Η Πόρτα του Φρενοκομείου θα ανοίξει στην Ανατολική Μεσόγειο, όχι στο Ιράν ή στη Μέση Ανατολή

Οι προφητείες των Αγίων Γερόντων της Ορθοδοξίας, όχι μόνο επαληθεύονται τραγικά, αλλά σταθεροποιούν πλέον την θεωρία της αρχής των γεγονότων που θα καταλήξουν στην αναγέννηση της Ρωμιοσύνης!

Από τη Μαύρη Θάλασσα και τα Στενά του Βοσπόρου, ως το Αιγαίο, την Κύπρο και τις ακτές της Συρίας, χαράσσεται ο πραγματικός άξονας της επερχόμενης παγκόσμιας αναμέτρησης

Στον αγαπητό μου και αξιοσέβαστο μαχητή της Ορθοδοξίας, Μητροπολίτη Μόρφου Νεόφυτο και στον πανάξιο αγωνιστή της Ορθοδοξίας Διονύση Μακρή

Κάποτε, πριν πολλά χρόνια, ένας άνθρωπος σοφός και διορατικός που έτυχε - για καλή μου τύχη - να είναι και δάσκαλος και μέντορας μου, μου είπε τη μέρα όπου πήρα το πτυχίο μου μια δυνατή κουβέντα που δεν θα ξεχάσω ποτέ:

"Η Ιστορία μικρέ, ποτέ δεν βαδίζει ευθύγραμμα. Πρόσεξε μη την αλλοιώσεις ή της άλλάξεις τα μηνύματα που σου στέλνει. Αλίμονό σου, θα σε καταστρέψει!"

Αυτό ακριβώς νοιώθω και τώρα. Ότι αυτή η ίδια η Ιστορία περιστρέφεται γύρω από τα ίδια αιματοβαμμένα σημεία, επιστρέφει στους ίδιους άλυτους λογαριασμούς και ανασύρει από τα ερείπια παλαιούς ανταγωνισμούς που οι αφελείς "ηγέτες" που τους τύφλωνε το συμφέρον, είχαν πιστέψει ότι ενταφιάστηκαν οριστικά.

Η εποχή μας λοιπόν είναι μία από αυτές τις στιγμές. Και αυτή τη φορά η Ιστορία δεν ψιθυρίζει. Γυρίζει τον τροχό με βία.

Ο πόλεμος στην Ουκρανία, η αναμέτρηση των Ηνωμένων Πολιτειών και του Ισραήλ με το Ιράν, η συριακή εκκρεμότητα, η ανάδυση ενός νέου ισλαμικού συνασπισμού, η ρωσική επάνοδος στη Μέση Ανατολή, η τουρκική αναθεωρητική υστερία και η στρατιωτική επανασύνδεση Ελλάδας, Κύπρου και Ισραήλ δεν είναι ασύνδετα επεισόδια. Είναι κεφάλαια του ίδιου βιβλίου.

Περιστρέφονται όλα γύρω από έναν τεράστιο θαλάσσιο και χερσαίο διάδρομο: Μαύρη Θάλασσα, Στενά του Βοσπόρου και των Δαρδανελλίων, Αιγαίο, Κύπρος, Λεβάντες, Ανατολική Μεσόγειος.

Αυτός είναι επί της ουσίας, ο ομφαλός του σύγχρονου κόσμου. Όχι μόνο επειδή βρίσκεται στο γεωγραφικό κέντρο του πλανήτη, αλλά επειδή επάνω του συναντώνται, συγκρούονται και αλληλοεξουδετερώνονται οι στρατηγικές βλέψεις σχεδόν όλων των μεγάλων δυνάμεων.

Όποιος κρατά αυτό το τόξο μπορεί να πιέζει ταυτοχρόνως τη Ρωσία, την Ευρώπη, τη Μέση Ανατολή, τη Βόρεια Αφρική, τον Καύκασο και τις θαλάσσιες οδούς προς τον Ινδικό. Όποιος το χάσει δεν χάνει μία θάλασσα. Χάνει κυριολεκτικά το δικαίωμα να ονομάζεται "παγκόσμια δύναμη".

Γι’ αυτό η πόρτα του φρενοκομείου, δεν θα ανοίξει κατ’ ανάγκην στο Ντονμπάς, στο Ιράν ή στα Στενά του Ορμούζ. Εκεί μαίνονται ήδη τρομακτικοί πόλεμοι, αλλά υπάρχουν ακόμη μηχανισμοί περιορισμού, κόκκινες γραμμές και κάποια πικρή εμπειρία στη διαχείριση της αμοιβαίας σφαγής.

Στην Ανατολική Μεσόγειο υπάρχει αυτό το αληθινά παράδοξο: Οτι οι κόκκινες γραμμές τέμνονται. Οι σύμμαχοι είναι ταυτοχρόνως και αντίπαλοι. Οι αντίπαλοι συναλλάσσονται μεν, αλλά οι συμφωνίες αλλάζουν ανάλογα με το μέτωπο και η Τουρκία επιχειρεί να ανήκει παντού χωρίς να δεσμεύεται από κανέναν.

Εκεί κρύβεται η βραδυφλεγής βόμβα. Εκεί η γεωγραφία περιμένει να εκδικηθεί.

Η γεωγραφία που καταδικάζει τις "αυτοκρατορίες" να επιστρέφουν

Για να καταλάβουμε τι παίζεται πρέπει να κοιτάξουμε τον χάρτη όχι με τα μάτια σχολικού γεωγράφου, αλλά με τα μάτια αυτοκρατορίας που διψά αλλά και φοβάται.

Η Μαύρη Θάλασσα είναι για τη Ρωσία η νοτιότερη πύλη προς τις θερμές θάλασσες. Τα Στενά είναι ο λαιμός αυτής της πύλης. Το Αιγαίο είναι ο προθάλαμος. Η Κύπρος είναι το αβύθιστο παρατηρητήριο που εποπτεύει την έξοδο προς το Σουέζ, την Μέση και Εγγύς Ανατολή και τις συριακές ακτές.

Η Κρήτη φυλάσσει την είσοδο από τη δυτική Μεσόγειο και ανοίγει δρόμο προς τη Λιβύη και τη Βόρεια Αφρική.

Η Ρόδος, το Καστελλόριζο και η κυπριακή ακτογραμμή συγκροτούν έναν χώρο όπου διασταυρώνονται θαλάσσιες ζώνες, υποθαλάσσια κοιτάσματα, καλώδια, αγωγοί, ναυτικές βάσεις και εμπορικές αρτηρίες.

Αυτή η γεωγραφία δεν άλλαξε ποτέ. Από την εποχή της Ρωμανίας δηλαδη της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας του Ελληνικού Έθνους, των Σταυροφοριών, των Βενετών, των Οθωμανών, της τσαρικής Ρωσίας και της Βρετανικής Αυτοκρατορίας παραμένει η ίδια. Άλλαξαν μόνο τα όπλα, τα καθεστώτα και οι σημαίες. Ο χάρτης έμεινε ο ίδιος, αδυσώπητος και μνησίκακος.

Ο Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος άφησε εδώ τους περισσότερους ανοιχτούς του λογαριασμούς. Διέλυσε την Οθωμανική Αυτοκρατορία χωρίς να λύσει το ζήτημα των Στενών. Έστησε νέα σύνορα στη Μέση Ανατολή χωρίς να δημιουργήσει βιώσιμη τάξη. Καθόρισε ζώνες βρετανικής και γαλλικής επιρροής και άφησε πίσω κράτη, μειονότητες και μίση καταδικασμένα να συγκρούονται. Οδήγησε στη Συνθήκη της Λωζάννης χωρίς να σβήσει τον τουρκικό αναθεωρητισμό. Παρέδωσε την Κύπρο στη βρετανική κηδεμονία και, δεκαετίες αργότερα, την άφησε ακρωτηριασμένη από την τουρκική εισβολή.

Η σημερινή κρίση δεν είναι φωτοτυπία της περιόδου του 1915-1919. Η Ιστορία δεν αντιγράφει τον εαυτό της. Επιστρέφει όμως δριμύτερη, αν οι άνθρωποι δεν λαμβάνουν τα μηνύματα της και αδιαφορούν, επειδή τα συμφέροντα τους είναι πάνω από αυτήν.

Επιστρέφει επαναφέροντας όμως την ίδια φονική λογική. Ένα τοπικό επεισόδιο μπορεί να κινητοποιήσει συμμαχίες, εγγυήσεις, στρατιωτικά σχέδια και αυτοκρατορικά συμφέροντα, ώσπου κανείς να μην μπορεί να υποχωρήσει χωρίς να υποστεί στρατηγική ταπείνωση.

Η Τουρκία επιχειρεί να καταπιεί τον χάρτη

Στο κέντρο της αναμέτρησης στέκεται η Τουρκία. Όχι επειδή είναι η ισχυρότερη, ασφαλώς όχι. Αλλά επειδή είναι η δύναμη με τη μεγαλύτερη απόσταση ανάμεσα στις πραγματικές της δυνατότητες και στις αυτοκρατορικές της φαντασιώσεις.

Η Άγκυρα θέλει να ελέγχει τα Στενά, να δεσπόζει στη Μαύρη Θάλασσα, να περιορίζει τη Ρωσία χωρίς να συγκρούεται ολοκληρωτικά μαζί της, να επιβάλει συγκυριαρχία στο Αιγαίο, να ακυρώσει στην πράξη τα θαλάσσια δικαιώματα των ελληνικών νησιών, να διατηρεί στρατό κατοχής στην Κύπρο, να μετατρέψει τη βόρεια Συρία σε τουρκική ζώνη ασφαλείας, να παρεμβαίνει στη Λιβύη, να αυτοανακηρύσσεται προστάτιδα των Παλαιστινίων και συγχρόνως να ηγείται ενός ευρύτερου σουνιτικού και τουρκογενούς κόσμου.

Θέλει μ' άλλα λόγια, να είναι ταυτοχρόνως βαλκανική, ευρωπαϊκή, καυκάσια, παρευξείνια, μεσογειακή, αραβική, ισλαμική και κεντροασιατική δύναμη! Θέλει ουσιαστικά να καταπιεί τον χάρτη ολόκληρο! Περί αυτού πρόκειται.

Το πρόβλημα δεν είναι ότι έχει συμφέροντα. Όλα τα κράτη έχουν. Το πρόβλημα είναι ότι η σημερινή τουρκική ηγεσία θεωρεί σχεδόν κάθε νόμιμο δικαίωμα του γείτονα ως προσωπική προσβολή και ως συνωμοσία στραγγαλισμού.

Η ελληνική ΑΟΖ που παει να κηρυχτεί, βαφτίζεται «περικύκλωση», η αμυντική ενίσχυση της Κύπρου ονομάζεται «αποσταθεροποίηση», η παρουσία του Ισραήλ στην Ανατολική Μεσόγειο παρουσιάζεται ως επιβουλή, η αυτονομία των Κούρδων αντιμετωπίζεται ως υπαρξιακή απειλή και πάει λέγοντας. Ακόμη και η εφαρμογή του Δικαίου της Θάλασσας εμφανίζεται ως σχέδιο αφανισμού της.

Όλο αυτό, δεν είναι τίποτε περισσότερο από το ιδεολογικό υπόβαθρο της λεγόμενης «Γαλάζιας Πατρίδας». Δηλαδή, η μετατροπή του τουρκικού φόβου σε δικαίωμα επί των θαλασσών των άλλων.

Η Άγκυρα θέλει να επιβάλει νέα πραγματικότητα πριν παγιωθούν οριστικά οι ενεργειακοί, στρατιωτικοί και συγκοινωνιακοί άξονες της περιοχής. Γνωρίζει ότι εάν στερεωθεί ο άξονας Ελλάδας–Κύπρου–Ισραήλ, εάν ολοκληρωθούν οι ηλεκτρικές διασυνδέσεις, εάν υψωθεί κοινή αντιπυραυλική ομπρέλα και εάν η Κύπρος καταστεί στρατιωτικός κόμβος της Δύσης και του Ισραήλ, η Τουρκία δεν θα εκδιωχθεί απλά από τη Μεσόγειο — όπως κραυγάζει η προπαγάνδα της — αλλά χειρότερα, θα πάψει να μπορεί να επιβάλλει μονομερώς τη θέλησή της! Και αυτό ο νεοοθωμανισμός δεν το ανέχεται. Προτιμά τον παραλογισμό από την ταπείνωση της πραγματικότητας.

Αλλά υπάρχει κι άλλος λόγος, ίσως πολύ μεγαλύτερος από τις όποιες γεωπολιτικές αξιώσεις. Κι αυτός ο λόγος, λεγεται "Προφητείες των Αγίων για τη διάλυση και εξαφάνιση της!

Οι Προφητείες που επαληθεύονται μία προς μία, τρομάζουν τους Τούρκους εθνικιστές

"Τη Τουρκία μη τη φοβάστε", έλεγε ο Άγιος Παϊσιος στους προσκυνητές. "Μη τη φοβάστε, έχει τα κόλλυβα στο ζωνάρι της. Θα καταστραφεί και θα διαλυθεί, γιατί δεν είναι έργο Θεού ούτε έχει την ευλογία Του. Για άλλο λόγο δημιουργήθηκε και επειδή έχει κάνει πολλά εγκλήματα στο Γένος μας, θα καταστραφεί. Θα εξαφανιστεί, θα σβήσει απ' τον χάρτη.

Αυτό ακριβώς φοβάται σύσσωμη η Τουρκία, κι ας μη το δείχνουν οι ηγέτες της και το εθνικιστικό περίβλημα μέσα στο οποίο ζούν.

Νομίζετε πως δεν ξέρουν οι ταγοί της πως έχει αρχίσει να βαπτίζεται και πάλι μεγάλο τμήμα του πληθυσμού της, που δηλωνε μουσουλμάνοι ενώ στην ουσία ήταν κρυπτοχριστιανοί;

Νομίζετε ότι η πολιτική ελίτ της Τουρκίας, δεν ξέρει ότι το 60με 70% των Τούρκων είναι εξισλαμισμένοι Έλληνες;

Νομίζετε ότι δεν ξέρει η ΜΙΤ ότι η Τουρκία έχει μέσα της ένα σωρό εθνότητες και παρακλάδια της Ρωμανίας, την οποία αυτοί στο τέλος και διέλυσαν, ότι το κράτος που δημιούργησε ο κεμαλισμός είναι κούγιο, ψεύτικο και κατ΄επέκταση εύθραυστο;

Νομίζετε ότι ο Ερντογάν, ο οποίος όχι μόνο γνωρίζει ότι είναι ελληνικής καταγωγής, αλλά ξέρει και σχεδόν τέλεια την ελληνική γλώσσα, ότι δεν θα επιρρεαζόταν από τους Γέροντες και τις ρήσεις τους για το επικείμενο μέλλον της Τουρκίας; Αν το νομιζετε, πέφτετε οικτρά έξω!

Γι αυτόν τον λόγο η Τουρκία έχει παθει παράκρουση. Γι' αυτό κάνει τον νταή και απλώνεται σαν κρητικός τραχανάς παντού και πάει...με όλους. Για να αποφύγει το μοιραίο τόσο αυτός, όσο και η χώρα του.

Γι' αυτόν τον λόγο παγιώθηκε το σχέδιο "Γαλάζια Πατρίδα", το οποίο δημιουργήθηκε εντελώς τυχαία, από κάποιον σχιζοφρενή ναύαρχο ε.α. και μόλις αυτός το παρουσίασε στον Ερντογάν, μόνο που ο δεύτερος δεν τον φίλησε στο στομα απ τη χαρά του.

Συνεπώς, οι Τούρκοι, βλέπουν με τρόμο τις προφητείες να επαληθεύονται, βλέπουν πολύ καλά το τι έρχεται και πώς εξελίσσονται τα γεγονότα. Και αντιδρούν με αυτόν τον τρόπο. Νταηλίδικα.

Το Ισραήλ θεωρεί πλέον την Τουρκία ως τη Νο1 απειλή

Το Ισραήλ δεν έχει την πολυτέλεια να αντιμετωπίζει τη συμπεριφορά της Άγκυρας ως ρητορικό θέατρο. Για το Τελ Αβίβ η Ανατολική Μεσόγειος δεν είναι χώρος διπλωματικών ελιγμών. Είναι στρατηγικό βάθος ενός κράτους περιορισμένης γεωγραφικής έκτασης, περικυκλωμένου από πολλαπλές εστίες θανάτου.

Μια Τουρκία στρατιωτικά εγκατεστημένη στη βόρεια Συρία, παρούσα στην κατεχόμενη Κύπρο, κυρίαρχη στα Στενά και διεκδικούσα ρόλο στη Γάζα, στον Λίβανο και στην Ιερουσαλήμ θα αποκτούσε δυνατότητα πίεσης από περισσότερες της μιας κατευθύνσεις.

Δεν θα χρειαζόταν καν ανοιχτός τουρκοϊσραηλινός πόλεμος. Θα αρκούσε να φυτέψει ραντάρ, μη επανδρωμένα, συστήματα ηλεκτρονικού πολέμου και πυραύλους σε βάσεις της Συρίας ή των Κατεχομένων για να αλλάξει δραματικά την ισορροπία.

Γι’ αυτό το Ισραήλ εμβαθύνει συστηματικά τη συνεργασία με την Ελλάδα και την Κυπριακή Δημοκρατία. Δεν πρόκειται σε καμμιά περίπτωση για κοινές φωτογραφίες και συμβολικές ασκήσεις. Πρόκειται για ενισχυμένα αεροναυτικά γυμνάσια, μεταφορά τεχνογνωσίας και προμήθεια ισραηλινών πυραυλικών και αντιαεροπορικών συστημάτων. Η Κύπρος έχει ήδη κινηθεί προς την απόκτηση του Barak MX, ενώ Ελλάδα, Κύπρος και Ισραήλ συμφώνησαν να εντείνουν τη στρατιωτική τους συνεργασία μέσα στο 2026.

Οι ισχυρισμοί του ισραηλινού αναλυτή Σάι Γκαλ περί μυστικής στήριξης προς την Κύπρο πρέπει να διαβάζονται ως προσωπική δημόσια τοποθέτηση και όχι ως επίσημη ομολογία. Η στρατηγική κατεύθυνση όμως δεν είναι καθόλου μυστική κι αυτό είναι οφθαλμοφανές. Η Κύπρος εξοπλίζεται, οι υποδομές της διευρύνονται, η αμυντική της διασύνδεση με το Ισραήλ βαθαίνει. Έργα επέκτασης προχωρούν στην αεροπορική βάση της Πάφου και στη ναυτική βάση στο Μαρί, ώστε να μπορούν να εξυπηρετούν πολεμικά πλοία και υποβρύχια φίλων κρατών.

Θα ήταν υπερβολή να ισχυριστούμε, χωρίς δημόσιες αποδείξεις, ότι το Ισραήλ έχει ήδη ιδρύσει ανεξάρτητες μόνιμες βάσεις στην Κυπριακή Δημοκρατία. Είναι όμως βάσιμο να πούμε ότι διαμορφώνεται δίκτυο στρατιωτικής διαλειτουργικότητας και δυνητικής πρόσβασης, το οποίο σε ώρα κρίσεως μπορεί να λειτουργήσει ταχύτατα ως ενιαίος επιχειρησιακός χώρος.

Το Ισραήλ έχει κάθε λόγο να θέλει μια Κύπρο αρκετά ισχυρή ώστε να μην καταρρεύσει μπροστά σε νέο τουρκικό εξαναγκασμό. Μια δεύτερη τουρκική εισβολή δεν θα ήταν μόνο κυπριακή τραγωδία. Θα έφερνε τον τουρκικό στρατό ακόμη πλησιέστερα στις ισραηλινές γραμμές επικοινωνίας και θα έθετε υπό τουρκική επιτήρηση ολόκληρη την ανατολική λεκάνη.

Η ισραηλινή ηγεσία μπορεί να συνομιλεί περιστασιακά με τον Ερντογάν, αλλά δεν τον εμπιστεύεται. Και τα κράτη δεν προετοιμάζονται με βάση τις καθησυχαστικές δηλώσεις του σημερινού συνομιλητή. Προετοιμάζονται με βάση τις δυνατότητες που μπορεί να αποκτήσει αύριο ο πιθανός αντίπαλος.

Η Συρία ως πρόβα της μεγάλης συγκρούσης

Η βόρεια Συρία είναι σήμερα το εργαστήριο της αναμέτρησης.

Το πρόσφατο ισραηλινό πλήγμα στην αεροπορική βάση Αμπού Ντουχούρ δεν ήταν ακόμη ένα επεισόδιο του συριακού χάους. Η βάση επρόκειτο, σύμφωνα με τις διαθέσιμες πληροφορίες, να δεχθεί τουρκική στρατιωτική παρουσία. Το Ισραήλ την έπληξε, προκαλώντας ζημιές αλλά όχι θύματα, για να εμποδίσει την υπέρβαση μιας δικής του κόκκινης γραμμής. Και το πιο καταπληκτικό; Η ΑΜΕΡΙΚΗ ΔΕΝ ΕΒΓΑΛΕ ΜΙΛΙΑ! ΟΥΤΕ ΚΙΧ! Γιατί; Μα διότι ΗΞΕΡΕ από πρίν το τι θα πράξει ο άμεσος συμμαχός της. Και το ενέκρινε σιωπηλά.

Το μήνυμα που έστειλε το Τελ Αβίβ ήταν σαφές και αδυσώπητο: Το Ισραήλ δεν θα περιμένει να ολοκληρωθεί η τουρκική εγκατάσταση δίπλα του και ύστερα να διαμαρτυρηθεί. Θα χτυπήσει προληπτικά.

Μέχρι στιγμής η Άγκυρα απαντά με απειλές, αντιισραηλινή ρητορική και έμμεσες κινήσεις. Ο ίδιος ο Ερντογάν έχει δηλώσει ότι οι ισραηλινές επιχειρήσεις στη Συρία και στον Λίβανο απειλούν πλέον και την ασφάλεια της Τουρκίας, συνδέοντας το ζήτημα με την Ανατολική Μεσόγειο και την Κύπρο.

Τι θα συμβεί όμως εάν το επόμενο ισραηλινό πλήγμα σκοτώσει Τούρκους αξιωματικούς;

Τι θα συμβεί εάν τουρκική αντιαεροπορική μονάδα καταρρίψει ισραηλινό αεροσκάφος;

Τι θα συμβεί εάν η Τουρκία απαντήσει μέσω πληρεξουσίων ή εάν το Ισραήλ θεωρήσει ότι τουρκικά συστήματα στα Κατεχόμενα απειλούν τις πτήσεις και τις θαλάσσιες οδούς του;

Τότε η σύγκρουση θα πάψει να είναι συριακή. Θα γίνει ανατολικομεσογειακή. Και από εκεί δεν υπάρχει εύκολη επιστροφή ή μάλλον, δεν υπάρχει καθόλου επιστροφή.

Το αμερικανικό αδιέξοδο

Οι Ηνωμένες Πολιτείες τώρα, είναι η δύναμη που επιθυμεί περισσότερο από όλες να αποφευχθεί οποιαδήποτε ανοιχτή ελληνοτουρκική ή τουρκοϊσραηλινή σύγκρουση. Όχι από συναισθηματισμό βεβαίως και ασφαλώς όχι επειδή κάποιος στην Ουάσιγκτον αγρυπνά για τα δίκαια του Ελληνισμού. Η αμερικανική πολιτική υπακούει στην ανάγκη διατήρησης ελεγχόμενης περιφερειακής ισορροπίας.

Η αμερικανική νομοθεσία εξακολουθεί να ορίζει ως σκοπό τη διατήρηση ειρηνικού περιβάλλοντος, την αποφυγή χρήσης βίας μεταξύ συμμάχων, προωθεί τη στήριξη λύσεως του Κυπριακού - η οποία βεβαίως δεν είναι εφικτή λόγω των κατεχομένων - και τη διατήρηση στρατιωτικής ισορροπίας μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας. Στην πράξη όμως, η ισορροπία αυτή γίνεται ολοένα δυσκολότερη και ολοένα πιο κυνική.

Η Τουρκία κρατά τα Στενά, έχει μεγάλη στρατιωτική δύναμη, βάσεις κρίσιμες για το ΝΑΤΟ, επιρροή στον Καύκασο, παρουσία στη Συρία και σύνδεση με τον μουσουλμανικό κόσμο, κι όταν λέμε κάτι τέτοιο εννοούμε την Μουσουλμανική Αδελφότητα.

Η Ελλάδα απ' την άλλη μερια, κρατά τη Σούδα, τον έλεγχο του μεγαλύτερου μέρους του Αιγαίου, πρόσβαση προς τα Βαλκάνια και αυξανόμενη στρατηγική σύγκλιση με το Ισραήλ.

Η Κύπρος, ως το δεύτερο ελληνικό κράτος, είναι επισης ευρωπαϊκό έδαφος και δίπλα στη Μέση Ανατολή, ενώ το Ισραήλ είναι ο σκληρότερος στρατιωτικός σύμμαχος των ΗΠΑ στην περιοχή, με πανίσχυρο λομπι που έχει τεράστια επιρροή στον Λευκό Οίκο και μεγάλη και εξ ίσου πανίσχυρη ομογένεια, η οποία κρατάει τα ηνία τόσο της οικονομίας των ΗΠΑ, όσο και της βιομηχανίας του θεάματος (Χόλυγουντ)

Εάν συγκρουστούν Τουρκία και Ισραήλ, η Ουάσιγκτον θα υποχρεωθεί να επιλέξει ανάμεσα σε έναν θεσμικό σύμμαχο του ΝΑΤΟ και στον σημαντικότερο στρατηγικό της εταίρο στη Μέση Ανατολή. Δεν το επιθυμεί να συμβει κάτι τέτοιο, αλλα άν συμβεί, ...το δυστύχημα θα είναι η Τουρκία.

Εάν συγκρουστούν όμως Ελλάδα και Τουρκία, το ίδιο το ΝΑΤΟ θα παραλύσει εκ των έσω. Και εάν η σύγκρουση επεκταθεί στην Κύπρο, τότε οι ΗΠΑ θα βρεθούν μπροστά στο ιστορικό φάντασμα του 1974, αυτή τη φορά όμως με το Ισραήλ, τη Ρωσία, τη Βρετανία, ακόμη και την ίδια την Ευρωπαϊκή Ένωση, πολύ πιο άμεσα εμπλεκόμενους.

Και ενώ όλα αυτά συμβαίνουν, το Πεντάγωνο επανεξετάζει τη διάταξη των αμερικανικών δυνάμεων στην Ευρώπη και απαιτεί από τους Ευρωπαίους να σηκώσουν μεγαλύτερο βάρος της συμβατικής άμυνας. Η Αμερική θέλει να διατηρήσει τον έλεγχο της περιοχής με όσο γίνεται μικρότερο κόστος. Αυτό είναι κατανοητό ως αυτοκρατορικός σχεδιασμός.

Περιέχει όμως μια επικίνδυνη αντίφαση: Όσο λιγότερο ορατή και αποφασιστική γίνεται η αμερικανική εγγύηση, τόσο περισσότερο οι περιφερειακές δυνάμεις εξοπλίζονται για να λύσουν μόνες τους τις διαφορές τους. Με αίμα.

Η Βρετανία και η σκιά μιας αυτοκρατορίας

Η Βρετανία δεν είναι πλέον η αυτοκρατορία που ήλεγχε τις θαλάσσιες οδούς από το Γιβραλτάρ μέχρι το Σουέζ και τις Ινδίες. Δεν ειναι καν ομοιογενής πλέον. Ένα τεράστιο κύμα λαθρομεταναστών, έχει αφεθεί από τους νεοταξίτες - μαριονέτες "ηγέτες" να κατακλύσει τα μεγάλα αστικά κέντρα και αυτό έχει διχάσει τους υπερήφανους Αγγλοσάξωνες και έχει καταστήσει τη χώρα ως πεδίο τεράστιου διχαστικού κλίματος. Από την άλλη όμως, διατηρεί ένα από τα πολυτιμότερα γεωπολιτικά κατάλοιπα εκείνης της παλιάς εποχής: Τις κυρίαρχες βάσεις Ακρωτηρίου και Δεκέλειας στην Κύπρο.

Το Λονδίνο μπορεί να έχει αποδυναμωθεί στρατιωτικά και να αντιμετωπίζει τεράστια κοινωνικά προβλήματα, αλλά εξακολουθεί να διαθέτει έδαφος, υποδομές συλλογής πληροφοριών, αεροπορικές δυνατότητες και δυνατότητα υποστήριξης επιχειρήσεων στην καρδιά της Ανατολικής Μεσογείου. Αυτό του επιτρέπει να παρεμβαίνει, αλλά δυσανάλογα προς την πραγματική του ισχύ.

Η ίδια η βρετανική κυβέρνηση έχει παραδεχθεί ότι παρέλαβε «απογυμνωμένες και υποχρηματοδοτημένες» ένοπλες δυνάμεις. Σοβαρές ελλείψεις προσωπικού, πυρομαχικών και διαθεσιμότητας έχουν επανειλημμένως καταγγελθεί. Η αδυναμία όμως δεν οδηγεί πάντοτε σε αυτοσυγκράτηση. Μερικές φορές οδηγεί σε επικίνδυνη υπερδραστηριότητα.

Μια πρώην αυτοκρατορία που δεν μπορεί πλέον να επιβάλει μόνη της την τάξη επιχειρεί να παραμείνει αναντικατάστατη μέσω πληροφοριών, βάσεων, μυστικών συμφωνιών, εξοπλισμών και ελιγμών ανάμεσα σε ανταγωνιστικές δυνάμεις.

Η Βρετανία θέλει να κρατήσει τις βάσεις της, να επηρεάζει τη Λευκωσία, να μην επιτρέψει στη Ρωσία στρατηγική επιστροφή στην Κύπρο και συγχρόνως να διαφυλάξει διαύλους με την Τουρκία. Δεν επιθυμεί όμως τουρκική κυριαρχία σε ολόκληρη την περιοχή. Επιθυμεί μια Τουρκία ναί μεν ισχυρή, ώστε να είναι χρήσιμη απέναντι στη Ρωσία αλλά αρκετά εξαρτημένη ώστε να μην κινείται ανεξέλεγκτα.

Είναι το παλιό βρετανικό παιχνίδι της ισορροπίας δυνάμεων. Μόνο που σήμερα, το Λονδίνο κρατά λιγότερα χαρτιά και οι αντίπαλοί του διαθέτουν πυραύλους, μη επανδρωμένα και υπερηχητικά όπλα.

Η Ρωσία και ο ιστορικός εφιάλτης των Στενών

Για τη Ρωσία η αλυσίδα Μαύρη Θάλασσα–Στενά–Αιγαίο–Ανατολική Μεσόγειος δεν είναι περιφερειακό ζήτημα. Είναι διαχρονικός στρατηγικός εφιάλτης.

Χωρίς ασφαλή έξοδο από τα Στενά, ο ρωσικός στόλος της Μαύρης Θάλασσας εγκλωβίζεται. Χωρίς πρόσβαση στην Ανατολική Μεσόγειο η Μόσχα χάνει στρατιωτική παρουσία στη Συρία, επιρροή στη Μέση Ανατολή και προβολή ισχύος προς το Σουέζ και τη Βόρεια Αφρική.

Η Ρωσία επομένως δεν μπορεί να παρακολουθήσει αδιάφορα την Τουρκία να μετατρέπεται σε απόλυτο κυρίαρχο των Στενών, του Αιγαίου και της Ανατολικής Μεσογείου. Η σημερινή ρωσοτουρκική σχέση είναι σχέση αναγκαστικής συνεργασίας από τη μία και αμοιβαίου εκβιασμού απ την άλλη. Οχι συμμαχίας, ούτε καν. Συνεργάζονται στην ενέργεια και στο εμπόριο, ενώ αντιπαρατίθενται στον Καύκασο, στη Συρία, στη Λιβύη, στη Μαύρη Θάλασσα και στην Κεντρική Ασία.

Η Μόσχα μπορεί να ανέχεται μια Τουρκία που δημιουργεί προβλήματα στο ΝΑΤΟ αλλά μέχρι εκεί. Δεν έχει κανέναν λόγο να επιθυμεί μια Τουρκία που θα κληρονομήσει μεγάλο μέρος του δυτικού ελέγχου και θα οικοδομήσει δικό της στρατιωτικό συνασπισμό από τη Μεσόγειο μέχρι την Κεντρική Ασία. Μια τέτοια Τουρκία θα μπορούσε αύριο να κλείσει ασφυκτικά τη ρωσική έξοδο, να ενισχύσει τουρκογενείς πληθυσμούς στην περιφέρεια της Ρωσίας και να μετατραπεί από ενοχλητικός συνομιλητής σε στρατηγικό ανταγωνιστή πρώτης γραμμής.

Σε περίπτωση μεγάλης ανατολικομεσογειακής αναμέτρησης η Ρωσία δεν θα κινηθεί από συναισθήματα, θρησκευτική συγγένεια ή ιστορική συμπάθεια. Θα κινηθεί από την ανάγκη να εμποδίσει την εμφάνιση ενός ενιαίου τουρκικού φράγματος από τη Μαύρη Θάλασσα μέχρι τη Λιβύη.

Η Ελλάδα που βρίσκεται στο κέντρο αλλά συμπεριφέρεται ως παρατηρητής

Και μέσα σε όλα αυτά βρίσκεται η Ελλάδα. Η χώρα που κατέχει το μεγαλύτερο μέρος της ακτογραμμής του Αιγαίου, διαθέτει εκατοντάδες νησιά, ελέγχει με την Κρήτη τη μετάβαση προς την Ανατολική Μεσόγειο και αποτελεί τον φυσικό συνδετικό κρίκο Ευρώπης, Κύπρου και Ισραήλ, κι αντί να αισθάνεται - και να είναι στην ουσία - βασίλισσα στ' ανάκτορα, αυτή εξακολουθεί να αντιμετωπίζει τη γεωπολιτική της αξία σαν ...βάρος θα έλεγα, που πρέπει να διαχειριστεί και όχι σαν ισχύ που πρέπει να αξιοποιήσει.

Το ελληνικό πολιτικό σύστημα του Ψευτορωμαίϊκου, φοβάται περισσότερο μια κατηγορία περί «εθνικισμού» παρά την απώλεια κυριαρχικών δικαιωμάτων. Και το χειρότερο δεν είναι αυτό. Το χειρότερο είναι ότι οι ανέκαθεν διαχειριστές της, έτρεμαν μήπως έρθει η ώρα να αναμετρηθούν μέσω πολεμικής πρόκλησης και να βρεθούν στο μάτι του κυκλώνα, χάνοντας έναν πόλεμο με εδαφικές απώλειες, που θα τους έστελναν φυλακή ή ακόμη και τουφεκισμό!

Μιλούν λοιπόν για «ήρεμα νερά», την ώρα που η Τουρκία ναυπηγεί, εξοπλίζεται, κατασκευάζει πυραύλους, επεκτείνει βάσεις και διδάσκει στα παιδιά της ότι η μισή ελληνική θάλασσα αποτελεί ...τουρκική κληρονομιά. Αυτή η δειλία δεν είναι καν σύνεση. Είναι συνενοχή στην αναθεώρηση.

Η Ελλάδα έχει αρχίσει επιτέλους έστω και αργά, να αναπτύσσει σοβαρότερη αμυντική συνεργασία με το Ισραήλ και την Κύπρο. Η απόκτηση ισραηλινών συστημάτων, η προβλεπόμενη «Ασπίδα του Αχιλλέα», οι PULS και οι κοινές ασκήσεις δημιουργούν προϋποθέσεις αποτροπής.

Αποτροπή όμως δεν είναι μόνο η αγορά όπλων. Είναι η πολιτική βούληση να χρησιμοποιηθούν εάν απαιτηθεί. Είναι η χάραξη θαλάσσιων ζωνών, η προστασία των ενεργειακών έργων, η αμυντική ενοποίηση Ελλάδας και Κύπρου και η σαφής δήλωση ότι νέα επίθεση κατά της Κυπριακής Δημοκρατίας θα θεωρηθεί επίθεση κατά ολόκληρου του Ελληνισμού.

Χωρίς αυτή τη βούληση, ακόμη και τα ακριβότερα οπλικά συστήματα μετατρέπονται σε εκθέματα παρελάσεων. Και η Ιστορία δεν συγχωρεί τους λαούς που αγοράζουν ασπίδες για να τις κρεμάσουν στον τοίχο.

Πώς μπορεί να ανοίξει η πόρτα

Η μεγάλη σύγκρουση δεν είναι πιθανότερο να αρχίσει με επίσημη κήρυξη πολέμου. Kατά την άποψη μου θα αρχίσει από ένα επεισόδιο που κάποιος θα θεωρήσει διαχειρίσιμο.

Μπορεί να είναι τουρκική έρευνα ή γεώτρηση σε αμφισβητούμενη θαλάσσια ζώνη, συνοδευόμενη από πολεμικά πλοία. Ή να είναι απόπειρα παρεμπόδισης ελληνικού ή κυπριακού ενεργειακού έργου.

Μπορεί ακόμη να είναι θερμό επεισόδιο γύρω από την Κάσο, το Καστελλόριζο ή την κυπριακή ΑΟΖ ή να είναι ισραηλινό πλήγμα εναντίον εγκατάστασης στη Συρία όπου θα σκοτωθούν Τούρκοι στρατιωτικοί.

Μπορεί να είναι επίσης λόγω μεταφοράς τουρκικών πυραυλικών συστημάτων στα κατεχόμενα. Ή να είναι νέα προσπάθεια δημιουργίας τετελεσμένου στην Αμμόχωστο ή κατάληψης πρόσθετου κυπριακού εδάφους.

Στην πρώτη φάση όλες οι πλευρές θα διακηρύξουν ότι δεν επιθυμούν κλιμάκωση. Ταυτοχρόνως θα μετακινήσουν στόλους, αεροσκάφη, συστήματα αεράμυνας και ειδικές δυνάμεις.

Στη δεύτερη φάση θα αρχίσουν οι περιορισμένες προσβολές. Ραντάρ, αεροπορικές βάσεις, ναυτικές εγκαταστάσεις, αποθήκες πυρομαχικών και κέντρα διοίκησης θα γίνουν στόχοι. Η Τουρκία θα επιχειρήσει να χρησιμοποιήσει τη γεωγραφική της μάζα και την αριθμητική υπεροχή. Το Ισραήλ θα επιδιώξει άμεσα την εξουδετέρωση όσων απειλούν την αεροπορική του υπεροχή. Η Ελλάς θα βρεθεί μπροστά στο δίλημμα εάν θα επιτρέψει τη στρατιωτική μεταβολή της Κύπρου και της Ανατολικής Μεσογείου ή εάν θα εμπλακεί αποφασιστικά.

Στην τρίτη φάση θα ενεργοποιηθούν οι μεγάλες δυνάμεις. Οι ΗΠΑ θα απαιτήσουν κατάπαυση του πυρός και θα προσπαθήσουν να κρατήσουν ενωμένο το ΝΑΤΟ. Η Βρετανία θα χρησιμοποιήσει τις βάσεις της, επισήμως για επιτήρηση και αποκλιμάκωση, στην πράξη για να διασφαλίσει τη δική της θέση.

Η Ρωσία θα ενισχύσει δυνάμεις και εταίρους στη Συρία, θα παράσχει πληροφορίες σε όποιον περιορίζει την Τουρκία και θα αυξήσει την πίεση στη Μαύρη Θάλασσα και στον Καύκασο. Το Ιράν θα δει την ευκαιρία να ανοίξει νέα μέτωπα μέσω των συμμάχων του.

Τότε η σύγκρουση δεν θα αφορά πλέον μία θαλάσσια ζώνη ή μία βάση στη Συρία. Θα αφορά ποιος θα ορίζει τη μεταπολεμική τάξη ολόκληρης της περιοχής.

Η στιγμή κατά την οποία η περιφερειακή σύγκρουση γίνεται παγκόσμια

Η πραγματική πόρτα του φρενοκομείου θα ανοίξει όταν μία μεγάλη δύναμη θεωρήσει ότι η ήττα του περιφερειακού της συμμάχου ισοδυναμεί με δική της στρατηγική εκδίωξη.

Εάν οι ΗΠΑ πιστέψουν ότι η κατάρρευση του Ισραήλ ή η απώλεια της Ανατολικής Μεσογείου καταστρέφει ολόκληρη την παγκόσμια αξιοπιστία τους, θα εμπλακούν.

Εάν η Ρωσία πιστέψει ότι η Τουρκία και το ΝΑΤΟ αποκτούν δυνατότητα μόνιμου στραγγαλισμού της στη Μαύρη Θάλασσα και στα Στενά, θα αντιδράσει.

Εάν η Τουρκία θεωρήσει ότι ο άξονας Ελλάδας–Κύπρου–Ισραήλ ακυρώνει οριστικά το νεοοθωμανικό της σχέδιο, μπορεί να επιχειρήσει τη δημιουργία τετελεσμένου πριν ολοκληρωθεί η νέα αμυντική αρχιτεκτονική.

Εάν το Ισραήλ αντιληφθεί ότι τουρκικές στρατιωτικές υποδομές εγκαθίστανται στη Συρία ή στην κατεχόμενη Κύπρο με δυνατότητα να απειλήσουν την επικράτειά του, θα χτυπήσει πριν αυτές καταστούν επιχειρησιακές.

Κανένας από αυτούς τους παίκτες δεν θα αισθάνεται ότι πολεμά για κάτι δευτερεύον. Όλοι θα πιστεύουν ότι υπερασπίζονται τον πυρήνα της εθνικής τους ασφάλειας. Αυτό το προφήτευσε ο Γέροντας Ιωσήφ Βατοπαιδινός, λέγοντας πως "όλοι αυτοί δεν θα ξερουν γιατί βρίσκονται εκεί και πολέμανε ο ένας τον άλλον"

Και ακριβώς γι’ αυτό, η Ανατολική Μεσόγειος είναι πιο επικίνδυνη από ένα μέτωπο όπου οι αντίπαλοι μπορούν να ανταλλάξουν εδάφη, κυρώσεις ή πολιτικές παραχωρήσεις. Εδώ διακυβεύονται η πρόσβαση στις θάλασσες, η επιβίωση κρατών, ο έλεγχος στρατηγικών διαδρόμων και η ίδια η δυνατότητα των μεγάλων δυνάμεων να παραμείνουν μεγάλες.

Τα προεόρτια και η τελική αναμέτρηση

Ο πόλεμος στην Ουκρανία εξαντλεί τη Ρωσία και την Ευρώπη, αλλά ταυτοχρόνως επαναφέρει τη σημασία της Μαύρης Θάλασσας.

Ο πόλεμος με το Ιράν, εξαντλεί τις αμερικανικές πυραυλικές εφεδρείες, δεσμεύει δυνάμεις και αποκαλύπτει πόσο δύσκολο είναι ακόμη και για μια υπερδύναμη να πολεμά ταυτοχρόνως σε πολλαπλά θέατρα.

Τα αποθέματα των Patriot στην Ευρώπη έχουν φτάσει, σύμφωνα με πρόσφατες αναφορές, σε εξαιρετικά κρίσιμο επίπεδο λόγω της κατανάλωσης στο ιρανικό μέτωπο.

Η συριακή σύγκρουση φέρνει το Ισραήλ και την Τουρκία όλο και πιο κοντά στην άμεση αντιπαράθεση.

Η ισλαμική συσπείρωση και το νέο αμυντικό σύμφωνο Τουρκίας, Σαουδικής Αραβίας και Πακιστάν προσφέρουν στην Άγκυρα τη δυνατότητα να παρουσιάσει τις αυτοκρατορικές της επιδιώξεις ως κοινό μουσουλμανικό αγώνα, έστω κι αν οι πραγματικές αντιθέσεις στο εσωτερικό αυτού του συνασπισμού παραμένουν τεράστιες.

Όλα αυτά δεν είναι αναγκαστικά προσχεδιασμένα βήματα ενός μοναδικού παγκόσμιου σχεδίου. Είναι συγκλίνουσες κρίσεις που αποδυναμώνουν τις ασφαλιστικές δικλίδες πριν από τη σημαντικότερη αναμέτρηση.

Και όταν έρθει εκείνη η ώρα, το ερώτημα δεν θα είναι ποιος ελέγχει ένα κοίτασμα φυσικού αερίου ή ποιος θα στείλει ένα ερευνητικό πλοίο λίγα μίλια ανατολικότερα.

Το ερώτημα θα είναι ποιος ελέγχει το πέρασμα από τον ρωσικό Νότο προς τη Μεσόγειο, ποιος κρατά τα Στενά, ποιος κυριαρχεί στο Αιγαίο!

Ποιος προστατεύει ή εγκαταλείπει την Κύπρο, ποιός επιτηρεί τις ακτές της Συρίας και του Ισραήλ, ποιος εξασφαλίζει τις ενεργειακές και εμπορικές αρτηρίες προς το Σουέζ.

και τελικά, ΠΟΙΟΣ ΕΛΕΓΧΕΙ ΤΟΝ ΟΜΦΑΛΟ ΤΗΣ ΓΗΣ.

Όταν η Ιστορία ζητήσει να κλείσουν οι λογαριασμοί

Θα το πω το "κόλλημα" μου κι ας με πείτε αλαφροϊσκιωτο. Αν δεν ήξερα τις προφητείες των Αγίων, αν δεν γνώριζα τη δύναμη του Θεου και τα "χαρτιά" που υπογράφει κάθε φορά, θα υποστήριζα ως Ιστορικός πλέον, ότι η μεγάλη σύγκρουση δεν είναι μαθηματικά αναπόφευκτη. Διότι για την Ιστορία τίποτε δεν είναι αναπόφευκτο, μέχρι να συμβεί.

Υποστηρίζω επίσης επειδή το βλέπω, ότι έχουν συγκεντρωθεί στην Ανατολική Μεσόγειο όλες οι προϋποθέσεις μιας καταστροφικής αλυσιδωτής αντιδράσεως. Αναθεωρητικές δυνάμεις, αμφισβητούμενα σύνορα, κατεχόμενα εδάφη, ενεργειακός ανταγωνισμός, στρατιωτικές βάσεις, θρησκευτικές αντιθέσεις, αλληλοεπικαλυπτόμενες συμμαχίες και παρουσία πυρηνικών δυνάμεων.

Το 1914 οι ευρωπαϊκές ηγεσίες πίστευαν ότι μπορούσαν να ελέγξουν την κρίση, να κινητοποιήσουν στρατούς για εκφοβισμό και να πολεμήσουν έναν σύντομο πόλεμο. Μέσα σε λίγες εβδομάδες οι αυτοκρατορίες βρέθηκαν παγιδευμένες στα ίδια τους τα στρατιωτικά σχέδια.

Σήμερα ακούμε πάλι την ίδια παρανοϊκή βεβαιότητα. Ότι ένα περιορισμένο πλήγμα θα μείνει περιορισμένο. Ότι μία στρατιωτική βάση μπορεί να βομβαρδιστεί χωρίς απάντηση. Ότι ένα νησί μπορεί να αποκλειστεί χωρίς πόλεμο. Ότι μια γεώτρηση μπορεί να επιβληθεί υπό την απειλή όπλων, ότι οι ΗΠΑ θα συγκρατήσουν τους πάντες, ότι η Ρωσία δεν θα αντιδράσει, ότι το Ισραήλ θα ανεχθεί την περικύκλωσή του ή ότι η Τουρκία θα υποχωρήσει όταν συναντήσει πραγματική αντίσταση.

Αυτές δεν είναι στρατηγικές εκτιμήσεις. Είναι στοιχήματα επάνω στη ζωή εκατομμυρίων ανθρώπων.

Η πόρτα του φρενοκομείου δεν θα ανοίξει επειδή ένας ηγέτης θα ξυπνήσει και θα αποφασίσει αντί για καφε, να προκαλέσει παγκόσμιο πόλεμο.

Θα ανοίξει όταν ο ένας παίκτης κάνει το βήμα που θεωρεί ότι ο άλλος δεν θα τολμήσει να απαντήσει. Κι όταν η απάντηση έρθει τελικά, ο πρώτος θα υποχρεωθεί να κλιμακώσει για να μη φανεί ηττημένος. Αυτό ακριβώς που είδαμε στο Ιράν, όταν οι Αμερικάνοι άρχισαν να στελνουν πυραύλους στα κεφάλια των Ιρανών.

Και όταν εμπλακούν οι εγγυήσεις, οι βάσεις, οι στόλοι και οι συμμαχίες, η επιστροφή θα γίνει αδύνατη.

Η Ουκρανία και η Μέση Ανατολή αποτελούν τα προεόρτια. Αλλά η Ανατολική Μεσόγειος είναι ο χώρος όπου όλες οι συγκρούσεις μπορούν να ενωθούν σε μία.

Εκεί όπου η Ρωσία αναζητεί την έξοδό της, η Αμερική να αγωνίζεται να διατηρήσει την ηγεμονία της, η Βρετανία να προσπαθεί να κρατήσει τη σκιά της αυτοκρατορίας της, το Ισραήλ να μάχεται για στρατηγικό βάθος, η Τουρκία να ονειρεύεται νεοοθωμανική κυριαρχία εκμεταλλευόμενη το χάος και ο Ελληνισμός να καλείται για άλλη μία φορά να επιβιώσει πάνω στη σημαντικότερη γεωπολιτική γέφυρα της ανθρωπότητας.

Η Ιστορία έχει αρχίσει ήδη να περιστρέφεται. Και οι προφητείες να επαληθεύονται μία προς μία.

Το ερώτημα όμως δεν είναι αν ακούμε εμείς τον μηχανισμό της πόρτας του φρενοκομείου.

Το ερώτημα είναι ποιος θα τραβήξει πρώτος τον σύρτη.

Δόξα στο θέλημα του Θεού, όποιο κι αν είναι αυτό.

Πυρινος Λόγιος

sergioschrys@outlook.com