Από το Ωσαννά στο Σταύρωσον… δυο τρία κλικ δρόμος!

Ένα βασικό χαρακτηριστικό της μπανανίας στην οποία ζούμε, και η οποία δεν βγάζει καν μπανάνες πλην εκείνων στις απάτητες κορυφές του Ολύμπου, που επιδοτούνται βαρβάτα, είναι ότι ποτέ κανείς δεν πλήττει...

Πάντα κάτι συμβαίνει έτσι ώστε να είμαστε σε πλήρη εγρήγορση

Για τους ευρωπαίους πολιτικούς η προδοσία είναι επάγγελμα, είναι εργαλείο, είναι μέθοδος… Ξυπνάς το πρωί και δεν ξέρεις αν θα γίνει σεισμός, καταποντισμός, επιστράτευση, πόλεμος, κ.ο.κ.

Χώρια τα μικρότερα, όπως π.χ. τοπικές πλημμύρες, κατολισθήσεις, διακοπή ηλεκτροδότησης, υδροδότησης, νεκρό διαδίκτυο, καραμπόλες, απεργίες, στάσεις εργασίας, πορείες, διαδηλώσεις, μολότοφ, κλπ.

Και χώρια η εγκληματικότητα, που είναι στα κόκκινα.

Ζούμε σε ένα διαρκές λούνα πάρκ του τρόμου.

Τουλάχιστον όμως δεν φοβόμαστε τον κίνδυνο πραξικοπήματος, και μη γελάτε. Κάποιοι μεγαλύτεροι σε ηλικία το έχουμε ζήσει και αυτό…Από κει και πέρα, και η εβδομάδα που πέρασε ήταν πλήρης ειδήσεων, και δη τραγικών.

Κάτι που έδωσε μια μεγάλη ανάσα στους «άριστους», διότι τόσο ο κόσμος των «σόσιαλ μύδια», όσο και τα ΜΜΕ, έβαλαν στην άκρη τα διαρκή σκάνδαλα (βλ. συγκάλυψη Τεμπών, Πόπη Φεράρι, κ.ά) που συνοδεύουν το «σαρανταένα τακατό», και επικεντρώθηκαν με τις ώρες στην τραγωδία της Βιολάντα, στο δυστύχημα της Ρουμανίας, και στην αναζήτηση της 16χρονης Λόρα.

Και όπως συνήθως συμβαίνει στο Αιλάντα, τι είδαμε; Από το Ωσαννά στο Σταύρωσον… δυο τρία κλικ δρόμος.

Έτσι, τις δυο πρώτες μέρες βλέπαμε στα κανάλια (και όχι μόνο) διθυράμβους για το καινοτόμο υπερσύγχρονο εργοστάσιο στα Τρίκαλα, που δίνει ζωή στην περιοχή ως μοχλός ανάπτυξης και εργασίας, με μια ανθρώπινη εργοδοσία που στέκεται δίπλα στους χαρούμενους εργαζόμενους, και με έναν ιδιοκτήτη αυτοδημιούργητο, που κατάφερε μόνος του με σκληρή δουλειά, πολύ μυαλό, και αγάπη προς αυτό που κάνει να εξελίξει έναν μικρό φούρνο του πεθερού του σε μια σύγχρονη παγκόσμιας εμβέλειας βιομηχανική μονάδα! Ταρατατζούμ…

Λίγο μετά, και ενώ οι αποκαλύψεις διαδέχονταν η μία την άλλη, με τους εργαζόμενους, τους συγγενείς των νεκρών, και τους συνδικαλιστές να ανοίγουν τα στόματά τους, τι είδαμε;

Εργοστάσιο αυθαίρετο, παράνομα υπόγεια, παράνομες δεξαμενές προπανίου, και σωληνώσεις, παγίδα θανάτου, με μια εργοδοσία ανεύθυνη που έκλεινε τα αφτιά στις προειδοποιήσεις των εργαζομένων για το κέρδος και μόνο!

Με ένα αφεντικό «πατερούλη», που τώρα έγινε ο ανάλγητος μπαμπούλας καπιταλιστής, που πίνει το αίμα και τον ιδρώτα των υπαλλήλων του με μπουρί!

Κάτι ανάλογο είδαμε να συμβαίνει και με την άλλη τραγική είδηση… με τον άδικο χαμό των οπαδών του ΠΑΟΚ σε δρόμο της Ρουμανίας.

Αναλύσεις επί αναλύσεων για την κατάσταση του δρόμου, τα ηλεκτρονικά συστήματα του βαν, τις ευθύνες των εκεί αρχών, του οδηγού, κλπ.

Με κεντρικό σημείο την πανελλήνια θλίψη και το πένθος για την απώλεια των «ηρωικών αετόπουλων», των «παιδιών» που πήγαν άδικα για την ανιδιοτελή αγάπη τους προς μια φανέλα, κ.ο.κ.

Λίγες μέρες μετά, κι αφού διέρρευσαν οι τοξικολογικές εξετάσεις, τι είδαμε; Αν όχι στα συστημικά ΜΜΕ, αλλά στα διάφορα σάιτς και στα σόσιαλ μύδια;

Κάτι ανεύθυνοι «χασικλήδες», τριαντάρηδες, που ευτυχώς δεν πήραν καμιά οικογένεια αθώων στο λαιμό τους (παρεμπιπτόντως, αν δεν υπήρχε το ξεκάθαρο βίντεο της σύγκρουσης, είμαι σίγουρος πως ο οδηγός της νταλίκας ακόμη θα έτρεχε για να αποδείξει ότι δεν έπεσε εκείνος επάνω στο βαν).

Έτσι είθισται να συμβαίνει διαχρονικά στη χώρα μας. Μια χώρα που ώθησε τον Σωκράτη στην αυτοκτονία, που δολοφόνησε τον Καποδίστρια, που έβαλε φυλακή τον Κολοκοτρώνη, και άλλα τέτοια πολλά παρόμοια.

Τη μια μέρα ήρωας, την άλλη παρίας…

Όσον αφορά μια άλλη μεγάλη είδηση που ακόμη μονοπωλεί το ενδιαφέρον, δηλαδή το κόμμα που ετοιμάζει η Καρυστιανού, εκεί να δείτε κωλοτούμπες.

Από μια χαροκαμένη μάννα, που ζητάει δικαίωση για το παιδί της και για όλα τα παιδιά που χάθηκαν στα Τέμπη, τώρα έγινε μια τυχάρπαστη που ψάχνει για… καρέκλα!

Με βασικό επιχείρημα όσων ανησυχούν για τα τεράστια διαφαινόμενα ποσοστά που θα πάρει να είναι το ότι είναι άσχετη με την πολιτική, και δεν θα ξέρει τι να κάνει αν τυχόν κυβερνήσει.

Ενώ π.χ. ο Κ.Κ. του Αχ. που είναι σχετικός με την πολιτική, μας έσωσε…

Και όλα αυτά τα «επιχειρήματα» σε μια χώρα που στέλνει μαϊντανούς, τραγουδιάρες, και ποδοσφαιριστές Βουσμάνους στην Ευρωβουλή για να μας εκπροσωπήσουν σε διεθνές επίπεδο…

Σε μια χώρα όπου αν δεν είσαι κομματόσκυλο παιδιόθεν, αφισοκολλητής, γλείφτης, ή γόνος, δεν έχεις καμία τύχη στην πολιτική.

Ίσως αυτό να εννοούν και για την Καρυστιανού. Ότι δηλαδή πού πάει ξυπόλητη στα αγκάθια, αφού δεν είναι γόνος;

Μια χώρα στην οποία ένας σημερινός εξηντάρης είδε καμιά 20αριά εκλεγμένους πρωθυπουργούς στη ζωή του. Εξ αυτών οι περισσότεροι ήταν συγγενείς Α’ και Β’ βαθμού.

Είδε φερ’ ειπείν πρωθυπουργό τον Κωνσταντίνο Καραμανλή, αλλά και τον ανεψιό του Κώστα.

Είδε πρωθυπουργό τον Γεώργιο Παπανδρέου, τον γιο του Ανδρέα, αλλά και τον εγγονό του Γιώργο.

Και είδε επίσης τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη, αλλά και τον δικό του γιο τον Κυριάκο.

Μέχρι και ο Σημίτης ήταν γιος πρωθυπουργού (του βουνού).

Κι ακόμη είναι νωρίς…

Μέχρι να αποδημήσει εις Κύριον, σίγουρα θα δει στο Μαξίμου και τον έτερο ανεψιό του «Εθνάρχη», τον νέο Εθνάρχη (ή σταθμάρχη) που λέγαμε, τον γιο του Κυριάκου, τον Μπακό, και αν ζήσει ως τα βαθιά γεράματα μπορεί να προλάβει και τα δίδυμα… ποιος ξέρει;

Για να μην αναφερθώ στα αδέλφια, τα ξαδέρφια, και τα ανίψια που έγιναν υπουργοί (αξιοκρατικά πάντα) όλα αυτά τα χρόνια. Λεγεώνες ολόκληρες…

Λες και το κληρονομικό χάρισμα, το DNA, είναι πάντα πετυχημένη συνταγή σε συνθήκες προεδρευομένης κοινοβουλευτικής δημοκρατίας, αλλά αυτό δεν ισχύει, είναι κάτι το απαράδεκτο, σε καθεστώτα μοναρχίας. Που από την εποχή του Όθωνα έως το δημοψήφισμα του 1974, οι εκάστοτε βασιλείς ήταν λιγότερο συγγενείς μεταξύ τους απ’ ό,τι οι εκλεγμένοι πρωθυπουργοί μας!

Με αυτά και με αυτά η ζωή συνεχίζεται, και ανυπομονώ να δω τι θα μας ξημερώσει αύριο, με την ΕΜΥ στα κάγκελα, και το 112 να βαράει κάθε τρεις και λίγο…

Ευτυχώς που έχουμε τον αυτοδημιούργητο και πανέντιμο σωτήρα στο πηδάλιο της χώρας, και έτσι δεν φοβάμαι τίποτα. Πάλι θα μας σώσει… ό,τι κι αν γίνει!

ΥΓ. Τρεις εβδομάδες έψαχνε η αστυνομία (μαζί με τη Νικολούλη, τον Εισαγγελάτο, κ.ά) τη Λόρα. Χιλιάδες χαμένες ανθρωποώρες, χρήματα, κλπ… Σενάρια επί σεναρίων.

Και τελικά το κορίτσι είχε φύγει την ίδια μέρα για Γερμανία κανονικά με το όνομά της, από το Ελ. Βενιζέλος. Με τη ΛΟΥΦΤΧΑΝΣΑ να αρνείται ακόμη και σήμερα να δώσει λίστα επιβατών της μέρας εκείνης στην αστυνομία.

Και καλά κάνει. Ποιος θα την ελέγξει μήπως; Ποιον να φοβηθεί;

Το έχουμε πει πολλάκις. Εδώ και 6 χρόνια τα αεροδρόμια (ιδιωτικά και μη) είναι ξέφραγα αμπέλια, και ο καθένας κάνει ό,τι του καπνίσει μιας και με νόμο του (πάλι αυτός) Κ.Κ. του Αχ. καταργήθηκε κάθε κρατική αεροπορική εποπτεία, αρμοδιότητα, και έλεγχος σε όσους δραστηριοποιούνται σε αυτά…