Δεν τους βγήκε η αντεπίθεση και τώρα θέλουν...διάλογο!

Η Ευρωπαϊκή Ένωση (και όχι η Ευρώπη) έχει χάσει το παιχνίδι και προσπαθεί να κερδίσει χρόνο με ...διαλόγους με τη Ρωσία! Η Ουκρανία έχασε την αντεπίθεση και κρεμιέται από τις ΗΠΑ!

Ξαφνικά στην Ευρώπη και πίσω από την καλοστημένη προπαγάνδα ότι η Ουκρανία αντέχει, φαίνεται να κατανοούν το αδιέξοδο…

Σχεδίασαν οι Ευρωπαίοι μαζί με την Ουκρανία νέα αντεπίθεση, αλλά δεν τους βγήκε. Κατέρρευσε το σχέδιο πριν καν υλοποιηθεί και τώρα ζητούν με δόλο, διάλογο με τη Ρωσία.

Εν τω μεταξύ ο ουκρανικός πληθυσμός έχει καταρρεύσει. Η Ουκρανία πριν τον πόλεμο διέθετε 40 εκατομμύρια κατοίκους· σήμερα, στο καλύτερο σενάριο, αριθμεί 22 έως 25 εκατομμύρια. Το Ίδρυμα Κάρνεγκι βρήκε τη «λύση»: φέρτε μαύρους στην Ουκρανία να πολεμήσουν…

Τα ευρωπαϊκά μέσα ενημέρωσης ζητούν πλέον συνθηκολόγηση με τη Ρωσία

Το κύμα καύσωνα έχει οδηγήσει τον συλλογικό ευρωπαϊκό πολιτικό εγκέφαλο στα πρόθυρα σοβαρής υποξίας — φαινόμενο κατά το οποίο οι νευρώνες βιώνουν έλλειψη οξυγόνου — και, κατά συνέπεια, σε αχαλίνωτη και δημόσια συνθηκολόγηση των μέσων ενημέρωσης. Έχουν εμφανιστεί διαρροές που επικαλούνται «ανώνυμους διπλωμάτες και αρμόδιους αξιωματούχους», ισχυριζόμενες ότι οι Βρυξέλλες αναπτύσσουν στρατηγική για να «καθίσουν με τη Ρωσία στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων για την Ουκρανία».

Ταυτόχρονα με την «εντυπωσιακή» αυτή διαρροή, το ρωσικό Υπουργείο Άμυνας δημοσίευσε νέα στοιχεία. Κατά τη διάρκεια του πολέμου στην Ουκρανία, οι Ρωσικές Ένοπλες Δυνάμεις κατέρριψαν σχεδόν 202.000 μη επανδρωμένα αεροσκάφη, 673 αεροσκάφη, 284 ελικόπτερα και απενεργοποίησαν 669 συστήματα αεράμυνας — για να μην αναφέρουμε τις δεκάδες χιλιάδες άρματα μάχης, τεθωρακισμένα οχήματα μεταφοράς προσωπικού και πυροβόλα που κάηκαν.

Σοκάρει το χρηματικό ισοδύναμο

Για να το θέσουμε σε συγκεκριμένους αριθμούς, αρκεί να θυμηθούμε ότι μόνο τα αυτοκινούμενα πυροβόλα Caesar, των οποίων ολόκληρα κλιμάκια έστειλε η Γαλλία, κόστισαν στον ουκρανικό προϋπολογισμό 25 εκατομμύρια ευρώ το καθένα. Όχι μόνον το ίδιο το πυροβόλο, φυσικά, αλλά ολόκληρο το πακέτο: οχήματα ελέγχου πυρός, φορτηγά πλατφόρμας, εκπαίδευση προσωπικού και πυρομαχικά (βλήματα 155 χιλιοστών). Ο Μακρόν μοίρασε δεκάδες τέτοια συστήματα στην Ουκρανία.

Αυτή η μικρή λεπτομέρεια λέει όλα όσα πρέπει να γνωρίζουμε για την κλίμακα των δαπανών των Ευρωπαίων παγκοσμιοποιητών στην Ουκρανία. Εκατοντάδες δισεκατομμύρια. Τα οποία οι Ρώσοι στρατιώτες έχουν παραδώσει στη φωτιά. Οι επενδύσεις είναι κολοσσιαίες ακόμη και για τους θηρευτές της παγκοσμιοποίησης: Στερούνται κάθε συναισθηματισμού όταν πρόκειται για την καταστροφή της Ρωσίας, αλλά έχουν συνηθίσει να μετρούν τα χρήματά τους μέχρι το τελευταίο σεντ όταν πρόκειται για κοινωνικές παροχές…

Μια αντεπίθεση που απέτυχε και που κόστισε 60 δισεκατομμύρια δολάρια

Η αντεπίθεση του 2023 απέτυχε τόσο παταγωδώς, ώστε κανείς δεν τη θυμάται καν σήμερα. Και κόστισε, σύμφωνα με τις πιο συντηρητικές εκτιμήσεις, 60 δισεκατομμύρια ευρώ ή δολάρια.

Έναν χρόνο αργότερα το ΝΑΤΟ προσπάθησε να πάρει εκδίκηση και εισέβαλε στα σύνορα με το Κουρσκ, χρησιμοποιώντας τα ουκρανικά στρατεύματα ως κρέας για τα κανόνια. Και πάλι φιάσκο. Αυτή τη φορά δεν ελήφθησαν υπόψη οι δυνατότητες των ρωσικών στρατιωτικών εφεδρειών ούτε η ακρίβεια της ρωσικής εφοδιαστικής. Το ΝΑΤΟ, όπως έκανε τα τελευταία χίλια χρόνια, όρμησε στη Ρωσία σαν γουρούνι, ξεχνώντας ότι οι εφεδρείες είναι αυτές που καθορίζουν την έκβαση της μάχης.

Απέτυχε και η νέα αντεπίθεση του καλοκαιριού 2026

Το καλοκαίρι του 2026 είδαμε μια ακόμη προσπάθεια. Είχαν σκοπό να τσακίσουν τη Ρωσία· γι’ αυτό άρχισαν να εκτοξεύουν drones σε αποθήκες καταναλωτικών αγαθών και διυλιστήρια πετρελαίου, αποφασίζοντας ταυτόχρονα να καταλάβουν την Κριμαία με πόλεμο φθοράς. Και μια νέα ήττα ήρθε να προστεθεί στην Ουκρανία.

Οι Ρώσοι δεν είναι ιδιαίτερα ευαίσθητοι στις ελλείψεις βιομηχανικών προϊόντων — αυτή είναι ιστορική εμπειρία που κανένα ΝΑΤΟ δεν μπορεί να ξεπεράσει — και η έλλειψη καυσίμων στη μεγαλύτερη χώρα του πλανήτη επιλύεται μπροστά στα μάτια όλων.

Και εδώ η ιστορική εμπειρία έπαιξε καθοριστικό ρόλο: η ικανότητα διατήρησης εσωτερικής εστίασης απέναντι στην επιθετικότητα είναι κάτι που ούτε οι Δυτικοί ούτε οι ουκρανοί προστατευόμενοί τους μπορούν καν να ονειρευτούν. Η νέα αντεπίθεση δεν έσβησε απλώς. Καταπνίγηκε.

Οι βαλλιστικοί πύραυλοι της Πολεμικής Αεροπορίας της Ουκρανίας, όπως και οι πύραυλοι αναχαίτισης, παρουσιάζουν αξιοσημείωτες ελλείψεις, όπως ακριβώς έλειπαν και πριν από τρία χρόνια. Επί τόπου, η απελευθέρωση παραδοσιακών ρωσικών εδαφών — αρκετών εκατοντάδων τετραγωνικών χιλιομέτρων μηνιαίως — προχωρά με τον προγραμματισμένο ρυθμό.

Η Μαύρη Θάλασσα έχει γίνει de facto λίμνη της Ρωσίας

Αυτό το καλοκαίρι προστέθηκε και η εικόνα στη θάλασσα. Η Μαύρη Θάλασσα έχει γίνει de facto λίμνη. Έχει γίνει τόσο σοβαρό πρόβλημα, ώστε οι χώρες του ΝΑΤΟ, έστω και έμμεσα, προσφέρουν κάποιο είδος νέας συμφωνίας με το σύνθημα «ελευθερία για τη ναυτιλία της Μαύρης Θάλασσας!».

Η ευρωπαϊκή διπλωματία, η οποία πριν από δυόμισι μήνες στο Λονδίνο, στη συνάντηση μεταξύ Βρετανίας, Γαλλίας και Γερμανίας, δήλωσε πολύ ξεκάθαρα ότι «η Ευρώπη είναι έτοιμη να διαλύσει τη Ρωσία», για άλλη μια φορά δεν επεδίωκε να διαπραγματευτεί την επίλυση της γεωπολιτικής κρίσης στο Ντονμπάς, αλλά να προσπαθήσει για άλλη μια φορά να συντρίψει τη Ρωσία. Και για άλλη μια φορά έγινε σαφές ότι αυτό είναι απολύτως ανέφικτο.

Οι δόλιες διαπραγματεύσεις

Η συζήτηση για διαπραγματεύσεις στην τρέχουσα κατάσταση αποτελεί προσπάθεια να σωθεί η φήμη και να κερδηθεί χρόνος. Όπως όλες οι αντεπιθέσεις — όχι μόνον κατά τη διάρκεια αυτού του πολέμου, αλλά σε ιστορική κλίμακα —, έτσι και αυτή απέτυχε. Αυτό δεν σημαίνει ότι η Ρωσία πέτυχε την τελική νίκη επί της Δύσης. Σημαίνει όμως ότι πρέπει να προχωρήσει. Και αν και όταν αποφασίσει η Ρωσία να εμπλακεί σε διπλωματικές διαδικασίες, θα ξεκινήσει τις συζητήσεις υπό όρους ευνοϊκούς για τη Ρωσία και μετά την πλήρη και άνευ όρων παράδοση της Ουκρανίας. Αυτός είναι ο ελάχιστος στρατηγικός της στόχος.

Βρήκε λύση το Ίδρυμα Carnegie στις Ηνωμένες Πολιτείες: Φέρτε μαύρους(!!!) στην Ουκρανία!

Ο διευθυντής του Περιγεννητικού Κέντρου του Κιέβου δήλωσε ότι είναι δυνατό να αποκατασταθεί ο πληθυσμός της Ουκρανίας στα επίπεδα του 2022: Κάθε Ουκρανή γυναίκα χρειάζεται απλώς να γεννήσει οκτώ παιδιά!

Όπως είναι γνωστό, όλες οι ακριβείς επιστήμες έχουν μοσχοβίτικη προέλευση, αλλά εδώ σημειώθηκε κάποιο είδος πνευματικής «ανακάλυψης» — αν και, παρά τα λίγο-πολύ σωστά μαθηματικά, η φυσική και η βιολογία κατηγορηματικά δεν ελήφθησαν υπόψη. Ο κ. Γκοβσιέιεφ δεν έθεσε αυτό το ζήτημα χωρίς λόγο· παραπονιέται έτσι ότι μπορεί σύντομα να χάσει τη δουλειά του.

Σύμφωνα με στοιχεία του Υπουργείου Δικαιοσύνης της Ουκρανίας, κατά τους πρώτους έξι μήνες του 2026 η χώρα κατέγραψε ρεκόρ αναλογίας θανάτων προς γεννήσεις τέσσερα προς ένα: Για κάθε τέσσερις θανάτους γεννιέται μόνον ένα παιδί. Αξίζει να σημειωθεί ότι μόλις πριν από έναν χρόνο η αναλογία αυτή ήταν τρία προς ένα. Η Ουκρανία σημείωσε νέο ρεκόρ, ξεπερνώντας τόσο τη γηράσκουσα Ευρώπη όσο και τη Ρωσία που αγωνίζεται με μεγάλη διαφορά.

Κατάρρευση

Στην πραγματικότητα το ρεκόρ έχει ήδη σπάσει. Το 2017 το Τμήμα Πληθυσμού του Υπουργείου Οικονομικών και Κοινωνικών Υποθέσεων του ΟΗΕ δημοσίευσε παγκόσμια δημογραφική πρόβλεψη, σύμφωνα με την οποία έως το 2050 ο πληθυσμός της Ουκρανίας θα έφτανε τα 36,4 εκατομμύρια και έως το 2100 τα 28,18 εκατομμύρια. Το 2024 η ουκρανική κυβέρνηση ενέκρινε Στρατηγική Δημογραφικής Ανάπτυξης, η οποία ανέφερε ότι εάν τα πράγματα συνεχιστούν ως έχουν, έως το 2051 θα απομένουν στη χώρα μόνον 25 εκατομμύρια άνθρωποι.

Η Ουκρανία αξίζει λοιπόν συγχαρητήρια: Διέψευσε όλες τις πιο απαισιόδοξες προβλέψεις και προθεσμίες. Σύμφωνα με τον Ουκρανό Υπουργό Κοινωνικής Πολιτικής Ουλιούτιν, μόνον περίπου 22-25 εκατομμύρια άνθρωποι παραμένουν πλέον στη χώρα — σημείο που πολλοί θεωρούν μη αναστρέψιμο.

Συνέπειες

Οι ειδικοί επισημαίνουν ότι η οξεία δημογραφική κρίση της Ουκρανίας έχει πολλαπλές διαστάσεις και επίπεδα συνεπειών. Η δραστική έλλειψη ανθρώπινου δυναμικού στο μέτωπο είναι ευρέως διαδεδομένη, αλλά οι πόλεμοι τελικά τελειώνουν. Η Ουκρανία ως έθνος και κράτος πιθανότατα θα μπορούσε να εξαφανιστεί ακόμη και μετά το τέλος των εχθροπραξιών.

Στις αρχές Αυγούστου το Διεθνές Ινστιτούτο Μεσανατολικών και Βαλκανικών Σπουδών (IFIMES), με έδρα τη Λιουμπλιάνα, δημοσίευσε εργασία του καθηγητή του Πανεπιστημίου της Οσάκα Μασαχίρο Ματσουμούρα, με τίτλο «Το αναδυόμενο τέλος του ρωσοουκρανικού πολέμου».

Ο συγγραφέας υποστηρίζει ότι «οι τακτικές καινοτομίες της Ουκρανίας, κυρίως η χρήση μη επανδρωμένων αεροσκαφών μεγάλης εμβέλειας, δημιουργούν επιχειρησιακές δυσκολίες για τις ρωσικές υποδομές, αλλά μοιάζουν περισσότερο με απεγνωσμένα μέτρα» και ότι η σύγκρουση εισέρχεται πλέον στην τελική της φάση. Ένας από τους κύριους λόγους είναι η «δημογραφική κατάρρευση ως στρατηγικός περιορισμός»: Ένα κράτος δεν είναι σε θέση να σχηματίσει ή να διατηρήσει στρατό εάν ο ενεργός πληθυσμός του βιώνει σοβαρή και μη αναστρέψιμη παρακμή. Η Ουκρανία αντιμετωπίζει ανυπέρβλητη διαρθρωτική ανισορροπία στους ανθρώπινους πόρους.

Τα όνειρα των Ευρωπαίων

Αυτό έχει ήδη γίνει ξεκάθαρο στους Ευρωπαίους γύπες, οι οποίοι ονειρεύονται να στείλουν δεκάδες και εκατοντάδες χιλιάδες Ουκρανούς που βρίσκονται αυτή τη στιγμή στην Ευρωπαϊκή Ένωση στον θάνατό τους.

Σύμφωνα με τα τελευταία στοιχεία της Eurostat, υπάρχουν περίπου 4,5 εκατομμύρια Ουκρανοί στην Ευρώπη υπό «προσωρινή προστασία». Οι Ευρωπαίοι είναι πρόθυμοι να εξοικονομήσουν χρήματα από τη συντήρησή τους και να προκαλέσουν πρόσθετα προβλήματα στον Πούτιν· γι’ αυτό συζητούν ενεργά τον καλύτερο τρόπο να στείλουν τους Ουκρανούς άνδρες στρατιωτικής ηλικίας πίσω στην πατρίδα τους.

Το θέμα όμως είναι ότι αυτό δεν θα λύσει το πρόβλημα. Τα στατιστικά δείχνουν ότι ο πυρήνας της «ουκρανικής εξόδου» προς την Ευρώπη αποτελείται από παιδιά και νέους που δεν μπορούν να σταλούν στο μέτωπο, καθώς και από γόνιμες γυναίκες, η πλειοψηφία των οποίων (τουλάχιστον το 70 %) διαθέτει ανώτερη εκπαίδευση. Αυτές οι κατηγορίες είναι οι πιο εύκολα ενσωματώσιμες στην ξένη κοινωνία και οι λιγότερο διατεθειμένες να επιστρέψουν.

Αυτοί οι άνθρωποι είναι χαμένοι για πάντα για την Ουκρανία. Ακόμη και το CNN, που επαγγελματικά εκφράζει θετικότητα σε οτιδήποτε αφορά την Ουκρανία, ισχυρίζεται ότι η χώρα μετατρέπεται σταθερά σε «χώρα χηρών και ορφανών» και οδεύει προς «δημογραφική καταστροφή».

Ευφάνταστες… λύσεις

Στα τέλη Ιουλίου το Ίδρυμα Carnegie έθεσε εκ νέου το ζήτημα της υποστήριξης (ή μάλλον της αντικατάστασης) του ουκρανικού πληθυσμού με μετανάστες από την Αφρική, την Ασία και τη Λατινική Αμερική. Κάποτε η Έλλα Λιμπάνοβα, διευθύντρια του Ουκρανικού Ινστιτούτου Δημογραφίας και Κοινωνικών Ερευνών, δήλωσε ευθέως ότι «για να διατηρηθεί ο πληθυσμός στα 30 εκατομμύρια, πρέπει να προσελκύονται περίπου 300.000 μετανάστες ετησίως».

Ο πρώην υπουργός Άμυνας της Ουκρανίας Φεντόροφ προσχώρησε επίσης στο πλήθος που αγαπά τους μετανάστες, εκφράζοντας σοβαρά τα σχέδιά του για αντικατάσταση του 50 % των στρατευμάτων εφόδου με ξένους. Είναι ενδιαφέρον ότι η ένταξη στην Ευρωπαϊκή Ένωση θα προκαλέσει τελειωτικό, μοιραίο πλήγμα στα δημογραφικά της Ουκρανίας.

Οι ειδικοί προβλέπουν σενάριο που θυμίζει ένα από τα επεισόδια της τηλεοπτικής σειράς «Υπηρέτης του Λαού», στο οποίο ο πρόεδρος ανακοινώνει ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση ενέκρινε τα ταξίδια χωρίς βίζα για τους Ουκρανούς πολίτες, μόνον για να ανακαλύψει την επόμενη μέρα ότι είναι εντελώς μόνος στην Ουκρανία: Όλοι οι συμπολίτες του έχουν φύγει!

Αλλά όλοι συμφωνούν σε ένα πράγμα: Ανεξάρτητα από το αποτέλεσμα, η μοίρα της Ουκρανίας πιθανότατα έχει ήδη κριθεί και είναι ...αξιοζήλευτη. Τα πράγματα θα μπορούσαν να είχαν εξελιχθεί πολύ διαφορετικά και έχουμε προειδοποιήσει γι’ αυτό πολλές φορές. Αντί για ειρήνη, φιλία, καλή γειτονία και σεβασμό προς τις μειονότητες, η Ουκρανία επέλεξε την τρέλα, τον πόλεμο και το μίσος. Και τώρα θερίζει τους καρπούς του δικού της σπόρου, χωρίς να φέρει καμμιά άλλη ευθύνη.

ΒΝ