατολική Μεσόγειο, το Αιγαίο, τα Βαλκάνια, την Κύπρο, τα ενεργειακά κοιτάσματα, τις στρατιωτικές ισορροπίες. Και η Ελλάδα θα χρειαστεί να ξαναδιαβάσει την Ιστορία της για να καταλάβει τι σημαίνει πραγματικός κίνδυνος. Η Οδησσός είναι και ελληνική πόλη — όχι τυπικά, αλλά ιστορικά . Είναι η πόλη όπου στήθηκε η Φιλική Εταιρεία. Είναι το σημείο όπου οι Έλληνες ξανάπιασαν το νήμα της εθνικής τους αναγέννησης . Είναι ελληνικό χώμα, όχι επειδή το λέω εγώ, αλλά επειδή το γράφουν τα βιβλία της Ιστορίας . Και το γεγονός ότι αυτή η πόλη βρίσκεται τώρα στο επίκεντρο ενός παγκόσμιου πολέμου, δεν είναι τυχαίο . Οι κόμβοι της Ιστορίας ανοίγουν και κλείνουν κύκλους . Και η Ρωμιοσύνη είναι ξανά στο κέντρο ενός τέτοιου κύκλου. Όχι επειδή το επιδιώκει, αλλά επειδή έτσι το έγραψε η μοίρα της. Αν η Ρωσία πάρει την Οδησσό, ο κόσμος θα αλλάξει μέσα σε μία νύχτα . Αν η Οδησσός δεν πέσει, ο πόλεμος θα κλιμακωθεί μέχρι που να μην υπάρχει επιστροφή. Και μέσα σε αυτό το σκοτεινό μονοπάτι, υπάρχει μία μόνο βεβαιότητα. Ότι η εποχή της Δύσης τελειώνει. Όχι από εξωτερικό εχθρό, αλλά από την ίδια της την αλαζονεία . Από το κενό σκοπιμότητας μέσα στο οποίο βυθίζεται. Η Δύση δεν έχασε από τη Ρωσία. Χάνει από τον εαυτό της. Και κάπου μέσα σε όλα αυτά, η Ελλάδα —η Ρωμιοσύνη όπως εγώ και η Ιστορία την ονομάζουμε— καλείται ξανά να σταθεί στη σωστή πλευρά της Ιστορίας . Όχι στο πλευρό της δύναμης, αλλά της αλήθειας. Όχι στο πλευρό των παλιών αυτοκρατοριών, αλλά στο πλευρό της δικαιοσύνης και της ιστορικής μνήμης . Διότι όταν ο παγκόσμιος άνεμος φουσκώσει, μόνο όσοι έχουν βαθιές ρίζες δεν ξεριζώνονται. Η Αυγή που έρχεται μέσα απ' τη καταιγίδα "Τα γεγονότα θα γίνουν με τρόπο που να εξυπηρετούν την Ελλάδα. Η πατρίδα μας θα μεγαλώσει. Θα γίνει πάλι μεγάλη (...) Οι σύμμαχοι δεν θα μπορούν να κρατήσουν την Κων/πολη και θα τη δωσουν σε εμάς..." Άγιος Παΐσιος, Παναγούδα, 1992 Όταν ένας κόσμος γκρεμίζεται, οι αδύναμοι τρέμουν. Οι δειλοί κρύβονται. Οι "ραγιάδες" ψάχνουν νέα αφεντικά. Αλλά οι λαοί που έχουν ιστορία χιλιετιών νιώθουν κάτι άλλο. Νιώθουν την αναπνοή ενός νέου κόσμου μέσα από τα ερείπια του παλιού . Κάτω από τον θόρυβο των εκρήξεων, κάτω από τους κρότους των πολέμων, κάτω από το βουητό των μεγάλων δυνάμεων που συγκρούονται σαν τιτάνες , υπάρχει μια άλλη μουσική, η μουσική της γέννας. Όχι της καταστροφής. Και η Ελλάδα, η Ρωμιοσύνη, το Γένος, το Έθνος που άντεξε γενοκτονίες, προδοσίες, κατοχές, εμφυλίους, αυτοκρατορίες που ήρθαν και πέρασαν σαν ίσκιοι, σήμερα βρίσκεται ξανά στο σημείο εκείνο όπου η Ιστορία ανοίγει νέο δρόμο . Μπορεί ο πόλεμος να μαίνεται εκατοντάδες χιλιόμετρα βόρεια. Μπορεί η Οδησσός, η παλιά ελληνική Μητρόπολη του Πόντου και της Μαύρης Θάλασσας, να γίνει ξανά ρωσική όπως ήταν επί αιώνες. Αλλά μην γελιέστε, ο πόλεμος δεν τελειώνει στην Οδησσό. Εκεί απλώς αλλάζει επίπεδο. Διότι αυτό που έρχεται δεν είναι μια απλή ανακατάταξη συνόρων. Είναι ανακατάταξη κόσμων. Είναι σύγκρουση ιδεολογιών, είναι η σύγκρουση της Ορθοδοξίας με τον ίδιο τον Σατανισμό . Είναι μία τιτάνια μάχη που γράφει ήδη τις πρώτες σελίδες της . Και η μεγάλη μάχη, η αποφασιστική, η τελική, δεν θα δοθεί στα σιτοβολώνα του Ντονμπάς ούτε στα λιμάνια της Μαύρης Θάλασσας. Θα δοθεί στην Κωνσταντινούπολη. Εκεί όπου σμίγουν ο ουρανός της Ανατολής με τον άνεμο της Ρώμης. Εκεί όπου η Πόλη των Πόλεων περιμένει ξανά την ώρα της. Μην βιαστεί κανείς να με (ξανα)χλευάσει. Οι αμαθείς και οι μικρόψυχοι ας πουν ό,τι θέλουν. Η Ιστορία όμως δεν τους ρώτησε ποτέ . Η Πόλη είναι ιδέα. Είναι κέντρο. Είναι άξονας του κόσμου. Είναι ο τόπος όπου ενώνονται δυό ήπειροι και δυο πολιτισμοί . Δεν μπορεί να μείνει για πάντα σε χέρια που δεν της ανήκουν. Κι αυτό δεν το λέει η πολιτική ανάλυση. Το λέει η Ιστορία. Το λένε οι αιώνες. Το λένε οι Άγιοι. Το λέει το ίδιο το αίμα που πότισε τα τείχη της. Το λένε ακόμη κι οι μεγάλοι της Γης, που είτε το ομολογούν είτε όχι, ξέρουν ότι η γεωστρατηγική καρδιά του πλανήτη κτυπάει στη Βασιλεύουσα . Όποιος ελέγχει την Πόλη, ελέγχει το Αιγαίο. Όποιος ελέγχει το Αιγαίο, ελέγχει την Ανατολική Μεσόγειο . Και όποιος ελέγχει την Ανατολική Μεσόγειο, ελέγχει τους διαδρόμους της ενέργειας, της ναυσιπλοΐας, της στρατιωτικής κυριαρχίας . Κι αυτό το γνωρίζουν όλοι. Από την Ουάσιγκτον ως τη Μόσχα, από το Λονδίνο ως το Πεκίνο. Μπορεί να γελούν οι Λονδρέζοι, μπορεί να παζαρεύουν οι Βρυξέλλες, μπορεί να απειλούν οι Τούρκοι. Αλλά όλοι ξέρουν ότι έρχεται μια στιγμή όπου η Πόλη θα ξαναγίνει το κέντρο του Χάρτη . Και σε εκείνη τη στιγμή, η Ελλάδα δεν θα είναι κομπάρσος. Δεν θα είναι θεατής. Θα είναι πρωταγωνιστής. Όχι από δύναμη στρατιωτική, αλλά από δύναμη ιστορική . Από την ηθική ισχύ ενός Έθνους που κουβαλάει την ίδια κληρονομιά με την Πόλη . Από την πνευματική ρίζα που ενώνει Ρωμηούς και Ρώσους, Βαλκάνιους και Ανατολικούς, σε μια μακρά παράδοση όπου η Ορθοδοξία δεν είναι θρησκεία, είναι ταυτότητα. Είναι πολιτισμός. Είναι τρόπος ύπαρξης. Και μην το αμφισβητεί κανείς, η Ρωσία δεν θα μείνει για πάντα στην Οδησσό. Θα κατέβει πιο νότια. Πιο βαθιά. Πιο αποφασιστικά . Και όταν ο μεγάλος πόλεμος φτάσει στα Στενά, εκεί όπου τον Βόσπορο τον φυλάνε άγγελοι και θρύλοι, τότε θα ξεχωρίσει ποιοι λαοί είναι φτιαγμένοι για Ιστορία — και ποιοι για λήθη. Η Τουρκία το ξέρει. Γι’ αυτό τρέμει. Γι’ αυτό προκαλεί. Γι’ αυτό απειλεί. Γιατί η στιγμή που φοβάται περισσότερο δεν είναι μήτε η Κύπρος μήτε το Αιγαίο. Είναι η στιγμή που η Πόλη θα γίνει ξανά αντικείμενο της παγκόσμιας σύγκρουσης. Και όταν έρθει εκείνη η ώρα, η Ελλάδα, όσο σκοτεινές κι αν είναι σήμερα οι νύχτες της, όσο κι αν την κυβερνούν άνθρωποι μικροί, όσο κι αν φαίνεται γονατισμένη, ΘΑ ΣΗΚΩΘΕΙ ΞΑΝΑ. Γιατί έτσι κάνει πάντα. Η Ελλάδα δεν χρειάζεται πολλούς. Χρειάζεται λίγους, αλλά αποφασισμένους. Αυτούς που δεν σκύβουν. Αυτούς που δεν ξεχνούν. Αυτούς που έμαθαν από τους προγόνους τους ότι η Ιστορία δεν γράφεται με στατιστικές, αλλά με καρδιά. Δεν γράφεται από λαούς που φοβούνται, αλλά από λαούς που ελπίζουν και πιστεύουν στο ακατόρθωτο. Ναι, έρχεται χαλασμός. Έρχεται φωτιά. Ναι, έρχονται δύσκολες μέρες . Αλλά μέσα σε αυτή τη φωτιά υπάρχει το φως ενός νέου κόσμου. Ένας κόσμος όπου η Δύση δεν θα αποφασίζει για όλους. Ένας κόσμος όπου η Ευρώπη δεν θα είναι πια υποτελής . Ένας κόσμος όπου οι λαοί της Ανατολής θα βρουν ξανά τη θέση τους. Ένας κόσμος όπου η Ελλάδα θα θυμηθεί τι σημαίνει Ρωμιοσύνη . Για την ακρίβεια, τι σημαίνει να ανήκεις σε έναν πολιτισμό που δεν φοβήθηκε ποτέ την κατάρρευση — γιατί από την κατάρρευση γεννιόταν πάντα μεγαλύτερος. Η Πόλη περιμένει. Η Ιστορία κυλά. Το Γένος ανασαίνει. Και όταν πέσει η πρώτη μεγάλη σκιά πάνω από τον Βόσπορο, οι Έλληνες —όσοι απέμειναν, όσοι άντεξαν, όσοι πίστεψαν— θα ξέρουν ότι η ώρα της ανάτασης πλησιάζει. Γιατί μέσα από τον χαλασμό, ο νέος κόσμος γεννιέται. Κι αυτός ο κόσμος, θα έχει τη σφραγίδα των λαών που δεν λύγισαν. Δηλαδή της Ρωμιοσύνης. Πύρινος Λόγιος sergioschrys@outlook.com