Δύσκολο να μεγαλώνεις...ή όχι;

Είναι δύσκολο να μεγαλώνεις τελικά… πιο δύσκολο από το να αποδέχεσαι τα λάθη σου…

...και παρασάγγας πιο δύσκολο από ένα «σ’ αγαπώ».

Τα «συγγνώμη» και «σ’ αγαπώ» που διαδέχονται την ανθρώπινη φύση, σαν ένα καθημερινό λουστράρισμα του εγώ μας, είναι ευκολάκι… το φαίνεσθαι της ανθρώπινης ύπαρξης.

Το να μεγαλώνεις όμως… και χωρίς να σε ρωτήσουν κιόλας… θα μπορούσε να είναι αιτία πολέμου.

Στη συνθήκη της ζωής, τα συμμετέχοντα μέλη που υπογράφουν οφείλουν να διαβάζουν τα ψιλά γράμματα της συνθήκης. Εκεί το γράφει ξεκάθαρα: «γεννιέστε, μεγαλώνετε και πεθαίνετε… αρκετοί προλαβαίνουν και να γεράσουν».

Εγώ δεν τα διάβασα… είτε αφελής, είτε ονειροπόλα, είτε απλά χαοτική στο πέρασμα της κάθε μέρας, νόμιζα πως δεν θα μεγάλωνα… ή τουλάχιστον πως αυτή η αλλαγή θα γινόταν μόνο στην επιφάνεια… πως οι συμπληγάδες του μυαλού δεν θα με στρίμωχναν… αλλά το έκαναν.

Ξεχνάω… ξεχνώ… είτε συνειδητά είτε ασυνείδητα, αυτό γίνεται.

Στην αρχή κάποιες λέξεις, εν συνεχεία κάποιες έννοιες… μετά πήγαμε στα πρόσωπα και σε πιο ουσιαστικά θέματα. Οικείους ανθρώπους, καταστάσεις, γεγονότα.

Μεγαλώνεις… θες δεν θες μεγαλώνεις. Ξεχνάς τι έκανες χθες, αλλά μπορείς να θυμάσαι ένα πιάτο μοσχοβολιστό φαγητό από τα χέρια της γιαγιάς σου όταν ήσουν έξι χρονών, τη γεύση που έχει ένας γιαρμάς το κατακαλόκαιρο… το πρώτο φιλί που έδωσες.

Και τώρα… πώς να συναγωνιστείς ετούτον τον δρομέα που τρέχει τον χρόνο ερήμην σου; «Αλτ» φωνάζεις, μα δεν ακούει… κι εσύ στο κατόπι του.

Προχθές περνούσα από μια βιτρίνα με καθρέφτες… μα πώς να κοιτάξω; Αμείλικτος κι εκεί ο δρομέας. Σου παίρνει την εικόνα που χάιδευε το εγώ σου και αφήνει πίσω αυλάκια… ρυτίδες… εμπειρίες. Πες τα όπως θες… στο όνομα θα τα χαλάσουμε;

Μεγαλώνω… μεγαλώνεις… ας γίνεται τουλάχιστον με όρους δίκαιους. Χωρίς απώλειες που πονάνε, χωρίς ψευδαισθήσεις που ξεγελούν, χωρίς να είσαι απών. Αν όχι οδηγός, έστω επιβάτης στο τρένο του χρόνου.

Και η μνήμη… αχ, αυτή η πολυτελής βαλίτσα της ύπαρξής μας, που όλοι τη γεμίζουν μα λίγοι την κουβαλούν… ας μην χαθεί αυτή τουλάχιστον.

Στον διάδρομο της τελικής ευθείας, όταν μεγαλώνεις, δεν υπάρχουν διέξοδοι ούτε πόρτες… μια ευθεία είναι. Τουλάχιστον κράτα τη βαλίτσα της μνήμης σφιχτά.

Τέλος πάντων… ίσως και να σας ζάλισα. Τόση ώρα προσπαθώ να θυμηθώ τι ήθελα να σας πω και κάπως έτσι ξεκίνησα να γράφω.

Αχ ναι μωρέ… συνταγή για μουσακά!

Πάρτε μολύβι και χαρτί. Μην ξεχάσετε τίποτα.