Γκρεμίζονται οι σατανιστές των λεσχών και του WEF με τον Θεό να χαμογελά ελπιδοφόρα!
Μετά το πρώτο 44άρι, το AfD με 38% σάρωσε και στο Μεκλεμβούργο ενώ συνετρίβη το CDU 5%, οι παρανοϊκοί «Φράγκοι» της Δυτικής Ευρώπης μετρούν τους κόκκους της κλεψύδρας, που ρέει αντίστροφα γι αυτούς!
Βερολίνο, Παρίσι, Λονδίνο: Πολιτικοί νάνοι με αυτοκρατορικές φιλοδοξίες, ανίκανοι να προστατεύσουν τους λαούς τους και απρόθυμοι να λογοδοτήσουν, απαιτούν νέες θυσίες για να συντηρήσουν το μεγαλείο της δικής τους αποτυχίας. Στα ανακοινωθέντα τους περισσεύει η «ευθύνη» αλλά όταν φτάνει ο λογαριασμός που στέλνουν οι λαοί, περισσεύουν οι δικαιολογίες. Οι λαοί πληρώνουν και οι ηγεσίες ζητούν χειροκρότημα που τους καταστρέφουν...
Σε όλα αυτά τα χρόνια, από το 2000 και δώθε, όπου η παράνοια βασιλεύει και γίνεται νόμος, θαρρώ πως υπάρχει μια στιγμή στην παρακμή κάθε εξουσίας που η ανικανότητα και η παραφροσύνη παύουν να είναι απλώς πολιτικά ελαττώματα και γίνονται καθημερινό βάρος στις πλάτες εκατομμυρίων ανθρώπων.
Μπαίνουν στο κάθε ευρωπαϊκό σπίτι, ως λογαριασμός που δεν βγαίνει. Στέκεται στην πόρτα του εργοστασίου ως φόβος απόλυσης. Κάθεται στο οικογενειακό τραπέζι ως αγωνία για το αύριο των παιδιών.
Κι ενώ ο πολίτης μικραίνει τις ανάγκες του για να επιβιώσει, ο κυβερνήτης μεγαλώνει τις διακηρύξεις του για να κρύψει την αποτυχία του. Εκεί ακριβώς αρχίζει το πολιτικό κατηγορητήριο εναντίον των ηγεσιών του Βερολίνου, του Παρισιού, αλλά και του Λονδίνου.
Με ποιο δικαίωμα απαιτούν διαρκώς θυσίες, εκείνοι που αντιμετωπίζουν τη δική τους λογοδοσία ως ανεπίτρεπτη απαίτηση;
Με ποιο ηθικό ανάστημα παραδίδουν μαθήματα «υπευθυνότητας» - που στην ουσία τους λένε ότι πρέπει να ψηφίζουν αυτούς και όχι τους άλλους που τους βαφτίζουν οι ανίκανοι ως...ακροδεξιούς - στους ανθρώπους που καλούνται να πληρώσουν τις αποφάσεις τους; Η διακυβέρνηση δεν είναι διαγωνισμός βαρύγδουπων δηλώσεων μπροστά σε σημαίες. Κρίνεται από την ασφάλεια του πολίτη, την αντοχή της παραγωγής, την αξιοπρέπεια της εργασίας, τη δυνατότητα μιας οικογένειας να σχεδιάζει τη ζωή της χωρίς να τρέμει τον επόμενο χειμώνα.
Αυτοί οι άνθρωποι, δεν υπακούουν στους λαούς τους. Υπακούουν - και με περισσή προθυμία κι όλας - στον δικό τους «ηγέτη», που δεν είναι άλλος από τον τρισκατάρατο Σατανά. Το έχουν αποδείξει περίτρανα. Τόσο με τις εμετικές «ατραξιόν» με «μάγισσες» κάθε φορά που συναντιούνται στο Νταβός, όσο και για τα ηλίθια αποφθεύγματα που ξερνούν κάθε φορά που μιλούν, λες και κάνουν διαγωνισμό βλακείας και εσωτερικού μανιχαϊσμού.
Όποιος απ όλους αυτούς ζητά με περισσή υποκρισία να κριθεί μόνο για τις προθέσεις του, ενώ απαιτεί από τους άλλους να υποστούν τις συνέπειες, έχει ήδη ομολογήσει όχι μόνο την πολιτική του χρεοκοπία, αλλά και εμμέσως τον ποιό θεό λατρεύει.
Οι ηγεσίες αυτές των παρανοϊκών «σταυροφόρων» του ανάποδου σταυρού, θέλουν να εμφανίζονται ως ...θεματοφύλακες της Ευρώπης! Ας μας πούν λοιπόν αυτά τα αποβράσματα της Κόλασης, ποια Ευρώπη υπερασπίζονται και ποιο μέλλον μπορούν να εγγυηθούν στους ανθρώπους της. Διότι η Δυτική Ευρώπη έχει εργάτες, αγρότες, μικροεπαγγελματίες, οικογένειες και νέους που δικαιούνται κάτι περισσότερο από προσκλήσεις σε διαρκή υπομονή. Κανένα αξίωμα δεν εξασφαλίζει στον κάτοχό του ιστορικό ανάστημα. Και κανένα επικοινωνιακό επιτελείο δεν μπορεί επ’ αόριστον να παρουσιάζει την αποτυχία ως διορατικότητα και την κοινωνική εξάντληση ως εθνικό καθήκον.
Η λαϊκή εμπιστοσύνη δεν είναι λευκή επιταγή ούτε η εξουσία ισόβιο καταφύγιο των αποτυχημένων. Όταν οι όποιοι κυβερνώντες ξεχνούν αυτή την απλή αλήθεια, η κάλπη αποκτά το βάρος λογαριασμού που έμεινε για χρόνια απλήρωτος. Και τότε οι ίδιοι άνθρωποι που άκουγαν υπομονετικά ότι «δεν υπάρχει άλλος δρόμος» αποκτούν κάθε λόγο να απαιτήσουν άλλους οδηγούς.
Και στη περίπτωση της Γερμανίας, τον βρήκαν αυτόν τον οδηγό. Και το όνομα του; «Εναλλακτική Για Τη Γερμανία»!
Γερμανία: η κάλπη ραγίζει το καθεστώς των «αναντικατάστατων»
Νάτο λοιπόν το νέο πολιτικό σκηνικό. Και δεν είναι άλλο από ένα καραμπινάτο σκηνικό πολιτικής ανατροπής υπέρ των πατριωτικών δυνάμεων που διαμορφώνεται στη Γερμανία και δεν περιορίζεται πλέον στα ανατολικά κρατίδια. Απλώνεται ως ρήγμα σε ολόκληρη την καρδιά της Δυτικής Ευρώπης των...νέων «Καρλομάγνων».
Η «Εναλλακτική για τη Γερμανία» (AfD) κατέκτησε την πρώτη θέση στο Μεκλεμβούργο–Δυτική Πομερανία και προκάλεσε νέο σεισμό στο παραδοσιακό κομματικό σύστημα.
Με 38,2% έναντι 35,5% του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος, η AfD αναδείχθηκε και πάλι (όπως και στις εκλογές της Σαξωνίας) πρώτη δύναμη. Η «Χριστιανοδημοκρατική Ένωση» (CDU) του θλιβερού Μέρτς συνετρίβη στο 4,9%(!!!) - απίστευτο ποσοστό για ένα κόμμα με γερές βάσεις στη Γερμανία από το 1949 και, για πρώτη φορά βεβαίως, έμεινε έξω από κρατιδιακό κοινοβούλιο.
Όχι παιδιά, δεν πρόκειται για «κακή βραδιά». Πρόκειται για ιστορική ταπείνωση της κεντρώας χριστιανοδημοκρατίας και για αποκάλυψη ότι το λεγόμενο «κέντρο» έχει πάψει να κυβερνά τις συνειδήσεις, όχι μόνο των Γερμανών, αλλά και των Γάλλων και ασφαλώς των Βρετανών
Το «Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα» (SPD) κράτησε ακόμη, θα έλεγα, αξιοπρεπή ποσοστά. Αυτό όμως δεν αλλάζει την ουσία. Η πολιτική του παραμένει η ίδια γραμμή με την CDU: Ίδια Ευρώπη, ίδια Ούρσουλα, ίδιο ενεργειακό αδιέξοδο, ίδιο τείχος αποκλεισμού απέναντι σε ό,τι το κατεστημένο ονομάζει «αντιδημοκρατικό» μόνον επειδή το φοβάται.
Η Μανουέλα Σβέζιγκ (Manuela Schwesig) που ηγείται του κόμματος, μπορεί να επιβιώσει τοπικά με τριμερή συνασπισμό Αριστεράς και Πρασίνων. Στο βάθος όμως το κόμμα της, δεν είναι αντίπαλος της CDU, είναι ο δεύτερος πυλώνας του ίδιου οικοδομήματος. Μαζί στηρίζουν την Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν. Μαζί υπηρέτησαν τις πολιτικές που έφεραν την Ευρώπη στο χείλος της πείνας, της ένδειας και της αποβιομηχάνισης. Μαζί θα κληθούν να λογοδοτήσουν.
Το πρωτοφανές άλμα της AfD κατά 20 και πλέον μονάδες δεν είναι αριθμητικό επεισόδιο. Πρόικειται για μετακίνηση εποχής.
Από το 16,7% στο 38,2%. Απίστευτο; Απίθανο; ΚΑΘΟΛΟΥ!
Δύο εβδομάδες νωρίτερα, στη Σαξονία-Άνχαλτ, η ίδια δύναμη είχε φτάσει το 43,8%, ενώ η CDU κατρακυλούσε στο 17,2%.
Στο Βερολίνο την ίδια Κυριακή, η Αριστερά κατέκτησε την πρωτιά με 25,7%, η Ένωση έπεσε στο 18,8%, η AfD ανέβηκε στο 16,3% και οι Πράσινοι έμειναν στο 14,3% και το Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα κατρακύλησε στο ιστορικό χαμηλό του 12,1%.
Ο χάρτης δεν είναι πλέον διπολικός. Είναι ρήγμα. Η παλιά Γερμανία των μεγάλων κομμάτων χάνει τη δυνατότητα να εμφανίζεται ως μοναδική νόμιμη φωνή του έθνους.
Μερτς και ...«τείχος αποκλεισμού»: Όταν η εξουσία τρέμει συθέμελα τον ψηφοφόρο
Ο Φρίτριχ Μέρτς μίλησε για «καταστροφή» αλλά... αρνήθηκε να παραιτηθεί!Αν αυτό σας θυμίζει τη συμπεριφορά του Κτήνους του Μαξίμου, σωστά σας το θυμίζει.
Ο Μερτς, ανέλαβε μεν «την ευθύνη των μεταρρυθμίσεων», αλλά και τις χαρακτήρισε ως... «αντίδοτο στο αυταρχικό δηλητήριο»!!!
Μ' άλλα λόγια, το ελεεινό νεοταξίτικο αυτό απόβρασμα, με τη λέξη «δηλητήριο», υπονοεί τον λαό που τον αποδοκιμάζει, δίνοντας τα ηνία πλέον στο AfD! Η απάντηση του καθάρματος αυτού είναι ακριβώς η ίδια συνταγή που ήδη απέτυχε: Περισσότερη προσαρμογή στο υπερεθνικό πλαίσιο, δηλαδή στη πολιτική της ανοχής των λάθρο και στην Παγκοσμιοποίηση, περισσότερη πίεση στην κοινωνία, περισσότερη περιφρόνηση προς όσους ζητούν εθνικό έλεγχο στην ενέργεια, στα σύνορα και στην οικονομία. Δεν παραιτείται, διότι το σύστημα που υπηρετεί δεν έχει άλλη λύση από τον ...εαυτό του. Και ίσως χειρότερα: Φοβάται, όπως και οι άλλοι, συμπεριλαμβανομένου και του Κτήνους του Μαξίμου, ότι μπορεί και να καταλήξει και στην Bielefeld-Senne, τη μεγάλη φυλακή της Βεστφαλίας, όπου κρατήθηκαν οι Ναζί.
Για χρόνια η απάντηση του κατεστημένου των σατανοδημοκρατών όσον αφορά την άνοδο της AfD, συνοψιζόταν σε μία λέξη: Brandmauer, που σημαίνει «το τείχος αποκλεισμού».
Η ελεεινή αυτή «ζώνη» πέτυχε ένα πράγμα μόνον: Να εμποδίσει την κοινοβουλευτική μετουσίωση της λαϊκής εντολής σε κυβέρνηση. Και φυσικά απέτυχε στο ουσιώδες. Δεν ανέκοψε την εκλογική επέκταση. Αντιθέτως, όσο μεγάλωνε η απομόνωση του AfD, τόσο μεγάλωνε και η ψήφος.
Η Άλις Βάιντελ κάλεσε τo CDU να γκρεμίσει το τείχος. Ο Τίνο Κρουπάλλα, συνοδοιπόρος της Βάιντελ στο AfD, δήλωσε καθαρά ότι στο Μεκλεμβούργο υπάρχει εντολή διακυβέρνησης. Το ...«δημοκρατικό» νεοταξικό τόξο, απαντά με νέους συνασπισμούς μειοψηφιών, με μεταβαλλόμενες πλειοψηφίες και με την ηθικολογία εκείνων που έχασαν τον λαό αλλά κρατούν ακόμη τους πειραγμένους και κατακρεουργημένους «θεσμούς».
Το γερμανικό υπόδειγμα σπάει και ο λαός ...πληρώνει τα συντρίμμια
Η ανατροπή έχει οικονομικές ρίζες και δεν επιτρέπεται να κρυφτεί πίσω από πολιτισμικά προσωπεία. Το παλιό γερμανικό τρίγωνο —φθηνή ενέργεια από τη Ρωσία, τεράστια αγορά στην Κίνα, ενιαία ευρωπαϊκή αγορά μέσω του ευρώ— έχει πλέον σπάσει, σαν ένα γυαλί που πέφτει με πάταγο στο δάπεδο.
Η αποκοπή από το ρωσικό αέριο εκτίναξε το κόστος της βιομηχανίας. Η Κίνα από πελάτης έγινε ανταγωνιστής. Η λεγόμενη πράσινη μετάβαση επέβαλε βάρη σε οικονομία που ζούσε από την παραγωγή. Την ίδια ώρα, τα μεγάλα μεταναστευτικά ρεύματα πίεσαν κατοικία, σχολεία και τοπικούς προϋπολογισμούς σε περίοδο στασιμότητας.
Η AfD δεν κερδίζει μόνον επειδή μιλά σκληρά. Κερδίζει επειδή κατονομάζει αυτό που εκατομμύρια αισθάνονται. Δηλαδή το οικονομικό υπόδειγμα πάνω στο οποίο στηρίχθηκε η μεταπολεμική ισχύς εξάντλησε τα όριά του.
Γαλλία: Το ...μεγαλείο των Ηλυσίων και η αγωνία του νοικοκυριού
Και η Γερμανία ευτυχώς, δεν είναι μόνη. Η Γαλλία βαδίζει στον ίδιο δρόμο, ίσως ακόμη πιο βαθιά.
Το έτερο εκλεκτό σατανόπληκτο κάθαρμα, ο εκλεκτός της Λέσχης Μπίλντερμπεργκ Εμμανουέλ Μακρόν αποδομείται συστηματικά και καθημερινά.
Η δημοφιλία του έχει κατρακυλήσει στα χαμηλότερα επίπεδα από την άνοδό του στην εξουσία. Μόλις ένα μικρό κλάσμα των Γάλλων τον κρίνει θετικά, ενώ η δυσαρέσκεια αγγίζει τα τέσσερα πέμπτα του πληθυσμού. Το Μέγαρο των Ηλυσίων μπορεί να μιλά ακόμη για «ζωτικές υποδομές» που πρέπει να ...προστατευθούν από τη Ρωσία(χαχα), την ώρα που ο Γάλλος αγρότης, ο ψαράς και ο μικρομεσαίος μετρά τα ευρουλάκια του να δεί αν θα γεμίσει το ντεπόζιτο ή θα πληρώσει τον λογαριασμό του ρεύματος.
Το λίτρο του πετρελαίου κίνησης έχει γίνει φόρος επί της καθημερινότητας. Ο Σεπτέμβριος φέρνει φόρους ακινήτων και ανατιμολόγηση αερίου και ηλεκτρικού. Και η επίσημη απάντηση παραμένει η ίδια: Φταίει η Μόσχα, φταίει όποιος αρνείται να πληρώσει τον λογαριασμό ενός πολέμου χωρίς μέση και χωρίς τέλος. Ο Μακρόν δεν κυβερνά πλέον μια κοινωνία που τον ακολουθεί. Κυβερνά μια κοινωνία που τον ανέχεται μέχρι να μπορέσει να τον ξεφορτωθεί.
Βρετανία: Η λαϊκή αποστασία από τον χρεοκοπημένο δικομματισμό
Στη Βρετανία το ίδιο ρεύμα παίρνει άλλο όνομα, αλλά κρατά την ίδια ουσία. Το κόμμα του Νάιτζελ Φάρατζ, η «Μεταρρύθμιση» (Reform) , μαζεύει ποσοστά που πριν λίγα χρόνια θα θεωρούνταν αδιανόητα για δύναμη εκτός του παλαιού δικομματισμού. Σε διαδοχικές μετρήσεις κινείται σταθερά στα υψηλότερα επίπεδα του εθνικού χάρτη, δίπλα ή και πάνω από Εργατικούς και Συντηρητικούς, και σε φάσεις του έτους εμφανίστηκε ως πρώτη δύναμη πρόθεσης ψήφου.
Δεν πρόκειται για «διαμαρτυρία της στιγμής». Πρόκειται για καθαρή λαϊκή αποστασία από ένα πολιτικό τόξο που υποσχέθηκε έλεγχο των συνόρων, φθηνή ενέργεια και εθνική προτεραιότητα και παρέδωσε το αντίθετο.
Ο Φάρατζ δεν χρειάζεται να κερδίσει αύριο τις κάλπες για να νικήσει στο επίπεδο του νοήματος. Έχει ήδη νικήσει κατά κράτος. Έχει αποδείξει ότι το παλιό δίδυμο Εργατικών και Συντηρητικών δεν κατέχει πλέον το μονοπώλιο της «σοβαρότητας». Η σοβαρότητα του κατεστημένου κατέληξε να σημαίνει ακρίβεια, μετανάστευση χωρίς μέτρο και πόλεμο δι’ αντιπροσώπων εις βάρος του ίδιου του φορολογουμένου.
Τρία κράτη λοιπόν, τρεις πρώην αυτοκρατορίες, τρείς πρωτεύουσες, μία γραμμή. Βερολίνο, Παρίσι, Λονδίνο. Σε όλες, η πατριωτική ψήφος ανεβαίνει και το κέντρο καταρρέει. Σε όλες, η απάντηση των ελίτ είναι η ίδια: Τείχος αποκλεισμού, ψευδο-ηθικολογία, κατηγορία περί «ακραίας δεξιάς» και συνάμα συνέχιση της πολιτικής που γέννησε την οργή. Δεν θέλουν να ακούσουν ότι ο λαός δεν ζητά χάος, αλλά ζητά κυριαρχία. Ζητάει σύνορα και ενέργεια που δεν εξοντώνει το νοικοκυριό. Ζητά εν τέλει, να σταματήσει η μετατροπή της εθνικής πολιτικής σε παράρτημα των Βρυξελλών.
Ενέργεια και Ουκρανία: ο λογαριασμός μιας στρατηγικής χωρίς τέλος
Και εδώ μπαίνει στην εξίσωση η Ρωσία.
Ό,τι παθαίνει σήμερα η Δυτική Ευρώπη δεν είναι φυσικό φαινόμενο. Είναι αποτέλεσμα επιλογής. Η Δυτική Ευρώπη τα έβαλε με τη δεύτερη —ή μήπως την πρώτη;— υπερδύναμη του κόσμου σε έναν πόλεμο που δεν έχει ούτε μέση, ούτε και τέλος.
Έκοψε η ίδια τον ενεργειακό ομφάλιο λώρο που επί δεκαετίες κρατούσε φθηνή τη βιομηχανία της. Αντικατέστησε μακροχρόνιες συμβάσεις με ακριβό υγροποιημένο αέριο, με κερδοσκοπία της αγοράς άμεσης παράδοσης και με ιδεολογικό θρίαμβο που πληρώνεται στον λογαριασμό του πολίτη.
Το ρωσικό πετρέλαιο των Ουραλίων κινείται σε επίπεδα που θα ανακούφιζαν την ευρωπαϊκή οικονομία αλλά η Ευρώπη των Σατανιστών, προτιμά να πληρώνει πολλαπλάσια για να αποδείξει την «αρχή» της. Ποια αρχή όμως δικαιώνει την πείνα του νοικοκυριού; Μόνο η σατανική «αρχή» των ελίτ των Πεφωτισμένων.
Τα χρήματα της Δυτικής Ευρώπης πήγαν στην Ουκρανία. Όχι λίγα. Εκατοντάδες δισεκατομμύρια σε στρατιωτική, δημοσιονομική και «ανθρωπιστική» στήριξη από την Ένωση και τα κράτη μέλη, και νέα δάνεια δεκάδων δισεκατομμυρίων για το 2026 και το 2027.
Μόνο η Γερμανία, έχει δεσμεύσει δεκάδες δισεκατομμύρια. Η Επιτροπή των Βρυξελλών εξακολουθεί να εκταμιεύει δόσεις και να εξαγγέλλει πακέτα μη επανδρωμένων drones, μακροοικονομικής βοήθειας και «ανθεκτικότητας».
Και η Ουκρανία χάνει συνεχώς στο πεδίο. Το μέτωπο υποχωρεί, οι πόλεις καίγονται, οι άνδρες τελειώνουν, η υποδομή καταστρέφεται και τα λεφτά καταλήγουν στο πηγάδι. Δεν αγοράζουν νίκη, αγοράζουν παράταση. Παράταση ενός πολέμου που η Ευρώπη δεν μπορεί να κερδίσει και δεν τολμά να τελειώσει.
Αυτό είναι το μεγάλο ψέμα της εποχής. Ότι η θυσία του ευρωπαϊκού βιοτικού επιπέδου είναι το... τίμημα της νίκης!
Αλλά νίκη, δεν υπάρχει νίκη στον ορίζοντα. Υπάρχει μόνον αιμορραγία. Υπάρχει μια ήπειρος που αποβιομηχανίζεται για να χρηματοδοτεί ένα μέτωπο χωρίς στρατηγικό τέλος, ενώ οι δικοί της πολίτες μετρούν αν θα ζεσταθούν τον χειμώνα.
Η Ούρσουλα βαφτίζει την αιμορραγία «αλληλεγγύη». Το CDU και το SPD την βαφτίζουν ...«ευθύνη»! Ο Μακρόν την βαφτίζει «στρατηγική αυτονομία». Ό,τι νά ναι δηλαδή, αρκεί να πέφτει ο σανός και να τον τρώει ο...λαός.
Αλλά ο λαός όμως είναι φορολογούμενος και την πληρώνει ως ακρίβεια, ως φόρο, ως κλειστό εργοστάσιο και ως χαμένη γενιά.
Από τις εθνικές πρωτεύουσες στις Βρυξέλλες: Η αλυσίδα της ψευδεπίγραφης «ευθύνης»
Η Ιστορία όμως δεν δικαιώνει όσους τα βάζουν με τη Ρωσία από φθόνο, ρεβανσισμό ή ιδεολογική μέθη. Κάθε φορά που η Ευρώπη μετέτρεψε τη Ρωσία σε απόλυτο εχθρό, δεν έγινε ισχυρότερη. Έγινε φτωχότερη, διχασμένη και εξαρτημένη από δυνάμεις πέραν του Ατλαντικού.
Το φθηνό ρωσικό καύσιμο δεν ήταν «εκβιασμός». Ήταν για μισό αιώνα ο όρος της ευρωπαϊκής ευημερίας. Όσοι σήμερα κατηγορούν τη Μόσχα ως πηγή κάθε κακού, είτε αγνοούν την ιστορία της ίδιας τους της ηπείρου είτε την διαστρέφουν ηθελημένα. Οι Μακρόν, οι Μέρκελ και η Ούρσουλα ανήκουν στη δεύτερη κατηγορία. Η γεωπολιτική ήττα της Ευρώπης απέναντι στη Ρωσία θα φέρει τα ονόματά τους.
Πίσω από τα ονόματα όμως στέκει ένα σύστημα. Όχι ένα έθνος, όχι ένα κοινοβούλιο, όχι ένας λαός. Ένα υπερεθνικό και γεμάτο από την πίσσα του Κακού στρώμα, που μιλά στο όνομα της Ευρώπης ενώ τη μετατρέπει σε πεδίο πειραμάτων: ανοιχτά σύνορα χωρίς έλεγχο, ενέργεια χωρίς φθηνή βάση, βιομηχανία χωρίς ανταγωνιστικό κόστος, πόλεμος χωρίς νίκη, λογοδοσία χωρίς τιμωρία.
Η Ούρσουλα είναι το πρόσωπο αυτού του στρώματος. Το CDU και το SPD είναι οι εθνικοί του εντολοδόχοι στη μεγαλύτερη οικονομία της ηπείρου. Γι’ αυτό η καταγγελία δεν μπορεί να σταματήσει στον Μερτς ή στη Σβέζιγκ. Πρέπει να φτάσει ως τις Βρυξέλλες.
Οι λαοί ζητούν πίσω τις πατρίδες τους
Ο αέρας του πατριωτισμού πνέει πλέον σε δυνατούς ρυθμούς. Δεν είναι μόδα της ανατολικής Γερμανίας. Ούτε ιδιαιτερότητα του Φάρατζ. Δεν είναι καν γαλλική ιδιοτροπία. Είναι η απάντηση λαών που αρνούνται να δεχθούν πως το αύριο της Ευρώπης θα γραφτεί μόνον από εκείνους που ήδη το χρεοκόπησαν.
Η AfD καλείται να σηκώσει στους ώμους της τη Νέα Γερμανία. Όχι ως διακοσμητική διαμαρτυρία, αλλά ως δύναμη που αξιώνει κυριαρχία, σύνορα, φθηνή ενέργεια και εθνικό συμφέρον πάνω από τις ηθικολογίες των Βρυξελλών. Το τείχος αποκλεισμού μπορεί ακόμη να κρατά κλειστές τις πόρτες των υπουργείων. Δεν κρατά πλέον κλειστή την Ιστορία.
Η αντίστροφη μέτρηση για την κυβέρνηση Μερτς έχει αρχίσει. Όχι επειδή το Σύνταγμα επιτρέπει εύκολη ανατροπή του καγκελαρίου. Αλλά επειδή η πολιτική ισορροπία έχει ήδη μετατοπιστεί. Όταν ένα ολοένα μεγαλύτερο τμήμα του έθνους ψηφίζει την αλλαγή και το κατεστημένο απαντά με τείχη, συνασπισμούς ανάγκης και κατηγορίες περί «δηλητηρίου», το ερώτημα παύει να είναι κοινοβουλευτικό. Γίνεται υπαρξιακό. Και οπωσδήποτε θα πρέπει να αποσαφηνιστεί το «ποιος μιλά πλέον εξ ονόματος της Γερμανίας — και ποιος μιλά εξ ονόματος ενός συστήματος που φοβάται τον ίδιο του τον λαό».
Θα παρασύρουν τελικά μια ολόκληρη ήπειρο στην πτώση τους;
Και στο τέλος, μένει το ερώτημα που κανείς από τους νεοταξίτες της Ούρσουλας δεν τολμά να απαντήσει καθαρά.
Τι θέλουν τέλος πάντων αυτά τα ελεεινά καθάρματα; Να καταστρέψουν ολοκληρωτικά την Ευρώπη, να την αφήσουν χωρίς βιομηχανία, χωρίς φθηνή ενέργεια, χωρίς συνοχή και χωρίς βούληση, ένα μουσείο χρεών και διακηρύξεων;
Ή μήπως, μέσω αυτής ακριβώς της πολιτικής, επιδιώκουν τον Τρίτο Παγκόσμιο Πόλεμο, ελπίζοντας ότι θα σωθούν οι ίδιοι ισοπεδώνοντας τις χώρες που υποτίθεται πως εκπροσωπούν;
Διότι δεν υπάρχει τρίτη ανάγνωση που να στέκει.
Όποιος σπρώχνει μια ήπειρο σε πόλεμο χωρίς νίκη, σε φτώχεια χωρίς αντίκρισμα και σε απομόνωση από την ίδια της την ενδοχώρα, είτε εργάζεται για την καταστροφή της είτε εργάζεται για μια ανάφλεξη στην οποία ο λαός θα πληρώσει και αυτοί θα επιβιώσουν πίσω από τα επιτελεία.
Η Ιστορία δεν συγχωρεί τους υπηρέτες τέτοιων σχεδίων. Δεν συγχωρεί ούτε εκείνους που γνώριζαν και σιώπησαν. Η παλιά Δυτική Ευρώπη μπορεί ακόμη να κρατά τα υπουργεία, τις επιτροπές και τις τηλεοράσεις για να μεταδίδει την ...ευθύνη. Η νέα όμως Ευρώπη έχει ήδη αρχίσει να μετρά τις ψήφους. Και η ψήφος, όταν γίνεται συνείδηση, δεν γυρίζει πίσω.
Πύρινος Λόγιος
Σχόλια