Η Υποτίμηση των Αντιπάλων! Γιατί οι Αγγλοσάξωνες υποτιμούν τους ...άλλους!

sergioschrys
πριν από 3 λεπτά
διαβάστηκε 9 λεπτά

Η Αγγλοσαξονική Δύση έστησε νεοναζιστικό καθεστώς στην Ουκρανία για να προσεταιριστεί μια χώρα – και τώρα τρέμει μπροστά στην Περσία. Το ίδιο λάθος, το ίδιο αδιέξοδο. Η ύβρις που θα την κάψει.

Παράδοξο της εποχής μας: Οι πόλεμοι δεν ξεκινούν πια από αυτούς που τους θέλουν, αλλά από αυτούς που τους φοβούνται. Η Αγγλοσαξονική Δύση, αυτή η αυτοκρατορία που ακόμα ονειρεύεται να κυβερνά μόνη τον πλανήτη, υποτιμά τους αντιπάλους της – και δημιουργεί η ίδια τα αδιέξοδα που την πνίγουν.

Από την Ουκρανία, όπου έστησε νεοναζιστικό καθεστώς για να περικυκλώσει τη Ρωσία, μέχρι το Ιράν που τώρα την κάνει να διστάζει, το ίδιο μοτίβο επαναλαμβάνεται. Το κείμενο που ακολουθεί δεν είναι απλή ανάλυση. Είναι η φλόγα που αποκαλύπτει την ύβρη μιας αυτοκρατορίας που τρίζει. Γιατί η Ιστορία δεν συγχωρεί εκείνους που νομίζουν ότι μόνο αυτοί είναι άξιοι να κυβερνούν τον κόσμο!

Το παράδοξο της Αγγλοσαξονικής Αυτοκρατορίας (ΗΠΑ, Βρετανία, Καναδάς) που δημιουργεί πολέμους από φόβο και τρέμει μπροστά στην Περσία και τη Ρωσία

Το παράδοξο της εποχής μας είναι ότι οι πόλεμοι πλέον δεν ξεκινούν από αυτούς που τους επιθυμούν, αλλά από αυτούς που τους φοβούνται. Κι όμως, η Αγγλοσαξονική Δύση, αυτή η αυτοκρατορία που ακόμα ονειρεύεται να κυβερνά μόνη τον πλανήτη, συνεχίζει να υποτιμά τους αντιπάλους της.

Υποτιμά τη Ρωσία, υποτιμά την Περσία, υποτιμά κάθε λαό που αρνείται να γονατίσει μπροστά στα think tanks της Ουάσιγκτον και στα ψέματα της προπαγάνδας της. Και το χειρότερο; Δημιουργεί η ίδια τα αδιέξοδα που τώρα την πνίγουν.

Από την Ουκρανία, όπου έστησε ένα νεοναζιστικό καθεστώς για να προσεταιριστεί έναν λαό που δεν ήθελε ποτέ να γίνει προτεκτοράτο του ΝΑΤΟ, μέχρι το Ιράν, όπου η ίδια φούντωσε τις φλόγες ενός πολέμου που φοβάται να ανάψει πραγματικά.

Γιατί η Δύση υποτιμά γενικώς τους αντιπάλους της; Γιατί πιστεύει ότι μόνο αυτή είναι άξια να κυβερνά τον κόσμο; Και πόση σχέση έχει το αδιέξοδο που η ίδια δημιούργησε στην Ουκρανία με το μέλλον του πολέμου Ιράν-ΗΠΑ-Ισραήλ;

Αυτά τα ερωτήματα δεν είναι απλές θεωρίες συνωμοσίας. Είναι η σκληρή πραγματικότητα μιας αυτοκρατορίας που τρίζει. Μιας αυτοκρατορίας που, όπως έλεγε και ο Ralph Peters πριν από χρόνια στους χάρτες του τρόμου, σχεδιάζει να ξαναμοιράσει τη Μέση Ανατολή, αλλά ξεχνάει ότι η Ιστορία δεν είναι χάρτης σε think tank – είναι φλόγα που καίει όσους την αγνοούν.

Ας ξεκινήσουμε από την αρχή.

Η Αγγλοσαξονική Δύση – αυτή η συμμαχία ΗΠΑ, Βρετανίας και των δορυφόρων τους – γεννήθηκε από την ψευδαίσθηση της υπεροχής. Μετά το 1945, μετά το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, πίστεψε ότι η νίκη επί του ναζισμού την έκανε αιώνια κυρίαρχη.

Ξέχασαν όμως ότι νίκησαν μαζί με τη Ρωσία και κυρίως μαζί με λαούς που δεν δέχτηκαν ποτέ την «Νέα Τάξη» του Χίτλερ, όπως πχ οι Έλληνες (με το καλύτερο και πιο δυνατό αντιστασιακό κίνημα της Ευρώπης, αυτό του ΕΑΜ) ή οι Γάλλοι και οι Σέρβοι του Τίτο.

Και από τότε, κάθε αντίπαλος που εμφανίζεται μπροστά τους είναι «υποτιμημένος» από τα think tanks τους.

Το Ιράκ του Σαντάμ; «Θα πέσει σε τρεις μέρες». Το Αφγανιστάν; «Θα το εκδημοκρατίσουμε». Η Λιβύη; «Ο Καντάφι είναι τελειωμένος». Η Ρωσία του Πούτιν; Α, μπα, είναι «χάρτινος γίγαντας» που θα συντριβεί από τις κυρώσεις. Το Ιράν των μουλάδων; «Θα γονατίσει με ένα χτύπημα».

Γιατί συμβαίνει αυτό;

Διότι η Δύση ζει μέσα σε μια φούσκα προπαγάνδας. Τα media της, τα Hollywood της, τα πανεπιστήμιά της, όλα φτιάχνουν μια ιστορία όπου η Αγγλοσαξονία είναι η μοναδική «άξια» δύναμη.

Ο «κανόνας-βάσει-κανόνων» που λένε – δηλαδή ο κανόνας της Ουάσιγκτον. Κι όποιος δεν τον δέχεται είναι «δικτάτορας», «αυταρχικός», «νεοναζί», ακόμα και όταν η ίδια η Δύση στηρίζει νεοναζί για να πετύχει τους στόχους της.

Η υποτίμηση δεν είναι λάθος. Είναι στρατηγική. Είναι ο τρόπος να δικαιολογήσουν την επέκταση του ΝΑΤΟ, τις κυρώσεις, τους πολέμους. Αν παραδεχτούν ότι ο αντίπαλος είναι ισότιμος, τότε πρέπει να παραδεχτούν ότι ο κόσμος δεν είναι μονόπολος. Και αυτό είναι θάνατος για την αυτοκρατορία τους.

Ας πάρουμε την περίπτωση της Ουκρανίας. Εδώ η Δύση δεν υποτίμησε απλώς τον αντίπαλο. Δημιούργησε τον πόλεμο από την αρχή. Το 2014, το πραξικόπημα του Μαϊντάν δεν ήταν «επανάσταση του λαού». Ήταν επιχείρηση της CIA και των Ευρωπαίων, με στόχο να βάλουν την Ουκρανία στο ΝΑΤΟ, να κόψουν τη Ρωσία από τη Μαύρη Θάλασσα, να την περικυκλώσουν.

Οι συμφωνίες του Μινσκ; Χαρτί τουαλέτας για την Ουάσιγκτον. Ο Ζελένσκι και οι προκάτοχοί του; Μαριονέτες που χτίστηκαν πάνω σε ένα νεοναζιστικό θεμέλιο. Το τάγμα Αζόφ, οι οπαδοί του Μπαντέρα, οι ναζί που δοξάζουν τον Χίτλερ και σφάζουν Ρώσους – αυτοί έγιναν «ήρωες» της Δύσης. Η ίδια η Δύση που πολέμησε τον ναζισμό το 1945, σήμερα χρηματοδοτεί ναζί για να πλήξει τη Ρωσία. Κι όταν η Ρωσία είπε «φτάνει, ως εδώ το κοροϊδιλίκι σας» τότε που ξεκίνησε την ειδική επιχείρηση το 2022, η Δύση είπε: «Θα συντριβεί σε δύο εβδομάδες». Σήμερα, εν έτι 2026, σχεδόν τέσσερα χρόνια μετά, η Ρωσία προελαύνει, η Ουκρανία αιμορραγεί, η Ευρώπη παγώνει χωρίς φυσικό αέριο και η Ουάσιγκτον ψάχνει διέξοδο.

Πόση σχέση έχει αυτό με το Ιράν;

Πολλή. Πάρα πολλή.

Η Ουκρανία είναι το πρότυπο. Η Δύση προσπαθεί να κάνει το ίδιο με το Ιράν εξυπηρετώντας το Ισραήλ, που τυχγχάνει να είναι το δεξί της χέρι στη Μέση Ανατολή: Να το προσεταιριστεί μέσω πίεσης, να το μετατρέψει σε προτεκτοράτο ή να το διαλύσει. Αλλά το Ιράν δεν είναι Ουκρανία κύριοι ηλίθιοι Δυτικοί. Είναι η Περσία. Η αρχαία αυτοκρατορία που γνώρισε κατακτητές και αναγεννήθηκε. Οι «άξονες αντίστασης» – Χεζμπολάχ, Χούθι, Χαμάς – είναι τα πλοκάμια της. Οι πύραυλοι της, τα drones της, η οικονομία της που αντέχει στις κυρώσεις. Κι όμως, οι παντελώς ηλίθιοι της Δύσης, πάλι, υποτιμούν. «Ένα χτύπημα στο Ιράν και τελειώνει». Όπως έλεγε ο Τραμπ άλλοτε «ισοπεδώνουμε τους μουλάδες», αλλά μετά διστάζει. Γιατί; Διότι ξέρει. Ξέρει ότι ένας πόλεμος με το Ιράν θα κλείσει τον Περσικό Κόλπο, θα τριπλασιάσει τις τιμές πετρελαίου, θα πυροδοτήσει παγκόσμια κρίση. Ακριβώς όπως η Ουκρανία πυροδότησε ενεργειακή κρίση στην Ευρώπη.

Δείτε και πάλι τη σχέση. Στην Ουκρανία η Δύση έστησε νεοναζιστικό καθεστώς για να πολεμήσει τη Ρωσία έμμεσα. Στο Ιράν, στηρίζει το Ισραήλ για να πολεμήσει την Περσία έμμεσα. Το ίδιο μοτίβο. Το ίδιο ψέμα. Η προπαγάνδα λέει «το Ιράν απειλεί την ειρήνη», όπως έλεγε «η Ρωσία εισβολέας». Αλλά η αλήθεια ποιά είναι; Ότι η Δύση φοβάται τρέμοντας σύγκορμη την πολυπολικότητα. Φοβάται ότι η Ρωσία, η Κίνα, το Ιράν ακόμα και Τουρκία ότι θα αλλάξουν τον χάρτη. Οι χάρτες του τρόμου που σχεδίαζαν οι Νεοταξίτες – αυτοί που έδειχνε ο Ralph Peters το 2006 – ήθελαν να σπάσουν χώρες, να δημιουργήσουν μικρά κρατίδια, να ελέγξουν πετρέλαια. Στην Ουκρανία το προσπάθησαν και απέτυχαν. Στο Ιράν το προσπαθούν ακόμα.

Το αδιέξοδο της Αμερικής

Εδώ φτάνουμε στο κύριο σημείο. Το αδιέξοδο στην Ουκρανία και το επικείμενο στην Περσία, ας μη κρύβουμε τα λόγια μας, δεν είναι στρατιωτικό. Είναι ψυχολογικό.

Είναι η απαξίωση του αντιπάλου.

Η Ουάσιγκτον νόμιζε ότι η Ρωσία θα γονατίσει από κυρώσεις. Σήμερα η Ρωσία παράγει περισσότερα όπλα, η οικονομία της αντέχει και η Κίνα την στηρίζει. Νόμιζε η Ουάσιγκτον ότι το Ιράν θα πέσει με αεροπορικές επιδρομές. Αλλά το Ιράν χτυπά πίσω με πυραύλους που φτάνουν στην Ιερουσαλήμ, με Χεζμπολάχ που κάνει το Ισραήλ να τρέμει.

Το αδιέξοδο είναι η απόδειξη ότι η Δύση δεν μαθαίνει. Υποτιμά, επειδή πιστεύει στην «εξαιρετικότητά» της. Πιστεύει ότι μόνο οι Αγγλοσάξονες είναι άξιοι να κυβερνούν τον πλανήτη. Ότι οι άλλοι είναι ...«βάρβαροι», «δικτάτορες», «τρομοκράτες» και τον...κακό τους τον καιρό.

Αυτή η πίστη είναι παμπάλαια. Πηγαίνει πίσω στους Βρετανούς αποικιοκράτες που έλεγαν «το λευκό βάρος».

Σήμερα είναι «το δημοκρατικό βάρος».

Αλλά η Ιστορία γελάει.

Η Ρωσία δεν είναι η Σοβιετική Ένωση του 1991. Είναι όχι μόνο η μεγαλύτερη πυρηνική υπερδύναμη, αλλά και προσφάτως ενισχυμένη με υπερόπλα.

Το Ιράν απ την άλλη μεριά, σαφώς και δεν είναι Ιράκ του 2003. Είναι περιφερειακή δύναμη με συμμάχους από τη Μεσόγειο μέχρι την Υεμένη.

Κι η Δύση; Τρέμει με αυτά που είδε σε αυτές τις 10 πρώτες μέρες του πολέμου.

Ο Τραμπ αλλάζει γνώμη κάθε βδομάδα για το Ιράν. Η Ευρώπη γονατίζει μπροστά στον Ζελένσκι και μετά παρακαλάει τη Ρωσία για αέριο. Το παράδοξο είναι ότι η ίδια η Δύση δημιούργησε αυτούς τους πολέμους από φόβο. Φοβήθηκε τη Ρωσία που ζητούσε ασφάλεια στα σύνορα της Ουκρανίας – και της έδωσε πόλεμο. Φοβάται το Ιράν που ζητά σεβασμό – και ετοιμάζει χτύπημα που δεν τολμά να δώσει. Η υποτίμηση δεν είναι μόνο στρατιωτική. Είναι πολιτισμική. Η Δύση βλέπει τον κόσμο μέσα από τα γυαλιά του Hollywood και του CNN. Ο Ρώσος - και καλά - είναι «άγριος», ο Ιρανός είναι «φανατικός» και πάει λέγοντας. Προφάσεις εν αμαρτίαις. Ξεχνούν βεβαίως ότι η Ρωσία κράτησε την Ευρώπη όρθια το 1945. Ξεχνούν ότι η Περσία ήταν πολιτισμός όταν η Αγγλία ήταν ακόμα νησί κατοικημένο από τους ντόπιους Πίκτους που δεν ήξεραν ούτε τόξο να φτιάξουν. Κι έτσι, όταν έρχεται η σύγκρουση, η έκπληξη είναι ...τεράστια. "Μα να πέσουμε τόσο έξω;" Έλα ντε! Στην Ουκρανία, τα δισεκατομμύρια δολάρια πήγαν σε όπλα που καίγονται στα πεδία, σε νεοναζί που σκοτώνουν αμάχους Ρώσους, σε μια κυβέρνηση που κλέβει και φυγαδεύει. Η Ρωσία; Προχωράει αργά, μεθοδικά, όπως πάντα. Δεν χρειάζεται blitzkrieg. Έχει χρόνο, έχει πόρους, έχει συμμάχους, έχει απ' όλα. Και προπαντός, έχει ηγέτη που αβζει τα γυαλιά σε όλους τους άλλους "ηγέτες".

Το ίδιο θα γίνει και με το Ιράν. Γίνεται ήδη. Αν η Δύση και το Ισραήλ χτυπήσουν με όπλα μαζικής καταστροφής, η απάντηση δεν θα είναι μόνο από την Τεχεράνη. Θα είναι από τη «ζώνη πυρός» – από τη Μεσόγειο μέχρι τον Κόλπο.

Τα πετρέλαια θα σταματήσουν. Η οικονομία της Ευρώπης θα καταρρεύσει. Η παγκόσμια χρεοκοπία θα είναι το νέο γεγονός με ασύλληπτες συνέπειες.

Κι οι ΗΠΑ; Θα μείνουν κολλημένοι σε έναν πόλεμο που δεν θα μπορούν να κερδίσουν χωρίς παγκόσμια σύρραξη. Ακριβώς όπως στην Ουκρανία, όπου το ΝΑΤΟ έγινε ρεζιλί των σκυλιώνε. Κι ο δε Ζελένσκι να γονατίζει και ο Πούτιν να χαμογελάει. Και η Ουάσιγκτον να ψάχνει διέξοδο και από εκεί.

Η μεγάλη αλήθεια

Η Αγγλοσαξονική Δύση νομίζει ότι είναι η μόνη άξια να κυβερνά τον πλανήτη επειδή έχτισε την ισχύ της πάνω σε ψέματα και φόβο. Αλλά η Ιστορία δεν συγχωρεί την ύβρι.

Η Ρωσία και η Περσία δεν είναι «υποτιμημένοι αντίπαλοι». Είναι οι φλόγες που θα αλλάξουν τον κόσμο. Από εδώ θα περάσει η μεγάλη ρωγμή που είναι η μετάβαση από τη μονοπολική τυραννία των ελίτ της Παγκοσμιοποίησης - δηλαδή τη συμμορία εγκληματιών του Νταβός - στη πολυπολική πραγματικότητα. Η Ουκρανία ήταν η πρώτη φάση. Το Ιράν είναι η δεύτερη. Και η τρίτη; Θα είναι η στιγμή που η Αυτοκρατορία θα παραδεχτεί ότι δεν μπορεί να κυβερνά μόνη. Δηλαδή, όταν ο Γ' Παγκόσμιος Πόλεμος θα φέρει τη μεγάλη ανακατάταξη έχοντας φερει και πάλι στο προσκήνιο την θεϊκή Ρωμανία.

Δεν είναι τυχαίο ότι τα think tanks της Δύσης παράγουν χάρτες τρόμου. Δεν είναι τυχαίο ότι μιλούν για «Νέα Τάξη» ενώ η παλιά τάξη τους διαλύεται. Η υποτίμηση είναι το τελευταίο τους όπλο. Όταν αυτό σπάσει – και σπάει ήδη – μένει μόνο ο φόβος.

Ο φόβος που τους κάνει να δημιουργούν πολέμους που δεν μπορούν να τελειώσουν. Στην Ουκρανία δημιούργησαν νεοναζιστικό καθεστώς για να «προσεταιριστούν» μια χώρα.

Απέτυχαν.

Στο Ιράν γίνονται αρωγοί των συμφερόντων του Ισραήλ για να «εξουδετερώσουν» μια αυτοκρατορία. Θα αποτύχουν και εκεί.

Και εμείς οι Έλληνες;

Εμείς δηλαδή που κουβαλάμε τη Ρωμιοσύνη, την Ορθοδοξία, την Ιστορία που έδεσε Ρωσία και Περσία με τον ελληνικό κόσμο, βλέπουμε καθαρά. Δεν είμαστε ουδέτεροι.

Βλέπουμε ότι η φλόγα που καίει την αυτοκρατορία είναι η ίδια φλόγα που άναψε ο Μέγας Αλέξανδρος, που κράτησε το Βυζάντιο, που σήμερα καίει στα πεδία της Ουκρανίας και στα στενά του Ορμούζ.

Η Δύση μπορεί να υποτιμά αλλά εμείς όχι. Γνωρίζουμε ότι ο κόσμος αλλάζει, αυτό άλλως τε είναι το θέλημα του Θεού. Και η αλλαγή αυτή δεν θα έρθει από την Ουάσιγκτον. Θα έρθει από την Μόσχα, από την Τεχεράνη, από τους λαούς που αρνούνται να γονατίσουν.

Το αδιέξοδο των ΗΠΑ δεν είναι τυχαίο. Είναι η απόδειξη της ύβρεως.

Νόμιζαν ότι η Ρωσία είναι αδύναμη.

Σήμερα η Ρωσία κόβει εδάφη και η Ουκρανία διαλύεται. Νόμιζαν ότι το Ιράν είναι απομονωμένο. Σήμερα το Ιράν χτίζει άξονες και η Δύση διστάζει. Κι η σχέση των δύο πολέμων; Είναι η ίδια ρίζα. Η προσπάθεια της Δύσης να προσεταιριστεί λαούς και να τους μετατρέψει σε όπλα κατά των πραγματικών δυνάμεων. Στην Ουκρανία το έκανε με ναζί. Στο Ιράν το κάνει με Ισραήλ. Αλλά και στις δύο περιπτώσεις, ο αντίπαλος δεν υποτιμήθηκε μόνο – αγνοήθηκε. Κι η Ιστορία δεν αγνοείται.

Και τέλος...

Η Αγγλοσαξονική Δύση θα συνεχίσει να υποτιμά. Θα συνεχίσει να δημιουργεί πολέμους από φόβο. Αλλά η φλόγα που θα αλλάξει τον κόσμο καίει ήδη. Από την Ουκρανία μέχρι την Περσία, η αυτοκρατορία του Κακού τρίζει. Κι εμείς που βλέπουμε, που διαβάζουμε την Ιστορία χωρίς τα γυαλιά της προπαγάνδας, ξέρουμε, αυτό που συνεχίζουν αυτά τα καθάρματα να αγνοούν: Η εποχή της μοναδικής «άξιας» δύναμης τελειώνει.