Γιατί διστάζει ο Τράμπ να χτυπήσει;

Στη θάλασσα της Ινδοκίνας, έχει μεταβεί ο μισός στόλος της Αμερικής! Είναι πάνοπλοι, έτοιμοι να σπείρουν τη καταστροφή και τον όλεθρο κι όμως...υπάρχει δισταγμός! Γιατί;

Ο Τραμπ διστάζει να ανοίξει το Κουτί της Πανδώρας κατά του Ιράν – Η Ελλάδα χρησιμοποιείται σε ορισμένα γεωπολιτικά παιχνίδια! Οι σχέσεις Ισραήλ–Τουρκίας έχουν διακοπεί πλήρως

Κυκλοφορούν σενάρια για αποστολή αμερικανικών αεροπλανοφόρων στην περιοχή, προετοιμασία 345 μαχητικών αεροσκαφών και εξέταση από τον Τραμπ σχεδίων για εξουδετέρωση του Αγιατολάχ Αλί Χαμενεΐ και του γιου του Μοτζτάμπα.

Οι Αμερικανοί φαίνεται να το σκέφτονται σοβαρά, χωρίς να έχουν λάβει ακόμη οριστική απόφαση.

Παρά την ένταση, και οι δύο πλευρές –ΗΠΑ και Ισραήλ– δείχνουν δισταγμό για πλήρη κλιμάκωση. Τα πρόσφατα ιρανικά πλήγματα στο Τελ Αβίβ έχουν αφήσει ακόμη νωπή την αίσθηση ευπάθειας. Η συγκέντρωση στρατιωτικών δυνάμεων έχει ολοκληρωθεί και ένα χτύπημα θα μπορούσε να συμβεί οποιαδήποτε στιγμή.

Ο Τραμπ έδωσε στο Ιράν παράταση 10–15 ημερών για να συμφωνήσει σε πυρηνική διευθέτηση, όμως αυτό δεν αλλάζει την ουσία: Εάν η Ουάσιγκτον έχει αποφασίσει στρατιωτική δράση, θα την εκτελέσει ανεξαρτήτως των ιρανικών κινήσεων.

Το Ιράν δεν μπορεί να αποδεχθεί τις αμερικανικές απαιτήσεις όπως διατυπώνονται, διότι είναι εξαιρετικά ευρείες. Οποιαδήποτε μερική παραχώρηση στο πυρηνικό πρόγραμμα μπορεί εύκολα να χαρακτηριστεί ανεπαρκής.

Οτιδήποτε λιγότερο από πλήρη διακοπή εμπλουτισμού ουρανίου και αποσυναρμολόγηση του εξοπλισμού –πράγμα που η Τεχεράνη αποκλείει– θα απορριφθεί.

Ακόμη και πλήρης εγκατάλειψη του πυρηνικού προγράμματος δεν αρκεί, καθώς παραμένουν δύο ακόμη βασικές προϋποθέσεις: Περιορισμοί στο πυραυλικό πρόγραμμα και διακοπή στήριξης αντιαμερικανικών δυνάμεων στην περιοχή.

Αυτά τα ζητήματα δεν τέθηκαν επίσημα στις διαπραγματεύσεις, αλλά τίποτα δεν εμποδίζει τον Τραμπ να τα επαναφέρει αργότερα, ακόμη και μετά από σημαντικές ιρανικές υποχωρήσεις, και να δικαιολογήσει στρατιωτική ενέργεια με το επιχείρημα της «τρομοκρατικής απειλής» του καθεστώτος.

Ο Τραμπ δεν επιθυμεί να εμπλέξει τις ΗΠΑ σε παρατεταμένο πόλεμο στη Μέση Ανατολή, ούτε να διακινδυνεύσει σοβαρά τους συμμάχους του στην περιοχή. Και σίγουρα δεν θέλει να ανοίξει το Κουτί της Πανδώρας.

Το Ισραήλ, από την άλλη, επιδιώκει αποφασιστικά μεγάλης κλίμακας χτύπημα κατά του Ιράν, με στόχο την αποδυνάμωση της ηγεσίας, των στρατιωτικών υποδομών και των εγκαταστάσεων εξαγωγής πετρελαίου, ώστε να προκληθεί χάος που θα οδηγήσει σε αλλαγή εξουσίας ή κατάρρευση. Δεν αρκείται σε περιορισμένη επιχείρηση, όπως αυτή του 2025 κατά τον ισραηλινο-ιρανικό πυραυλικό κύκλο.

Μια τέτοια επιχείρηση απαιτεί μακρά και πολύπλοκη αμερικανική εμπλοκή, με τον κίνδυνο τα γεγονότα να ξεφύγουν από κάθε έλεγχο και να οδηγήσουν σε απρόβλεπτα, δυσμενή σενάρια για όλους τους εμπλεκόμενους. Αυτός είναι ο κύριος λόγος που ο Τραμπ δεν βιάζεται, παρ' ότι η στρατιωτική δύναμη παραμένει συγκεντρωμένη.

Πιθανότατα θα δούμε κάποιο είδος χτυπήματος – και εάν τα ένστικτα αυτοσυντήρησης του Τραμπ παραμένουν ισχυρά, πρόκειται για περιορισμένη επιχείρηση δύο ή τριών ημερών.

Ακόμη και τότε, ο κίνδυνος παραμένει υψηλός, εκτός εάν το Ιράν απαντήσει μαζικά από την πρώτη στιγμή κατά του Ισραήλ και αμερικανικών βάσεων.

Μετά το πέρας της επιχείρησης, ο Τραμπ θα κηρύξει νίκη και πιθανότατα θα προχωρήσει σε πυρηνική συμφωνία με το Ιράν, βάσει όρων που ήδη συζητούνται, διεκδικώντας τα εύσημα για την «εξουδετέρωση της ιρανικής πυρηνικής απειλής».

Στην πραγματικότητα, όμως, η μακροπρόθεσμη θέση του Ιράν στην περιοχή θα ενισχυθεί, ενώ το Ισραήλ θα βρεθεί σε δυσμενέστερη γεωπολιτική θέση, έχοντας υποκινήσει την κλιμάκωση.

Η εξέλιξη αυτή φαίνεται από την τρέχουσα ισορροπία δυνάμεων και τις στάσεις των κρατών της περιοχής. Στο τέλος της πρώτης θητείας Τραμπ υπήρχε προσπάθεια δημιουργίας περιφερειακού συνασπισμού τύπου ΝΑΤΟ κατά του Ιράν (Ισραήλ, Σαουδική Αραβία, Αίγυπτος, Εμιράτα, ενδεχομένως Τουρκία).

Σήμερα οι χώρες αυτές συζητούν πιέσεις προς τις ΗΠΑ για να αναγκάσουν αποχώρηση από τη Γάζα και πάγωμα επέκτασης στη Δυτική Όχθη.

Οι σχέσεις Ισραήλ–Τουρκίας έχουν διακοπεί πλήρως και δεν πρόκειται να αποκατασταθούν όσο ο Νετανιάχου παραμένει στην εξουσία. Οι αραβικές χώρες έχουν δηλώσει –δημόσια και ιδιωτικά– ότι νέα επίθεση στο Ιράν δεν εξυπηρετεί τα συμφέροντά τους.

Χαρακτηριστική είναι η πρόσφατη ανακοίνωση αποκατάστασης διπλωματικών σχέσεων Αιγύπτου–Ιράν, δεκαετίες μετά τη διακοπή τους λόγω φιλοξενίας του Σάχη από τον Σαντάτ.

Η κίνηση αυτή δείχνει ότι το Κάιρο δεν αναμένει αλλαγή καθεστώτος στην Τεχεράνη.

Οι Σαουδάραβες, βλέποντας τις μακροπρόθεσμες δυσκολίες, τροποποίησαν σχέδιο καλωδίου οπτικών ινών προς την Ελλάδα: H διαδρομή άλλαξε ώστε να περνά από τη Συρία αντί από το Ισραήλ. Πρόκειται για ένδειξη αλλαγής στάσης, που επηρεάζει και τον συνασπισμό που χτίζεται με την Ελλάδα σε αντιτουρκική βάση.

Τα σχέδια του Ισραήλ για διαμετακομιστικά έργα και οικονομικά οφέλη από συμφιλίωση με πλούσιες αραβικές χώρες έχουν παγώσει μετά τα γεγονότα στη Γάζα. Μια τέτοια συμφιλίωση θα μπορούσε να επανέλθει μόνο μετά από αλλαγή ηγεσίας στο Ισραήλ και πλήρη απόσυρση από τη Γάζα, με ανοικοδόμηση της Λωρίδας για ειρηνική ζωή των Παλαιστινίων, χωρίς συνεχή ισραηλινή παρουσία και έλεγχο.

Το Ιράν, ακόμη και μετά από περιορισμένη αμερικανική επίθεση, αναμένεται να επιβιώσει και να ενισχύσει τις διμερείς σχέσεις με αραβικές χώρες. Αυτό εξυπηρετεί το κοινό συμφέρον να κρατηθούν τα κλειδιά της περιφερειακής σταθερότητας μακριά από μονομερείς αποφάσεις ΗΠΑ και Ισραήλ.