Δύο άνθρωποι μπορεί να αγαπηθούν με πάθος..αλλά οι συντεταγμένες της ζωής να τους στερούν το μαζί..Όμως η αγάπη πάντα έχει τον τελευταίο λόγο... Θα σας πω μια ιστορία ... Εκείνη γεννήθηκε και μεγάλωσε όπως οι περισσότεροι ..παντρεύτηκε..έκανε παιδιά..και ζούσε όμορφα...μα κάτι έλειπε! Εκείνος λίγο μεγαλύτερος ..Γεννήθηκε και μεγάλωσε όπως όλα τα αγόρια..Άργησε να ωριμάσει..Επιλογές ατυχείς ..Πέτυχε επαγγελματικά .. Μα κάτι έλειπε.. Αυτοί οι δύο γνωρίστηκαν..Τους ένωσε μια αδι

«Όχι “τι είσαι”. Αλλά ποιος είσαι. Και πόσο αληθινά μπορείς να αγαπήσεις.» Αν ήμουν άνδρας… θα ήθελα να μετράει πρώτα ο άνθρωπος. Η τρυφερότητα να μην παρεξηγείται, η ευαισθησία να μην κοροϊδεύεται και η αγάπη να μην χρειάζεται “απόδειξη” δύναμης. Αν ήμουν άνδρας... Το ερώτημα αυτό με ταλανίζει χρόνια τώρα… ίσως από τη νηπιακή ακόμη ηλικία. Τότε που πρωτοείδα τον Ματθαίο, το γειτονόπουλο, να κατουράει όρθιος σε μια γωνιά, ενώ παίζαμε… κι εγώ έπρεπε να τρέξω σπίτι, στην τουαλέ

Είναι δύσκολο να μεγαλώνεις τελικά… πιο δύσκολο από το να αποδέχεσαι τα λάθη σου… ...και παρασάγγας πιο δύσκολο από ένα «σ’ αγαπώ». Τα «συγγνώμη» και «σ’ αγαπώ» που διαδέχονται την ανθρώπινη φύση, σαν ένα καθημερινό λουστράρισμα του εγώ μας, είναι ευκολάκι… το φαίνεσθαι της ανθρώπινης ύπαρξης. Το να μεγαλώνεις όμως… και χωρίς να σε ρωτήσουν κιόλας… θα μπορούσε να είναι αιτία πολέμου. Στη συνθήκη της ζωής, τα συμμετέχοντα μέλη που υπογράφουν οφείλουν να διαβάζουν τα ψιλά γράμ