Καλλιτέχνες...του "πισινού"!

Έχω κουραστεί να ακούω "φιλοσοφίες" από δήθεν προοδευτικούς και άκρατους "δικαιωματιστές", δεν μπορώ να μην απαντήσω..

Aν δε σε ήθελε η μάνα σου, σύμφωνα με αυτά που λες, δεν θα υπήρχες τώρα στη ζωή κύριε Τσαφούλια!

«Αν ένα έμβρυο είχε το απόλυτο δικαίωμα στη ζωή, η φύση θα του το είχε εξασφαλίσει χωρίς το σώμα που το κυοφορεί. Από τη στιγμή που το έμβρυο δεν μπορεί να ασκήσει αυτό το δικαίωμα, τότε η κουβέντα που κάνουμε όλοι οι υπόλοιποι δεν είναι για το δικαίωμα στη ζωή αλλά για την εξουσία πάνω σε ένα ξένο σώμα»!!!

Γράφει ο Στυλιανός Καβάζης

Τάδε έφη ο γνωστός σκηνοθέτης (όλα τα σφάζω όλα τα μαχαιρώνω) Σωτήρης Τσαφούλιας, στο πλαίσιο της πρόσφατης δημόσιας συζήτησης για τις εκτρώσεις και το δικαίωμα του εμβρύου στη ζωή. Η φράση ακούγεται διεισδυτική και πιασάρικη εκ πρώτης ακοής αλλά αν την πάρουμε στα σοβαρά, αποδομεί ακριβώς αυτό που υποτίθεται ότι θέλει να υπερασπιστεί και επειδή έχω κουραστεί να ακούω "φιλοσοφίες" από δήθεν προοδευτικούς και άκρατους δικαιωματιστές δεν μπορώ να μην απαντήσω..

Αγαπητέ Σωτήρη,

το πρόβλημα με το επιχείρημά σου είναι ότι κάνεις τη φύση κριτή της ηθικής. Όμως η φύση δεν εγγυάται δικαιώματα ποτέ δεν το έκανε. Η φύση αφήνει νεογέννητα να πεθαίνουν αν δεν τα φροντίσει κανείς, αφήνει ανήμπορους να σβήνουν χωρίς βοήθεια, αφήνει τον αδύναμο στο έλεος του ισχυρού. Αν η αυτοδυναμία ήταν το κριτήριο της αξίας, τότε η έννοια του δικαιώματος στη ζωή θα κατέρρεε για όλους όσους δεν μπορούν να επιβιώσουν μόνοι τους. Και αυτό δεν είναι φιλοσοφία αλλά επιστροφή στον νόμο της ζούγκλας.

Το ότι ένα ον δεν μπορεί να «ασκήσει» το δικαίωμά του δεν σημαίνει ότι δεν το έχει. Σημαίνει ότι άλλοι έχουν υποχρέωση να μην το αφαιρέσουν. Ένα νεογέννητο δεν ασκεί κανένα δικαίωμαδεν μιλά, δεν αντιστέκεται, δεν αυτοπροστατεύεται. Κι όμως το προστατεύουμε όχι επειδή μπορεί, αλλά επειδή είναι άνθρωπος. Αν αρχίσουμε να μετράμε την αξία με βάση τη λειτουργικότητα ή την αυτονομία, τότε δεν υπάρχει κανένα σταθερό όριο μόνο βαθμοί ισχύος.

Μετακινείς έτσι τη συζήτηση από το αν υπάρχει δικαίωμα στη ζωή στο ποιος έχει εξουσία πάνω σε ποιο σώμα. Αλλά αυτή η μετατόπιση είναι παραπλανητική. Το δικαίωμα στη ζωή πάντα περιορίζει την εξουσία κάποιου άλλου. Δεν σκοτώνω τον άλλον όχι επειδή δεν μου ανήκει το σώμα μου, αλλά επειδή η ζωή του δεν μου ανήκει. Αν η αυτοδιάθεση περιλάμβανε το δικαίωμα να αφαιρείς τη ζωή ενός αθώου ανθρώπου, τότε κάθε σχέση ισχύος θα μπορούσε να βαφτιστεί ελευθερία.

Φιλοσοφικά, το ζήτημα είναι απλό αν το έμβρυο είναι ανθρώπινο ον —και βιολογικά είναι— τότε η αυτοδιάθεση ενός ανθρώπου δεν μπορεί να περιλαμβάνει την εξουσία να εξαλείψει έναν άλλον αθώο άνθρωπο. Η ελευθερία, σε κάθε σοβαρή ηθική θεωρία, σταματά εκεί που αρχίζει η ζωή του άλλου. Αν δεν σταματά, δεν μιλάμε για ελευθερία αλλά για κυριαρχία.

Και αν θέλουμε να μιλήσουμε θεολογικά, τότε το επιχείρημα καταρρέει ολοκληρωτικά. Ο χριστιανισμός δεν θεμελιώνει την ανθρώπινη αξία στην αυτονομία, αλλά στο ότι ο άνθρωπος είναι πρόσωπο κατ’ εικόνα Θεού. Η αξία δεν αυξάνεται με τη δύναμη ούτε μειώνεται με την εξάρτηση.

Αντιθέτως, ο πιο αδύναμος είναι αυτός που αξιώνει τη μεγαλύτερη προστασία. Αν το δικαίωμα στη ζωή απαιτούσε αυτάρκεια, τότε όλη η χριστιανική θεολογία θα ήταν άνευ νοήματος και ο Σταυρός απλώς ένα ατύχημα αδυναμίας.

Η θυσία που εξυψώνει η χριστιανική σκέψη δεν είναι η επιβολή του ισχυρού πάνω στον ανίσχυρο, αλλά η ελεύθερη αυταπάρνηση υπέρ του ανίσχυρου. Όχι επειδή το επιβάλλει ο νόμος της φύσης, αλλά επειδή το απαιτεί η αγάπη. Και η αγάπη δεν ξεκινά από το «τι με περιορίζει», αλλά από το «ποιον δεν έχω δικαίωμα να συνθλίψω».

Τελικά, το πραγματικό ερώτημα δεν είναι αν η φύση εξασφάλισε κάτι.

Το ερώτημα είναι αν εμείς θα δεχτούμε ότι η ανθρώπινη αξία θεμελιώνεται στη δύναμη ή στην ύπαρξη.Αν είναι η δύναμη, ας το πούμε καθαρά.

Αν είναι η ύπαρξη, τότε το επιχείρημα αυτό δεν στέκει ούτε λογικά, ούτε φιλοσοφικά, ούτε θεολογικά.

Και τότε η συζήτηση δεν αφορά την «εξουσία πάνω σε σώματα»,αλλά το αν αντέχουμε έναν κόσμο όπου ο πιο αδύναμος άνθρωπος αξίζει λιγότερο επειδή δεν μπορεί να μιλήσει...

Καληνύχτα σας, κύριε Τσαφούλια...