"Mετά τις γιορτές...δυστυχώς επτωχεύσαμεν!"

Πάνε και οι φετινές γιορτές. Πολλές ευχές σε όλους για υγεία και ευτυχία και του χρόνου νάμαστε καλά. Θα είμαστε όμως άραγες;

Συνήθως, η περίοδος των εορτών, για κάποιο ανεξήγητο λόγο, είναι περίοδος περισυλλογής και απολογισμού. Η περίοδος όμως μετά τις γιορτές, είναι περίοδος μόνο απολογισμού.

Κατ’ αρχήν φαίνεται ότι αυτό το απροσδιορίστου διαρκείας διάστημα «μετά τις γιορτές» είναι ατέρμον και άμετρον. Δεν εξηγείται αλλιώς, αφού από τα μέσα Νοεμβρίου, τα πάντα τα μεταθέτουμε  για μετά τις γιορτές. Παντός είδους ζητήματα, αναβάλλονται για μετά τις γιορτές: α. Οικονομικά:

– Τι θα γίνει με ‘κείνα τα 500 ευρώ που σου δάνεισα Δημητράκη;

– Μη με πιέζεις σε παρακαλώ μέρες πούρχονται και έχω ένα σωρό έξοδα. Άσ’ το για μετά τις γιορτές.

β. Ιατρικά:

 – Τι θα γίνει Ερμόλαε; Πότε θα πας στο γιατρό για κείνο το πονάκι;

– Άσε ρε γυναίκα που χριστουγεννιάτικα θα τρέχω στο γιατρό. Μετά τις γιορτές.

γ. Κοινωνικά

– Τι θα γίνει μ’ εμάς ρε αγάπη μου; Πότε σκοπεύεις να ‘ρθεις να με ζητήσεις από τον μπαμπά;

– Εντάξει ρε Σούλα, μην ανησυχείς. Μετά τις γιορτές σίγουρα.

δ. Εκπαιδευτικά:

– Πότε θα πιάσεις εκείνο το ρημάδι το βιβλίο; Εξετάσεις έρχονται.

– Εν τάξει ρε μάνα. Θ΄ αρχίσω μετά τις γιορτές.

ε. Διαιτολογικά:

Εδώ θα σταθούμε λίγο περισσότερο,  διότι οι γιορτές είναι αφορμή για φαγοπότι επιπέδου Τσάμπιονς Λιγκ.

Κατά τη διάρκεια του Αγίου 12ημέρου, θα έχουμε τουλάχιστον τέσσερα «εορταστικά τραπέζια» κατά τη διάρκεια των οποίων, θα παραβούμε το σύνολο των εντολών,  των απανταχού διαιτολόγων. Τα «τραπέζια» αυτά, είναι τα Χριστούγεννα, η Πρωτοχρονιά, καθώς και οι παραμονές αυτών.

Λένε ότι το τέλος του χρόνου, συνηθίζεται να κάνουμε ένα απολογισμό πεπραγμένων, αλλά  και να προγραμματίζουμε τα μελλούμενα.

Στην περίπτωσή μας έχουμε απολογισμός μόνο πεπραγμένων. Για να υπάρξουν μελλούμενα, τον λόγο έχουν οι γιατροί.

Μετά τις γιορτές λοιπόν, διάλογοι σαν αυτόν που ακολουθεί (φανταστικός μεν, αλλά ελάχιστα ή διόλου απέχων της  πραγματικότητας) ακούγονται σε πολλά ελληνικά σπίτια, οι ένοικοι των οποίων ετίμησαν δεόντως τα «εορταστικά τραπέζια» ή, κοινώς, του έδωσαν και κατάλαβε:

– Αντώνη μου, έφαγες σαν βόας αυτές τις μέρες. Κάποια μέρα θα σκάσεις και θα ντυθώ στα μαύρα, νέα γυναίκα. Πάτα και λίγο φρένο. Θα σκάσεις Αντώνη μου, θα σκάσεις.

– Γυναίκα, κατά πρώτον δεν είσαι νέα γυναίκα, αφού έχεις καβατζάρει τα 60 και μη κοιτάς τι λέμε στους άλλους. Κατά δεύτερον δεν έφαγα σαν βόας, αλλά με μέτρο σεμνά και ταπεινά.

– Τι σεμνά ρε Αντώνη που στη γιορτή του Χρήστου του κουμπάρου, αφού έφαγες για ζέσταμα 5 μπολάκια ξηρούς καρπούς και ήπιες 4 ουίσκι πριν το φαγητό, στο τραπέζι καταβρόχθισες ένα μπούτι αρνάκι σούβλας με πατάτες, που αναστέναξαν τα πιρούνια. Χώρια τα γλυκά.

– Γυναίκα πάλι ψεύδεσαι, διότι δεν έφαγα όλο το μπούτι, αλλά μόνο το ψαχνό του, τα ρέστα τα φύλαξα για τον Μούργο (διευκρίνιση για τους ζωόφιλους: Το «Μούργος» είναι το όνομα του κ. σκύλου και όχι περιφρονητική προσφώνηση…).

– Αμ το άλλο στου ξαδέρφου του Βασιλάκη την Πρωτοχρονιά; Αφηνίασες.  Μια σκάφη μακαρόνια με ροζ μπιφ περιδρόμιασες. Χώρια τα σαλάμια, τα τυριά και τα καναπεδάκια που τα τσάκισες. Θα σκάσεις Αντωνάκη μου, θα σκάσεις.

– Σταμάτα ρε γυναίκα. Μια φορά τον χρόνο είναι γιορτές.

– Αμ δεν είναι έτσι Αντώνη μου. Διότι μια φορά τον χρόνο είναι γιορτές, μια φορά τον χρόνο είναι Πάσχα, μια φορά τον χρόνο είναι Απόκριες μαζί με την Τσικνοπέμπτη, μια φορά τον χρόνο είναι Δεκαπενταύγουστος, μια φορά τον χρόνο 25^η Μαρτίου που τρως ένα κουβά σκορδαλιά και μια φορά την εβδομάδα είναι Κυριακή. Άμα τις μαζέψεις όλες αυτές τις φορές, πιάνεις ταβάνι. Θα σκάσεις Αντώνη μου, θα σκάσεις.

Αυτό που μόλις διαβάσατε, είναι ένας Casus Belli διάλογος, μεταξύ ενός, κατά τα άλλα αγαπημένου αντρογύνου, που το ένα μέλος του βλέπει μακριά και το άλλο μέχρι το πιάτο, που είναι μπροστά του.

Ποτέ δεν θα μάθουμε τι απέγινε και πώς τελικώς την έβγαλε ο Αντώνης, γι’ αυτό ας αλλάξουμε σκηνή. Πάμε στον Σώτο και στη Τούλα.

Ο Σώτος, σκυφτός σ’ ένα τετράδιο  γράφει και σβήνει μανιωδώς. Το στεφάνι του, η Τούλα με τ’ όνομα, ξέρετε, η κόρη αυτουνού που είχε το μεγάλο εμπορικό στη πλατεία και είπανε ότι το έπαιξε στα χαρτιά και τώρα αντί για εμπορικό έχει ένα οικοπεδάκι 1Χ2 μέγκλα στο Β΄ Νεκροταφείο, τρίτο κυπαρίσσι αριστερά όπως μπαίνουμε  και πορεύεται.

Η Τούλα λοιπόν, όση ώρα ο Σώτος μαλώνει με το χαρτί, τη γομολάστιχα  και τους αριθμούς, διαβάζει ένα βιβλίο με τους έρωτες του Φοίβου  και της Εσμεράλδας. Όχι αυτής του Βίκτορος Ουγκώ, αλλά της πρώτης της ξαδέλφης, που δούλευε κορδελιάστρα στον Πύργο του Ιβανόη. Όχι του Ιβανόη του σερ Γουόλτερ Σκοτ, αλλά του πρώτου του ξαδέλφου. Δεν τον ξέρετε;  Κακό του κεφαλιού σας.

Γράφει σβήνει λοιπόν ο Σώτος και στο τέλος αποφαίνεται:

– Τούλα, επτωχεύσαμεν !

– Τι είπες Σώτο μου;

– Ρε συ δεν ακούς καλά μετά τις 8 το βράδυ; Σου είπα επτωχεύσαμεν, όπως είχε πει ο Χαρίλαος Τρικούπης και ο Βαρουφάκης. Δεν υπάρχει σάλιο, όπως είχε πει ο Ανδρέας Λοβέρδος, αυτός που  ήτανε φανατικός ΠΑΣΟΚος και τώρα έχει γίνει φανατικός Κουλικός (οπαδός του Κούλη πα’ να πει αυτό). Πώς αλλιώς να στο πω;

– Και προς τι το τοιούτον περικαλώ;  ερωτά η Τούλα επηρεασμένη από τη γλώσσα του Γοδεφρείδου.

– Αι εορταί Τούλα μου, αι εορταί…

– Δηλαδή;

– Αυτές μας εκτροχίασαν.

– Γιατί;

– Γιατί είν΄ η μύτη σου τουρσί. Τι γιατί ρε Τούλα. Γιατί φάγαμε τον άμπακα, ήπιαμε ίσαμε με δύο ποταμούς πιοτά, ψωνίσαμε σαν λυσσασμένοι και τώρα θα τηράμε τον ουρανό που δεν θάχει κι’ άστρα, μια κι’ είναι και χειμώνας.

– Και δηλαδή είμαστε πανί με πανί;

– Κάτι χειρότερο. Είμαστε όπως τότε που ο Βαρουφάκης (με ένα ‘’ν’’) είχε πει το ιστορικόν: «Αγάπη μου έκλεισα τις τράπεζες.

– Σοβαρά;

– Να σε θάψω.

Η Τούλα, σάμπως στράβωσε μ’ αυτό το τελευταίο, αλλά δεν είχε όρεξη για καυγά.

– Ε καλά σε λίγο δεν θα πληρωθούμε;

– Τι σε λίγο ρε Τούλα. Ο κ. Πιερρακάκης, για να μας διευκολύνει λέει στις γιορτές, μας έδωσε τη σύνταξη του Ιανουαρίου στις 19 Δεκεμβρίου και θα πληρωθούμε τώρα στις 30 Ιανουαρίου, δηλαδή σε ένα μήνα και δέκα μέρες.  Ωραία διευκόλυνση μας έκανε. Να μου φέρει τον καθηγητή που του έμαθε «Οικονομία» να τον φιλήσω.

– Και τώρα τι γίνεται ρε σύ; Πώς θα τη βγάλουμε;

– Τώρα θα σταυρώσουμε τα χέρια, θα φαντασθούμε ότι έχουμε πρωτογενές πλεόνασμα και θα αρχίσουμε να ξεραίνουμε το ξέρεις ποιο, για να πορευτούμε και αν…

– Τι είναι αυτά που λες ρε;

– Τούλα μου, αυτά είναι. Γι’ αυτό σου είπα επτωχεύσαμεν.

Ένας άλλος διάλογος Casus Belli ολοκληρώθηκε και η συνέχεια…   (Κατάλληλη για άνω των 18 ετών)…

Μικρά καθημερινά δράματα, που ακολουθούν το διάστημα της ευωχίας των εορτών. Σου βγαίνει ξινό και το ροζ μπιφ και το αρνάκι και κείνη η βραδιά που έβγαλες έξω το στεφάνι σου να διασκεδάσετε, που να μην έσωνε.

Και τώρα; Τώρα επτωχεύσαμεν! Που θα πει σφίξιμο το ζωνάρι, κάθε μέρα μπρόκολο και λάχανο και τηλεόραση μέχρι να δεις την Εμινέ φαντάρο. Διότι παράπονο δεν έχετε. Με την τηλεόρασή μας δεν πλήττει ουδείς. Και τα τούρκικά μας τα έχουμε, ώστε να συμπεράνει η κυρά Καλή στο χωριό: «Τσ τσ τσ παιδί μου, ίδιοι μ’ εμάς είναι οι Τούρκοι. Οι μεγάλοι τα κάνουν όλα». Και αγνοεί η κυρά Καλή ότι τα εκατομμύρια των Χριστιανών δεν τα έσφαξαν οι «μεγάλοι», αλλά οι παππούδες της κάθε Εμινέ, που ανοήτως θαυμάζει. Πέραν των τούρκικων έχουμε και τις σχοινοτενείς συζητήσεις, με τις εμβριθείς αναλύσεις, που σχεδόν πάντοτε διαψεύδονται και γενικώς είναι ό, τι  πρέπει για να… κλείσουμε την τηλεόραση.

Μ’ αυτά και μ’ αυτά όμως, το μόνο που μας μένει είναι να αναφωνήσουμε όλοι μαζί, όπως ο ταλαίπωρος και αγρίως εξαπατηθείς κ. Ζάχος (Βασ. Αυλωνίτης) στην «Ωραία των Αθηνών»: «Βρε πού πάμε ρε. Πού πάμε»!…

Και του χρόνου. Αν επιζήσουμε βεβαίως.